Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Πατέρας...

Την θυμάμαι εκείνη τη στιγμή. Παρόλο που ήμουν μια σταλιά...τη θυμάμαι...
Καλοκαίρι, σταματημένοι στην άκρη του δρόμου για νερό και ξεμούδιασμα. Είχαμε ένα κόκκινο audi.Δεν θυμάμαι πού πηγαίναμε μα η μαμά μου είπε πως ταξιδεύαμε προς Βόλο κι είχαμε πέσει σε μποτιλιάρισμα. Στους γονείς μου άρεσαν πολύ τα ταξίδια με το αμάξι.
Με συγκινεί αυτή η φωτογραφία. Μου φέρνει δάκρυα αυτό το ξεθωριασμένο τρυφερό φιλί...
Ο μπαμπάς μου δεν ήταν όμορφος με την κλασσική έννοια. Ήταν αυτό που λέμε Παλικάρι. Παλιάς κοπής άντρας. Σπουδαίο μυαλό! Καταπληκτικό σώμα. Με απίθανη σωματική ρώμη, με τρομερή εξυπνάδα κι ευστροφία. Δυναμική, πληθωρική παρουσία, η ψυχή της παρέας.


Στα μάτια μου γενναίος και δυνατός. Θυμάμαι που έλεγα "και στην ίδια την κόλαση να βρεθώ μαζί του δεν θα φοβηθώ" .
Θα έβρισκε την άκρη. Τον τρόπο, να την βγάλουμε καθαρή. Έξυπνος, υπερβατικός, με πολλές πλάγιες σκέψεις. Τυχοδιώκτης. Παιδί κιόλας βρήκε τον τρόπο να ταξιδέψει την Ευρώπη, γυρίζοντας από χώρα σε χώρα με άδεια τσέπη. Δούλευε περιστασιακά για να βγάλει τα ναύλα για τον επόμενο προορισμό.Τα κατάφερε! Έφτασε στου βοδιού το κέρατο, κοιμήθηκε σε παγκάκια σε διάφορες Ευρωπαϊκές πλατείες και γνώρισε ακόμη και την Λεγεώνα των ξένων από όπου πρόλαβε κι αποχώρησε νωρίς, όσο είχε την ευκαιρία σαν διαπίστωσε πως κάτι εκεί δεν του ταίριαζε καθόλου.
Είναι ο τύπος που είχε στην τσέπη του χρήματα που ισοδυναμούσαν για ένα εισιτήριο λεωφορείου ή μια σοκολάτα. Προτίμησε τη σοκολάτα και περπάτησε 15 χιλιόμετρα για να φτάσει σπίτι του...ένα μικρο σκοτεινό δωμάτιο που μοιραζόταν με φίλους του ως "γκασταρμπάιτερ"...στην Γερμανία!
Γύρισε τον κόσμο του ανάποδα...και τον δικό μας μαζί! 
Έχουν μείνει στην ιστορία οι επικές φάρσες του που ακόμη και τώρα αναρωτιόμαστε τι διάολο σκεφτόταν σκαρώνοντας τες καθώς και οι απίθανες ατάκες του. Διακριτικά ειρωνικός, με εκείνο το ανεπαίσθητο φλεγματικό χιούμορ που θαύμαζα ως παιδί! Στα νιάτα του αυτή η ελαφριά αναίδεια τον έκανε τόσο γοητευτικό. Σαν μπαμπάς ήταν περίπτωση. Η ζωή μαζί του γιορτή! Θυμάμαι σαν τώρα τα απίθανα γαργαλητά του και τα τσιμπήματα του ιδίως σαν καθόμασταν με την αδερφή μου ήσυχες...δεν την άντεχε την ησυχία! Δεν μας μάλωνε ποτέ σαν ήμαστε μικρά με την αδερφή μου...μας λυπόταν κι εμείς το εκμεταλευόμασταν κάθε φορά. Η μαμά τον έστελνε να μας μαλώσει ή να μας μαζέψει από ατασθαλίες και μας έβρισκε μετά από ώρα όλους μαζί με  εκείνον να συμμετέχει, σε ότι κάναμε. Η θρυλική της ατάκα μια φορά που μας έπιασε στα πράσα..."έστειλα το λύκο να φυλάει τα πρόβατα!" 
Το κορίτσι του, η μαμά μου, τον ερωτεύτηκε με πάθος, με τρέλα και ήξερε καλά σαν έγινε "κυρά Γιώργαινα"...πως θα ζήσει μια ζωή γεμάτη περιπέτεια...και την έζησε!
Σε μια άλλη εποχή σίγουρα θα είχε καταφέρει να φτάσει πολύ ψηλά σε ακαδημαϊκό επίπεδο μιας και ήταν εξαιρετικό μαθηματικό μυαλό, μα η φτώχεια τον ανάγκασε να εγκαταλείψει με πόνο τα θρανία και την εκπαίδευση Σκληρά χρόνια! Αγαπούσε την ταχύτητα και τα γρήγορα αμάξια ήταν πάντα και εξακολουθούν να είναι η τρέλα του. Δεν δέθηκε ποτέ με πράγματα. Δεν μας μάλωσε ποτέ για κάτι που χαλάσαμε, ακόμη κι αν ήταν το αγαπημένο του αμάξι. Μπουρλότο όλα! Πάντα μπροστά ήταν οι άνθρωποι κι αν πληγώθηκε από αυτούς δεν σταμάτησε ποτέ του να πιστεύει! Άλλωστε όλοι κάνουμε λάθη κι όλοι έχουμε ανάγκη από δεύτερες ευκαιρίες...καμιά φορά κι από τρίτες κι από τέταρτες...Το ήξερε αυτό καλά και για τον εαυτό του!

Τον θυμάμαι πάντα να τραγουδά σιγανά μιας και παρόλο που είχε καταπληκτική φωνή ήταν εξαιρετικά ντροπαλός. Όμως θυμάμαι τα χείλη του να μουρμουρίζουν Μητροπάνο, Νταλάρα, Καζαντζίδη, Χαλκιά, Ξυλούρη, με φωνή βαθιά.
Ήξερε να είναι φίλος. Να δίνεται. Να μην κρατά τίποτε για εκείνον. Η οικογένεια ήταν η βάση του.Η ζωή του όλη, ήταν δική μας. Αδέρφια ήταν οι φίλοι του κι ακόμη εκείνες οι πρώτες φιλίες, οι νεανικές είναι χαραγμένες μέσα του βαθιά.Τον έχω δει πολλές φορές συγκινημένο μα δάκρυα στα μάτια του είδα μόνο δυο φορές. Μια σαν αποχαιρετούσε για πάντα την μάνα του και μια σαν έσκυψε πάνω μου αμέσως μετά την γέννηση του πρώτου του εγγονού και μου ψιθύρισε "σ' ευχαριστώ για αυτή τη χαρά!"
 Αιρετικός και δογματικός μαζί...γίνεται; ναι γίνεται! Πάντα αληθινός στις ιδέες και στις πολιτικές του πεποιθήσεις αμετακίνητος και βαθιά δημοκρατικός. Τα μάτια του πετούσαν σπίθες.Έφυγε παλικαράκι από την πατρίδα του, γεμάτος όνειρα και γύρισε πια παππούς, γεμάτος πληγές.
Όμως δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που αγάπησε τούτη την πατρίδα περισσότερο από εκείνον. Μέσα του ήταν πάντα πιο Έλληνας από τον καθένα μας. Ίσως γιατί τη στερήθηκε τούτη την Ελλάδα...Εκείνος με έκανε να αγαπώ την πατρίδα μου βλέποντας την μέσα από τα μάτια του. Μια πατρίδα για την οποία άξιζε να μοχθήσεις έστω κι αν εκείνη του στέρησε τα νιάτα του, την μόρφωση του, την αγκαλιά της μάνας του...Για εκείνον η λέξη "πατρίδα" είναι συνώνυμο με την λέξη "μάνα" και τη μάνα πάντα την συγχωρείς...

Έχω πολλά δικά του. Καλά κακά...τα αναγνωρίζω και πορεύομαι με αυτά! Κάποια τα αγαπώ πολύ και νιώθω περήφανη που μου τα χάρισε.Το χιούμορ του. Τα ότι δεν φοβάται τα ρίσκα. Την αγάπη του για τη φύση.
Κάποια δεν τα αντέχω πάνω μου, μα τα αντιμετωπίζω πια...κυρίως τα πάθη με τα οποία παλεύω, τον παρορμητισμό μου, την έλλειψη ορίων.

Τον μπαμπά μου τον αγαπώ, μα πιο πολύ τον θαυμάζω. Για όλα αυτά που μπόρεσε ενώ όλα ήταν εναντίον του. Για τα αμέτρητα λάθη του, που δεν άφησε να τον καταστρέψουν. Για όλα όσα κατάφερε. Για όλα όσα έχασε και ήπιε στην υγεία τους και τα ξέχασε!
Για όλες τις φορές που γλέντησε τον πόνο.
Για όλες τις φορές που έπεσε και σηκώθηκε.
Για όλες τις φορές που έχτιζε με πάθος. Για όλες τις φορές που με μια σπρωξιά τα γκρέμιζε όλα...ξανά και ξανά. Έτσι για να τα ξαναφτιάξει όλα από την αρχή. Για την χαρά του παιχνιδιού.
Γιατί ο μπαμπάς πάνω από όλα, είναι αυτό! Παίκτης.
Ξέρει να χάνει. Ξέρει να κερδίζει...μα πάνω από όλα ξέρει να παίζει. Να μην εγκαταλείπει το "παιχνίδι" ούτε στιγμή!
Το έγραψα...Άντρας παλιάς κοπής...Από αυτούς που αγαπήθηκαν πολύ.
Δύσκολος! Σπάνιος! Γοητευτικός! Ερωτεύσιμος! Ατίθασος! Ατρόμητος! Πιστός!
Παλικάρι...λιοντάρι!!!
Με ένα τσιγάρο στα όμορφα χέρια του και το ίσιο βλέμμα στα μάτια.

Σε κάποιαν άλλη ζωή ο πατέρας μου θα ήταν από εκείνους τους μοναχικούς λύκους που γυρίζουν τον κόσμο ολομόναχοι και βγαίνουν για λίγο  από το περιθώριο που ζουν για να γίνουν ήρωες και να χαθούν μετά ξανά στις σκιές τους, έτσι σιωπηλά.


Αυτός είναι ο μπαμπάς μου...Θα έβγαινε μπροστά στα δύσκολα γιατί δεν την σήκωνε την αδικία.Τον έπνιγε. Ένας ωραίος τύπος που ήξερε πολλά μα δεν ήξερε να σκύβει το κεφάλι κι η ξενιτιά δεν κατάφερε να τον λυγίσει και η φάμπρικα δεν κατάφερε να του κλέψει την ταυτότητα του και το ποιος ήταν! Δεν την σήκωνε τη "φάμπρικα" η ατίθαση ελληνική ψυχή του και δεν έγινε ποτέ ένας αριθμός στην γραμμή παραγωγής, της Γερμανικής βιομηχανίας! Ήθελε να δουλεύει για τον εαυτό του και το κατάφερε κι αυτό... κι όταν οι νεοναζοί έκαναν  διαδήλωση έξω από το μαγαζί που με κόπο έστησε και φώναζαν auslander raus πετώντας καδρόνια απειλώντας να το κάψουν, μπήκε μπροστά χωρίς να σκεφτεί τι κάνει και πριν ακόμη έρθει η αστυνομία τους έδιωξε μόνος του, παλεύοντας με τα γυμνά του χέρια.
Τα τελευταία χρόνια το μαγαζί τους στη Γερμανία, ένα μικρό καφέ που είχαν με την μαμά σε ένα πολυκατάστημα, είχε γίνει βάση για κάθε ξένο, νέο ή παλιό μετανάστη. Έλληνες, Τούρκοι, Ιταλοί,Ισπανοί, Σέρβοι, Κροάτες, Αγγλοι μα και Γερμανοί μαζεύονταν εκεί και ένιωθαν "σπίτι". Τα παιδάκια όποιας καταγωγής κι αν ήταν τον φώναζαν Opa...δηλαδή παππού και τρέχανε κοντά του, για να τους δώσει καραμέλες. Η ψυχή του  είναι ανοιχτή για κάθε πλάσμα που ξέρει από μισεμό. Πάνω από όλα οι άνθρωποι...
Μου έμαθε πολλά, Θεέ μου τόσα πολλά και τον ευγνωμονώ για άλλα τόσα. Για κάθε σύγκρουση, για κάθε γέλιο, για κάθε μάθημα ζωής που μου έδωσε μέσα από την ζωή του! Γιατί ο πατέρας μου έκανε ακριβώς αυτό όπως τέλεια  περιέγραψε ο συγγραφέας Κ.Μ.Κέλαντ " Δεν μου είπε πως να ζω. Έζησε και μ' άφησε να τον βλέπω! ". 
Εύχομαι μόνο οι εγγονοί του να πάρουν κάτι από αυτό το ατίθασο πνεύμα του, την ταξιδιάρα ψυχή του και την άγρια κι ελεύθερη φύση του! Εύχομαι να γίνουν παίκτες...έστω και λίγο σαν εκείνον γιατί η ζωή μέσα από τα μάτια του, θέλει παιχνίδι, ρίσκο, γενναιότητα και γέλιο! Γέλιο πολύ.

Ημέρα του πατέρα σήμερα και πρώτη φορά τη γιορτάζουμε μαζί! Βασικά...πρώτη φορά τη γιορτάζουμε κι είμαι χαρούμενη...τόσο χαρούμενη για εκείνον.
Χρόνια πολλά μπαμπά! Μπαμπά μας...Χρόνια Πολλά γενναίε μου...
Θα μπορούσα να σου αφιερώσω τραγούδια πολλά που μόλις τα ακούω η εικόνα σου ξεπηδά στα μάτια μου μπροστά, μα σήμερα μέρα που είναι σου χαρίζω ένα τραγούδι που ξέρω πως αγαπάς γιατί μιλάει για ένα παλικάρι από εκείνα που πάντα θαύμαζες...Από εκείνα τα ανίκητα που είναι έτοιμα να τα βάλουν με θεριά, με θεούς και δαίμονες. Από εκείνα που τελικά νικιούνται μόνο από την αγάπη...

Χρόνια Πολλά ρε πατέρα. Πολλά μ'ακούς; Πολλά!!!


Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Καλοκαίρι είναι....

Το Καλοκαίρι είναι γεμάτο χρώματα κι αρώματα. Ξεκινά δειλά θαρρείς, διστακτικά κι ύστερα αρχίζει να γεμίζει την ζωή μας με ένταση και φως.



Λατρεύω αυτή την εποχή, μα πιο πολύ λατρεύω την αίσθηση αυτής της εποχής μέσα μου! Την  επιρροή της στο μυαλό και στο σώμα μου και ακόμη πιο πολύ στην ψυχή μου. Στην γαλήνη που σιγά σιγά με κατακλύζει σαν όλα να μπαίνουν στην θέση τους. Σαν να βαδίζουμε προς το μηδένισμα για να ξεκινήσουμε τον Σεπτέμβρη από την αρχή...μα μέχρι τότε...μέχρι τότε μπορούμε να χαρούμε παρέα με τον έφηβο Ιούνη που μόλις ήρθε και μας γέμισε με τα ξαφνιάσματα του.

Ουρανοί καθαροί και μετά φορτωμένοι σύννεφα και μετά πάλι λιακάδες και μετά πάλι καταιγίδες. Τα ξυπόλυτα πόδια, τα χαρούμενα λουλούδια στην αυλή μας, τα άγρια ανθίσματα της φύσης, η μελένια μυρωδιά της φλαμουριάς μας, τα τέλεια ελληνικά φαγητά που θυμίζουν λίγο γιαγιά, με το τσιγαρισμένο κρεμμύδι να μυρίζει από τα ανοιχτά παράθυρα και τις πατάτες με σουτζουκάκια, τα γεμιστά, τα πληθωρικά παστίτσια, τα τηγανιτά λαχανικά να μας γαργαλούν την μύτη και να ξυπνούν αναμνήσεις.







Για εμάς το καλοκαίρι αρχίζει πάντα με μια παράσταση όπως και φέτος. Με το Παν στο Βασιλικό. Μια παράσταση του Κοινωνικού Συλλόγου Δέντρο Ζωής όπου ανήκουμε ως οικογένεια. Συναισθήματα γεμάτα χαρά κι ένταση και συγκίνηση μεγάλη. Πόνος. Θυμός. Αγάπη. Κλείσιμο ενός Κύκλου μέσα μας. 
Οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για το καλό και το κακό! Για όλα...
Υπέροχα σκηνικά και κοστούμια.  Ατάκες, διάλογοι, συναισθήματα...Γεμίσαμε με νιώθω και μάθαμε...για ακόμη μια φορά να ακούμε τις φωνές μέσα μας. Τα συναισθήματα μας, τις ανάγκες μας.Να μην εγκαταλείπουμε, να τραβάμε μπροστά! Ζήσαμε  και πάλι, μαγικές, "κυκλικές" στιγμές....





Ο Γιώργος κι ο φίλος του ο Πινόκιο....κατά κόσμον Κωνσταντίνος αγαπημένος....


Δάσκαλος και μαθητής...αποφασισμένοι να γεράσουν μαζί και να δημιουργούν μαζί όσο αντέχει ο ένας τον άλλον...Αυτά γίνονται όταν ο δάσκαλος δεν είναι κανονικός άνθρωπος αλλά ο εμπνευσμένος Άγγελος Πατσιάς.

Γεμίσαμε με νιώθω λοιπόν και μετά όπως πάντα βγήκαμε εκεί έξω και χαθήκαμε σε φιλιά κι αγκαλιές αγαπημένων μας...και σε μια Θεσσαλονίκη κούκλα, που τα καλοκαιρινά βράδια φαντάζει τόσο εξωτική και απίθανα ερωτική. 






Φωτισμένες ομπρέλες, έκθεση βιβλίου, κόσμος να σουλατσάρει. Στην θρυλική πια έκθεση βιβλίου στης Θεσσαλονίκης που πηγαίναμε κάθε χρόνο αρχικά μόνοι μας κι ύστερα με τα μωρά στα καροτσάκια, αργότερα σε ποδηλατάκια και τώρα παρέα μαζί τους...Στις εκδόσεις Ψυχογιός η αγαπημένη μου Σοφία Βόικου υπέγραφε σε αναγνώστες το νέο της βιβλίο που μόλις τελείωσα...κι απλά λάτρεψα. Συνάντησή κορυφής, με γρήγορη κουβέντα βαθιά αγκαλιά και υπόσχεση πως θα βρεθούμε σύντομα, να τα πούμε από κοντά...Λατρεμένη, απίθανα ταλαντούχα Σοφία μου!Ναι! Έγινε τόσο εύκολα "μου" αυτό το πλάσμα...


Μουσικές από μουσικούς του δρόμου. Φωτάκια στο Θερμαϊκό, από ταξιδιάρικα καραβάκια και μυρωδιές από ψημένο καλαμπόκι και ζεστά ξηροκάρπια που λατρεύουμε να αγοράζουμε από τους πλανόδιους πάγκους. Και μετά τα απαραίτητα "βρώμικα" από τις χρωματιστές καντίνες...Που τους έμεινε η λέξη βρώμικα κι οι γιοι μου μου είπαν πως δεν τους αρέσει αυτή η λέξη και θα τα φωνάζουν "νόστιμα". Ένα ενισχυμένο σάντουιτς για εκείνους και κλασικό σουβλάκι στο χέρι για εμένα. Ζουμερό με μπόλικη ρίγανη και λεμόνι...και μπαμ ξεπήδησε η μαγική ανάμνηση από παιδικά καλοκαίρια...
"Σε ξέρω" μου είπε η όμορφη καντινιέρισα. Το φωτεινό Εφάκι!...γελάσαμε, είπαμε δυο κουβέντες παραπάνω...ευλογημένες απρόσμενες συναντήσεις. Μπορείς να βρεθείς με ανθρώπους και να συνδεθείς μαζί τους παντού.Παντού!!!!


Και μετά το κλείσιμο των σχολείων. Κλείνουν σιγά σιγά κι οι υποχρεώσεις των παιδιών.Δραστηριότητες. Διαβάσματα. Αρχίζουν οι ποδηλατάδες στις εξοχές. Ύπνος μέχρι αργά. Τα δροσερά σεντόνια, τα ανοιχτά παράθυρο.Το σπίτι στολίστηκε καλοκαιρινά κι άνοιξε και φώτισε όπως και το μέσα μας. Φρουτένια γλυκά στο μπαλκόνι παρέα με μοναχικούς ή παρείστικους καφέδες και κουβεντολόι.




Φωτογραφία που τραβήχτηκε κάποια χρόνια πριν...Τα αγόρια μας.Καλοκαιρινά κι ευτυχισμένα! Κορνίζα που λατρεύω...Κάθε Καλοκαίρι στολίζει το σπίτι μας.


Παιχνίδια και μπουγέλα στην αυλή με φίλους.Μια μικρή μάζωξη της πιτσιρικαρίας που πάντα σηματοδοτεί το τέλος της σχολικής περιόδου στήθηκε και φέτος. Γλυκά, παγωμένες λεμονάδες. Γέλια. Τα πρώτα καλοκαιρινά μπάνια και ντους πάντα στην αυλή,με το καυτό νερό ζεσταμένο από τον ήλιο που καίει τους σωλήνες.Το αγαπώ αυτό.






Την διάφανη θάλασσα...τον καυτό ήλιο.Το ζεστό φως. Το Καλοκαίρι, να ξαπλώνει πάνω από τις σπαρμένες λεβάντες με την μυρωδιά της φρεσκάδας να πλάνιεται σε όλη την πλάγια. Το μυαλό να γεμίζει με εικόνες και μυρωδιές. Οι αισθήσεις οξυμένες. 




Για εμένα το καλοκαίρι δεν είναι εποχή...Είναι στάση ζωής. Κουρτίνες να ανεμίζουν. Τζιτζίκια  να τραγουδούν στον μεσημεριανό ήλιο και συ να τα ακούς  μέσα από το δροσερό δωμάτιο. Να κατεβαίνεις την πλαγιά με το ποδήλατο και να τρέχεις με χίλια και γύρω σου τα χρυσά σταροχώραφα...Παγωτά λιωμένα σε χέρια παιδικά. Ο ήχος του απαλού  κύματος εκεί στην ακροθαλασσιά μα και κάτι ακόμη...




...πιο μεγάλο.Πιο βαθύ. Πιο ουσιαστικό.
Καλοκαίρι είναι εκείνη η ελπίδα,εκείνο το φως που ψάχνουμε μέσα μας στις πιο σκοτεινές μας στιγμές. Στους πιο δύσκολους και θλιβερούς μας Χειμώνες. Τότε που όλα φαντάζουν δύσκολα και σκληρά καθώς όπως έγραψε κι ο Καμύ..."στο βάθος του Χειμώνα τελικά ανακάλυψα οτι μέσα μου υπάρχει ένα ανίκητο Καλοκαίρι!"

Το Καλοκαίρι που βρίσκουμε μέσα μας είναι η ανάγκη μας για ζωή. Η πίστη μας στον εαυτό μας. Στο να μην μας εγκαταλείψουμε εκεί στο παγωμένο σκοτεινό δάσος...γιατί μέσα μας το Καλοκαίρι πάλλεται και ζητά κι απαιτεί.Κι όσο το Καλοκαίρι μέσα μας είναι ανίκητο είμαστε κι εμείς ανίκητοι στους Χειμώνες της ζωής....

Καλημέρα αγαπημένοι. Ξέμπλεκα μαλλιά, ξυπόλυτα πόδια κι ηλιοκαμένα μούτρα. Μπήκε ο Ιούνης Πάμε λοιπόν!!!
                                                                                                                  Κατερίνα

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Το σώμα που δεν αγάπησα....


Κάποια στιγμή εκεί στη μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία ήρθε και η ρήξη με το σώμα μου. Δεν μπορούσα θυμάμαι να αποδεχθώ τις αλλαγές του, δεν τις καταλάβαινα. Άρχισα να ντρέπομαι για την εικόνα μου και να προσπαθώ να την αλλάξω με εξαντλητικές δίαιτες γιατί τίποτε πάνω μου δεν μου άρεσε....
Το τρομερό είναι πως κοιτάζοντας πίσω σε φωτογραφίες βλέπω μια μικρή κούκλα. Ένα κοριτσάκι όμορφο με ένα σώμα καθαρό ζουμερό και όλη τη λάμψη και την ομορφιά της νιότης που τότε βέβαια δεν εκτιμούσα καθόλου....

Πάλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να μάθω να εκτιμώ το σώμα μου και την εικόνα του και πολύ συχνά τώρα πια σκέφτομαι πως τώρα που έστω και τόσα χρόνια μετά, έχω αρχίσει κι αποδέχομαι την εικόνα μου κι είμαι ευτυχισμένη με αυτήν, τώρα έρχεται και πάλι μια αλλαγή που όσο κι αν προσπαθήσω δεν θα μπορέσω να  απομακρύνω... Ο χρόνος...

Ο αμείλικτος χρόνος που φέρνει σκληρές αλλαγές στο σώμα και στο πρόσωπο μου και καταλαβαίνω πως τώρα πια δεν έχω άλλη επιλογή από την απλότητα της αποδοχής.
Κάποτε πάλευα με το λίπος και τώρα με τις ρυτίδες και την έλλειψη κολλαγόνου, με τα κόκαλα που γίνονται εύθραυστα και τις ορμόνες που η έλλειψη τους αλλάζει τα πάντα πάνω μου. Από μαλλιά, δέρμα, κιλά μέχρι και διάθεση...
Πόσο άδικο είναι αυτό....

Άδικο....


Μα τώρα πια ξέρω πως άδικη ήμουν απλά εγώ. Εγώ που δεν εκτίμησα όλα αυτά που μου χάρισε αυτό το υγιές σώμα που εγώ ποτέ δεν αποδέχθηκα.Πότε δεν αγάπησα, ποτέ δεν φρόντισα όπως πρέπει κι όπως του αξίζει. Όπως μου αξίζει.
Κι αυτό που θέλω να βροντοφωνάζω στα νέα κορίτσια που παλεύουν με την εικόνα τους είναι ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή αυτό το σώμα είναι ένα μαγικό εργαλείο και με αυτό θα πορευτείς στην ζωή.Φρόντισε το σωστά και θα σου χαρίσει τον κόσμο όλο γιατί όπως έγραψε κι ο  συγγραφέας Naguid Mahvouz "Τίποτε δεν καταγράφει  τις επιδράσεις μιας θλιβερής ζωής τόσο καθαρά όσο το ανθρώπινο  σώμα. "

Το σώμα μας είναι ο καθρέφτης μας κι αν  η σχέση μας μαζί του είναι εχθρική, τότε ο πόνος, ο φόβος και  η οργή αυτής της έχθρας θα γυρίσουν πάνω μας, μέσα μας και θα μας καθηλώσουν σε μια πληγή που θα πονά για πάντα.

Τώρα πια νιώθω πως το σώμα μου είναι η πατρίδα μου. Ζω μέσα του κι όπου κι αν πάω, ότι κι αν κάνω το κάνω μαζί του.Ζω σε αυτή τη γη, νιώθω και υπάρχω μέσα από αυτό....η εικόνα με νοιάζει ακόμη πολύ μα πιο πολύ με νοιάζει το πως το σώμα νιώθει. Η υγεία του κι η ευεξία του και το ότι όταν έχει την εικόνα που το ευχαριστεί νιώθει πολύ πιο δυνατό κι ευτυχισμένο.
Η χαρά του λοιπόν, είναι πια στόχος μου γιατί ξέρω πως σε ένα θλιμμένο σώμα ζει μια θλιμμένη ψυχή και μια θλιμμένη ψυχή είναι μια εγκλωβισμένη ψυχή σε ένα σώμα που δεν αποδέχεται γιατί νιώθει πως δεν παίρνει χαρά μέσα από το σώμα...κι αυτό είναι απλά ένας φαύλος κύκλος που δεν οδηγεί πουθενά....
Πουθενά αγαπημένοι...Αγαπημένοι κι αγαπημένες μου με τις ιδιαιτερότητες και τις διαφορετικότητες μας ο καθένας. Ας αγαπήσουμε το σώμα μας. Το σπίτι της ψυχής και του μυαλού μας, γιατί είμαστε όλοι όμορφοι!
Αυτά κι άλλα πολλά σχολιάσαμε με χιούμορ και όχι μόνο για ακόμη μια φορά με την αγαπημένη μου Δέσποινα Κανάκογλου. Την Δέσποινα που κάθε φορά ξέρει να με ξεσηκώνει. Το θέμα μας λοιπόν αυτή τη φορά ήταν η αποδοχή του σώματος, στο  αγαπημένο Giati oxi. 


Τέλος μπορείτε εδώ να ακούσετε και τις υπόλοιπες εκπομπές με άλλα θέματα που αναλύσαμε στο παρελθόν μαζί με την Δέσποινα...


Καλή ακρόαση και καλή μετάβαση στην καλοκαιρινή περίοδο που θέλει τα σώματα μας, πιο ελαφριά ντυμένα και  περισσότερο εκτεθειμένα. Το μυστικό σε όλα είναι ο τρόπος που εμείς βλέπουμε εμάς κι όχι ο τρόπος που μας βλέπουν οι άλλοι...

Καλημέρα αγαπημένοι, όμορφοι αγαπημένοι!
                                                                                                Καλημέρα.....

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Παιδιά Τρόπαια.

Κάναμε μαζί ένα σεμινάριο συγγραφής και δουλεύαμε μαζί μια άσκηση. Εκείνος έγραφε θυμάμαι υπέροχα. Απίστευτο ταλέντο. Πλησίαζαν Χριστούγεννα και τον ρώτησα αν τις γιορτές θα γυρίσει σπίτι του. Ήταν από ένα νησί του Αιγαίου. "Μπα μου είπε δεν θα πάω, δεν έχω καμία όρεξη." Με ξάφνιασε."Μα δεν θέλεις να δεις την οικογένεια σου, δεν θα τους πεθύμησες;"
Μου είπε πως δεν θα λείψει σε κανέναν. Η φωνή του είχε μια πικρία.Τον κοίταξα καλά. "Μα είναι δυνατόν να μην λείψεις από την οικογένεια σου; Γιατί το λες αυτό;"
"Για την οικογένεια μου δεν είμαι ο γιος που τους κάνει περήφανους." Με κοίταξε για λίγο κι ύστερα πρόσθεσε. "Ξέρεις, αυτός που θα σπουδάσει θα κάνει ένα καλό επάγγελμα, δεν θα τους ντροπιάσει. Ο γιος που θα τους δώσει γαλόνια ρε παιδί μου σαν γονείς ξέρεις.... 
Ο γιος τρόπαιο!"

Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα αυτή την έκφραση με αυτό τον τρόπο και ταράχθηκα. Ο γιος τρόπαιο!
Η συζήτηση μας συνεχίστηκε για λίγο στην ίδια κατεύθυνση όπου μου εξήγησε την θέση του και την εικόνα του στην μικρή κοινωνία του νησιού όπου μεγάλωσε τονίζοντας μου πόσο σημαντικό ήταν το χρέος του.Το να κάνει τους γονείς του περήφανους. Το να είναι ο καλός μαθητής. Ο άξιος γιος. Γιατί μέσα από την δική του επιτυχία θα προέκυπτε και η επιτυχία των γονιών του ως γονείς. Κι εκείνος τους απογοήτευσε...

Η έκφραση του με ακολουθεί για χρόνια. Ιδίως τέτοιες ημέρες που νιώθω ακριβώς πια αυτή τη λέξη μέσα μου. Όπου κατακλύζουν το ίντερνετ βαθμοί παιδιών και απολυτήρια με όλα δέκα και μπόλικα εικοσάρια. Που γεμίζουμε με εικόνες αριστείων και πρωτείων και επιδόσεων μικρών παιδιών καθώς οι γονείς θέλουν διακαώς να αναδείξουν την προσπάθεια των παιδιών τους, με εκφράσεις "το καμάρι μου, το αστέρι μου, η περηφάνια μου, κουκουβά η χαρούμενη μάνα" και άλλα τέτοια, κατά τα άλλα χαριτωμένα.
Κι από την άλλη υπάρχουν κι όλοι εκείνοι οι γονείς που μένουν σιωπηλοί σχολιάζοντας με μπράβο τις φωτογραφίες των άλλων ενώ ταυτόχρονα βράζουν στο ζουμί τους γιατί το δικό τους παιδί δεν τα κατάφερε να πάρει καλούς βαθμούς ή κάποια διάκριση, δεν τους έκανε περήφανους με αυτόν τουλάχιστον τον τρόπο και δεν έχουν να επιδείξουν έναν αξιοπρεπή έλεγχο στα social media....στην πλατεία της μικρής μας ιντερνετικής γειτονιάς....

Με θυμώνει αυτό...Με θυμώνει πολύ.Ίσως γιατί εγώ ήμουν σαν εκείνον σε όλη την σχολική μου τουλάχιστον ζωή. Δεν ήμουν το καλό παιδί τρόπαιο. Κακή κάκιστη μαθήτρια. Δεν είχα έστω κάποιο σημαντικό ταλέντο ή αθλητική διάκριση να επιδείξω και δεν ήξερα σε τι ήμουν καλή.Ήταν τόσο δύσκολο το να προσπαθείς να ξεφύγεις από την μετριότητα και να μην τα καταφέρνεις τουλάχιστον με τον προφανή τρόπο. Ήμουν από εκείνα τα παιδιά ξέρετε "τα καλά"...φαινομενικά. Όπως όταν ρωτάς για το νέο γαμπρό αν είναι όμορφος  και σου απαντά η πεθερά είναι καλό παιδί....ε κατάλαβες με την μια την απάντηση.
Έτσι κι εγώ. Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοια εποχή όλοι να με ρωτούν για βαθμούς κι εξετάσεις και πως τα πήγα και στην ερώτηση "είναι καλή μαθήτρια;" η απάντηση ήταν πάντα "είναι καλό παιδί, είναι έξυπνη, είναι ευγενική"....Πιο ξεκάθαρο πεθαίνεις!!!

Με στεναχωρεί αυτό για έναν και μονό λόγο. Γιατί ξέρω πόσο ίσως να πλήγωνε τους γονείς μου αυτό το προφανές αν και καλυμμένο  "όχι" και πόσο τους δυσκόλευε κάθε φορά που οι υπόλοιποι γονείς και άσχετοι ακόμη και στο δρόμο με αγένεια με ρωτούσαν πώς τα πήγα στις εξετάσεις και τι μέσο όρο έβγαλα.Τι μανία και τι αδιακρισία αυτή η τραγική ερώτηση. Ίσως αν ο μέσος όρος μου ήταν ψηλός αυτή η ερώτηση να με έκανε χαρούμενη καθώς με περηφάνια θα έλεγα δεκαεννιά αντί για δεκαπέντε...ποιος ξέρει!
Όμως όλο αυτό μου φαινόταν και εξακολουθεί να μου φαίνεται κουφό και αδιανόητο στα όρια της προσβολής καθώς μπορεί τα παιδιά να είναι μικρά και άγουρα αλλά η ερώτηση που αφορά τις σχολικές τους επιδόσεις ή τους βαθμούς είναι νομίζω μια πολύ προσωπική και δεν έχει ο καθένας δικαίωμα να την ξεστομίζει 
Είναι μια ερώτηση που θα πρέπει να έχει ως υπόβαθρο το καθαρό ενδιαφέρον και όχι τον ανταγωνισμό την περιέργεια ή το κουτσομπολιό. Ακόμη και τώρα  θυμάμαι τα πρόσωπα της έκπληξης και της αποδοκιμασίας όταν άκουγαν την απάντησή που ήμουν υποχρεωμένη να δώσω και βέβαια θυμάμαι κάτι επίσης τραγικό, πως τα αποτελέσματα δεν ανέβαιναν μόνο στην τζαμαρία του σχολείου με το όνομα και βαθμό των παιδιών φόρα παρτίδα αλλά και η τοπική εφημερίδα δημοσίευε τα ονόματα των επιτυχόντων και τα ονόματα αυτών που έμειναν μετεξεταστέοι....δεν είχες λοιπόν καμία ευκαιρία, θα γινόσουν βούκινο!

Όλα αυτά έχουν πια και μια δόση πλάκας μα όταν τα ζούσα ως παιδί δεν ήταν καθόλου αστεία και το βλέπω τώρα που για τα παιδιά μου αυτό είναι ο κόσμος τους όλος. Η ερώτηση είσαι καλός μαθητής ακόμη κυριαρχεί και η απάντηση κατευθείαν ορίζει την κατηγορία στην οποία μπαίνει ένα παιδί. Και κακός μαθητής συχνά σημαίνει στην  συνείδηση μας κακός γονιός. Επιτυχημένος μαθητής, επιτυχημένος γονιός....που θα νιώσει περηφάνια για όσα κατάφερε το παιδί του και θα το διαλαλήσει και καλά κάνει..αν δεν το κάνει με λάθος τρόπο. Γιατί το μήνυμα είναι κάποιες φορές ξεκάθαρο, πως δηλαδή μέσα από εσένα παίρνω αναγνώριση. Μέσα από τις δικές σου διακρίσεις παίρνω γαλόνια. Μέσα από τα αριστεία σου ψηλώνω και γίνομαι κι εγώ σημαντικός ενώ στην αντίθετη περίπτωση συρρικνώνομαι ως γονιός γιατί δεν νιώθω περήφανος για το παιδί μου και τις επιδόσεις του...

Πως μπορεί ένα παιδί τελικά να κάνει περήφανο το γονιό του; Με το να είναι καλός μαθητής. Καλός αθλητής. Με το να είναι ευγενικό. Με το να είναι όμορφο και χαριτωμένο....κι αν ένα παιδί δεν είναι έτσι; Αν ένα παιδί δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;
Δεν θα με κάνει ποτέ περήφανο;
Δεν θα μου δώσει ποτέ κοινωνική αναγνώριση και χαρά;
Δεν θα γίνω ποτέ αυτή η μάνα που σαν κούρκος φουσκωμένος θα βολτάρω στην πλατεία και θα προκαλώ "ρώτα με!"! Για να απαντήσω..."Δεκαεννιά και πέντα βγάλαμε. (πάντα σε πληθυντικό). Περάσαμε, περάσαμε Νομική στο ΑΠΘ. Ε! βέβαια, Γιατρός έγινε ο γιος μου τον έστειλΑ και στην Αγγλία για μεταπτυχιακά"...και να τα τα τρόπαια! Να τα τα παράσημα και τα γαλόνια...Στρατηγός ο γονιός του επιτυχημένου.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν με επιτυχία κι άλλα επαγγέλματα,και δεν χρειάστηκε να πάνε στο πανεπιστήμιο. Υπάρχουν παιδιά που υπήρξαν κακοί μαθητές μα έγιναν επιτυχημένοι επαγγελματίες στον χώρο του επέλεξαν να εργαστούν. Υπάρχουν άνθρωποι που υπήρξαν κακοί μαθητές κι έκαναν ανώτερες κι ανώτατες σπουδές. Υπάρχουν παιδιά που δεν ήταν καλά τρόπαια ως παιδιά μα έχουν μια εξαιρετική διαδρομή και τα κατάφεραν απίθανα στην ζωή τους καθώς τα εφόδια της ζωής δεν είναι οι βαθμοί και τα αριστεία μα κι άλλα πολλά...πολλά κι αόρατα για τα οποία κανείς δεν δίνει ποτέ μπράβο και συγχαρητήρια μα υπάρχουν!

Αυτές οι μέρες είναι ημέρες δύσκολες για τα παιδιά μας που τα μεγαλώσαμε με την απειλή της επιτυχίας, με την πίεση του να μας κάνουν περήφανους. Αυτή την εποχή παιδιά και γονείς ζουν έναν εφιάλτη σαν όλη η ζωή να εξαρτάται από αυτά τα αποτελέσματα των πανελληνίων ή των βαθμών των εξετάσεων τους στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, στη  μουσική ή στις ξένες γλώσσες ή σε ότι μοχθούν μέσα στην χρονιά να επιτύχουν για να γίνουν καλοί μαθητές και άξιοι γοι και κόρες των γονιών τους που δουλεύουν όλη μέρα για να τα σπουδάσουν και να πάρουν την χαρά και την ικανοποίηση πως οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι....
Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι θα γίνει αν οι κόποι μας πάνε χαμένοι. Τι θα σημαίνει το ότι το παιδί μας δεν πήρε καλούς βαθμούς και δεν τα κατάφερε; Σημαίνει πως όλοι οι κόποι μας πήγαν χαμένοι; Πως δεν άξιζε; Πως δεν είχε νόημα;


Κοιτάζω τα μάτια τους και ξέρω...ξέρω πως τίποτε δεν έχει νόημα όσο η ευτυχία και το λαμπερό τους γέλιο. Ως άνθρωπος έχω αγγίξει πολλά από τα υπέροχα παιδικά όνειρα μου κι αυτό όχι επειδή ήμουν καλή μαθήτρια, μα γιατί δεν ήθελα τελικά να εγκαταλείψω τον εαυτό μου. Ήμουν απογοητευτική μαθήτρια και η περίοδος των βαθμών ήταν πάντα ο εφιάλτης μου. Ήμουν καλή μα ήμουν τεμπέλα αυτή ήταν η διάγνωση και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από αυτό το μοτίβο. 
Τεμπέλα και λίγο αδιάφορη και λίγο τσαπατσούλα και λίγο γαϊδούρα ε! και λίγο χαζή εδώ που τα λέμε γιατί στα μαθηματικά σπάνια έπαιρνα πάνω από την βάση....Δεν έδωσα ούτε πήρα ποτέ χαρά με τους βαθμούς μου. Ποτέ!
Πέρασαν πολλά χρόνια για να αντιληφθώ πως έχω ταλέντα και πως αυτά ουδεμία σχέση είχαν με την επίδοση και τους βαθμούς μου.  Τότε αυτοί οι βαθμοί ήταν ο κόσμος όλος...τώρα δεν έχουν πια καμία σημασία.Αυτά συζητούσαμε προχθές με τους γιους μου, που αγχωμένοι πήραν το πρόγραμμα των εξετάσεων. Το τώρα φαντάζει πελώριο τους είπα, μα δεν είναι.

Πριν χρόνια έγραφα μια ανάρτηση  Σε Αποδέχομαι και ξέρω πως για πάντα θα είναι επίκαιρη!
Έχουμε την δική μας αξία στην ζωή.Ψηλοί, κοντοί, όμορφοι, άσχημοι, έξυπνοι, λιγότερο έξυπνοι, ταλαντούχοι κι ατάλαντοι, όποια ταμπέλα κι αν μας φόρεσαν ή φοράμε...έχουμε την δική μας αξία στην ζωή και δεν χρειαζόμαστε την αξία ενός μικρού ανθρώπου για να νιώσουμε γεμάτοι και σημαντικοί....Μόνο ο εαυτός μας μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε έτσι αγαπημένοι κι από τον εαυτό μας είναι σημαντικό να έχουμε προσδοκίες κι απαιτήσεις. Τα παιδιά μας τα αγαπημένα μας πλάσματα, οι αυριανοί πολίτες του κόσμου, ας μην γίνουν τα χαριτωμένα τρόπαια στο ράφι του σκρίνιου και στον τοίχο του σαλονιού. Η περηφάνια του σπιτιού μας...
Έχω δει πολλά παιδιά πρωταθλητές να κλατάρουν λίγο πριν το νήμα ή λίγο μετά την πρωτιά. Δεν ξέρω αν υπάρχουν συνταγές για να γίνεις επιτυχημένος γονιός, η ιστορία θα δείξει πως τα πήγαμε όλοι, αλλά επειδή το τώρα έχει την σημαντικότητα του μα δεν είναι τίποτε μπροστά σε μια ολόκληρη ζωή ας μην το κάνουμε μεγαλύτερο από ότι είναι.Τα παιδιά μας, είναι η συνέχεια της ζωής. Η ελπίδα αυτού του κόσμου και η περηφάνιας της ανθρωπότητας της ίδιας...Αν η δική μας στάση τα γεμίζει προοπτική και δεν τους στήνει οδοφράγματα, αν τους δώσουμε την ευθύνη του εαυτού τους, αν τα μπράβο μας δεν είναι ο στόχος τους παρά εφόδια χαράς για εκείνα, ίσως και να μάθουν να τραβούν μπροστά ακόμη κι όταν η αποτυχία είναι μπροστά τους...κι ίσως τότε κάνουμε κι εμείς αποτελεσματικά την δουλειά μας ως γονείς. 

Μεγαλώνοντας πλάσματα που είναι μαχητές κι αγωνιστές της ζωής με ευθύνη όχι στον γονιό τους μα στον εαυτό τους και στην ίδια την ανθρωπότητα...Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι τα δικά μας τρόπαια μα οι συνειδητοί πολίτες του αυριανού κόσμου.Κι έχουμε την ευθύνη όχι να κάνουμε τον εαυτό μας περήφανο, μα τον κόσμο αυτό πιο πλούσιο...και κάτι ακόμη πιο σημαντικό.Το πιο σημαντικό από όλα...
Να κρατήσουμε ζωντανό, το γέλιο τους. Τα λαμπερά τους μάτια. Το χαρούμενο πρόσωπο τους. Το φως μέσα τους...

Καλημέρα αγαπημένοι. Είναι βαρύ το να είσαι τρόπαιο. Βαρύ και το να μην μπορείς να είσαι, γι'αυτό...ας αφήσουμε τα τρόπαια στους κυνηγούς. Ας γεμίσουμε τους τοίχους μας με αποδοχή κι αγάπη....
                                                                                                     Κατερίνα

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Το όνομα της αγάπης....

Πρωτομαγιά κι έπεσε από νωρίς η ιδέα, να μαζευτούμε στους αγαπημένους μας αμμόλοφους. Τηλεφωνήματα, προετοιμασίες και μας βρήκε η ημέρα εκεί δίπλα στη θάλασσα.Με τον ήλιο να μπαινοβγαίνει, τον αέρα να μας μπερδεύει τα μαλλιά και το φως να μας ζεσταίνει τα μάτια.

Ξαφνικά το τοπίο γέμισε αγκαλιές, φιλιά και γέλια. Ξαφνικά ο ουρανός γέμισε με τσιρίδες και γέλια παιδικά.
Η μουσική τέρμα.Χοροί, στους οποίους συμμετείχαν όλοι.Ο πιο μικρός που ήταν πέντε κι ο πιο μεγάλος εβδομήντα πέντε.Παιχνίδια στη παραλία κυνηγητά, ποδοβολητά, αγώνες στην άμμο και γέλια, απίστευτα γέλια. Τραπέζια στρωμένα με ένα σωρό καλούδια, καρβουνιά και μυρωδιά ψημένου κρέατος να μας γαργαλάει τη μύτη. Αστεία και μνήμες ξεχύθηκαν και χαβαλές απίθανος


Κάποια στιγμή στάθηκα λίγο πιο πέρα και άκουγα όλο αυτό το μικρό ευτυχισμένο χαμό κι ήταν σαν να ζούσα κάποια χρόνια πριν, όταν εμείς ήμασταν τα παιδιά κι οι γονείς μας οι μεγάλοι της παρέας.Πηγαίναμε όλοι μαζί στην θάλασσα και μέναμε ως το βράδυ. Γέλια και φωνές και καλοκαίρια αξέχαστα γεμάτα παιδική ανεμελιά. Τώρα εμείς ήμασταν πια οι μεγάλοι και τα παιδιά μας ζούσα εκείνη την ανεμελιά που ζούσαμε τότε εμείς σαν παιδιά..
Μου ήρθε σαν αστραπή μια σκέψη και μια συγκίνηση.Πόσο πολύ αγαπώ όλα αυτά τα πλάσματα Την οικογένεια μου.Πόσες θύμησες, πόσες στιγμές έχω μαζί τους. Πόσο δεν θέλω να χαθούν από την ζωή μου, πόσο πολύτιμοι είναι.
Η οικογένεια άλλαξε, μεγάλωσε μπήκαν κι άλλοι άνθρωποι μέσα της.Σαν μήτρα τους δέχθηκε και η οικογένεια εμπλουτίστηκε, από συντρόφους, συγγενείς των συντρόφων μας και παιδιά και πάει λέγοντας.Η οικογένεια άπλωσε υπέροχα σαν σπόρος παπαρούνας που πέφτει και χρόνο με τον χρόνο κοκκινίζει ολόκληρες πλαγιές. Άκουγα τα γέλια τους και τα παιδιά μας που λίγα χρόνια πριν δεν υπήρχαν, να κυνηγιούνται, να κυλιούνται στην άμμο, να χορεύουν, να παλεύουν, να τσιρίζουν και να γελάνε τόσο υπέροχα δυνατά. Τόσο ελεύθερα!
















Σκέφτηκα τότε πως η αγάπη μου για εκείνους έχει πάνω της το όνομα τους. Πως η καρδιά μου έχει χαραγμένα μέσα της τα ονόματα τους και πως το όνομα της αγάπης για εμένα είναι εκείνοι...Αυτό ακριβώς σκέφτηκα.Πως το όνομα της αγάπης είναι Άγγελος και Γιώργος. Λίτσα και Πέτρος και Λευκή.Το όνομα της αγάπης είναι Φαίδωνας και Νίκος και Πανταζής και το όνομα της αγάπης είναι μαμά και μπαμπάς και Αγγέλα και Κατερίνα και Σάκης κι Ανδρέας κι Ανδρομάχη και πάει λέγοντας. Και το όνομα της αγάπης έχει μέσα μου πρόσωπο και είναι τα πρόσωπα τους, τα πρόσωπα όλων αυτών που ήταν εκεί , μα και τα πρόσωπα όσων έλειπαν και μου λείπουν...και φούσκωσα θυμάμαι από συναίσθημα γιατί ένιωσα τόσο γεμάτη.Τόσο χαρούμενη.Τόσο υπέροχα τυχερή.


Εκεί μακριά ένα μικρό πανηγύρι. Ευλογημένη Ελληνική οικογένεια.Όλοι μαζί να τρώνε, να μιλάνε, να γελάνε, να μαλώνουν, να διαφωνούν και να ξαναγελάνε, να σπρώχνονται, να αγκαλιάζονται, να αγγίζονται. Ο καθένας να λέει τα δικά του σε ένα τραπέζι στρωμένο από όλους και γεμάτο με γεύσεις αγαπημένες και χαρά.Ανέκδοτα, πειράγματα, μερακλωμένα τραγούδια, τσουγκρίσματα κι ευχές, παιδιά με λερωμένα μούτρα και μάτια λαμπερά να χαλούν τον κόσμο με τις φωνές τους μα...ποιος νοιάζεται. Απέναντι καθαρός  ο ακόμη χιονισμένος Όλυμπος κι ο ήλιος να στραφταλίζει στην θάλασσα. Γύρω μας ένα άγριος νοτιάς να μαζεύει σύννεφα στον ουρανό και μέσα μας μια πελώρια Άνοιξη.
Το όνομα της αγάπης έχει μέσα της μνήμες της νιότης και συναισθήματα γεμάτα φως. Η οικογένεια μου ήταν εκεί.Όχι όλοι...είμαστε κι άλλοι. Ωωωω είμαστε πολλοί. Σκορπισμένοι από την ζωή που δεν κατάφερε ποτέ να μας σκορπίσει στα αλήθεια, γιατί μόλις βρισκόμαστε γίνεται πανηγύρι. Η κόλα είναι δυνατή και ανεξίτηλη. Η κόλα είναι η ίδια η αγάπη και η αγάπη....η αγάπη έχει το όνομα τους...

Καλημέρα αγαπημένοι....μου λείψατε...
                                                                                                                Κατερίνα