Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021

Τα βιβλία μου κι ένα νέο βιβλίο.

Τέτοια εποχή πριν από πέντε χρόνια το 2016 κυκλοφόρησε το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου και δύο χρόνια μετά πάλι τέτοια εποχή το 2018 κυκλοφόρησε και Ο Χάρτινος Κύκνος.

Η συγγραφή τους, εμπεριείχε έντονα συναισθήματα και με έκανε να αλλάξω ως άνθρωπος. Γελούσα, θυμόμουν, σκεφτόμουν, άκουγα δυνατά μουσική κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ήταν μια άκρως επουλωτική εμπειρία και στην συνέχεια η έκδοση τους, μου έδωσε χαρά μα και φόβο καθώς όλο αυτό το μοίρασμα των λέξεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων μου με έκανε να νιώθω εκτεθειμένη. Ωστόσο ο τρόπος που τα βιβλία αγκαλιάστηκαν, καθώς και τα σχόλια των ανθρώπων που τα διάβασαν, με γέμισαν αισιοδοξία και κουράγιο. Με έκαναν πιο θαρραλέα…

Έτσι συνέχισα να γράφω και μέσα στο 2019  ετοίμασα ένα ακόμη βιβλίο Χριστουγεννιάτικο αυτή τη φορά,  με στοιχεία εικονογράφησης.

Μοιάζει παιδικό, μα δεν είναι. Το λάτρεψα! Η συνεργασία μου για ακόμη μια φορά, με τον αγαπημένο Βησσαρίωνα που έκανε την εικονογράφηση και είναι ο δημιουργός των εξώφυλλων στα δυο προηγούμενα βιβλία, με γέμισε ικανοποίηση καθώς είμαστε τόσο συναισθηματικά συνδεδεμένοι και δουλεύει τόσο συμβολικά κάτι που με ενθουσιάζει. Ο στόχος ήταν να εκδοθεί για τα Χριστούγεννα του 2019, μα μια αργοπορία στην συνεννόηση με τον εκδοτικό μου με έκανε να κάνω πίσω καθώς η έγκριση δόθηκε μέσα στο Νοέμβριο κι ένιωσα πως είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν προλαβαίναμε πια τα Χριστούγεννα.


Έδωσα μια παράταση λοιπόν στο όνειρο, με στόχο να εκδοθεί στις επόμενες γιορτές. Όμως λίγους μήνες μετά ο εκδότης μου ο τόσο σημαντικός αυτός άνθρωπος στο χώρο των εκδόσεων  Σάμης Γαβριηλίδης, χάθηκε…  
Δεν γνωρίζω στ’ αλήθεια τι απέγιναν οι εκδόσεις  Γαβριηλίδη, αν έκλεισαν ή αν θα επανέλθουν, μα αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν…
Άρχισα λοιπόν να ψάχνω νέο εκδότη με στόχο την έκδοση του Χριστουγεννιάτικου βιβλίου μου τα Χριστούγεννα του 2020. Μετά από αρκετές αρνητικές απαντήσεις αποφάσισα να δοκιμάσω την αυτοέκδοση.
Πολλοί φίλοι αγαπημένοι μου μίλησαν για αυτό και μιας και επιθυμούσα τα έσοδα του να διατεθούν σε δομές υποστήριξης  με στόχο να είναι ένα βιβλίο που να υποστηρίζει την ανθρώπινη αλληλεγγύη, σκέφτηκα πως αξίζει το ρίσκο, τον κόπο και την οικονομική επιβάρυνση… Η αλήθεια είναι όμως πως η απόφαση αυτή με ζόρισε γιατί σκεφτόμουν και τα άλλα δυο βιβλία μου που δεν έχουν πια εκδοτικό σπίτι…και κάτι ακόμη. Είναι μια αίσθηση που έχω πως η αυτοέκδοση δεν βοηθά ένα βιβλίο να ανοίξει φτερά, ανήκοντας σε ένα εκδοτικό που θα το υποστηρίξει. Μπορεί να κάνω λάθος και μια μέρα να σκεφτώ διαφορετικά μα αυτές ήταν οι σκέψεις μου τότε, κι ενώ είχα δρομολογήσει  όλη τη διαδικασία με το τυπογραφείο, αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια με έναν γνωστό εκδοτικό.
Κινήθηκε μια διαδικασία όπου με ευγένεια με άκουσαν, μου έδωσαν την ευκαιρία να τους συστηθώ, διάβασαν το Χριστουγεννιάτικο βιβλίο, με διακριτικότητα μου εξήγησαν πως δεν ταιριάζουμε κι ίσως είχαν δίκιο, ωστόσο  στην συνέχεια της συζήτησης μας μου ζήτησαν να τους στείλω τα  βιβλία μου για να γνωρίσουν τον τρόπο γραφής μου και να περιμένω νέα τους. Εκεί γεννήθηκε μια ελπίδα πως κάτι μπορεί να γίνει. Ίσως τελικά και να βρούμε εγώ και τα βιβλία μου,  νέο εκδοτικό οίκο. Αυτό αυτόματα καθυστέρησε και την αυτοέκδοση, πράγμα το οποίο ήταν τελικά καλό, γιατί δεν ένιωθα πως στα αλήθεια μπορούσα να το υποστηρίζω συναισθηματικά, άσε που το νέο lockdown δεν επέτρεπε τέτοιους σχεδιασμούς.
Ο εκδοτικός τελικά δεν απάντησε ποτέ και στο χώρο των εκδόσεων και όχι μόνο δηλαδή, σιωπή σημαίνει άρνηση.

 Δυστυχώς το να βρεθεί εκδότης δεν είναι εύκολη υπόθεση και το ξέρω καλά.

Έχω ήδη επικοινωνήσει με αρκετούς εκδοτικούς οι περισσότεροι δεν θέλουν να επανεκδώσουν παλιές εκδόσεις οπότε τα δυο μου παλιά βιβλία δεν υπάρχουν πια στην αγορά ούτε ξέρω αλήθεια τι τύχη θα έχουν και αυτό με θλίβει. Το νέο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο είναι έτοιμο, μέχρι την τελευταία τελεία,  εικονογραφημένο …μα τελικά χωρίς εκδότη.

Όμως ξέρω  να περιμένω. Είναι δύσκολη η αναμονή κι όχι μόνο. Είναι μια αίσθηση πως σε αυτό τον τομέα- της συγγραφής δηλαδή- είμαι ξανά στην αρχή. Όπου τηλεφωνείς με φωνή διστακτική, σου απαντούν ευγενικά μα κοφτά και γρήγορα γιατί είσαι ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες. Όταν παίρνεις τηλέφωνο  κάπου που έχεις ήδη μιλήσει και συστηθεί, λίγο καιρό πριν και αναγνωρίζουν το όνομα σου νιώθεις την διστακτικότητα η γραμματέας σε ενημερώνει πως  «θα επικοινωνήσει  εκείνος μαζί σας» και φαντάζεσαι πως εκείνος σε σιχτιρίζει, δεν ξέρει τι άλλο να κάνει για να καταλάβεις επιτέλους πως σε αποφεύγει ή ακόμη χειρότερα προσπαθεί να θυμηθεί ποιος διάολο είσαι…και εννοείται δεν σε παίρνει ποτέ. Και ξέρεις πως η σιωπή είναι άρνηση. 

Εκεί είσαι πάντα φρεσκαδούρα κι είναι σαν να δίνεις πάντα τις πρώτες σου εξετάσεις γιατί το κάθε έργο σου είναι μοναδικό και πρώτο…Το έχω ζήσει αυτό για πολλά πολλά χρόνια αμέτρητες φορές καθώς πριν αποφασίσει ο κύριος Γαβριηλίδης να εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο το είχαν απορρίψει δεκάδες εκδοτικοί κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό. Παρόλο όμως που το γνωρίζεις δεν παύεις να θλίβεσαι ή να απογοητεύεσαι με κάθε όχι. Κι ενώ γνωρίζεις καλά πως  το "όχι" δεν σημαίνει απόρριψη προς εσένα ή  το έργο σου μα ότι ο κάθε εκδοτικός έχει τα δικά του κριτήρια και πλάνα που δεν έχουν σώνει και καλά να κάνουν με την ποιότητα της δουλειά σου, ωστόσο μην γελιόμαστε ξέρεις… εκεί βαθιά μέσα ξέρεις!  Ήταν πιο δύσκολο όταν ήμουν νέα και πιο άγουρη. Τώρα η κάθε απόρριψη ευτυχώς έχει άλλη γεύση, όσο κι αν η επίγευση τελικά, είναι πάντα πικρή.

Κι είμαστε πάλι εδώ…κι αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό πολύ ωστόσο είναι και μια άσκηση υπομονής και ταπεινότητας! Χρήσιμα πολύ και τα δυο για να μην σταματάς να αναζητάς την δική σου επίγνωση.

…. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσα κι αν καταφέρεις. Όσες κορυφές σου κι αν ανεβείς πάντα θα υπάρχουν διαδρομές  καινούριες, μονοπάτια απάτητα, κορυφές πιο ψηλές, πιο προκλητικές, πιο ζόρικες. Κι όσο ώριμος κι έμπειρος κι αν είσαι ή νιώθεις πως είσαι, στις απογοητεύσεις, πάντα σε κάθε άρνηση, σε κάθε σιωπή νιώθεις να συνδέεσαι με εκείνο τον εαυτό σου το μικρούλι που έχει πέσει κι έχει ξαφνιαστεί κι έχει τρομάξει και του απλώνεις το χέρι και του λες, «έλα σήκω, θα είσαι μια χαρά» κι εκείνο απλώνει το χέρι με εμπιστοσύνη όχι στην ζωή, με σε εσένα που το πείθεις. Εσένα ξέρει!  Έτσι λοιπόν μου άπλωσα το χέρι, με σήκωσα και συνεχίζω να γράφω …την ωραιότερη ιστορία αγάπης όπως σας υποσχέθηκα μέσα από αυτό το blog, λίγους μήνες πριν.

Οπότε για όλους όσους με ρωτάτε ξανά και ξανά τι συμβαίνει και δεν μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου σας ευχαριστώ, σας ευγνωμονώ και σας ενημερώνω πως τα βιβλία μου έπαψαν να κυκλοφορούν και το νέο βιβλίο που είναι πανέτοιμο ψάχνει νέο εκδότη. Σας συστήνω το εξώφυλλο του για το οποίο είμαι πολύ περήφανη… Θέμα του και πάλι οι άνθρωποι, όλοι εμείς το πιο ξεχωριστά στολίδια...

...και παρόλο που υπάρχουν στιγμές θλίψης και μεγάλης απογοήτευσης  δεν παύω να  ονειρεύομαι, πως θα εκδοθεί  το Χριστουγεννιάτικο μου βιβλίο με ιστορίες από αυτές που αγαπάμε… ξέρετε τις δικές μας, τις δύσκολες, τι ζόρικες αυτές που μας μεγαλώνουν, μας ψηλώνουν μέσα από κάθαρση κι επίγνωση και μας χαρίζουν δακρυσμένα χαμογέλα.

Εύχομαι το 2021  να βρεθεί ο εκδότης που θα  δει μαζί μου αυτό το όραμα και θα ξαναδώσει στα βιβλία μου φτερά.
Φέτος το 2021 άλλωστε αυτό το blog, όπου μέσα από εδώ και από τις δικές σας προτροπές τόλμησα να εκτεθώ, κλείνει δέκα χρόνια ζωής. Ονειρεύομαι μια επετειακή γιορτή παρουσίασης λοιπόν για να γιορτάσουμε όπως όλα αυτά τα χρόνια κάνουμε μέσα από αυτό το blog. Με σύνδεση. Με "Μαζί!"
Χωρίς  Κορονοιό, χωρίς φόβο, σε μια μεγάλη γιορτή, με χαρές, με συνδέσεις, με αγκαλιές βαθιές και με όλα τα έσοδα του νέου Χριστουγεννιάτικου βιβλίου, σε δομές  που χρειάζονται την βοήθεια μας.

Δεν κοστίζουν τα όνειρα έτσι δεν είναι; Ιδίως τα όνειρα που σε συνδέουν με το μέσα σου και με τον κόσμο!

Αγαπημένοι μου…ξέρω έχουμε δοκιμαστεί όλοι σκληρά, κάποιοι σκληρότερα, κάποιοι αδιανόητα σκληρά. Μέσα από την καρδιά μου, εύχομαι αυτή η χρόνια  να είναι περισσότερο γαλήνια κι ελεύθερη για όλους μας…

Θα βρούμε όλοι το δρόμο μας, το πιστεύω αληθινά και τα βιβλία μου επίσης  θα βρουν το δρόμο τους κι όταν θα γίνει αυτό θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε. Σας ευχαριστώ που είστε εδώ. Σας ευχαριστώ που περιμένετε μαζί μου!

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε αδιάκοπα, να γελάμε, να ονειρευόμαστε, να τραβάμε μπροστά. Καμιά φορά κουραζόμαστε λιγάκι μα....το ξέρουμε πως είμαστε κυνηγοί ονείρων αγαπημένοι!!!! 
Οπότε πάμε δυνατά. Καλημέρα εκεί έξω!
                                                                                                                Κατερίνα
                                                              

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2021

Σιωπή!

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά….και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα σε όλα τα απίστευτα που ακούγονται κάθε μέρα…

Μουδιασμένη νιώθω. Θυμωμένη, αηδιασμένη κι ώρες ώρες αγριεμένη και μέσα μου πονάω! Πονάω γιατί ξέρω από θύματα…κι από θύτες. Έχω δει άντρες και γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, με κάθε λογής κακοποίηση. Έχω δει γυναίκες να παλεύουν χρόνια με την λεκτική και την σωματική βία. Έχω δει ανθρώπους να θυμούνται  ενώ προσπαθούν να ξεχάσουν. Έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, διαλυμένοι από μνήμες και συνειδητοποιήσεις. Είχα την τιμή να έχω γίνει μάρτυρας συγκλονιστικών στιγμών ανθρώπινου πόνου…Έχω δει μεταμορφώσεις. Έχω δει  κι έχω νιώσει τι σημαίνει να παλεύεις με τις σκιές και τα φαντάσματα χρόνων και όλες αυτές τις ημέρες σαν να μην βρίσκω τις σωστές λέξεις. 
Σβήνω γράφω και ύστερα τα αφήνω και λέω αύριο. Διαβάζω μηνύματα που κάποιοι μου στέλνετε και με ρωτάτε ποια είναι η γνώμη μου  και με ρωτάτε αν έχω κάτι να πω, ώσπου ήρθε ένα μήνυμα ….και  ξύπνησαν οι μνήμες….


Πριν χρόνια είδα ένα όνειρο... Είδα πως στεκόμουν όρθια σε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Είχα πανοραμική θέα κι είδα από μακριά να έρχονται καβαλάρηδες. Θυμάμαι την αγωνία και τον τρόμο. Την αίσθηση του άγριου φόβου στο όνειρο μου, πως με πλησιάζει μια μεγάλη απειλή. Έβλεπα πως ήταν ντυμένοι με σιδερένιες πανοπλίες. Το ίδιο και τα άλογα.  Τεράστιοι και τρομακτικοί. Έβλεπα τη σκόνη που σήκωναν στο διάβα τους. Έβλεπα τα άλογα να καλπάζουν κι εκείνοι απειλητικοί να πλησιάζουν κι εγώ στο κέντρο του μπαλκονιού να τρέμω.
Στάθηκαν απέναντι μου κι ήταν θεόρατοι. Με κοίταξαν και ήξερα πως με περίμεναν. Το βλέμμα τους ήταν διαταγή. Ήθελα να κρυφτώ, να χαθώ μα  σαν υπνωτισμένη κατέβηκα τα σκαλοπάτια και στάθηκα απέναντι  τους, μικρή μια σταλιά. Θυμάμαι το δέος στο όνειρο μου. Την αίσθηση του τρόμου για το μέγεθος τους... Θα με συνέθλιβαν με μια τους κίνηση. 
Μισή ντουζίνα πολεμιστές άγριοι, παντοδύναμοι, απρόσωποι, πίσω στις σιδερένιες τους πανοπλίες....Κι ύστερα με μια κίνηση που με έκανε να κοκαλώσω, ένας από αυτούς κατέβηκε από το άλογο του και προχώρησε προς τα εμένα και  στάθηκε μπροστά μου άσχημος, άγριος, φρικτός, με όψη σιδερένια! Στάθηκε θαρρείς πάνω μου και παρόλο τον πανικό στο όνειρο παρατήρησα κάτι.
Εκεί που έδενε η πανοπλία του, υπήρχαν κενά και μπορούσα να δω τα σώμα πίσω από όλο αυτό το σίδερο. Ξαφνιάστηκα! Φάνταζε πελώριος μα από μέσα είδα τη σάρκα του γυμνή και παρατήρησα πως όλη αυτή η πανοπλία ήταν κούφια. Πως το σώμα  που κρυβόταν μέσα ήταν μικρό, ζαρωμένο και λεπτεπίλεπτο και κάτι ακόμη ...πως τα γεννητικά του όργανα ήταν μικρού παιδιού!

Από τα πιο συγκλονιστικά και συμβολικά όνειρα που είδα ποτέ μου σε μια περίοδο της ζωής μου πολύ πολύ δύσκολη...που δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω  αυτό που ζούσα και με σκέπαζαν η ανασφάλεια κι ο φόβος. 
Δεν θα γράψω τίποτε περισσότερο για τότε…παρά μόνο αυτό.
Οι καβαλάρηδες ήταν τρομακτικοί…μα κούφιοι κι εκείνος που στάθηκε μπροστά μου, ένα τελικά γελοίο ανδρείκελο! Μίλησα!  Τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, παρά μόνο ένα, το πιο σπουδαίο! Ο τρόπος με τον οποίο εγώ έβλεπα πια τον εαυτό μου. Εγώ άλλαξα!

Αγαπημένοι, έγινε ένας σεισμός…και σηκώθηκε επιτέλους τσουνάμι γιατί το έχουμε ξαναπεί, όλοι μαζί είμαστε ωκεανός.
Δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική κακοποίηση, με την λεκτική κακοποίηση και την κάθε μορφής βία. Δεν έχει να κάνει με την κατάχρηση εξουσίας, την δύναμη και την επίδειξη της. Δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και τις γυναίκες, με τους ευάλωτους πληθυσμούς, τους ανήμπορους και τους αδύναμους αυτού του κόσμου. Δεν έχει να κάνει με τα κοινωνικά στρώματα, την εξαθλίωση και τον οικονομικό έλεγχο… - σαφώς κι έχει αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός - έχει να κάνει με το φόβο. 
Τον φόβο που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ασήμαντος. Ανήμπορος… Τον φόβο σου μυρίζονται τα αρπακτικά τούτου του κόσμου. Στον φόβο σου πατούν για να νιώσουν παντοδύναμοι. Τον φόβο σου χρειάζονται για να υπάρξουν! Τον φόβο σου και την μοναξιά σου! Κι  όταν ο φόβος σου καταρρέει, καταρρέουν κι εκείνοι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Για όλους όσους έχουν υποστεί ή βιώνουν αυτή τη στιγμή βία κάθε μορφής ένα έχω να πω, κάτω από την βαριά πανοπλία είναι κούφιοι και μωροί. Θα ‘ρθει η μέρα! Δεν είναι ποτέ, ποτέ, ποτέ αργά. Υποσχέσου το στον εαυτό σου πως θα ‘ρθει η μέρα και προχώρα! 

Για όσους σκέφτονται να ανέβουν στα άλογα και να γίνουν καβαλάρηδες σε ξένα σώματα και ξένα όνειρα σκεφτείτε το διπλά κι έχετε το νου σας…φτάνει κάποτε η ώρα που ο φόβος που έσπειρες θα σε θερίσει!

Και για εσάς τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα πάτε καβάλα στ’ άλογο.. Αλληλούια!!!Ήρθε επιτέλους η ώρα να χάσετε τον ύπνο σας. Ξεκαβαλικέψτε!

…Και αδειάστε μας τη γωνιά!
Εκτεθείτε. Ζητήστε συχώρεση. Ζητήστε βοήθεια και ευχηθείτε να έχει η ζωή για εσάς, μια ακόμη ευκαιρία.

Ζούμε μέρες πελώριες. Κάποιοι μιλούν για υπερβολές και ανθρωποφαγία. Κάποιοι πως τσουβαλιάζονται άνθρωποι και καταστάσεις. Κάποιοι πως αποδυναμώνονται ουσιαστικές φωνές με παιχνίδια στα social media. Εγώ λέω πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε μέσα από πολλές κατεστραμμένες ζωές κι ο μόνος τρόπος τελικά για να εκθέσεις είναι να εκτεθείς! Κι η γύμνια σου πονάει πρώτα εσένα!  Είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. Θλιβερό μα υπέροχο. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως  θα καθαρίσουν τόσο εύκολα οι κόπροι του Αυγεία, μα κάποιοι χάσανε τον ύπνο τους γιατί κάποιοι άλλοι, απέκτησαν φωνή! Κι αυτό είναι κατάκτηση!…Αδιανόητα σπουδαία κατάκτηση γαμώτο κι ίσως όλοι εμείς που κάνουμε τόσο θόρυβο με το να συμφωνούμε, να διαφωνούμε και να κρίνουμε, καλό θα ήταν απλά να σιωπάσουμε κι επιτέλους να τους ακούσουμε! Αυτό να είναι το δώρο μας στην γενναιότητα τους. Η σιωπή μας!

Δεν χρειάζεται τίποτε να πεις σε ένα πλάσμα που έχει τρομάξει, πονέσει, απειληθεί, εξευτελιστεί, εκτεθεί ...παρά μόνο να σταθείς δίπλα του. Στωικά. Υπομονετικά. Γενναιόδωρα. Σιωπηλά. 
Στάσου δίπλα του! Μπορείς;


Καλημέρα αγαπημένοι! Δεν είσαι σταγόνα, είμαστε ωκεανός. Ναι! #metoo
                                                                                                Κατερίνα