Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Η ζωή ξέρει...

Μια βδομάδα ήταν. Μια ολόκληρη χρονιά για μια εβδομάδα. Αυτό σκεφτόμουν αποχαιρετώντας την Λευκάδα μας. Μια ολόκληρη χρονιά για μια βδομάδα...μα τι βδομάδα!
Γεμάτη χρώματα κι αρώματα και γέλια και ξεκούραση. Και απίθανες γεύσεις κι αγαπημένα πλάσματα. Γεμάτα με πρωινά ξυπνήματα πριν ακόμη ο ήλιος βγει για να δούμε με την αδερφή μου την αυγή και μετά μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά και μετά πρωινός καφές και όλο το σπίτι να ξυπνά και το λαγκάδι να γεμίζει κόσμο. Ατελείωτες συζητήσεις και ατελείωτες σιωπές από εκείνες που μυρίζουν οικειότητα κι ασφάλεια. Τα παιδιά με ξεροψημένα από τον ήλιο μούτρα, να τρέχουν ξυπόλυτα, να πηδούν από τα βράχια, να τρώνε παγωτά και μετά τα βράδια να πέφτουν αποκαμωμένα τα ένα δίπλα στο άλλο και να μιλάνε ασταμάτητα να γελάνε ως αργά το βράδυ μέχρι που παρενέβαιναν οι μεγάλοι...ησυχία κι ύπνος φτάνει πια η μέρα τελείωσε...

Ω θεέ μου να μην τέλειωνε ποτέ.Να μην τέλειωνε ποτέ μια τέτοια μέρα!!!








Εκεί σαν ο χρόνος να μην αγγίζει τίποτα. Σαν ο φόβος να μην αγγίζει τίποτα. Σαν οι σκιές του covid, να μην πλανούνταν στον αέρα...Υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, στην μεγάλη διστακτικότητα μας να συνδιαλαγούμε με ανθρώπους με το ότι τις θείες και τις γιαγιάδες μας τις είδαμε μόνο από μακριά. Πάνω στο μπαλκονάκι η γιαγιά Λούλα από κάτω εμείς σαν να της κάναμε καντάδα.
Ηταν στο πίσω μέρος του μυαλού μας σαν καθόμασταν στο μικρό υπαίθριο μπαρ και πριν τακτοποιηθούμε τα περνούσαμε όλα με αντισηπτικό κι είχαμε το νου μην μας ακουμπήσουν μην τους ακουμπήσουμε. Τα σώματα πιο σφιγμένα πιο μαζεμένα...λιγότερο ανοιχτά.







Μα τίποτε δεν είχε σημασία μιας κι ήμασταν επιτέλους εκεί στον μαγικό μας κόλπο. Με τις καντάδες στα δρομάκια , τις μουσικές παντού, τους χρωματιστούς ανθρώπους τις μυρωδιές από θυμάρι και ρίγανη να βγαίνουν πίσω από το βράχο το ιμάμ και τα σουτζουκάκια με σάλτσα  από το Πορτόνι με το αξεπέραστο σπιτικό φαγητό, τα ζεστά λευκά πετραδάκια κάτω από τα πόδια μας και το απέραντο αξεπέραστο μπλε μπροστά στα μάτια μας. Πόσες αποχρώσεις του μπλε υπάρχουν: Εκεί τις βλέπεις όλες! Όλες !!!!







Και τέλειωσε. Αποχαιρετιστήκαμε, χωριστήκαμε τα παιδιά  με δάκρυα στα μάτια είπαν αντίο και αυτό ήταν...μια ολόκληρη χρονιά για μια βδομάδα...φτάνει; Πότε δεν φτάνει! Ποτέ!
Και γυρνώντας σπίτι περιμένεις την κανονικότητα να σε υποδεχτεί μα φέτος όχι ούτε εκείνη ήρθε.  Οι πρώτες ειδήσεις ήρθαν σαν κύμα  Τουρκία, κρούσματα, Λίβανος, μεταναστευτικό, μάσκες, ξεκίνημα σχολικής χρονιάς...Μια βδομάδα μόνο φτάνει για να αλλάξει ο πλανήτης κατεύθυνση; Φτάνει
Γιατί δεν άλλαξε Θεέ μου γιατί;

Και μπήκαμε πάλι σε ρυθμό κι όλα μπήκαν στην θέση τους. Δουλειές που τρέχουν σχολεία που άνοιξαν, καθημερινότητα που ακόμη κι αν άλλαξε υπάρχει.Υπάρχει, ακόμη κι έτσι και παρέχει την ασφάλεια που χρειαζόμαστε. Και σιγά σιγά η ζωή κυλά. Έτσι απλά κι είναι αυτό υπέροχο.Υπέροχο και  καθησυχαστικό πως ότι κι αν συμβεί σε τούτο τον κόσμο, σε εμένα σε εσένα στην άκρη ή στη μέση της γης...ότι κι αν συμβεί η ζωή κυλά. Ήρεμα, απαλά σαν καθαρό νερό σε αυλάκι. Μέχρι να φτάσει στον προορισμό του και να χαθεί στην  απεραντοσύνη μια θάλασσας. Μαγικά αέναα χωρίς δισταγμό με εμπιστοσύνη. Κι αν κάτι βρεθεί στο δρόμο του και φράξει το αυλάκι εκείνο ξέρει...θα αλλάξει φορά, θα αλλάξει κατεύθυνση κι υπόγεια ακόμη θα βρει τον τρόπο να κατευθυνθεί με υπομονή κι εμπιστοσύνη εκεί που ανήκει. Η ζωή ξέρει.


Έτσι αποχαιρετάμε σιγά σιγά το παράξενο αυτό καλοκαίρι και κοιτάζοντας τα φύλλα που στροβιλίζονται σιγά σιγά πέφτοντας από τα κλαδιά μπαίνουμε σε μιαν άλλη εποχή. Υπάρχει φόβος κι ερωτηματικά κι ανασφάλεια για τα πάντα. Υπάρχει τόσος θυμός εκεί έξω. Θυμός που βγαίνει θαρρείς από τους πόρους μας και σκορπίζεται παντού. Πόσο θυμωμένοι είμαστε οι άνθρωποι! Πόση ανάγκη έχουμε να έχουμε δίκιο κι αυτό να μας αναγνωρίζεται και θυμάμαι τα λόγια μιας αγαπημένης δασκάλας που μου έλεγε πως τα πλάσματα της φύσης δεν οικτίρουν τον εαυτό τους. Ίσως γιατί αφήνονται να προσαρμοστούν. Το να προσαρμοστείς σε κάτι που δεν σου αρέσει είναι ήττα αλλά το να μην αφήνεις τον εαυτό σου να προσαρμοστεί σε κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις είναι σπατάλη. 
Σαν νιώθω πολύ θυμωμένη, πολύ απογοητευμένη, πολύ αδικημένη...ακουμπώ το σώμα μου στη γη κι εκείνη γίνεται φίλτρο. Φωνάζω  ή τραγουδώ δυνατά στον αέρα κι εκείνος  απορροφά την φωνή μου μαζί με την ένταση. Ο θυμός μου είναι δικός μου και προσπαθώ να κάνω κάτι με αυτόν. Είναι δική μου δουλειά το να τον ελέγξω. Δική μου δουλειά το να μην τον κάνω δηλητήριο για εμένα και τους άλλους. 

Τα παιδιά μεγαλώνουν, οι μέρες γλυκαίνουν και τα χρώματα και τα αρώματα  της φύσης βαθαίνουν κι ωριμάζουν. Γίνονται πιο έντονα, πιο μεστά. Την αγαπώ αυτή την εποχή και την απολαμβανω.Τις πρώτες ψιχάλες, την μυρωδιά της γης...
Προχωράμε αργά προς τον αποχαιρετισμό και βαδίζουμε με σταθερότητα σε μια νέα εποχή με χνουδωτές κουβέρτες, κανελομένα ρυζόγαλα, πιπεράτες κολοκυθόσουπες, νωχελικά σαββατόβραδα στο σπίτι με πίτσες και ταινίες, βόλτες στην βροχή με τις χρωματιστές γαλότσες,μηλόπιτες, εξόρμηση στο βουνό για κάστανα, αγαπησιάρικα βουλιάγματα στους καναπέδες, μυρωδάτα τσάγια με φρυγανισμένο ψωμί, ξύλα που τριζοβολούν στη φωτιά...στιγμές.
Ζωή γεμάτη με στιγμές από αυτές που την κάνουν υπέροχα ξεχωριστή, από αυτές που την κάνουν υπέροχα απλή και πολύτιμη. 


Καλημέρα αγαπημένοι. Σας έχασα, με χάσατε, μα είμαι εδώ πάντα εδώ γυρίζω σιωπηλά για να κάνω θόρυβο μαζί σας. Ξέρετε από εκείνον τον δημιουργικό λατρεμένο θόρυβο που μοιάζει με μια απότομη ζουμερή αγκαλιά, εκεί που δεν την περιμένεις! Έτσι επιστρέφω κι έτσι σας καλωσορίζω και πάλι στην ζωή μου με την χαρά πως τούτη η χρονιά θα έχει περισσότερες πράξεις και λιγότερες λέξεις. Ακόμη περισσότερη δράση, ακόμη περισσότερα αναζήτηση και μοίρασμα και εκπαίδευση.
Χωρίς πρέπει, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς πίεση...μα με την αλήθεια της ίδια της ζωής ζωγραφισμένη στα μάτια!

Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε τα μικρά μεγάλα, τα ασήμαντα σημαντικά και τα αδύνατα δυνατά!
Και κάνουμε το πρώτο βήμα  μπαίνοντας σε ένα χρωματιστό φθινόπωρο με υπομονή κι εμπιστοσύνη...γιατί η ζωή ξέρει! 

Ακούς; Ξέρει!!!

                                                                                                      Κατερίνα

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Αυγουστιάτικο Φεγγάρι!

Θυμίζει κακό όνειρο, κακό αστείο. Το καλοκαίρι αυτό μου θυμίζει κάτι από το καλοκαίρι του 2015.
Ναι/ Όχι και capital controls. Αγωνία, ανασφάλεια, φόβος. Όλα τα ίδια  συν την απειλή. Ο ιός κι αυτά που θα μας πάρει. Πρόσωπα που αγαπάμε, τον εαυτό μας ή την ζωή μας που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια!

Εκείνο το Καλοκαίρι που μετρούσαμε τις στιγμές με τα αποτελέσματα και τις ομιλίες και τα ψηφίσματα...τις συναντήσεις κορυφής και τι αποφάσισαν κάποιοι άλλοι για εμάς...για την μικρή πολύπαθη χώρα μας...για τα παιδιά μας και το μέλλον τους...για το αύριο μας!Ταυτόχρονα προσφυγικό. Παιδιά που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και  δυο χρόνια μετά το Μάτι. Φρίκη και πόνος και μια Ελλάδα γροθιά για να βοηθήσει. Μας συνέδεσε ο πόνος...όπως πολύ καλά ξέρει να κάνει ο πόνος χρόνια τώρα...Ο πόνος η αγωνία κι η ανασφάλεια μιας οποιασδήποτε κρίσης....
Κι ήρθε ένα ακόμη καλοκαίρι. Το Καλοκαίρι μιας πανδημίας...και νιώθω κουρασμένη. Οι συζητήσεις μου θυμίζουν κάτι από τα χαζά κι ανώριμα χρόνια τις εφηβείας μου..."έλα ρε κόλλησε; μα καλά δεν φορούσε προφυλακτικό;"

Σαν η ζωή να χωριζόταν σε αυτούς που φορούσαν προφυλακτικό γιατί εκτός από φοβιτσιάρηδες, δεν ήξεραν να ελέγχουν και το σώμα τους πιθανά, λόγω έλλειψης εμπειρίας ...γιατί όταν ξέρεις...ξέρεις ρε φίλε να τραβηχτείς!!!κι όχι μόνο αυτό αλλά εμπιστεύεσαι τον άλλο...ναι εννοείται πως τον εμπιστεύεσαι ότι πρώτον είναι "καθαρός" και δεύτερον θα προσέξει και δεν θα σε φέρει σε δύσκολη θέση! (μεταξύ μας, οι γενιές του '80 και του ΄90 την πληρώσαμε ακριβά αυτή την εμπιστοσύνη)...
Και βέβαια  υπάρχουν κι οι άλλοι που εκτός του ότι ξέρουν γιατί είναι αλάνια,  δεν φορούν προφυλακτικό γιατί...δεν το  αντέχουν γιατί μειώνει την απόλαυση και...ε! πως να το κάνουμε χαλάει και τη φάση....
Τώρα ζούμε τα ίδια. Τότε μαλώναμε για τα προφυλακτικά. Μεγαλώνοντας για το ναι και το όχι στα δημοψηφήσματα. Μετά για τα χρώματα μπλε κόκκινα και πράσινα άλογα,...τώρα για τις μάσκες. Αυτοί που φοβούνται κι αυτοί που δεν φοβούνται. Αυτοί που είναι τυπικούρες και φοβίσουλες και οι ανεξάρτητοι, οι ρέμπελοι που τους αρέσει να μην τους επιβάλουν μέτρα και θέλουν να ζουν επικίνδυνα...Οι αρρωστοφοβικοί  νομοταγείς  που τρώνε οτι τους πασάρουν κι οι αμφισβητίες που δεν τρώνε το κουτόχορτο που τρωνε όλοι οι υπόλοιποι!
Ο κόσμος πάντα χωρισμένος σε στρατόπεδα.

Κουράστηκα. Αλήθεια κουράστηκα. Φέτος το έχω νιώσει περισσότερο από ποτέ. Φέτος το Καλοκαίρι, μετά από πανδημίες, περιοριστικά μέτρα, επαγγελματικές αναποδιές, πανελλήνιες, απώλειες....μπούχτησα που έλεγε κι η γιαγιά μου.
Μια ανάσα έχουμε ανάγκη. Μια βαθιά ανάσα,  χωρίς να σκεφτόμαστε πως κι αυτή ακόμη είναι μολυσμένη γαμώτο! Κουράστηκα να σκέφτομαι πως όλα αυτά είναι μαθήματα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, να συνδεθούμε με κάτι...και να μάθουμε από αυτό...κι είμαστε εμείς που όλο μαθαίνουμε κι είναι κι οι άλλοι που δεν θα μάθουν ποτέ, όπως έλεγε κι η ξαδέρφη μου η Άννα γελώντας, ενώ έδινε την δική της μάχη με τη ζωή...

Γύρισα από τη δουλειά μπερδεμένη. Μουντή. Μια Δευτέρα μουντή ζεστή, με την ιδρώτα να τρέχει κι οι άνθρωποι μέσα στο μυαλό μου να ζητούν βοήθεια, απαντήσεις. Γιατί όσο η γη γυρίζει οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Χάνονται. Χωρίζουν. Χάνουν παιδιά. Φοβούνται. Σμίγουν κι η χαρά ακόμη προκαλεί ανασφάλεια. Χάνουν δουλειές. Ζουν με την απειλή της βίας. Έχουν ανασφάλειες. Δεν ξέρουν πως να ζήσουν χωρίς φόβο. Δεν ξέρουμε πια, πως να ζήσουμε χωρίς φόβο...
Δευτέρα πικρή σαν τον ερχομό αυτού του Καλοκαιριού.  Κάθισα βαριά στον καναπέ. Για κάποιους αυτή η Δευτέρα ήταν δώρο. Γιατί ήταν μια ακόμη Δευτέρα που είναι ζωντανοί. Μια ακόμη Δευτέρα που μπορούν και παλεύουν. Μια ακόμη Δευτέρα που έχουν το δικαίωμα να ονειρευτούν. Να αγκαλιάσουν το παιδί τους, να γελάσουν, να κλάψουν, να κάνουν έρωτα...μια ακόμη ευκαιρία! Κι ήταν Αύγουστος και το φεγγάρι υπέροχα γεμάτο! Γέμισε το μυαλό μου με εικόνες από γέλια και ταξίδια και φίλους κι αγκαλιές...ξαφνικά ήταν όλα απαγορευμένα! Ανάμεσα τους κι εκείνη η λατρεμένη μου που στο καλοκαίρι της πανδημίας εκείνη παλεύει για τη ζωή της και δεν μπορεί να ζήσει τον Αύγουστο ούτε να νιώσει τον άνεμο, ούτε να δει το φεγγάρι να ξεπροβάλει μέσα από τη θάλασσα....Τι θα μου έλεγε;
Τι θα μου υπενθύμιζε;
Χωρίς σκέψη άρχισα να  ψάχνω το μαγιό. Ένα μπουκάλι κρασί, δυο ποτήρια, κεριά, τρατζιστοράκι. Κοιταχτήκαμε με το αγόρι μου και ξέραμε κι οι δυο που θέλουμε να είμαστε...Η πρώτη πανσέληνος του Ελληνικού Αυγούστου δεν θα μας έβρισκε μόνους, φοβισμένους, κουρασμένους, τρομαγμένους, μπερδεμένους κι ας νιώθαμε έτσι ακριβώς...
Η πρώτη  πανσέληνος του Αυγούστου θα μας έβρισκε εκεί που είναι ο φυσικός της χώρος.


Ουρανός και Θάλασσα. Υπέροχη ερημιά. Ο ήχος των κυμάτων έπαιρνε τα γέλια τους μακριά. Ξαφνικά μέσα σε λίγα λεπτά ήμασταν ελεύθεροι. Ελεύθεροι από οθόνες, από τα κρούσματα της ημέρας, από τις ζοφερές ειδήσεις. Ξαφνικά τίποτε δεν είχε σημασία. Ξαφνικά γελούσαμε και τραγουδούσα δυνατά και έπαιζα με την άγρια θάλασσα που ήταν τόσο τρυφερά ζεστή σαν αγκαλιά.
Κι ήρθαν τα ξαδέρφια και άναψαν τα κεριά και τα βγήκαν τα κρασιά και τα παιδιά έπαιζαν και η θάλασσα μας νανούριζε απαλά και το φεγγάρι πελώριο φάνηκε στο σκοτεινό ορίζοντα. Όλα όσα ήταν σημαντικά στη ζωή βρίσκονταν σε εκείνη την αμμουδιά εκείνη την αιώνια στιγμή, καθώς το φεγγάρι έλουζε με το φως του το σκοτεινό τοπίο.

Ήθελα να κλάψω, μα γελούσα. Ήθελα να σιωπήσω, μα τραγουδούσα, ήθελα να ξορκίσω το φόβο, την ανασφάλεια και την αγωνία. Ήθελα ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για λίγο και το φεγγάρι να έμενε εκεί κρεμασμένο πάνω από τα κεφάλια μας στην ασημένια νύχτα. Μα η γη γυρίζει...γυρίζει και κάθε της κύκλος γύρω από τον εαυτό της, την φέρνει πιο κοντά στην προσωπική της γνώση και κάθε κύκλος γύρω από τον ήλιο την φέρνει κοντά σε εκείνον που το φως του της δίνει ζωή. 
Όλα σε ετούτη τη ζήση έχουν λοιπόν ουσία. Γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας και γύρω από τους άλλους...κι αυτό έχει νόημα μόνο τελικά αν του δώσουμε νόημα...αλλιώς γινόμαστε φαντάσματα που απλά ξυπνούν και κοιμούνται μέχρι που εγκαταλείπουν ακόμη κι αυτό...
Την ασημένια νύχτα διαδέχθηκε μια χρυσή ημέρα. Από εκείνες που μυρίζουν Ελληνικό Καλοκαίρι. Ο Αύγουστος...είναι μέσα μας, απόλυτα συγχρονισμένος με την ανάσα της θάλασσας που μέσα της γεννηθήκαμε. 
Τα ζοφερά νέα συνεχίζουν να έρχονται. Ο πόνος συνεχίζει να σκεπάζει με το πέπλο του τη γη.Υπάρχουν εκείνοι που εγκαταλείψουν κι εκείνοι που μέχρι ετούτη η γη να πάψει να γυρίζει δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ. Δεν θα προδώσουν ποτέ. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Πως είναι να αντιστέκεσαι. Να ονειρεύεσαι. Να τιμάς μέχρι τέλους, την κάθε αγωνιώδη ανάσα... Σε ετούτη τη μικρή γωνιά του πλανήτη ο Αύγουστος είναι δώρο και το ολόγιομο φεγγάρι του γιορτή κι έτσι θα τα ζούμε μέχρι τέλους! Σε ερημικές παραλίες, σε κλειστές αγκαλιές σε γέλια που ταξιδεύουν πάνω στα κύματα. Δεν θέλουμε πολλά για να νιώσουμε ευτυχισμένοι αγαπημένοι μου παρά μόνο ένα. Την απόφαση!

Ευχομαι να βρούμε την μαγεία σε ετούτο τον παράξενο, σκληρό Αύγουστο. Μείνετε ασφαλείς και παρακαλώ φροντίστε τα τρία "Φ" που ως "ενοχλητικιά" υπενθυμίζω  γελώντας  στους νεότερους της παρέας στις συναντήσεις μας... 
Φοράω Κράνος. Φοράω Ζώνη. Φοράω  Προφυλακτικό...(μεταξύ μας, καμιά φορά τους λέω και Φοράω Ζακέτα έτσι για να τους τη σπάσω)...φέτος τα τρία έγιναν τέσσερα...Φοράω και μάσκα. 
Κράνος. Ζώνη. Προφυλακτικό. Μάσκα λοιπόν....
Σαφέστατα, είμαστε ελεύθεροι να πιστεύουμε ότι θέλουμε και να φοράμε ή να μην φοράμε ότι θέλουμε...και μπορεί ο κίνδυνος να κρύβει γοητεία κι αδρεναλίνη, αλλά δουλεύοντας για πάνω από  εικοσιτέσσερα χρόνια με ανθρώπους που έφαγαν τον κίνδυνο και την αδρεναλίνη με το κουτάλι...ξέρω με απόλυτη σιγουριά πως  στην συντριπτική τους πλειοψηφία αν μπορούσαν, θα γυρνούσαν το χρόνο πίσω για να κερδίσουν πίσω την χαμένη αθωότητα και τις ευκαιρίες που σου κλέβει ο κίνδυνος όταν  στ' αλήθεια!!! τον γευθείς στο πετσί σου...

Τίποτε δεν κρύβει περισσότερη γοητεία από την ίδια την ζωή.Την ζωή και τον Αυγουστιάτικο έρωτα, που γεννιέται μέσα από μια καταστροφή! κι όσο κι αν ο έρωτας επιβάλλεται να πονάει, απαγορεύεται να  καταστρέφει... 
Νιώθω πως δεν υπάρχει κάποιος που να το έχει συλλάβει καλύτερα αυτό από τον λατρεμένο Παπάζογλου. (Διαβάστε την ιστορία αυτού του απίστευτου τραγουδιού εδώ )

Τραγουδήστε το δυνατά αγαπημένοι. Αφιερωμένο!


Θυμήθηκα  το Καλοκαίρι του 2015 όπως το κατέγραψα τότε στην ανάρτηση Είμαι Εδώ! Η ιστορία επαναλαμβάνεται... γι αυτό....Αγάπη μόνο και μαγικές στιγμές...
                                                                                                    Κατερίνα


Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020

Ένα Κυριακάτικο Χαμόγελο!

Επανομή λίγο πριν τον Υδροβιότοπο. Το αγαπάμε αυτό το άγριο μέρος! Τα νερά ρηχά και ζεστά, γεμάτα κοχύλια. Η κοχυλούπολη...
Φτάσαμε στην αμμουδιά εκεί λίγο πριν την καταιγίδα. Κι όσο εκείνη πλησίαζε εγώ άκουγα τα γέλια τους κι έβλεπα το τοπίο να αλλάζει. Βουτούσαν, φώναζαν κι οι μακρινές φωνές τους αντηχούσαν στην απόλυτη σιωπή.
Κι εκεί μακριά οι αστραπές κι οι απόμακρες βροντές κι η καταιγίδα να πλησιάζει κι η θάλασσα αντί να φουσκώνει να γίνεται σιωπηλή με απίθανες ραγάδες στην επιφάνεια της.

Από τη μια τα μαγικά τους γέλια κι από την άλλη οι αστραπές κι οι βροντές και στη μέση εγώ μέσα στο χρυσό τοπίο κι ένιωσα μια δύναμη και μια καθαρότητα, ώσπου η καταιγίδα έπεσε πάνω μας κι οι αστραπές μας πρόλαβαν και ο αέρας μας έκανε να τρέχουμε γελώντας πίσω από μουσκεμένες πετσέτες και μπήκαμε στο αμάξι πριν το χαλάζι αρχίσει να πέφτει με δύναμη γύρω μας, καθώς μείναμε να χαζεύουμε τις αστραπές να σβήνουν στον μαγικό της ορίζοντα!

Μια Κυριακή από αυτές τις αληθινές. Από αυτές που υπέροχα περιγράφουν στο τραγούδι τους A Sunday Smile οι Beirut.

Είναι αυτές οι υπέροχες Κυριακές της μικρής μας οικογένειας, που δίνουν νόημα σ' ολόκληρη τη ζωή και απομακρύνουν το φόβο...Οι Κυριακές που μας κάνουν αληθινούς, σχεδόν άτρωτους, εκεί φωλιασμένοι ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, καθώς η καταιγίδα πλησιάζει μα δεν την φοβάσαι γιατί είναι μπόρα από αυτές τις μαγικές τις καλοκαιρινές, που ξεπλένουν τη σκόνη και χαρίζουν δροσιά... Οι Κυριακές που δίπλα σου έχεις όλο όσα χρειάζεσαι και όλα όσα σου λείπουν ξέρεις πως τα κουβαλάς σαν φυλαχτά μέσα σου κι είναι εκεί και σε περιμένουν!
Οι Κυριακές που είναι μπογιατισμένες με τα χρώματα της απλότητας και το φως του ήλιου, που ακόμη κι αν χαθεί για λίγο ξέρεις πως θα ξαναβγεί λαμπερός κι ολοκάθαρος, κουβαλώντας ένα ουράνιο τόξο μέσα του, σαν το λαμπερό κυριακάτικο χαμόγελο του ουρανού! 

Έτσι να είναι πάντα οι Κυριακές του κόσμου αγαπημένοι. Έτσι να είναι πάντα οι Κυριακές όλων μας. Γεμάτες με την δύναμη της απλότητας! Γεμάτες με καλοκαίρι και φως...Γεμάτες με αγκαλιές και δυνατά τραγούδια και γέλια και φωνές και χαμόγελα. Χαμόγελα, απλά, ντροπαλά, πλατιά, αληθινά, από αυτά που μας απομακρύνουν από τις σκιές και το φόβο...Από αυτά που διώχνουν την απώλεια και γεμίζουν την ζωή με καθαρότητα. 

Σαν τα ουράνια τόξα μετά τις καλοκαιρινές μπόρες...Θυμάστε;  Χαμόγελα χρωματιστά, από αυτά που σε κάνουν να αντέχεις τη ζωή!

Το τραγούδι αφιερωμένο σε όλους μα πιο πολύ σε όσους πίστεψαν πως το κυριακάτικο χαμόγελο τους έσβησε για πάντα. 
Ξέρετε εσείς... ακούστε το δυνατά. Οι στίχοι του, είναι δώρο....Καλό Ιούλη αγαπημένοι. 














"A Sunday smile you wore it for a while
A cemetery mile we paused and sang
A Sunday smile you wore it for a while
A cemetery mile we paused and sang
A Sunday smile and we felt true"





Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

Κραυγή

Η παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών πέρασε κι ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου από μια προσωπική καταγραφή της εμπειρίας μου ως εκπαιδευόμενης κι αργότερα θεραπεύτριας στο ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ. Μια προσπάθεια να κρατήσω το νόημα ζωντανό  και να μοιραστώ μια ξεχωριστή εμπειρία χρόνων, μέσα από ένα νέο βιβλίο που θα περιγράφει τους συμβολισμούς και το νόημα πίσω από κάθε μικρή λεπτομέρεια της θεραπευτικής δομής που έδωσε ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους....

Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες και τα πιο ισχυρά θεραπευτικά εργαλεία στην Κοινότητα είναι η Κραυγή! 
Υπάρχει ένας μύθος γύρω από το θέμα της κραυγής…Είναι αυτή η τόσο κλασική πια εικόνα των ανθρώπων πιασμένοι από τους ώμους σε έναν κύκλο να φωνάζουν ότι είναι εντάξει.
Εικόνα λίγο μαγική, λίγο γραφική. Θέμα σχολιασμού ή ακόμη και πλακίτσας σε παρέες ανθρώπων που δεν έχουν βιώσει θέμα εξάρτησης ή δεν έχουν  δει ποτέ τους αληθινή κραυγή. Χαλαρός  «χαβαλές»  όταν θέλουν να υπερτονίσουν το θέμα οποιασδήποτε κατάχρησης…

Ωστόσο η πρώτη κραυγή είναι εμπειρία αξέχαστη…Η κραυγή αυτή κάθε αυτή είναι από μόνη της τόσο δυνατή ως εμπειρία, τόσο ουσιώδης που δεν είναι δυνατόν να σε αφήσει αδιάφορο!!
Έτσι ήταν και για εμένα.

Την πρώτη μου  ζωντανή κραυγή την άκουσα στην Αθήνα, στη Στροφή. Η Στροφή είναι Θεραπευτική Κοινότητα εφήβων. Το κτίριο στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Φυλής…Μετά την πρωινή τους συνάντηση τα πιτσιρίκια ανέβηκαν στην ταράτσα και φώναξαν το όνομα τους και οι υπόλοιποι τους φώναξαν ότι είναι «εντάξει»!
Θυμάμαι όλη τη γειτονιά να ζει έναν παλμό. Θυμάμαι μια απόλυτη βαθιά σιγή και ανθρώπους στα μπαλκόνια να παρακολουθούν…Ήταν απίστευτη εικόνα γιατί σκεφτόμουν ότι αυτοί οι άνθρωποι το ζούσαν  αυτό κάθε μέρα. Αυτή η γειτονιά «κάνει» κάθε μέρα κραυγή μαζί με τα παιδιά κι όμως υπήρχε αυτό το βαθύ συναίσθημα της ενσυναίσθησης της συντροφικότητας, της υποστήριξης…
Στη διάρκεια άκουγα από τα μπαλκόνια ανθρώπους να φωνάζουν στο άκουσμα κάποιου ονόματος «Μπράβο Γιώργοοοο» συμμετέχοντας σε ότι συνέβαινε αναλαμβάνοντας ρόλο, υποστηρίζοντας και μόλις η κραυγή τελείωσε από τα μπαλκόνια άρχισα να ακούω ανθρώπους να φωνάζουν «καλημέραααα» «καλημέρα παιδιά» «καλή δύναμη».
Φωνές γυναικών και αντρών, ανθρώπων που  ήταν μάρτυρες καθημερινοί μιας προσπάθειας, ενός αγώνα κάποιων παιδιών, για να…βγάλουμε την ημέρα!! Μια ακόμη ημέρα…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Τη γειτονιά, τους ανθρώπους στα μπαλκόνια και τα πιτσιρικάκια στη μέση να κραυγάζουν για την επιβεβαίωση ότι σήμερα είναι εδώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις φωνές τους, ένας παλμός σαν διαμαρτυρία, σαν διαδήλωση. Την ένταση στο αέρα και τη σιωπή στο δρόμο…Τους περαστικούς να κοντοστέκονται και να σηκώνουν το κεφάλι ψηλά, να δουν από πού έρχονται αυτές οι φωνές…Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου κραυγή… ως παρατηρήτρια!!
Γιατί ακολούθησαν κι άλλες με άλλο ρόλο!


Η κραυγή είναι από τα πιο δυνατά θεραπευτικά εργαλεία της Θεραπευτικής Κοινότητας. Μέσα σε ένα τόσο πλούσιο και ζωντανό Θεραπευτικό σύστημα υπάρχει μια πληθώρα θεραπευτικών εργαλείων.
Όλα αρχίζουν και τελειώνουν, αλλάζουν , σταματούν να υπάρχουν με έναν τρόπο κι ανάλογα με τις ανάγκες των εποχών μορφοποιούνται διαφορετικά, εξελίσσονται ή καταργούνται…Όλα, εκτός από την Κραυγή!
Η κραυγή είναι το αρχέτυπο.
Ο πιο δυνατός συμβολισμός, το νόημα κι η φιλοσοφία μιας τεράστιας δομής, συμπτυγμένη σε μια απλή διαδικασία!!
Δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να κάνει κανείς την Κραυγή. Μα με τον τρόπο που κάποιος φωνάζει το όνομα του δείχνει το πώς είναι , το πώς «μπαίνει» ουσιαστικά στη μέρα του.
Δεν είναι τυχαίο ότι είναι μια πρωινή διαδικασία στην καθημερινότητα της Κοινότητας.
Κάθε πρωί  με ήλιο, με βροχή, με χιόνια, με παγωνιά…μαζεύονται όλοι στην αυλή και κάνουν έναν μεγάλο κύκλο. Πιάνονται γερά από τους ώμους, κανείς δεν μπαίνει, κανείς δεν βγαίνει. Ένας κύκλος κλειστός δυνατός. Κοιτούν όλοι προς τα μέσα στο κέντρο του στην ουσία. Όλοι βλέπουν  όλους, δεν ξεχωρίζεις δυνατό και αδύναμο, την ώρα εκείνη  μέσα στον κύκλο όλοι έχουν την ίδια δύναμη. 
Τα χέρια πάνω στους ώμους είναι δαγκάνες που σπρώχνουν, πιέζουν, μετρούν την ένταση. Κάποιος φωνάζει και το σώμα του ολόκληρο πάλλεται κι οι διπλανοί νιώθουν την ένταση μέσω των χεριών του πάνω στους δικούς τους ώμους. Εκείνοι τον κρατούν, εκείνοι τον στηρίζουν την ώρα της δικής του κραυγής! Αν κάποιος δεν μπορεί να φωνάξει, τα χέρια του χαϊδεύουν το κεφάλι, του σφίγγουν το λαιμό και του ψιθυρίζουν «δεν πειράζει την άλλη φορά». Αν κάποιος τα δώσει όλα τα χέρια τον ενισχύουν του χτυπούν την πλάτη, του στρίβουν το κεφάλι μαλακά για να του χαρίσουν ένα φιλί στο μέτωπο κι ένα ψίθυρο στο αυτί «μπράβο».Πολλές φορές έχω δει αφού κάποιος έχει φωνάξει το όνομα του ο διπλανός του να κολλά το στόμα του στο αυτί  του και να φωνάζει «…και ο Νίκος είναι εντάξει». Ένα υπέροχο δώρο. Μια επιβεβαίωση που μπαίνει κατευθείαν στην ψυχή!

Μέσω αυτής της τόσο απλής πρωινής διαδικασίας ήταν ξεκάθαρο, ποιος ήταν καλά και ποιος όχι. Από την κραυγή του καθενός φαινόταν η διάθεση του. Αν φώναξε, αν ψιθύρισε, αν αδιαφόρησε για το όνομα του…όλα είχαν πια φανεί κι η Κοινότητα κι οι θεραπευτές ήξεραν σε ποιόν να ρίξουν το βάρος.

Και μετά το τέλος της  μια μεγάλη αγκαλιά. Όλη η Κοινότητα γέμιζε με αυτήν την αγκαλιά και τις πρωινές καλημέρες. Κανένας δεν έμενε χωρίς την πρωινή καλημέρα του, κανένας δεν έφευγε χωρίς την πρωινή αγκαλιά του!!

Η πρωινή κραυγή είναι μια διαδικασία που κρατάει ένα τέταρτο. Το τέταρτο αυτό όλα είναι παραλυμένα. Όλα κινούνται αργά κι όλα τα μάτια είναι στραμμένα εκεί, όλα τα αυτιά περιμένουν να ακούσουν. Οι εργαζόμενοι στα γραφεία τους είναι σιωπηλοί, σαν να πρόκειται για μια προσευχή που έχει την ιερότητα της και κανείς δεν μιλά δυνατά την ώρα εκείνη, να μην ταράξει το.. «μυστήριο».

Παρακολουθούσα κάθε ημέρα την Κραυγή. Εκεί στο μεγάλο παράθυρο, καθόμουν πάντα  την ώρα εκείνη. Κάποιες φορές μπορεί να στεκόμουν εκεί όρθια ή αγκαλιασμένη με κάποιους συναδέλφους. Μπορεί να είχα τον καφέ μου στο χέρι λίγο πριν μπω στο γραφείο μου κι αρχίσει η μέρα…Μα κάθε πρωί ήμουν εκεί. Μπροστά στο μεγάλο παράθυρο, να κοιτώ τα χέρια, να ακούω τοις φωνές, να καταλάβω από τον παλμό τι συμβαίνει πως είναι τα παιδιά, πως είναι σήμερα η Κοινότητα!!

Όλα συνηθίζονται στη ζωή. Μπορεί κάτι να σε κάνει στην αρχή να ανατριχιάζεις. Μπορεί κάτι να σε τρομάζει πολύ, μα ακόμη κι αυτό αν το βλέπεις ή το κάνεις κάθε ημέρα το συνηθίζεις….Εγώ δεν ήθελα να με αφήσω να το συνηθίσω αυτό. Όχι αυτό, όχι την Κραυγή!! Νομίζω πως αυτό συμβαίνει και με πολλούς άλλους θεραπευτές.
Δουλεύοντας σε ένα χώρο, σιγά- σιγά απομυθοποιείς, αποδομείς, φέρνεις τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
Όμως δεν ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να «χαλαρώσει» με την Κραυγή!!
Κάθε φορά που ακούω τις φωνές να υψώνονται στον αέρα ταράζομαι και συγκινούμαι βαθιά, όχι ίσως όπως την πρώτη φορά, μα με ακόμη μεγαλύτερη ένταση γιατί τώρα πια δεν υπάρχει η άγνοια.

Την ώρα που κάποιος φωνάζει το όνομα του κραυγάζει κάτι πολύ παραπάνω. Την επιθυμία για ζωή την ανάγκη για ύπαρξη…για μια ακόμη ημέρα!
Δεν μπορώ πια να ακούσω αστειάκια με την Κραυγή ή με το «είμαι εντάξει» γιατί ξέρω πόσο πολύ μπορεί να υποφέρει κανείς για να είναι εντάξει.
Οι άνθρωποι μέσα στον κύκλο παλεύουν με το θεριό, με το δράκο. Είναι η ζωή τους που φωνάζουν, ο εαυτός τους που είναι ένα παιδί χαμένο πίσω από πόρτες κλειστές , σε δωμάτια σκοτεινά και του φωνάζουν για να ακούσει τη δυνατή φωνή και να βρει το δρόμο! Πρέπει να βρει το δρόμο και να γυρίσει αλλιώς θα χαθεί για πάντα!!
Για πάντα…
Όχι δεν μπορώ να κάνω ή να ακούσω πια αστειάκια έστω κι αθώα, αστειάκια άγνοιας για κάτι τόσο πολύτιμο. Για μια διαδικασία τόσο απλοϊκά περίπλοκη και δυνατή όπως η Κραυγή!!

Το να ακούσει κανείς τη φωνή του τόσο δυνατά, τόσο καθαρά είναι απίθανα δύσκολο. Δεν ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις. Στην πορεία μου ως θεραπεύτρια, πολλές φορές μπήκα μετά από πρόσκληση του ίδιου του κύκλου, μέσα του, κι έκανα κραυγή. Σε στιγμές ιδιαίτερες που ο κύκλος με ήθελε μέσα του και μου επέτρεπε την είσοδο ήμουν εκεί, ανάμεσα τους να κάνω κραυγή. Να φωνάζω στον εαυτό μου το όνομα μου και να ακούω πως είμαι εντάξει!
Δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι αυτό το τόσο απλό πράγμα. Το να φωνάξεις το όνομα σου. Όχι να το πεις. Να το φωνάξεις, να το κραυγάσεις με μια φωνή δυνατή, « να ακουστεί στον ουρανό» όπως λένε τα παιδιά μεταξύ τους.
Να αφήσεις τον εαυτό σου, να τον εμψυχώσεις για να βγάλει μια κραυγή αρχέγονη ξεθαμμένη μέσα από τις προσωπικές σου ανάγκες, για να κουβαλήσει πάνω της τα όνειρα σου, τα σχέδια σου, τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου…Αυτό είναι η  κραυγή. Το είμαι εδώ κι είμαι έτσι!!

Συνήθως κανείς δεν έχει ακούσει ποτέ τον εαυτό του σε αυτή την ένταση. Κι η εμπειρία είναι πάντα λυτρωτική, σε κάνει να νιώθεις άδειος και γεμάτος ταυτόχρονα….Μα το πιο σημαντικό από όλα σε κάνει να νιώθεις, ζωντανός!!
Κι  όταν αυτός που  κραυγάζει το όνομα του, λίγες ημέρες πριν, φλέρταρε με το θάνατο, αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αξία της… η αίσθηση του… «Είμαι ζωντανός!»

Αυτοί οι τόσοι συμβολισμοί  είναι που κάνουν την Κραυγή μια διαδικασία σχεδόν μυθική…και της δίνουν τόσο μεγάλη βαρύτητα.
Για αυτό και όταν η Κοινότητα δεν ήταν καλά, σε στιγμές δυσκολίας, ή αδυναμίας, σε στιγμές ιδιαίτερες, με ένταση με πόνο με αγάπη, πάνω στην κορφή του Ολύμπου, μετά από μεγάλες θεραπευτικές διαδρομές, όταν έχει επιτευχτεί κάτι το μεγαλειώδες ή κάτι τραγικό…τότε όλα κλείνουν με μια κραυγή!
Είναι το επισφράγισμα μιας προσπάθειας και μια υπενθύμισης…Ότι προσπαθείς να κάνεις μέσα σε μια θεραπευτική ομάδα,  εάν δεν έχει επισφραγιστεί με μια κραυγή είναι σαν να έμεινε μισό! Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου άποψη.

Νομίζω πως ο συμβολισμοί είναι το πιο δυνατό μου κομμάτι στη θεραπεία και το πιο αγαπημένο μου. Για αυτό και η Κραυγή υπήρξε πάντα το καλύτερο μου χαρτί…Το τελευταίο χαρτί.
Μετά από μεγάλες στιγμές φρόντιζα πάντα να δώσω μια κραυγή στην ομάδα. Ήταν η ευκαιρία για να ξεδώσουν και να ακούσουν το ότι είναι εδώ, μαζί μας μέρη ενός συνόλου, μια αγκαλιά, ένας κύκλος, μια προσπάθεια…

Πολλές φορές μια κραυγή έχει αποτρέψει το φευγιό κάποιου, πολλές φορές έχει προκαλέσει το φευγιό κάποιου! Ακριβώς επειδή ανασκαλεύει μνήμες και ξεσηκώνει συναισθήματα είναι δυσβάσταχτη για κάποιους ανθρώπους…

Πολλές φορές σε στιγμές ιδιαίτερες έκλεινα τα μάτια κι άκουγα τις φωνές τους…Σαν να ήμουν σε δάσος κι άκουγα παιδιά που έψαχναν…Πάντα με συγκινεί αυτή η εικόνα...
Κι όχι μόνον εμένα…Θυμάμαι στιγμές συντροφικές πίσω από μια κραυγή. Πάντα κρατούσαμε ο ένας τα χέρια του άλλου, τους ώμους μας ή ήμασταν απλά αγκαλιασμένοι σφιχτά, να παρακολουθούμε από μακριά τους ανθρώπους να τεντώνουν με δύναμη το κεφάλι στον ουρανό και να φωνάζουν το όνομα τους, με τα μάτια κλειστά…
Κι ύστερα η επιβεβαίωση της ομάδας του ότι κι εκείνος είναι εκεί ανάμεσα τους κι είναι «εντάξει»…
Αυτές είναι στιγμές ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη του κορμιού μου…γιατί όλο το κορμί μου συναισθανόταν το μαγικό που συνέβαινε…

Υπάρχουν λέξεις που μετά την ζωή μου στην Ιθάκη δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιες….Μια τέτοια λέξη είναι και το «εντάξει».
Η λέξη αυτή έχει πια ένα βάθος απύθμενο. Είμαι εντάξει, σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ή να εξηγήσω…
Μπορώ μόνο να το νιώσω να έρχεται από μέσα μου.

Να μου καίει το στομάχι και να βάζει φωτιά σε όλους μου τους μυς. Κι ύστερα το  κεφάλι ανάβει και θέλεις να ουρλιάξεις, να τρέξεις δυνατά γιατί γεμίζει το στόμα με ένταση…με μια πελώρια ένταση γεμάτη με μια ζωτικότητα αδιανόητη…. «είμαι εντάξει…εντάξει, εντάξει» όχι καλά!
Όχι δεν είμαι καλά…είμαι κάτι πολύ περισσότερο…. «είμαι εντάξει»!

Καλημέρα αγαπημένοι. Καλημέρα ελεύθερα πλάσματα.Εσείς που παλέψατε με τα θεριά σας και βγήκατε νικητές, μα κι εσείς που χαθήκατε στη σκοτεινή διαδρομή. Σας άκουσα. Σας ένιωσα. Σας ευχαριστώ για τα απίστευτα ταξίδια που κάναμε μαζί. Θα σας θυμάμαι πάντα, με πόνο και μια άγρια χαρά! Μαγικό το να παλεύεις για το "εντάξη"! 
                                                                                                        Κατερίνα
Παλιότερη ανάρτηση μου, με αφορμή τη γενέθλια ημέρα της Θεραπευτικής Κοινότητας Ιθάκη.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Παράξενο Καλοκαίρι!

Το ξέραμε πως αυτό το Καλοκαίρι θα είναι διαφορετικό μα δεν φανταζόμασταν πόσο. Ένα καλοκαίρι σκιερό. Συναντιόμαστε με ανθρώπους κι αντί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά κάνουμε ένα βήμα πίσω. Τα χέρια κλειστά, οι αγκαλιές άδειες. Στο τέλος της κάθε πρότασης ένα ερωτηματικό. Θα έρθετε; Θα πάμε στους γονείς; Θα βρεθούμε; Θα βγούμε; Κανένα σχέδιο δεν μπορεί να μην έχει ερωτηματικό πια και η απάντηση σε όλα είναι "θα δούμε"....
Κανείς δεν ξέρει...σαν τίποτε να μην εξαρτάται πια από εμάς...

Καθόμαστε λίγο πιο μακριά. Αγγιζόμαστε λίγο πιο διστακτικά. Άνθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους. Οι τουρίστες που θέλουμε να έρθουμε, μα φοβόμαστε τον ερχομό τους. Οι δουλειές που δεν άνοιξαν. Τα μαγαζιά που μένουν άδεια. Τα σοκάκια που είναι έρημα...τα νησιά που είναι σιωπηλά...Τι παράξενο, παράξενο Καλοκαίρι...

Τι παράξενη, παράξενη ζωή! Μιλάω με ανθρώπους κι όλοι μου λένε το ίδιο. Να περάσει. Να ξυπνήσουμε και να έχει περάσει.Να το προσπεράσουμε αυτό το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι του θυμού! Άλλο ένα πληγωμένο καλοκαίρι! Άνθρωποι στο δρόμο. Πνιγμένοι. Πληγωμένοι από τον κόσμο που φτιάξαμε. Από τον κόσμο που εγκλωβιστήκαμε και μείναμε να τρέχουμε πάνω στην ρόδα που δεν μας πάει πουθενά.  Τρέχουμε και μοχθούμε και μια στιγμή στο χρόνο τα σταματά όλα. Τον μόχθο, τα γέλια, τα δάκρυα, την αγωνία, γιατί έτρεχες; Γιατί έτρεχα; Παγώνουν όλα με μια αιώνια εντολή! Κι ο κόσμος παύει θαρρείς να γυρνά!
Οι άνθρωποι σταματούν. Σκύβουν τα κεφάλια. Νιώθουν ηττημένοι.Τρωτοί...και μόνο εκεί....εκεί μακριά αν αφήσεις το βλέμμα να απλωθεί θα δεις πως η γη ακόμη γυρίζει. Η πληγωμένη γη ακόμη γυρίζει.


Ο ήλιος καίει τα σπαρτά και τα στάρια τα χρυσά θερίστηκαν. Ο άνεμος σηκώνει απαλά κύματα στην επιφάνεια της θάλασσας και οι πεταλούδες χορεύουν πάνω από το χρωματιστά λουλούδια του καλοκαιριού κι ανάμεσα στις μοβ λεβάντες που η μυρωδιά τους, γεμίζει τις αισθήσεις με καθαρότητα. Ο ουρανός είναι γεμάτος χρώματα βαθιά κάθε ανατολή και μέσα σου η αγάπη ακόμη αναπνέει. Αναπνέει με εκείνη την ρηχή ανάσα ενός πληγωμένου σώματος, μα ζει...
Μπορεί ο ήχος της να είναι ακανόνιστος και αδύναμος μα υπάρχει. Κι όσο υπάρχει ανάσα στο σώμα, τόσο η ζωή μπορεί να κουβαλά ελπίδα στα ισχνά της χέρια. 
Ελπίδα πως όλα θα βρουν τη θέση τους και πως η φύση η πιο έμπιστη δασκάλα...θα βρει και πάλι τον τρόπο να μας δείξει, πως να γίνουμε και πάλι, σπόρος! Σπόρος, που με εμπιστοσύνη θα αφεθεί στα χέρια της γης και στο χάδι του ανέμου. Στην δροσιά του ουρανού και στην κάψα του ήλιου και θα ξεπροβάλει διστακτικά στην αγκαλιά της ζωής. Μιας ζωής που δεν θα εγκαταλείψει, μα θα τιμήσει ζώντας την όπως της αξίζει...

Καλό Καλοκαίρι αγαπημένοι...Παράξενο. Δύσκολο. Μα δικό μας. Ας μην το φοβηθούμε κι ας το αφήσουμε κι αυτό,  να Χαραχτεί μέσα μας...και εκεί στα πιο δύσκολα, ας βιώσουμε την ζωή άλλοτε σαν χωρισμό κι άλλοτε σαν επανένωση ενός έρωτα...Όπως ακριβώς αυτοί οι τόσο συμβολικοί στίχοι του Gabriel Bruce που λατρεύω! 

Γιατί τελικά...
Κάτω από κλειδωμένες πόρτες
ακόμη λάμπει φως...

                                                                                             
Ζούμε το Καλοκαίρι μιας πανδημίας!!! 
Χαμογελάω. Ακούστε το δυνατά πολύ, μέχρι τέλους και θα χαμογελάσουμε μαζί αγαπημένοι!                                                                                                      Κατερίνα....