Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Λουλούδια και Φως...

Τέλειωσε και το Πάσχα, τέλειωσαν κι οι διακοπές. Οι μικροί άνθρωποι ξαναγύρισαν στους ρυθμούς τους κι εμείς το ίδιο, σαν να προσπαθούμε να βρούμε ξανά τα βήματα μας  μέσα σε αυτή την πρώτη κανονική εβδομάδα μετά τις γιορτές.
Οι ημέρες που πέρασαν ήταν όμορφες αν και κουραστικές. Ηλιόλουστες, χαρούμενες και λίγες...αχ πόσο λίγες. Πόσο γρήγορα τελειώνουν δυστυχώς! Μου φάνηκε σαν μια γρήγορη ανάσα όλο αυτό. Σαν να μην κατάλαβα καλά καλά πότε ήρθαν και πότε πέρασαν.

Τα παιδιά είχαν φύγει από νωρίς στην γιαγιά και στον παππού κι ήταν η πρώτη φορά που το ζήσαμε αυτό.Το να φεύγουν δηλαδή τα παιδιά και να μένουμε μόνοι για λίγες ημέρες κι ήταν υπέροχα ανακουφιστικό για όλους μας. Αυτοί περνούσαν τέλεια στους παππούδες κι εμείς δουλεύαμε χωρίς όμως την έγνοια τους. 
Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε απίστευτα γρήγορα και παρόλο που το σπίτι ήταν άδειο, όλα έγιναν με την γνωστή ιεροτελεστία. 





Τα αυγά, τα τσουρέκια, τα στολίσματα! Την έχω ανάγκη αυτή την γιορτινή διαδικασία. Δεν πρόλαβα όπως πάντα, να δω κανέναν από τους φίλους και μόνο ένα τρελοκόριτσο που τα τελευταία χρόνια έχει αποφασίσει να είναι η νεραιδονονά μου...μου έδωσε την λαμπάδα μου και χάρηκα τόσο, μα τόσο πολύ για μια ακόμη χρονιά, καθώς τώρα σε αυτή την ηλικία, το κοριτσάκι μέσα μου είναι χαρούμενο που για πρώτη φορά στη ζωή της παίρνει λαμπάδες! 



Η λαμπάδα μου φέτος μύριζε υπέροχα και είχε πάνω της το παπούτσι μια μάγισσας....Τι τρομερή συγκίνηση, η εικόνα κάποιων αγαπημένων ανθρώπων για εμένα. Μάγισσα λοιπόν...και τα αγόρια την κοίταζαν και γελούσαν!
Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι μαζί και πάλι στην βάση μας στο πατρικό και ζήσαμε λίγες ηλιόλουστες χαρούμενες ημέρες. Το σπίτι των γονιών ανοιξιάτικο και φωτεινό, με τα λουλούδια ολάνθιστα και την αυλή πεντακάθαρη. Η μαμά είχε στολίσει και το σπίτι ήταν τόσο γιορτινό κι όμορφο. Τόσο γεμάτο φως και ζωή! Το πρώτο μας Πάσχα όλοι μαζί!



Γύρω από τις γλάστρες και τα χαρούμενα ανθάκια ο λαγός είχε αφήσει σοκολατάκια και μικρά δωράκια για τα παιδιά και παρόλο που κοροϊδευόμαστε πια μεταξύ μας...το χρειάζονται αυτό το μικρό χαρούμενο τελετουργικό...


Ξύπνησαν το πρωί και τα ποδοβολητά τους ακούστηκαν σε όλο το σπίτι καθώς έτρεχαν με ενθουσιασμό να μαζέψουν τα σοκολατένια αυγουλάκια τους! 

Κι ύστερα το αγαπημένο μου...Η βόλτα. Αυτή η Πασχαλινή βόλτα μέχρι το φαγητό να ετοιμαστεί, με ενθουσιάζει. Πήγαμε να μαζέψουμε λουλούδια για το Πασχαλινό τραπέζι και περπατήσαμε στα σοκάκια της γειτονιάς. Μικρές καθαρές αυλές, γεμάτες λουλούδια και άνθρωποι να χορεύουν, να μοιράζονται, να γελάνε, να τσουγκρίζουν ποτήρια. "Σε ποια άλλη χώρα θα το δεις αυτό;"
Είπε ο μεγάλος μου γιος. Αυτή η εικόνα των ανθρώπων να γιορτάζουν όλοι μαζί σε αυλές και δρόμους τους ενθουσίασε. Κι εμένα επίσης....Εικόνα υπέροχα φωτεινή, σχεδόν λυτρωτική.

Τα αγόρια όλα μαζί  με πήγαν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι να μου δείξουν το "μεγαλύτερο δέντρο που υπάρχει"....Κι ήταν πράγματι ένα πανέμορφο κάτασπρο από τα λουλούδια δέντρο, σε μια παλιά χορταριασμένη αυλή! Τόσο μεγάλο που δέσποζε σχεδόν σε όλη τη γειτονιά. 


Και μετά βόλτα στο ποτάμι να μαζέψουμε ήλιο και παπαρούνες με τον χιονισμένο Όλυμπο να μας χαιρετά. Τραγουδήσαμε περπατώντας όλοι μαζί και γελάσαμε και τρέξαμε κι εγώ μάζευα λουλούδια από τα γύρω δέντρα και τα χωράφια. Τα αγριολούλουδα στόλισαν το τραπέζι μας και γέμισαν χρώμα τις μέρες μας. Χαμομηλάκια, παπαρούνες, άσπρες και λιλά πασχαλιές και σινάπια...Όμορφη απλότητα.






Ευχαριστηθήκαμε συζητήσεις και γέλια και πρωινά ατελείωτα με τα περέκια της μαμάς μας να καθόμαστε γύρω από το τραπέζι για ώρες συνεχόμενες και τα γεύματα να περνούν από το πρωινό στο μεσημεριανό και μετά στον απογευματινό καφέ και γλυκό και τσουγκρίσματα...και βέβαια στο τέλος της μέρας να βγαίνει το πιεσόμετρο και να μετράμε όλοι την πίεση μας....η εκδίκηση του αρνιού!


Αλλά πιο πολύ ευχαριστήθηκα αυτές τις όμορφες στιγμές με τα μικρά μου ανιψούδια και τις αγκαλιές μας, που είναι ακόμη τόσο τρυφερά παιδικές...σε αντίθεση με τις αγκαλιές των δικών μου αγοριών που έχουν άλλο"ύψος"...και δεν είναι πια παιδικές....


Ήταν όμορφες...όμορφες ημέρες μα λίγες. Πέρασαν πια και γυρίσαμε στο σπίτι μας γεμάτοι με αναμνήσεις και χαρούμενα δώρα και και μπαίνουμε πια στην τελευταία ευθεία, πριν το Καλοκαίρι!
Το κλείσιμο μια ακόμη χρονιάς πλησιάζει και νιώθω τόση ανακούφιση περιμένοντας του.



Μια ανάσα πριν το τέλος της Άνοιξης, μια ανάσα πριν την αρχή του Καλοκαιριού.Δυο μόλις μήνες έμειναν για να κλείσει ακόμη ένας δημιουργικός κύκλος και αυτή η ανάσα μου φαίνεται η πιο κουραστική πια γιατί κουβαλά, την ένταση και το βάρος μιας ολόκληρης χρονιάς...Μα θα περάσει κι εύχομαι να κυλήσει όσο γρήγορα κύλησαν κι όλες οι υπόλοιπες μέρες.
Νιώθουμε αδημονία μεγάλη για  τις μέρες που έρχονται και θα μας φέρνουν την ξεγνοιασιά του Ελληνικού ήλιου!

Ας περάσουν γρήγορα λοιπόν αγαπημένοι.Μέχρι τότε γεμίζουμε την καθημερινότητα μας με φως και χρώμα. Δώρα της φύσης και της ίδια την ζωής. Από τα τραπέζια μας δεν λείπουν τα αγριολούλουδα και από τις αυλές και τα μπαλκόνια μας οι γλάστρες με τα χαρούμενα γεράνια, ενώ τα χωράφια καταπράσινα πια γεμίζουν τα μάτια μας με ομορφιά.
Η ζωή κάνει και πάλι τον μαγικό της Κύκλο κι η φύση που ξέρει να περιμένει, με την ορμή ενός νέου ξυπνήματος γεμίζει το μέσα μας με ζωή και ελπίδα. Μια ελπίδα, πως όλα ξυπνούν, όλα συνεχίζουν κι υπάρχουν...όλα είναι ακόμη εδώ.Υπέροχα εδώ!!!
Χρόνια πολλά αγαπημένοι. Ελπίζω αυτή η γιορτή της ζωής να σας βρήκε γερούς και χαρούμενους σε αγκαλιές αγαπημένες!

Συνεχίζουμε λοιπόν περπατώντας με βήμα γοργό προς ένα ακόμη καλοκαίρι!Να κλείσουν οι εκκρεμότητες, να κλείσουν τα σχολεία, να κλείσει μια ακόμη τρελή χρονιά. Μια ανάσα έμεινε...Καλή και απολαυστική διαδρομή μέχρι εκεί και κουράγιο σε όλους μας!
Καλημέρα λοιπόν!!!!Μην ξεχνάτε να γεμίζετε με λουλούδια τα βάζα σας και φως την ζωή σας!
                                                                                                                  Κατερίνα

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Ο Επιτάφιος!

Συνάντησα κάτι φίλους τις προάλλες σκατόπαιδα μάλλον τα λες και μου έκαναν παρατήρηση. "Όλο δύσκολα και στενάχωρα γράφεις τον τελευταίο καιρό" μου είπαν! Ναι! Άκου να δεις.... Έχεις καιρό λέει να γράψεις κάτι ευχάριστο! Μάλιστα!
Είπα κι εγώ να γράψω κάτι την Μ. Παρασκευή! Πήγα πίσω διάβασα παλιότερες αναρτήσεις της Μ.Παρασκευής...κι είδα πως όλες είναι...ψιλοκατάθλιψη! Λόγω της ημέρας και της κούρασης και βάλε...
Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν μέρα που είναι να κάνω την διαφορά και να γράψω κάτι ευχάριστο!Λέμε τώρα...


Είναι μια ιστορία που λατρεύω να εξιστορώ μα η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σίγουρη πως θα έχει την ίδια ένταση και γραπτά. Όταν την μοιράζομαι αυτή την ιστορία τη ζω. Κάνω θορύβους θυμάμαι ατάκες...Θα προσπαθήσω να βάλω τα δυνατά μου λοιπόν κι ελπίζω να τα καταφέρω!
Μ. Παρασκευή χρόνια πριν. Η πρώτη χρονιά που είμαστε επίσημο ζευγάρι με το τρελό αγόρι κι έχουμε κάνει το μεγάλο βήμα. Πήγαμε μαζί στο χωριό για Πάσχα, να τον γνωρίσει η λοιπή οικογένεια...
Χαμός. Ξέρετε ήρθε ο γαμπρός! Ήρθαν τα σόγια, οι γιαγιάδες, οι γειτόνοι..."Ερθεν έρθεν ο γαμπρόν!"
Ο γαμπρόν που λες  υπόμεινε στωικά όλες τις δοκιμασίες και ήρθε επιτέλους η ώρα του Επιτάφιου. ΑΑΑΑ ο Επιτάφιος στο χωριό είναι εμπειρία μοναδική. Όλο, μα όλο το χωριό παρέα να σουλατσάρουμε με κατάνυξη - λέμε τώρα- στο σοκάκια και στην δημοσιά. Τα κορίτσια ήμασταν πάντα αγκαζέ κι εκεί, στη  σκοτεινιά του δρόμου με το φως των κεριών παρέα να μιλάμε μουλωχτά, να γελάμε, να κουτσομπολεύουμε και να φλερτάρουμε ασταμάτητα ...ναι αίσχος.Το κάναμε κι αυτό! Ο Επιτάφιος στο χωριό ήταν θεσμός. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν πως επειδή το χωριό είχε στρατόπεδο, τον Επιτάφιο τον κρατούσαν φανταράκια...εδώ πέφτει κοριτσίστικο  θριαμβευτικό χειροκρότημα και βέβαια ο Επιτάφιος περνούσε και μέσα από το στρατόπεδοοοοο, δεύτερο κοριτσίστικο θριαμβευτικό χειροκρότημα! Οπότε, όπως καταλαβαίνετε το θέμα της περιφοράς ήταν ζωτικής σημασίας!

Όλες λοιπόν μαζί αγκαζέ ψουψουψου μουμουμου και ματιές  στον αέρα και γελάκια ντροπαλά.

Μεγαλώνοντας εμείς τα φανταράκια μίκρυναν βέβαια και δεν είχε τόσο γούστο, μα και πάλι τον Επιτάφιο τον περιμέναμε με λαχτάρα και τον ζούσαμε με ενθουσιασμό!

Λοιπόν ήρθε και ο γαμπρός από την πόλη, να δει το Πάσχα στο χωριό!Τον είχα πρήξει για τον Επιτάφιο, σαν να ήταν το μέγα αξιοθέατο."Θα δεις, θα δεις είναι φανταστικά. Γυρίζει στο στρατόπεδο και στα νεκροταφεία και μετά κάνει το γύρο του χωριού;" 
"Στα νεκροταφεία; Νυχτιάτικα;" Πάθαινε εκείνος σοκ...
"Μα καλά, απαντούσα εγώ όλο νόημα,  δεν θα πάμε στα νεκροταφεία πλάκα κάνεις; Ανάσταση νεκρών, χελλλόου!!!"

Βγαίνουμε λοιπόν όλοι μαζί πίσω από τον Επιτάφιο στη δημοσιά κι έχει έναν ωραίο νοτιά, να μας χαϊδεύει πλην όμως να κρατά μόνιμα σβησμένα τα κεριά που συνοδεύουν την περιφορά. Εμείς αμάσητοι όμως βγαίνουμε στο Δημόσιο δρόμο...καλά δεν θα βγούμε; Αφού αυτή είναι η διαδρομή την περιφοράς τα τελευταία άγνωστο πόσα χρόνια...Μάλλον από τότε που η δημοσιά δεν ήταν άσφαλτος αλλά καρόδρομος και δεν περνούσαν αμάξια! 
Λοιπόν χωρίς δεύτερες σκέψεις όλοι μαζί, με αυτοκτονική διάθεση, περπατάμε και ο γαμπρός παρέα, ο οποίος κατά καιρούς με ρωτά "Καλά θα κάνουμε όλο τον κύκλο του χωριού πάνω στο δρόμο δεν είναι επικίνδυνο αυτό;"
Άσε μας αγοράκι μου που ήρθες στο χωριό μας, να μας κάνεις παρατήρηση για το τι είναι επικίνδυνο και τι όχι ! Σώπαινε ο γαμπρός και μετά ξανά έλεγε... "Δεν έχει και φώτα για να φαινόμαστε και τα κεριά έσβησαν από τον αέρα, θα μας πατήσει κανένα αμάξι".... Καλά δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνει ο Επιτάφιος κάθε χρόνο γίνεται αυτό, χαλάρωσε επιτέλους, απόλαυσε την διαδρομή και μην γίνεσαι σπαστικός! Σε χωριό βρισκόμαστε, σε σοκάκι, άντε δρομάκι του χωριού είμαστε, όχι στην Εθνική οδό!
Περπατώ αγκαζέ με τον γαμπρόν φορώντας τα καλά μας,  μόστρα μεγάλη, χαμογελώντας τρισχαρούμενη που του δείχνω τις όμορφες στιγμές του χωριού μας...μυρωδιές, λιτανεία, σκοτάδι....και ξαφνικά ακούγεται ένας ήχος αξέχαστος, σαν να πέφτουν καρπούζια στην άσφαλτο και να σκάνε! ΜΠΑΠ ΜΠΑΠ ΜΠΑΠ. 

Ένας ήχος απίστευτα υπόκωφος και έντονος ταυτόχρονα....Α! ξέχασα να αναφέρω μια μικρή λεπτομέρεια...πως αυτό που εμείς θεωρούσαμε σοκάκι, είναι ο κεντρικός δρόμος που ενώνει τα χωριά. Δρόμος δηλαδή, διπλής κατεύθυνσης, με άσφαλτο, σηματοδότηση και....αμάξια! Που τρέχουν κανονικά, με ταχύτητες κανονικές γιατί είναι έξω από το χωριό. Δρόμος παιδί μου, πως να το πούμε!
Που λες....ακούγεται συνεχόμενα,  αυτός ο ήχος που όμοιο του δεν είχα ξανακούσει και μετά μια απόκοσμη σιωπή που κράτησε δευτερόλεπτα...κι ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος κι όλα να τα βλέπαμε σε αργή κίνηση. Γύρισα λοιπόν το κεφάλι μου και είδα ένα αμάξι να διασχίσει την λιτανεία και ανθρώπους να πετάγονται στην κυριολεξία στον αέρα! Σαν ταινία ένα πράγμα. Η δέσμη φωτός από τους προβολείς του αμαξιού να φωτίζει τα πανικόβλητα πλάσματα που έτρεχαν να σωθούν και να βλέπεις κορμιά να εκσφενδονίζονται και όλα σε αργή κίνηση χωρίς ήχο...μέχρι που ήρθε κι ο ήχος. Ουρλιαχτά, φωνές, στριγγλιές, κλάματα, άνθρωποι στην άσφαλτο, άνθρωποι στο χαντάκι, συγγενείς να ψάχνουν συγγενείς...τραγωδία!!!

Εμείς περπατούσαμε  στην άλλη άκρη του δρόμου στην αντίθετη κατεύθυνση γιατί ο γαμπρός είχε τέτοια αγωνία, με είχε πρήξει δηλαδή και  για να μην είμαστε τόσο εκτεθειμένοι λίγο πριν με είχε πάρει και περπατούσαμε στην  απέναντι πλευρά, στην αντίθετη δηλαδή κατεύθυνση. Οπότε το αμάξι δεν έπεσε πάνω μας, γιατί η αλήθεια είναι πως αν είχαμε παραμείνει εκεί που αρχικά βρισκόμασταν θα ήμασταν οι πρώτοι που θα κάναμε πτήσεις στον αέρα! 
Εκεί όπου όμως έπεσε το αμάξι, επικράτησε το μέγα χάος. Ο παπάς σήκωσε τα ράσα κι άρχισε να αλαλάζει τρέχοντας μέσα σε όλο το χωριό "Χριστιανοί βοήθεια".  Όλο το χωριό στο πόδι να τρέχει για να βρει ο καθένας τους δικούς του και να ακούγονται παντού ονόματα...Γιωργοοοοοοο, Σούλαααα, Μαρίτσααα, Γιάννηηηη...Μαμάαααα τέτοιο δράμα πουθενά!Μόνο σε Ελληνικές ταινίες το έχουμε δει αυτό με μουσική υπόκρουση από πίσω και εικόνες από πόδια να τρέχουν!!! "Ξυπνάτε χωριανοί οι Γερμανοί έφυγαν!"

Από την άλλη ο Επιτάφιος έπεσε οριζόντιος στη μέση του δρόμου και διαλύθηκε, αφού αυτοί που τον κρατούσαν εξαφανίστηκαν για να σωθούν - κάποιος μύθος λέει πως τρέχουν ακόμη στα χωράφια - κι έγινε μακελειό. Ο νεαρός που οδηγούσε το αμάξι έμοιαζε με φάντασμα καθώς βρισκόταν σε απόλυτο σοκ γιατί  μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, είδε τους ανθρώπους μόνο όταν άρχισε να πέφτει πάνω τους. Αυτοί που για να σωθούν είχαν πηδήξει στο χαντάκι έβγαιναν τρεκλίζοντας και καθώς εμφανίζονταν από το πουθενά με παγωμένο βλέμμα και γδαρσίματα έμοιαζαν σαν τα ζόμπι στην νύχτα των ζωντανών νεκρών, ενώ το καλύτερο από όλα ήταν πως αυτοί ήταν οι τυχεροί, γιατί οι άλλοι που έπεσαν στην πλευρά που είχε τσουκνίδες...πρόσεξε με δεν μιλάμε για τσουκνίδες, μιλάμε για τσουκνιδόδεντρα!!! έβγαιναν ουρλιάζοντας κι έτρεχαν σαν μανιασμένοι κατακόκκινοι και αναμαλλιασμένοι από την φρίκη!

Και βέβαια ήταν κι όλοι οι υπόλοιποι που έψαχναν ο ένας τον άλλον, αγκαλιάζονταν, έκλαιγαν και γενικά επικρατούσε μια κατάσταση πεδίου μάχης, όπου ο γαμπρός είχε χάσει τη μιλιά του κι είχε μείνει στήλη άλατος σαν να έβλεπε ταινία! Είδες βρε, τι θέαμα προσφέρει το χωριό μας;

Εγώ από την άλλη δεν νοιάστηκα να ψάξω κανέναν. Ούτε την μάνα μου, ούτε την αδερφή μου, ούτε τις ξαδέρφες ή τις θειές μου....για κάποιο λόγο που ακόμη δεν μπορώ να ορίσω δεν σκέφτηκα στιγμή πως κάποιος δικός μου έπαθε κάτι...αντίθετα άφησα το χέρι του αποσβολωμένου γαμπρού κι έτρεξα προς τη δράση!
Εκεί μπροστά μου στην άσφαλτο είχε πολύ κόσμο πεσμένο, μα εγώ γονάτισα δίπλα σε έναν παππού που με κοίταζε με μάτια γυάλινα και πληγιασμένο κεφάλι. Θυμάμαι πως του κρατούσα το χέρι και του μιλούσα όταν ήρθε ένας φαντάρος μας κοίταξε και φώναξε "γιατρέ εδώ". Ήρθε τότε δίπλα μας ένα νεαρός άντρας με πολιτικά και κατάλαβα πως ήταν γιατρός που πιθανά υπηρετούσε την θητεία του στο χωριό μας! Με ρώτησε αν είμαι γιατρός, του είπα όχι και ανέλαβε.
Εκείνος εξέταζε και μου έδινε οδηγίες, εγώ καθ ησύχαζα τον γέροντα, γύρω χάος και ξαφνικά πέφτει πάνω μου κάποιος κι από το ουρλιαχτό στο αυτί μου, σημείωση, από τότε έχω πρόβλημα με το  δεξί τύμπανο, κατάλαβα πως είναι η αδερφή μου. Κοίτα τώρα. Η αδερφή μου ήταν και είναι πολύ ψύχραιμος άνθρωπος. Όμως πολύ! Γενικά με μεγάλο έλεγχο στα συναισθήματα...οπότε το να πέσει η αδερφή μου πάνω μου, να μ'αγκαλιάζει και να ουρλιάζει γενικά δεν παίζει, εκτός κι αν μιλάμε για αρχαία τραγωδία! Κι όμως...το ζήσαμε κι αυτό! 
Ούρλιαζε το λοιπόν μέσα στο αυτί μου ως η απόλυτη Κατίνα Παξινού..."Αδερφή μουυυυ, πως θα ζήσω χωρίς εσέναααααα" Ορίστε;;;;;
...και μετά στο δράμα προστέθηκε και η μαμά μου, από το άλλο αυτί, που έκλαιγε με αναφιλητά..."παιδί μουυυυυ, παιδάκι μου, που είσαιιιιιιι!!!!" "Εδώ είμαι μάνα"
"Είσαι καλά παιδί μουυυυυυ" "Καλά είμαι ρε μάνα δεν με βλέπεις;"
" ΑΑΑΑχ....σε ψάχναμε παντούυυυυ, που είσαιιιιι" Μαρίνα από τη Σπάρτη γυρεύω το γιο μου ένα πράγμα! 
Εγώ προσπάθησα να τις καθησυχάσω, είμαι καλά, δεν έχω τίποτα, όλα εντάξη...τον γαμπρό τον ξεχάσαμε, καλά θα' ναι κι αυτός μα δεν μας νοιάζει... 
Μείναμε εκεί, εγώ γονατιστή να κρατώ το χέρι του γέροντα, με την αδερφή μου τη βδέλλα καρφιτσωμένη πάνω μου να μην με αφήνει να ανασάνω με το κεφαλοκλείδωμα της και την μαμά παραδίπλα να συνομιλεί με τα Θεία, σαν την μάνα του Λαζόπουλου..."Σε ευχαριστώ Θεέ μου...ααααχ σε ευχαριστώ!Θεούλη μουυυυυ ααααχ αααχ το παιδΑΑΑκι μουυυυ"...και τα λοιπά γνωστά!
Ταυτόχρονα ο παππούς πεσμένος στην άσφαλτο μας κοιτούσε αμίλητος σαν να έβλεπε ένα εξωτικό θέαμα, πρέπει να είχαμε πολύ γούστο, κι ο όμορφος νεαρός γιατρός παραδίπλα μου μιλούσε "κράτα τον ακίνητο, μην τον αφήνεις να σηκωθεί" και τέτοια...
Εντολές κοφτές και γρήγορες σαν να ζούσα το Greys Antomy, τέτοια μεγαλεία...Εκεί λοιπόν στην κοφτή εντολή τσίμπησε η μικρή αδερφή και κοίταξε το παλικάρι με μάτι αλλιώτικο. Τα αγόρια του χωριού τα ξέραμε όλα...αυτός; Ποιος είναι αυτός; και δίνει και διαταγές!
Τον σκάναρε λοιπόν με το γνωστό  κι αλάθητο FBI scanner μάτι της  και εκεί μέσα σε αναφιλητά...και κλάματα..."αααχ αδελφούλα μου θα σ' έχανααααα" με ρωτά, λίγο πιο σιγά στο αυτί ..."ρε συ, ποιος είναι αυτός;" Τσάκαλος η αδερφή δάκρυ και έλεγχος βιογραφικού ταυτόχρονα!
"Ο γιατρός από το στρατόπεδο" της απαντώ όσο πιο διακριτικά μπορώ, ξέρετε με στραβό στόμα και χείλη που δεν κινούνται όπως στα έργα...και εκεί...έρχεται η απόλυτη ατάκα, με παράλληλο ρούφηγμα μύτης, το δράμα σε όλο του το μεγαλείο δηλαδή ..."πσσσσσσ ωραίο παιδί ρε μάγκα!"
Ήθελα να ουρλιάξω από τα γέλια...ω ναι! Αυτή είναι η αδερφή μου! Ξαναγύρισε!

Αυτό ήταν το σημάδι πως όλα γύρισαν από την κούλουρη και ξαναμπήκαν στην θέση τους καρδιές, στομάχια, ψυχές....
Περιττό  να σας πως πως αυτή την νύχτα την συζητάμε και την μνημονεύουμε κάθε Μ. Παρασκευή με τις ξαδέρφες και λιώνουμε στο γέλιο! Λιώνουμε όμως. 
Ο παππούς είχε σπάσει την λεκάνη του ο καημενούλης μα έγινε καλά, ( βέβαια, έχει καμιά δεκαπενταριά χρόνια που πέθανε από γηρατειά). Από το ατύχημα του αίσχους, κανείς δεν έπαθε τίποτε σοβαρό, πέρα από ίσως ένα  δυο σπασίματα, κάτι εξαρθρώσεις και σοβαρά γδαρσίματα και βέβαια απίθανες τσουκνιδοφαγούρες σε όοοολο το σώμα σε ανθρώπους στην κυριολεξία τουμπανιασμένους! Της τσουκνίδας έγινε εκείνο το βράδυ, όχι δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο τουμπάνιασμα. 
Βέβαια δεν έλειψαν και κάτι ντροπιασμένες αξιοπρέπειες! μα όλα αυτά ήταν πταίσματα. Το ότι δεν έγινε κάτι αδιανόητα σοβαρό θεωρήθηκε θαύμα...και εδώ που τα λέμε ήταν θαύμα και γι' αυτό το χωριό μας κέρδισε τα δικά του λεπτά δημοσιότητας στα κεντρικά δελτία ειδήσεων όπου ζήσαμε στιγμές μεγάλης υπερηφάνειας...καθώς μαζευόμασταν όλοι μαζί στην μικρή σάλα για να μας δούμε στις ειδήσεις και να ακούσουμε τις συνεντεύξεις από τους βασικούς πρωταγωνιστές, ξέρετε  τον παπά, το διάκο και τον καντηλανάφτη, με την γιαγιά να μας συνετεί καθώς γελούσαμε τα εγγόνια  "Σους σους βρε, τώρα θα μας πει!"

Η αντίδραση της αδερφής καταγράφηκε στο μυαλό μας, ως ακραίο περιστατικό πανικόβλητης αδελφικής αγάπης, με ταυτόχρονη τέλεια χρήση των αλάθητων γυναικείων ραντάρ της. Αυτό θα πει φίλοι μου να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές την πάσαν ώραν! Εννοείται πως η θρυλική αντίδραση κι η φράση της κατεγράφησαν στην ιστορία με λαμπρά γράμματα και σε κάθε ευκαιρία τρώει το δούλεμα της γνωστής αρκούδας!

Μετά από αυτό το...ατυχές συμβάν άγνωστο γιατί, μα δεν υπήρχε λόγος...η περιφορά του Επιταφίου άλλαξε διαδρομή! και βέβαια ακόμη πιο άγνωστο γιατί ο γαμπρός δεν εμφανίστε ποτέ ξανά Μ. Παρασκευή στο χωριό! Ακόμη προσπαθούμε να βρούμε το λόγο της άρνησης του...θεωρώντας πως είναι παράλογος! "τσ τσ...σιγά τα αυγά ρε συ πως κάνεις έτσι! Δεν έγινε δα και τίποτα! Μα τι υπερβολικός αυτός ο γαμπρός ρε φίλε μου!"

Έτσι αλλάζουν οι παραδόσεις λοιπόν. Κι ίσως σε κάποια χρόνια οι νέες γενιές να μην μάθουν καν πως άλλαξε αυτή η διαδρομή της περιφοράς...Ίσως να μην θυμάται κανείς αυτήν την απίθανη ιστορία. Μα εμείς την ζήσαμε και την μνημονεύουμε όπως μνημονεύουμε και το μαγικό χωριό της μαμά μας.Το μικρό Παρίσι όπως της έλεγε ο μπαμπάς πειράζοντας την.
Τα Θερμά Νιγρίτας. Με τα ιαματικά λουτρά, τα πανύψηλα πλατάνια, τα καταπράσινα χωράφια, τα ρυάκια και τα ανθισμένα δέντρα. Τους γελαστούς ανθρώπους, τις βαθιές αγκαλιές, τις καλημέρες, τις καλησπέρες. Τα καφεδάκια στη γειτονιά, με το γλυκό του κουταλιού παρέα, το παλιό στρατόπεδο, την μυρωδιά από το φούρνο της θείας μου. Τις ασπρισμένες, λουλουδιασμένες αυλές και τους μπαξέδες, τη σπιρουλίνα...ω ναι στο χωριό μας την βγάζουμε! τις θρυλικές ταβέρνες με τα αξεπέραστα σουβλάκια και βέβαια αν βρεθείτε εκεί κοντά κάντε μια βόλτα στο Για ουζάκι και θαλασσινά, στα ξαδέρφια μου και στείλτε τους τα χαιρετίσματα μου γιατί το χωριό μας είναι το πιο όμορφο, το πιο αστείο, το πιο χαριτωμένο, το πιο τρελό χωριό της καρδιάς μας. Το "Γαλατικό" χωριό, που ξέρει να ζει επικινδύνως!κι ας άλλαξε  διαδρομή ο Επιτάφιος!


Καλημέρα αγαπημένοι Μ. Παρασκευή. Με κατάνυξη και μπόλικες υπέροχες αναμνήσεις...Καλή Ανάσταση και Καλή Πασχαλιά! Και φέτος στον Επιτάφιο...σαν βγείτε στο δημοσιά, να θυμάστε...από την μέσα μεριά, γιατί ο γαμπρός πάντα ξέρει!!!
                                                                                                                    Κατερίνα
Υ.Γ. Κι αν έχετε όρεξη και χρόνο μπορείτε να διαβάσετε παλιότερες αναρτήσεις Μ.Παρασκευής, για να μπείτε για τα καλά στο πνεύμα της ημέρας:
2017 Το Πάσχα της καρδιάς μου...
2016 Ω Γλυκύ μου Έαρ...
2015 Μια θηλυκή γιορτή...

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Ο Χάρτινος Κύκνος...

Το δεύτερο βιβλίο μου γεννήθηκε μέσα στο μυαλό μου πολύ καιρό πριν όταν διηγούμουν μια από τις ιστορίες  που εμπεριέχονται μέσα στο βιβλίο και οι φίλες μου, μου είπαν...."ωωω Κατερίνα πρέπει να γράψεις γι' αυτό!"
Μα η στιγμή που αποφάσισα πω θα γράψω κάποιες από αυτές τις ιστορίες ήταν όταν χρόνια πριν μιλώντας με την Αγγελική Πλουμά, φίλη, συνάδελφο και συγγραφέα κι εξιστορώντας της μια ιστορία μου είπε πως ο ίσως γι' αυτό  συνάντησα όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως γιατί δεν πρέπει οι ιστορίες τους να ξεχαστούν κι ο μόνος τρόπος για να μην ξεχαστούν είναι να τις γράψω!

Ήταν μια υπέροχη συνειδητοποίηση για εμένα κι έτσι απλά αποφάσισα πως μια ήμερα θα το έκανα...
Όταν το καλοκαίρι το πήρα στα σοβαρά κι άρχισα πια να καταγράφω ξεπήδησαν άνθρωποι, μνήμες, συγκινήσεις και γέλια καθώς θυμόμουν τις στιγμές μας και ήταν σαν να τα ξαναζούσα όλα από την αρχή. Κι ήταν φοβερό πως ήταν όλα εκεί. Οι στιγμές, οι λεπτομέρειες, οι μυρωδιές, ο φόβος, η χαρά, η αγάπη...η αίσθηση των χεριών, η εικόνα των ματιών. Τίποτε δεν είχε θαρρείς ξεθωριάσει μέσα μου! Αναρωτήθηκα ποιες ιστορίες να πω, ποιους ανθρώπους να διαλέξω...Θεέ μου είναι τόσο πολλοί! Και ύστερα άφηνα το χέρι να με οδηγήσει και σαν πατούσα τις πρώτες αράδες ερχόταν μπροστά μου οι άνθρωποι με γενναιοδωρία και μου μιλούσαν...σαν να μου έδιναν την άδεια να πω την ιστορία τους!
Οι ιστορίες είναι δεκατρείς, μα θα μπορούσαν να είναι κι άλλες τόσες κι άλλες τόσες...σχεδόν ατελείωτες.Τόσοι άνθρωποι, τόσες μνήμες...μα τούτη τη φορά ήρθαν αυτοί! Τα ονόματα τους αλλοιωμένα και πολλές φορές σαν οι φίλοι που διάβασαν το βιβλίο μου λένε κάτι για την ιστορία του ανθρώπου που διάβασαν και χρησιμοποιούν το όνομα του βιβλίου μπερδεύομαι...Γιατί στην δική μου μνήμη είναι χαραγμένοι με την αληθινή τους ταυτότητα.

Τους συγκεκριμένους τους συνάντησα σαν ήμουν νέα κι έκανα τα πρώτα μου άγουρα βήματα στο κόσμο της θεραπείας και της ανθρώπινης φροντίδας. Τότε που για να βγάλω το χαρτζιλίκι μου εργαζόμουν ως προσωπικό φροντίδας κι υποστήριξης κι η δουλειά μου δεν ήταν άλλη από το να καθαρίζω, να πλένω, να μαγειρεύω, να συνοδεύω, να φροντίζω ανθρώπους ή απλά να εκπαιδεύομαι μέσα σε δομές που εκείνοι ανήκαν, χωρίς να παρεμβαίνω...μα εγώ έκανα και κάτι άλλο. Τους παρατηρούσα και γέμιζα εικόνες κι εμπειρίες καθώς οι ανθρώπινες ιστορίες πάντα με γοήτευαν πολύ!

Το φθινόπωρο το βιβλίο τέλειωσε κι ακόμη δεν είχα τίτλο. Είχα γράψει, είχα θυμηθεί, είχα γελάσει κι είχα κλάψει, μα δεν είχα τίτλο. Είχα απορρίψει τον αρχικό τίτλο και δυο τρεις εύκαιρους που βρήκα μα ήταν άδειοι...Κι ύστερα λίγες μέρες μετά αφού το άφησα και σταμάτησα να πιέζω το μυαλό μου...πρόσθεσα ένα τελευταίο κομμάτι, κάνοντας αλλαγές στο κλείσιμο του βιβλίου...κι ο τίτλος ήρθε σε εμένα. Εκείνη η στιγμή ήταν δύσκολη και τρομακτική πολύ γιατί ουσιαστικά βγήκε μέσα από μια τραγική ιστορία και φοβήθηκα...Γιατί ήρθες σε εμένα εσύ; Από όλες αυτές τις ιστορίες  γιατί εσύ;

Μα όσο κι αν τρόμαξα, άλλο τόσο ήξερα πως αυτός ήταν ο τίτλος κι αυτό το νόημα...και πως όλοι τελικά αυτό είμαστε. Χάρτινα πουλιά, όμορφα και αγέρωχα...μα χάρτινα και τα φτερά μας μπορεί να τσαλακωθούν κάθε στιγμή. Κάθε απρόσμενη στιγμή...και γι' αυτό είναι σημαντικό να θυμόμαστε να είμαστε ταπεινοί. Γιατί στη ζωή δεν έχει πάντα λιακάδα και μια σταγόνα της βροχής αρκεί για να λιώσει το χάρτινο σώμα μας, την χάρτινη ψυχή μας...


Τον Κύκνο μου τον αγάπησα όπως αγάπησα και το Κοχύλι. Και σαν η φίλη μου η Μαρία, πριν ακόμη εγώ το πιάσω στα χέρια μου, μου το έστειλε σε φωτογραφία μόλις το αγόρασε, φοβήθηκα. Με έπιασε εκείνη η ταραχή όπως τότε με το πρώτο μου βιβλίο. Σαν να μην είναι πια ασφαλές, σαν να είναι ευάλωτο σε ένα κόσμο πελώριο κι ήθελα να το προστατεύσω, να προστατεύσω εμένα, τις ιστορίες, τους ανθρώπους... 
Μα όλα πια πήραν απλά το δρόμο τους. Ο Κύκνος πέταξε μακριά μου κι ελεύθερος πια ταξιδεύει σε ξένα χέρια και ξένες αγκαλιές...κι ελπίζω ακόμη κι αν δεν τον αγαπήσουν,  να τον φροντίσουν όπως του αξίζει...γιατί είναι χάρτινος...Χάρτινος κι ευάλωτος πολύ....

Σε όλους εσάς που με τόση έγνοια τον περιμένατε...θέλω να στείλω μια μεγάλη αγκαλιά και την αγάπη μου. Ήδη δώσατε στο βιβλίο μου φτερά...ήδη το αγκαλιάσατε, κάποιοι ήδη το διαβάσατε και όπως και με το κοχυλάκι, μου στέλνετε  φωτογραφίες και με συγκινείτε και το εκτιμώ πάρα μα πάρα πολύ!!!
Σας παρακαλώ λοιπόν να συνεχίσετε να το κάνετε και να μου στέλνετε φωτογραφίες του και κάτι ακόμη...αν το διαβάσετε και μετά, να μοιραστείτε μαζί μου αν υπήρξε κάποια ιστορία που σας διακίνησε περισσότερο. Θα με ενδιέφερε πραγματικά να μάθω.
Άλλωστε εσείς ως αναγνώστες, είστε τα μάτια μου και τα αυτιά μου εκεί έξω και πάντα θα σας ευγνωμονώ για την αγάπη και την φροντίδα σας.
Σας στέλνω πίσω λίγη από την αγάπη και την φροντίδα που μου δίνετε μέσα από αυτές τις αράδες.

Όταν άρχισα να γράφω δεν ήξερα που θα με πάει όλο αυτό, μα τώρα ξέρω...Με γυρίζει πίσω στις ρίζες, στις αξίες, στην βάση μου. Το να γράφω με κάνει καλύτερο άνθρωπο.Το να μοιράζομαι με κάνει πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Το να κάνω αυτά για τα οποία γράφω με γεμίζει ευθύνη. Δεν είμαι blogger. Σίγουρα δεν είμαι συγγραφέας. δεν είμαι τίποτε από όλα αυτά...
Μια storyteller είμαι, μια αφηγήτρια, μια παραμυθού, όπως η δασκάλα μου και σπουδαία θεραπεύτρια Alida Gersie που την θαύμαζα μικρή κι ήθελα να ακολουθήσω τα βήματα της. Το να διηγούμαι ιστορίες που ως στόχο έχουν την επούλωση των ανθρώπινων πληγών,  έχει ένα βαθύτερο νόημα για εμένα. Νομίζω πως μέσα από το να γράφω και να μοιράζομαι βρίσκω κομμάτια της ταυτότητας μου κι εσείς με βοηθάτε σε αυτό.
Γιατί είμαστε πολλοί.

Όλοι εμείς που αγαπάμε και φοβόμαστε και πονάμε. Όλοι εμείς που αψηφάμε την βροχή και βγαίνουμε εκεί έξω να πετάξουμε με τα χάρτινα φτερά μας είμαστε πολλοί. Πολλοί αγαπημένοι!
Οι ουρανοί είναι για να τους πετάς. Με βροχή, με ήλιο με αέρα...και με φτερά χάρτινα και τσαλακωμένα...θα πετάμε! Θα πετάμε γιατί γι'αυτό γεννηθήκαμε. Για τα πετάγματα!

Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Μου το δίδαξαν άνθρωποι που ξέρουν από μάχες. Άνθρωποι αληθινά τσαλακωμένοι. Άνθρωποι αληθινά χάρτινοι...μα γενναίοι. Κι αγέρωχοι. Πλάσματα πλασμένα μονο για την αγάπη...

Καλημέρα αγαπημένοι...και καλό μήνα. Ξεκινάμε πτήσεις. Μαζί. Ξανά! Σας ευγνωμονώ!
                                                                                                         Κατερίνα

Τον Χάρτινο Κύκνο μπορείτε να τον βρείτε στα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας ή να απευθυνθείτε άμεσα στον εκδοτικό για να το παραγγείλετε και μέσω της ιστοσελίδας του:

Διαβάστε την ιστορία της δημιουργίας του εξώφυλλου του Χάρτινου Κύκνου εδώ.

Μπορείτε παρακάτω να δείτε τα άλμπουμ με τις εικόνες των βιβλίων που εσείς μου στείλατε:

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Μιλώντας για τα Όρια στα παιδιά!

Λίγες μέρες πριν ξαναγύρισα σε παλιά λημέρια και συνάντησα το δημιουργικό κορίτσι του ιντερνετικού ραδιοφώνου την Δέσποινα Κανάκογλου και στο όμορφο studio του GiatiOxi , τα είπαμε για μια ακόμη φορά και το θέμα μας ήταν Το όρια στην σχέση μας με τα παιδιά μας!

Ένα θέμα που σε συναντήσεις με γονείς είναι πραγματικά από τα πιο δημοφιλή!

Photo byNic Bisseker

Το έχω ξαναπεί πως εγώ δεν έχω την εμπειρία να δουλεύω με παιδιά, δεν έχω την εκπαίδευση. Όμως έχω την εμπειρία του να δουλεύω με ανθρώπους που έχουν υπάρξει παραμελημένα, κι ανορίωτα παιδιά και έχουν βιώσει πια στο πετσί τους τον πόνο, ως διαλυμένοι ενήλικες...Κι επειδή όπως είπε κι ο Frederick Douglass είναι  ευκολότερο το να εκπαιδεύσεις ένα δυνατό  παιδί από το να "φτιάξεις" έναν διαλυμένο ενήλικα, πρέπει να μάθουμε να διαλέγουμε τις λέξεις μας με περισσότερη προσοχή!

Αυτά και πολλά άλλα είπαμε με την Δέσποινα και περάσαμε όμορφα και αναλύσαμε και γελάσαμε κι απολαύσαμε όλη την διαδικασία όπως κάθε φορά.

Μπορείτε να ακούσετε όλη την εκπομπή εδώ: Τα όρια στα παιδιά.... 
και βέβαια μπορείτε στο GiatiOxi  να βρείτε και να ακούσετε όλες τις προηγούμενες συζητήσεις μας μα κι άλλες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις που αφορούν τα πάντα. Από ψυχολογία, μέχρι αθλητισμό κι ότι άλλο φανταστείτε!

Σας καλημερίζω λοιπόν και σας στέλνω την αγάπη μου κι ευχές για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο....
Σύντομα, πολύ σύντομα θα σας παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο....μα όχι τώρα...Σύντομα. Προς το παρόν σας αφήνω παρέα με την φωνή μου αυτή τη φορά κι όχι με τις λέξεις μου....
Καλημέρα. Καλημέρα. Προσέχω για να έχω όπως λέμε και στην εκπομπή με την Δέσποινα, γιατί τα όρια δεν είναι απαγορευτικοί φράχτες, μα προστατευτικά πλαίσια...Ας μην τα φοβηθούμε!

                                                                                                                                Κατερίνα

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

If I Ever Leave This World Alive

Ήταν μια ημέρα ηλιόλουστη, γεμάτη φως. Ένας πρωινός καφές  στη λιακάδα, με έναν φίλο αγαπημένο. Τον περίμενα μέσα στο αμάξι μπροστά στη θάλασσα ακούγοντας Imagine...Αγαπώ τον Imagine, ιδίως τα πρωινά. Έκανε εκπομπή ο αγαπημένος Σερβετάς  και έλεγε πως ο  Ιούλιος Καίσαρας μια μέρα πριν τη δολοφονία του είχε πει, πως ο καλύτερος θάνατος είναι ο απροσδόκητος...Γέλασα!
Η θάλασσα απέναντι μου υπέροχα γαλήνια. Ύστερα έβαλε ένα τραγούδι που αγαπώ. Τερμάτισα την ένταση κι άρχισα να τραγουδάω δυνατά μαζί με τον Dave King των Flogging Molly.

If I ever leave this world alive I'll take on all the sadness That I left behind If I ever leave this world alive The madness that you feel will soon subside So in a word don't shed a tear I'll be here when it all gets weird If I ever leave this world alive

(Αν αφήσω ποτέ αυτόν τον κόσμο ζωντανός
Θα πάρω μαζί όλη τη θλίψη που άφησα πίσω μου
Αν αφήσω ποτέ αυτόν τον κόσμο ζωντανός
Η τρέλα που αισθάνεστε σύντομα θα υποχωρήσει
Έτσι με μια λέξη μην ρίξετε ούτε ένα δάκρυ
Θα είμαι εδώ όταν όλα θα γίνουν παράξενα

Αν αφήσω ποτέ αυτόν τον κόσμο ζωντανός)

Λατρεύω την βραχνή φωνή του και την ένταση του τραγουδιού. Μια θλίψη, μια άγρια χαρά μαζί....κι ύστερα βγήκα από το αμάξι...
Τον είδα παράξενο. Έχουμε τρέξει μαζί σε Μαραθώνιους, σε προπονήσεις. Έχουμε γελάσει, έχουμε μοιραστεί...είχε μια παράξενη σιωπή. "Έχω άσχημα νέα" μου είπε...


Περπατήσαμε δίπλα στη θάλασσα. Γλάροι πετούσαν. Άνθρωποι που έκαναν την πρωινή τους βόλτα. Η θάλασσα υπέροχα ήρεμη κι εκεί μακριά στον καθαρό ουρανό φαινόταν η πόλη λαμπερή. Καθίσαμε στη λιακάδα πίνοντας καφέ και κοιταζόμασταν σαν χαμένοι. Σαν ο κόσμος όλος να είχε απλά σωπάσει. Μόλις είχαμε χάσει έναν φίλο! Κοιταζόμασταν χωρίς να υπάρχει κάτι να ειπωθεί κι είπαμε χίλιες φορές. Τι έγινε; Τι έγινε;...Κι άλλες χίλιες...Τώρα:Τι θα γίνει τώρα;
Πω γίνεται αυτό; Πως γίνεται; Πως;

Λίγες ώρες πριν, με τον φίλο που χάθηκε, είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Κάναμε σχέδια για  σεμινάρια που ετοιμάζαμε. Μου έλεγε αστεία και γελούσαμε. Μου έκανε πλάκα με τις υπερβολές μου και λέγαμε χίλια δυο, για όλα αυτά που θα κάναμε και πως και τι και γιατί και πάλι από την αρχή...Γελάσαμε. Γελάσαμε τόσο πολύ! Αυτό θυμάμαι έντονα.Το γέλιο το δικό μου και τον αστειευόμενο δήθεν αυστηρό, δικό του τόνο. Κλείσαμε το τηλέφωνο και μου είπε "φεύγω για προπόνηση θα τα πούμε αύριο".
Δεν γύρισε ποτέ από εκείνη την προπόνηση. Που πήγε το αύριο;


Κοίταζα την θάλασσα, τον απέραντο ουρανό, ανέβηκα περπατώντας  στα αγαπημένα μου χωράφια και μάζεψα εικόνες και σκεφτόμουν πως μόλις είχε καεί μπροστά μου μια βιβλιοθήκη...Έτσι δεν λένε; Πως όταν πεθάνει ένας άνθρωπος είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη; Όλη εκείνη η γνώση.Τα πανέξυπνα μάτια. Το λαμπερό πνεύμα. Η καθαρή ψυχή, με την υπέροχη εν συναίσθηση...χάθηκαν όλα γιατί ένα τακ έχασε το ρυθμό του...Ένα τακ δεν χτύπησε κι η καρδιά έκλεισε ένα σώμα δυνατό. Ένα σώμα που έτρεχε σε υπεραποστάσεις. Ένα σώμα που τερμάτισε Σπάρταθλο και έτρεχε απίθανα χιλιόμετρα σε αμέτρητους σκληρούς αγώνες. Τους σκληρότερους που υπάρχουν!...Κι όλη εκείνη η γνώση. Όλη η ζωή....το γέλιο, οι μνήμες, οι εμπειρίες...που πήγαν όλα;

Κι όλα αυτά που σχεδιάζαμε; Όλα αυτά που έμειναν στη μέση; Κι η αγάπη του; Το κορίτσι του που τον έχασε για πάντα;

Ξέρω...ξέρω...Η ζωή είναι έτσι. Είναι αυτή. Δεν υπάρχουν υποσχέσεις. Δεν υπάρχουν διαβεβαιώσεις και συμβόλαια. Δεν έχουμε το αύριο, μα το τώρα...κι εγώ έψαχνα στο τότε σαν ήταν τώρα και προσπαθούσα να θυμηθώ.Τι του είπα στο τελευταίο μας εκείνο τηλεφώνημα. Πως τον χαιρέτησα; Ήμουν ευγενική; Τον άκουσα; Τον τίμησα; Του έδωσα χαρά; Τι πήρε μαζί του από εμένα;
Περπάτησα ώρες, με χίλιες μπερδεμένες σκέψεις και μετά ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκεπάστηκα με την ροζ μαλακή μου κουβέρτα. Ο γιος μου ξάπλωσε δίπλα μου και έβαλε το χέρι μου στο χέρι του, σαν να ήταν εκείνος ο μεγάλος...Έκλεισα τα μάτια. Δεν θα σκεφτώ άλλο. Δεν θα νιώσω άλλο. Δεν θα προσπαθήσω να καταλάβω....δεν....Η ζωή φεύγει! Έτσι απλά. Φεύγει κι οι άνθρωποι φεύγουν χωρίς σειρά. Ναι. Έτσι απλά. Πράγματα συμβαίνουν. Μην προσπαθείς να καταλάβεις δεν έχει νόημα...
Χτύπησε το τηλέφωνο...το είχα ξεχάσει πως ένα πλάσμα πολύτιμο είχε επαναλάβει σοβαρές εξετάσεις και περιμέναμε αποτελέσματα. Τι είναι καλό ως αποτέλεσμα, σαν η πρώτη διάγνωση είναι μια ολική καταστροφή; Όχι όχι δεν κατάλαβες. Όχι κακή. Δεν μιλάμε για κακή διάγνωση. Μιλάμε για ολική καταστροφή! Τι μπορείς να περιμένεις μετά από μια τέτοια πρώτη διάγνωση λίγους μήνες μετά;
Άκουσα την φωνή της και ξαφνιάστηκα. "Τι έγινε;" Ρώτησα με αγωνία. Μου είπε. Έγινε το αδιανόητο...Το δεύτερο αδιανόητο που άκουγα εκείνη την μέρα!
Το Θαύμα!
Πιστεύεις στα θαύματα;

Οι άνθρωποι είναι θαύματα. Οι ζωές τους. Οι ιστορίες τους!
Μια ημέρα πριν μιλούσα με εκείνη. Το κορίτσι με την ολική καταστροφή που η ζωή της χανόταν. Μισή ώρα μετά μιλούσα με εκείνον.Τον άντρα με ένα σώμα τόσο δυνατό κι υγιές που έτρεχε υπεραποστάσεις....
Μια ημέρα μετά.Την ίδια ακριβώς ώρα, το δυνατό σώμα είχε προδώσει εκείνον και το κατεστραμμένο σώμα είχε κάνει ένα αδιανόητο δώρο σε εκείνη. Την ίαση...
Εκείνη η στιγμή είχε τόση τεράστια ένταση και μαγεία...που άρχισα να κλαίω. Από χαρά από πόνο, από έκπληξη, από θυμό. Ήμουν ευτυχισμένη για το κορίτσι μου και τόσο περήφανη για τον αγώνα της κι ήμουν τόσο θλιμμένη για εκείνον...που τόσο ξαφνικά έπρεπε να πούμε αντίο...Κι εκείνο το γέλιο...εκείνο το γέλιο που χάθηκε;

Άκου! Ξέρω...ξέρω...Έχω γράψει πολλές φορές για τη ζωή που θριαμβεύει και την αξία μιας προσπάθειας. Έχω αναλύσει μέσα μου τι είναι θαύμα....και θαύματα είναι κι οι δυο έτσι νιώθω εγώ κι οι ζωές αυτές οι υπέροχες, για πάντα θα είναι μέσα μου συνδεδεμένες. Αυτά τα καταπληκτικά πνεύματα που συναντήθηκαν κι αιωρήθηκαν μαζί χωρίς να το ξέρουν, μα εγώ σαν να ένιωσα την αιώρηση τους στο χρόνο...

Η ζωή είναι πάντα εδώ. Πάντα. Ειρωνική. Αγέρωχη. Ερωτική. Σκληρή κι όμορφη. Έχει τα σχέδια της. Έχει τους κανόνες της...Ο πρώτος  κανόνας είναι πως δεν υπάρχουν κανόνες!
Μετά τον θάνατο του, το σώμα μου έκλεισε. Δεν θέλω να βάλω αθλητικά. Δεν θέλω να τρέξω. Ξέρω πως  θα διαφωνούσε. Ξέρω πως δεν έχει σημασία το πως εκείνος έφυγε. Ξέρω πως τίποτε από όσα κάνουμε δεν έχει σημασία, αν δεν είναι  γραφτό να έχει σημασία.

Άκου. Είπα ένα πρωί, στον εαυτό μου. Εγώ όταν έρθει η ώρα μου αυτό θα έχω επιλέξει. Ακόμη κι αν τίποτε δεν θα μπορώ να επιλέξω, θα επιλέξω να φύγω από αυτό τον κόσμο ζωντανή, σαν εκείνον. Να τρέχει τα γαμημένα χιλιόμετρα και να τα καταπίνει σαν άνεμος. Να τρέχει και να αφήνει πίσω του σκόνη. Να ανεβαίνει βουνά και να διασχίζει μονοπάτια και να οργώνει τον δρόμο με τα δυο του γερά πόδια και να γελά στη ζωή και να τη ζει όπως της αξίζει. Ξέπνοα, δυνατά, καθαρά!
Λόγω της δουλειάς μου, έχω πάει σε δεκάδες κηδείες, νέων ανθρώπων που έχουν χαθεί επειδή φλέρταραν με το θάνατο. "Γιαζίκ" έλεγε η Πόντια γιαγιά μου! Κρίμα. "Χαράμι! Χαράμι", θυμάμαι να ψιθυρίζει ένας πατέρας στο γιο του που χάθηκε από την πρέζα. Εκείνη την λέξη δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Χαράμι! Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που πήγαν χαράμι. Που σπατάλησαν την ζωή τους κυνηγώντας τον θάνατο, μέχρι που τον συνάντησαν.
Πρώτη φορά αποχαιρέτησα άνθρωπο που κυνηγούσε τη ζωή. Τη φλέρταρε σαν ερωτευμένος έφηβος. Την αγαπούσε βαθιά, μάθαινε μέχρι το τέλος, έδινε μέχρι το τέλος, μοιραζόταν μέχρι το τέλος και ζούσε, ζούσε, ζούσε δυνατά, ουσιαστικά!

Αυτό το τέλος επιλέγω!  Να φύγω από αυτό τον κόσμο ζωντανός. Υπέροχα ζωντανός. Με μάτια λαμπερά και καθαρά. Να έχω δώσει τις μάχες μου. Να έχω πάρει τα μαθήματα μου. Να μην έχω κρατήσει τίποτα για εμένα. Να μοιραστώ μέχρι τέλους κι ύστερα να πάρω εκείνο τον δρόμο, τον δικό μου και να τον τρέξω δυνατά...
Έβαλα αργά τα παπούτσια μου και μέσα στα αυτιά μου ούρλιαξε η βραχνή Ιρλανδέζικη φωνή με τον πιο ειρωνικό στίχο που υπάρχει. "Αν φύγω ποτέ από αυτόν τον κόσμο ζωντανός..."
Το τραγούδι στο repeat. Στο μυαλό μου, στη σκέψη μου, στην ψυχή μου, η γελαστή του εικόνα. Αυτό θα είναι το δικό μου αντίο και δεν θα κλάψω, μα θα τρέξω. Θα τρέξω μέχρι να μην μπορώ να κλάψω πια...Μέχρι που να μην πονά πια η καρδιά μου μα το σώμα μου κι εκεί μακριά, ο μαγικός Όλυμπος χιονισμένος κι η φύση ολοζώντανη, θα σε χαιρετά. Η μέρα λαμπερή. Η Άνοιξη γύρω παντού. Όλα να ξυπνούν. Όλα να ανθίζουν κι η καρδιά να φουσκώνει. Να φουσκώνει από αγάπη και χαρά. Και τα πόδια να τρέχουν κι οι μυς να καίνε και η καρδιά να χτυπά. Τα δάκρυα να κυλούν και τα χείλη να χαμογελούν και στα αυτιά μου η βραχνή φωνή του να ουρλιάζει τέρμα...τέρμα γαμώτο...

She says I'm okay; I'm alright, Though you have gone from my life You said that it would, Now everything should be all right Yeah should be alright

(Εκείνη λέει, είμαι καλά. Είμαι εντάξει, Αν και έχεις χαθεί από τη ζωή μου Είπες πως έτσι θα γινόταν Τώρα όλα θα πρέπει να είναι εντάξη Ναι, πρέπει να είναι εντάξει)


Καλημέρα αγαπημένοι. Σας κούρασα με τόσο τέλος, μα άλλοι άνθρωποι γύρω μου φεύγουν κι άλλοι επιστρέφουν!
Πιστεύεις στα θαύματα;
Να επιστρέφεις σαν λαβωμένος στρατιώτης. Να έχουν χαθεί όλα και συ να στέκεσαι όρθιος και να δίνεις τον αγώνα σου. Να κάνεις ειρήνη με το θηρίο σου. Να αγαπάς τον πόνο σου, να συγχωρείς τον θυμό σου. Και να γυρνάς πίσω.....και σαν έρθει η ώρα, να φύγεις από την ζωή σαν εκείνον. Σαν δρομέας που μέχρι τέλος δεν εγκατέλειψε τον δρόμο του. Δεν αρνήθηκε τη δοκιμασία του. Την μαγική του διαδρομή! Να φεύγεις γελαστός κι ανέμελος, με ένα κλαδί αγριελιάς στο κεφάλι.
Αυτό να είναι το τεράστιο βραβείο σου, που τίμησες κι αξίωσες την ζωή που σου δόθηκε. Και δεν την πρόδωσες, και δεν της χαρίστηκες, ούτε την φοβήθηκες, μα την έζησες έτσι γενναία κι υπέροχα όπως της αξίζει! Ένα κλαδί αγριελιάς  στεφανωμένο στην ελεύθερη ψυχή σου...

Αντίο Δημήτρη της καρδιάς μας. Οι δρόμοι ερήμωσαν χωρίς εσένα...μα εμείς θα συνεχίσουμε να τους τρέχουμε πια...και για εσένα.

Αυτό το τραγούδι αξίζει να ακουστεί δυνατά αγαπημένοι. Τόσο δυνατά που να σπάσει η ελεύθερη καρδιά σας! Καλημέρα. Καλημέρα. Καλημέρα γαμώτο!
                                                                                                Κατερίνα



Υ.Γ. Γιάννη Σερβετά, imagine...θυμάμαι κάθε λέξη σου από εκείνη την ημέρα και σε ευχαριστώ. Απλά σε ευχαριστώ...

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

"Αγαπημένε μου μπαμπά"

Οχτώ Μάρτη. Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Ημέρα μνήμης και  δεν την γιορτάζω, μα την τιμώ με ένα βίντεο.
Πρόκειται για μια Νορβηγική καμπάνια για την βια κατά των γυναικών. Προκάλεσε εντάσεις, ενστάσεις και πολλά αρνητικά συναισθήματα καθώς κάποιοι πιστεύουν πως είναι υπερβολική δημιουργώντας μια εσφαλμένη εικόνα για τα αγόρια και το αντρικό φύλλο. Υπάρχουν όμως και πολλά θετικά συναισθήματα που θεωρούν πως η καμπάνια είναι εξαιρετικά στοχευμένη και αληθινή.
Ο καθένας βλέποντας το θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και θα αποφασίσει για το τι νιώθει.

Εμένα μου το έστειλε ένα κορίτσι υπέροχο που είναι μαμά ενός αγοριού. Ένα κορίτσι που έχει νιώσει στο πετσί της τι σημαίνει το να γεννηθείς γυναίκα και  περιμένοντας πια την γέννηση  της κόρης της ζει  έντονα την διαφορετικότητα του φύλου και το τι σημαίνει τo να είσαι γονιός ενός κοριτσιού...

Όταν είδα το βίντεο έμεινα σιωπηλή. Κοκαλωμένη για ώρα. Ταράχτηκα. Πόνεσα. Ένιωσα. Θυμήθηκα!

Έχω γράψει και λίγα χρόνια πριν το τι σημαίνει για εμένα το ότι Γεννήθηκα Γυναίκα... κι αυτό το βίντεο πέρα από τις όποιες πολιτισμικές ή κοινωνικές διαφορές που μπορεί να προκύπτουν από την διαφορετικότητα της δικής μου χώρας με αυτή την Νορβηγίας,  δεν παύει να είναι ένα αληθινό βίντεο!

Θυμάμαι τον ξάδερφο μου που μεγαλώνει δυο κορίτσια και δυο αγόρια, να λέει πως ένα καλοκαιρινό βραδάκι ήταν στην αυλή καμιά εικοσαριά γυναίκες από είκοσι έως κοντά εβδομήντα χρονών. Έπιναν όλες μαζί το καφεδάκι τους και μοιράζονταν προσωπικές εμπειρίες και τον σόκαρε το γεγονός πως όλες μα όλες ανεξαιρέτως είχαν τουλάχιστον μια ιστορία να διηγηθούν που εμπεριείχε σωματική ή λεκτική βία κι επίθεση σεξουαλικού  χαρακτήρα. Όλες μα όλες...μου είπε, είναι δυνατόν;

Είναι!
Δεν είναι το κανόνας, μα είναι δυνατό! Για σκεφτείτε ένα αγόρι να προχωρά στο δρόμο και να ακούσει  λέξεις πρόστυχες που υποτίθεται πως είναι φλερτ. Πόσες φορές ένας άντρας έτυχε να ακούσει να τον αποκαλουν "μουνάρα"  και να πρέπει απλά να το βουλώσει και να προσπεράσει....
Πόσες φορές έτυχε σε ένα άντρα ή νεαρό αγόρι να τον χουφτώσουν, στο σινεμά, στο δρόμο σαν να είναι αυτό το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο... Ακούγεται υπερβολικό; Δεν είναι καθόλου.
Πόσες φορές έτυχε σε ένα άντρα να τριφτεί κάποιος πάνω του στο λεωφορείο ή σε ένα μέρος με πολύ κόσμο όπως μια συναυλία...
Πόσες φορές έτυχε σε έναν άντρα να αλλάξει δρόμο ανεβάζοντας παλμούς,  βλέποντας βράδυ, μια παρέα γυναικών απλά να προχωρά προς το μέρος του.

Αυτά που φαίνονται αλλόκοτα, υπερβολικά ή αδιανόητα για ένα άντρα, είναι κατά κάποιον τρόπο μέρος της ζωής για μια γυναίκα και απαραίτητη εκπαίδευση για κάθε κορίτσι και σε συζητήσεις με φίλες ξέρω πως όλες έχουμε τέτοιες κοινές εμπειρίες. Οι λέξεις που έχουμε ακούσει σε νεαρή ηλικία, επειδή είμασταν κορίτσια είναι σοκαριστικές.  Καύλα. Μανάρι. Πουτανίτσα. Μουνί, μουνάκι, μουνάρα.... και να είσαι μόνο δεκαπέντε...Το φαντάζεσαι;
Να σου τραβούν το εσώρουχο - ναι η ράντα του σουτιέν είναι εσώρουχο - μέσα στην τάξη και να νιώθεις απίστευτη ντροπή κι έκθεση ενώ όλοι γελούν και να είσαι μόνο δεκατρία. Το φαντάζεσαι;
Να πατά το στοπ στο ασανσέρ και να σου ορμάει και να είναι ο μεθυσμένος συμμαθητής σου που εμπιστεύεσαι και ξαφνικά ενώ γελάς αμέριμνος να βρίσκεσαι σε μια πάλη σώμα με σώμα και να χάνεις...Το φαντάζεσαι;
Να βιάζεσαι να πας στη δουλειά και μέσα στο παστωμένο λεωφορείο να νιώθεις ένα ξένο σώμα να σε βρομίζει και να είσαι είκοσι...ή μέσα στο σχεδόν άδειο σινεμά κάποιος να κάθεται δίπλα σου και να σε χρησιμοποιεί, έτσι απλά. Να κατεβάζει το φερμουάρ του, να χαϊδεύεται και να βαριά ανασαίνει κι εσύ  ολόκληρη γυναίκα πια, να μην μπορείς να το πιστέψεις....Σου φαίνεται υπερβολικό;
Να περπατάς αμέριμνος και κάποιος να σου βάζει χέρι, έτσι για πλάκα και να φεύγει τρέχοντας και να μένεις κόκαλο στη μέση του δρόμου ή να γυρνάς σπίτι νεαρή γυναίκα, μετά από ξενύχτι και στο στενό σκοτεινό δρόμο να προσπαθείς με χέρια που τρέμουν να βάλεις το κλειδί στην εξώπορτα της πολυκατοικίας,  καθώς πλησιάζει μια παρέα αγοριών που σου σφυρίζει και σου φωνάζει διάφορα γελώντας.
Ναι μπορείς να κάνεις κάτι πάντα μπορείς, εννοείται...μα θα έχει τελειώσει η βραδιά σου, θα έχει χαλάσει η μέρα σου, θα έχεις σιχαθεί τον εαυτό σου και θα έχει διαλυθεί η ψυχολογία σου...έτσι απλά...

Ναι...ακούγονται υπερβολικά μα δεν είναι...είναι η αλήθεια του να είσαι γεννημένος κορίτσι! Και ξέρετε κάτι υπάρχουν κι άλλα πολύ πιο υπερβολικά που κι αυτά ακόμη είναι αναμενόμενα για ένα κορίτσι...

Όχι δεν θέλω να καταλήξω να γράφω με πικρία για το αντρικό φύλλο γιατί έχω γνωρίσει κι αγαπήσει, πολλούς υπέροχους, ευγενικούς ανθρώπους του αντρικού φύλλου μα πάνω από όλα, μεγαλώνω δυο γιους κι η πιο σημαντική αλήθεια για εμένα είναι πως πρώτα είμαι γυναίκα και μετά μαμά τους.
Ναι ακόμη και σε αυτόν τον ρόλο το φύλλο μου υπερτερεί.  Νιώθω φροντίδα και προστασία προς τα νεαρά κορίτσια γιατί ξέρω πόσο ευάλωτα είναι ιδίως σε ηλικίες τρυφερές και άγουρες,  που χωρίς επίγνωση, φέρνουν σε δύσκολη θέση τον εαυτό τους και φροντίζω πρώτα εγώ να σέβομαι την γυναικεία μου υπόσταση για να μάθουν να την σέβονται και τα αγόρια μου. Η εποχή των υπεροπτικών αγορομάνων έχει περάσει ανεπιστρεπτί!
Το χρέος των γυναικών απέναντι στο φύλλο μας είναι το να μεγαλώσουμε γιους που θα μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους πρώτα ως άντρες και θα είναι άνθρωποι που οι αρχές τους,  δεν θα τους επιτρέπουν να υποτιμήσουν ή να ταπεινώσουν το γυναικείο φύλλο. Το χρέος των αντρών απέναντι στο δικό τους φύλλο ακριβώς το ίδιο. Να γίνουν πατεράδες κοριτσιών με αυταξία και αγοριών που σέβονται και φροντίζουν!
Ακούω περήφανους μπαμπάδες αγοριών να ρωτούν "τι έγινε ρε μάγκα το έριξες το γκομενάκι;" κι αναρωτιέμαι...τι διάολο σημαίνει αυτό; Τι μηνύματα στέλνει στο μυαλό ενός παιδιού.

Το παράδειγμα είμαστε εμείς...Εμείς έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο αυτό για τα νεαρά κορίτσια που θα γίνουν θύματα και τα νεαρά αγόρια που θα γίνουν θύτες. Εμείς οι εκπαιδευτές, γονιοί, προπονητές, δάσκαλοι, ακόμη και παππούδες, είμαστε η πρόληψη τους!

Απολαύστε το βίντεο...ακολουθεί η δική μου μετάφραση του...




Αγαπημένε μου μπαμπά. Θέλω απλά να σε ευχαριστήσω που με φρόντισες τόσο καλά ακόμη κι αν δεν έχω ακόμη γεννηθεί. Το ξέρω πως ήδη προσπαθείς πιο σκληρά κι από τον σούπερμαν, δεν αφήνεις την μαμά να φάει ούτε σούσι. Μα θέλω να σου ζητήσω μια χάρη…Προειδοποίηση…έχει να κάνει με τα αγόρια!

Γιατί ξέρεις, εγώ θα γεννηθώ κορίτσι που σημαίνει πως στην ηλικία που θα είμαι δεκατεσσάρων τα αγόρια στην τάξη μου θα με αποκαλέσουν πουτάνα, σκύλα, μουνί και πολλά άλλα…
Θα είναι απλά για πλάκα εννοείται  και δεν  χρειάζεται να ανησυχήσεις και το καταλαβαίνω αυτό. Ίσως να το έκανες κι εσύ αυτό όταν ήσουν μικρός, προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις κάποια από τα άλλα αγόρια κι είμαι σίγουρη πως δεν εννοούσες τίποτε με αυτό. Ακόμη κι έτσι…κάποιοι άνθρωποι δεν θα πιάσουν το αστείο και  το αστείο είναι πως δεν είναι κορίτσια μα θα είναι κάποια από τα αγόρια.

Όταν λοιπόν θα γίνω δεκάξι κάποια από τα αγόρια θα προσπαθήσουν να χώσουν το χέρι τους στο παντελόνι μου όταν θα είμαι τόσο μεθυσμένη που δεν θα μπορώ ούτε να σταθώ όρθια. Κι ακόμη κι αν θα πω όχι, απλά θα γελάσουν …είναι αστείο, δεν είναι;
Αν με έβλεπες μπαμπά θα ένιωθες τέτοια ντροπή γιατί είμαι κομμάτια απ΄το αλκοόλ. Δεν είναι παράξενο το ότι θα βιαστώ στα εικοσιένα μου.
Εικοσιένα και στην επιστροφή μου στο σπίτι  με το ταξί που οδηγούσε ο γιος  του τύπου που πηγαίνεις για κολύμπι κάθε Τετάρτη. Του τύπου που όλο έλεγε προσβλητικά αστεία, μα φυσικά ήταν μόνο αστεία, οπότε γελούσες. Αν ήξερες πως θα κατέληγε ο γιος του να με βιάσει θα του έλεγες να  συνέλθει, μα που να το ξέρεις. Ήταν απλά ένα αγόρι που έλεγε περίεργα αστεία και σε κάθε περίπτωση δεν ήταν δική σου δουλειά, απλά ήσουν ευγενικός.
Μα ο γιος του μεγαλώνοντας με αυτά τα αστεία έγινε δική μου δουλειά. 

Κάποτε επιτέλους συνάντησα τον κύριο τέλειο και είσαι τόσο χαρούμενος για εμένα μπαμπά γιατί πραγματικά με λατρεύει και είναι έξυπνος με τέλεια  δουλειά και το όλο το χειμώνα πηγαίνουμε για σκι τρεις φορές την εβδομάδα, όπως κάνεις κι εσύ. Μα μια μέρα σταματά να είναι ο κύριος τέλειος και δεν ξέρω το γιατί.
Περίμενε, μήπως υπερβάλω;
Ένα πράγμα που ξέρω είναι πως δεν είμαι ο τύπος του θύματος. Έχω ανατραφεί ως  μια δυνατή κι ανεξάρτητη γυναίκα, μα μια βραδιά σαν να του έπεσαν πολλά,  η δουλειά και τα πεθερικά και ο γάμος που έρχεται, κι έτσι με αποκαλεί πουτάνα, όπως κι εσύ είχες αποκαλέσει πουτάνα ένα κορίτσι στο γυμνάσιο κάποτε και μετά μιαν άλλη μέρα με χτύπησε.
Το ξέρω πως μπορώ να παρεκτραπώ πραγματικά,  μπορώ να γίνω σκύλα κάποιες φορές, μα ακόμη είμαστε το πιο υπέροχο ζευγάρι στον κόσμο και είμαι τόσο μπερδεμένη γιατί τον αγαπώ και τον μισώ και δεν ξέρω στ’αλήθεια αν έκανα κάτι λάθος,  και τότε μια μέρα κόντεψε να με σκοτώσει.
…κι όλα μαυρίζουν.
Ακόμη κι αν έχω  Διδακτορικό, μια φανταστική δουλειά και είμαι αγαπητή στους φίλους και στην οικογένεια μου κι έχω μεγαλώσει κι ανατραφεί σωστά και κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί. 

Αγαπημένε μου μπαμπά αυτή είναι η χάρη που θα ήθελα να σου ζητήσω. Το ένα πράγμα πάντα οδηγεί στο άλλο, οπότε σε παρακαλώ σταμάτησε το πριν έχει την ευκαιρία να αρχίσει. Μην αφήνεις τα αδέρφια μου να αποκαλούν τα κορίτσια πουτάνες, γιατί δεν είναι και μια μέρα ένα μικρό αγόρι μπορεί να πιστέψει πως είναι αλήθεια. Μην αποδέχεσαι προσβλητικά αστεία από παράξενους τύπους στην πισίνα, ούτε ακόμη κι από φίλους γιατί πίσω από κάθε αστείο πάντα βρίσκεται μια αλήθεια.
Αγαπημένε μου μπαμπά. Το ξέρω πως θα με προστατεύσεις από λιοντάρια, τίγρης, όπλα, αμάξια κι ακόμη κι από το σούσι, χωρίς καν να σκεφτείς πως ίσως βάζεις σε κίνδυνο την δική σου ζωή...αλλά αγαπημένε μου μπαμπά, εγώ θα γεννηθώ κορίτσι.
Σε παρακαλώ κάνε ότι μπορείς έτσι ώστε αυτό, να μην είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων…

Σύμφωνα με τα στοιχεία του UNWOMEN παγκοσμίως  οι σεξουαλικές επιθέσεις που αφορούν κορίτσια κάτω των δεκαέξι ετών ξεπερνά το ποσοστό των 50%.
Υπολογίζεται πως  150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω από την ηλικία των δεκαοχτώ ετών έχουν υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλικής βίας μέσα σε ένα χρόνο.
Για πάνω από 30% των γυναικών βίωσαν την πρώτη τους σεξουαλική εμπειρία  με τη μορφή πίεσης ή βίας.
...και τέλος στην πολιτισμένη Ευρώπη, η ενδοοικογενειακή βία είναι η πρώτη αιτία θανάτου στις γυναίκες ξεπερνώντας κατά πολύ τα ποσοστά θανάτων από ατυχήματα και αρρώστιες. Η βία στις γυναίκες, ως πρώτη αιτία θανάτου...Το φαντάζεσαι; Ακούγεται υπερβολικό;
Όσο κι αν σκέφτεσαι πως είναι υπερβολικό, είναι η αλήθεια!

Όχι! Το να γεννηθείς κορίτσι...δεν θα πρεπε να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων...
Ας κάνουμε αυτό τον κόσμο ασφαλή για τα παιδιά μας, αγόρια ή κορίτσια...γιατί το να γεννάς θύματα είναι το ίδια σκληρό με το να γεννάς θύτες!

Καλημέρα αγαπημένοι...                                                                                                                                                                                                                                              Κατερίνα

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Μάρτης ίσον Άνοιξη...

Τον Luciano Rosso  δεν ξέρω αν τον έχετε δει ποτέ....αλλά η αλήθεια είναι πως μάλλον τον  ξέρετε γιατί είναι πολύ διάσημος πια...Ο τύπος αυτός είναι η τρέλα μου και σε μέρες ζόρικες πάντα με κάνει να γελάω!

Οπότε μιας και μπαίνει νέος μήνας γδάρτης και παλουκοκάφτης...έχουμε ανάγκη από πρωινή διασκέδαση...και μιας κι είχα μια τόσο δύσκολη εβδομάδα, κι ενώ έχω δυο αναρτήσεις μισές, δεν κατάφερα να επικεντρωθώ σε καμία...Ούτε σε τίποτε άλλο πέρα από τα βασικά, εδώ που τα λέμε!

Έτσι σήμερα αποφάσισα να μην απέχω μα να μοιραστώ μαζί σας, το βίντεο που με έκανε να γελάσω πολύ και να μας χαρίσω ένα πρωινό χωρίς πολλές σκέψεις μα με λίγο γέλιο και μάλιστα με ένα τραγούδι γεμάτο έρωτα κι αγάπη μιας και ο Luciano έκανε αυτή την δημοσίευση με αφορμή τον φετινό Βαλεντίνο.



Σας στέλνω την αγάπη μου μαζί με φωτεινές καλημέρες και πολλές ευχές για ένα όμορφο Μάρτη όσο γδάρτης κι αν είναι...
Κι εδώ που τα λέμε ας είναι γρουσούζης ο μήνας αυτός κι ας κάνει τα δικά του που ήδη τα άρχισε δηλαδή....ότι κι αν κάνει, όπως κι αν το κάνει, όσο κι αν έχει τα νεύρα του κι όσο κι αν είναι παιχνιδιάρης και μας αλλάζει τα φώτα...τελικά όπως γράφει και στο μαρτάκι που φοράω πια και μου έστειλε η αδερφή μου ...

"Κάθε Μάρτη αρχίζει μια Άνοιξη", από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη.

Wood and Stone by Lts

Μια Άνοιξη και μια αλλαγή λοιπόν...κι ο Μάρτης είναι κατεξοχήν ο μήνας αλλαγών γύρω μας και μέσα μας. Ίσως και γιαυτό να είναι τόσο γεμάτος αστάθεια. Όπως όταν μπαίνουμε σε μια αλλαγή στα πρώτα στάδια της δεν ξέρουμε πως να υπάρχουμε μέσα σε αυτή, πως να σταθούμε και μέχρι να βρούμε ισορροπία, λίγο το χάνουμε και βιώνουμε πολλές συναισθηματικές εξάρσεις και εσωτερικές συγκρούσεις...

Μα όσο κι αν μπερδευτούμε. Όσο κι αν κάνουμε πίσω και μετά μπρος και μετά πάλι πίσω....η αλλαγή έχει πια δρομολογηθεί. Γιατί Μάρτης ίσον Άνοιξη. Τελεία και παύλα.
Με αφορμή τις αλλαγές λοιπόν την Πέμπτη 8 του μήνα στις 20.15,  θα μαζευτούμε στο cafe Βiscotto στο Mediteranean Cosmos, για μια βραδιά συνειδητοποίησης και μοιράσματος.


Γιατί τελικά η αλλαγή είναι εξελικτική  διαδικασία μα όχι μόνο. Η αλλαγή είναι σίγουρα δυσκολία, μπορεί πόνος, οπωσδήποτε και χαρά κι ωριμότητα μα πάνω από όλα η αλλαγή είναι κατάκτηση.  Γιατί το να μπορείς να αλλάζεις έστω κι αν καμιά φορά δεν έχεις επιλέξει μια αλλαγή, σημαίνει όχι μόνο πως θα επιβιώσεις και θα εξελιχθείς. Μα σημαίνει πως θα μάθεις κάτι τεράστιο για τον εαυτό σου.
Θα μάθεις οτι...Μπορείς!

Καλημέρα λοιπόν αγαπημένοι. Σας  ευχαριστώ για την αφοσίωση και την κατανόηση που μου δείχνετε, σαν δεν έχω δημιουργικό οίστρο για να γράψω, και βγαίνοντας από τον Φλεβάρη που είναι κι επίσημος μήνας του έρωτα...(καλά λέμε τώρα), σας κάνω μια πρωινή ερωτική εξομολόγηση γιατί εδώ μέσα εσείς είστε και θα είστε οι αγαπημένοι μου...I will always love you βρε....και βουρ στις αλλαγές...

Μπήκαμε στον Μάρτη ανασυνταχθείτε ....Καλό μήνα κι όσο κι αν αντισταθεί ο καιρός εμείς σαν γνήσια λαγωνικά της χαράς, μυρίζουμε πια την Άνοιξη!
Καλημέρα!
                                                                                                                    Κατερίνα