Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Το παραμύθι!

Τα παραμύθια...τα αγαπώ. Τα αγαπώ για πολλούς λόγους μα κυρίως γιατί πια για εμένα είναι σημαντικά θεραπευτικά εργαλεία, όπως έγραψα σε ένα παλιότερο μου άρθρο στους Κύκλους Ζωής, για την θεραπευτική δύναμη των παραμυθιών.
Έχουν τεράστια δύναμη και τεράστια συμβολική αξία, με τόσο υπέροχα ξεκάθαρα πρόσωπα και τόσο βαθιά μηνύματα που περνούν στο παιδικό μυαλό με τρόπο λυτρωτικό.
Συνήθως τα παιδιά αγαπούν όλα τα παραμύθια ακόμη και τα πιο τρομακτικά, πλην μερικών εξαιρέσεων. Κι ενώ υπάρχουν παραμύθια σκληρά που μας τρομάζουν και δεν θέλουμε να τα αφηγούμαστε ή να τα διαβάζουμε στα παιδιά μας, υπάρχουν και τα άλλα παραμύθια, εκείνα τα τρυφερά και τόσο γλυκά...όπου πάντα ένα κορίτσι θα σωθεί από τον πρίγκιπα της...

Τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε και μιλούν για κορίτσια φτωχά και ταλαιπωρημένα. Κορίτσια  ορφανά, που δεν αγαπήθηκαν, που μεγάλωσαν σε στάχτες και ζούσαν με αποφάγια κι ήταν έξυπνες μα άτυχες πολύ μέχρι που...μέχρι που έγινε το θαύμα...και συνάντησαν  εκείνον, πάνω στο καλοχτενισμένο του άλογο. Δυνατό, νέο κι όμορφο. Με πλούτη κι εξουσία κι όλοι σαν περνά σκύβουν το κεφάλι από σεβασμό ή μπορεί και φόβο...Κι εκείνη κάνει κάτι και του τραβά την προσοχή...Κάτι μοναδικό, έξυπνο, κάτι γενναίο και πέφτει πάνω της το φως!
Κι εκεί ουσιαστικά το παραμύθι τελειώνει πάντα με ευτυχισμένο τέλος...και μετά στην κανονική ζωή κάτι πάει στραβά και ο πρίγκιπας ξενερώνει από την ίδια του τη δύναμη και το ταλαιπωρημένο κορίτσι μένει μόνο και πάλι από την αρχή....και με την πρώτη ευκαιρία που θα δοθεί το παραμύθι ξαναρχίζει...
Ξαναρχίζει λοιπόν, ξανά και ξανά και για να γίνει αυτό αφήσαμε ένα γοβάκι ξεχασμένο...όλο και κάποιος "πρίγκιπας" θα βρεθεί να το μαζέψει!!!


Μην με παρεξηγήσετε διάβαζα κι εγώ τέτοια παραμύθια στα παιδιά μου, το πρόβλημα αρχίζει με την ανάγκη  να  ζήσω το παραμύθι...
Αγαπώ τα παραμύθια μα τρέμω την ύπουλη δύναμη τους...
Τρέμω μην δημιουργήσουμε μια ακόμη γενιά εξαρτημένων κοριτσιών κι αγοριών, με αδύναμες πριγκίπισσες που περιμένουν έναν πρίγκιπα να τις φιλήσει για να ξυπνήσουν, να τις βγάλει από την μιζέρια τους, να τους σώσει την ζωή και   από την άλλη λαμπερούς ιππότες, που πρέπει να σκοτώσουν θεριά και δράκους για να δείξουν την γενναιότητα τους κι είναι ευθύνη τους  να σώσουν το  κορίτσι και να το κάνουν βασίλισσα.

Τρέμω αυτό το παραμύθι, που έχω μάθει να αγαπώ και να πιστεύω ως παιδί και με κάνει ακόμη και τώρα να νιώθω μπερδεμένη. Θέλω να ζήσω σε ένα κόσμο που τα μικρά κορίτσια και τα αγόρια θα είναι ελεύθερα από στερεότυπα. Ελεύθερα από την ανάγκη για ένα ευτυχισμένο happy end, όπου αυτό θα σημαίνει μόνο πως το αγόρι έσωσε το κορίτσι και το πήρε στο κάστρο του!  Κι αυτή έγινε βασίλισσα κι αυτό είναι κατά βάθος ο γενναίος πολεμιστής... Όχι δεν πιστεύω πια σε αυτά τα παραμύθια, αλίμονο και δεν θέλω τα αγόρια μου να νιώθουν καμία υποχρέωση να αναβιώσουν ένα τέτοιο παραμύθι. Η συντροφικότητα  θεωρώ πως είναι ο στόχος κι όχι η σωτηρία! Κανείς δεν θέλω να με σώσει γιατί υπεύθυνη για την σωτηρία μου είμαι εγώ και θα ήθελα αυτό να το νιώσουν όλα τα νέα κορίτσια που αφήνονται να χαθούν σε ένα παραφουσκωμένο έρωτα και σε όλα τα νέα αγόρια που νιώθουν την ευθύνη να αποδείξουν την γενναιότητα τους σε ένα παραφουσκωμένο έρωτα.
Πριν πολλά χρόνια είχα ακούσει μια συνέντευξη της αγαπημένης Ειρήνης Παπά που είχε πει, "Η Σταχτοπούτα είναι ένα  αισχρό παραμύθι".
Σε μια εποχή που κι εγώ έψαχνα να βρω την δική μου γυναικεία ταυτότητα και τον ρόλο μου ως κορίτσι, είχα ξαφνιαστεί και μου πήρε  καιρό και πολλή συνειδητοποίηση για να αντιληφθώ σε βάθος την έννοια του "αισχρού" ακριβώς γιατί λατρεύω τα παραμύθια και σέβομαι την δύναμη τους. Μα η αλήθεια είναι πως αυτή ακριβώς η δύναμη δρώντας με απαλότητα στο υποσυνείδητο των παιδιών μας,  δημιουργεί προσδοκίες, στερεοτυπικές εικόνες,  ανάγκες και πεποιθήσεις. Δημιουργεί πονεμένες Σταχτοπούτες και Πρίγκιπες σωτήρες.

Ο παραμυθένιος έρωτας δεν ξέρω αν υπάρχει, μα ακόμη κι αν υπάρχει δεν θα ήθελα τα νέα παιδιά να τον έχουν ανάγκη, τουλάχιστον με αυτή του την μορφή! Στον έρωτα κι οι δυο είναι θύματα κι οι δυο σωτήρες. Κι οι δυο κουρελήδες κι οι δυο βασιλιάδες. Στον έρωτα κι οι δυο είναι εξαρτημένοι κι οι δυο ελεύθεροι.Ο έρωτας είναι παιχνίδι και μπαίνεις δίχως όρους δίχως κανόνες όπως,  εγώ θα είμαι ο αδύναμος, εσύ ο δυνατός, Εγώ θα σε αγαπήσω, εσύ θα με σώσεις. Εγώ θα σε σώσω εσύ δεν θα με προδώσεις...κι άλλα τέτοια.Ο έρωτας είναι αφοσίωση και προδοσία μαζί.  Στον έρωτα μπαίνεις γυμνός και τον κοιτάς στα ίσα.Ισότιμα, με καθαρότητα, όπως του αξίζει, όπως αξίζει σε όλους μας!
Ο έρωτας είναι ελεύθερος να κάνει ότι γουστάρει και γι' αυτό είναι μαγικός.

Ημέρα του έρωτα σήμερα...κι εμείς μάθαμε να περιμένουμε το παραμύθι. Για χρόνια περιμέναμε να ζήσουμε το παραμύθι για να είμαστε ευτυχισμένοι...Μα το παραμύθι τέλειωσε!

Αν θέλεις να ζήσεις παραμύθι κλείσου στην φυλακή σου, μα αν θέλεις να ζήσεις έναν έρωτα, μην πιστεύεις στα παραμύθια. Πίστεψε στην ζωή και ζήσε την και αφέσου να πονέσεις, να νιώσεις, να γδαρθείς, να γελάσεις με την ψυχή σου, να πετάξεις και να γκρεμοτσακιστείς...μα μην περιμένεις να σωθείς από κάποιον άλλο...Μην δίνεις αυτή την ευθύνη, αυτή την εξουσία, αυτή την κούφια δύναμη σε κανέναν. Δεν το αξίζει καμία σχέση αυτό.
Αν θέλεις να αγαπηθείς, ζήσε έναν έρωτα. Μα αν θέλεις να σωθείς, να θυμάσαι πως ένας έρωτας ναι σου δίνει δύναμη μα αν στ'αλήθεια περιμένεις από κάποιον να σε σώσει, κοίτα στον καθρέφτη σου! Ο μόνος που μπορεί να σε σώσει είσαι εσύ...

Καλημέρα αγαπημένοι!
                                                                                                    Κατερίνα

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Μάτια χορτάτα!

Ήταν κι  οι δυο άρρωστοι και δεν πήγαν σχολείο. Βήχας πρησμένοι αδένες, γδαρμένοι λαιμοί, καταρροή, όλα τα καλά είχε το πακέτο! Ο ένας πιο χάλια από τον άλλο...Ήταν ήδη Παρασκευή και έμαθαν πως η ομάδα τους την Κυριακή θα πήγαινε εκδρομή στο χιονοδρομικό για σκι! Τρελάθηκαν. Άρχισαν να μας παρακαλούν να τους αφήσουμε να πάνε. Ο μπαμπάς τους σε αυτά είναι πιο αυστηρός..."αν είστε χάλια δεν γίνεται να πάτε." κι εκείνοι υπόσχονταν πως θα είναι καλά.
Εγώ από την άλλη σκέφτομαι λίγο διαφορετικά πως δηλαδή,  η καλή διάθεση είναι δύναμη και ξέρω  καλά,  πως η καλή ψυχολογία μπορεί να γίνει φάρμακο.
Οπότε χωρίς δεύτερη σκέψη πήγαν...Σηκώθηκαν χωρίς καμία γκρίνια στις 06.30 πρωί Κυριακής πήραν αμίλητοι και γρήγοροι χωρίς την παραμικρή γκρίνια τα σακίδια τους που εννοείτε είχαν ετοιμάσει από βραδύς χωρίς καν εμείς να τους το ζητήσουμε και εξαφανίστηκαν! Αυτά κάνουν όταν είναι να πάνε κάπου που αγαπούν σε αντίθεση με την εικόνα του κουρασμένου γέρου που παρουσιάζουν τα πρωινά που σηκώνονται για να πάνε στο σχολείο!
Πήγαν λοιπόν και γύρισαν το βράδυ σερνόμενοι και απίστευτα κουρασμένοι,  μα απόλυτα υγιής με κάτι μάτια....Αχ με κάτι μάτια λαμπερά και κάτι ακόμη...με μάτια χορτάτα!

Μάτια χορτάτα κι όταν τους βλέπω έτσι θυμάμαι πάντα τη γιαγιά μου να λέει "τον χορτάτο άνθρωπο μην τον φοβάσαι"....Για εκείνη το "χορτάτος" σήμαινε κάτι άλλο γιατί είχε περάσει κατοχή, μα η φράση της είναι πάντα επίκαιρη, πάντα σωστή.
Η δική μας γενιά είναι χορτάτη από φαγητό και "πεινάει" για άλλα...Αυτά φοβάμαι τα "άλλα". Κι όταν βλέπω τα παιδιά μου χορτασμένα από παιχνίδι και συναίσθημα, σκέφτομαι...καλά τα καταφέραμε και σήμερα. Μια ημέρα που δεν πήγε χαμένη. Μια ημέρα γεμάτη συναισθηματική τροφή...όχι από αυτή που θρέφει τα κόκαλα, μα από αυτή που θρέφει την ψυχή...και την κάνει γερή, άτρωτη και ευτυχισμένη...
Συχνά λέμε "τα παιδιά πρέπει να τρώνε καλά, είναι στην ανάπτυξη". Πόσες φορές το σκεφτήκαμε αυτό για την συναισθηματική τους ανάπτυξη;  όπως λοιπόν τα παιδιά πρέπει να τρώνε καλά γιατί βρίσκονται στην ανάπτυξη, με την ίδια λογική, τα παιδιά πρέπει να παίζουν πολύ, να γελούν πολύ, να νιώθουν πολύ με όλες τους τις αισθήσεις. Αυτή είναι η συναισθηματική τους τροφή και την χρειάζονται ...γιατί είναι πάνω στην ανάπτυξη!
Αν παίρνουν πολύ ασβέστιο θα κάνουν γερά κόκαλα και με αυτά τα κόκαλα θα πορευτούν όλη τους τη ζωή...Αν γελούν πολύ θα  είναι ευτυχισμένα, αν παίζουν πολύ, αν έχουν καλή επαφή με την φύση θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, θα γίνουν θαρραλέα κι άτρωτα. Αν πάρουν την σωστή δόση αγάπης, θα γίνουν ελεύθερα, αλεξίσφαιρα στον πόνο.

Αν σκεφτόμασταν  για την ψυχή τους,με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για το σώμα, τα γερά κόκαλα και την καλή ανάπτυξη, ίσως να δημιουργούσαμε πιο χαρούμενους, πιο χορτάτους ανθρώπους!
Μα είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς στερήσεις χωρίς πείνα σωματική και σαν να μην νιώθουμε ακριβώς τι σημαίνει να είσαι πεινασμένος...οπότε δεν εκτιμούμε ακριβώς και το τι σημαίνει να είσαι χορτάτος!

Τα χορτάτα παιδιά, έχουν μεγάλες ψυχές, και μάτια που λάμπουν σαν πυρωμένα κάρβουνα! Τα χορτάτα παιδιά, ξέρουν να μοιράζονται γιατί είναι χορτασμένα. Τα χορτάτα παιδιά ξέρουν να αγαπούν και να το δείχνουν γιατί η αγάπη είναι η βάση τους... Τα χορτάτα παιδιά, γίνονται χορτάτοι ενήλικες! Χορτασμένοι, γεμάτοι, γαλαντόμοι και γενναιόδωροι, γιατί έχουν αποθέματα.
Γιατί πήραν τόση φροντίδα, τόση αγάπη, τόση εμπιστοσύνη που η ψυχή τους έγινε γερή σαν τα κόκαλα που πήραν πολύ ασβέστιο και το σώμα που πήρε πολλές και χρήσιμες βιταμίνες όταν έπρεπε...
Αλλιώς....σύντομα θα φανεί η έλλειψη κι ύστερα, θα πρέπει κανείς να παίρνει συμπληρώματα μια ζωή για να μην γίνουν θρύψαλα τα αδύναμα κόκαλα του...Τι τραγωδία τα αδύναμα κόκαλα σε έναν  άνθρωπο, τι πόνος η αδύναμη πεινασμένη ψυχή που προσπαθεί μετά από χρόνια χαμένα να μάθει να νιώθει να εκτιμά, να μην φοβάται...Να μην φοβάται πως η πείνα θα ξανάρθει...

Είχαμε έναν σκύλο, τον Άρη, τον είχαμε βρει στο δρόμο ήταν αδέσποτο.Πέρασε  δύσκολα πολύ στο δρόμο και σαν πρωτοήρθε στο σπίτι μας έκανε σαν τρελός με το φαγητό. Σε αντίθεση με τα άλλα μας σκυλιά, που ζούσαν πάντα σε σταθερό ασφαλές περιβάλλον άδειαζε μονομιάς το μπολάκι του και γινόταν εξαιρετικά επιθετικός με το φαγητό. Με τα χρόνια αυτό άλλαξε...μόλις ένιωσε εμπιστοσύνη πως κι αύριο θα έχει να φάει, μα μέσα του για πάντα υπήρχε μια ένταση στην ώρα του φαγητού και νομίζω πως ακόμη κι όταν ηρέμησε κι ήταν χαρούμενος, σε αντίθεση με τα άλλα μας σκυλιά, τα μάτια του πάντα είχαν μια πικρία μια ανασφάλεια, σαν να μην χωρούσε ακριβώς ανάμεσα μας...σαν να του έμεινε μια φοβία πως μπορεί η πείνα να ξανάρθει...


Σοφή η γιαγιά κι οι παλιοί εκείνοι άνθρωποι που έχοντας ζήσει μια φριχτή σωματική πείνα, ξέρουν πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο και να τον κάνει να νιώθει πεινασμένος ακόμη και σαν έρθει ο κορεσμός!

Πολλά φοβάμαι για τα παιδιά μου, μα πιο πολύ από όλα με τρομάζει αυτό.Η συναισθηματική πείνα και θέλω να έχουν μάτια λαμπερά. Μάτια χορτάτα όπως ταιριάζει σε όλα τα παιδιά του κόσμου αυτού!Μάτια που δεν λαχταρούν, μα ξέρουν να διεκδικούν για να μην μείνουν ποτέ νηστικά...

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τα μάτια τους δεν χόρτασαν ποτέ.Μια τρύπα θαρρείς η ψυχή τους. Μια σκοτεινή άβυσσος...Με ρωτούν, αλλάζει αυτό ποτέ; Αλλάζει. Έτσι απαντώ...Έτσι ελπίζω!
Ο πόνος, μπορεί να παραμείνει, το άγχος, ο φόβος, η πικρία μπορεί να έρχονται καμιά φορά να μας θυμίζουν την πείνα που ζήσαμε την εποχή του μεγάλου μας συναισθηματικού λοιμού...Μα αλλάζει...σαν αλλάξει ο τρόπος που βιώνουμε τον πόνο της πείνας...Αλλάζει σαν φύγει ο θυμός. Αλλάζει μόλις κάνουμε ειρήνη με την έλλειψη μας κι αρχίζουμε να γεμίζουμε τα κενά αλλιώς, έστω και με συμπληρώματα...και τέλος αλλάζει σαν ανοίξουμε την καρδιά μας κι αρχίζουμε να μοιράζουμε με γενναιοδωρία την αγάπη που δεν πήραμε, σαν έπρεπε και τότε...Τότε αρχίζουν τα μαγικά! Τότε γίνεσαι από άνθρωπος ιδέα, αξία, ουσία και φως!

Για εμάς και για όλους τους ενήλικες που έχουν βιώσει στο πετσί τους την πείνα, αυτό πια είναι στόχος μα για τα παιδιά μας, για τα παιδιά του κόσμου...ένας είναι ο στόχος.Τα χορτάτα μάτια τους! Τα λαμπερά τους μάτια!  Γι΄αυτό, ας προσπαθήσουμε σκληρά να δημιουργήσουμε χορτασμένους συναισθηματικά ανθρώπους. Με "γερά κόκαλα". Με γενναιόδωρες ψυχές. Με αντοχή στο φόβο!

Καλημέρα αγαπημένοι!
                                                                                                   Κατερίνα