Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Μέρες Καραμπινάτες

Όλα όσα ήξερες να τα ξεχάσεις...Όλα όσα νόμιζες πως είχες κατακτήσει κι αυτά βάλτα στην άκρη για μετά. Τώρα το εδώ. Πιο εδώ από ποτέ. Μέρα με την μέρα. Στιγμή με τη στιγμή!
Το πρώτο συναίσθημα ήταν μούδιασμα...όπως όταν παίρνεις μια μεγάλη απόφαση που θέλεις να την στηρίξεις μα δεν ξέρεις πως...όπως τότε που έκανα την εγγραφή στον πρώτο μου μαραθώνιο κι ύστερα αντί να χαρώ πανικοβλήθηκα. 
Έτσι κι εδώ έρχεται το νέο και μουδιάζεις...καραντίνα. Το περίμενες. Φαινόταν ξεκάθαρα, ήδη έκανες προπονήσεις στο μυαλό σου καθώς τα μέτρα ερχόταν  βήμα βήμα μα και πάλι ....ουπς τι έγινε ρε φίλε. Μετά σε πιάνει το πείσμα.Το γινάτι. Λες ναι ρε θα γίνει χαμός θα τα καταφέρουμε ρε πατρίδα. Φίλοι αδέρφια.Αμάσητοι θα βγούμε από όλο αυτό.Θα παλέψουμε, θα πονέσουμε, θα τα δώσουμε όλα και θα τα καταφέρουμε. Αυτό τον ηρωικό εαυτό μου δεν τον εμπιστεύομαι ποτέ...μεγάλος απατεώνας...

Αυτά από μέσα και μετά ήρθε η επόμενη μέρα...ρομπότ. Στρατιώτης. Θα σηκωθούμε. Θα βγάλουμε πρόγραμμα. Αμάσητοι σου λέω.Γυμναστική στο σπίτι. Καλό φαΐ. Φρούτα κι άλλα φρούτα φέρε φρούτα.  Να κρατηθούμε γεροί.Να μην μας βρει ο ιός αδύναμους. Δεν μασάμε ρε αλήτη! Όχι οθόνες. Βιβλία.Φερε βιβλία αδιάβαστα να τους δώσουμε αξία! Να μάθουμε. Διψάμε για γνώση σου λέω! Δες τη βροχή.Το σύννεφο. Το κλαδάκι.Τη σταλαγματιά. Δώσε αξία στη στιγμή. Μην βλέπεις ειδήσεις. Τρομακτικό πράγματα τα μμε. Βγες από το comfort zone. Ξανά. Μην φοβηθείς. Ξανά.  Μην μασήσεις, μην κάνεις πίσω. Έχουμε πόλεμο κι άλλοι είναι στην πρώτη γραμμή. Εσύ στη χουχουλιαστή σου ασφάλεια στα μετόπισθεν δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς, να αγχώνεσαι, να στεναχωριέσαι. Άλλοι τραβάνε μπροστά. Γέννα όνειρα, όχι φόβους. Σκέψου το πως θα τρέξεις τον επόμενο αγώνα. Το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα. Η πρώτη αγκαλιά. Ένα μεγάλο πάρτι με όοοολους τους αγαπημένους, ω ρε τι έχει να γίνει και μετά....ηλιοβασιλέματα. Εξοχές. Βόλτες. Καφέδες. Εστιατόρια σινεμά. Αγορά...Ψώνια....ψώνια;;;;
Όχι δεν θα σκέφτεσαι ότι δεν θα έχεις λεφτά. Ότι δεν θα έχει  κανείς πια  λεφτά. Ότι θα καταστραφεί η οικονομία κι ότι με κόπο χτίστηκε, ότι θα γίνουμε χειρότερα από ότι το 2008, όχι μην σκέφτεσαι το 2015, όχι τα γαμημένα capital controls.! Όχι ότι θα είναι ακόμη χειρότερα...χειρότερα; Πόσο χειρότερα! Όχι μην σκέφτεσαι τα έξοδα που τρέχουν. Όχι τις πανελλήνιες...όχι είσαι μικρή άλλοι παλεύουν για την ζωή τους  ντροπή σου!

Έχουμε πόλεμο κι εσύ κλαψουρίζεις....φοβάσαι για τους δικούς σου...όλοι φοβούνται. Δεν είσαι η μόνη ξέρεις...άσε μας! Μην λυγίσεις, μην κοιτάς πίσω, μόνο μπροστά!  Βιντεοκλήσεις με τους γονείς. Με φίλους. Γέλια κι αστεία μέσα από τις οθόνες. Με τις ρόμπες, με τα μαλλιά ξεχτένιστα, με τους καφέδες στα χέρια...αυτός ο πόλεμος μας έφερε κοντά...ωραία να πολεμάς από το σπίτι...τι θυσία είναι αυτή ωρέ! Να μην μπορείς να πας στο μπακάλη, να βολτάρεις στον πεζόδρομο, να πιεις πέντε καφέδες λέγοντας το τίποτα....τι στερήσεις μεγάλες φέρνει αυτός ο πόλεμος....τι θυσία!


Οι μέρες περνούν και γίνονται καραμπινάτες...Θα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Θα με αυτοπυροβολήσω με τις αποκριάτικες καραμπίνες των παιδιών.
Βγαίνουν οι ειδικοί κάτσε να ακούσουμε, αυτοί ξέρουν. Ψυχολόγοι, διαιτολόγοι, ψυχίατροι, θεραπευτές, γκουρού, κάτι παραπάνω θα ξέρουν! Βάλτε πρόγραμμα, τρώτε σωστά, μην κάνετε άσχημες σκέψεις...ποιοι είναι αυτοί οι ειδικοί και πως τα ξέρουν όλα...και το χειρότερο ουπς είμαι κι εγώ ειδικός! Αλήθεια τώρα; κι αν ναι, εγώ γιατί δεν ξέρω τίποτα;
Όλα τα εκπαιδευτικά που έχω κάνει για διαχείριση κρίσης πήγαν στο βρόντο. Άδικα τα χρήματα που ξόδεψες πατέρα! Πιο εύκολα διαχειρίζεσαι μια κρίση εργασιακά παρά προσωπικά...Ούτε να το χάσω με την ησυχία μου δεν μπορώ, "καλά αν αγχωθείς εσύ εμείς τι να πούμε"...τουμπεκί!
Τα ξαδέρφια και τα ανίψια στέλνουν ασταμάτητα μηνύματα στην κοινή μας ομάδα. Κλαίμε από τα γέλια. Κάνουμε βιντεάκια ηλίθια και τα μοιραζόμαστε. Κάνουμε συναυλίες  από Αγγλία τα μικρά παίζουν πιάνο από Θεσσαλονίκη κλαρινέτο. Άλλοι τραγουδάνε. Όλα όσα δεν προλαβαίναμε να πούμε όταν συναντιόμασταν τα λέμε μέσα από την οθόνη! Η πρώτη μου καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα αυτοί. Μιλάμε σε ιντερνετικές συνδέσεις με τη μαμά και την αδερφή μου, κι οι τρεις μαζί. Τα παιδιά χοροπηδούν τριγύρω. Το απολαμβάνουμε αυτό. Πάντα δεν έφτανε ο χρόνος και τώρα  να έχουμε χρόνο και θέλω να τους ακούω συνέχεια. Με τη μαμά μοιραζόμαστε συνταγές, με το μπαμπά βρίζουμε τις μη αλληλέγγυες Ευρωπαϊκές χώρες! Την Παγκοσμιοποίηση.Τα λόμπι! Το καλύτερο μας!  Περιμένω τα στατιστικά κάθε μέρα και προσεύχομαι να μην χαθεί κανείς σήμερα κι οι μέρες ίδιες...ίδιες...ίδιες....κι άνθρωποι πεθαίνουν. Άνθρωποι μολύνονται. Μαμά να προσέχεις. Μην βγαίνεις έξω. Μπαμπά μείνε σπίτι! Θέλω να σας ξαναδώ! Να σας ξαναδώ.Να σας ξαναδώ! Θέλω να σας αγγίξω. Φτάνουν οι κάτι χιλιάδες φορές που έχω πει σ' αγαπώ ή χρειάζονται κι άλλες για να γίνω  κατανοητή; Βλέπω όνειρα μπερδεμένα. Συγκινούμαι και δακρύζω μόνη μου...σκουπίζω τα μάτια στα γρήγορα, μην με δουν κι αγχωθούν.

Κι ύστερα ανοίγω την οθόνη, δικαιολογώντας την απόφαση μου...Ένταξή δεν φταίει το μηχάνημα αλλά εγώ που σπαταλάω το χρόνο μου. Θα το χρησιμοποιήσω με σύνεση. Ας δω λοιπόν, κάτι που να αξίζει τον κόπο...

Είδα τον μικρό γορίλα που έχασε τη μαμά του και τον μεγάλωσαν με μπιμπερό σε ένα καταφύγιο με ορφανά γοριλάκια...συνταγή για τσουρέκι, συνταγή για φαλάφελ, συνταγή για ψωμί, α! η νταντά άμεσης δράσης προσπαθεί να συνετίσει ένα παιδάκι που όλους τους φτύνει και τους κοπανάει...θυμωμένο μικρό παιδάκι πόσο σε νιώθω...ο Σίζαρ Μίλαν ο γνωστός γητευτής σκύλων,  τα έβαλε με ένα ροτβάιλερ που τρώει τα σίδερα, τις γάτες, τα αφεντικά του κι όλα τα παιδάκια της γειτονιάς...το νιώθω κι αυτό το ροτβάιλερ, θέλω να τους δαγκώσω όλους...ω! Σπίτια! είδα το σπίτι του Τζον Στάμος, της Τζένιφερ Άνιστον, της Ντακότα Τζόνσον της Σέριλ Κρόου, του Ρίκι Μάρτιν, έπηξα στην πισίνα και στα τζακούζια....στο σπίτι του Λένι Κραβιτς κοπάνησα τον υπολογιστή....ε, στα διάλα!!!Δεν θα τον ξανανοίξω ποτέ!!!!....
...δέκα λεπτά μετά ξέχασα την απόφαση μου κι ήθελα επιτέλους να δω αυτή τη σειρά, δέκα λεπτά μετά, μπαα...θα δοκιμάσω την άλλη, μπαααα, μήπως εκείνη....άφησα καμιά δεκαριά σειρές στη μέση και το μυαλό δεν σωπαίνει με τίποτα....
Ας δω ντοκιμαντέρ...μια οικογένεια που ζούσε κλειδωμένη σε ένα διαμέρισμα για 10 χρόνια. Αυτοί σίγουρα κάτι παραπάνω ξέρουν από απομόνωση για να δω κάτι θα μάθω...κατάθλιψη. Ζει άνθρωπος σε τόσο στερητικό περιβάλλον!!! Μάδερ φάκερ σκέφτομαι σε άπταιστα ελληνικά όλα τα αντέχει τελικά ο άνθρωπος! Άνθρωποι που ζουν σε κουτιά στην Κίνα. Μα πως άντεξαν τρεις μήνες έτσι σε καραντίνα...ή καλύτερα πως αντέχουν μια ολόκληρη ζωή σε ένα κουτί! Άρα μπορούμε όλοι.
Μπορείς κι εσύ! Ναι μπορείς....η ματιά έξω από το παράθυρο...βροχή, βροχή, βροχή...αγαπώ τη βροχή! Όμως και βροχή και πανδημία...μου πέσαν πολύ. 168 ώρες , 27 λεπτά και 32 δευτερόλεπτα βροχής...το μάτι γυρίζει ξανά στην οθόνη, νάτοι αυτοί που επιβίωσαν 69 ημέρες στα έγκατα της γης όταν το ορυχείο που δούλευαν κατέρρευσε...πλάκα κάνεις σκέφτομαι δεν έχεις δικαίωμα να μην αντέχεις, να βαριέσαι, να ασφυκτιείς, να παραπονιέσαι. Θυμάμαι όλους μου τους  θεραπευόμενους στην Επανένταξη αποφοιλακισμένων του Κεθεα. Θυμάμαι ιστορίες απομόνωσης, σε κρύα σκοτεινά κελιά. Να μιλούν στους τοίχους. Να βλέπουν φαντάσματα. Θυμάμαι τον Λευτέρη  σαράντα χρόνια ακατέβατα και τα πέντε πρώτα παιδάκι ακόμα στο Γεντί Κουλέ στο Επταπύργιο. Χωρίς κάλυμμα να μπαίνει το χιόνι από το παράθυρο και να ξυπνάνε  μούσκεμα, παγωμένοι κι έτσι να κυλούν οι ώρες, οι μέρες, η ζωή. Θέλω να κλάψω σαν τον σκέφτομαι τόσο πολύ πονάω! Πάντα θέλω να κλαίω σαν σκέφτομαι εκείνα τα πλάσματα..."μην μιλάς" ψιθυρίζω στο μυαλό μου, βούλωσε το δεν έχεις δικαίωμα να  νιώθεις αγανάκτηση. Σκάσε!
Μιλάω με τον φίλο μου τον Πάνο,  στην Κίνα. "Πως αντέξατε τόσο καιρό σε καραντίνα, του λέω τι έκανες;" ..."υπομονή" μου απαντά,  "...και κάτι ακόμη μην τρως και να γυμνάζεσαι". Και πως να γυμνάζομαι που δεν μπορώ να βγω έξω να τρέξω του απαντώ. Μου στέλνει ένα βιντεάκι με έναν τύπο στην Γαλλία που έτρεξε μαραθώνιο στο μπαλκόνι του κι από κάτω τη φράση "no excuces".... άι στο διάλο ρε φίλε!!!! Σε λίγες μόνο μέρες ξεχάστηκαν τα φρούτα. Πατατάκια, φουντούνια, σπιτική πίτσα για επιδόρπιο και ίον αμυγδάλου για παρηγοριά! Έτσι από αντίδραση! Δεν με αναγνωρίζω. Αντίσταση ρε. Θα τρώω!!! Ναι μεγάλος απατεώνας ο επαναστάτης εαυτός!

Ο μεγάλος γιος από μέσα κοπανιέται. Κάνει διαδικτυακά μαθήματα. Με το σχολείο, με το φροντιστήριο...είναι σε απόγνωση.Πανελλήνιες γαρ.  Δεν ξέρει πότε θα γράψει, τι θα γράψει, ημερομηνία, ύλη...όλα στον αέρα! Αυτός είναι ο αληθινός ήρωας.Μιλάμε για απίθανη διαχείριση. Το χάνει, το βρίσκει, σφυρίζει, τραγουδάει, σιδερώνει τις γραβάτες και τα γιλέκα του, βάφει συνέχεια και γυαλίζει τα παπούτσια του και παίζει ασταμάτητα στο κλαρινέτο τον νονό. Μάλλον ξυπνάει μέσα του ο Don Corleone! Να ανησυχώ;
Διαβάζει, κάνει ασκήσεις, σκίζει χαρτιά, κοπανάει τα βιβλία, γελάει, σε δυο λεπτά κλαίει είναι λίγο σαν τον τρελό του χωριού...ο μικρός αντίθετα είναι ο χαρούμενος τρελός του χωριού. Μιλάει με τους φίλους και τα ξαδέρφια του στο ίντερνετ κι όλη μέρα φτιάχνει αεροπλανάκια και βάζει μέσα το χνουδωτά ζωάκια και τα πετάει στο σαλόνι...όοοοολη μέρα....πτήσεις πάνω από το κεφάλι μας...φωνάζοντας λευτεριααααα.





Χθες μαλώσαμε για το μπισκότο...ποιος έφαγε το τελευταίο; Ποιος άφησε ανοιχτή την πόρτα; Ποιος δεν έσβησε το φως; Ποιος δεν έκλεισε την ψηστιέρα; Ποιος σφυρίζειιιιιι; Ποιος γελάει τόσο δυνατά; Ποιος έχει τέρμα την τηλεόραση επιτέλους δεν είστε μόνοιιιιιιι, γιατί με ακολουθείς, γιατί πας όπου πάω;  Θα κάνω διαλογισμό. Θέλω απόλυτη ησυχία για είκοσι λεπτά παρακαλώ. Ακούγονται πνιχτά γέλια, κοπανήματα, ουρλιαχτά, ποδοβολητά. κι η φωνή μου διαπερνά τους τοίχους:
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!Ένα λεπτό ησυχίας μπορώ να έχω σε αυτό το σπίτιιιιιι;

Έχω ταχυκαρδία από τα νεύρα...διαλογισμός μάνας εφήβων!

Στιγμές οικογενειακής ευτυχίας! Όλα όσα μου έδιναν χαρά πάνε περίπατο. Δεν κάνω γλυκά, δεν θέλω να μαγειρεύω. Δεν με ενδιαφέρει να γράφω, να δημιουργήσω, να εμπνεύσω, να εμπνευστώ...Θέλω να καταρρεύσω με την ησυχία μου επιτέλους Μπορώ; Ενοχλώ;
Καλά πως θα κερδίσουμε τον πόλεμο με τέτοια ψυχολογία...Ε! ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ κι εσύ!
Καναπές, βούλιαγμα...βαρύς ο πόλεμος....α ρε παππού τότε στο Αλβανικό μέτωπο μέσα στην παγωνιά, την πείνα και την ψείρα, ούτε που μπορούσες να φανταστείς την θυσία που θα κάνω εγώ σαν έρθει η ώρα μου...ούτε που μπορούσες να το φανταστείς! Γυρίζω πλευρό...πονάει το σώμα από την ακινησία...κι έξω βρέχει. Κάποτε έτρεχα στην βροχή...χιλιόμετρα...πέντε, δέκα, είκοσι.....τριάντα,  τώρα ανεβαίνω τις σκάλες και λαχανιάζω...πως θα νικήσουμε τον πόλεμο αν λαχανιάζεις στη σκάλα; Σκάσε!


...συναντήσεις μέσω ίντερνετ. Ομάδες μέσω ίντερνετ. Έχει κι αυτό το γούστο του...Νιώθω κανονικός άνθρωπος μόνο εκεί. Μπαίνω στο ρόλο. Ισιώνω. Μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο.Όπως πάντα οι θεραπευόμενοι μου υπήρξαν οι πιο ουσιαστικοί μου δάσκαλοι στην εργασιακή μου ζωή και όχι μόνο. Τα ίδια και τώρα. Είμαστε πολύτιμοι ο ένας για τον άλλο και μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο. Υπέροχα γενναίοι και απίστευτα βοηθητικοί! Κι εκεί σαν ακούω το δικό τους φόβο μπορώ να βάλω τον δικό μου φόβο σε πλαίσιο και να τον αποδεχτώ...Φοβάμαι κι είναι αυτό όχι μόνο φυσιολογικό μα και υπέροχο. Γιατί ο φόβος με κάνει πλάσμα ευάλωτο μα κι αληθινό. Φοβάμαι σημαίνει αποδέχομαι. Φοβάμαι σημαίνει είμαι γενναίος! Κι όλα αυτά τα μηνύματα των ημερών για την αντίσταση στο φόβο, όλα αυτά τα"μην μασάτε, μην φοβάστε, βαδίζουμε στο φως, φοβούνται ω ρε τα παλικάρια;"  δεν τα ακούω.
Συναίσθημα κι ο φόβος. Δικό μου. Ολόδικο μου. Γιατί να το φοβηθώ. Γιατί να το απαρνηθώ; Γιατί να το απορρίψω;
Αυτός που δεν φοβάται τα αεροπλάνα και ανεβαίνει σε αυτά, είναι απλός ταξιδιώτης. Αυτός που φοβάται τα αεροπλάνα και ανεβαίνει σε αυτά είναι ένας γενναίος ταξιδιώτης. Το ότι φοβάμαι δεν σημαίνει πως δεν πετάω...είμαι εδώ με τους δαίμονες μου και πετάω μαζί σας! Γενναίοι μου!
Να πω την αλήθεια. Αν δεν υπήρχε ο φόβος του θανάτου και η σκιά της οικονομικής καταστροφής μια χαρά θα την περνούσα σπίτι. Αγαπώ να μου κάνω παρέα. Βρίσκω τρόπους να είμαι δημιουργική...το έμαθα καλά σαν ο φόβος, ο ίδιος φόβος που με έκανε γενναία, πριν με κάνει γενναία με είχε κάνει δειλή και είχα κλειστεί σπίτι σε μόνιμη καραντίνα...για τόσο καιρό που τρομάζω κι εγώ σαν μετράω...μήνες...χρόνια...Το καλό του να έχεις διαταραχή πανικού είναι πως υποχρεώνεσαι να ζεις με τη μοναξιά και τις σκιές σου για πολύ καιρό...Έχω μοιραστεί και πρόσφατα μα και στο παρελθόν αυτή μου την περιπέτεια!

Και για να σοβαρευτούμε επιτέλους γιατί σας κούρασα...Ζορίζομαι όπως όλοι πονάω όπως όλοι, φοβάμαι όπως όλοι, μπερδεύομαι όπως όλοι και ζω κάτι αδιανόητα πρωτόγνωρο όπως όλοι...όπως όλοι μας. Αυτό που εμένα με βοηθάει είναι ένα! Μαραθώνιος! Έχω διαχειριστεί πολλές προσωπικές κρίσεις όπως όλοι. Επαγγελματικές. Προσωπικές. Συναισθηματικές. Σωματικές. Κάποιες φορές ήμουν αποτελεσματική κάποιες λιγότερο αποτελεσματική, μα καταλήγω πως οι εκπαιδεύσεις που έχω κάνει στην διαχείριση κρίσεων, παρόλο που αμφέβαλα για εμένα,  μάλλον τελικά έπιασαν τόπο πατέρα.Να κοιμάσαι ήσυχος! και  για να το ελαφρύνω θα μοιραστώ μαζί σας την απλή συνειδητοποίηση πως όλο αυτό μου θυμίζει μαραθώνιο και μάλιστα κακό. Π.χ. τον αξέχαστο Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας. όπου αυτό που ζούσα ήταν πρωτόγνωρο, δύσκολο και απίθανα κι αδιανόητα επίπονο σωματικά και συναισθηματικά. Γκρίνιαξα, έκλαψα, θύμωσα, έγινα έξαλλη, απογοητεύτηκα, τρόμαξα, φοβήθηκα φριχτά, κατέρρευσα, σκεφτόμουν κάθε λεπτό να εγκαταλείψω αλλά...δεν σταμάτησα ποτέ να τρέχω. Ποτέ! Και τερμάτισα με τα χέρια ψηλά, κατάκοπη, ευτυχισμένη και διαλυμένη μαζί. Τι ήταν αυτό που με κράτησε και δεν εγκατέλειψα; Τρία πράγματα και τα τρία δεν είναι πράγματα! Είναι όλοι εκείνοι οι λατρεμένοι που με περίμεναν στο τέρμα...ο φίλος με τον οποίο τρέχαμε μαζί και δεν έφυγε λεπτό από κοντά μου και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μου, πίσω μου, δίπλα μου, μέσα μου, που η εικόνα τους λειτουργούσε σαν κίνητρο.

Αυτή είναι η μια και μοναδική γαμημένη απάντηση! Δεν με κράτησε το ότι δεν φοβήθηκα, το ότι δεν τρόμαξα, το ότι ήμουν καλά γυμνασμένη, το ότι ήμουν σίγουρη για εμένα, το ότι δεν πονούσα....το ότι δεν δείλιασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Με κράτησαν οι άνθρωποι.Οι άνθρωποι.Τα πολύτιμα χαμόγελα, τα χέρια τους. Η αγκαλιά που με σήκωσε σαν έπεσα.Το χέρι με το μουσκεμένο σφουγγάρι που με  δρόσισε σαν καιγόμουν, το ανακουφιστικό χάδι στο διαλυμένο μου πόδι, το καθαρισμένο φρούτο που μου έδιναν στο χέρι, οι λέξεις, οι μαγικές τους λέξεις,  πάμε, μπορείς, σε περιμένω, είμαι εδώ, μαζί, σήκω. Σήκω!ΣΗΚΩ!!!
Μια εγώ, μια εσύ! Μαζί. Σήκω και μην ακούς τίποτα. Όλα είναι εδώ κι ο φόβος κι ο τρόμος κι η αγωνία...όλα αποδεκτά, όλα αγαπημένα. Δεν σε κάνουν αδύναμο, το αντίθετο! Όλα αυτά είναι που σε κάνουν ήρωα. Τον ήρωα του εαυτού σου!
Είμαστε μαζί. Πάντα αυτό που μας κρατάει όρθιους είναι η αγάπη. Αυτή που παίρνουμε, αυτή που δίνουμε, αυτή στην οποία πιστεύουμε και κάνει τη γη να γυρίζει.
Ο κολλητός μου από την Κίνα μου είπε  "μην νιώθεις καθηλωμένη, πες πως είσαι σε χειμέρια νάρκη. Αυτό χρειάζεσαι τώρα και θα επανέλθεις μετά. Στην ώρα σου."

Είμαι εκτός παιχνιδιού!
Ο  καναπές μου είναι ο πάγκος μου για λίγο. Κι ο δικός σου! Παίζουν άλλοι παίκτες τώρα πιο χρήσιμοι...μα όταν έρθει η ώρα θα μπούμε στον αγώνα με λύσσα! Και θα παλέψουμε ξανά. Γιατί αυτός ο αγώνας είναι και δικός μας. Είναι ο αγώνας όλων μας και θα αγωνιστούμε όλοι με την σειρά μας! Όχι για την νίκη. Ούτε για την επιβίωση. Αλλά για τη Ζωή. Για αυτό το αυθάδικο τρελοκόριτσο με το στενό τζιν που αξίζει να ερωτευτείς και να ζήσεις.
Κι όλα αυτά τα δικαιώματα, οι ελευθερίες, οι ανάγκες που βάζουμε στην άκρη, δεν είναι θυσία, δεν είναι διαταγή, δεν είναι καταπάτηση, είναι η δική μας παραχώρηση για να κρατήσουμε ελεύθερο και καθαρό τον αγωνιστικό χώρο. Δεν είμαστε σε δυσμένεια εκεί στον πάγκο, αλλά σε αναμονή.
Ξεκουραζόμαστε λοιπόν, μα δεν χαλαρώνουμε...έρχεται η σειρά μας. Και θα μας χρειαστούμε όλους! Ως τότε ας αφήσουμε τον αγωνιστικό χώρο καθαρό,  να παίξουν αυτοί που χρειάζονται κι ας γίνουμε για εκείνους η καλύτερη κερκίδα του κόσμου!
Γιατί κι αυτό ακόμη  θα περάσει, μα μέχρι να περάσει να θυμόμαστε πως δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά αγώνας αντοχής. Μαραθώνιος αγαπημένοι. Δύσκολος, προκλητικός, σκληρός, κι εθιστικός σαν καραμπινάτος έρωτας!

Καραμπινάτος σαν τις μέρες που ζούμε!!!!

Κλείνω με ένα βιντεάκι μου έφτιαξε ένα πλάσμα αγαπημένο και απίθανα ταλαντούχο που αγαπώ βαθιά. Το έντυσε με εικόνες από τους Κύκλους Ζωής και με την υπέροχη φωνή της που απαγγείλει τις μέρες εγκλεισμού όπως τις κατέγραψε η Kitty O’Meara, συνταξιούχος δασκάλα.

Αναστασία, Μωβένιο μου κορίτσι σε ευχαριστώ!!!και οι άνθρωποι θεραπεύτηκαν....

                                                                                                                                       Κατερίνα



Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

Κι αυτό θα περάσει...

Μια μόνο εβδομάδα πριν  ζήτησα μέσα από το fcb να μου στείλετε ευχές για το δέντρο ευχών στους Κύκλους Ζωής κι έγινε. Ήρθαν πολλές όμορφες ευχές και τις κρέμασα στα κλαδιά του..

Ηταν μια ηλιόλουστη υπέροχη ημέρα. Κι εκεί κοιτάζοντας το μικρό ντελικάτο δεντράκι στους ερήμους πια Κύκλους, συγκινήθηκα και σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους που γεμίζουν τον χώρο με τις φωνές και την χαρά τους. Αποφάσισα λοιπόν, μιας και μου το ζητήσατε να κάνω ακόμη ένα μικρό βίντεο για να μοιραστώ τις σκέψεις μου για μια άσκηση που κάναμε λίγο καιρό πριν...Συγχωρήστε μου τα λάθη στον τρόπο λήψης ή ομιλίας...ως γνήσια ερασιτέχνης, έχω ακόμη δρόμο μπροστά μου σε αυτό το πεδίο...

Σήμερα λοιπόν, πολλά έχουν και πάλι αλλάξει. Είμαστε σε καραντίνα, βγαίνουμε έξω μόνο με ειδική άδεια κι η πανδημία έχει κατακλύσει  την ζωή και τη σκέψη μας...Μα ξέρω καλά, το νιώθω, πως όλο αυτό θα περάσει. Θα περάσει αγαπημένοι κι ας μην το αφήσουμε να περάσει άδικα. Ας μην το ζήσουμε χωρίς νόημα. Ας το εκμεταλλευτούμε. Για να αλλάξουμε.Να κατανοήσουμε.Να συνειδητοποιήσουμε. Να εξελιχθούμε.
Να τραβήξουμε μπροστά, τραβώντας  κι άλλους μαζί μας, ας μην το αφήσουμε απλά να περάσει...αντίθετα ας το περάσουμε! Ας διασχίσουμε αυτό το παγωμένο ορμητικό ποτάμι. Με ρίσκο. Με κόστος. Με σύνεση. Ας περάσουμε απέναντι....Ας τολμήσουμε..

Βροχερή, μουντή και κρύα ημέρα σήμερα μα την ημέρα που έγραψα αυτό το βιντεάκι κοντά μια βδομάδα πριν είχε ένα υπέροχο λαμπερό κι ανοιξιάτικο ήλιο...κι ήθελα να μοιραστώ αυτή τη φύση μαζί σας, μιας και ξέρω πόσο μας λείπει και την χρειαζόμαστε...Κουράγιο σε αυτούς που ζουν σε διαμερίσματα και την στερούνται περισσότερα από εμάς που ζούμε κοντά στην εξοχή. Η σκέψη μου μαζί σας.

Καλημέρα αγαπημένοι θα τα καταφέρουμε....θα περάσει...κι αυτό θα περάσει....
                                                                                                                      Κατερίνα



Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

Όλα αρχίζουν εδώ...

Μέρες τώρα θέλω να γράψω μα δεν ξέρω τι και πως. Σαν να έχασα τις λέξεις μου. Σαν να έχασα το νόημα κι ενώ υπάρχουν πολλά μέσα μου τα νιώθω μπερδεμένα κι υπερβολικά. Συναισθήματα που ακροβατούν ανάμεσα στην πίστη και στην πλήρη απογοήτευση. Σαν να βρίσκομαι σε ένα τρενάκι του τρόμου όπου ανεβοκατεβαίνω σε πίστες φόβου και ενθουσιασμού ανά πάσα στιγμή!

#Μένουμε σπίτι λοιπόν και σε μια στιγμή σαν ο κόσμος όλος να σιώπησε. Σαν να έσβησαν όλα τα φώτα και μείναμε όλοι κοκαλωμένοι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και τώρα; Πως θα ζήσουμε τώρα με τούτη την απειλή πάνω από τα κεφάλια μας; 

Πριν οκτώ χρόνια σε μια απλή εξέταση ρουτίνας από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα να ακροβατώ. Μορφώματα στο συκώτι και το πάγκρεας. Κακοήθεις όγκοι; Καλοήθεις όγκοι; Κύστες; Τι; Τι; ΤΙ;;;; Νόμιζα θα πέσω κάτω εκεί στην είσοδο του διαγνωστηρίου που πήρα τα αποτελέσματα.Τα μάτια του γιατρού...με απέφευγαν! Η λέξη πανικός είναι μικρή...δεν χωράει το αληθινό συναίσθημα!
Δεκαπενταύγουστος όλα κλειστά και έπρεπε να περιμένω εικοσιμία ημέρες για τις πιο ειδικές εξετάσεις και τα τελικά αποτελέσματα. Εικοσιμία ημέρες....και νύχτες!
Πέρασα από τον φόβο στον πανικό, μετά στην οργή και μετά στην θλίψη. Σαν έβγαινε ο ήλιος γεννιόταν μέσα μου η ελπίδα και μια δύναμη κι ένιωθα αισιοδοξία και μετά κάτι άλλαζε και μέσα σε λίγα λεπτά γκρεμιζόμουν στην απόγνωση... Εικοσιμία ημέρες και νύχτες και  βγήκε επιτέλους ο ήλιος και τέλειωσε ...μα για κάποιους δεν τελειώνει τόσο γρήγορα. Δεν τελειώνει τόσο απλά!

Ξαφνικά όλοι εμείς με την υπεροχή μιας τακτοποιημένης ζωής νιώθουμε την απειλή.Την απειλή που είναι η καθημερινότητα ενός καρκινοπαθούς. Την απειλή ενός ανθρώπου που διαγνώστηκε με μια ανίατη ασθένεια. ή ενός ανθρώπου που το παιδί του είναι άρρωστο και κινδυνεύει. Εκείνη την απειλή που όμοια της δεν υπάρχει στον κόσμο αυτό, όπου νιώθεις να πονάει όλο σου το είναι, όλη σου η ύπαρξη και δεν υπάρχει τίποτε να κάνεις. Τίποτα να σε ανακουφίσει παρά οι ιατρικές ενημερώσεις και οι λέξεις των γιατρών, τα πρόσωπα τους, που προσπαθείς να εξιχνιάσεις με απόγνωση, είναι χαρούμενα; Είναι σκυθρωπά;
Όπως ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε τώρα κάθε φορά που βγαίνει ο επιδημιολόγος της καρδιάς μας και μας μιλά...τι θα γίνει γιατρέ; πάμε καλύτερα; Θα τα καταφέρουμε; 

Κανείς μας δεν μπορούσε να το διανοηθεί πως είναι να ζεις με αυτό τον φόβο. Με αυτήν την μόνιμη απειλή του τέλους. Με την συνεχή αγωνία του αποχωρισμού.Του αποχαιρετισμού. Σκεπάζει την ψυχή ένα πένθος...και τώρα αυτό νιώθουμε.Περάσαμε στην απέναντι όχθη. Η ασφάλεια  χάθηκε και δεν βρέχει πια πέρα! Βρέχει εδώ πάνω από τα κεφάλια μας.  Πενθούμε την ανεμελιά μας! Τότε που το πιο σημαντικό μας πρόβλημα  είναι  το πιο ασήμαντο τώρα! 
Θρηνώ για αυτή την ανεμελιά που χάθηκε αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως ο δικός μας λαός έχει χρόνια τώρα που παλεύει με την ανεμελιά του.
Οικονομική κρίση, ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός, Δημοψήφισμα, ΔΝΤ, απειλή Grexit, Capital controls, προσφυγικό...και βέβαια να μην ξεχνάμε και τον κουραστικό μας γείτονα...έχει από το 2008 μας πάει τρένο και τώρα αυτό! Το μεγαλύτερο όλων το πιο απειλητικό...Στην αρχή θύμωσα έγινα έξαλλη είπα φτάνει...φτάνει πια! Μα τώρα ξέρω πως όλα αυτά ήταν η προπόνηση μας. Στην πρώτη  γραμμή χρόνια τώρα. Σε εγρήγορση. Ξέρουμε από μάχες και νιώθω πως με έναν τρόπο τώρα το αποδεικνύουμε. Το πονεμένο μας σύστημα που ακόμη αντέχει. Οι κακοπληρώμενοι επιστήμονες μας που δεν εγκαταλείπουν. Οι ταλαιπωρημένοι γιατροί μας που αντιστέκονται.
Νιώθω πως όλο αυτό θα μας κάνει περήφανους...έτσι νιώθω...κάποιες στιγμές και κάποιες άλλες βουλιάζω στο φόβο. Γιατί ναι. Φοβάμαι! Φοβάμαι όλα αυτά που φοβίζουν όλους μας. Φοβάμαι απίστευτα για τους γονείς μου, για τους αγαπημένους μου, που είναι ευάλωτοι. Φοβάμαι για τα παιδιά μου κι υπάρχουν στιγμές που τα κοιτάζω και λυπάμαι για όλα αυτά που έχουν φορτωθεί. Ένα πνιγμένο στα σκουπίδια πλανήτη. Ένα μολυσμένο αέρα, μειωμένους και κατεστραμένους φυσικούς πόρους, μια καταστροφική σχέση με την φύση και τα πλάσματα της, μια υπερφίαλη στάση ζωής, μια συνεχή αντιπαλότητα με κάποιον τρομοκράτη εχθρό, μια συνεχή αγωνία επιβίωσης...
Τραγουδούν, γελούν, χορεύουν, κλεισμένοι μέσα στο σπίτι με όλη την ορμή της άγριας εφηβείας τους, ενώ θα έπρεπε να τρέχουν ανέμελοι προς την Άνοιξη που τους πλησιάζει και τους κοιτάζω από μακριά και νιώθω την αγωνιά να με πνίγει γιατί θέλω τόσο να ζήσουν στη γη αυτή με τον ίδιο τρόπο που ζούσα κι εγώ στην ηλικία τους. Με μια απλότητα που χάθηκε!


Και σκέφτομαι πως τουλάχιστον νιώθουμε. Νιώθουμε πια τον πόνο του άλλου κι αυτή η κρίση δημιούργησε μέσα μας την μαγική εν συναίσθηση, όπου τώρα καταλάβαμε την πληγή του άλλου και την αγωνία του γιατί με έναν τρόπο απειλήθηκε κι η δική μας ζωή κι η δική μας ασφάλεια! Και τώρα θα έρθουμε κοντά. Τώρα θα ξαναγεννηθεί μέσα μας η αλληλεγγύη!
Ξέρω πως αυτό δεν ισχύει για όλους. Ξέρω πως αυτή η  κρίση εκτός από αγγέλους θα δημιουργήσει και τέρατα...έτσι γίνεται πάντα! Ανθρώπους που θα βρουν την ευκαιρία να εκμεταλευτούν, να αρπάξουν...Δεν με τρομάζει  γιατί ξέρω πως η ίδια Κατοχή του ΄40 που γέννησε τους αγωνιστές και τους ήρωες, γέννησε και τους μαυραγορίτες και τους προδότες!Τώρα είναι η ώρα να πέσουν οι μάσκες κι ο καθένας να φανερώσει το σκοτάδι ή το φως του! Έτσι είναι οι κρίσεις. Ξεκαθάρισμα τις λέμε στην θεραπεία! Ξεκαθάρισμα!!!!

Αγαπημένοι έχω μέσα μου οργή. Για τον εαυτό μου...για τον ύπνο μου που διαταράχθηκε! Τότε οκτώ χρόνια πριν όταν εκείνες οι εικοσιμία ημέρες και νύχτες πέρασαν και τα μορφώματα δεν απειλούσαν πια την ζωή μου...ήταν σαν να ξεναγεννήθηκα. Σαν να μου δόθηκε ένα δώρο,  μια δεύτερη ευκαιρία! Κι έκανα αλλαγές που χρόνια ονειρευόμουν. Παραιτήθηκα από την τότε υπέροχη κι ασφαλή δουλειά μου γιατί ο κύκλος είχε απλά κλείσει μα φοβόμουν να ρισκάρω, άρχισα να γράφω το βιβλίο μου, δημιούργησα αυτό το blog κι άρχισα να μοιράζομαι και βρήκα εσάς, άρχισα να κυνηγώ τα από χρόνια ξεχασμένα όνειρα μου, να προκαλώ τον εαυτό μου, να αμφιβάλλω, να ψάχνω μέσα μου, να αλλάζω, να παλεύω με φόβους και να μην σταματώ όταν χάνω...
Ξεβολεύτηκα κι είχε πόνο πολύ κι απόγνωση αυτό. Μα με γέμισα περηφάνια...και τώρα σαν να με πρόδωσα, γιατί δεν προσπάθησα αρκετά, γιατί το έχασα ξανά! Όλοι μας το χάσαμε γιατί έγινε μεγάλο το εγώ μας! Όλα όσα εγώ κατάφερα, εγώ μπόρεσα, εγώ έκανα, εγώ έδωσα, εγώ, εγώ, εγώ...Που είναι τώρα όλα αυτά. Τι αξία έχουν χωρίς εσάς; Χωρίς το "εμείς" μας;

Ήρθε η ώρα λοιπόν. Η ώρα της αλλαγής μας ως ανθρωπότητα...

Η πρώτη βδομάδα πέρασε μέσα στη θλίψη και την απόγνωση. Μέσα στην αγωνία... Βούλιαξα. Δεν μπορώ να φάω, δεν έχω ύπνο, σαν να χάθηκε το νόημα. Δύσκολο πράγμα το ξεβόλεμα!...κι ύστερα άρχισαν να έρχονται τα μηνύματα σας... μια Άννα μου,  μου έγραψε, "...μόλις διαγνώστηκα, με όγκο στο κεφάλι. Μου φέρνει απίστευτα ενοχλητικούς ιλίγγους κι αστάθεια και μου έχει δημιουργήσει μια παράλυση στο πρόσωπο. Θα χρειαστώ ακτινοβολίες και καλή διάθεση. Ο κόσμος θα ξεπεράσει το μεγάλο πρόβλημα κι εγώ το δικό μου..."...και ντράπηκα!

Κι ύστερα εν μέσω χάους ένα τηλεφώνημα. Φοβόταν τον κορονοιό και ότι εκείνος κουβαλούσε όταν έτσι ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση..."πέθανε ο αδερφός μου" μου είπε στο τηλέφωνο κι η απειλή του κορονοιού έγινε αστεία μπροστά σε μια αδερφή που μόλις έμαθε πως έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα η καρδιά του δυνατού υγιή σαραντάχρονου αδερφού της ξαφνικά σταμάτησε για πάντα....για πάντα...κι υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν και στιγμές που χάθηκαν για πάντα...Και πόνεσα!

Κι ύστερα μου ήρθε στο κινητό ένα μικρό βιντεάκι. Ένα κοριτσάκι πανέμορφο και λαμπερό  που μιλά και χορεύει...δυο χρονών πια κι είναι το Φως  των γονιών που τρία χρόνια πριν είχαν χάσει εντελώς απρόσμενα την δεκάχρονη μαγική τους κόρη και να  μέσα από το χαμό γεννήθηκε αυτό το πλάσμα.Το Φως! Γεννήθηκε το Φως! κι έκλαψα από ευγνωμοσύνη!!!


Και από τότε κλαίω...Πνίγομαι και κλαίω κι η καρδιά μου γεμίζει από αγάπη με κάθε ευκαιρία, όπως προχθές που στο πρωινό μου τρέξιμο συνάντησα μια κυρία που κάθε πρωί περπατά κι από μακριά της φώναξα "Καλημέρα"...κι εκείνη με κοίταξε ξαφνιασμένη και με μια γλυκιά συστολή κοκκίνισε, κατέβασε τα μάτια και ψιθύρισε χαμογελώντας μια σιγανή καλημέρα....και θύμωσα...Θύμωσα με εμένα που όλο αυτόν τον καιρό δεν την χαιρέτησα ποτέ! Ποτέ...κι άρχισα να κλαίω γοερά εκεί τρέχοντας τον μοναχικό μου δρόμο, με απόγνωση γιατί δεν ήθελα να είναι μοναχικός, γιατί δεν μου αρέσει αυτός μου ο εαυτός που ξεχνάει τις καλημέρες και δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος τόσο υπέροχα λαμπερός από τον πρωινό ήλιο και τόσο απέραντα μόνος! 
Ο εαυτός, που πνίγεται στην δική του αγωνία, στην δική του θλίψη, στην δική του καθημερινότητα και ξεχνά πως εκεί έξω μια Άννα ακόμη παλεύει, μια αδερφή αποχαιρετά τον αδερφό της κι ο κόσμος συνεχίζει να υποφέρει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που υπέφερε και χθες όταν ο κορονοιός δεν ήταν το πρόβλημα. Ξεχνά πως εκεί έξω παιδιά πεθαίνουν και καίγονται στα στρατόπεδα προσφύγων της ντροπής της προηγμένης Ευρώπης, πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν για σπίτι τους το δρόμο και γυναίκες δολοφονούνται εν ψυχρώ από έναν άντρα που κάποτε τις αγάπησε...
Αυτό τον κόσμο τον έφτιαξα κι εγώ και έχω την ευθύνη του.Την ευθύνη μου! Την ευθύνη μας! Την μαγική και βαριά μας ευθύνη. 

Ναι φοβάμαι. Ναι τρομάζω.Ναι πονάω. Ναι βούλιαξα. Ναι χάθηκα. Ναι έχω το δικαίωμα σε όλα αυτά τα συναισθήματα...μα φτάνει. Φτάνει γιατί κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν χρόνια τώρα αυτό που εγώ δεν αντέχω εδώ και μια βδομάδα! Φτάνει, λέω στον εαυτό μου και συνεχίζω και νιώθω πως είμαι μέρος μιας ανώτερης αρχής που περιμένει από εμένα κάτι. Κάτι επιτέλους, γιατί με εμπιστεύεται, γιατί είμαι σημαντική όπως είμαστε όλοι, γιατί η δική μου αλλαγή θα γίνει η αλυσιδωτή αντίδραση που θα φέρει την αλλαγή του συνόλου! Ποια είμαι εγώ να κουραστώ όταν άλλος θαλασσοπνίγεται;
Είμαστε πελώριοι αγαπημένοι και σημαντικοί και για αυτό, θυμώνω σαν άνθρωποι σπαταλούν την υπέροχη ενέργεια τους σε κάθε λογής εξαρτήσεις. Χρειαζόμαστε όλους τους σπάνιους πόρους μας σε τούτη τη γη κι όπως ένας απίθανος φαρμακοποιός μας δίδαξε τις μέρες αυτές τις δύσκολες. 
Ο σπάνιος πόρος δεν είναι τα αγαθά αλλά οι άνθρωποι!
Μας χρειαζόμαστε όλους λοιπόν κι όλοι ας δώσουμε το παρόν σε τούτη τη εσωτερική μάχη με τον εαυτό μας, με τους φόβους και τα πάθη μας. Ο κόσμος τούτος δεν μας θεωρεί λίγους ή ασήμαντους κι ετούτη η κρίση έδωσε αξία σε ανθρώπους που μέχρι χθες θεωρούσαμε ότι είναι σε κατώτερη οικονομική ή κοινωνική θέση. Ανθρώπους υποτιμημένους. Υπάλληλους σούπερ μάρκετ, υπάλληλους  σε δομές καθαριότητας, οδηγούς μεταφοράς προϊόντων, νοσοκόμες, υποτιμημένοι κρατικοί λειτουργοί και κακοπληρωμένοι νοσοκομειακοί γιατροί, τεχνικοί και τεχνίτες... όλοι οι χθεσινοί αόρατοι έγιναν οι σημερινοί μας ήρωες! Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η σειρά σου λοιπόν να στηρίξεις τούτο τον κόσμο στις πλάτες σου.

Γιατί όλοι είμαστε σημαντικοί αγαπημένοι! Σημαντικοί και σπουδαίοι και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει η ώρα να σηκώσει το βάρος της ιστορίας...γιατί αυτό συμβαίνει αυτή την στιγμή στον κόσμο. Γράφεται ιστορία! Όπως υπέροχα μου έγραψε στο χθεσινό του μήνυμα ένα αγόρι που αγαπώ βαθιά. Ο κολλητός της εφηβείας μου και παντοτινός μου φίλος, που όργωσε τη γη και σήμερα εργάζεται σε μια πόλη της Κίνας όπου ζει με την σύντροφο και την κόρη του. Αυτές τις μέρες τα μηνύματα του ήταν βάλσαμο καθώς εκείνοι βγαίνουν πια από αυτό το χαμό και αν και έχει την αγωνία των κοριτσιών του που από χθες είναι σε κρατική καραντίνα επιστρέφοντας από την Αυστραλία στην Κίνα, χθες βράδυ μου έγραψε:
"...ο τρόπος που πρέπει να  δεις όλο αυτό είναι σαν μια εμπειρία ζωής. Ότι ζούμε αυτή τη στιγμή, τα συναισθήματα, η τρέλα, ο κόσμος που έχει παραλύσει...αποδέξου το γιατί  θα κοιτάζεις πίσω μια μέρα και θα σκέφτεσαι πως το έζησες και πέρασες μέσα από αυτό. Σε τέτοιους καιρούς είναι, που ανακαλύπτουμε πράγματα που συνήθως προσπερνάμε γιατί τα βλέπουμε κάθε μέρα. Κάνε ένα βήμα πίσω φιλαράκι και στάσου μια στιγμή...είναι σουρεαλιστικό και είσαι μέσα του!"

(Σας έχω πει πόσο απίθανα περήφανη νιώθω ώρες ώρες για τους φίλους μου;;;;;)

Είναι απίθανα  σουρεαλιστικό κι είμαστε μέσα του λοιπόν.Το ζούμε, παρέα με όλη την ανθρωπότητα! Θα το θυμόμαστε για πάντα και θα το μνημονεύουν τα παιδιά μας.Θα το γράψει το wikipedia και τα σχολικά βιβλία του μέλλοντος...ως τότε είμαστε εδώ. Οικογένειες διάσπαρτες κι απομονωμένες που είναι πιο κοντά από ποτέ μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών! Να τραγουδάμε στα μπαλκόνια, να χειροκροτάμε στα αστέρια. Να δοκιμάζουμε τις αντοχές μας και να εφευρίσκουμε νέους τρόπους για να δείξουμε την αγάπη μας, όσο η γη....αναρρώνει...

Κρατάμε λέξεις. Ενσυναίσθηση. Ξεκαθάρισμα. Ξεβόλεμα. Ευθύνη και μαγική Αποδοχή!

Σας αγαπώ.Σας ευχαριστώ. Σας σκέφτομαι. Κρατηθείτε ασφαλείς. Να μην χαθεί κανείς! Κανένας να μην λείψει! Προσευχόμαστε μαζί! Είμαστε ΜΑΖΙ! κι αυτό θα περάσει!!!!
Με το παρακάτω τραγούδι έτρεξα τα πιο τρυφερά μου χιλιόμετρα, κλαίγοντας με αναφιλητά μες στο χρυσό πρωινό, δίπλα σε μια μαγική θάλασσα λίγες μέρες πριν. Αφιερωμένο...
                                                                                                                         Κατερίνα

Υ.Γ. Άννα θα τα καταφέρεις κι εσύ...κι ο κόσμος! Το ξέρεις έτσι;


Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2020

Ο φόβος κι οι Διαταραχές άγχους!


Πριν από αρκετό καιρό κάναμε μια ωραία συζήτηση με την αγαπημένη Δέσποινα Κανάκογλου από το Giati oxi  το no1 podcast στην Ελλάδα και μιλήσαμε για την γενικευμένη Διαταραχή άγχους και τις κρίσεις πανικού! 
Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες και παράξενες και είναι πιθανά πολλές τέτοιους είδους διαταραχές να αυξηθούν και άνθρωποι να βιώσουν μεγαλύτερη ένταση στα άγχη και τις φοβίες τους...
Παλιότερα είχα γράψει μια μεγάλη ανάρτηση προσπαθώντας να μοιραστώ την δική μου προσωπική εμπειρία με τις κρίσεις άγχους.
Εκείνη η ανάρτηση φανέρωσε το μεγάλο θέμα των κρίσεων άγχους καθώς δέχθηκα πολλά μηνύματα από ανθρώπους που μοιράζονταν τις αγωνίες και τις εμπειρίες τους μαζί μου. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε την ανάρτηση. Εγώ κι ο Φόβος. Παλεύοντας με τις κρίσεις άγχους!

Με αφορμή λοιπόν εκείνη την ανάρτηση και το μεγάλο ενδιαφέρων των αναγνωστών αποφασίσαμε με την Δέσποινα να πάμε ένα βήμα παραπάνω και να κάνουμε μια εκπομπή με αυτή το θέμα. Ελπίζω λοιπόν να βρείτε νόημα και να  θυμάστε πως όπως  συνηθίζω να λέω και στις συναντήσεις σαν μιλάμε για φόβο "Το αντίδοτο στον φόβο είναι πάντα η δράση."  
Η αγαπημένη μου λέξη!
Μπαίνουμε στη δράση λοιπόν, γιατί οι φυλακές του φόβου όπου έχουμε βάλει τον εαυτό μας...ανοίγουν από μέσα!
Εδώ να ακούστε όλη μας την συζήτηση και ακολουθούν τα links για λοιπές συσκευές.




Και μιας κι οι μέρες που θα μείνουμε στο σπίτι μάλλον θα είναι πολλές και βαρετές ίσως είναι ευκαιρία να ακούσετε πολλές από τις φανταστικές εκπομπές συζητήσεις που υπάρχουν στο giati oxi με πολλούς και σημαντικούς ομιλητές που μας εμπνέουν και μας γεμίζουν νόημα. 

Σας ενημερώνω και για τις παλιότερες  συζητήσεις μας με την Δέσποινα.

Συγκεκριμένα:

Καλή και δημιουργική ακρόαση λοιπόν αγαπημένοι.Επανέρχομαι σύντομα με πολλές σκέψεις και εικόνες...Ως τότε, καλή δύναμη σε όλους μας. Κρατηθείτε ασφαλείς. Είμαστε εδώ!!!! Κι αυτό θα περάσει....
                                                                                         Κατερίνα

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Είμαστε Μαζί! Οι πρώτες σκέψεις...

Σκέψεις. Συναισθήματα που αλλάζουν στο λεπτό. Διάθεση που ανεβοκατεβαίνει. Όλα αυτά που νιώθουμε όλοι νιώθω κι εγώ καθώς και μια βαθιά σιωπή. Πάντα σαν κάτι σοκαριστικό συμβαίνει χρειάζομαι χρόνο να βρω τις λέξεις μέσα μου, μόλις κάτσουν τα πρώτα επιθετικά και μπερδεμένα συναισθήματα. Μου στέλνετε μηνύματα πως περιμένετε αυτό μου το μοίρασμα και σας ευχαριστώ!

Είμαι εδώ. Σκέφτομαι και νιώθω πολλά...και σύντομα θα τα καταθέσω μέσα από αυτό το blog όπως πάντα. Μα μέχρι τότε μοιράζομαι κάποιες πρώτες σκέψεις μου μαζί σας, τις οποίες κατέγραψα σήμερα στο πρωινό μου τρέξιμο, όχι πια μοναχικό μα παρέα με το μεγάλο μου γιο που ακολουθεί με το ποδήλατο... Ζούμε μέρες παράξενες...ίσως πιο παράξενες από ποτέ!

Σημαντικό να αναφέρω πως η λέξη "σπίτια μας" που ακούγεται στο βίντεο είναι συμβολική...εννοώντας ουσιαστικά την απομόνωση μας, έτσι όπως έχει ορισθεί από το Κράτος.

Το σύνθημα είναι ένα.Το αγαπημένο. Το σταθερό μήνυμα που περνώ πάντα μέσα από αυτό το Blog, μέσα από την ζωή μου την ίδια, προσπαθώντας  να μην το προδίδω. Μαζί!
Είμαστε μαζί λοιπόν...Μαζί σε όλα.Μαζί και σ' αυτό αγαπημένοι....

Ξέρω πως δεν σας έχω συνηθίσει σε κάτι τέτοιο μα μοιράζομαι στα γρήγορα τις πρώτες άγουρες λέξεις μου. Ελπίζω να μου συγχωρήσετε την κακή ποιότητα του video...Σας ευχαριστώ που είστε εκεί! 

Καλημέρα, πάντα και για πάντα αγαπημένοι μου!


Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

Άνθρωπος...

Αναρωτιέμαι μέρες τώρα τι να γράψω...τι έχει νόημα να γράψω. Τις τελευταίες μέρες ότι κι αν  σκεφτείς θα πέσεις σε παγίδα, σε αντιφάσεις, θα μπερδευτείς, θα μπερδέψεις. Πάντα θα βρεθεί κάποιος να σε κράξει γιατί δεν είσαι σωστός. Δεν είσαι αρκετά πατριώτης από την μια, αρκετά άνθρωπος από την άλλη, αρκετά ξεκάθαρος, ή αρκετά αποστασιοποιημένος. Άνθρωποι που μέχρι τώρα τα έβρισκαν μεταξύ τους σήμερα έχουν γράψει ο ένας τον άλλον στα μαύρα κατάστιχα. Αλληλοσβήνονται από προφίλ και στα social media γίνεται αλληλοσπαραγμός. Θυμάμαι τους γιους μου σαν ήταν νηπιάκια που η μεγαλύτερη απειλή ήταν η φράση "δεν είσαι φίλος μου" και γινόταν μακελειό στην παρέα...κλάματα, ορυμαγδός!

Αλίμονο δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό...μα ξέρω τι νιώθω. Και νιώθω φόβο κι απόγνωση όχι τόσο για όλα όσα συμβαίνουν, μα για το πόσο συναισθηματικά ευάλωτοι είμαστε σε όλα όσα συμβαίνουν.
Πάντα διαφωνούσαμε και πάντα θα διαφωνούμε, μα αυτό που εγώ δεν αντέχω είναι το πόσο εύκολα απορρίπτουμε, κριτικάρουμε, παίρνουμε θέσεις για ανθρώπους και ζωές, είμαστε απόλυτοι, κατακρίνουμε κι εκθέτουμε ακόμη και φίλους ή πρώην φίλους, υποτιμάμε, θυμώνουμε κι επιτιθόμαστε, βάζουμε ταμπέλες, σβήνουμε ανθρώπους από τα κατάστιχα μας...
Κι είναι πολύ διαφορετικό το να μην ταιριάζετε με έναν άνθρωπο και να μην κάνεις παρέα μαζί του από να απορρίπτεις έναν άνθρωπο και να τον ξεγράφεις  ή να τον ταπεινώνεις μέσα σου.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με συγκεκριμένες πολιτικές κι ανθρωπιστικές απόψεις κι έτσι γαλουχήθηκα σε μια εποχή που γίνονταν, σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Η πολιτικοποίηση και πολιτική δράση ήταν δεδομένα κι αναμενόμενα. Έζησα σε μια εποχή που η ταμπέλα ήταν το ζητούμενο. Ήσουν δεξιός ή αριστερός. Τέρμα. Μπλε, πράσινος ή κόκκινος. Φασίστας ή κομμουνιστής...κι όλα αυτά ακούγονταν με την μορφή βρισιάς ανάλογα την πλευρά που τα έλεγε. 
Όταν μεγάλωσα κι άρχισα να δουλεύω με τους ανθρώπους αντιλήφθηκα πόσο παγίδα μπορεί να είναι αυτές οι ταμπέλες.
Έχω δουλέψει, αγκαλιάσει, αγαπήσει ανθρώπους που κάποτε θα απέρριπτα ή θα φοβόμουν να συνδεθώ μαζί τους. Ανθρώπους που έχουν κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους κι έχουν σαφέστατα κι ίσως λογικά κριθεί για αυτό. Ανθρώπους που έχουν κακοποιήσει, χτυπήσει, επιτεθεί, ανθρώπους που έχουν αφαιρέσει ζωές, έχουν αδικήσει, έχουν κάνει πράξεις μη αποδεκτές  και κοινωνικά κατακριτέες. Ανθρώπους που έχουν φερθεί με ανηθικότητα και έχουν στιγματιστεί για πάντα. Έχω γελάσει, κλάψει κι αγκαλιάσει ανθρώπους που σε διαφορετικές συνθήκες μπορεί και να απέφευγα, να απέρριπτα ή να φοβόμουν. Έχω αγαπήσει βαθιά ανθρώπους που δεν θα ήθελα να συναντήσω μόνη σε έναν σκοτεινό έρημο δρόμο.
Μια συχνή ερώτηση που μου γίνεται είναι "καλά πως μπορείς και μιλάς με αυτόν"...και πάντα η απάντηση είναι "δεν τον έχεις δει όπως τον έχω δει εγώ."


Έχω το προνόμιο...να έχω δει ανθρώπους στις πιο ευάλωτες στιγμές τους. Έχω ακούσει μύχιες σκέψεις τους και μεγάλα μυστικά που τους βασανίζουν. Έχω σκουπίσει δάκρυα και μύξες τους. Έχω αγκαλιάσει το σώμα τους την ώρα που τραντάζονταν από λυγμούς. Έχω νιώσει την απόγνωση και την απελπισία τους. Έχω ακούσει τις κραυγές απόγνωσης και το σπαραγμό τους. Έχω την τιμή να γίνω μάρτυρας του πόνου τους και ξέρω...ξέρω καλά πως ο καθρέφτης έχει πάντα δύο πρόσωπα.
Ξέρω πως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σε κατακρίνουν αν τους ζητήσεις βοήθεια θα είναι εκεί.Το έχω δει να συμβαίνει. Έχω δει αιώνιους εχθρούς να δίνουν αίμα ο ένας για το παιδί του άλλου. Έχω δει ανθρώπους που έχουν αλληλομαχαιρωθεί στις φυλακές να κλαίνε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου στην κηδεία ενός γονιού. Έχω δει ανθρώπους που η ζωή κι οι πεποιθήσεις τους τους έχουν χωρίσει, να ενώνονται για έναν κοινό σκοπό...το έχω δει. Και το αντίθετο έχω δει, μα δεν είναι αρκετό για να με κάνει να χάσω την πίστη μου στους ανθρώπους....Ακόμη κι αυτά που ακούγαμε από τους παππούδες μας που γίνονταν στον πόλεμο, στην Δικτατορία, σε συνθήκες δύσκολες και σκληρές που πάντα  υπήρχαν άνθρωποι αρπακτικά που θα έβρισκαν την ευκαιρία να φερθούν με περίσσεια σκληρότητα ακόμη και τότε ακούγαμε κι αντίθετες ιστορίες όπου μέσα στο χαμό πάντα θα βρισκόταν ένας άνθρωπος...ένας, κι αυτός ο ένας θα άλλαζε την ζωή ενός...και την ελπίδα πολλών!
Αυτός ο άνθρωπος θέλω να είμαι. Αυτός. Που θα προσπεράσει ταμπέλες, θα αψηφίσει θεσμούς και στερεότυπα,θα κοιτάξει πίσω από το προφανές, θα περιθάλψει στιγματισμένες ζωές, θα δώσει αγκαλιές ακόμη και σε αυτούς που ο νόμος ή η κοινωνία αποφάσισε πως δεν το αξίζουν. Ένας άνθρωπος που δεν θα φοβηθεί τον φόβο του.
Άνθρωπος, όπως έλεγαν οι πρόσφυγες παππούδες μου κι οι μετανάστες γονείς μου. Άνθρωπος όπως έλεγαν οι παππούδες που στον πόλεμο έχασαν κομμάτια της ψυχή τους. Άνθρωπος όπως έλεγαν συγγενείς που έζησαν εμφυλίους και αλληλοσπαράχθηκαν για μια ιδέα! Μα στην ουσία για την πεποίθηση...πως ο ένας είναι πιο άνθρωπος από τον άλλο...κι ίσως και να ήταν, μα τι σημασία έχει τελικά. Αυτό που μένει σε είκοσι, τριάντα, πενήντα χρόνια  είναι η ιστορία μας και το πως γράφτηκε το όνομα μας σε αυτήν...

Αυτός ο άνθρωπος θα ήθελα να γίνουν και οι γιοι μου. Κι αυτό επιθυμώ να είναι το μεγαλύτερο μου επίτευγμα σε τούτη τη ζωή!

Είμαι πολιτικό ον μα και βαθιά πολιτικοποιημένη. Ακόμη κι αν κάποιες φορές δεν το θέλω...είμαι πολιτικά χρωματισμένη. Έχω άποψη. Έχω ξεκάθαρη στάση απέναντι στα πράγματα...και πολλές φορές οι πεποιθήσεις κι οι αρχές μου έρχονται ενάντια στον τρόπο με τον οποίο βλέπω τους ανθρώπους μέσα από την επαγγελματική ματιά μου!  Έχω παλέψει με τον εαυτό μου μέσα μου κι έχω εναντιωθεί στις αρχές μου, για να μην εναντιωθώ σε ανθρώπους.κι είναι δύσκολο πολύ! Μα τελικά ποια είμαι εγώ που θα κρίνω;
Έχω την υποχρέωση να βλέπω με μάτια όσο γίνεται πιο καθαρά και μέσα μου βαθιά, αυτό που είμαι, αυτό που κουβαλά η ιστορία και το DNA μου, είναι πως πάνω από όλα επιλέγω να βάζω τον άνθρωπο.  Το ότι δουλεύω με ανθρώπους είναι τεράστιο δώρο και προνόμιο. Δεν επιλέγω ποιον θα υποστηρίξω. Ποιόν θα βοηθήσω, ποιόν θα φροντίσω...και τελικά ποιόν θα αγαπήσω γιατί μέσα από την δουλειά μου έχω αγαπήσει ανθρώπους...κοινωνικά κατάπτυστους.
Πως μπόρεσα με ρωτούν κάποιοι. Πως ήταν δυνατό να μην μπορούσα...τους απαντώ...

Σίγουρα, επιλέγω τους φίλους και τις παρέες μου. Επιλέγω να έχω στην ζωή μου ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζουμε και συνδεόμαστε περισσότερο, μα δεν με νοιάζει τι χρώμα δέρμα έχουν, τι πιστεύουν ή τι ψηφίζουν ή σε ποιόν θεό προσεύχονται.  Όχι πια.
Με νοιάζει να έχουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στη  βία από όπου κι αν προέρχεται. Με νοιάζει να ξέρουν να αγαπούν και να το δείχνουν. Με νοιάζει να είναι δοτικοί και γαλαντόμοι, με τα αγαθά και τα συναισθήματα. Με νοιάζει να φροντίζουν τα ζώα και να προστατευόσουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Με νοιάζει να μην προσβάλουν επειδή μπορούν και να βοηθούν μόνο επειδή μπορούν όχι για να κερδίσουν κάτι. Μπορεί κάποιες φορές να είναι απόλυτοι ή ξεροκέφαλοι. Κι εγώ είμαι.
Μπορεί να κάνουν βλακείες και να λένε ανοησίες κι εγώ λέω.
Μπορεί να είναι θερμόαιμοι και να γίνονται μπουρλοτέρηδες στα καλά καθούμενα, έχω υπάρξει κι αυτό.
Μπορεί να βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα και να έχουν αδικήσει...ναι έχω υπάρξει κι έτσι και δεν είμαι καθόλου περήφανη για αυτό....

Με νοιάζει να μαθαίνω από αυτούς, ακόμη κι αν διαφωνώ μαζί τους. Με νοιάζει να εξελίσσομαι, να αλλάζω, να τραβάω μπροστά κι αν κάποιος με τραβά πίσω, κάποιος άλλος, να με βγάλει από το τέλμα. Να μην με αφήσει να χαθώ μέσα στις σκέψεις, να μην με αφήσει να πνιγώ στο δίκιο ή το άδικο των ιδεών μου. Έτσι πάμε μπροστά οι άνθρωποι κι είναι σημαντικό να μην εγκαταλείπουμε ο ένας τον άλλο.
Άλλωστε πως θα μάθουμε αν χωριστούμε σε στρατόπεδα; Πως θα αλλάξουμε αυτό τον κόσμο αν απορρίπτουμε ανθρώπους; Πως θα τους επηρεάσουμε με τη δύναμη του καλού, αν τους σβήνουμε από την ζωής μας; Πως θα φωτίσουμε αυτό τον κόσμο αν κι εμείς κυριευόμαστε από το σκοτάδι του φόβου και του θυμού;
Γι αυτό παλεύω να γίνω καλύτερη, να εξελιχθώ, να μάθω να αποδέχομαι, να αφοσιώνομαι, να βάζω προτεραιότητες χωρίς να χάνω τον προσανατολισμό μου κι η προτεραιότητα μου,  να είναι πάντα και για πάντα...ο άνθρωπος. Η μεγαλύτερη και πιο βαθιά μου αξία σε τούτη τη ζωή!

Ίσως  τελικά σε τούτη τη ζωή υπάρχουν μόνο  οι άνθρωποι και τα τέρατα. Κάθε φορά που απορρίπτουμε ένα τέρας γιατί το αξίζει, ας αναρωτηθούμε τι εμείς θα μπορούσαμε να κάνουμε, ποια θα ήταν η δική μας προσφορά στην ανθρωπότητα βοηθώντας ένα τέρας να γίνει λίγο πιο άνθρωπος. Μπορεί να μην το αξίζει το τέρας...αλλά το αξίζει ο άνθρωπος.

Καλημέρα αγαπημένοι. Προσφυγικό. Κοροναιός. Μια ακόμη δοκιμασία, μια ακόμη κρίση αξιών είναι και θα περάσει. Ας μην μας γυρίσει  πίσω σε σκοτεινές εποχές.Ας μην κάνουμε πράξεις που αύριο θα μετανιώσουμε.Ας μην ξεστομίσουμε λέξεις που αύριο θα θέλουμε να μπορούσαμε να πάρουμε πίσω. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει το καλό από το κακό, το δίκιο από το άδικο, το σωστό από το λάθος...Μια λεπτή γραμμή! Ας μην την σπάσουμε. Ας μην λυγίσουμε. Ας μην προδώσουμε. Ας μην προδωθούμε, ας μην μας εγκαταλείψουμε. Εμείς που ξέρουμε από σκοτάδια...Ας μην μας εγκαταλείψουμε! Έχουμε περάσει πολλά. Δεν μας αξίζει ο διχασμός. Δεν μας αξίζει φόβος...

Ας μην σταματήσουμε να πιστεύουμε στον Άνθρωπο...Σε εμάς! Καλημέρα άνθρωποι. Πλάσματα μου αγαπημένα....
Το τραγούδι το λατρεύω. Δεν μπορώ να το ακούσω χωρίς να συγκινηθώ βαθιά. Αφιερωμένο....


Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

Μέρες παράξενες....

Οι πρωινοί καφέδες στη σιγαλιά του σπιτιού έχουν μια γλυκύτητα και μια αγάπη. Ιδίως σαν δεν χρειάζεται να βγω από το σπίτι αμέσως μετά...Είναι πολύ προσωπικές αυτές οι στιγμές όπου αφουγκράζομαι τη μέρα...καμιά φορά και τη ζωή! Μια τέτοια στιγμή λοιπόν έμαθα για το φευγιό του και ήταν σαν να έπεσε παγωμένο νερό στο κεφάλι μου! 


Με το Σάμη γνωριστήκαμε πριν ακριβώς πέντε χρόνια. Κύριο Γαβριηλίδη τον φώναζα και με μάλωνε."Μπορείς να μου μιλάς στον ενικό μου" έλεγε μα εγώ δυσκολευόμουν.Τουλάχιστον στην αρχή. Ηταν ο άνθρωπος που αποφάσισε να εκδώσει το Μικρό λευκό κοχύλι μου. Ο πρώτος άνθρωπος που το εμπιστεύτηκε, μαζί κι εμένα. Κι αργότερα και το δεύτερο βιβλίο μου τον Χάρτινο κύκνο .Έχει υπάρξει μαζί μου τρυφερός, υπομονετικός, αυστηρός, ανυπόμονος, απόλυτος...όλα. Στην αρχή τον φοβόμουν λίγο.Νομίζω πως είναι ο σεβασμός της βαρύτητας ενός ανθρώπου. Τον ένιωθα πελώριο στα μάτια μου και ήταν!
Κάθε φορά που μιλούσαμε μου έλεγε πότε θα έρθεις να τα πούμε από κοντά και πάντα εγώ δεν προλάβαινα....Στις παρουσιάσεις ερχόμουν κι έφευγα πάντα σαν σίφουνας...και τώρα να ο Σάμης έφυγε και δεν θα έχω ποτέ πια την ευκαιρία, να πιω μαζί του ένα χαλαρό καφέ. Να μάθω από εκείνον, να αφουγκραστώ...
Τον εμπιστευόμουν πολύ μα δεν του το έδειξα αρκετά, και τώρα οι ευκαιρίες χάθηκαν...Λένε πως σαν πεθαίνει ένας άνθρωπος είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη κι αυτό ακριβώς συνέβη με τον Σάμη...στην κυριολεξία κάηκε μια ολόκληρη βιβλιοθήκη μπροστά στα μάτια μας...Τόση έλλειψη άφησε το φευγιό του.


Άνθρωπος σπουδαίος ο Σάμης...ο κύριος Γαβριηλίδης. Μας έχει χαρίσει φανταστικά ταξίδια μέσα από τα βιβλία των εκδόσεων του κι ανήκει σε εκείνη την γενιά των  ανθρώπων των γραμμάτων που άλλαξαν την πνευματική ιστορία αυτής της της χώρας. Και την τελευταία φορά που μιλήσαμε δεν ήξερα πως ήταν η τελευταία για να πούμε κάτι πιο σημαντικό...μόνο ένα mail του έστειλα στην αρχή του χρόνου κι είμαι χαρούμενη γιατί ήταν τρυφερό...κι ήταν αυτή η τελευταία μας επικοινωνία! Έτσι ξαφνικά χάνονται οι άνθρωποι λοιπόν και το κενό τους μέσα μας δυσαναπλήρωτο...μα νιώθω κάτι ανεξήγητο ώρες ώρες σαν μια ηλίθια ανώριμη σκέψη πως κάπως...την ευκαιρία που δεν εκμεταλευτήκαμε σε αυτή την ζωή ίσως την αναπληρώσουμε κάπως αλλιώς...σε κάποιαν άλλη ζωή...ποιος ξέρει! Τι κρίμα που δεν έδωσα σημασία στο χρόνο...Τι κρίμα που ένιωσα πως είναι απεριόριστος...Τι κρίμα!

Ο Σάμης έφυγε λοιπόν, ο εκδότης μου.Ο αγαπημένος κύριος Γαβριηλίδης και μετά από εκείνον ακολούθησαν κι άλλοι θάνατοι που με επηρέασαν πολύ και με γέμισαν θλίψη...Η Κική Δημουλά, ο Κώστας Βουτσάς κι η λατρεμένη Άλκη Ζέη σήμερα...Κι έρχεται πάντα η ίδια σκέψη...Μια ακόμη βιβλιοθήκη που κάηκε μπροστά στα μάτια μας!

Ταυτόχρονα η ζωή κυλά. Με την απλότητα και την πολυπλοκότητα της. Ο μεγάλος γιος πήγε πενταήμερη εκδρομή κι ήταν τόσο απίστευτη αυτή η αίσθηση...Πως δηλαδή εκείνο το αγοράκι που πριν λίγα χρόνια ήταν το μωρό μου σήμερα είναι ένας νεαρός άντρας που ετοιμάζεται να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο. Ο χρόνος κι η σχετικότητα του. Η στιγμή που ζυγίζει αιωνιότητα!  Τον κοίταζα να φεύγει άντρας πια και κάτι μέσα μου θαρρείς έκανε κρακ. Όχι από φόβο αλλά από αγάπη.


Από την συνειδητοποίηση για το πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια! Ήμουν ζορισμένη εκείνη τη μέρα κι ο μικρός γυρνώντας από το σχολείο μου έφερε μια τσίχλα γεμιστή με σιρόπι φράουλας...Από εκείνες που σου διαλύουν τα δόντια! Η τσίχλα της παρηγοριάς...τι πλάσμα!


Ο  Άγγελος μας, έφυγε  ντυμένος στην πένα κι επέστρεψε σαν να γύριζε από μάχη, κουρασμένος, κατσιασμένος και ντυμένος με φόρμες πράγμα αδιανόητο για εκείνον. Μας έφερε δώρα κι ιστορίες. 

Φούρνισα. Έψησα τα αγαπημένα του γλυκά, την τυρόπιτα που αγαπάει. Γέμισα το σπίτι μυρωδιές κι αρώματα για να τον προυπαντήσουν. 



Μαζευτήκαμε όλοι την Κυριακή στο σπίτι για να τον καλοσωρίσουμε. Παππούδες, γιαγιάδες, παρέα με γλυκά και λιχουδιές για τα αγόρια και μοιραστήκαμε μια Κυριακή γύρω από το τραπέζι με την αγαπημένη απλότητα την οικογενειακής ζωής. Παππούδες και γιαγιάδες με γεμάτες αγκαλιές, παιδιά με λαμπερά μάτια και σπίτι γεμάτο.
Απλά συστατικά ευτυχίας!



Οι μέρες αλλάζουν και τα πρωινά είναι λίγο πιο ζεστά πια. Τα δέντρα μπουμπουκιασμένα κι ο δρόμος που τρέχω πιο όμορφος. Νιώθω πως η ζωή γίνεται τόσο πολύπλοκη ενώ είναι τόσο απλή. 



Ο φόβος μας πλάκωσε ξαφνικά για τον ιό που ήρθε από την Κίνα κι από την μια τρελαίνομαι και ξαφνιάζομαι με την υπερβολή των αντιδράσεων των ανθρώπων κι από την άλλη γελάω με το απίστευτο χιούμορ που ξεπηδά πάντα και διανθίζει την ζωή μας με μπόλικο γέλιο με αφορμή κάτι που μας τρομάζει. Σαν οι Έλληνες να ψάχνουμε ευκαιρίες από την μια να  κλιμακώσουμε μόνοι μας το φόβο κι από την άλλη να γελάσουμε με την καρδιά μας. Το θαυμάζω αυτό το συστατικό του χαρακτήρα μας. Είμαστε  λαός δραματικός σε όλα του τελικά....
Κι όλοι πια μιλούν για στατιστικά κι αριθμούς πόσους σκότωσε ο ιός είναι πολλοί, είναι λίγοι, τι λένε τα στατιστικά κι ο μικρός μου γιος μου είπε ..."Γιατί μιλάτε συνέχεια για στατιστικά μαμά; Ηταν άνθρωποι κι είχαν οικογένειες...Ηταν σαν εμάς μαμά." Σαν εμάς!

Ξεχνάμε πως οι αριθμοί είναι άνθρωποι σαν εμάς...και έρχεται το μικρό να μου το θυμίσει και να με επαναφέρει και θυμώνω που ο φόβος προσπαθεί να τρυπώσει μέσα μου και με κάνει κάτι που δεν θέλω να είμαι! 
Και μετά τη φρίκη του ιού ήρθε ο αλληλοσπαραγμός στα νησιά μας, όπου γίναμε μάρτυρες αδιανόητων εικόνων έντασης θυμού και φρίκης. Εικόνες που μας πλήγωσαν και μας πόνεσαν καθώς άνθρωποι κάθε ηλικίας ξυλοκοπήθηκαν κι εκδιώχθηκαν σαν να ήταν ο εχθρός...Ο εχθρός ποιανού; Της ίδιας τους της πατρίδας που στράφηκε εναντίων τους και σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι τελικά αυτό...Μέσα σε λίγα λεπτά όλα να αλλάξουν κι οι άνθρωποι δίπλα σου να γίνουν οι άνθρωποι απέναντι σου!Πόσο εύκολοι είμαστε τελικά στο παιχνίδι της χειραγώγησης. Λίγες δόσεις φόβου κι ημιμάθειας και οι άνθρωποι μετατρέπονται σε μαριονέτες... Ο φόβος είναι εξουσία τελικά. Κι η εξουσία ξέρει πως να χρησιμοποιεί το φόβο...και μέσα σε λίγα λεπτά να μετομορφωθούμε όλοι σε μικροί Τζόκερ που διψούν για τρυφερότητα και δεν έχουν άλλο τρόπο να το δείξουν παρά μόνο με την βία! Με την δύναμη που σου χαρίζει ο φόβος μόλις σταματήσεις να στέκεσαι απέναντι του και σταθείς δίπλα του!

Μα ξεχνάμε πως ανάμεσα σε όλα αυτά βρισκόμαστε εμείς. Οι άνθρωποι. Εμείς που ξέρουμε να απλώνουμε το χέρι για να βοηθήσουμε κάποιον που πνίγεται. Εμείς που ξέρουμε πως να ανοίξουμε την αγκαλιά μας για να χωρέσει κάποιον που υποφέρει...εμείς οι άνθρωποι που μπορούμε να κάνουμε μια απίθανη ανατροπή και να αλλάξουμε την ροή της ιστορίας, έτσι με μια κίνηση ματ! Εμείς οι άνθρωποι...κι εγώ είχα κι έχω πάντα τεράστια εμπιστοσύνη στους ανθρώπους κι αυτό μου δίνει ελπίδα και γεμίζει την ζωή μου φως!
Εκεί που κλαίμε γελάμε κι εκεί που πονάμε τραγουδάμε κι εκεί που βογκάμε χορεύουμε.
Και σαν έρχονται τέτοιες μέρες δύσκολες κι αλλόκοτες πάντα η μόνη σκέψη που θεραπεύει το μυαλό μου είναι η απόλυτη πεποίθηση πως όλα απαλύνονται δίπλα στη φύση. Πως αν πάρεις αυτός τον θυμωμένο Τζόκερ της αχόρταγης πόλης και τον βάλεις μέσα σε ένα ήρεμο γαλήνιο δάσος...θα συνδεθεί με την ενέργεια της ίδιας της γης μέσα σε λίγα λεπτά. Έχουμε κάνει την ζωή μας τόσο απίστευτα πολύπλοκη τόσο ανθρωποφάγα...που ξεχνάμε. Ξεχνάμε πόσο απλά είναι όλα... 

Και το πρωί που ξυπνώ και βγαίνω εκεί έξω κοιτάζω τον ουρανό και τα χρώματα και τον αέρα που μια φέρνει σύννεφα και σταλαγματιές βροχής και μια φέρνει τον ήλιο και γεμίζει η ψυχή μου χαρά κι αγάπη γιατί νιώθω την ύπαρξη της ίδιας της γης μέσα μου. Νιώθω την σταθερότητα της σαν την ασφάλεια ενός γονιού. Ότι και να γίνει εκείνη ξέρει πως να επουλώνει πληγές, πως να γυρίζει, πως να εξελίσσεται, πως να μας κατευθύνει με ασφάλεια...
Εκείνη ξέρει να βρίσκει πάντα το δρόμο μέσα της και παρ όλη την τρέλα μας ξέρει να μας καθοδηγεί και να μας γεμίζει με την μαγική ύπαρξη της... 





Νιώθω πολλές φορές πως βιώνουμε πράγματα με μια υπερβολή που την χρειαζόμαστε...και ταυτόχρονα κοιτάζω τους μικρούς βολβούς στην αυλή μου και σκέφτομαι πως εκείνοι δεν χρειάζονται καμιά υπερβολή, καμία ένταση καμία δραματικότητα για να υπάρξουν...Όλα μέσα τους κουβαλούν την απλότητα της ύπαρξης τους. Ανθίζουν. Μαραίνονται και ξανανθίζουν χωρίς να περιμένουν κάποιον να τα θαυμάσει, να τα αποδεχτεί, να τα στολίσει....να τους δώσει κάτι που δεν μπορούν τα ίδια να πάρουν. Αέρα, ήλιο, βροχή...κι η ζωή είναι αρκετή!



...κι η ζωή είναι αρκετή αγαπημένοι....
Η γη μας  ξαφνικά έχει γίνει μια σταλιά κι ένας  ιός από την άλλη  άκρη του κόσμου είναι δίπλα μας κι είναι αυτό σημαντικό να το κατανοήσουμε γιατί όλα είναι για όλους κι αυτός ο κόσμος όσο μακριά κι αν βρίσκεται, είναι μικρός και τελικά είναι  ο κόσμος όλων μας.
Κλείνω για ακόμη μια φορά με τα λόγια του Λουντέμη που μου χαρίζουν τόση ηρεμία κι ασφάλεια... Γιατί η φύση τελικά, σε αντίθεση με εμάς που εύκολα ξεχνάμε, δεν ξεχνά και ξέρει πάντα τον τρόπο...
Καλό τριήμερο, καλά πετάγματα, καλή Σαρακοστή. Πάντα με υγεία, με περισσότερο φως και λιγότερο σκοτάδι και θυμό στις πολύπαθες ψυχές μας...και να περάσουμε όλοι ήρεμα τούτες τις παράξενες μέρες τις βομβαρδισμένες από φόβο... Στα δύσκολα ας θυμηθούμε πως...

"Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος… και φέτος θα γεμίσουν γλυκούς καρπούς, άνθη και φύλλα, και μοσκοβολιά. Κι όλα θα γίνουν όπως πάντα."



Όπως πάντα λοιπόν...Καλημέρα αγαπημένοι....
                                                                                                        Κατερίνα

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Ο Έρωτας στο χείλος του γκρεμού!

Αμοργός Καλοκαίρι. Έχουμε φτάσει μετά από μεγάλη ταλαιπωρία στο νησί κι είμαστε τόσο τρισευτυχισμένοι, τρισερωτευμένοι και τρισχαρούμενοι!
Αφήνουμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο και αποφασίζουμε να κάνουμε μια μικρή γύρα και να βρούμε κάποια μαγική αμμουδιά να αράξουμε. Πράγματι κάνοντας γύρους βλέπουμε μια μικρή κι άδεια παραλία και παρατηρούμε πως δεν υπάρχει παρά μόνο ένα στενό κατηφορικό δρομάκι προς αυτήν. Ενθουσιασμένοι που είμαστε οι μοναδικοί που την είδαμε παίρνουμε το δρόμο και προσπαθούμε να βρούμε το στενό όπου πρέπει να στρίψουμε. Πράγματι βρίσκουμε το στενό που είναι τελικά εξαιρετικά πολύ στενό και κατηφορικό μα εμείς αμάσητοι και τρελαμένοι με τα παράθυρα τέρμα ανοιχτά και την μουσική στη διαπασών, την κατεβαίνουμε...
Κάποια στιγμή αρχίζουμε να διαπιστώνουμε πως είναι τόσο στενό το δρομάκι που οι ρόδες σε κάποια σημεία σχεδόν βγαίνουν από το δρόμο. Νιώθουμε πως είμαστε στον αέρα κι από κάτω το χάος. Αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Σταματάω τη μουσική ανακάθομαι απότομα  και πανικόβλητη λέω στον έρωτα, "τι στενός δρόμος μήπως να μην συνεχίσουμε;" Εκείνος έχει ήδη παρασοβαρέψει και με βλέμμα προσηλωμένο μου λέει "κάτι δεν πάει καλά"...κι αντιλαμβανόμαστε πως το δρομάκι στενεύει κι άλλο κι όχι μόνο αυτό μα είναι κι απίστευτα κατηφορικό και το αμάξι σαν να έχει πάρει μια παράξενη κλίση. Εκείνος προσπαθεί να το ισιώσει, μα οι ρόδες δεν πιάνουν γιατί το έδαφος είναι τόσο σαθρό που το κάνουν και γλιστρά και ξάφνου γλιστρά απαλά απαλά  απαλάααα κι από κάτω μας το χάος κι η μαγική παραλία που θέλαμε να πάμε....Ξαφνικά νιώθω τρέλα και το αμάξι γλιστρά, κι έχει πάρει μια έντονη κλίση και πάει σταθερά και πλάγια προς το γκρεμό εκείνος προσπαθεί να αλλάξει κατεύθυνση παίζει με συμπλέκτη, το γκάζι και το φρένο όσο πια απαλά μπορεί κι εγώ φωνάζω "θα πέσουμε, θα πέσουμε, πέφτουμεεεεε" και νιώθω τον πανικό σαν κύμα να με καταπίνει και  χωρίς δεύτερη σκέψη κάνω το πιο ντροπιαστικό πράγμα που υπάρχει...Ανοίγω την πόρτα και πηδάω!
Ναι όπως στις ταινίες πήδηξα την ώρα που το αμάξι όδευε προς το κενό....Εκεί στην άκρη του γκρεμού, το αμάξι επιτέλους  σταμάτησε και σοκαρισμένο βγήκε έξω το αγόρι...με κοίταξε και κούνησε το κεφάλι..
Εγώ να ανοίξει η γη να με καταπιεί, πάνε οι σαγιονάρες, τα παρεό και τα καπέλα αλλά φίλε τι να έκανα; Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!
Το λοιπόν ανεβήκαμε όλο τον ανήφορο με τα πόδια αμίλητοι, πήγαμε σε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά είπαμε την περιπέτεια μας ο τύπος μας κοίταξε σαν να ήμασταν ούφο και μας είπε πως κάθε μέρα τουλάχιστον ένα αμάξι ηλιθίων κάνει αυτή τη βλακεία. Φώναξαν ένα γερανό και μας τράβηξε με μεγάλο κόπο και μετά από κανένα δίωρο συνεχίσαμε την βόλτα μας σιωπηλοί και καθώς παρκάραμε πια σε μια άλλη κανονική παραλία το τρελό αγόρι με ρώτησε..."Σοβαρά τώρα πήδηξες;"
"Ε μα τι να έκανα ρε φίλε να πέφταμε μαζί; Λειτούργησε το ένστικτο δεν φταίω εγώ!" απάντησα μέσα στην τσατίλα.

"Ωραίο ένστικτο!" Μου είπε γελώντας...με είχε ήδη συγχωρήσει. Περάσαμε τέλεια στην Αμοργό μα μου έμεινε ένας φόβος Μια βδομάδα δεν σταμάτησα ποτέ να φοβάμαι τους δρόμους, τα βράχια, τα γκρεμνά, την αγριάδα αυτού του μαγικού νησιού.
Την αγάπησα την Αμοργό, μα την φοβήθηκα πολύ....και πιο πολύ της θύμωσα γιατί μου έδειξε κάτι που δεν ήθελα να δω. Εμένα να το σκάω!Γιατί ως γνωστόν του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε!

Το τρελό αγόρι όμως έμεινε εκεί να σώσει την κατάσταση κι όχι μόνο, αφού διοργάνωσε τα πιο μαγικά μου γενέθλια. Εκεί στα Κατάπολα λοιπόν, έγινα Τριάντα!Και ανάμεσα στις ορχήστρες που μου τραγουδούσαν, "σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία" και στον κόσμο που με χειροκροτούσε  καθώς έσβηνα τα κεράκια σε μια πανέμορφη κατάλευκη αυλή στα Θολάρια, με έπιασε μια ενοχή και τον ρώτησα αν θύμωσε που το έσκασα...Γέλασε. 
"Όχι ρε χαζό" μου είπε. 
"Καλά εσύ δεν φοβήθηκες, την ώρα που γλιστρούσε το αμάξι;"
"Φοβήθηκα" μου απάντησε...
"Ε!και πως μπόρεσες να μην ανοίξεις την πόρτα να φύγεις αφού έπεφτε στο γκρεμό!"
"Καλά παιδί μου, είναι δυνατόν να αφήσω το αμάξι να πέσει στο γκρεμό με εσένα μέσα κι εγώ να φύγω;"
"Εγώ δηλαδή πως το έκανα;"
"Εσύ φοβήθηκες για εσένα."
"Κι εσύ δεν φοβήθηκες για εσένα;"
"Δεν πρόλαβα γιατί πρώτα φοβήθηκα για εσένα, αφού εσύ είσαι η αγάπη μου..."

...και να σκεφτείς πως σε αντίθεση με εμένα, το τρελό αγόρι δεν το χει καθόλου με τα λόγια!!!Ω ποία ξεφτίλα λοιπόν!!!Πήγε περίπατο δηλαδή ο έρωτας; Αέρας τα μεγάλα μου λόγια; Πέρασα το βράδυ κλαίγοντας από ενοχές...καλά ήταν και λίγο το κρασί...

Η ντροπή ακόμα με κυνηγάει και λέμε την ιστορία και γελάμε πολύ και κάθε φορά εκείνος με κοιτάει και λέει "κωλόπαιδο την έκανες!"
Την έκανα Λούης λοιπόν κι είναι αρκετά ντροπιαστικό κι ακόμη και τα παιδιά κάθε φορά που την ακούν με δουλεύουν..." έλα ρε μαμαααα, στ'αλήθεια πήδηξες;
Ναι ρε πήδηξα!Πως αλλιώς θα γινόμουν μάνα σας;
Μα, μεταξύ μας, όσο ντροπιαστικό κι αν ήταν ξέρω πια, πως σε αντίθεση με εμένα που δεν θα έπεφτα στο γκρεμό για τον έρωτα μου, εκείνος θα έπεφτε στο γκρεμό για την αγάπη του και μιας και τελικά,  δεν πέφτουν όλοι στο γκρεμό αν εσύ βρεις αυτόν τον ένα...μην διστάζεις λεπτό, αυτός είναι για εσένα! 
Τώρα αν εσύ είσαι γι αυτόν...αυτό είναι μιαν άλλη πονεμένη ιστορία και να μην την πιάσουμε τώρα, τόσα χρόνια φάγαμε στην θεραπεία για να καταπιούμε τις ενοχές!

Λοιπόν, παιδιά του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα κι είπα να αποδομήσω τον έρωτα μα τελικά αποδόμησα τον εαυτό μου. Τελικά ο έρωτας υπάρχει κι είναι απλός απλούστατος! Βάλτον στην άκρη ενός γκρεμού και θα δοκιμαστεί! Μπορεί και όχι όμως, γιατί υπάρχουν οι γενναίοι και οι άλλοι...Ε! μάλλον από αυτούς τους άλλους, είμαι εγώ.
Η αγάπη από την άλλη, είναι άλλη φάση και τελικά...ίσως και να μην πέφτεις στο γκρεμό για τον έρωτα, αλλά γκρεμίζεσαι για την αγάπη σου. Τώρα τι είναι η αγάπη...το απαντούν τα παιδιά στο παρακάτω τέλειο βίντεο που μου έστειλε η τρελή μου φίλη η Μαρία και το λάτρεψα!

Κι αγάπη ανάμεσα σε άλλα σημαίνει πως,"δεν βαράς δεν χτυπάς, δεν ρίχνεις κλοτσιές, όταν ερωτεύεσαι παθαίνεις κρίση πανικού και ο έρωτας μπορεί να κρατήσει μέχρι να παντρευτούν οι άνθρωποι, καναδυό χρονάκια ή...ζωές!"

Το ακούτε αγαπημένοι; Όχι ζωή, Ζωές! Δεν το λέω εγώ...τα παιδιά το λένε! Σας στέλνω λοιπόν πολλές ευχές, μέρα που είναι.
Χρόνια πολλά στον έρωτα και χρόνια αληθινά στην αγάπη κι όπου δεις "ωραία παραλία" κάτω από γκρεμό  μην στρίψεις, δοκιμασία είναι.Στο λέω εγώ που ξέρω,  μπορεί να ρεζιλευτείς κι είναι κρίμα....

...Καλή δύναμη στους ερωτευμένους!