Παρασκευή, 15 Μαΐου 2020

Καλημέρα Μικρές Μεγάλες στιγμές.

Καλημέρα στο αηδόνι που κάθε πρωί και κάθε βράδυ τραγουδά μέσα από τις μυγδαλιές δίπλα στο σπίτι μας.
Καλημέρα στο ξυπνητήρι του που θα χτυπήσει στις 4.00 κάθε πρωί.

Καλημέρα στην πρωινή μου προπόνηση και τον λατρεμένο ήχο των παπουτσιών μου στα χαλίκια.
Καλημέρα στο μικρά αγριολούλουδα  τα γεμάτα δροσοσταλίδες.
Καλημέρα στη δροσιά του πρωινού και τον λαμπερό ήλιο. Καλημέρα στη φύση που μυρίζει καλοκαίρι.

Καλημέρα στο τοκ τοκ τοκ των τρυποκάρυδων που αντηχεί σε όλη την γειτονιά

Καλημέρα στον πρωινό μου καφέ. Πικρός. Δυνατός. Μυρωδάτος. Σαν αληθινή αγκαλιά.
Καλημέρα στο πρωινό που θα φάμε μαζί με τον Άγγελο που με περιμένει κάθε πρωί να γυρίσω από το τρέξιμο, πριν ακόμη ξυπνήσουν οι υπόλοιποι.


Καλημέρα στα λουλούδια μου που ανθίζουν κάθε μέρα και περισσότερο. 
Καλημέρα στα σκυλιά μας,  στον Καρλίτο και το Λου που είναι πια παππούδες κι αν και δεν μπορούν να χοροπηδήσουν και να τρέξουν τόσο γρήγορα, ακούω το τρυφερό  τοκ τοκ της ουράς τους κάθε πρωί που θα βγω στην αυλή.

Καλημέρα στο μεσημεριανό μας τραπέζι.
Καλημέρα στο σπιτάκι των Κύκλων που είναι  λουσμένο στην Άνοιξη.
Καλημέρα σε όλα τα βλέμματα απόστασης που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους στους Κύκλους Ζωής. Είναι γεμάτα υποσχέσεις για τα αγγίγματα και τις αγκαλιές που χρωστάμε ο ένας στον άλλο, σαν τελειώσει αυτή η τρέλα. Είναι τα "βλέμματα αγκαλιές".
Καλημέρα στα βραδινά μου όνειρα για ένα λαμπερό καλοκαίρι. Με αυτά με παίρνει ο ύπνος.
Καλημέρα στις βιντεοκλήσεις με φίλους και συγγενείς με κρασάκια και χαβαλέ και στα ηλίθια γέλια μας.
Καλημέρα στις βιντεοκλήσεις με τους φίλους μου και στις εφαρμογές μεταμορφώσεων. Καταλήγω να μιλάω με καουμπόηδες, δεινόσαυρους, νεράιδες, σκύλους κάθε ράτσας, rock stars και πολλά άλλα και παλαβά.
Καλημέρα στην μουσική από το ράδιο που παίζει δυνατά σαν μαγειρεύω. 
Καλημέρα στα γέλια τους σαν κοιταζόμαστε όλοι μαζί στον καθρέφτη σε μια τετράδα αγκαλιά...και τον χαβαλέ τους, "μαμά μην κλαις που είσαι κοντήηηη"

Καλημέρα στις φωνές τους σαν με χαιρετούν με μαντίλια από το παράθυρο τρολάροντας με,  την ώρα που φεύγω στη δουλειά φωνάζοντάς μου  "καλή τύχη μητέρααααα" σαν να φεύγω μετανάστρια.
Καλημέρα στο τρανταχτό γέλιο του αγοριού μου σαν του δείξω κάποιο αστείο βιντεάκι.
Καλημέρα στις μικρές μπουκλίτσες του μικρού μου γιου που ακόμη κάνουν τα μαλλιά του και λατρεύω να χαϊδεύω.
Καλημέρα στις τρυφερές μας στιγμές σαν  βουρκώνουν με κάτι  και τους αγκαλιάζω κι είναι μεγάλοι και πιο ψηλοί από εμένα και προσπαθούν να γίνουν κουβαράκια στην αγκαλιά μου.
Καλημέρα στους απογευματινούς περιπάτους  με το αγόρι μου τις μέρες του εγκλεισμού. Κρατήσαμε μια τέτοια ημέρα περιπάτου πια μέσα στην εβδομάδα και την περιμένω με ενθουσιασμό.
Καλημέρα στις πολιτικές μας αναλύσεις σαν περπατάμε, διαφωνούμε πολύ μα ταιριάζουμε τόσο.
Καλημέρα στις  χρωματιστές αυλές και τις καλησπέρες των γειτόνων.
Καλημέρα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που την περίοδο του εγκλεισμού άρχισαν να βγαίνουν για βόλτα και η γειτονιά μας απέκτησε κόσμο που περπατά.Το λατρεύω αυτό.
Καλημέρα στα ψώνια στο super market, που μετά τον κορονοιό έγιναν μιαν ξεχωριστή περιπετειώδης εμπειρία.

Καλημέρα στον ελληνικό απογευματινό μου καφέ του Σαββάτου, παρέα με ένα λουκούμι ακούγοντας το δελτίο ειδήσεων.
Καλημέρα στις βιντεοκλήσεις στους γονείς μου και την φωνή της μαμάς πριν φανεί η εικόνα της..."τι κάνουν τα κορίτσια μουυυυ."
Καλημέρα στο κλαρινέτο του που ακούγεται από το ανοιχτό του παράθυρο.
Καλημέρα στην μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού.

Καλημέρα στο casa de papel που  είναι επίσημα η σειρά του κορονοιού και συνδέθηκε μέσα μου με τις μέρες του εγκλεισμού. Επιμένω πως έπρεπε να είχε τελειώσει στο τέλος της δεύτερης σεζόν.
Καλημέρα στις σχεδόν αντρικές τους αγκαλιές που αντικατέστησαν τις τρυφερές παιδικές τους αγκαλιές...που μου λείπουν τόσο.
Καλημέρα σε όλα τα lego διαστημόπλοια, τα χνουδωτά παιχνίδια και τα αμαξάκια  που εξακολουθούν και μάλλον θα εξακολουθούν να είναι πεταμένα στο πάτωμα του σαλονιού.
Καλημέρα στην φωνή του μικρού που ακούγεται καθώς παίζει στο σαλόνι και βγάζει ήχους από εκρήξεις, ανατινάξεις, μηχανές που παίρνουν μπρος και αμάξια που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Καλημέρα στα τσακισμένα γόνατα.
Καλημέρα στα ποδήλατα τους παρκαρισμένα στην αυλή.
Καλημέρα στα τέλεια Κυριακάτικα μπάρμπεκιου στη αυλή  με ατελείωτες συζητήσεις των τεσσάρων μας γύρω από το τραπέζι. Μεγάλωσαν και η παρέα μας κι η συνδιαλλαγή μας  είναι αλλιώτικη. Το απολαμβάνω αυτό.
Καλημέρα σε κάθε βραδινό μου ευχαριστώ πριν σβήσω τη λάμπα του πορτατίφ μου.
Καλημέρα στις ημέρες του εγκλεισμού που ήταν πασπαλισμένες με την  σχεδόν γοητευτική αγωνία του φόβου. Χαράχτηκαν μέσα μου  και δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα, μια νέα σύνδεση και μια σκιά, στη ζωή μας.

Καλημέρα Καλημέρα Καλημέρα σε όλα τα μικρά που είναι μεγάλα. Σε όλα αυτά που δίνουν νόημα. Σε όλα αυτά που κινούνται κι υπάρχουν αθόρυβα κι αλλάζουν τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής. Σε όλα αυτά που μας δίνουν ώθηση να σηκωθούμε κι αυτό το πρωί και μας δίνουν όραμα και σκοπό και μας κάνουν να θέλουμε να ονειρευτούμε και να τραβήξουμε μπροστά χωρίς να κοιτάμε πίσω.

Το "Καλημέρα", είναι μια υπέροχη άσκηση γεμάτη δώρα. Μια μικρή δοκιμή θα ξυπνήσει μνήμες από στιγμές που αδιάφορα προσπερνάμε και τις αδικούμε γιατί είναι μικρές, μα τελικά πελώριες...Μολύβι και χαρτί και ξεκινάμε.

Διαβάστε μια παλιότερη ανάρτηση "Καλημέρα μικρές στιγμές". Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια από τότε...κι άλλαξαν τόσα!

Καλημέρα σε όλους εσάς πολύτιμοι αγαπημένοι...Μου λείψατε...Μυρίζει πια καλοκαίρι πια κι εύχομαι να αναρρώσουμε σιγά σιγά, και να ζήσουμε επιτέλους ένα ήρεμο κι όμορφο καλοκαίρι.  Έχουμε ζήσει κι άλλα δύσκολα και παράξενα καλοκαίρια και ξέρουμε πια, πως είναι πολύτιμα. Κουράγιο, περνάει κι όσο περνάει τόσο μεγαλώνουν τα όνειρα...Καλημέρα μικρές μεγάλες στιγμές μας. Αυτές μας απέμειναν...Αυτές πάντα τελικά μας απομένουν!

                                                                                                                                    Κατερίνα

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2020

Περιμένουμε....

Νυχοπατώντας περπατάμε στη ζωή με πόδια ξυπόλυτα. Να μην ξυπνήσουμε το δράκο. Σαν παιδιά τρομαγμένα που έχουν μάθει να περπατούν σιγά...τσιμουδιά. Ησυχία...κι οι μέρες περνούν περιμένοντας...
Μέρες αργές. Σιωπηλές. Πιο σιωπηλές από ποτέ. Κάπου κάπου κλάματα ξεσπάσματα από αυτούς που πιέζονται περισσότερο. Από αυτούς που αγωνιούν περισσότερο. Από αυτούς που υποφέρουν περισσότερο.
Και τότε οι υπόλοιποι κάνουν τους γενναίους. Δίνουν κουράγιο. Δίνουν δύναμη...μέχρι να χάσουν την δική του κι οι ρόλοι να αλλάξουν....και περιμένουμε καρτερικά. Άλλοι την ζωή να γεννηθεί. Άλλοι την ζωή να τελειώσει. Άλλοι την ζωή να ορισθεί από τα νέα αποτελέσματα των ιατρικών τους εξετάσεων. Άλλοι των εκπαιδευτικών τους εξετάσεων, άλλοι των αποτελεσμάτων μιας σχέσης τους που μπορεί να χάθηκε, να έσβησε στο πέρασμα του δύσκολου χρόνου, άλλοι για να ανάψει ένα φως στο δικό τους σκοτάδι κι η ζωή να κυλήσει ξανά...
Περιμένουμε...

Βαδίζουμε στα σκοτεινά. Τα μάτια μας με απόγνωση προσπαθούν να δουν πίσω από το σκοτάδι. Μια σκιά, ένα ξεχασμένο φως, ένα σημάδι...κάτι. Τα πόδια μας πατούν αργά, διστακτικά και τα χέρια τεντωμένα. Τυφλοί. Ακουμπάμε με αγωνίας σε ξένες επιφάνειές και προσπαθούμε να καταλάβουμε...είμαστε ασφαλείς; Βαδίζουμε σωστά; Πάνε όλα καλά;...Κάνουμε κύκλους. Κύκλους γύρω από τον εαυτό μας. Δεν πάμε πουθενά μόνο κάνουμε  κύκλους...
Νιώθουμε πως δεν έχει νόημα και περιμένουμε...περιμένουμε...

Που θα μας βγάλει αυτή η αναμονή.Τι δύσκολο το να νιώθεις πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Σήκω, τρέχα, χόρεψε, φάε τα σίδερα...μα τελικά πρέπει να περιμένεις...Να περιμένεις κι εσύ μαζί με όλους. Κάτι δικό σου, κάτι ξένο. Μαζί και μονοί....περιμένουμε....

Μιαν απάντηση. Μια  κατάφαση. Μια άρνηση. Ένα βλέμμα γεμάτο ελπίδα, φως...και μια διαβεβαίωση πως όλα θα πάνε καλά. Κοιτάζουμε  ο ένας τον άλλο με αγωνία...όλα θα πάνε καλά έτσι δεν είναι; Έτσι δεν είναι; έτσι δεν είναι;;;;
Πόσο πόνος αυτή η ορφανή διαβεβαίωση που δεν έρχεται ποτέ. Πόσος πόνος αυτό το κεφάλι που κατεβαίνει....πόσος φόβος σαν κανείς δεν ξέρει...κανείς δεν ξέρει να σου πει πως όλα θα πάνε καλά.Καλά.Καλά!!!!
Περιμένουμε...και προσευχόμαστε. Όλοι για όλους.Όλοι για έναν...όλοι μαζί σε μια πελώρια προσευχή.Κι αποχαιρετάμε την ζωή που άλλαξε.Την ζωή που χάθηκε...σαν ένα παιδί που τραβήχτηκε με βια έξω από την ζεστή μήτρα...Τι τρόμος...τι πελώριος τρόμος...

Άλλοι προσαρμόζονται γρήγορα, άλλοι καθόλου...εγώ τρέμω. Τρέμω να μην προσαρμοστώ. Τρέμω να μην μου γίνει ο φόβος συνήθεια και με κλείσει ξανά, σε μια εικονική μήτρα...Τρέμω μην τον αποδεχτώ ξανά γιατί ξέρω πόσο γρήγορα, πόσο εύκολα, πόσο απαλά προσαρμόζομαι. Κι αντιστέκομαι στην ανοχή. Στο απαλό αυτό γλίστρημα που σου λέει κοιμήσου....κουράστηκες. Πολέμησες. Προσπάθησες...τώρα κοιμήσου. Σου αξίζει  αυτή η ανάπαυλα. Κλείσε τα μάτια. Κέρδισες τον ύπνο του δικαίου ξεκουράσου...και θέλω τόσο να αφεθώ στην ασφαλή αγκαλιά του ύπνου. Να ξεκουραστώ να γαληνέψει η ψυχή μου...έστω και ψεύτικα!

Και τότε έρχεται στο μυαλό μου ένα ποίημα που αγαπώ και συχνά αναφέρω. Και  πάω πίσω. Και διαβάζω αυτές τις λέξεις γραμμένες από εμένα τρία μόνο χρόνια πριν....με αφορμή έναν ακόμη Μαραθώνιο, που τερμάτισα μετά από έναν τραυματισμό που με είχε τρομάξει.

"Νιώθω να έχω έρθει κοντά σε μια προσωπική συνειδητοποίηση...Πόσο κοντά είχα φτάσει στην αυτοεγκατάλειψη  με βάση το φόβο που προκλήθηκε από τον πόνο της πρότερης εμπειρίας.
Όχι εγκατάλειψη του τρεξίματος...μα εγκατάλειψη του εαυτού μου!
Όμως για μια ακόμη φορά η ζωή μου στέλνει με γενναιοδωρία υπέροχους ανθρώπους κι υπέροχα σημάδια...Κι εκεί πάνω στην σκληρή άσφαλτο  με τα βήματα των δρομέων στα αυτιά μου, κάθε φορά που το σώμα  μου ούρλιαζε από τον πόνο θυμήθηκα το  μαγικό ποίημα του Ρόμπερτ Φρόστ που κυριολεκτικά λατρεύω...

"Το δάσος είναι όμορφο πολύ, βαθύ και σκοτεινό
Μα πρέπει να κρατήσω τις υποσχέσεις μου
κι έχω να κάνω μίλια πολλά  πριν κοιμηθώ
κι έχω να κάνω μίλια πολλά πριν κοιμηθώ...."

Εκεί στα πιο δύσκολα το παγωμένο δάσος σε καλεί...βαθύ και σκοτεινό. "Ξεκουράσου"...σου ψιθυρίζει με φωνή  σαγηνευτική...
Είσαι κουρασμένος και μπερδεμένος κι αν είσαι άπειρος κι ακούσεις το κουρασμένο σου σώμα...αν σταματήσεις να ξεκουραστείς στο χιονισμένο δάσος, θα παγώσεις...
Μην σταματάς λοιπόν...Μην ακούς! Κράτα το μυαλό φρέσκο, προπονημένο, ξύπνιο. Κράτα το μυαλό σε εγρήγορση....Μην μπερδεύεσαι!
Έχεις υποσχέσεις να κρατήσεις... δρόμο να διανύσεις. Μαγεία να γευθείς...Τα πόδια σου αντέχουν ακόμη. Τα πόδια σου ξέρουν να ακούν, ξέρουν να συνεχίζουν κι έχουν χιλιόμετρα να διανύσουν.Υπέροχα χιλιόμετρα εσωτερικής επίγνωσης.

Ο στόχος δεν είναι πια ο τερματισμός...ο στόχος ακόμη κι εδώ είναι το ταξίδι! Και στο τέλος της διαδρομής σε περιμένει μια αρχέγονη λιακάδα. Η λιακάδα που κουβαλάς και δεν το ξέρεις..."

Μην επαναπαυτείς λοιπόν, μην τολμήσεις να κλείσεις τα μάτια. Περιμένουμε, μα είμαστε σε δράση. Ολοζώντανοι και πάντα σε εγρήγορση.
Κι αν σήμερα τα αποτελέσματα είναι άσχημα κι αν η αναμονή αύριο δεν ευοδώσει...εμείς περιμένουμε. Έχουμε μάθει να περιμένουμε γιατί μέσα στην δική μας αναμονή κρύβεται η ελπίδα όλου του κόσμου κι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Στον μαγικό μας εαυτό!  Έχουμε μάθει να μην φοβόμαστε να περιμένουμε γιατί στην δική μας αναμονή κρύβεται μια μάχη!

Καλημέρα αγαπημένοι. Αντίο παράξενε Απρίλη...περιμένουμε...

Ελευθερία ακούς;...Πρωτομηνιά αύριο!!! Για σένα...


Οι φωτογραφίες από τους ήρεμους περιπάτους της εποχής του Κορωνοιού. Το 6 μου. Η πιο όμορφη στιγμή κάθε ίδιας μέρας.










Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Τα Πάσχα του Ιού.

Θα ήθελα να βοηθήσω. Να γράψω κάτι που να έχει νόημα. Να το διαβάσει κάποιος και να σκεφτεί ναι....έχω κουράγιο μια ακόμη μέρα!
Ένα τέτοιο κείμενο θέλω να γράψω...μα δεν θα τα καταφέρω! Όχι σήμερα.
Σήμερα έχει μια ημέρα μαγική και πλησιάζει η πιο όμορφη γιορτή. Το Πάσχα της Ανάστασης. Το Πάσχα της Άνοιξης. Την αγαπώ αυτή την εποχή. Αυτή τη γιορτή. Έχει μιαν άλλη πνευματικότητα, μια εσωτερικότητα. Σαν να αγγίζουμε  ο καθένας τον δικό του πόνο. Σαν να κάνει ο καθένας μας την δική του σύνδεση με το τέλος, την απώλεια, τον αποχαιρετισμό, την πίστη και την σύνδεση με το Θείο μέσα του.

Πάντα προσωπική υπόθεση η Πίστη...
Φέτος το Πάσχα θα είναι αλλιώτικο... Μα δεν αδημονώ λιγότερο. Η αλήθεια είναι πως το περιμένω. Θέλω να το ζήσω με την ξεχωριστή του διαφορετικότητα και θέλω να δημιουργήσω για εμένα και την οικογένεια μου μια αξέχαστη γιορτή. Αξέχαστη. Μια γιορτή, που θα την θυμόμαστε μετά από χρόνια και θα συγκινούμαστε, γιατί δεν θα έχει λείψει η σύνδεση με τους αγαπημένους μας, ούτε η κατάνυξη, ούτε η πνευματικότητα, ούτε τα έθιμα που κάνουν τις μέρες αυτές ξεχωριστές. 
Δεν θα έχει λείψει τίποτα εκτός από αυτούς που στ' αλήθεια λείπουν από τούτη τη ζωή κι αυτές τις μέρες περισσότερο από ποτέ τους μνημονεύουμε και προσευχόμαστε για εκείνους. Έχουμε ανάγκη αυτή τη γιορτή!

Το βλέπουμε ήδη στους λαβωμένους μας γείτονες που γιορτάζουν κι εκείνοι με τους δικό τους τρόπο το Πάσχα τους. Παρόλο τον πόνο την θλίψη, την απομόνωση και τις απώλειες, βγαίνουν στα μπαλκόνια τους ψάλουν και προσεύχονται με συγκίνηση για όλα  αυτά που κουβαλάμε  όλοι οι άνθρωποι  και είναι μέσα μας. Δεμένα με μιαν αόρατη κλωστή! Κι αυτή την κλωστή θέλω να υφάνω  λίγο λίγο μέσα στα αγόρια μου και σαν εγώ θα έχω φύγει από κοντά τους εκείνοι θα είναι καλά τυλιγμένοι με την μεταξωτή εκείνη κλωστή που θα τους κρατάει με ασφάλεια συνδεδεμένους με τις μνήμες της φαμίλιας τους. Την μνήμες της δικής μας ιστορίας, τότε που τη χρονιά του κορωνοιού κάναμε αυτό κι εκείνο κι ότι ζήσαμε χαράχτηκε βαθιά και χάρισε σε ετούτο τον κόσμο πλάσματα που ξέρουν να μοιράζουν και να μοιράζονται. Να χαρίζουν και να χαρίζονται. Να τραβάνε μπροστά και να μην ακινητοποιούνται στο φόβο και να μην διστάζουν ακόμη και να σπαταληθούν για την χαρά και την αγάπη. Να μην ξεχνούν τις ρίζες τους γιατί βασίζονται σε αυτές....
Αλίμονο.Τρέφονται από αυτές!


Αυτό το Πάσχα...θα είναι το πιο σιωπηλό. Το πιο υπέροχα και θλιβερά ήσυχο. Οι λαμπάδες μας θα είναι κεριά, τα αυγά μας πιο κόκκινα από ποτέ, τα σώματα μας μακριά μα οι ψυχές μας απόλυτα συνδεδεμένες και οι προσευχές μας ψιθυριστές, όπως ταιριάζουν στον πόνο και την αλήθεια μιας τέτοιας γιορτής. Της γιορτής που μια ζωή με ταπεινότητα, νίκησε έναν θάνατο...

Μια γιορτή θηλυκή όπως είχα ξαναγράψει, που κουβαλά μέσα της την κάθαρση. Οπότε ναι, χαίρομαι που πλησιάζει το Πάσχα. Φέτος η ανάγκη να το τιμήσω είναι ακόμη μεγαλύτερη και ναι, κι από το σπίτι μου, θα προσευχηθώ, θα βγάλω το κατάλευκο δαντελένιο τραπεζομάντηλο της γιαγιάς μου και τα γυαλικά της μάνας μου. Θα γεμίσω τα χέρια μου ζυμάρια και το σπίτι μας μνήμες. Μνήμες που φανερώνουν ένα μόνο. Όσο αλλιώτικες κι αν είναι οι συνθήκες, όσο διαφορετική κι αν είναι η πραγματικότητα, όσο αντίξοα, ζοφερά και τρομακτικά κι αν φαντάζουν όλα...η "Άνοιξη" πάντα βρίσκει τον τρόπο να υπερισχύσει. Εκατομμύρια χρόνια τώρα! Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα της Ζωής, της Φύσης και της Γης...κι η μόνη αλήθεια της Ανάστασης! 

Το Πάσχα είναι θηλυκή γιορτή λοιπόν και αναλαμβάνουμε εμείς...

Κλείνοντας να σας συστήσω ξανά μια ξεχωριστή ομάδα το ΞΕBLOGAΡΙΣΜΑ που έχει ως στόχο του να  υποστηρίζει τις μαμάδες που βρίσκονται μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους στις φυλακές Θήβας. Τις μοναδικές φυλακές της χώρας που δέχεται μαμάδες και παιδιά. Χρειάζονται πάντα την βοήθεια και υποστήριξη μας, μα αυτές τις ιδιαίτερες και δύσκολες μέρες οι ανάγκες γίνονται ακόμη μεγαλύτερες. Αν νιώσετε πως θέλετε με έναν τρόπο να βοηθήσετε ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα.

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ μια  παλιότερη μου ανάρτηση  για τις μαμάδες που μεγαλώνουν στις φυλακές τα παιδιά τους. Μικροί Φυλακισμένοι.

Καλό βράδυ αγαπημένοι... Το μυαλό κι οι προσευχές μας σε εκείνους που εργάζονται στην πρώτη γραμμή! Ας κρατηθούμε ασφαλείς. Να μην πάει χαμένη η θυσία μα κι ο αγώνας τους.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Καραμπινάτα μηνύματα!

Έκανα τις προάλλες αυτή την ερώτηση στο instgram κι έλαβα δεκάδες απαντήσεις. Συγκινητικές αστείες...


Τα χώρισα σε μικρές κατηγορίες .
Το πρώτο  αφορούσε τους ανθρώπους και τις σχέσεις κι έδειχνε πόσο μας λείπουν οι αγαπημένοι μας. Φανέρωνε την αγωνία του να είναι καλά κυρίως οι γονείς και τη ανάγκη για αγκαλιές αγγίγματα και σωματική επαφή.
  • Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω ας ξεκινήσω με αγκαλιές και φιλιά
  • Να τρέξουμε έξω σαν παιδιά και να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους μας.
  • Να αγκαλιάσω τις φίλες μου σφιχτά.
  • Να δω τους γονείς μου.Η μαμά δουλεύει σε νοσοκομείο και φοβάται μην μας κολλήσει.
  • Θα αγκαλιάσω τους γονείς μου
  • Να αγκαλιάσω σφιχτά
  • Θα πάω στην μαμά και στον  μπαμπά με το γιο μου
  • Ένα τραπέζι όλοι μαζί με γονείς , με την αδερφή μου και τα ανίψια
  • Να μαζευτούμε με φίλους, να φάμε μαζί να γελάσουμε...
  • Θα φιλήσω τους  γονείς την αδερφή μου, τον ανιψιό και μετά θα φάω πιτόγυρο.
  • Θα τρέξω να κάνω μια σφιχτή αγκαλιά στον αγαπημένο μου
  • Θα κλάψω δυνατά τρέχοντας  μέχρι τους γονείς μου και θα τους αγκαλιάσω!
  • Αγκαλιά σε όσους μου λείπουν
  • Θέλω να δω τους γονείς μου.
  • Θα αγκαλιάσω φίλους που μου έχουν λείψει.Θα  κλείσω θέση στο καταφύγιο για Όλυμπο!
  • Θα δω επιτέλους το αγόρι μου και θα τους δώσω ένα φιλί, μα ένα φιλί!

Ακολουθεί, η ανάγκη για  επαφή με τη φύση και την εξοχή. 
  • Θα τρέξω σε ένα λιβάδι και θα φωνάξω δυνατά ελευθερίαααααα
  • Θέλω να κάνω μια μεγαααααλη αυτοκινητοβόλτα με δυνατή μουσική.
  • Βουτιά στη θάλασσα
  • Μια τεράστια υπερβόλτα στη θάλασσα, τα βουνά και τα χωράφια
  • Βόλτα για καφέ κάπου όμορφα εκτός πόλης
  • Να πάω στο χωριό μου στη φύση και στα πρόβατα
  • Παιδική χαρά, να χαρεί ο λαός
  • Περπάτημα από το σπίτι ως τη μαγευτική παραλία. Να δω την πόλη ζωντανή.
  • Θα πάω στο ποτάμι αφού πρώτα αγκαλιάσω πολύ κόσμο.
  • Θα οργανώσω ένα πικ νικ στην εξοχή παρέα με φίλους τα παιδιά τους κι αγκαλιές και φιλιά...
  • Θα κανονίσουμε να πάμε μια εκδρομή στο χωριό να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα
  • Μια μεγάλη βόλτα στη φύση

Η ανάγκη για παρέα με φίλους. Για επαφή με την πόλη, με απλές καθημερινές συνήθειες που λείπουν.
  • Ταβέρνα με φίλους
  • καφέδες με τις φίλες
  • Θα πάω διακοπές
  • Freddo cap και βολτάρα με τα μωρά μου από το πρωί μέχρι το βράδυ έξω.
  • Ένα ποτό ρε παιδιά! Με δυνατή μουσική και τους φίλους δίπλα.
  • Βόλτα με τα καροτσάκια για καφέ.
  • Φρέντο δίπλα στο κύμα
  • Θα βγω με το αγόρι και θα αράξουμε Αγίας Ειρήνης στην πλατεία.
  • Μια εκδρομή σίγουρα και θα πάω να πιω ένα κρασί με ένα όμορφο εστιατόριο
  • Θα βγω μια βόλτα με τα παιδιά μου και θα πάω να δω τον νεογέννητο ανιψιό μου.
  • Θα βγω με τα παιδιά μου βόλτα και παιχνίδι στην παιδική χαρά να βρουν τους φίλους τους και να ψοφήσουμε στο παιχνίδι και στο περπάτημα
  • Να πάω να αγοράσω λουλούδια και φυτά για τις γλάστρες μου

Η αυτοφροντίδα κι ο καλλωπισμός ή οι ανάγκες του σώματος.
  • Θα βάψω ρίζα.
  • Νύχια, κομμωτήριοοοοο
  • Θα ξαναφορέσω σουτιέν.
  • Νύχια. Καφές στολισμένη
  • Να κουρέψω μαλλί έχω γίνει τρελός
  • Εμβόλιο

Υπήρξαν και κάποια μηνύματα πιο εσωτερικά που φανέρωναν μιαν άλλη πιο βαθιά ανάγκη, μια πνευματικότητα, αλλά και μια αγωνία για το αύριο.
  • Θα πιω ένα ποτήρι γεμάτο χρώματα να χρωματίζω τη  ζωή μου κάθε μέρα με χαμόγελο.
  • Μισώ τα μπουζούκια αλλά θα πάω να ρίξω ένα χορό, μα τι χορόοοοο
  • Είναι πολύ νωρίς για να το σκέφτομαι αλλά θα ήθελα πολύ να δουλέψω. Δουλεύω σε ξενοδοχείο κι είναι πολύ αβέβαιο.Αν δεν γίνει θα κάνω πολλά μπάνια με τα παιδιά και θα τρώμε βρούβες.
  • Να ζήσουμε τα καλά, τα αγνά, τα μικρά, την Άνοιξη και τα λουλούδια
  • Θα τα έχω χαμένα.
  • Να πάω εκκλησία να ανάψω ένα κερί
  • Τίποτα. Ανάσες.
  • Μια βόλτα στη θάλασσα μόνη μου να ευχαριστήσω το Θεό.
  • Θα πάω εκκλησία, να ευχαριστήσω το Θεό που τα καταφέραμε
  • Θα κλάψω από χαρά εύχομαι.Δεν θέλω να χάσω κανέναν.

Και βέβαια υπήρχαν και τα τυχερά....θα χαρώ πολύ κόσμο !!!
  • Ραντεβού μαζί σου. 
  • Θα έρθω Θεσσαλονίκη
  • Θα συναντήσω όσους αγαπώ και θα τους αγκαλιάσω σφιχτά. Κι εσένα!
  • Θα έρθω στους Κύκλους!
  • Θα ανεβώ Θεσσαλονίκηηηη

..και όλα μαζί φανερώνουν  την ανάγκη μας όλο αυτό να περάσει.Να μας βρει όλους καλά. Να μην χάσουμε το χιούμορ και την επαφή μας με τους ανθρώπους και τον ανώτερο εαυτό μας, που ξέρει να αγαπά, να νιώθει, να συμμετέχει, να δίνει, να χαρίζει, να μοιράζεται, να γελάει, να περιμένει,  να αυτοσαρκάζεται και να μένει προσηλωμένος στο στόχο! 
Ο στόχος είναι να τα καταφέρουμε όλοι αγαπημένοι. Όλοι! Μέχρι τότε μένουμε σπίτι, ζούμε και μοιραζόμαστε στιγμές διαφορετικές, αληθινές, ίσως αλλόκοτες, μα σίγουρα μοναδικές κι ονειρευόμαστε, στιγμές μαγικές. Σας ευχαριστώ για την διάδραση. Με ξαφνιάσατε!
Με κάνατε και συγκινήθηκα, γέλασα, ξύπνησα, γιατί είμαστε μαζί! Πιο μαζί από ποτέ. Είκοσι τέσσερις μέρες από τότε που η ζωή μας άλλαξε για πάντα. 
Πεισμώσαμε το νιώθω! Κι είναι το πείσμα μας πιο μεγάλο κι απ' το φόβο!

Καλημέρα αγαπημένοι...μείνετε ασφαλείς! Εικοσιτέσερις και συνεχίζουμε!!! Να μην λείψει κανείς....


Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Μέρες Καραμπινάτες

Όλα όσα ήξερες να τα ξεχάσεις...Όλα όσα νόμιζες πως είχες κατακτήσει κι αυτά βάλτα στην άκρη για μετά. Τώρα το εδώ. Πιο εδώ από ποτέ. Μέρα με την μέρα. Στιγμή με τη στιγμή!
Το πρώτο συναίσθημα ήταν μούδιασμα...όπως όταν παίρνεις μια μεγάλη απόφαση που θέλεις να την στηρίξεις μα δεν ξέρεις πως...όπως τότε που έκανα την εγγραφή στον πρώτο μου μαραθώνιο κι ύστερα αντί να χαρώ πανικοβλήθηκα. 
Έτσι κι εδώ έρχεται το νέο και μουδιάζεις...καραντίνα. Το περίμενες. Φαινόταν ξεκάθαρα, ήδη έκανες προπονήσεις στο μυαλό σου καθώς τα μέτρα ερχόταν  βήμα βήμα μα και πάλι ....ουπς τι έγινε ρε φίλε. Μετά σε πιάνει το πείσμα.Το γινάτι. Λες ναι ρε θα γίνει χαμός θα τα καταφέρουμε ρε πατρίδα. Φίλοι αδέρφια.Αμάσητοι θα βγούμε από όλο αυτό.Θα παλέψουμε, θα πονέσουμε, θα τα δώσουμε όλα και θα τα καταφέρουμε. Αυτό τον ηρωικό εαυτό μου δεν τον εμπιστεύομαι ποτέ...μεγάλος απατεώνας...

Αυτά από μέσα και μετά ήρθε η επόμενη μέρα...ρομπότ. Στρατιώτης. Θα σηκωθούμε. Θα βγάλουμε πρόγραμμα. Αμάσητοι σου λέω.Γυμναστική στο σπίτι. Καλό φαΐ. Φρούτα κι άλλα φρούτα φέρε φρούτα.  Να κρατηθούμε γεροί.Να μην μας βρει ο ιός αδύναμους. Δεν μασάμε ρε αλήτη! Όχι οθόνες. Βιβλία.Φερε βιβλία αδιάβαστα να τους δώσουμε αξία! Να μάθουμε. Διψάμε για γνώση σου λέω! Δες τη βροχή.Το σύννεφο. Το κλαδάκι.Τη σταλαγματιά. Δώσε αξία στη στιγμή. Μην βλέπεις ειδήσεις. Τρομακτικό πράγματα τα μμε. Βγες από το comfort zone. Ξανά. Μην φοβηθείς. Ξανά.  Μην μασήσεις, μην κάνεις πίσω. Έχουμε πόλεμο κι άλλοι είναι στην πρώτη γραμμή. Εσύ στη χουχουλιαστή σου ασφάλεια στα μετόπισθεν δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς, να αγχώνεσαι, να στεναχωριέσαι. Άλλοι τραβάνε μπροστά. Γέννα όνειρα, όχι φόβους. Σκέψου το πως θα τρέξεις τον επόμενο αγώνα. Το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα. Η πρώτη αγκαλιά. Ένα μεγάλο πάρτι με όοοολους τους αγαπημένους, ω ρε τι έχει να γίνει και μετά....ηλιοβασιλέματα. Εξοχές. Βόλτες. Καφέδες. Εστιατόρια σινεμά. Αγορά...Ψώνια....ψώνια;;;;
Όχι δεν θα σκέφτεσαι ότι δεν θα έχεις λεφτά. Ότι δεν θα έχει  κανείς πια  λεφτά. Ότι θα καταστραφεί η οικονομία κι ότι με κόπο χτίστηκε, ότι θα γίνουμε χειρότερα από ότι το 2008, όχι μην σκέφτεσαι το 2015, όχι τα γαμημένα capital controls.! Όχι ότι θα είναι ακόμη χειρότερα...χειρότερα; Πόσο χειρότερα! Όχι μην σκέφτεσαι τα έξοδα που τρέχουν. Όχι τις πανελλήνιες...όχι είσαι μικρή άλλοι παλεύουν για την ζωή τους  ντροπή σου!

Έχουμε πόλεμο κι εσύ κλαψουρίζεις....φοβάσαι για τους δικούς σου...όλοι φοβούνται. Δεν είσαι η μόνη ξέρεις...άσε μας! Μην λυγίσεις, μην κοιτάς πίσω, μόνο μπροστά!  Βιντεοκλήσεις με τους γονείς. Με φίλους. Γέλια κι αστεία μέσα από τις οθόνες. Με τις ρόμπες, με τα μαλλιά ξεχτένιστα, με τους καφέδες στα χέρια...αυτός ο πόλεμος μας έφερε κοντά...ωραία να πολεμάς από το σπίτι...τι θυσία είναι αυτή ωρέ! Να μην μπορείς να πας στο μπακάλη, να βολτάρεις στον πεζόδρομο, να πιεις πέντε καφέδες λέγοντας το τίποτα....τι στερήσεις μεγάλες φέρνει αυτός ο πόλεμος....τι θυσία!

Οι μέρες περνούν και γίνονται καραμπινάτες...Θα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Θα με αυτοπυροβολήσω με τις αποκριάτικες καραμπίνες των παιδιών.
Βγαίνουν οι ειδικοί κάτσε να ακούσουμε, αυτοί ξέρουν. Ψυχολόγοι, διαιτολόγοι, ψυχίατροι, θεραπευτές, γκουρού, κάτι παραπάνω θα ξέρουν! Βάλτε πρόγραμμα, τρώτε σωστά, μην κάνετε άσχημες σκέψεις...ποιοι είναι αυτοί οι ειδικοί και πως τα ξέρουν όλα...και το χειρότερο ουπς είμαι κι εγώ ειδικός! Αλήθεια τώρα; κι αν ναι, εγώ γιατί δεν ξέρω τίποτα;
Όλα τα εκπαιδευτικά που έχω κάνει για διαχείριση κρίσης πήγαν στο βρόντο. Άδικα τα χρήματα που ξόδεψες πατέρα! Πιο εύκολα διαχειρίζεσαι μια κρίση εργασιακά παρά προσωπικά...Ούτε να το χάσω με την ησυχία μου δεν μπορώ, "καλά αν αγχωθείς εσύ εμείς τι να πούμε"...τουμπεκί!
Τα ξαδέρφια και τα ανίψια στέλνουν ασταμάτητα μηνύματα στην κοινή μας ομάδα. Κλαίμε από τα γέλια. Κάνουμε βιντεάκια ηλίθια και τα μοιραζόμαστε. Κάνουμε συναυλίες  από Αγγλία τα μικρά παίζουν πιάνο από Θεσσαλονίκη κλαρινέτο. Άλλοι τραγουδάνε. Όλα όσα δεν προλαβαίναμε να πούμε όταν συναντιόμασταν τα λέμε μέσα από την οθόνη! Η πρώτη μου καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα αυτοί. Μιλάμε σε ιντερνετικές συνδέσεις με τη μαμά και την αδερφή μου, κι οι τρεις μαζί. Τα παιδιά χοροπηδούν τριγύρω. Το απολαμβάνουμε αυτό. Πάντα δεν έφτανε ο χρόνος και τώρα  να έχουμε χρόνο και θέλω να τους ακούω συνέχεια. Με τη μαμά μοιραζόμαστε συνταγές, με το μπαμπά βρίζουμε τις μη αλληλέγγυες Ευρωπαϊκές χώρες! Την Παγκοσμιοποίηση.Τα λόμπι! Το καλύτερο μας!  Περιμένω τα στατιστικά κάθε μέρα και προσεύχομαι να μην χαθεί κανείς σήμερα κι οι μέρες ίδιες...ίδιες...ίδιες....κι άνθρωποι πεθαίνουν. Άνθρωποι μολύνονται. Μαμά να προσέχεις. Μην βγαίνεις έξω. Μπαμπά μείνε σπίτι! Θέλω να σας ξαναδώ! Να σας ξαναδώ.Να σας ξαναδώ! Θέλω να σας αγγίξω. Φτάνουν οι κάτι χιλιάδες φορές που έχω πει σ' αγαπώ ή χρειάζονται κι άλλες για να γίνω  κατανοητή; Βλέπω όνειρα μπερδεμένα. Συγκινούμαι και δακρύζω μόνη μου...σκουπίζω τα μάτια στα γρήγορα, μην με δουν κι αγχωθούν.

Κι ύστερα ανοίγω την οθόνη, δικαιολογώντας την απόφαση μου...Ένταξή δεν φταίει το μηχάνημα αλλά εγώ που σπαταλάω το χρόνο μου. Θα το χρησιμοποιήσω με σύνεση. Ας δω λοιπόν, κάτι που να αξίζει τον κόπο...

Είδα τον μικρό γορίλα που έχασε τη μαμά του και τον μεγάλωσαν με μπιμπερό σε ένα καταφύγιο με ορφανά γοριλάκια...συνταγή για τσουρέκι, συνταγή για φαλάφελ, συνταγή για ψωμί, α! η νταντά άμεσης δράσης προσπαθεί να συνετίσει ένα παιδάκι που όλους τους φτύνει και τους κοπανάει...θυμωμένο μικρό παιδάκι πόσο σε νιώθω...ο Σίζαρ Μίλαν ο γνωστός γητευτής σκύλων,  τα έβαλε με ένα ροτβάιλερ που τρώει τα σίδερα, τις γάτες, τα αφεντικά του κι όλα τα παιδάκια της γειτονιάς...το νιώθω κι αυτό το ροτβάιλερ, θέλω να τους δαγκώσω όλους...ω! Σπίτια! είδα το σπίτι του Τζον Στάμος, της Τζένιφερ Άνιστον, της Ντακότα Τζόνσον της Σέριλ Κρόου, του Ρίκι Μάρτιν, έπηξα στην πισίνα και στα τζακούζια....στο σπίτι του Λένι Κραβιτς κοπάνησα τον υπολογιστή....ε, στα διάλα!!!Δεν θα τον ξανανοίξω ποτέ!!!!....
...δέκα λεπτά μετά ξέχασα την απόφαση μου κι ήθελα επιτέλους να δω αυτή τη σειρά, δέκα λεπτά μετά, μπαα...θα δοκιμάσω την άλλη, μπαααα, μήπως εκείνη....άφησα καμιά δεκαριά σειρές στη μέση και το μυαλό δεν σωπαίνει με τίποτα....
Ας δω ντοκιμαντέρ...μια οικογένεια που ζούσε κλειδωμένη σε ένα διαμέρισμα για 10 χρόνια. Αυτοί σίγουρα κάτι παραπάνω ξέρουν από απομόνωση για να δω κάτι θα μάθω...κατάθλιψη. Ζει άνθρωπος σε τόσο στερητικό περιβάλλον!!! Μάδερ φάκερ σκέφτομαι σε άπταιστα ελληνικά όλα τα αντέχει τελικά ο άνθρωπος! Άνθρωποι που ζουν σε κουτιά στην Κίνα. Μα πως άντεξαν τρεις μήνες έτσι σε καραντίνα...ή καλύτερα πως αντέχουν μια ολόκληρη ζωή σε ένα κουτί! Άρα μπορούμε όλοι.
Μπορείς κι εσύ! Ναι μπορείς....η ματιά έξω από το παράθυρο...βροχή, βροχή, βροχή...αγαπώ τη βροχή! Όμως και βροχή και πανδημία...μου πέσαν πολύ. 168 ώρες , 27 λεπτά και 32 δευτερόλεπτα βροχής...το μάτι γυρίζει ξανά στην οθόνη, νάτοι αυτοί που επιβίωσαν 69 ημέρες στα έγκατα της γης όταν το ορυχείο που δούλευαν κατέρρευσε...πλάκα κάνεις σκέφτομαι δεν έχεις δικαίωμα να μην αντέχεις, να βαριέσαι, να ασφυκτιείς, να παραπονιέσαι. Θυμάμαι όλους μου τους  θεραπευόμενους στην Επανένταξη αποφυλακισμένων του Κεθεα. Θυμάμαι ιστορίες απομόνωσης, σε κρύα σκοτεινά κελιά. Να μιλούν στους τοίχους. Να βλέπουν φαντάσματα. Θυμάμαι τον Λευτέρη  σαράντα χρόνια ακατέβατα και τα πέντε πρώτα παιδάκι ακόμα στο Γεντί Κουλέ στο Επταπύργιο. Χωρίς κάλυμμα να μπαίνει το χιόνι από το παράθυρο και να ξυπνάνε  μούσκεμα, παγωμένοι κι έτσι να κυλούν οι ώρες, οι μέρες, η ζωή. Θέλω να κλάψω σαν τον σκέφτομαι τόσο πολύ πονάω! Πάντα θέλω να κλαίω σαν σκέφτομαι εκείνα τα πλάσματα..."μην μιλάς" ψιθυρίζω στο μυαλό μου, βούλωσε το δεν έχεις δικαίωμα να  νιώθεις αγανάκτηση. Σκάσε!
Μιλάω με τον φίλο μου τον Πάνο,  στην Κίνα. "Πως αντέξατε τόσο καιρό σε καραντίνα, του λέω τι έκανες;" ..."υπομονή" μου απαντά,  "...και κάτι ακόμη μην τρως και να γυμνάζεσαι". Και πως να γυμνάζομαι που δεν μπορώ να βγω έξω να τρέξω του απαντώ. Μου στέλνει ένα βιντεάκι με έναν τύπο στην Γαλλία που έτρεξε μαραθώνιο στο μπαλκόνι του κι από κάτω τη φράση "no excuces".... άι στο διάλο ρε φίλε!!!! Σε λίγες μόνο μέρες ξεχάστηκαν τα φρούτα. Πατατάκια, φουντούνια, σπιτική πίτσα για επιδόρπιο και ίον αμυγδάλου για παρηγοριά! Έτσι από αντίδραση! Δεν με αναγνωρίζω. Αντίσταση ρε. Θα τρώω!!! Ναι μεγάλος απατεώνας ο επαναστάτης εαυτός!

Ο μεγάλος γιος από μέσα κοπανιέται. Κάνει διαδικτυακά μαθήματα. Με το σχολείο, με το φροντιστήριο...είναι σε απόγνωση.Πανελλήνιες γαρ.  Δεν ξέρει πότε θα γράψει, τι θα γράψει, ημερομηνία, ύλη...όλα στον αέρα! Αυτός είναι ο αληθινός ήρωας.Μιλάμε για απίθανη διαχείριση. Το χάνει, το βρίσκει, σφυρίζει, τραγουδάει, σιδερώνει τις γραβάτες και τα γιλέκα του, βάφει συνέχεια και γυαλίζει τα παπούτσια του και παίζει ασταμάτητα στο κλαρινέτο τον νονό. Μάλλον ξυπνάει μέσα του ο Don Corleone! Να ανησυχώ;
Διαβάζει, κάνει ασκήσεις, σκίζει χαρτιά, κοπανάει τα βιβλία, γελάει, σε δυο λεπτά κλαίει είναι λίγο σαν τον τρελό του χωριού...ο μικρός αντίθετα είναι ο χαρούμενος τρελός του χωριού. Μιλάει με τους φίλους και τα ξαδέρφια του στο ίντερνετ κι όλη μέρα φτιάχνει αεροπλανάκια και βάζει μέσα το χνουδωτά ζωάκια και τα πετάει στο σαλόνι...όοοοολη μέρα....πτήσεις πάνω από το κεφάλι μας...φωνάζοντας λευτεριααααα.





Χθες μαλώσαμε για το μπισκότο...ποιος έφαγε το τελευταίο; Ποιος άφησε ανοιχτή την πόρτα; Ποιος δεν έσβησε το φως; Ποιος δεν έκλεισε την ψηστιέρα; Ποιος σφυρίζειιιιιι; Ποιος γελάει τόσο δυνατά; Ποιος έχει τέρμα την τηλεόραση επιτέλους δεν είστε μόνοιιιιιιι, γιατί με ακολουθείς, γιατί πας όπου πάω;  Θα κάνω διαλογισμό. Θέλω απόλυτη ησυχία για είκοσι λεπτά παρακαλώ. Ακούγονται πνιχτά γέλια, κοπανήματα, ουρλιαχτά, ποδοβολητά. κι η φωνή μου διαπερνά τους τοίχους:
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!Ένα λεπτό ησυχίας μπορώ να έχω σε αυτό το σπίτιιιιιι;

Έχω ταχυκαρδία από τα νεύρα...διαλογισμός μάνας εφήβων!

Στιγμές οικογενειακής ευτυχίας! Όλα όσα μου έδιναν χαρά πάνε περίπατο. Δεν κάνω γλυκά, δεν θέλω να μαγειρεύω. Δεν με ενδιαφέρει να γράφω, να δημιουργήσω, να εμπνεύσω, να εμπνευστώ...Θέλω να καταρρεύσω με την ησυχία μου επιτέλους Μπορώ; Ενοχλώ;
Καλά πως θα κερδίσουμε τον πόλεμο με τέτοια ψυχολογία...Ε! ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ κι εσύ!
Καναπές, βούλιαγμα...βαρύς ο πόλεμος....α ρε παππού τότε στο Αλβανικό μέτωπο μέσα στην παγωνιά, την πείνα και την ψείρα, ούτε που μπορούσες να φανταστείς την θυσία που θα κάνω εγώ σαν έρθει η ώρα μου...ούτε που μπορούσες να το φανταστείς! Γυρίζω πλευρό...πονάει το σώμα από την ακινησία...κι έξω βρέχει. Κάποτε έτρεχα στην βροχή...χιλιόμετρα...πέντε, δέκα, είκοσι.....τριάντα,  τώρα ανεβαίνω τις σκάλες και λαχανιάζω...πως θα νικήσουμε τον πόλεμο αν λαχανιάζεις στη σκάλα; Σκάσε!


...συναντήσεις μέσω ίντερνετ. Ομάδες μέσω ίντερνετ. Έχει κι αυτό το γούστο του...Νιώθω κανονικός άνθρωπος μόνο εκεί. Μπαίνω στο ρόλο. Ισιώνω. Μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο.Όπως πάντα οι θεραπευόμενοι μου υπήρξαν οι πιο ουσιαστικοί μου δάσκαλοι στην εργασιακή μου ζωή και όχι μόνο. Τα ίδια και τώρα. Είμαστε πολύτιμοι ο ένας για τον άλλο και μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο. Υπέροχα γενναίοι και απίστευτα βοηθητικοί! Κι εκεί σαν ακούω το δικό τους φόβο μπορώ να βάλω τον δικό μου φόβο σε πλαίσιο και να τον αποδεχτώ...Φοβάμαι κι είναι αυτό όχι μόνο φυσιολογικό μα και υπέροχο. Γιατί ο φόβος με κάνει πλάσμα ευάλωτο μα κι αληθινό. Φοβάμαι σημαίνει αποδέχομαι. Φοβάμαι σημαίνει είμαι γενναίος! Κι όλα αυτά τα μηνύματα των ημερών για την αντίσταση στο φόβο, όλα αυτά τα"μην μασάτε, μην φοβάστε, βαδίζουμε στο φως, φοβούνται ω ρε τα παλικάρια;"  δεν τα ακούω.
Συναίσθημα κι ο φόβος. Δικό μου. Ολόδικο μου. Γιατί να το φοβηθώ. Γιατί να το απαρνηθώ; Γιατί να το απορρίψω;
Αυτός που δεν φοβάται τα αεροπλάνα και ανεβαίνει σε αυτά, είναι απλός ταξιδιώτης. Αυτός που φοβάται τα αεροπλάνα και ανεβαίνει σε αυτά είναι ένας γενναίος ταξιδιώτης. Το ότι φοβάμαι δεν σημαίνει πως δεν πετάω...είμαι εδώ με τους δαίμονες μου και πετάω μαζί σας! Γενναίοι μου!
Να πω την αλήθεια. Αν δεν υπήρχε ο φόβος του θανάτου και η σκιά της οικονομικής καταστροφής μια χαρά θα την περνούσα σπίτι. Αγαπώ να μου κάνω παρέα. Βρίσκω τρόπους να είμαι δημιουργική...το έμαθα καλά σαν ο φόβος, ο ίδιος φόβος που με έκανε γενναία, πριν με κάνει γενναία με είχε κάνει δειλή και είχα κλειστεί σπίτι σε μόνιμη καραντίνα...για τόσο καιρό που τρομάζω κι εγώ σαν μετράω...μήνες...χρόνια...Το καλό του να έχεις διαταραχή πανικού είναι πως υποχρεώνεσαι να ζεις με τη μοναξιά και τις σκιές σου για πολύ καιρό...Έχω μοιραστεί και πρόσφατα μα και στο παρελθόν αυτή μου την περιπέτεια!

Και για να σοβαρευτούμε επιτέλους γιατί σας κούρασα...Ζορίζομαι όπως όλοι πονάω όπως όλοι, φοβάμαι όπως όλοι, μπερδεύομαι όπως όλοι και ζω κάτι αδιανόητα πρωτόγνωρο όπως όλοι...όπως όλοι μας. Αυτό που εμένα με βοηθάει είναι ένα! Μαραθώνιος! Έχω διαχειριστεί πολλές προσωπικές κρίσεις όπως όλοι. Επαγγελματικές. Προσωπικές. Συναισθηματικές. Σωματικές. Κάποιες φορές ήμουν αποτελεσματική κάποιες λιγότερο αποτελεσματική, μα καταλήγω πως οι εκπαιδεύσεις που έχω κάνει στην διαχείριση κρίσεων, παρόλο που αμφέβαλα για εμένα,  μάλλον τελικά έπιασαν τόπο πατέρα.Να κοιμάσαι ήσυχος! και  για να το ελαφρύνω θα μοιραστώ μαζί σας την απλή συνειδητοποίηση πως όλο αυτό μου θυμίζει μαραθώνιο και μάλιστα κακό. Π.χ. τον αξέχαστο Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας. όπου αυτό που ζούσα ήταν πρωτόγνωρο, δύσκολο και απίθανα κι αδιανόητα επίπονο σωματικά και συναισθηματικά. Γκρίνιαξα, έκλαψα, θύμωσα, έγινα έξαλλη, απογοητεύτηκα, τρόμαξα, φοβήθηκα φριχτά, κατέρρευσα, σκεφτόμουν κάθε λεπτό να εγκαταλείψω αλλά...δεν σταμάτησα ποτέ να τρέχω. Ποτέ! Και τερμάτισα με τα χέρια ψηλά, κατάκοπη, ευτυχισμένη και διαλυμένη μαζί. Τι ήταν αυτό που με κράτησε και δεν εγκατέλειψα; Τρία πράγματα και τα τρία δεν είναι πράγματα! Είναι όλοι εκείνοι οι λατρεμένοι που με περίμεναν στο τέρμα...ο φίλος με τον οποίο τρέχαμε μαζί και δεν έφυγε λεπτό από κοντά μου και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μου, πίσω μου, δίπλα μου, μέσα μου, που η εικόνα τους λειτουργούσε σαν κίνητρο.

Αυτή είναι η μια και μοναδική γαμημένη απάντηση! Δεν με κράτησε το ότι δεν φοβήθηκα, το ότι δεν τρόμαξα, το ότι ήμουν καλά γυμνασμένη, το ότι ήμουν σίγουρη για εμένα, το ότι δεν πονούσα....το ότι δεν δείλιασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Με κράτησαν οι άνθρωποι.Οι άνθρωποι.Τα πολύτιμα χαμόγελα, τα χέρια τους. Η αγκαλιά που με σήκωσε σαν έπεσα.Το χέρι με το μουσκεμένο σφουγγάρι που με  δρόσισε σαν καιγόμουν, το ανακουφιστικό χάδι στο διαλυμένο μου πόδι, το καθαρισμένο φρούτο που μου έδιναν στο χέρι, οι λέξεις, οι μαγικές τους λέξεις,  πάμε, μπορείς, σε περιμένω, είμαι εδώ, μαζί, σήκω. Σήκω!ΣΗΚΩ!!!
Μια εγώ, μια εσύ! Μαζί. Σήκω και μην ακούς τίποτα. Όλα είναι εδώ κι ο φόβος κι ο τρόμος κι η αγωνία...όλα αποδεκτά, όλα αγαπημένα. Δεν σε κάνουν αδύναμο, το αντίθετο! Όλα αυτά είναι που σε κάνουν ήρωα. Τον ήρωα του εαυτού σου!
Είμαστε μαζί. Πάντα αυτό που μας κρατάει όρθιους είναι η αγάπη. Αυτή που παίρνουμε, αυτή που δίνουμε, αυτή στην οποία πιστεύουμε και κάνει τη γη να γυρίζει.
Ο κολλητός μου από την Κίνα μου είπε  "μην νιώθεις καθηλωμένη, πες πως είσαι σε χειμέρια νάρκη. Αυτό χρειάζεσαι τώρα και θα επανέλθεις μετά. Στην ώρα σου."

Είμαι εκτός παιχνιδιού!
Ο  καναπές μου είναι ο πάγκος μου για λίγο. Κι ο δικός σου! Παίζουν άλλοι παίκτες τώρα πιο χρήσιμοι...μα όταν έρθει η ώρα θα μπούμε στον αγώνα με λύσσα! Και θα παλέψουμε ξανά. Γιατί αυτός ο αγώνας είναι και δικός μας. Είναι ο αγώνας όλων μας και θα αγωνιστούμε όλοι με την σειρά μας! Όχι για την νίκη. Ούτε για την επιβίωση. Αλλά για τη Ζωή. Για αυτό το αυθάδικο τρελοκόριτσο με το στενό τζιν που αξίζει να ερωτευτείς και να ζήσεις.
Κι όλα αυτά τα δικαιώματα, οι ελευθερίες, οι ανάγκες που βάζουμε στην άκρη, δεν είναι θυσία, δεν είναι διαταγή, δεν είναι καταπάτηση, είναι η δική μας παραχώρηση για να κρατήσουμε ελεύθερο και καθαρό τον αγωνιστικό χώρο. Δεν είμαστε σε δυσμένεια εκεί στον πάγκο, αλλά σε αναμονή.
Ξεκουραζόμαστε λοιπόν, μα δεν χαλαρώνουμε...έρχεται η σειρά μας. Και θα μας χρειαστούμε όλους! Ως τότε ας αφήσουμε τον αγωνιστικό χώρο καθαρό,  να παίξουν αυτοί που χρειάζονται κι ας γίνουμε για εκείνους η καλύτερη κερκίδα του κόσμου!
Γιατί κι αυτό ακόμη  θα περάσει, μα μέχρι να περάσει να θυμόμαστε πως δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά αγώνας αντοχής. Μαραθώνιος αγαπημένοι. Δύσκολος, προκλητικός, σκληρός, κι εθιστικός σαν καραμπινάτος έρωτας!

Καραμπινάτος σαν τις μέρες που ζούμε!!!!

Κλείνω με ένα βιντεάκι μου έφτιαξε ένα πλάσμα αγαπημένο και απίθανα ταλαντούχο που αγαπώ βαθιά. Το έντυσε με εικόνες από τους Κύκλους Ζωής και με την υπέροχη φωνή της που απαγγείλει τις μέρες εγκλεισμού όπως τις κατέγραψε η Kitty O’Meara, συνταξιούχος δασκάλα.

Αναστασία, Μωβένιο μου κορίτσι σε ευχαριστώ!!!και οι άνθρωποι θεραπεύτηκαν....

                                                                                                                                       Κατερίνα



Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

Κι αυτό θα περάσει...

Μια μόνο εβδομάδα πριν  ζήτησα μέσα από το fcb να μου στείλετε ευχές για το δέντρο ευχών στους Κύκλους Ζωής κι έγινε. Ήρθαν πολλές όμορφες ευχές και τις κρέμασα στα κλαδιά του..

Ηταν μια ηλιόλουστη υπέροχη ημέρα. Κι εκεί κοιτάζοντας το μικρό ντελικάτο δεντράκι στους ερήμους πια Κύκλους, συγκινήθηκα και σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους που γεμίζουν τον χώρο με τις φωνές και την χαρά τους. Αποφάσισα λοιπόν, μιας και μου το ζητήσατε να κάνω ακόμη ένα μικρό βίντεο για να μοιραστώ τις σκέψεις μου για μια άσκηση που κάναμε λίγο καιρό πριν...Συγχωρήστε μου τα λάθη στον τρόπο λήψης ή ομιλίας...ως γνήσια ερασιτέχνης, έχω ακόμη δρόμο μπροστά μου σε αυτό το πεδίο...

Σήμερα λοιπόν, πολλά έχουν και πάλι αλλάξει. Είμαστε σε καραντίνα, βγαίνουμε έξω μόνο με ειδική άδεια κι η πανδημία έχει κατακλύσει  την ζωή και τη σκέψη μας...Μα ξέρω καλά, το νιώθω, πως όλο αυτό θα περάσει. Θα περάσει αγαπημένοι κι ας μην το αφήσουμε να περάσει άδικα. Ας μην το ζήσουμε χωρίς νόημα. Ας το εκμεταλλευτούμε. Για να αλλάξουμε.Να κατανοήσουμε.Να συνειδητοποιήσουμε. Να εξελιχθούμε.
Να τραβήξουμε μπροστά, τραβώντας  κι άλλους μαζί μας, ας μην το αφήσουμε απλά να περάσει...αντίθετα ας το περάσουμε! Ας διασχίσουμε αυτό το παγωμένο ορμητικό ποτάμι. Με ρίσκο. Με κόστος. Με σύνεση. Ας περάσουμε απέναντι....Ας τολμήσουμε..

Βροχερή, μουντή και κρύα ημέρα σήμερα μα την ημέρα που έγραψα αυτό το βιντεάκι κοντά μια βδομάδα πριν είχε ένα υπέροχο λαμπερό κι ανοιξιάτικο ήλιο...κι ήθελα να μοιραστώ αυτή τη φύση μαζί σας, μιας και ξέρω πόσο μας λείπει και την χρειαζόμαστε...Κουράγιο σε αυτούς που ζουν σε διαμερίσματα και την στερούνται περισσότερα από εμάς που ζούμε κοντά στην εξοχή. Η σκέψη μου μαζί σας.

Καλημέρα αγαπημένοι θα τα καταφέρουμε....θα περάσει...κι αυτό θα περάσει....
                                                                                                                      Κατερίνα



Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

Όλα αρχίζουν εδώ...

Μέρες τώρα θέλω να γράψω μα δεν ξέρω τι και πως. Σαν να έχασα τις λέξεις μου. Σαν να έχασα το νόημα κι ενώ υπάρχουν πολλά μέσα μου τα νιώθω μπερδεμένα κι υπερβολικά. Συναισθήματα που ακροβατούν ανάμεσα στην πίστη και στην πλήρη απογοήτευση. Σαν να βρίσκομαι σε ένα τρενάκι του τρόμου όπου ανεβοκατεβαίνω σε πίστες φόβου και ενθουσιασμού ανά πάσα στιγμή!

#Μένουμε σπίτι λοιπόν και σε μια στιγμή σαν ο κόσμος όλος να σιώπησε. Σαν να έσβησαν όλα τα φώτα και μείναμε όλοι κοκαλωμένοι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και τώρα; Πως θα ζήσουμε τώρα με τούτη την απειλή πάνω από τα κεφάλια μας; 

Πριν οκτώ χρόνια σε μια απλή εξέταση ρουτίνας από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα να ακροβατώ. Μορφώματα στο συκώτι και το πάγκρεας. Κακοήθεις όγκοι; Καλοήθεις όγκοι; Κύστες; Τι; Τι; ΤΙ;;;; Νόμιζα θα πέσω κάτω εκεί στην είσοδο του διαγνωστηρίου που πήρα τα αποτελέσματα.Τα μάτια του γιατρού...με απέφευγαν! Η λέξη πανικός είναι μικρή...δεν χωράει το αληθινό συναίσθημα!
Δεκαπενταύγουστος όλα κλειστά και έπρεπε να περιμένω εικοσιμία ημέρες για τις πιο ειδικές εξετάσεις και τα τελικά αποτελέσματα. Εικοσιμία ημέρες....και νύχτες!
Πέρασα από τον φόβο στον πανικό, μετά στην οργή και μετά στην θλίψη. Σαν έβγαινε ο ήλιος γεννιόταν μέσα μου η ελπίδα και μια δύναμη κι ένιωθα αισιοδοξία και μετά κάτι άλλαζε και μέσα σε λίγα λεπτά γκρεμιζόμουν στην απόγνωση... Εικοσιμία ημέρες και νύχτες και  βγήκε επιτέλους ο ήλιος και τέλειωσε ...μα για κάποιους δεν τελειώνει τόσο γρήγορα. Δεν τελειώνει τόσο απλά!

Ξαφνικά όλοι εμείς με την υπεροχή μιας τακτοποιημένης ζωής νιώθουμε την απειλή.Την απειλή που είναι η καθημερινότητα ενός καρκινοπαθούς. Την απειλή ενός ανθρώπου που διαγνώστηκε με μια ανίατη ασθένεια. ή ενός ανθρώπου που το παιδί του είναι άρρωστο και κινδυνεύει. Εκείνη την απειλή που όμοια της δεν υπάρχει στον κόσμο αυτό, όπου νιώθεις να πονάει όλο σου το είναι, όλη σου η ύπαρξη και δεν υπάρχει τίποτε να κάνεις. Τίποτα να σε ανακουφίσει παρά οι ιατρικές ενημερώσεις και οι λέξεις των γιατρών, τα πρόσωπα τους, που προσπαθείς να εξιχνιάσεις με απόγνωση, είναι χαρούμενα; Είναι σκυθρωπά;
Όπως ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε τώρα κάθε φορά που βγαίνει ο επιδημιολόγος της καρδιάς μας και μας μιλά...τι θα γίνει γιατρέ; πάμε καλύτερα; Θα τα καταφέρουμε; 

Κανείς μας δεν μπορούσε να το διανοηθεί πως είναι να ζεις με αυτό τον φόβο. Με αυτήν την μόνιμη απειλή του τέλους. Με την συνεχή αγωνία του αποχωρισμού.Του αποχαιρετισμού. Σκεπάζει την ψυχή ένα πένθος...και τώρα αυτό νιώθουμε.Περάσαμε στην απέναντι όχθη. Η ασφάλεια  χάθηκε και δεν βρέχει πια πέρα! Βρέχει εδώ πάνω από τα κεφάλια μας.  Πενθούμε την ανεμελιά μας! Τότε που το πιο σημαντικό μας πρόβλημα  είναι  το πιο ασήμαντο τώρα! 
Θρηνώ για αυτή την ανεμελιά που χάθηκε αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως ο δικός μας λαός έχει χρόνια τώρα που παλεύει με την ανεμελιά του.
Οικονομική κρίση, ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός, Δημοψήφισμα, ΔΝΤ, απειλή Grexit, Capital controls, προσφυγικό...και βέβαια να μην ξεχνάμε και τον κουραστικό μας γείτονα...έχει από το 2008 μας πάει τρένο και τώρα αυτό! Το μεγαλύτερο όλων το πιο απειλητικό...Στην αρχή θύμωσα έγινα έξαλλη είπα φτάνει...φτάνει πια! Μα τώρα ξέρω πως όλα αυτά ήταν η προπόνηση μας. Στην πρώτη  γραμμή χρόνια τώρα. Σε εγρήγορση. Ξέρουμε από μάχες και νιώθω πως με έναν τρόπο τώρα το αποδεικνύουμε. Το πονεμένο μας σύστημα που ακόμη αντέχει. Οι κακοπληρώμενοι επιστήμονες μας που δεν εγκαταλείπουν. Οι ταλαιπωρημένοι γιατροί μας που αντιστέκονται.
Νιώθω πως όλο αυτό θα μας κάνει περήφανους...έτσι νιώθω...κάποιες στιγμές και κάποιες άλλες βουλιάζω στο φόβο. Γιατί ναι. Φοβάμαι! Φοβάμαι όλα αυτά που φοβίζουν όλους μας. Φοβάμαι απίστευτα για τους γονείς μου, για τους αγαπημένους μου, που είναι ευάλωτοι. Φοβάμαι για τα παιδιά μου κι υπάρχουν στιγμές που τα κοιτάζω και λυπάμαι για όλα αυτά που έχουν φορτωθεί. Ένα πνιγμένο στα σκουπίδια πλανήτη. Ένα μολυσμένο αέρα, μειωμένους και κατεστραμένους φυσικούς πόρους, μια καταστροφική σχέση με την φύση και τα πλάσματα της, μια υπερφίαλη στάση ζωής, μια συνεχή αντιπαλότητα με κάποιον τρομοκράτη εχθρό, μια συνεχή αγωνία επιβίωσης...
Τραγουδούν, γελούν, χορεύουν, κλεισμένοι μέσα στο σπίτι με όλη την ορμή της άγριας εφηβείας τους, ενώ θα έπρεπε να τρέχουν ανέμελοι προς την Άνοιξη που τους πλησιάζει και τους κοιτάζω από μακριά και νιώθω την αγωνιά να με πνίγει γιατί θέλω τόσο να ζήσουν στη γη αυτή με τον ίδιο τρόπο που ζούσα κι εγώ στην ηλικία τους. Με μια απλότητα που χάθηκε!


Και σκέφτομαι πως τουλάχιστον νιώθουμε. Νιώθουμε πια τον πόνο του άλλου κι αυτή η κρίση δημιούργησε μέσα μας την μαγική εν συναίσθηση, όπου τώρα καταλάβαμε την πληγή του άλλου και την αγωνία του γιατί με έναν τρόπο απειλήθηκε κι η δική μας ζωή κι η δική μας ασφάλεια! Και τώρα θα έρθουμε κοντά. Τώρα θα ξαναγεννηθεί μέσα μας η αλληλεγγύη!
Ξέρω πως αυτό δεν ισχύει για όλους. Ξέρω πως αυτή η  κρίση εκτός από αγγέλους θα δημιουργήσει και τέρατα...έτσι γίνεται πάντα! Ανθρώπους που θα βρουν την ευκαιρία να εκμεταλευτούν, να αρπάξουν...Δεν με τρομάζει  γιατί ξέρω πως η ίδια Κατοχή του ΄40 που γέννησε τους αγωνιστές και τους ήρωες, γέννησε και τους μαυραγορίτες και τους προδότες!Τώρα είναι η ώρα να πέσουν οι μάσκες κι ο καθένας να φανερώσει το σκοτάδι ή το φως του! Έτσι είναι οι κρίσεις. Ξεκαθάρισμα τις λέμε στην θεραπεία! Ξεκαθάρισμα!!!!

Αγαπημένοι έχω μέσα μου οργή. Για τον εαυτό μου...για τον ύπνο μου που διαταράχθηκε! Τότε οκτώ χρόνια πριν όταν εκείνες οι εικοσιμία ημέρες και νύχτες πέρασαν και τα μορφώματα δεν απειλούσαν πια την ζωή μου...ήταν σαν να ξεναγεννήθηκα. Σαν να μου δόθηκε ένα δώρο,  μια δεύτερη ευκαιρία! Κι έκανα αλλαγές που χρόνια ονειρευόμουν. Παραιτήθηκα από την τότε υπέροχη κι ασφαλή δουλειά μου γιατί ο κύκλος είχε απλά κλείσει μα φοβόμουν να ρισκάρω, άρχισα να γράφω το βιβλίο μου, δημιούργησα αυτό το blog κι άρχισα να μοιράζομαι και βρήκα εσάς, άρχισα να κυνηγώ τα από χρόνια ξεχασμένα όνειρα μου, να προκαλώ τον εαυτό μου, να αμφιβάλλω, να ψάχνω μέσα μου, να αλλάζω, να παλεύω με φόβους και να μην σταματώ όταν χάνω...
Ξεβολεύτηκα κι είχε πόνο πολύ κι απόγνωση αυτό. Μα με γέμισα περηφάνια...και τώρα σαν να με πρόδωσα, γιατί δεν προσπάθησα αρκετά, γιατί το έχασα ξανά! Όλοι μας το χάσαμε γιατί έγινε μεγάλο το εγώ μας! Όλα όσα εγώ κατάφερα, εγώ μπόρεσα, εγώ έκανα, εγώ έδωσα, εγώ, εγώ, εγώ...Που είναι τώρα όλα αυτά. Τι αξία έχουν χωρίς εσάς; Χωρίς το "εμείς" μας;

Ήρθε η ώρα λοιπόν. Η ώρα της αλλαγής μας ως ανθρωπότητα...

Η πρώτη βδομάδα πέρασε μέσα στη θλίψη και την απόγνωση. Μέσα στην αγωνία... Βούλιαξα. Δεν μπορώ να φάω, δεν έχω ύπνο, σαν να χάθηκε το νόημα. Δύσκολο πράγμα το ξεβόλεμα!...κι ύστερα άρχισαν να έρχονται τα μηνύματα σας... μια Άννα μου,  μου έγραψε, "...μόλις διαγνώστηκα, με όγκο στο κεφάλι. Μου φέρνει απίστευτα ενοχλητικούς ιλίγγους κι αστάθεια και μου έχει δημιουργήσει μια παράλυση στο πρόσωπο. Θα χρειαστώ ακτινοβολίες και καλή διάθεση. Ο κόσμος θα ξεπεράσει το μεγάλο πρόβλημα κι εγώ το δικό μου..."...και ντράπηκα!

Κι ύστερα εν μέσω χάους ένα τηλεφώνημα. Φοβόταν τον κορονοιό και ότι εκείνος κουβαλούσε όταν έτσι ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση..."πέθανε ο αδερφός μου" μου είπε στο τηλέφωνο κι η απειλή του κορονοιού έγινε αστεία μπροστά σε μια αδερφή που μόλις έμαθε πως έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα η καρδιά του δυνατού υγιή σαραντάχρονου αδερφού της ξαφνικά σταμάτησε για πάντα....για πάντα...κι υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν και στιγμές που χάθηκαν για πάντα...Και πόνεσα!

Κι ύστερα μου ήρθε στο κινητό ένα μικρό βιντεάκι. Ένα κοριτσάκι πανέμορφο και λαμπερό  που μιλά και χορεύει...δυο χρονών πια κι είναι το Φως  των γονιών που τρία χρόνια πριν είχαν χάσει εντελώς απρόσμενα την δεκάχρονη μαγική τους κόρη και να  μέσα από το χαμό γεννήθηκε αυτό το πλάσμα.Το Φως! Γεννήθηκε το Φως! κι έκλαψα από ευγνωμοσύνη!!!


Και από τότε κλαίω...Πνίγομαι και κλαίω κι η καρδιά μου γεμίζει από αγάπη με κάθε ευκαιρία, όπως προχθές που στο πρωινό μου τρέξιμο συνάντησα μια κυρία που κάθε πρωί περπατά κι από μακριά της φώναξα "Καλημέρα"...κι εκείνη με κοίταξε ξαφνιασμένη και με μια γλυκιά συστολή κοκκίνισε, κατέβασε τα μάτια και ψιθύρισε χαμογελώντας μια σιγανή καλημέρα....και θύμωσα...Θύμωσα με εμένα που όλο αυτόν τον καιρό δεν την χαιρέτησα ποτέ! Ποτέ...κι άρχισα να κλαίω γοερά εκεί τρέχοντας τον μοναχικό μου δρόμο, με απόγνωση γιατί δεν ήθελα να είναι μοναχικός, γιατί δεν μου αρέσει αυτός μου ο εαυτός που ξεχνάει τις καλημέρες και δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος τόσο υπέροχα λαμπερός από τον πρωινό ήλιο και τόσο απέραντα μόνος! 
Ο εαυτός, που πνίγεται στην δική του αγωνία, στην δική του θλίψη, στην δική του καθημερινότητα και ξεχνά πως εκεί έξω μια Άννα ακόμη παλεύει, μια αδερφή αποχαιρετά τον αδερφό της κι ο κόσμος συνεχίζει να υποφέρει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που υπέφερε και χθες όταν ο κορονοιός δεν ήταν το πρόβλημα. Ξεχνά πως εκεί έξω παιδιά πεθαίνουν και καίγονται στα στρατόπεδα προσφύγων της ντροπής της προηγμένης Ευρώπης, πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν για σπίτι τους το δρόμο και γυναίκες δολοφονούνται εν ψυχρώ από έναν άντρα που κάποτε τις αγάπησε...
Αυτό τον κόσμο τον έφτιαξα κι εγώ και έχω την ευθύνη του.Την ευθύνη μου! Την ευθύνη μας! Την μαγική και βαριά μας ευθύνη. 

Ναι φοβάμαι. Ναι τρομάζω.Ναι πονάω. Ναι βούλιαξα. Ναι χάθηκα. Ναι έχω το δικαίωμα σε όλα αυτά τα συναισθήματα...μα φτάνει. Φτάνει γιατί κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν χρόνια τώρα αυτό που εγώ δεν αντέχω εδώ και μια βδομάδα! Φτάνει, λέω στον εαυτό μου και συνεχίζω και νιώθω πως είμαι μέρος μιας ανώτερης αρχής που περιμένει από εμένα κάτι. Κάτι επιτέλους, γιατί με εμπιστεύεται, γιατί είμαι σημαντική όπως είμαστε όλοι, γιατί η δική μου αλλαγή θα γίνει η αλυσιδωτή αντίδραση που θα φέρει την αλλαγή του συνόλου! Ποια είμαι εγώ να κουραστώ όταν άλλος θαλασσοπνίγεται;
Είμαστε πελώριοι αγαπημένοι και σημαντικοί και για αυτό, θυμώνω σαν άνθρωποι σπαταλούν την υπέροχη ενέργεια τους σε κάθε λογής εξαρτήσεις. Χρειαζόμαστε όλους τους σπάνιους πόρους μας σε τούτη τη γη κι όπως ένας απίθανος φαρμακοποιός μας δίδαξε τις μέρες αυτές τις δύσκολες. 
Ο σπάνιος πόρος δεν είναι τα αγαθά αλλά οι άνθρωποι!
Μας χρειαζόμαστε όλους λοιπόν κι όλοι ας δώσουμε το παρόν σε τούτη τη εσωτερική μάχη με τον εαυτό μας, με τους φόβους και τα πάθη μας. Ο κόσμος τούτος δεν μας θεωρεί λίγους ή ασήμαντους κι ετούτη η κρίση έδωσε αξία σε ανθρώπους που μέχρι χθες θεωρούσαμε ότι είναι σε κατώτερη οικονομική ή κοινωνική θέση. Ανθρώπους υποτιμημένους. Υπάλληλους σούπερ μάρκετ, υπάλληλους  σε δομές καθαριότητας, οδηγούς μεταφοράς προϊόντων, νοσοκόμες, υποτιμημένοι κρατικοί λειτουργοί και κακοπληρωμένοι νοσοκομειακοί γιατροί, τεχνικοί και τεχνίτες... όλοι οι χθεσινοί αόρατοι έγιναν οι σημερινοί μας ήρωες! Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η σειρά σου λοιπόν να στηρίξεις τούτο τον κόσμο στις πλάτες σου.

Γιατί όλοι είμαστε σημαντικοί αγαπημένοι! Σημαντικοί και σπουδαίοι και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει η ώρα να σηκώσει το βάρος της ιστορίας...γιατί αυτό συμβαίνει αυτή την στιγμή στον κόσμο. Γράφεται ιστορία! Όπως υπέροχα μου έγραψε στο χθεσινό του μήνυμα ένα αγόρι που αγαπώ βαθιά. Ο κολλητός της εφηβείας μου και παντοτινός μου φίλος, που όργωσε τη γη και σήμερα εργάζεται σε μια πόλη της Κίνας όπου ζει με την σύντροφο και την κόρη του. Αυτές τις μέρες τα μηνύματα του ήταν βάλσαμο καθώς εκείνοι βγαίνουν πια από αυτό το χαμό και αν και έχει την αγωνία των κοριτσιών του που από χθες είναι σε κρατική καραντίνα επιστρέφοντας από την Αυστραλία στην Κίνα, χθες βράδυ μου έγραψε:
"...ο τρόπος που πρέπει να  δεις όλο αυτό είναι σαν μια εμπειρία ζωής. Ότι ζούμε αυτή τη στιγμή, τα συναισθήματα, η τρέλα, ο κόσμος που έχει παραλύσει...αποδέξου το γιατί  θα κοιτάζεις πίσω μια μέρα και θα σκέφτεσαι πως το έζησες και πέρασες μέσα από αυτό. Σε τέτοιους καιρούς είναι, που ανακαλύπτουμε πράγματα που συνήθως προσπερνάμε γιατί τα βλέπουμε κάθε μέρα. Κάνε ένα βήμα πίσω φιλαράκι και στάσου μια στιγμή...είναι σουρεαλιστικό και είσαι μέσα του!"

(Σας έχω πει πόσο απίθανα περήφανη νιώθω ώρες ώρες για τους φίλους μου;;;;;)

Είναι απίθανα  σουρεαλιστικό κι είμαστε μέσα του λοιπόν.Το ζούμε, παρέα με όλη την ανθρωπότητα! Θα το θυμόμαστε για πάντα και θα το μνημονεύουν τα παιδιά μας.Θα το γράψει το wikipedia και τα σχολικά βιβλία του μέλλοντος...ως τότε είμαστε εδώ. Οικογένειες διάσπαρτες κι απομονωμένες που είναι πιο κοντά από ποτέ μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών! Να τραγουδάμε στα μπαλκόνια, να χειροκροτάμε στα αστέρια. Να δοκιμάζουμε τις αντοχές μας και να εφευρίσκουμε νέους τρόπους για να δείξουμε την αγάπη μας, όσο η γη....αναρρώνει...

Κρατάμε λέξεις. Ενσυναίσθηση. Ξεκαθάρισμα. Ξεβόλεμα. Ευθύνη και μαγική Αποδοχή!

Σας αγαπώ.Σας ευχαριστώ. Σας σκέφτομαι. Κρατηθείτε ασφαλείς. Να μην χαθεί κανείς! Κανένας να μην λείψει! Προσευχόμαστε μαζί! Είμαστε ΜΑΖΙ! κι αυτό θα περάσει!!!!
Με το παρακάτω τραγούδι έτρεξα τα πιο τρυφερά μου χιλιόμετρα, κλαίγοντας με αναφιλητά μες στο χρυσό πρωινό, δίπλα σε μια μαγική θάλασσα λίγες μέρες πριν. Αφιερωμένο...
                                                                                                                         Κατερίνα

Υ.Γ. Άννα θα τα καταφέρεις κι εσύ...κι ο κόσμος! Το ξέρεις έτσι;