Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Ζωή!

Πέρασε.Το Καλοκαίρι του 2018 για εμάς ήταν γεμάτο  πολύ. Και χαρά και γέλια και συγκίνηση...και λίγο πόνο, πάντα ο πόνος είναι εκεί για την ισορροπία. Μοιράζομαι μαζί σας  κάποιες από τις εικόνες που είδαν τα μάτια μας και χάρισαν στην ψυχή μας γαλήνη και φως. Η χώρα μας είναι τόπος μαγικός κι είμαστε τυχεροί...όσο κι αν εκείνη είναι άτυχη με εμάς που δεν την αγαπάμε και δεν την φροντίζουμε αρκετά...
Και παρόλο που κι εκείνη μας πληγώνει δεν πάει να μας αποζημιώνει κάθε καλοκαίρι με το φως και τη λάμψη της! 
Με τους κρυμμένους θησαυρούς της, όπως αυτή την καρδιά στα βράχια του Ολύμπου που σε οδηγούν στο κρυφό μονοπάτι για να βρεις το άγριο ρέμα του Ορλιά! Σαν η αγάπη να είναι παντού, παντού κρυμμένη κι εσύ να πρέπει να θέλεις πολύ να την βρεις...



Το καλοκαίρι του 2018 δεν θα μπορούσε να μην είναι γεμάτο με γιαγιά και παππού και πατρικό και χαζομάρες αφού τα ξαδέρφια όταν βρίσκονται μαζί δεν χάνουν χρόνο σε σοβαρότητες. 
Πιρούνι χταπόδι και μακαρόνια...κι η χαρά έχει χρώμα!


Κοιμούνται αποκαμωμένοι από το παιχνίδι όλης της ημέρας. Έτσι όπως πρέπει να αφήνονται τα παιδιά...Να κλείνουν τα μάτια με ασφάλεια στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, να κοιμούνται στρωματσάδα όλα μαζί  και να τα ξυπνούν μυρωδιές γιαγιαδίστικες που έρχονται από την κουζίνα!


Κι ύστερα βουτιές άλλοτε σε θάλασσες  κι άλλοτε στον Όλυμπο που είναι δίπλα μας κι αγαπάμε πολύ. Στον Όλυμπο με τα κρυφά φαράγγια και τα άγρια ρέματα!
Να βουτούν άφοβα, να παίζουν, να ανακαλύπτουν!





Τα βράδια που ήμασταν όλοι μαζί αράζαμε στην αμμουδιά κι αγναντεύαμε τον ουρανό και βλέπαμε τα αστέρια να χαράζουν λάμψεις στο βαθύ σκοτάδι καθώς χάνονταν για πάντα και γίνονταν ανστερόσκονη...κι αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια μας σαν μακρινές στιγμιαίες λάμψεις στο απέραντο ουράνιο στερέωμα.
Ξαπλωμένες εκεί στην βραδινή ακροθαλασσιά, με τα παιδιά μας να παίζουν τριγύρω, μιλούσαμε με την αδερφή μου και λέγαμε όλα όσα δεν λέμε τον Χειμώνα που χανόμαστε...Μια τρυφερή αναγνώστρια και φίλη,  μου έγραψε σαν το μοιράστηκα αυτό στο instagram, πως ο μπαμπάς της σαν τις βλέπει έτσι με την αδερφή της  λέει "σμίξανε τα χελιδονάκια"...συγκινήθηκα...Σμίγουμε για το τόσο λίγο κι είναι το σμίξιμο, αυτό πολύτιμο πολύ!




Οι θάλασσες  του καλοκαιριού μας μπλε. Σαν πισίνες. Όχι δεν είναι ψέμα...είναι η Χαλκιδική στο μικρό μας ταξιδάκι ως την Αμμουλιανή για δεύτερη φορά με τα παιδιά και τα ξαδέρφια για μια μονοήμερη εκδρομή γιατί αν δεν μπεις σε καράβι, να δεις τον αφρό που χαράζει η προπέλα του, αν δεν δεις την στεριά να απομακρύνεται...δεν είναι καλοκαίρι!


Ο ήλιος και τα γέλια τους κι οι παιδικές τους αναμνήσεις να υφαίνονται σαν μεταξωτό ύφασμα. Τόσο ευαίσθητο και ντελικάτο και τόσο αδιανόητα γερό...



Η Πάργα ήταν φέτος ο καλοκαιρινός μας προορισμός...κι καλοκαιρινή Ήπειρος ήταν και πάλι, όμορφη σαν ψέμα!







Με το απέραντο βαθύ μπλε του Ιονίου γύρω της και τις αρχαίες ελιές στην άγρια γη της. Τι χώρα...Τι χώρα πανέμορφη!


Όλα όσα είδαμε.Τα νερά, οι παραλίες, τα χρώματα...απίστευτες εικόνες ομορφιάς. Καραβοστάσι, Μπέλα Βράκα, Σύβοτα, Σαρακίνηκο, Αγία Παρασκευή.




Τα γενέθλια μου τα γιορτάσαμε στην Μπέλα βράκα την πιο όμορφη παραλία,σε ένα μικρό κολπάκι, που σε αντίθεση με όλους τους άλλους που πήγαιναν με τα ταχύπλοα και τα ιστιοφόρα τους, εμείς μετά από παρότρυνση του τρελού αγοριού, φτάσαμε κολυμπώντας με το μικρό μας  φουσκωτό βαρκάκι φορτωμένο με όλα τα απαραίτητα για να περάσουμε μια φανταστική ημέρα! Κι ήταν πράγματι φανταστική!



Το κεράκι της τούρτας μου το έσβησα εκεί σε ένα χαριτωμένο μπαράκι όπου παίχτηκε η γνωστή σκευωρία ενώ εγώ έκανα πως δεν κατάλαβα τίποτα...κι είναι αυτό τόσο ωραίο κάθε φορά και κρύβει τόση φροντίδα ο τρόπος που οι τρεις τους συνεννοούνται και κοιτάζονται στα μάτια και κάνουν νοήματα και νομίζουν πως τα κάνουν όλα με άκρα μυστικότητα σαν πράκτορες του FBI...κι έχουν τόση πλάκα που εγώ κάνω την ανήξερη και ξαφνικά έκπληξηηηηη....

Αυτά τα μάτια! Τι μάτια γελαστά. Πόσο λαμπερά τα χαρούμενα μάτια τους...


Με μια ανάσα πέρασα στον επόμενο χρόνο της ζωής μου με ελπίδα και πίστη...και χαρά! 
Όλος μου ο κόσμος σε εκείνη τη στιγμή ανάμεσα τους. Με το τρελό αγόρι να με κρατά σφιχτά και να προχωράμε...

Ο Αχέροντας για ακόμη μια φορά μας ταξίδεψε στα παγωμένα νερά του και απολαύσαμε την φανταστική διαδρομή του!





Και το καλοκαίρι των διακοπών έκλεισε και πάλι εκεί στον Πλαταμώνα στο σπίτι της γιαγιάς Μάχης με τα ξαδέρφια να μαζευόμαστε και τα παιδιά μας να παίζουν ανέμελα όπως κάναμε εμείς στα ίδια μέρη σαν ήμασταν παιδιά!



Κι ύστερα όλα τέλειωσαν μα λίγο πριν τελειώσουν και χωρίσουμε...μια ακόμη σύνδεση. Ένας γάμος. Η μεγαλύτερη χαρά. Ήταν ο πρώτος γάμος στον οποίο πήγα όπου το πλάσμα που παντρευόταν το έχω αγαπήσει πριν γεννηθεί. Το πρώτο μας ανίψι. Το πρώτο μωρό που ήρθε στην οικογένεια. Ω τι τρέλα μας είχε πιάσει τότε. Τι χαρά ανείπωτη. Η μικρή μας ήταν το παιχνίδι όλων μας. Την λατρεύαμε. Ένα μωρό ανάμεσα σε όλους εμάς τους ενήλικες!
Ήταν η αδυναμία όλων...και να τώρα αυτό το μικρό κοριτσάκι το κοριτσάκι μας παντρεύονταν. Πόσο διαφορετικό αυτό, από το να παρ ευρεθείς σε γάμους φίλων ή συγγενών που έχουν την ίδια ηλικία περίπου με εσένα ή έστω είναι λίγο μικρότεροι. Είναι άλλο, να παντρεύεται κάποιος που τον έχεις δει να γεννιέται. Που έχεις δει τα πρώτα του γέλια, τα πρώτα του βήματα σε τούτη τη γη. Αυτός ο γάμος ήταν ορόσημο. Ο πρώτος γάμος ως θεία!

Την είδα στο νυφικό της όμορφη και λαμπερή και θυμόμουν εκείνο το μικρό πλάσμα με τα μεγάλα ολοστρόγγυλα ματάκια που μας έκανε σκέρτσα. Την θυμάμαι να κοιμάται στο μικρό της κρεβατάκι με το "έλα" της  αγκαλιά, την μικρή κουβερτούλα που ποτέ δεν αποχωριζόταν.Την έβλεπα να περπατά όμορφη προς εκείνον και να του απλώνει το χέρι και την θυμόμουν να κρατά το δικό μου χέρι σε μια βόλτα στα σοκάκια του χωριού μια μέρα που φυσούσε...τριών χρονών θα ήταν. Είχα ξεχάσει να της φορέσω την κουκούλα και πόνεσε το αυτάκι της από τον κρύο αέρα, κι έκλαιγε.  


Και κοίταζα τα υπέροχα ξανθά μαλλάκια της και τα μάτια μου δάκρυσαν και γελούσα...μα κι έκλαιγα για εκείνα τα ξανθά μαλλάκια που τόσο μεγάλωσαν!Αυτά τα ξανθά μαλλάκια με τα ανθάκια και τις δαντελένιες κορδέλες πλεγμένες μέσα τους...τα μεταξωτά της μαλλάκια!
Μέσα μου σιγοψιθύριζα την κοντούλα λεμονιά...αυτό μου ήρθε στο μυαλό..."πότε μικρή μεγάλωσες κι έγινες για στεφάνι"...πόσο το αγαπώ αυτό το τραγουδάκι...

Κοιταζόμασταν όλοι συγκινημένοι καθώς η μικρή μας ένωσε ξανά, όπως τότε στην γέννηση της, κι ήταν όλοι εκεί...όλοι εκτός από εκείνους που έφυγαν. Οι αγαπημένοι απόντες! Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές στις χαρές είναι οι απόντες. Πατεράδες, αδέρφια, μάνες και γιαγιάδες...Όλοι αυτοί που λείπουν και η έλλειψη τους γίνεται πελώρια τέτοιες στιγμές! Να ήταν εδώ.Να την έβλεπαν.Να την συνόδευαν. Να την καμάρωναν...Χαρά και δάκρυ, ισορροπία...
Κλάψαμε πολύ. Όλοι. Γελάσαμε πολύ. Όλοι. Η ποντιακή λύρα και το νταούλι την ξεπροβόδισαν από το σπίτι στο χωριό που σαν παιδί έπαιζε στα σοκάκια του κι έγινε πια γυναίκα!


Ο ουρανός φωτίστηκε από τις χιλιάδες μικρές λάμψεις των βεγγαλικών. Η νύχτα φωτίστηκε κι όλοι σηκώσαμε ξαφνιασμένοι τα κεφάλια...Κι εκεί μπροστά μας δυο μικρά παιδιά που μεγάλωσαν ξεκινούσαν την ζωή τους και έκαναν μπροστά μας τα πρώτα τους βήματα...
Με την αγάπη τους οδηγό και τις ευχές μας  στο προσκεφάλι τους!

Μα εκείνα τα μαλλάκια...αχ, έμειναν χαραγμένα μέσα μου. Ζωή το λένε αυτό που έχουμε το προνόμιο να ζούμε! Ζωή!
Καλημέρα αγαπημένοι...

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Το δάκρυ του Αυγούστου...

Τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι κλείνει για εμάς στον Πλαταμώνα. Στο σπίτι της γιαγιάς Μάχης. Παρέα με όλα τα ξαδέρφια κι όλα τα ανίψια. Είναι πια μια παράδοση που κρατάμε. Παλιότερα είμασταν μόνο τα ξαδέρφια όπου ζούσαμε στιγμές απείρου κάλους...κι η γιαγιά Μάχη, ήταν ακόμη θεία Μάχη!
Αργότερα τα ξαδέρφια σκορπιστήκαμε στους πέντε ανέμους μα μόλις κάναμε τις οικογένειες και τα παιδιά μας αρχίσαμε και πάλι να μαζευόμαστε κι έτσι όλοι στο τέλος του καλοκαιριού αφήνουν τα μακρινά ή κοντινά τους σπίτια και ανταμώνουμε εκεί σε εκείνο το μέρος που μυρίζει θάλασσα κι είναι γεμάτο από τις παιδικές καλοκαιρινές αναμνήσεις όλων μας!

Έτσι και φέτος. Τα ξαδέρφια ενώθηκαν και τα ανίψια ενώθηκαν και μπορεί με κάποια ανιψάκια που είναι μακριά να βλεπόμαστε μια μόνο φορά το χρόνο, σαν βρισκόμαστε είναι πάντα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η σύνδεση είναι εκεί, ξεκάθαρη και τόσο μα τόσο συγκινητική για εμένα που αγαπώ σαν αδέρφια μου τους γονείς τους!

Ο αγαπημένος Πλαταμώνας λοιπόν είναι για εμάς ορόσημο. Σύνδεση και χωρισμός. Μα πάνω από όλα αγάπη....Κοίταζα τα παιδιά μας να παίζουν, να φωνάζουν, να αγκαλιάζονται, να περπατούν μαζί και να γελούν γαργαριστά με τα απίθανα παιδικά τους γέλια και ένιωθα τόση αγάπη, τόση αληθινή ευλογία για αυτή την τρυφερή τους εικόνα....Θυμόμουν εμάς. Πως παίζαμε, πως μαλώναμε, πως μαζεύαμε καπάκια μπουκαλιών κι αδέσποτα ζωάκια, πως παίζαμε ως αργά κρυφτό, πως πλατσουρίζαμε για ώρες στη θάλασσα, πόσο πολύ αγαπιόμασταν...Ένα τρυφερό dejavu που φέρνει μια θλίψη. Ακριβώς όπως κάνουν τώρα τα παιδιά μας. 


Εκεί κάτω από τη σκιά του κάστρου, με τον ήλιο να δύει και να λαμπυρίζει πάνω στα νερά χάλασαν τον κόσμο με τις φωνές τους.
Ένιωθαν ευτυχισμένα. Ελεύθερα. Ξέγνοιαστα! Ένιωθαν μαζί!...και μετά είπαμε αντίο...


Λίγες ημέρες μετά η κολλητή μου  η Όλγα, μου στέλνει υπέροχες καλοκαιρινές εικόνες με τις κόρες της να γελούν σε μια βραδινή κατασκήνωση με τους δικούς τους φίλους και να τραγουδούν γύρω από μια μεγάλη φωτιά! Συγκινήθηκα και της έστειλα ένα μήνυμα που έλεγε "Έτσι πρέπει να είναι τα παιδικά καλοκαίρια...μαγικά..."

Μου απάντησε..."Ναι! Έτσι πρέπει να είναι τα καλοκαίρια για τα παιδιά. Όχι να καίγονται και να πνίγονται!"

Ταράχτηκα! Μια  δυνατή στιγμή. Αυτή της η φράση!  Μια φράση τεράστια. Δάκρυσα...Ένα αντίο και μια υπόσχεση λοιπόν ο Αύγουστος μας. Μια σφιχτή αγκαλιά και μια ελπίδα πως θα ξαναβρεθούμε εκεί. Με τα παιδιά να γελούν ευτυχισμένα με μάτια λαμπερά. Έτσι όπως τους πρέπει. Έτσι όπως πρέπει σε όλα τα παιδιά...όχι να καίγονται και να πνίγονται...

Ο Αύγουστος πάντα έρχεται με λαμπερά γέλια και φεύγει με ένα δάκρυ...Το δάκρυ του Αυγούστου.Το πιο αλμυρό. Το πιο αγαπημένο...

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό Σεπτέμβρη!
                                                                                                                        Κατερίνα

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Έρεβος...

Το σημείο μηδέν.Το απόλυτο σκότος.

Εκεί που δεν ανθίζουν λουλούδια γιατί δεν υπάρχει φως. Εκεί που κατοικεί το Σκότος. Εκεί δεν ζει τίποτα κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί...δεν ζουν, δεν υπάρχουν. Δεν έχουν πια λόγο να υπάρξουν, για τίποτε και για κανέναν αφού όλα τα έχουν χάσει... Εκεί στο Έρεβος ζουν αυτοί που έχασαν για πάντα το νόημα της ζωής...


Τα γέλια των παιδιών τους, τις αγκαλιές των γυναικών και των αντρών που αγάπησαν. Τις μυρωδιές από τους κόρφους των μανάδων τους, τα τραχιά χέρια των πατεράδων τους...Εκείνοι που αποχαιρέτησαν το φως και τραβήχτηκαν εκεί στο βαθύ σκότος γιατί ο ήλιος, τους πονάει. Η ημέρα τους πονάει. Η ζωή τους πονάει. 
Έρεβος. Δεν υπάρχει τόπος πιο σκληρός, να ζεις... Δεν υπάρχει τρόπος πιο σκληρός να ζεις όταν όλα γύρω σου έχουν χαθεί. Όταν έχεις αποχαιρετήσει παιδιά, συντρόφους, γονείς, φίλους...κι έχεις μείνει εσύ να υπάρχεις απλά, να αναπνέεις δίχως νόημα στο Έρεβος, εκεί στο πηχτό ατέρμονο σκοτάδι.Το πιο βαθύ του κόσμου. Σαν να σε έκλεισαν για πάντα στα έγκατα της γης...

Δεν μπορώ να φανταστώ τον πόνο μιας τέτοιας απώλειας...Δεν μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου μιας τέτοιας απώλειας, όταν τα χάνεις όλα.  Όταν μαζί με το σπίτι σου έγιναν στάχτη κι οι αναμνήσεις. Οι στιγμές. Τα αποτυπώματα στο χαρτί, τα γράμματα κι οι ζωγραφιές, οι φωτογραφίες, τα ρούχα τους κι η μυρωδιά τους...κι εκείνοι. Εκείνοι που έκαναν την γη σου να γυρίζει έγιναν στάχτη σε ετούτη τη ζωή και δεν έχει απομείνει τίποτε παρά μόνο το μυαλό σου να θυμάται και το σώμα να νιώθει και ο πόνος να γδέρνει κάθε ατελείωτο λεπτό την ψυχή σου, με πόνο. Όχι δεν μπορώ να το φανταστώ, δεν γίνεται να μπορεί άνθρωπος να το ζει αυτό και να μην αγγίξει την τρέλα. Δεν γίνεται η ζωή να δοκιμάζει τόσο σκληρά τους ανθρώπους...Δεν γίνεται! Κι όμως γίνεται....
Γίνεται να τους αποχαιρετάς όλους μαζί. Όλους μαζί...κι εσύ ακόμα να αναπνέεις. Γίνεται! Γίνεται τα γέλια τους να χάθηκαν για πάντα από τον κόσμο αυτό κι η γη ακόμη να γυρίζει; Γίνεται να ξημερώνει κι εκείνοι να λείπουν; Πως είναι δυνατόν να γίνεται; Πως μπορεί να βγαίνει ο ήλιος κάθε πρωί; Δεν γίνεται! Γίνεται!

Τι λέξεις να βρεις για εκείνους που το ζουν αυτό; Ποια μυαλό διαστροφικό χάρισε σε εκείνους μια τέτοια ζήση; Να υπάρχεις όχι πια στη ζωή, μα στο Έρεβος!
Δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου λέξη μεγαλύτερη από αυτή. Λέξη που να διατυπώνει πιο έντονα, πιο βαθιά το απόλυτο συναισθηματικό διασυρμό μιας ψυχής που έχει καταδικαστεί να υπάρχει εκεί. Στην κατάρα. Στο Έρεβος!
Το βαθύ σκοτάδι! Το σημείο που συνορεύει με τον Άδη. Ούτε νεκρός, ούτε ζωντανός!

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο Έρεβος ήταν γιος του Χάους και της Γαίας. Το Χάος κι η Γη λοιπόν...με την μεσολάβηση του Έρωτα γεννούν πολλά παιδιά, ανάμεσα τους κι εκείνον. Εκείνον που συμβολίζει το άφωτο σκότος του βάθους. Έπρεπε οι αρχαίοι να βρουν νόημα για αυτό το σκοτεινό μέρος του κόσμου τούτου και να του δώσουν όνομα. Έπρεπε να του δώσουν υπόσταση για να μπορούν να τον ορίσουν και τον ονόμασαν έτσι. Ένιωθαν πως η λέξη σκοτάδι δεν ήταν αρκετή για κάτι τόσο σκληρό, πιο βαθύ και πιο σκληρό ακόμη κι από τον ίδιο τον Άδη και δημιούργησαν κάτι ακόμη. Έδωσαν ένα παραπάνω νόημα στο απόλυτο  βαθύ σκότος. Το σκότος της Αβύσσου. προσωποποιώντας το με το όνομα Έρεβος...
Ο Έρεβος λοιπόν, ενώθηκε με τη Νύχτα και γέννησαν τους δίδυμους. Τον Ύπνο και το Θάνατο....και μαζί τους γεννήθηκαν όλα τα δεινά του κόσμου. Η δυστυχία, η διχόνοια, η έριδα, η  ανέχεια...
Κι όλα τούτα έχουν τόσο νόημα. Δένουν απόλυτα δίνοντας απίθανους δυνατούς συμβολισμούς σε όλα αυτά τα συναισθήματα και τα κομμάτια της ανθρώπινης ζωής κι υπόστασης. Υπέροχοι μελετητές της πολυπλοκότητας και της απλότητας της ίδιας μας της ύπαρξης οι πρόγονοι μας, βρήκαν νόημα εκεί που φαίνεται να μην υπάρχει γιατί  άκου κι αυτό...το πιο μαγικό...

Ο Έρεβος κι η Νύχτα μέσα από την ένωση τους με την μεσολάβηση πάντα του Έρωτα, δεν  γέννησαν μόνο αυτά τα παιδιά ...μα και δυο άλλα! Τον Αιθέρα και την Ημέρα και σε αντίθεση με τους γονείς και τα αδέρφια τους που συνδεόταν με την δυστυχία...τα δυο αυτά παιδιά του Ερέβους και της Νύχτας, ο Αιθέρας κι η Ημέρα, συνδέονταν με την ευτυχία!
Όχι δεν μπορώ να βρω μεγαλύτερη ουσία από αυτή. Πιο βαθύ, πιο μεγάλο συμβολισμό από αυτό...όπου ακόμη κι από την ένωση του ίδιου του απόλυτου σκοταδιού, του χάους και του τίποτα...μεσολαβεί ο Έρωτας...και γεννιέται η ελπίδα!

Τις μέρες αυτές  όλοι έχουμε συγκλονιστεί με τις απίστευτες τραγικές κι αδιανόητες ιστορίες πόνου με αφορμή την πυρκαγιά και τις οικογένειες που σημαδεύτηκαν για πάντα. Βλέποντας γειτονιές ολόκληρες ανθρώπων που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει, ζήσει, μαζί. Ανθρώπων που έχουν μοιραστεί, στιγμές, καλοκαίρια, χαρές και γέλια. Γιορτές, γεννήσεις, γάμους, βαφτίσεις παιδιών, τραπέζια και τσουγκρίσματα! Ανθρώπους που τώρα το έφερε η ζωή και πρέπει να μοιραστούν ακόμη και το θάνατο...Ιστορίες αδιανόητες όπου δεν χάνεις απλά κάποιο πλάσμα αγαπημένο, μα εσύ είσαι ο ένας που επιβίωσε ενώ χάθηκαν όλοι...Όλοι. Παιδιά, γονείς, αγαπημένοι, σύντροφοι, παππούδες, φίλοι, γειτονόπουλα, γείτονες, ζωάκια που αγάπησες. Χάθηκαν με τον σκληρότερο τρόπο. Κι η ζωή έγινε πόνος και κατάρα, σε μια στιγμή...Πως να υπάρξεις; Πως να υπάρξεις και γιατί...
Αυτά σκεφτόμουν κι είμαι σίγουρη πως τα σκεφτόμαστε όλοι. Θυμάμαι πως στο πρώτο άκουσμα μιας τέτοιας μαζικής απώλειας, μια λέξη μου ήρθε στο στόμα. Έρεβος. Την νιώθω τόσο σκληρή, τόσο βαθιά αυτή τη λέξη που όμοια της νιώθω πως δεν υπάρχει. Φωτιά. Στάχτη. Σκοτάδι. Όχι αυτό δεν είναι σκότος, δεν είναι  άβυσσος, δεν είναι καν θάνατος γιατί κι ο θάνατος ο ίδιος κρύβει τελικά, μια γενναιοδωρία...όχι! Το να μένεις να ζήσεις μετά από μια τέτοια σαρωτική απώλεια είναι σαν να σε καταδικάζουν να υπάρχεις εκεί ακριβώς. Στο Έρεβος...

Κι ύστερα είδα τις εικόνες από τον καμένο τόπο  που έπαιζαν στην τηλεόραση και μέσα στα καμμένα πεύκα, στο χάος και την οδύνη, στη στάχτη μέσα...εκεί που οι ψυχές ακόμη μπερδεμένες αιωρούνταν, άκουσα τα τζιτζίκια...Κι έκλαψα θυμάμαι. Έκλαψα. Γιατί τα τζιτζίκια τραγουδούσαν, τον ανέμελο καλοκαιρινό σκοπό τους. Μέσα στα καμμένα, εκεί μέσα στον ίδιο το θάνατο, τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κι αυτό ακριβώς , η μικρή αυτή κι απίθανη λεπτομέρεια με έκανε να ψάξω  και να μελετήσω την ιστορία του Ερέβους...
...και καθώς ξέρω τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν στη μυθολογία οι συμβολισμοί, κατανόησα για ακόμη μια φορά, με τρόπο τόσο αντίξοο πως ο θάνατος, το απόλυτο σκοτάδι κι η άβυσσος είναι τελικά στενά συνδεδεμένα με την ζωή και την ελπίδα...κι οι αρχαίοι το ήξεραν κι έδωσαν σε ένα σκοτεινό πατέρα και μια σκληρή μάνα, δυο παιδιά που κουβαλούν μέσα τους την ίδια την ζωή. Την αντίσταση στο θάνατο και το τέλος. 
Δυο παιδιά που θα γεννηθούν από το ίδιο το ατέρμονο σκοτάδι αλλά μέσα τους θα κουβαλούν μιαν άλλη σπίθα κι από αυτά θα ξεπηδήσει η αναγέννηση! Η ελπίδα! Η ζωή! Ναι, η μαγική δύναμη όλων. Η Ζωή!

Fire Lily Λουλούδι που ανθίζει εννιά ημέρες μετά από φωτιά.

Αιθέρας κι Ημέρα αγαπημένοι...Μου φάνηκε απλά αδιανόητο ως σύνδεση. Αδιανόητο ως συμβολισμός...κι όμως τόσο υπέροχα πολύτιμο! Βαθύ, επίπονο, ακόμη και σκληρό, μα ευφυές κι ουσιαστικό!

Ξέρω...Ω Θεέ μου ξέρω πως για κάποιους είναι πια πολύ αργά. Κάποια γέλια έσβησαν για πάντα. Κάποιες ψυχές χωρίστηκαν αδιανόητα σκληρά. Κάποια χέρια δεν θα αγγιχτούν ποτέ ξανά. Μπορείς να το διανοηθείς το "ποτέ ξανά"; Μπορείς να το σκεφτείς χωρίς να διαλυθείς και μόνο φέρνοντας το στο νου σου; Μπορείς να σκεφτείς πως αυτό που εσύ φοβάσαι  ακόμη και να σκεφτείς κάποιοι το ζουν...όχι απλά το θάνατο, μα το ξεκλήρισμα της ύπαρξης τους. 

Ας χωρέσουμε όλες αυτές τις πληγωμένες ψυχές στις προσευχές μας και για όλους τους υπόλοιπους που είμαστε εδώ, ας απλώσουμε τα χέρια κι ας γίνουμε η γέφυρα. Εκείνη η γέφυρα που θα γυρίσει πίσω από το Έρεβος εκείνους που έμειναν εκεί ως στήλες άλατος να ατενίζουν το βαθύ σκοτάδι της οδύνης.
Ίσως  να μην είναι πολύ αργά για όλους...Ίσως, να μην είναι πολύ αργά για την ίδια τη ζωή...Ας μην είναι Θεέ μου πολύ αργά...
Καληνύχτα αγαπημένοι....
                                                                                                             Κατερίνα 

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

'"Όνειδος!"

Η εικόνα τόσο οικεία πια λόγω των τελευταίων ημερών….μα δεν ανήκει στο τώρα. 
Αν κοιτάξεις καλά εκεί στην άκρη θα δεις πως ανήκει σε ένα τεύχος που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2007…κι αυτή η φωτιά είναι η φωτιά στην Ηλεία.
Ξεσκαρτάριζα τα αρχεία μου φέτος την Άνοιξη και βρήκα δεκάδες φυλλάδια και πρωτοσέλιδα από εφημερίδες εκείνων των ημερών, έντεκα χρόνια πριν.
Είχα κοιτάξει το πρωτοσέλιδο τη εφημερίδας Έθνος κι είχε την εικόνα του αγάλματος στην αρχαία Ολυμπία και πίσω οι φλόγες να καίνε τον Κρόνιο λόφο και μια λέξη μόνο… «Όνειδος»! Όνειδος που σημαίνει, Κατάρα, Ατιμία, Ντροπή! 

Ένα πρωτοσέλιδο ανατριχιαστικό, όπως και τα υπόλοιπα, με λέξεις σκληρές προς την τότε κυβέρνηση όπως το τεράστιο «Ανίκανοι» της Ελευθεροτυπίας!
Τα κοίταξα θυμάμαι με θλίψη και σκέφτηκα «αυτά γιατί τα κρατάω;»…. και τα πέταξα…
Την άλλη μέρα μετάνιωσα δεν ξερω γιατί μα τα αναζήτησα μέσα στα σκουπίδια και βρήκα αυτό το περιοδικό μόνο το οποίο και κράτησα…Μόνο αυτό το περιοδικό…έτσι για να θυμάμαι! Μα έτσι κι αλλιώς θυμάμαι…


Θυμάμαι πως τότε, το σκληρό εκείνο καλοκαίρι, τα παιδιά μου ήταν μικρά μόλις ενός έτους ο μικρούλης και πέντε σχεδόν ο μεγάλος και θυμάμαι πως έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα και τα κοίταζα και τα αγκαλιάζα σκεφτόμενη εκείνη την μαρτυρική μάνα που κάηκε στη μέση του δάσους με τα μικρά της αγκαλιά. Η εικονα της με είχε στοιχειώσει.
Θυμάμαι πως έκλαιγε όλη η Ελλάδα τότε, αυτό θυμάμαι. Νύχτες αγρύπνιας και πόνος κι αγωνία πώς να βοηθήσουμε, τι να κάνουμε, πότε θα τελειώσει ο εφιάλτης αυτών των ανθρώπων…. Μα κάποιοι εφιάλτες δεν τελειώνουν ποτέ, για εκείνους που τους έζησαν στο πετσί τους…
Προχθές με αφορμή το φετινό δράμα, αναζήτησα το περιοδικό. Το ξεφύλλισα σαστισμένη. Θύμωσα. Πόνεσα, γιατί είναι σαν να ανήκει στο τώρα. Το πρωτοσέλιδο, οι εικόνες, όλα ίδια. Αλλάζουν μόνο οι ημερομηνίες και τα πρόσωπα… Οι πρωταγωνιστές. Οι θύτες, τα θύματα, οι τραγικοί άνθρωποι που δοκιμάζονται, οι ιστορίες τους, μα…όλα τα άλλα ίδια.
Το τέλος το ίδιο φριχτό, οι λέξεις απαράλλαχτες, «πόλεμος, κόλαση, όλεθρος, κατάρρευση, κατακραυγή»… όλα ίδια. Τόσο τραγικά ίδια!
Στο τότε πρωτοσέλιδο, έντεκα χρόνια πριν, έγραφε … «Οι τέσσερις ημέρες που άλλαξαν για πάντα την Ελλάδα»!
Έτσι πιστεύαμε τότε, έτσι νιώθαμε. Μα δεν την άλλαξαν.
Είναι σχεδόν τρελό, μα δεν άλλαξαν την Ελλάδα μας, εκείνες οι τέσσερις ημέρες… Δεν την πλήγωσαν αρκετά. Δεν την τρόμαξαν αρκετά. Δεν της έμαθαν αρκετά, δεν της έδειξαν αρκετά, …δεν δεν δεν…δεν την άλλαξαν την Ελλάδα εκείνες οι τέσσερις ημέρες. Οι τέσσερις ημέρες της κόλασης.
Όχι! Η ίδια η κόλαση δεν την άλλαξε την Ελλάδα. Ούτε τους ανθρώπους της…
Είμαι κι εγώ μέσα σε όλους εκείνους που ζητούν το λόγο. Γιατί. Πως. Ο πόνος μου έχει φωνή γιατί δεν είναι δικός μου πόνος.
Ο αληθινός πόνος βλέπεις είναι βουβός. Βουβοί είναι εκείνοι που στ’αλήθεια πονάνε, άφωνοι, άλαλοι κι εμείς οι υπόλοιποι γινόμαστε η οργισμένη κραυγή τους …
Τι να την κάνω τούτη την κραυγή αν δεν έχει δύναμη. Τι να την κάνω αν δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μου, τον κόσμο σου.Τι να την κάνω τούτη την κραυγή αν δεν έχει την δύναμη να αλλάξει την ζωή ενός ανθρώπου, να σώσει την ζωή ενός παιδιού.
Την να την κάνω τούτη την κραυγή αν έχω μάθει να την καταπίνω…
Δεν ξέρω από πολιτική. Ξέρω μόνο πως για να αλλάξει κάτι, οτιδήποτε, συνήθως χρειάζεται ένα πάθημα.
Δυστυχώς κάτι πάντα θα χαθεί. Άνθρωποι, περιουσίες, ευκαιρίες… μα έτσι συμβαίνει στη ζωή και μετά από ένα δράμα, μια αποτυχία έρχεται πάντα η εμπειρία. Η εμπειρία θα φέρει τη γνώση. Η γνώση, την συνειδητοποίηση και την αλλαγή.
Αν ένας πόνος που εμπεριέχει εμπειρία, δεν γίνει γνώση, δυστυχώς θα πρέπει να επαναβιωθεί …ξανά και ξανά, μέχρι η εμπειρία να γίνει γνώση κι επίγνωση κι αλλαγή…
Είμαι Ελληνίδα κι αγαπώ την πατρίδα μου. Την χώρα των προγόνων μου. Αγαπώ τους ανθρώπους της, ξέρω πως μπορούμε να είμαστε ένας υπέροχος, δοτικός λαός. Φωτεινοί άνθρωποι που έχουν μέσα τους αποθέματα αγάπης…μα νιώθω εγκατάλειψη και θυμό σήμερα και χθες και χρόνια τώρα, γιατί για να αλλάξει μια κατάσταση εκ θεμελίων… χρειάζονται πολλά περισσότερα… Χρειάζεται ως λαός, μεταξύ άλλων, να εκπαιδευτούμε σε δυο βασικά στοιχεία.
Την πρόληψη για να προλάβουμε ή να μειώσουμε το κακό και την διαχείριση κρίσεων, για να επεμβαίνουμε αποτελεσματικότερα μετά το πέρας του χάους… Πρόληψη και Διαχείριση Κρίσεων!
Η Πρόληψη εμπεριέχει Πολιτικό κόστος και η Διαχείριση κρίσης, Πολιτική ευθύνη…κι όπου μπαίνει στην μέση η λέξη «Πολιτική», αναλαμβάνει και πάλι ο «στρατηγός άνεμος»…
Ο Στρατηγός άνεμος, έντεκα χρόνια μετά σε μια χώρα που δεν έμαθε…ήρθε κι έφερε και πάλι, τον όλεθρο.
Όλα αυτά που κάνουμε ως λαός για να ανακουφίσουμε τους πληγωμένους συνανθρώπους μας είναι σημαντικά.
Το αίμα που δώσαμε. Τα χρήματα που καταθέσαμε. Τα τρόφιμα και τα ρουχα που μαζέψαμε. Η εθελοντική παρουσία...όλα πολλά και σημαντικά. Πελώρια!
Μα χρειάζεται και κατι ακομη. Δυο λέξεις να μας ορίζουν ως πολίτες αυτής της χώρας που αγαπάμε. Κόστος κι Ευθύνη.
Να σταθούμε μπροστα σε αυτές τις υπέροχες λέξεις, ως θεματοφύλακες τους για να μην επιτρέψουμε σε κανέναν πια να αδιαφορήσει για εμάς. Για να μην αφησουμε κανέναν, να σκυλεύσει τους νεκρούς μας...μιλώντας για την ευθύνη του ανέμου, γιατι το κόστος κι η ευθύνη θα είναι πρωτα δικά μας!
Τι χρειάζεται λοιπόν για να αλλάξει κάτι; Θα απαντήσω με την λέξη του δεκαπεντάχρονου γιού μου. Δουλειά!
Κάποιοι δεν δούλεψαν...και έντεκα χρόνια μετά ο στρατηγός άνεμος αποφάσισε και πάλι, να μας δείξει την δύναμη του!
Όνειδος λοιπόν. Όνειδος και σιωπή. Τώρα έχουν δικαίωμα να μιλήσουν μόνο αυτοί που πονούν. Κι επειδή ο αληθινός πόνος είναι βουβός… ας κάνουμε ησυχία, για να ακούσουμε τη σιωπή τους…

Μοίρασμα σκέψεων μου στην ιστοσελίδα μου στο fcb που ήθελα να μοιραστώ κι εδώ μαζί σας..
Καλημέρα αγαπημένοι. "Καλή" εβδομάδα.Η τελευταία Δευτέρα του Ιούλη.Ενός Ιούλη μαρτυρικού.Αξέχαστου.Μια μόλις βδομάδα σήμερα από εκείνη τη Δευτέρα που η ζωή άλλαξε ρότα. Κουράγιο...δεν βρίσκω άλλες λέξεις μόνο αυτό. Κουράγιο...
                                                                                                                  Κατερίνα

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Η γεύση της ξεγνοιασιάς....

Θυμάμαι εκείνα τα καλοκαίρια τα πασπαλισμένα με την ξεγνοιασιά της νιότης. Ω τι καλοκαίρια ήταν εκείνα. Σαν ο ήλιος να ήταν πιο λαμπερός, σαν η ζωή να ήταν μαγική. Καμιά φορά δεν ξέρω αν υπήρξαν στ' αλήθεια ή αν τα φαντάστηκα ή αν τελικά τα χρόνια τους έδωσαν μια αίγλη που είναι σχεδόν εξωπραγματική. Πέρασαν γρήγορα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τα πιο όμορφα, τα πιο ξέγνοιαστα καλοκαίρια της ζωής μου πέρασαν πολύ γρήγορα και σαν να μεγάλωσα σε μια μέρα.

Τα αγόρια, τα καλοκαίρια ζουν όπως όλα τα παιδιά μια ζωή αλλιώτικη. Μόλις προχθές κάναμε μια συζήτηση με τον μεγάλο μου γιο όπου μου ζητούσε να βάλουμε τα καλοκαιρινά μας τραγούδια στο αμάξι. Ξαφνιάστηκα σαν συνειδητοποίησα πως τελικά είχαμε δημιουργήσει συνήθειες καλοκαιρινές που τις έχουν ανάγκη.Τις χρειάζονται για να νιώσουν την αίσθηση αυτή. Σαν το καλοκαίρι έχει μέσα τους ήχους χρώματα και εικόνες που θέλουν να τις αναπαραγάγουν για να νιώσουν όμορφα. Μου άρεσε αυτό και συγκινήθηκα.


"Δεν χαρήκαμε ακόμη το καλοκαίρι μας μαμά. Ούτε στην κατασκήνωση περάσαμε καλά αφού αρρωστήσαμε, κι όλο ο καιρός χαλάει, ούτε για μπάνιο πηγαίνουμε, ούτε στην αυλή παίζουμε, ούτε κάνουμε απογευματινές βόλτες στην αμμουδιά όπως παλιά..."
"Θέλω, μου είπε να πηγαίνουμε πιο συχνά στην θάλασσα και να βάζουμε εκείνα τα τραγούδια στο αμάξι. Θέλω, να έχουμε τα παράθυρα ανοιχτά και να τραγουδάμε. Να παίζουμε στην αμμουδιά  εκείνα τα παιχνίδια θυμάσαι μαμά και μετά να γυρίζουμε σπίτι και να κάνουμε ντους στην αυλή όπως παλιά"...
Το παλιά το δικό του είναι τόσο κοντινό κι όμως έχει αποκτήσει μέσα του, την ίδια γλύκα που έχει αποκτήσει, το δικό μου παλιά που μετράει άλλες δεκαετίες...
Το έχω κι εγώ τόση ανάγκη αυτό. Το να ζω μαζί τους στιγμές. Να γελάμε, να θυμόμαστε, να περνάμε καλά, να παίζουμε...και τις ίδιες μέρες είδα ένα βίντεο που κυκλοφορεί και αναφέρεται σε αυτό ακριβώς στο πόσο λίγα καλοκαίρια είναι να περάσουμε μαζί με τα παιδιά μας. Μελαγχόλησα τόσο πολύ. Πόνεσα...Μας έμειναν τόσο λίγα...Τόσο μα τόσο λίγα που θα τα περάσουμε μαζί έτσι κι εκείνοι θα είναι τα μικρά μου παιδιά κι εγώ θα είμαι η φροντιστική μαμά τους. Θα αρχίσουν να θυμούνται και θα προσπαθούν να ξαναβρούν παντού αυτές τις μνήμες των καλοκαιριών μας. Την γεύση του λουκουμά που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Τα γέλια στην θάλασσα που δεν είναι ποτέ ξανά τόσο δυνατά. Τα παιχνίδια στην άμμο που δεν είναι ποτέ τόσο ξέγνοιαστα και οι στιγμές...οι στιγμές που θα κρύβουν πάντα κάποια μελαγχολία γιατί δεν θα μπορούν να κρυφτούν στα αγκαλιά μου τυλιγμένοι με τις χρωματιστές πετσετούλες τους σαν κουράστηκαν, ούτε θα μπορώ να τριγυρνώ στην αμμουδιά κρατώντας τους και τραγουδώντας τους το "θα στολίσω στ' ασημοπίστολα σου πλάι της χελιδόνας το φτερό κι ένα σταυρό να σε φυλάει"....κι εκείνοι θα γέρνουν αποκαμωμένοι πάνω μου...

Τα χρόνια φεύγουν. Οι στιγμές περνούν και χάνονται και μένει μια μνήμη γλυκιά που θα πρέπει να δημιουργήσεις γιατί αν δεν την δημιουργήσεις, δεν θα έχει μείνει τίποτα...κι εγώ θέλω. Θέλω να θυμούνται! Του υποσχέθηκα πως αυτό το καλοκαίρι θα είναι από τα αξέχαστα τους.
Ήρθαν οι φίλοι τους από την Αθήνα. Παιδιά που κάνουμε παρέα με τους γονείς τους και τους αγαπάμε πολύ.Έχουν την ίδια ακριβώς ηλικία, γεννημένα με διαφορά ημερών και αυτό τα συνδέει με ένα τρόπο παράξενο.Οι μικροί δηλώνουν σε όλους πως είναι δίδυμοι! Νομίζω πως φαίνεται...







Και οι φίλοι μας, μας έδωσαν το σύνθημα και ζήσαμε μαζί τους μια εβδομάδα απίθανη!
Μπάνια, γέλια, παιχνίδια στην αυλή, ολόκληρες μάχες δόθηκαν μπροστά μου ενώ εγώ σε πλήρη ηρεμία διάβαζα το βιβλίο μου. Μάχες στην θάλασσα και βουτιές και κοκορομαχίες ο ένας πάνω στην πλάτη του άλλου...Οι κανόνες ξεκάθαροι "δεν τσιμπάμε, δεν φτύνουμε, δεν δαγκώνουμε". Ήθελα να ουρλιάξω από τα γέλια! 
Όταν εγώ δούλευα την σκυτάλη έπαιρνε ο μπαμπάς  τους κι αλλάζαμε βάρδιες στην τρέλα τους...κι ήταν τόσο υπέροχη αυτή η ξεσηκωτική τους ενέργεια!





Άκουγα παντού τα ξέγνοιαστα γέλια τους, τις φωνές τους και τις τσιρίδες τους. Απίθανα πρωινά για να θυμούνται την γλύκα των γεύσεων και των στιγμών, παράθυρα τέρμα και αν έχεις το θεό σου....Λιλιπούπολη κι ολόκληρα γαϊδούρια να τραγουδούν,  "το χοντρό μπιζέλι"....και μετά το βράδυ ξάπλωναν όλα μαζί μου στο μεγάλο κρεββάτι...και μου μιλούσαν ασταμάτητα. Είναι παράξενο γιατί δεν είναι πια τα μικρά μας, μας το έχουν τόσο ανάγκη όλο αυτό.Το να μοιραστούμε, να θυμηθούμε να γελάσουμε. Έστεκαν  μπροστά μου μεγάλα παιδιά, μα τόσο μικρά στα μάτια μου και μου τραγουδούσαν τραγουδάκια που άκουγαν σαν ήταν μικρά και κλαίγαμε από τα γέλια...."Αρκούδα αρκούδα για μένανε τραγούδα" και "σκα σκα σκα είναι ένας σκαντζόχοιρος, γε γε γε γελάει όλη μέρα"! Μα που τα θυμήθηκαν όλα αυτά. 
Μου έλεγαν για ταινίες που αγαπούσαν, για στιγμές κοινές που είχαν σαν ήταν μικρέλια και ήταν από τις πιο όμορφες βραδιές μας. 
Μας ξεσήκωσαν οι φίλοι για να τα ζήσουμε  και να τα θυμηθούμε όλα. Βραδιές ταινίας με την τηλεόραση στην αυλή, ατέλειωτο παιχνίδι στην παραλία και τακ τουκ οι ρακέτες και παγωτά και κυνηγητά και μεσημεριανή σιέστα στα δροσερά σεντόνια με τον αέρα να μας φυσά και μπάνιο βραδινό στην παραλία την ώρα που ο ήλιος δύει και μπάρμπεκιου στην θάλασσα.....στιγμές, στιγμές, στιγμές.







Το ζούσαν, σαν να μην υπήρχε αύριο και τους έβλεπα σιγά να σιγά να τους καίει ο ήλιος τα μουτράκιαα και να παίρνουν εκείνο το ωραίο χρυσαφένιο χρώμα σαν φρεσκοψημένα φρατζολάκια που έλεγε και στην ταινία...
Χρωματιστά, χαρούμενα, ευτυχισμένα! Γυμνά και ξυπόλητα, να τα χαϊδεύει ο ήλιος κι εκείνα να τρέχουν να συναντήσουν την ζωή. Να νιώθουν, να το δείχνουν και να το ζουν. Κι εγώ να κάθομαι εκεί απέναντι τους και να τα ακούω, να τα παρατηρώ, να τα απολαμβάνω και να θυμάμαι...
Ένα κοριτσάκι μικρό με μαλλιά ξέμπλεκα, να ορμά στη δική της ζωή. Να παίζει με τα ξαδέρφια της στην παραλία και να γελά γαργαριστά και μετά οι μεγάλοι να σφάζουν το καρπούζι και να τρέχουν όλα μαζί να πάρουν μια φέτα και να περνά ο λουκουματζής και να γίνεται χαμός από τις φωνές και να κολλούν τα χέρια από την ζάχαρη του λουκουμά...του λουκουμά που δεν έχει πια την ίδια γεύση...Δεν θα έχει ποτέ ξανά την ίδια γεύση. Την γεύση εκείνων των καλοκαιριών. Την γεύση της ξεγνοιασιάς μας...


Εκείνα τα καλοκαίρια.Τόσο μακριά και τόσο κοντά. Τα ζω ξανά μαζί τους κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη. Κλέβω από την χαρά τους.Την αγουράδα, την υπέροχη ξεγνοιασιά τους και μπαίνω κι εγώ στα καλοκαίρια τους.Τους αφήνω  να με παρασύρουν σε εκείνο τον κόσμο που θυμάμαι ν' αγάπησα μα δεν χόρτασα καθώς πέρασε θαρρείς σε μια στιγμή! Τα καλοκαίρια της δικής μου νιότης....

Οι φίλοι μας έφυγαν χθες και είχαμε αποχαιρετιστήρια δάκρυα...Η παρέα χωρίστηκε, μα φέτος δημιουργήσαμε μια ακόμη παράδοση γιατί θα ξαναπεράσουμε κι άλλο τέτοιο καλοκαίρι μαζί τους!
Μα πριν από αυτό, θα ιδωθούμε ξανά κάπου μέσα στα Χριστούγεννα μιας και μένουμε μακριά, μα μας έμεινε η αγάπη μας και ένα μυαλό κι ένα σώμα γεμάτο με υπέροχες αναμνήσεις από ένα καλοκαίρι που θέλουμε να ξαναζήσουμε μαζί τους. Ο μεγάλος τους ακολούθησε στην Αθήνα και σήμερα θα είναι στην πρώτη του μεγάλη συναυλία...γιατί καλοκαίρι χωρίς συναυλία δεν γίνεται. Κι εκείνος θα το ζήσει όλο αυτό με την καλύτερή παρέα. Με εκείνους που αγαπά και τον αγαπούν, με την καρδιά φουσκωμένη από χαρά και τα μυαλά στα κάγκελα. Irom Maiden λοιπόν...και ναι αυτό το καλοκαίρι θα το θυμάται για πάντα! 


Όσο για τον μικρό, έμεινε πίσω μα η απογοήτευση του που έχασε τον κολλητό του...δίδυμο αδερφό, όπως λέει μετριάζεται καθώς σήμερα είναι η μεγάλη εκείνη η σπουδαία ξεχωριστή του μέρα, μέρα που γεννήθηκε ο μικρός μας ήλιος κι ήδη ετοιμάζουμε χαμό. 
Φεύγω νυχοπατώντας να του γεμίσω το κρεββάτι μπαλόνια για να ξυπνήσει με χαρά και να του ετοιμάσω το πρωινό των ονείρων του! Η υπόλοιπη μέρα θα είναι αφιερωμένη σε εκείνον...κι όχι μόνο η σημερινή γιατί είπαμε, στο σπίτι μας σαν κάποιος γιορτάζει έχουμε τριήμερες εκδηλώσεις!


Τα καλοκαίρια με τα παιδιά μας.Τα μαγικά μας καλοκαίρια είναι λίγα. Ίσως είναι τα παιδιά σας μικρά και δεν μπορείτε να με καταλάβετε...μα η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα πως πέρασαν. Πότε ήταν μικράκια και τα κρατούσα από το χέρι, μην πέσουν στην ακροθαλασσιά. Πότε έσκαβαν με τα κουβαδάκια τους στην άμμο και κουβαλούσαμε στην θάλασσα ένα σκασμό πράγματα. Πότε φορούσαν σωσίβια και μετά μπρατσάκια και μετά έτρεχαν ελεύθερα με φόρα στα κύματα φωνάζοντας μου "μαμά κοίτα κολυμπάω μόνος μου"....Όχι δεν κατάλαβα πότε πέρασαν. Όλα φαντάζουν να έγιναν σε μια στιγμή! 

Οπότε ας απολαύσουμε την κάθε στιγμή.Την κάθε μαγική στιγμή κι όσο κουρασμένοι και καταβεβλημένοι κι αν νιώθουμε, από την ζωή, τις δουλειές μας, την καθημερινότητα ας τους χαρίσουμε τα καλοκαίρια τους...Τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής τους. Γιατί αυτά θα είναι τα δικά μας καλοκαίρια.Τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μας...κι είναι τόσο λίγα. τόσο λίγα στ'αλήθεια!

Καλημέρα αγαπημένοι...ποια είναι λοιπόν η γεύση της ξεγνοιασιάς; Είναι τόσο ξεχωριστή για την καθένα...μα και τόσο ίδια. Βρες την και μην χάσεις ούτε σταγόνα από αυτή την γεύση. Βρες την κι άστην να φτάσει ως το μεδούλι...Κράτησε την στον στόμα σαν γλυκό, σαν σοκολάτα που θέλεις να λιώσει μέσα στο στόμα αργά, υπέροχα αργά... και απόλαυσε την. Θα έχεις να θυμάσαι εκείνη την μελένια χρυσαφιά της αίσθηση, μέσα σου, πάνω σου...Θα μείνει μια μνήμη μαγική, γεμάτη ασφάλεια, γεμάτη ευτυχία.Την θυμάσαι; 
Αν την θυμάσαι χάρισε την! Στην επόμενη γενιά στα μικρά λαμπερά μάτια που σε κοιτάζουν με λαχτάρα. Χάρισε την απλόχερα για να περάσει στη αιωνιότητα...και τα υπέροχα δικά σου καλοκαίρια μια μέρα θα τα ζήσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο παιδιά που θα έχουν το αίμα σου μα δεν θα γνωρίσεις ποτέ...
Όπως έγραψε κι ο Ελύτης, "Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά σβήσου πάλι με γενναιοδωρία"

Ήρθε η ώρα να χαραχτούμε, στα μαγικά τους καλοκαίρια. Η ώρα να γευτούμε και πάλι αυτή την αξέχαστη γεύση της ξεγνοιασιάς, που σε αφήνει ξέπνοο και κρατάει τόσο λίγο...

Απολαύστε εδώ το υπέροχο  βίντεο: We only have 18 summers
Καλό καλοκαίρι αγαπημένοι!!! Όχι, όχι καλό Υπέροχο, μαγικό καυτό, με εκείνα τα παλιά κοκκινοκίτρινα ξεθωριασμένα χρώματα στις παιδικές μας φωτογραφίες...Τα θυμάστε; Ναι! Εκείνα τα καλοκαίρια εύχομαι. Τα γεμάτα "νιώθω". Τα γεμάτα "θυμάμαι"...
                                                                                                                     Κατερίνα