Το θαύμα ενός πρωινού!

Ξεκινήσαμε ξημερώματα μια παρέα λίγο τρελών. Το πολύ πρωινό ξύπνημα δεν είναι εύκολο ακόμη κι όταν είναι καλοκαίρι κι η μέρα είναι μεγάλη και ξημερώνει νωρίς. Όμως οι εντολές ήταν ρητές. Πρέπει να μας βρει η αυγή εκεί. Κατεβήκαμε στο Καραμπουρνάκι σκοτάδι ακόμη κι εκεί συναντηθήκαμε με γέλια και μικρές γκρίνιες. "Καλά τι κάνουμε εδώ μέσα στην μαύρη νύχτα, εμείς φταίμε που σ'ακούμε" και τέτοια...σαν μικρά παραπονιάρικα παιδιά.

Εκείνη ήρεμη κι ατάραχη μας υποδέχθηκε πάνω στην ξύλινη προβλήτα... χαρούμενη και γελαστή κι είχε δίκιο. Τα χρώματα του πρωινού, ο ήλιος που έβγαινε μέσα από την θάλασσα, η καθαρότητα της ατμόσφαιράς  κι αυτή η αίσθηση της σιωπής και της γαλήνης καθώς όλος ο κόσμος αρχίζει να ξυπνά...μας αποζημίωσαν σε ένα μόνο λεπτό.

Φωτο: Γεωργιάννα Arte Di Tre

Το να ξυπνάς τόσο νωρίς όχι για να πας στην δουλειά ή γιατί πρέπει, μα γιατί το επιλέγεις σαν ξεκίνημα της ημέρας σου είναι δώρο. Σου χαρίζει χρόνο, ενέργεια και σύνδεση με τον εαυτό σου. Τελικά...είχε δίκιο το Βερονικάκι, η τρελή μας Rounta Founta.

Κι άρχισε η διαδικασία του πρωινού θαύματος... Το miracle morning experience δεν μπορώ να το εξηγήσω παρά μόνο να το περιγράψω. Αρχίζει με το ότι ξυπνάς πολύ νωρίς και ξέρεις πως δεν θα κάνεις κάτι που πρέπει μα κάτι που έχεις επιλέξει. Η ψυχολογία είναι διαφορετική και τα πόδια όσο βαριά κι αν τα νιώθεις, βγάζουν φτερά. Το πρωί ξεκινά με τους υπέροχους καμβάδες που ζωγραφίζει η φύση εκείνες τις ώρες της αυγής. Τα μάτια γεμίζουν χρώματα και γαληνεύουν. Κι ύστερα μπήκαμε στην διαδικασία με απαλές ασκήσεις για να  ζεσταθεί το σώμα και να ισορροπήσει με το μυαλό, με ρυθμικές καθαρές ανάσες που τις νιώθεις σαν καύσιμο την ώρα εκείνη. Η φωνή της Βερόνικα μας οδηγούσε με ηρεμία και σταθερότητα σε αυτό το τόσο εσωτερικό ταξίδι κι ήταν σαν εκείνη η μικρή μας παρέα να ένωνε την ενέργεια της που αιωρούνταν πάνω από το μαγικό σιωπηλό τοπίο.

Φωτο: Γεωργιάννα  Arte Di Tre

Νιώθαμε ενωμένοι κι ήρεμοι. Ασφαλείς και φροντισμένοι. Μετά από ισορροπία του σώματος την σκυτάλη έπαιρναν το πνεύμα και η ψυχή.  Μελέτη, γραφή και μοίρασμα και η διαδικασία, είχε μικρά βήματα που σου έδιναν τροφή και νόημα να συνεχίσεις την μέρα, την βδομάδα, να πάρεις ακόμη κι αποφάσεις που αφορούν κομμάτια που επιθυμείς να αλλάξεις.  όλα γίνοντας αβίαστα, απαλά. Μια γλυκιά ροή που σε ακολουθούσε σχεδόν χωρίς καμία πίεση. 

Κι έτσι φτάσαμε στο κλείσιμο, το τελευταίο κομμάτι, που δεν είναι παρά η ουσιαστική φροντίδα του σώματος μας μέσω της τροφής. Όχι τυχαίας τροφής. Όλα βιολογικά. Όλα  διαλεγμένα με αληθινό νοιάξιμο για να προσφέρουν ενέργεια και καθαρότητα στο σώμα μας. Τα δοκίμασα όλα με έναν παιδικό ενθουσιασμό κι οι γεύσεις τους μου φάνηκαν τόσο ελαφριές και πλούσιες, σαν να δοκίμαζα το πιο γκουρμεδιάρικο πρωινό του κόσμου εκεί στην ξύλινη προβλήτα στο Καραμπουρνάκι ανάμεσα στη σιγή της θάλασσας και στα γέλια της παρέας.

Ένα πρωινό ξύπνημα δώρο!

Η εμπειρία του πρωινού θαύματος της Βερόνικα δεν είναι κάτι δύσκολο, επίπονο ή χρονοβόρο. Είναι ωστόσο μια διαφορετική προσέγγιση στην κάθε μας ημέρα. Μια ουσιαστική πρόταση. Μια πρόταση ζωής έτσι ώστε να ξεκινάμε την μέρα με ενέργεια κι αυτοφροντίδα. Ίσως όχι κάθε μέρα μα εκείνη την ημέρα που θα αποφασίσουμε να δωρίσουμε στον εαυτό μας.  Όλο αυτό μου χάρισε μια υπέροχη ενέργεια κι όχι μόνο. Ενεργοποίησε την ανάγκη μου να συνδεθώ καλύτερα με το σώμα μου και τον εαυτό μου. Στις καλοκαιρινές μου διακοπές κάθε μέρα ζούσα το morning miracle, ακολουθώντας κατά γράμμα της διαδικασία που μας σύστησε η Βερόνικα. Πολύ πρωινό ξύπνημα, μπόλικη άσκηση κυρίως κολύμπι μιας κι ήταν καλοκαίρι, ανάσες και διαλογισμός, μελέτη και δημιουργική γραφή και ένα πρωινό γεμάτο καθαρότητα και ενέργεια. Χάρισα στον εαυτό μου ώρες περισυλλογής κι ανασυγκρότησης και στα μάτια μου εικόνες απίθανους κάλους. 

Μα πιο σημαντική είναι αυτή η αίσθηση πως χαρίζεις στον εαυτό σου χώρο. Να υπάρξει, να νιώσει, να σκεφτεί, να ανασάνει. Υπέροχο καθαρό χώρο.

Φωτο: Γεωργιάννα  Arte Di Tre

Η απλότητα αυτής της εμπειρίας είναι ασύγκριτη κι έτσι φέτος ξεκίνησα με άλλα σχέδια την νέα  φθινοπωρινή σεζόν αγαπημένοι. Μιας κι οι ανάγκες αλλάζουν και το σώμα μου αλλάζει κι οι αντοχές μου αλλάζουν μείωσα κατά πολύ τον αριθμό των χιλιομέτρων που έτρεχα καθημερινά και πρόσθεσα στον χρόνο που άδειασε άσκηση περισσότερο αισθαντική και μαλακή για να αποφύγω όσο γίνεται την πίεση και το άγχος που από ένα σημείο και μετά αρχίζει να εμπεριέχει το κυνήγι των πολλών χιλιομέτρων. Ελπίζω να ξανατρέξω και πάλι σε αγώνες, το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, μα προς το παρόν κι αφού όλες αυτές οι μεγάλες διοργανώσεις σχεδόν σταμάτησαν  λόγω κορονοιού,  θέλω να χαρίσω στο σώμα μου μια λιγότερο πιεστική άσκηση. Με λιγότερα χιλιόμετρα και περισσότερο εναλλακτικές και μαλακές πρακτικές ασκήσεων. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η εμπειρία εκείνου του πρωινού γιατί μου έδειξε έναν νέο δρόμο και αυτό  με ανακούφισε πολύ.

Όχι δεν εγκαταλείπω το τρέξιμο. Το τρέξιμο είναι πάθος κι ανάγκη και τρέλα, μα μεγαλώνοντας, αλλάζουν οι ανάγκες κι οι αντοχές του σώματος και του μυαλού μας κι εγώ φέτος αποφάσισα να δώσω αυτό που μου έδειξε η Βερόνικα με την ξεχωριστή εκείνη εμπειρία, δημιουργώντας μια νέα ρουτίνα. Δεν μπορώ να ξυπνήσω τόσο πρωί όσο η εκείνη που μας ξετρελαίνει κάθε μέρα με τις μαγικές της εικόνες στο instagram, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ...

Αποφάσισα να μου δώσω χώρο. Χώρο άσκησης, σύνδεσης κι ισορροπίας γιατί τελικά αυτά πάνε πάντα μαζί! Ξέρω πως μέσα στην καθημερινότητα αυτό δεν είναι εύκολο ιδίως όταν έχω πολύ δύσκολη εργασιακά εβδομάδα, αν γυρίζω αργά από την δουλειά ή αν πρέπει να ξυπνήσω πολύ πρωί για δουλειά. Αλλά κάνω πια κάτι αδιανόητο για εμένα...μου χαρίζω τα Σαββατοκύριακα!

Καλημέρα αγαπημένοι αλλάζουμε, μεταλλασσόμαστε, εξελισσόμαστε, πάμε πίσω πάμε μπροστά. Ανακατευόμαστε με ανθρώπους που μας αλλάζουν, μας ταράζουν, μας εμπνέουν, μα ξυπνούν, μας γεμίζουν, μας αδειάζουν. Όλα δεκτά και καλοδεχούμενα. Ξέρω είναι δύσκολο, ζόρικο, κουραστικό. Μα στο τέλος αυτό που θα έχει μείνει είναι όλες αυτές οι μνήμες, οι στιγμές, οι διαφορετικές εμπειρίες που δεν θα έχουμε διστάσει να καλοδεχτούμε στην ζωή μας.

Μπήκε για τα καλά το μαγικό φθινόπωρο κι όσο κι αν τα σκεπάσματα μας κάνουν να θέλουμε να βουλιάξουμε στο πρωινό μας κρεββάτι ας μπούμε στην διαδικασία έστω για μια φορά την εβδομάδα, να μας χαρίσουμε μια διαφορετική εμπειρία πρωινού θαύματος. Κι αν δυσκολευόμαστε μόνοι η Βερόνικα θα μας δείξει τον τρόπο.

...και όχι δεν αυτή η ανάρτηση δεν είναι διαφήμιση.,. με ξέρετε άλλωστε. Είναι μοίρασμα μιας προσωπικής εμπειρίας. Είναι μια πρόταση ζωής από αυτές που συχνά μοιράζομαι μαζί σας! Έτσι εμπνεόμαστε οι άνθρωποι ο ένας από το άλλο κι αρχίσαμε το τρέξιμο, τις αναβάσεις, τις ανάσες, την επίγνωση, την καλή διατροφή κι ότι μας κάνει καλύτερους!

Καλημέρα εκεί έξω! 

Φως, ανάσες και έμπνευση...κι όλα τα άλλα  έρχονται να μας συναντήσουν. Κάποια είναι ήδη στο δρόμο...ας πάμε να τα συναντήσουμε κι εμείς!

                                                                                               Κατερίνα

Τι είναι το Miracle Morning Experience

Ποια είναι η Βερόνικα 

Η αγκαλιά!

Είδα στο όνειρο μου πως ήμουν σε ένα χώρο ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο κι ήταν αυτό φυσιολογικό. Κι όχι μόνο αυτό αλλά ξάφνου μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά με ξεχώρισε μέσα στο πλήθος κι έπεσε στην αγκαλιά μου. Έκλαιγε σπαρακτικά κι εγώ την αγκάλιασα σφιχτά και φιλούσα τα μαλλιά και τα δάκρυα της χωρίς να σκέφτομαι χωρίς να φοβάμαι χωρίς να διστάζω κι ένιωθα γεμάτη κι ήρεμη και χαρούμενη και έτσι χαρούμενη ξύπνησα...

Και με πλάκωσε μια θλίψη γιατί ήταν ψέμα. Το να αγγίζεις πια έναν άνθρωπο, το να τον φιλάς και να τον αγκαλιάζεις , το να τον παρηγορείς και να τον φροντίζεις είναι απαγορευμένο. 

Με πονάει αυτό. Η αγκαλιά είναι θεραπευτικό εργαλείο κι όχι μόνο. Είναι φάρμακο. Πολύ συχνά στο σπίτι όταν κάποιος δεν είναι καλά και νιώθει λυπημένος του κάνουμε μια αγκαλιά έτσι χωρίς λόγια σαν του δίνουμε χάπι, φάρμακο για τον πόνο. Έτσι και στην δουλειά μου. Τα πιο δυνατά εργαλεία είναι η επαφή, το άγγιγμα η αγκαλιά. Μάλιστα το πως κάνουμε μια σωστή θεραπευτική αγκαλιά είναι από τα πρώτα θέματα συζήτησης στις ομάδες. Το ότι ενώνουμε τις κοιλιές μας, το ότι στεκόμαστε ευθυτενείς, το ότι η αγκαλιά δεν έχει φύλλο ή σεξουαλικότητα, το ότι στην αρχή νιώθουμε αμήχανα μα αν επιμείνουμε και χαλαρώσουμε και αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε το σώμα μας αυτή η αμηχανία υποχωρεί. Το ότι η αγκαλιά έχει διάρκεια κι αφήνουμε τα σώματα σιγά σιγά να συγχρονίσουν τις αναπνοές τους...κάτι που γίνεται μαγικά.

Υπέροχοι αυτόματοι μηχανισμοί καθώς οι άνθρωποι μπορεί να μην ξέρουμε να αγκαλιάζουμε μα τα σώματα μας ξέρουν πολύ καλά πως να δώσουν και πως να πάρουν μέσα από μια αγκαλιά....Τα σώματα μας είναι υπέροχα συνδεδεμένα.

Θυμάμαι αγκαλιές όπου άλλαξαν στην κυριολεξία ανθρώπους, άλλαξαν στιγμές, άλλαξαν ζωές. Αγκαλιές όπου ένιωθες θεμέλια να τραντάζονται. Ανθρώπους να καταρρέουν, να λιώνουν στα χέρια σου. Μέσα σε θεραπευτικές διαδικασίες, σε ομάδες, σε συναντήσεις αξέχαστες! Τι μαγικές στιγμές έχουμε ζήσει. Τι πλούσιες στιγμές. 

Φωτο από άσκηση εμπιστοσύνης (θεατρική ομάδα Κύκλος Ζωής)

Τίποτε δεν με θλίβει περισσότερο σε αυτό που ζούμε όσο το ότι δεν μπορώ να αγκαλιάσω τους ανθρώπους. Πολύ συχνά άνθρωποι έρχονταν στο μικρό σπιτάκι στους Κύκλους Ζωής χτυπούσαν στα γρηγορά την πόρτα, ή έμπαιναν στα κλεφτά διακόπτοντας τις συναντήσεις λέγοντας μου "ήμουν στην περιοχή κι ήρθα για μια αγκαλιά." Κανείς δεν ενοχλούνταν ή δεν το έβρισκε περίεργο. Κανείς δεν το έβρισκε παρεμβατικό ή παράξενο. Το αντίθετο οι περισσότεροι συγκινούνταν βαθιά. Κανείς δεν έφευγε χωρίς να πάρει μαζί του μια σφιχτή σφιχτή αγκαλιά ακόμη κι αν δεν το άντεχε. Η αγκαλιά ήταν τρόπος χαιρετισμού, ένδειξη φροντίδας  κι αυτοφροντίδας...καθώς είναι σημαντικό να μάθεις εκτός από να δίνεις το να ζητάς μια αγκαλιά σαν την χρειάζεσαι.

Τώρα πια οι άνθρωποι φορούν μάσκα κι ένα μέρος της έκφρασης χάνεται. Χάνεται και το άγγιγμα, άρα κι η σωματική επαφή, χάνεται κι η αγκαλιά άρα κι η βαθιά σύνδεση....και δεν έχουν απομείνει και πολλά...κι αναρωτιέμαι πως θα συνεχίσουμε έτσι. Με όλη αυτή την συναισθηματική  απομόνωση.

Τις προάλλες στο σούπερ μάρκετ μια γυναίκα μου μίλησε, με χαιρέτησε με ρώτησε για τα παιδιά. Η μάσκα όχι μόνο την έκρυβε μα αλλοίωνε και την φωνή της με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω ποια είναι...Την κοίταζα αποσβολωμένη και εκείνη το κατάλαβε..."καλέ η Ειρήνη είμαι" μου είπε κι έπαθα σοκ γιατί όχι δεν ήταν μια παλιά γειτόνισσα μία φίλη ξεχασμένη, ένας άνθρωπος που δεν γνώριζα καλά. Ηταν μια φίλη πολύ αγαπημένη που έτυχε να είχε κόψει και τα μαλλιά της και εγώ να μην μπορώ με τίποτε να κάνω την σύνδεση στο κεφάλι μου και να καταλάβω ποια είναι...

Γέλασα...μα μέσα μου βούλιαξα.. Ξέρω δεν θα είναι για πάντα. Ξέρω θα περάσει. Καμιά φορά κάνω πλάκα με όλο αυτό, όπως όλοι μα δεν θέλω να το συνηθίσω. Αντιστέκομαι με ένταση σε αυτού του είδους την συνήθεια. Την συνήθεια της αποξένωσης...

Ο γιος μου όταν πρόκειται να συναντηθεί με κολλητούς ή με τα ξαδέρφια του είναι πια, λίγο  πιο βουβός κι έχει μια αγωνία...που έχει να κάνει ακριβώς με αυτό. "Πως θα τους χαιρετήσω μαμά;" Γιατί για εκείνον χαιρετισμός σημαίνει σφιχταγκάλιασμα κι αυτό είναι κάτι που αγαπώ...μα τώρα πια και φοβάμαι...

Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα ήταν μετά την περίοδο της καραντίνας όπου επιτέλους μετά από τρεις μήνες θα έβλεπα τους γονείς μου. Μάης μήνας. Κατέβηκα από το αμάξι και σταθήκαμε απέναντι με την μαμά μου που μας περίμενε  έξω από την αυλόπορτα, στο πεζοδρόμιο. Την κοίταξα και της είπα "τι θα κάνουμε τώρα μαμά;" 

Εκείνη άνοιξε τα χέρια της κι η αγκαλιά της έδειξε πελώρια. Χωρίς λέξεις έπειτα, με έσφιξε δυνατά. τόσο δυνατά. "Αν είναι να πεθάνω ας πεθάνω στην αγκαλιά σας" μου είπε.  Μείναμε εκεί στην μέση του δρόμου αγκαλιασμένες σφιχτά και κλαίγαμε βουβά η μια στην αγκαλιά της άλλης κι ήταν αυτό το πιο απεγνωσμένο και λυτρωτικό κλάμα, που έβγαινε θαρρείς από τα έγκατα του σώματος μας!  Έχουμε ζήσει δεκάδες αποχωρισμούς κι αποχαιρετισμούς, σε αεροδρόμια τότε που βλεπόμασταν μια μόνο φορά κάθε χρόνο μα αυτή η αγκαλιά δεν συγκρίνονταν με καμία. Αυτό το κλάμα ήταν πρωτόγνωρο κι αδιανόητο μαζί!

Τώρα πια δεν τους αγγίζω. Ίσως στην πλάτη όπως μου ζητά η μαμά  μα φοβάμαι κι είναι φριχτό αυτό να φοβάσαι μην με την αγάπη μιας αγκαλιάς προκαλέσεις την αρρώστια ή ακόμη και τον θάνατο των αγαπημένων σου. Τίποτε άλλο δεν με πειράζει περισσότερο σε όλο αυτό που ζούμε. Ούτε τα μέτρα, ούτε οι μάσκες, ούτε η ανατροπή της οικονομίας, ούτε τα ταξίδια, ούτε οι επισκέψεις και τα μαζώματα σε σπίτια, ούτε τίποτα από όλα αυτά που χάθηκαν ή μειώθηκαν...Με πονά το ότι έκλεισαν οι αγκαλιές μας. 

Καμιά φορά οι άνθρωποι με ρωτούν πως μπορούν να αντικαταστήσουν αυτή την ενέργεια που έχει χαθεί. Την ενέργεια μιας αγκαλιάς. Δεν ξέρω στα αλήθεια, μα γνωρίζω με βεβαιότητα πως αν αγγίξεις ή αν αγκαλιάσεις ένα δέντρο, νιώθεις.  Αν αγκαλιάσεις ένα ζώο νιώθεις. Συνδέεσαι. Ξέρω πως για κάποια πράγματα στην ζωή δεν υπάρχουν υποκατάστατά κι η αγκαλιά δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα, μα ακόμη κι έτσι μπορούμε να βρούμε τρόπους φροντίδας κι αγάπης. 

Ένα πλάσμα που αγαπώ βαθιά μετά την καραντίνα άρχισε βαριές θεραπείες. Δεν μπορεί να δει τον γιο της παρά μόνο από μια οθόνη. Έχουν όλη μέρα ανοιχτό τον υπολογιστή και μιλάνε κι εκείνος τη νιώθει κοντά του κι είναι μόνο έξι. Δεν έχει επιλογή από το να το αποδεχθεί, με απόλυτη ωριμότητα. Δεν μπορεί να αγγίξει κανέναν, ούτε να έρθει σε επαφή με άνθρωπο που δεν είναι ντυμένος σαν εξωγήινος. Έχει να δει πρόσωπο ολόκληρο χωρίς μάσκες και προσωπίδες μήνες, όσους μήνες έχει να νιώσει και χάδια από ζεστή σάρκα κι όχι πλαστικά γάντια. Το παραμικρό μικρόβιο μπορεί να την σκοτώσει.

Μιλάμε ιντερνετικά και χαρίζει φως στην παρέα μας και χαμόγελα και γέλια γιατί αυτό ήταν πάντα. Η μικρή μας πεταλούδα. Χρωματιστή, αληθινή, χαρούμενη, γεμάτη φως. Η πιο αληθινή κι ουσιαστική θεραπεύτρια που ξέρω! Δουλεύει βαθιά με τους ανθρώπους μα πιο πολύ με τον εαυτό της. Ξέρει να περιμένει, ξέρει να αντέχει, ξέρει να αφήνεται και να αποδέχεται. Γιατί βαθιά μέσα της ξέρει να πιστεύει και να εμπιστεύεται. Εκείνη λοιπόν είναι η δυνατή μου. Ο μπροστάρης μου κι εκείνη για πρώτη φορά μου είπε "να μάθεις να αγκαλιάζεις με τα μάτια!"

Με τα μάτια....

Ναι γκρινιάζω και παραπονιέμαι καμιά φορά, μα τούτη η πανδημία μου έμαθε πολλά. Ανάμεσα τους κι αυτό. Ότι μπορώ να αγκαλιάζω και με τα μάτια αγαπημένοι, όσο  κι αν με πονάει, όσο  κι αν με θλίβει, όσο κι αν με θυμώνει... Αφού μπορεί εκείνη που είναι το πιο επικοινωνιακό και φροντιστικό πλάσμα στον κόσμο, μπορώ κι εγώ κι εσύ και όλοι. Όλοι μπορούμε να παλέψουμε με πάθος να μην χάσουμε την επαφή και να συνεχίζουμε να χαρίζουμε αγκαλιές κι ενέργεια κι αγάπη ο ένας στον άλλο, όχι με τα σώματα μα με τα μάτια μας...Γιατί τελικά, μπορείς να αγκαλιάζεις και με τα μάτια!

Καλημέρα αγαπημένοι...Θα βρούμε τον τρόπο. Πάντα οι άνθρωποι βρίσκουμε τον τρόπο. Σας στέλνω δόσεις νοερής αγάπης με σφιχτές βαθιές αγκαλιές από εκείνες τις απαγορευμένες...ξέρετε εσείς!!!!

Μικρή,  σ' ακολουθώ, σε πιστεύω, σ' αγαπάω μάτια μου...

                                                                                                       Κατερίνα

Το φετινό μάθημα!

Κάθε χρόνο μαζεύω  τα πετραδάκια και τα πιο μικρά πολύτιμα κοχύλια από τις θάλασσες και τις ακρογιαλιές του καλοκαιριού και τα βάζω στα μικρά γυάλινα βάζα που έχω στην βιβλιοθήκη.

Τα τακτοποίησα λοιπόν όμορφα και είδα το βιβλίο Πόλεμος και Ειρήνη ακριβώς από πίσω. Με μια τέλεια συνειρμική διαδρομή που θα ζήλευε κι ο ίδιος ο Φρόιντ,  σκέφτηκα πως έχω χρόνια να ακούσω σειρήνες. Ξέρετε σειρήνες πολέμου. 

Θυμάμαι όταν ήμουν πολύ μικρούλα συχνά πυκνά γίνονταν ασκήσεις προφανώς και ακούγαμε εκείνον τον εκκωφαντικό τρομακτικό ήχο. Ήταν νωρίς το πρωί  σαν το σκέφτηκα και αναρωτήθηκα πως διάολο τις θυμήθηκα τώρα τις σειρήνες. Μα ήταν μια από εκείνες τις μέρες που περιμέναμε νέα από τις συνομιλίες με τους γείτονες και κάθε πρωί ξυπνούσα αγχωμένη να μπω να δω τα νέα μπας κι έγινε πολεμική σύρραξη και δεν το ξέρουμε! Κάτι που ακόμη ισχύει δηλαδή...σαν να μην μας έφταναν όλα τα άλλα.

Λίγες ημέρες πριν Σάββατο, με ξύπνησε ο ήχος της βροχής πολύ νωρίς το πρωί. Σηκώθηκα να πάω για τρέξιμο. Είδα την δυνατή βροχή και είχα την δικαιολογία στο τσεπάκι μου. Άνοιξα διάπλατα το παράθυρο στο υπνοδωμάτιο κουκουλώθηκα με την πικέ κουβέρτα κι έμεινα εκεί ακίνητη για ώρα να αφουγκράζομαι τις στάλες της βροχής και τη μυρωδιά της γης... Μαγεία. Ένιωθα  απόλυτη γαλήνη όταν ξαφνικά άκουσα τις σειρήνες. Ξαφνιάστηκα. Μα δεν μπορεί! Ναι τις άκουγα από κάπου μακριά και ήταν ξεκάθαρο πως ήταν σειρήνες. Το συναίσθημα ήταν τρόμος. Σαν να πάγωσε με μιας το κεφάλι μου. Σειρήνες πολέμου!

Πετάχτηκα από το κρεβάτι κι έτρεξα στο μπαλκόνι άκουγα καθαρά τον φριχτό ήχο και γύρω ο κόσμος όλος κοιμόταν. Ηταν πρωί και  η φύση να μην καταλάβαινε πως κάτι συνέβαινε, κάτι φριχτό...

Ωσάν την τρελή ξεμαλλιασμένη μπήκα στο σπίτι κι αναρωτιόμουν πως γίνεται όλοι να κοιμούνται. Μα δεν ακούει κανείς; 

Και τότε μόνο διαπίστωσα πως μέσα στο σπίτι οι σειρήνες ήταν πιο δυνατές κι άρχισα να ακολουθώ τον ήχο. Και τότε στάθηκα μπροστά στην κλειστή πόρτα του μεγάλου γιου την άνοιξα και διαπίστωσα πως ο εκκωφαντικός ήχος έβγαινε από το δωμάτιο του. Μετά από λίγο άκουσα την φωνή του μικρού γιου να φωνάζει "κλείστο επιτέλους" κι αναρωτήθηκα τι διάολο είναι όλο αυτό.

"Κλείσε επιτέλους το ξυπνητήρι σουυυυυυ" έφτασε βροντερή η φωνή του πατέρα του κι εγώ σαν τρελή άρχισα να ψάχνω το κινητό για να κλείσω το ξυπνητήρι του που ναι! είχε τον ήχο εκκωφαντικής σειρήνας πολέμου που ηχούσε σε όλο το σπίτι μα κυρίως στο αυτί του νεαρού που κοιμόταν μακαριότατος χωρίς να έχει αντιληφθεί το παραμικρό. Και θυμήθηκα πως αυτός ο ίδιος νεαρός λίγο καιρό πριν για μήνες ατελείωτους ξυπνούσε στις τέσσερις το ξημέρωμα για να διαβάσει χωρίς καν να χτυπήσει ο απαλός ήχος του ρολογιού του δεύτερη φορά. Ναι! Κι όμως ήταν ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος είχε μεταμορφωθεί από υποψήφιος πανελληνίων, σε φοιτητής!!!

Εκείνος που ξυπνούσε με το παραμικρό τσικ τώρα δεν ξυπνά ούτε με σειρήνες πολέμου.

Μαγικό εργαλείο το μυαλό!  

Το καλύτερο από όλα είναι πως το μεσημέρι μας ανακοίνωσε ότι κάτι δεν πάει καλά με το κινητό του μιας και δεν χτυπάει το ξυπνητήρι του! Κόντεψε να πνιγεί ο πατέρας κι έτσι άρχισε ο καυγάς...

Έτσι περνώ τις ήμερες σαν παρατηρήτρια και γελάω μόνη μου, μαγεύομαι με ότι αντικρίζω, αναρωτιέμαι, νιώθω ταυτόχρονα χιλιάδες μικρά συναισθήματα, σαν ακούω και ζω το μικρό μας καθημερινό χάος. "Ποιος φόρεσε την κάλτσα μου και την τρύπησε στη φτέρνα;" Ρωτάει φωνάζοντας ο πατέρας θυμωμένος "Ο Αχιλλέας" απαντά ο μικρός γιος από το υπερπέραν του δωματίου του κι έτσι απλά συνεχίζεται ο καυγάς.

Κι εγώ γελάω...γελάω τόσο που πνίγομαι από τα γέλια κι αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος να ζεις...ή να πεθαίνεις τελικά, γελώντας.

Ο πρωινό ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και μου ζεσταίνει την καρδιά. Πόση ασφάλεια κρύβουν αυτές οι απλές καθημερινές στιγμές. Σαν να ζούμε μια κανονικότητα ακόμη και σε περιόδους κρίσεων ακόμη και σε μια πανδημία, οι άνθρωποι αγαπάμε την κανονικότητα μας και ξέρουμε να την επαναφέρουμε.

Τα απογεύματα που ακόμη έχει ήλιο και φως ξεκλέβω κάποιες φορές χρόνο και πηγαίνω για μια βουτιά στην θάλασσα. Αυτή την εποχή κολυμπούν σχεδόν μόνο συνταξιούχοι. Στο σημείο που συνήθως βουτάω είναι μια μόνιμη παρέα από τους γείτονες συνταξιούχους της περιοχής. Τρελαίνομαι να κάθομαι δίπλα τους γιατί μαθαίνω τα πάντα που αφορούν την περιοχή και όχι μόνο... Πολιτικές και ιστορικές αναδρομές, πασόκ και νέα δημοκρατία και σούπερ πολιτικές αναλύσεις για τα τελευταία σαράντα χρόνια, συζητήσεις για τον Θεό και την πίστη, συζητήσεις για την δύναμη της εξομολόγησής... Ω τι μαθαίνω!

Τις προάλλες έβγαιναν από την θάλασσα ένας από τους ηλικιωμένους άντρες με μια γυναίκα της ίδιας ηλικίας. Τους κοίταζα από πίσω διακριτικά κι ήταν όμορφοι. Ναι, μπορούσες να δεις τα νιάτα μέσα τους. Τα σώματα τους κουρασμένα, γερμένα μα το πνεύμα υπέροχα αθάνατο... Μιλούσαν για τον έρωτα κι ανασκουμπώθηκα.  "Μου άρεσε ένα αγόρι στο είκοσι μου" είπε εκείνη "αλλά ντρεπόμουν να του το πω!" 

"Δεν το έμαθε ποτέ;" Ρωτάει εκείνος. "Ποτέ" του απαντά.

"Ωωωωω" προσφωνεί εκείνος με δραματική φωνή. "Ο βουβός έρωτας είναι μια τραγωδία!"

"Τι εννοείς;" ρωτάει η κυριά. 

"Ο έρωτας που δεν βρήκε ποτέ φωνή να φανερωθεί είναι ο πιο σκληρός. Ο πιο επίπονος." Απαντά κι έπειτα μοιράστηκε την δική του ιστορία σιωπηλού έρωτα και συγκινήθηκα τόσο πολύ! Είχε τόσο δίκιο. Ο βουβός έρωτας, ο ανομολόγητος είναι μια τραγωδία!

Το να το ακούς αυτό από έναν άνθρωπο στη δύση του κρύβει μια θλίψη και μια σοφία. Τελικά ο έρωτας δεν μαθαίνεται. Δεν χορταίνεται και δεν έχει ηλικία!

Την ίδια στιγμή μια κυρία της ίδιας παρέας μπαίνει στη συζήτηση τραγουδώντας δυνατά

 "Με τραυμάτισες, με γονάτισες και μπατίρη τελικά με παράτησεεεες" η παρέα γελά και κάποιος  φωνάζει από την αμμουδιά "τι ώρα είναι;"

Και μια άλλη ηλικιωμένη απαντά δυνατά ..."Τι σε νοιάζει; Ότι ώρα θέλει, ας είναι!"

Ηταν η ώρα να επιστέψω μιας κι είχα δουλειά και έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει αυτή την παρέα ηλικιωμένων  που μάλλον ήταν πιο νέοι και σίγουρα πιο τρελοί από εμένα!

Από τότε  στην μνήμη μου είναι χαραγμένα τα σκαμμένα γελαστά πρόσωπα τους! Οι λέξεις τους η ξεγνοιασιά τους. Και θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα λίγες μέρες πριν με κάποιον, που μου έλεγε πως πολύ συχνά ονειρεύεται τα καλοκαίρια που περνούσε μικρός. Αυτή την υπέροχη ανεμελιά, την ξεγνοιασιά όπου τίποτε δεν είχε σημασία και ήταν σχεδόν εντυπωσιακή η συνειδητοποίηση πως αυτό είναι κάτι που το ζούμε στην αρχή και στο τέλος της ζωής μας. Εκεί όπου τίποτε πια δεν εξαρτάται από εμάς και είμαστε επιτέλους ελεύθεροι από υποχρεώσεις, από το κυνήγι της ευτυχίας, της επιτυχίας, της εικόνας...

Εκεί όπου το μόνο που σε νοιάζει είναι το να έχει κι αύριο ήλιο για να βρεις τα φιλαράκια στην ακροθαλασσιά γιατί ότι ήταν να γίνει έγινε κι ότι θέλει πια, ας γίνει...

Καμιά  φορά λοιπόν δεν έχει σημασία τίποτε παρά μόνο οι στιγμές που αν τις απομονώσεις από την τρέλα των ημερών σου χαρίζουν δώρα ανεκτίμητα. Ο κόσμος μιας πια έγινε πολύ μικρός κι η υπερπληροφόρηση νιώθω πως μας έχει πνίξει. Ξέρουμε πια οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον πλανήτη και τα πάντα μας αφορούν. Είναι σαν να μην μπορείς πια να χαρείς την κάθε μέρα ξεχωριστά γιατί κάθε μέρα κάτι σκληρό συμβαίνει κάπου όχι πολύ μακριά σου και νιώθεις πως με κάποιον τρόπο σε αφορά ή πρέπει να σε αφορά...κι ίσως και να πρέπει...μα ίσως και όχι. Έτσι σαν βγαίνω το πρωί από το σπίτι δεν ξέρω τίποτε από όλα όσα περιμένουν εμένα και αυτούς που αγαπώ κι ελπίζω όλοι να έχουμε μια ήρεμη φωτεινή ημέρα για να συναντηθούμε ξανά γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι να μοιραστούμε τις ανούσιες πληροφορίες της ημέρας. Ανούσιες μα τόσο σημαντικές! 

Μπήκε λοιπόν Οκτώβρης. Χαίρομαι. Ναι πολύ! Αυτή η περίοδος του φθινοπώρου και μέχρι τα Χριστούγεννα είναι η πιο όμορφη κάθε χρονιάς για εμένα. Αγαπώ τις αλλαγές της εποχής. Αγαπώ να παρατηρώ τα φύλα να στροβιλίζονται, τα χρώματα να θαμπώνουν και όλα στη φύση να κλείνουν για την περίοδο της μεγάλης παύσης. Κι εμείς οι άνθρωποι να τρέχουμε πίσω από τις ουρές μας για να τα προλάβουμε όλα...μέχρι που φτάνει εκείνη η μέρα που τίποτε από όσα ζούσαμε δεν έχει σημασία παρά μόνο το πως ο ήλιος χάνεται στην θάλασσα. Πόσο γάργαρα γελά ένα παιδί. Πόσο χαρούμενο είναι το σκυλί που κυνηγά τους γλάρους στην ακροθαλασσιά και πόσο βαθιά μυρίζει η γη σαν υγραίνεται από τις στάλες της πρώτης βροχής του φθινοπώρου. Αυτό είναι το μάθημα!

Κι εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είμαστε όλοι εδώ, υγιείς και απόλυτα συνδεδεμένοι με αυτή τη ζωή για να μπορέσουμε επιτέλους να βρούμε τον χρόνο να συνδεθούμε με αυτά τα απλά καθημερνά πολύτιμα, που κουβαλούν το αληθινό νόημα της ύπαρξης μας σε τούτη τη γη. Ευχομαι όλοι να μάθουμε φέτος αυτό το μάθημα. Το πιο σημαντικό στο οποίο κάθε χρόνο τελικά νιώθουμε πως μένουμε μετεξεταστέοι. 

Μπαίνουμε σε ένα ακόμη Φθινόπωρο μαζί, όπως κάνουμε  εννιά χρόνια τώρα, μέσα από αυτό το blog... Πότε πέρασαν και πόσο άλλαξε η ζωή από εκείνες τις πρώτες μας μέρες μαζί., όπως τις κατέγραφα σε εκείνες τις άγουρες μα τόσο τρυφερές αναρρήσεις όπως  "Το Αμερικάνικο όνειρο" που έγινε από τις πιο  αγαπημένες. Τότε που δεν ξέραμε τι μας περιμένει και τι σχέδια θα έχει η ζωή για εμάς. Τότε που όλα φάνταζαν αλλιώτικα μα τελικά όλα ήταν τόσο υπέροχα ίδια.

Λοιπόν φέτος θα το μάθουμε όλοι το μάθημα! Κανείς μετεξεταστέος. Φέτος είναι δύσκολη χρονιά και δεν μας παίρνει για απώλειες. 

Καλό μήνα αγαπημένοι κι ότι έγινε έγινε και ότι είναι να γίνει ας γίνει...χρέος μας η κάθε πολύτιμη στιγμή. Η κάθε ανούσια μα ολόδικη μας ημέρα. Από σήμερα λέμε δέκα καλημέρες τουλάχιστον κάθε ημέρα.  Δυνατά και καθαρά. Σαν χάπι. 

Καλημέρα λοιπόν! 

                                                                                                           Κατερίνα

Η ζωή ξέρει...

Μια βδομάδα ήταν. Μια ολόκληρη χρονιά για μια εβδομάδα. Αυτό σκεφτόμουν αποχαιρετώντας την Λευκάδα μας. Μια ολόκληρη χρονιά για μια βδομάδα...μα τι βδομάδα!

Γεμάτη χρώματα κι αρώματα και γέλια και ξεκούραση. Και απίθανες γεύσεις κι αγαπημένα πλάσματα. Γεμάτα με πρωινά ξυπνήματα πριν ακόμη ο ήλιος βγει για να δούμε με την αδερφή μου την αυγή και μετά μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά και μετά πρωινός καφές και όλο το σπίτι να ξυπνά και το λαγκάδι να γεμίζει κόσμο. Ατελείωτες συζητήσεις και ατελείωτες σιωπές από εκείνες που μυρίζουν οικειότητα κι ασφάλεια. Τα παιδιά με ξεροψημένα από τον ήλιο μούτρα, να τρέχουν ξυπόλυτα, να πηδούν από τα βράχια, να τρώνε παγωτά και μετά τα βράδια να πέφτουν αποκαμωμένα τα ένα δίπλα στο άλλο και να μιλάνε ασταμάτητα να γελάνε ως αργά το βράδυ μέχρι που παρενέβαιναν οι μεγάλοι...ησυχία κι ύπνος φτάνει πια η μέρα τελείωσε...

Ω θεέ μου να μην τέλειωνε ποτέ.Να μην τέλειωνε ποτέ μια τέτοια μέρα!!!

Εκεί σαν ο χρόνος να μην αγγίζει τίποτα. Σαν ο φόβος να μην αγγίζει τίποτα. Σαν οι σκιές του covid, να μην πλανούνταν στον αέρα...Υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, στην μεγάλη διστακτικότητα μας να συνδιαλαγούμε με ανθρώπους με το ότι τις θείες και τις γιαγιάδες μας τις είδαμε μόνο από μακριά. Πάνω στο μπαλκονάκι η γιαγιά Λούλα από κάτω εμείς σαν να της κάναμε καντάδα.

Ηταν στο πίσω μέρος του μυαλού μας σαν καθόμασταν στο μικρό υπαίθριο μπαρ και πριν τακτοποιηθούμε τα περνούσαμε όλα με αντισηπτικό κι είχαμε το νου μην μας ακουμπήσουν μην τους ακουμπήσουμε. Τα σώματα πιο σφιγμένα πιο μαζεμένα...λιγότερο ανοιχτά.

Μα τίποτε δεν είχε σημασία μιας κι ήμασταν επιτέλους εκεί στον μαγικό μας κόλπο. Με τις καντάδες στα δρομάκια , τις μουσικές παντού, τους χρωματιστούς ανθρώπους τις μυρωδιές από θυμάρι και ρίγανη να βγαίνουν πίσω από το βράχο το ιμάμ και τα σουτζουκάκια με σάλτσα  από το Πορτόνι με το αξεπέραστο σπιτικό φαγητό, τα ζεστά λευκά πετραδάκια κάτω από τα πόδια μας και το απέραντο αξεπέραστο μπλε μπροστά στα μάτια μας. Πόσες αποχρώσεις του μπλε υπάρχουν: Εκεί τις βλέπεις όλες! Όλες !!!!

Και τέλειωσε. Αποχαιρετιστήκαμε, χωριστήκαμε τα παιδιά  με δάκρυα στα μάτια είπαν αντίο και αυτό ήταν...μια ολόκληρη χρονιά για μια βδομάδα...φτάνει; Πότε δεν φτάνει! Ποτέ!

Και γυρνώντας σπίτι περιμένεις την κανονικότητα να σε υποδεχτεί μα φέτος όχι ούτε εκείνη ήρθε.  Οι πρώτες ειδήσεις ήρθαν σαν κύμα  Τουρκία, κρούσματα, Λίβανος, μεταναστευτικό, μάσκες, ξεκίνημα σχολικής χρονιάς...Μια βδομάδα μόνο φτάνει για να αλλάξει ο πλανήτης κατεύθυνση; Φτάνει

Γιατί δεν άλλαξε Θεέ μου γιατί;

Και μπήκαμε πάλι σε ρυθμό κι όλα μπήκαν στην θέση τους. Δουλειές που τρέχουν σχολεία που άνοιξαν, καθημερινότητα που ακόμη κι αν άλλαξε υπάρχει.Υπάρχει, ακόμη κι έτσι και παρέχει την ασφάλεια που χρειαζόμαστε. Και σιγά σιγά η ζωή κυλά. Έτσι απλά κι είναι αυτό υπέροχο.Υπέροχο και  καθησυχαστικό πως ότι κι αν συμβεί σε τούτο τον κόσμο, σε εμένα σε εσένα στην άκρη ή στη μέση της γης...ότι κι αν συμβεί η ζωή κυλά. Ήρεμα, απαλά σαν καθαρό νερό σε αυλάκι. Μέχρι να φτάσει στον προορισμό του και να χαθεί στην  απεραντοσύνη μια θάλασσας. Μαγικά αέναα χωρίς δισταγμό με εμπιστοσύνη. Κι αν κάτι βρεθεί στο δρόμο του και φράξει το αυλάκι εκείνο ξέρει...θα αλλάξει φορά, θα αλλάξει κατεύθυνση κι υπόγεια ακόμη θα βρει τον τρόπο να κατευθυνθεί με υπομονή κι εμπιστοσύνη εκεί που ανήκει. Η ζωή ξέρει.

Έτσι αποχαιρετάμε σιγά σιγά το παράξενο αυτό καλοκαίρι και κοιτάζοντας τα φύλλα που στροβιλίζονται σιγά σιγά πέφτοντας από τα κλαδιά μπαίνουμε σε μιαν άλλη εποχή. Υπάρχει φόβος κι ερωτηματικά κι ανασφάλεια για τα πάντα. Υπάρχει τόσος θυμός εκεί έξω. Θυμός που βγαίνει θαρρείς από τους πόρους μας και σκορπίζεται παντού. Πόσο θυμωμένοι είμαστε οι άνθρωποι! Πόση ανάγκη έχουμε να έχουμε δίκιο κι αυτό να μας αναγνωρίζεται και θυμάμαι τα λόγια μιας αγαπημένης δασκάλας που μου έλεγε πως τα πλάσματα της φύσης δεν οικτίρουν τον εαυτό τους. Ίσως γιατί αφήνονται να προσαρμοστούν. Το να προσαρμοστείς σε κάτι που δεν σου αρέσει είναι ήττα αλλά το να μην αφήνεις τον εαυτό σου να προσαρμοστεί σε κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις είναι σπατάλη. 

Σαν νιώθω πολύ θυμωμένη, πολύ απογοητευμένη, πολύ αδικημένη...ακουμπώ το σώμα μου στη γη κι εκείνη γίνεται φίλτρο. Φωνάζω  ή τραγουδώ δυνατά στον αέρα κι εκείνος  απορροφά την φωνή μου μαζί με την ένταση. Ο θυμός μου είναι δικός μου και προσπαθώ να κάνω κάτι με αυτόν. Είναι δική μου δουλειά το να τον ελέγξω. Δική μου δουλειά το να μην τον κάνω δηλητήριο για εμένα και τους άλλους. 

Τα παιδιά μεγαλώνουν, οι μέρες γλυκαίνουν και τα χρώματα και τα αρώματα  της φύσης βαθαίνουν κι ωριμάζουν. Γίνονται πιο έντονα, πιο μεστά. Την αγαπώ αυτή την εποχή και την απολαμβανω.Τις πρώτες ψιχάλες, την μυρωδιά της γης...

Προχωράμε αργά προς τον αποχαιρετισμό και βαδίζουμε με σταθερότητα σε μια νέα εποχή με χνουδωτές κουβέρτες, κανελομένα ρυζόγαλα, πιπεράτες κολοκυθόσουπες, νωχελικά σαββατόβραδα στο σπίτι με πίτσες και ταινίες, βόλτες στην βροχή με τις χρωματιστές γαλότσες,μηλόπιτες, εξόρμηση στο βουνό για κάστανα, αγαπησιάρικα βουλιάγματα στους καναπέδες, μυρωδάτα τσάγια με φρυγανισμένο ψωμί, ξύλα που τριζοβολούν στη φωτιά...στιγμές.

Ζωή γεμάτη με στιγμές από αυτές που την κάνουν υπέροχα ξεχωριστή, από αυτές που την κάνουν υπέροχα απλή και πολύτιμη. 

Καλημέρα αγαπημένοι. Σας έχασα, με χάσατε, μα είμαι εδώ πάντα εδώ γυρίζω σιωπηλά για να κάνω θόρυβο μαζί σας. Ξέρετε από εκείνον τον δημιουργικό λατρεμένο θόρυβο που μοιάζει με μια απότομη ζουμερή αγκαλιά, εκεί που δεν την περιμένεις! Έτσι επιστρέφω κι έτσι σας καλωσορίζω και πάλι στην ζωή μου με την χαρά πως τούτη η χρονιά θα έχει περισσότερες πράξεις και λιγότερες λέξεις. Ακόμη περισσότερη δράση, ακόμη περισσότερα αναζήτηση και μοίρασμα και εκπαίδευση.

Χωρίς πρέπει, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς πίεση...μα με την αλήθεια της ίδια της ζωής ζωγραφισμένη στα μάτια!

Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε τα μικρά μεγάλα, τα ασήμαντα σημαντικά και τα αδύνατα δυνατά!

Και κάνουμε το πρώτο βήμα  μπαίνοντας σε ένα χρωματιστό φθινόπωρο με υπομονή κι εμπιστοσύνη...γιατί η ζωή ξέρει! 

Ακούς; Ξέρει!!!

                                                                                                      Κατερίνα

Αυγουστιάτικο Φεγγάρι!

Θυμίζει κακό όνειρο, κακό αστείο. Το καλοκαίρι αυτό μου θυμίζει κάτι από το καλοκαίρι του 2015.

Ναι/ Όχι και capital controls. Αγωνία, ανασφάλεια, φόβος. Όλα τα ίδια  συν την απειλή. Ο ιός κι αυτά που θα μας πάρει. Πρόσωπα που αγαπάμε, τον εαυτό μας ή την ζωή μας που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια!

Εκείνο το Καλοκαίρι που μετρούσαμε τις στιγμές με τα αποτελέσματα και τις ομιλίες και τα ψηφίσματα...τις συναντήσεις κορυφής και τι αποφάσισαν κάποιοι άλλοι για εμάς...για την μικρή πολύπαθη χώρα μας...για τα παιδιά μας και το μέλλον τους...για το αύριο μας!Ταυτόχρονα προσφυγικό. Παιδιά που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και  δυο χρόνια μετά το Μάτι. Φρίκη και πόνος και μια Ελλάδα γροθιά για να βοηθήσει. Μας συνέδεσε ο πόνος...όπως πολύ καλά ξέρει να κάνει ο πόνος χρόνια τώρα...Ο πόνος η αγωνία κι η ανασφάλεια μιας οποιασδήποτε κρίσης....

Κι ήρθε ένα ακόμη καλοκαίρι. Το Καλοκαίρι μιας πανδημίας...και νιώθω κουρασμένη. Οι συζητήσεις μου θυμίζουν κάτι από τα χαζά κι ανώριμα χρόνια τις εφηβείας μου..."έλα ρε κόλλησε; μα καλά δεν φορούσε προφυλακτικό;"

Σαν η ζωή να χωριζόταν σε αυτούς που φορούσαν προφυλακτικό γιατί εκτός από φοβιτσιάρηδες, δεν ήξεραν να ελέγχουν και το σώμα τους πιθανά, λόγω έλλειψης εμπειρίας ...γιατί όταν ξέρεις...ξέρεις ρε φίλε να τραβηχτείς!!!κι όχι μόνο αυτό αλλά εμπιστεύεσαι τον άλλο...ναι εννοείται πως τον εμπιστεύεσαι ότι πρώτον είναι "καθαρός" και δεύτερον θα προσέξει και δεν θα σε φέρει σε δύσκολη θέση! (μεταξύ μας, οι γενιές του '80 και του ΄90 την πληρώσαμε ακριβά αυτή την εμπιστοσύνη)...

Και βέβαια  υπάρχουν κι οι άλλοι που εκτός του ότι ξέρουν γιατί είναι αλάνια,  δεν φορούν προφυλακτικό γιατί...δεν το  αντέχουν γιατί μειώνει την απόλαυση και...ε! πως να το κάνουμε χαλάει και τη φάση....

Τώρα ζούμε τα ίδια. Τότε μαλώναμε για τα προφυλακτικά. Μεγαλώνοντας για το ναι και το όχι στα δημοψηφήσματα. Μετά για τα χρώματα μπλε κόκκινα και πράσινα άλογα,...τώρα για τις μάσκες. Αυτοί που φοβούνται κι αυτοί που δεν φοβούνται. Αυτοί που είναι τυπικούρες και φοβίσουλες και οι ανεξάρτητοι, οι ρέμπελοι που τους αρέσει να μην τους επιβάλουν μέτρα και θέλουν να ζουν επικίνδυνα...Οι αρρωστοφοβικοί  νομοταγείς  που τρώνε οτι τους πασάρουν κι οι αμφισβητίες που δεν τρώνε το κουτόχορτο που τρωνε όλοι οι υπόλοιποι!

Ο κόσμος πάντα χωρισμένος σε στρατόπεδα.

Κουράστηκα. Αλήθεια κουράστηκα. Φέτος το έχω νιώσει περισσότερο από ποτέ. Φέτος το Καλοκαίρι, μετά από πανδημίες, περιοριστικά μέτρα, επαγγελματικές αναποδιές, πανελλήνιες, απώλειες....μπούχτησα που έλεγε κι η γιαγιά μου.

Μια ανάσα έχουμε ανάγκη. Μια βαθιά ανάσα,  χωρίς να σκεφτόμαστε πως κι αυτή ακόμη είναι μολυσμένη γαμώτο! Κουράστηκα να σκέφτομαι πως όλα αυτά είναι μαθήματα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, να συνδεθούμε με κάτι...και να μάθουμε από αυτό...κι είμαστε εμείς που όλο μαθαίνουμε κι είναι κι οι άλλοι που δεν θα μάθουν ποτέ, όπως έλεγε κι η ξαδέρφη μου η Άννα γελώντας, ενώ έδινε την δική της μάχη με τη ζωή...

Γύρισα από τη δουλειά μπερδεμένη. Μουντή. Μια Δευτέρα μουντή ζεστή, με την ιδρώτα να τρέχει κι οι άνθρωποι μέσα στο μυαλό μου να ζητούν βοήθεια, απαντήσεις. Γιατί όσο η γη γυρίζει οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Χάνονται. Χωρίζουν. Χάνουν παιδιά. Φοβούνται. Σμίγουν κι η χαρά ακόμη προκαλεί ανασφάλεια. Χάνουν δουλειές. Ζουν με την απειλή της βίας. Έχουν ανασφάλειες. Δεν ξέρουν πως να ζήσουν χωρίς φόβο. Δεν ξέρουμε πια, πως να ζήσουμε χωρίς φόβο...

Δευτέρα πικρή σαν τον ερχομό αυτού του Καλοκαιριού.  Κάθισα βαριά στον καναπέ. Για κάποιους αυτή η Δευτέρα ήταν δώρο. Γιατί ήταν μια ακόμη Δευτέρα που είναι ζωντανοί. Μια ακόμη Δευτέρα που μπορούν και παλεύουν. Μια ακόμη Δευτέρα που έχουν το δικαίωμα να ονειρευτούν. Να αγκαλιάσουν το παιδί τους, να γελάσουν, να κλάψουν, να κάνουν έρωτα...μια ακόμη ευκαιρία! Κι ήταν Αύγουστος και το φεγγάρι υπέροχα γεμάτο! Γέμισε το μυαλό μου με εικόνες από γέλια και ταξίδια και φίλους κι αγκαλιές...ξαφνικά ήταν όλα απαγορευμένα! Ανάμεσα τους κι εκείνη η λατρεμένη μου που στο καλοκαίρι της πανδημίας εκείνη παλεύει για τη ζωή της και δεν μπορεί να ζήσει τον Αύγουστο ούτε να νιώσει τον άνεμο, ούτε να δει το φεγγάρι να ξεπροβάλει μέσα από τη θάλασσα....Τι θα μου έλεγε;

Τι θα μου υπενθύμιζε;

Χωρίς σκέψη άρχισα να  ψάχνω το μαγιό. Ένα μπουκάλι κρασί, δυο ποτήρια, κεριά, τρατζιστοράκι. Κοιταχτήκαμε με το αγόρι μου και ξέραμε κι οι δυο που θέλουμε να είμαστε...Η πρώτη πανσέληνος του Ελληνικού Αυγούστου δεν θα μας έβρισκε μόνους, φοβισμένους, κουρασμένους, τρομαγμένους, μπερδεμένους κι ας νιώθαμε έτσι ακριβώς...

Η πρώτη  πανσέληνος του Αυγούστου θα μας έβρισκε εκεί που είναι ο φυσικός της χώρος.

Ουρανός και Θάλασσα. Υπέροχη ερημιά. Ο ήχος των κυμάτων έπαιρνε τα γέλια τους μακριά. Ξαφνικά μέσα σε λίγα λεπτά ήμασταν ελεύθεροι. Ελεύθεροι από οθόνες, από τα κρούσματα της ημέρας, από τις ζοφερές ειδήσεις. Ξαφνικά τίποτε δεν είχε σημασία. Ξαφνικά γελούσαμε και τραγουδούσα δυνατά και έπαιζα με την άγρια θάλασσα που ήταν τόσο τρυφερά ζεστή σαν αγκαλιά.

Κι ήρθαν τα ξαδέρφια και άναψαν τα κεριά και τα βγήκαν τα κρασιά και τα παιδιά έπαιζαν και η θάλασσα μας νανούριζε απαλά και το φεγγάρι πελώριο φάνηκε στο σκοτεινό ορίζοντα. Όλα όσα ήταν σημαντικά στη ζωή βρίσκονταν σε εκείνη την αμμουδιά εκείνη την αιώνια στιγμή, καθώς το φεγγάρι έλουζε με το φως του το σκοτεινό τοπίο.

Ήθελα να κλάψω, μα γελούσα. Ήθελα να σιωπήσω, μα τραγουδούσα, ήθελα να ξορκίσω το φόβο, την ανασφάλεια και την αγωνία. Ήθελα ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για λίγο και το φεγγάρι να έμενε εκεί κρεμασμένο πάνω από τα κεφάλια μας στην ασημένια νύχτα. Μα η γη γυρίζει...γυρίζει και κάθε της κύκλος γύρω από τον εαυτό της, την φέρνει πιο κοντά στην προσωπική της γνώση και κάθε κύκλος γύρω από τον ήλιο την φέρνει κοντά σε εκείνον που το φως του της δίνει ζωή. 

Όλα σε ετούτη τη ζήση έχουν λοιπόν ουσία. Γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας και γύρω από τους άλλους...κι αυτό έχει νόημα μόνο τελικά αν του δώσουμε νόημα...αλλιώς γινόμαστε φαντάσματα που απλά ξυπνούν και κοιμούνται μέχρι που εγκαταλείπουν ακόμη κι αυτό...

Την ασημένια νύχτα διαδέχθηκε μια χρυσή ημέρα. Από εκείνες που μυρίζουν Ελληνικό Καλοκαίρι. Ο Αύγουστος...είναι μέσα μας, απόλυτα συγχρονισμένος με την ανάσα της θάλασσας που μέσα της γεννηθήκαμε. 

Τα ζοφερά νέα συνεχίζουν να έρχονται. Ο πόνος συνεχίζει να σκεπάζει με το πέπλο του τη γη.Υπάρχουν εκείνοι που εγκαταλείψουν κι εκείνοι που μέχρι ετούτη η γη να πάψει να γυρίζει δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ. Δεν θα προδώσουν ποτέ. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Πως είναι να αντιστέκεσαι. Να ονειρεύεσαι. Να τιμάς μέχρι τέλους, την κάθε αγωνιώδη ανάσα... Σε ετούτη τη μικρή γωνιά του πλανήτη ο Αύγουστος είναι δώρο και το ολόγιομο φεγγάρι του γιορτή κι έτσι θα τα ζούμε μέχρι τέλους! Σε ερημικές παραλίες, σε κλειστές αγκαλιές σε γέλια που ταξιδεύουν πάνω στα κύματα. Δεν θέλουμε πολλά για να νιώσουμε ευτυχισμένοι αγαπημένοι μου παρά μόνο ένα. Την απόφαση!

Ευχομαι να βρούμε την μαγεία σε ετούτο τον παράξενο, σκληρό Αύγουστο. Μείνετε ασφαλείς και παρακαλώ φροντίστε τα τρία "Φ" που ως "ενοχλητικιά" υπενθυμίζω  γελώντας  στους νεότερους της παρέας στις συναντήσεις μας... 

Φοράω Κράνος. Φοράω Ζώνη. Φοράω  Προφυλακτικό...(μεταξύ μας, καμιά φορά τους λέω και Φοράω Ζακέτα έτσι για να τους τη σπάσω)...φέτος τα τρία έγιναν τέσσερα...Φοράω και μάσκα. 

Κράνος. Ζώνη. Προφυλακτικό. Μάσκα λοιπόν....

Σαφέστατα, είμαστε ελεύθεροι να πιστεύουμε ότι θέλουμε και να φοράμε ή να μην φοράμε ότι θέλουμε...και μπορεί ο κίνδυνος να κρύβει γοητεία κι αδρεναλίνη, αλλά δουλεύοντας για πάνω από  εικοσιτέσσερα χρόνια με ανθρώπους που έφαγαν τον κίνδυνο και την αδρεναλίνη με το κουτάλι...ξέρω με απόλυτη σιγουριά πως  στην συντριπτική τους πλειοψηφία αν μπορούσαν, θα γυρνούσαν το χρόνο πίσω για να κερδίσουν πίσω την χαμένη αθωότητα και τις ευκαιρίες που σου κλέβει ο κίνδυνος όταν  στ' αλήθεια!!! τον γευθείς στο πετσί σου...

Τίποτε δεν κρύβει περισσότερη γοητεία από την ίδια την ζωή.Την ζωή και τον Αυγουστιάτικο έρωτα, που γεννιέται μέσα από μια καταστροφή! κι όσο κι αν ο έρωτας επιβάλλεται να πονάει, απαγορεύεται να  καταστρέφει... 

Νιώθω πως δεν υπάρχει κάποιος που να το έχει συλλάβει καλύτερα αυτό από τον λατρεμένο Παπάζογλου. (Διαβάστε την ιστορία αυτού του απίστευτου τραγουδιού εδώ )

Τραγουδήστε το δυνατά αγαπημένοι. Αφιερωμένο!

Θυμήθηκα  το Καλοκαίρι του 2015 όπως το κατέγραψα τότε στην ανάρτηση Είμαι Εδώ! Η ιστορία επαναλαμβάνεται... γι αυτό....Αγάπη μόνο και μαγικές στιγμές...

                                                                                                    Κατερίνα