Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Βροχή....

Κατά την διάρκεια των σπουδών μου ως Δραματοθεραπεύτρια έπρεπε να κάνουμε κάτι που ούτε το είχα ποτέ φανταστεί. Έπρεπε να δραματοποιήσουμε και να παρουσιάσουμε την ζωή μας. Ήταν μια δοκιμασία στα πλαίσια των μαθημάτων και ονομαζόταν Αυτοβιογραφία.
Είχαμε δεκαπέντε λεπτά να παρουσιάσουμε με όποιον τρόπο θέλαμε την ζωή μας δραματοποιώντας την. Είχε τρεις μήνες προετοιμασίας ο κάθε ένας στην διάθεση του και θυμάμαι εκείνη την περίοδο ως την πιο δημιουργική κι επίπονα συναισθηματική. Έγραφα, έσβηνα, αφαιρούσα σκηνές κι ύστερα πρόσθετα κι ύστερα αφαιρούσα κι ύστερα ξαναπρόσθετα.... Πως να ορίσεις κάτι ως περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό. Ποια κομμάτια της ζωής σου να βγάλεις στο φως, ποια να αφήσεις στα σκοτάδια.; Τι να αγγίξεις και τι όχι;...
Το μόνο που θυμάμαι ξεκάθαρα από εκείνη την περίοδο της αναζήτησης είναι πως η μουσική που θα έντυνε την παρουσίαση μου ήταν για εμένα η απόλυτη επιλογή από την αρχή. Η μοναδική. Δεν ήξερα βασικά πράγματα μα ήξερα από το πρώτο λεπτό που μας ανακοινώθηκε, πως θα μιλούσα μέσα από την Βροχή του Χατζηδάκι...

Αυτό θυμάμαι και δυο ακόμη πράγματα....τον Mavuso, τον συμφοιτητή μου από την Νότια Αφρική που είχα διαλέξει να παίξει στην παρουσίαση μου και να έχει το ρόλο του Δέντρου. Τον φέρνω στο μυαλό μου έτσι λεπτό και πανύψηλο με το βελούδινο εβένινο δέρμα του. Είχε τα χέρια του απλωμένα στον ουρανό κι έμοιαζε θεόρατος, μέσα στο σκοτάδι που ήταν απλωμένο στη σκηνή. Δεν ήταν απλά ένα δέντρο μα ήταν Το δέντρο.....ένα σύμβολο τόσο δυνατό και σημαντικό που με διακινεί πάντα, σαν το μνημονεύω. Το δεύτερο που θυμάμαι είναι εμένα να χορεύω πάνω στην άδεια σκηνή με το κομμένο δέντρο πλάι μου, που όμως ήταν ολοζώντανο μέσα μου και άπλωνε τα κλαδιά του παντού και γύρω μου να χορεύουν σκιές που φώναζαν το όνομα μου κι όλα αυτά στον αξέχαστο ρυθμό της Βροχής. Ένα σκοτεινό σκηνικό γεμάτο φαντάσματα κι άγρια ξωτικά....ένα σκηνικό που λειτούργησε τόσο επουλωτικά και θα μ'ακολουθεί σαν φάρος η μνήμη του, με την βροντερή φωνή του Mavuso και την βροχή να πέφτει ορμητικά στο μυαλό μου και να φέρνει την κάθαρση!

Ήταν μια δύσκολη παρουσίαση, αμφιλεγόμενη αφού είχε τόση ένταση που δημιούργησε αμφίρροπα συναισθήματα στο κοινό καθώς υπήρχαν άνθρωποι που ένιωσαν ψυχική ανάταση κι ένταση κι άλλοι που ένιωσαν προσβολή και θυμό....και με το δίκιο τους αφού ο θυμός ήταν το κύριο επικοινωνιακό μου συναίσθημα για χρόνια...

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα κι έφυγαν πολλά, μα από όλα αυτά μέσα μου έμεινε...η Βροχή! Η βροχή του Χατζιδάκι που σαν την ακούω γυρίζω πίσω σε δευτερόλεπτα. Πάω σε εκείνη την σκηνή, σε εκείνη τη στιγμή σε εκείνο το άγριο συναίσθημα...Έτσι έγραψα την βροχή στο mp3 μου για να μπορώ να τρέχω μαζί της στις ατέλειωτες μοναχικές διαδρομές μου, να νιώθω μαζί της, να φουσκώνω μαζί της...Είναι σαν να είναι δική μου. Δική μου κάθε σταγόνα, κάθε νότα, που άλλοτε βγαίνει με ένταση κι ορμή κι άλλοτε με τρυφερότητα. Έχει κάτι το τρελό αυτό το κομμάτι, τρελό  και καθησυχαστικό μαζί!



Λατρεύω αυτή την εποχή. Αυτές τις Ανοιξιάτικες μέρες που ξεκινούν με έναν ήλιο διστακτικό κι ύστερα ξαφνικά μαζεύονται τα σύννεφα και βαραίνει ο ουρανός. Τα χρώματα γίνονται βαθιά κι έντονα κι ύστερα οι πρώτες στάλες, η μυρωδιά της γης...και ξανά ήλιος κι αέρας....κι όλα αυτά ντυμένα με την μουσική του Χατζιδάκι μέσα μου...Θεέ μου τι ομορφιά!

Μια ημέρα βγήκα για τρέξιμο.Ξεκίνησα με ήλιο και έτσι ξαφνικά ήρθε η μπόρα. Ήξερα πως δεν θα προλάβω να γυρίσω σπίτι χωρίς να βραχώ κι είπα "ε και; ας βραχώ"...και βράχηκα! Έγινα μούσκεμα τρέχοντας με ένταση και με την βροχή να μουσκεύει το μυαλό μου θαρρείς. Χάθηκα μέσα μου, με την μουσική να ουρλιάζει στα αυτιά μέσα από τα ακουστικά. Ήταν σαν ο εγκέφαλος μου να είχε απόλυτα συγχρονιστεί με τα σύννεφα, τις υπέροχες καθαρές εικόνες και τα ολοζώντανα χρώματα των δέντρων και του χορταριού και τα πόδια μου δυο φτερά τα ένιωθα που με βοηθούσαν να πετάξω. Έτσι ένιωθα να πετάω...Η αναπόληση σταμάτησε σαν σταμάτησε δίπλα μου ένα αμάξι. Τρόμαξα. Σταμάτησα. Κατέβασε το παράθυρο και μου είπε "Καλά δεν βλέπεις ότι βρέχει τι θέλεις να πουντιάσεις; Σε ψάχνω παντού!" και μου έστειλε μέσα από το παράθυρο μια πετσέτα που είχε φέρει μαζί...Αυτά κάνει το τρελό μου αγόρι.... 
"Μπες στο αμάξι" μου είπε "η τρέλα σου δεν έχει όρια." Ήταν σαν να μου μιλούσε η μαμά μου με εκείνη την τρυφερή αυστηρότητα που πίσω της κρύβει ανησυχία.
"Θα έρθω τρέχοντας" του είπα "έτσι κι αλλιώς βράχηκα."
"Αποκλείεται" απάντησε κι ήξερα πως το εννοούσε, οπότε μπήκα στο αμάξι για να του κάνω το χατήρι....

Από τότε, συνέχισα και συνεχίζω, να τρέχω στην βροχή. Σε αγώνες, σε προπονήσεις, σε πρωινά φθινοπωρινά ή καλοκαιρινά απογεύματα σε μπόρες και ψιχάλες...συνέχισα να τρέχω και να νιώθω και να συνδέομαι με το μέσα μου....ακούγοντας την φωνή του Mavuso, που ως δέντρο φώναζε το όνομα μου ανάμεσα σε ένα τέλος, έναν αποχαιρετισμό κι ένα καλωσόρισμα που δεν μπορούσα τότε να δω. Ανάμεσα στα δικά μου δάκρυα που μπλέκονταν με τις μαγικές άγριες νότες φέρνοντας στο νου μου εκείνο το τσέμπαλο σε μια έρημη εκκλησία θαρρείς  με  έναν υπέροχο συμβολισμό ίδιος με εκείνον του κειμένου του Χατζιδάκι που συνοδεύει το έργο του, καθώς στεκόμουν ξαφνικά μετά από όλο αυτό το τρελό στροβίλισμα εκεί μπροστά στην πόρτα ενός σπιτιού...γκρεμισμένου πια, μα πάντα ανοιχτού για εμένα. Το σπίτι μιας μάνας....Το "σπίτι" μια πατρίδας!

Ίσως για αυτό η βροχή να είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένη μέσα μου με την ίδια μου την ύπαρξη  μα και με την ύπαρξη  όλων μας καθώς οι σταλαγματιές του ουρανού δίνουν ζωή και κρατούν γερές τις βαθιές μας ρίζες. Όλα αυτά σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό, μέρες που είναι με βαθιά περισυλλογή. Χάθηκα μα είμαι πάντα εδώ κι  έρχονται κι αυτά τα μαγικά σύννεφα και γεμίζουν με χρώματα τον ουρανό, ξεσπούν μπόρες γεμάτες καθαρότητα κι έρχεται μετά αυτή η δραματική κάθαρση μέσα μας...Λατρεμένες μέρες, λατρεμένη εποχή!
Αυτή η βροχή, η βροχή της Άνοιξης, είναι η μόνη που δεν με φοβίζει γιατί ξέρω πως θα κρατήσει λίγο και θα είναι ανακουφιστική πολύ!

Μέσα μας έχουμε ένα πλάσμα δραματικό, λίγο υπερβολικό, λίγο πληθωρικό...όλοι μας! Κάποιες φορές ακούω στίχους και τραγούδια και νότες παντού και μιλώ μ' αυτές. Κάποιες φορές θυμάμαι την Μελίνα κι εκείνο το θεϊκό..."παίξε Πίπη παίξε"...ζω με αυτή την μαγική της επανάληψη....την έχω πει τόσες φορές σε ανθρώπους με τρόπο κινηματογραφικό και κάποιες φορές και σε εμένα...και  άλλες φορές βγαίνω εκεί έξω με τα αθλητικά μου παπούτσια έτοιμη θαρρείς να πετάξω πάνω από τις σκέψεις, πάνω από τον πόνο, πάνω από τη θλίψη των ανθρώπων. Κοιτάζω τον ουρανό, τον υπέροχα καθαρό...μα ποιος ξέρει πόσο γρήγορα θα τον φορτώσουν με γκρίζο τούτα τα σύννεφα και σκέφτομαι..."Δώσε Μάνο, δώσε"....να έρθει η βροχή! Να φύγει η απόγνωση....Δώσε....



Αγαπημένοι...Μ. Δευτέρα....η αρχή της πιο όμορφης εβδομάδας του χρόνου...
Μια προσωπική διαδρομή η σημερινή  ανάμεσα σε στάλες και ριπές ανέμου. Σε ήλιους και καθαρούς ουρανούς...Ένα πανηγύρι η ζωή. Άλλοτε βροχερό κι άλλοτε ηλιόλουστο και στην μέση εμείς πρωταγωνιστές πάνω στην άδεια μας σκηνή, να γράφουμε, ότι δεν ξεγράφεται...
Η βροχή του Χατζηδάκι ήταν και είναι η απόλυτη μουσική υπόκρουση για εμένα...εσύ...τι θα διάλεγες για να παίξεις πάνω στην άδεια σκηνή την δική σου ζωή; Ποια θα ήταν η δική σου μουσική υπόκρουση...
Ας μπούμε σε ένα ταξίδι εσωτερικό. Σκαπανείς της δικής μας ιστορίας.Να βρούμε τον θησαυρό μας, να τον ανακαλύψουμε, να τον δημιουργήσουμε, να τον φέρουμε στο φως...να τον ντύσουμε μουσικά και να το αναβιώσουμε έστω και στο μυαλό μας...
Μια υπέροχη και γενναία επουλωτική διαδικασία....

Σας προσκαλώ λοιπόν...θα ήθελα τόσο να ακούσω το δικό σας μουσικό κομμάτι....

Σας ευχαριστώ που είστε εδώ αγαπημένοι μου, παρόλο που εγώ χάνομαι. Καλή Μ. Εβδομάδα...με εσωτερικότητα και φως...Ακούστε το βίντεο με τη βροχή σε πλήρη ένταση. Νιώστε την τρέλα, την απόγνωση και την αγάπη μέσα της....

                                                                        Κατερίνα

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019

Ανάσα και φως...

Κάποτε οι μέρες ήταν αλλιώτικες θαρρείς πιο ξέγνοιαστες Έτσι τουλάχιστον νιώθω. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες και σκέφτομαι τι ωραία. Μα πόσο ήρεμα ήμασταν τότε, πόσο περισσότερο χρόνο είχαμε, πόσες περισσότερες ευκαιρίες... Ίσως και να είναι αλήθεια, ίσως όχι...δεν ξέρω πια. Απλά νιώθω πως μεγαλώνοντας κι εμείς και τα παιδιά, αυξάνονται κι οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις και όλα γίνονται περισσότερο πολύπλοκα, με αποτέλεσμα οι χρόνοι μας να είναι ακόμη πιο πιεστικοί και άρα οι στιγμές μας λιγότερες και άρα πιο πολύτιμες!



Έτσι σαν υπάρχει έστω κι ο ελάχιστος χρόνος έχουμε την ανάγκη να τον περνάμε μαζί. Το ίδιο και τα παιδιά. Είναι εντυπωσιακό γιατί ξέρουμε πως σαν τα παιδιά μεγαλώνουν θέλουν να περνούν όλο και λιγότερο χρόνο με εμάς κι όλο και περισσότερο χρόνο με τους φίλους τους. Η αλήθεια είναι αυτή μα υπάρχει και μιαν άλλη αλήθεια. Πως με την κάθε ευκαιρία που θα δοθεί μας ψάχνουν. Αποζητούν στιγμές, σκαλίζουν μνήμες. Θέλουν κάποιες σταθερές να μην αλλάξουν και όλα αυτά που με κόπο κι αγάπη δημιουργήσαμε μαζί τους ως αναμνήσεις φαίνεται να τις έχουν ανάγκη και να τις αποζητούν
Έτσι σαν βαριούνται και νιώθουν εκείνη τη σπαρίλα όπου τίποτα δεν έχει νόημα αν τους ρωτήσουμε τι θέλετε να κάνουμε θα ζητήσουν αυτά που αγαπούν να κάνουν μαζί μας κι όλα απαραίτητα εμπεριέχουν κίνηση και φύση...
Αυτή τη φορά λοιπόν ζήτησαν θάλασσα! Η άμμος και τα παιχνίδια στους αγαπημένους μας αμμόλοφους τέτοια εποχή έχουν πάντα την τιμητική τους...άλλωστε κάπου εκεί κοντά της, βρίσκεται και το αγαπημένο μας Happy Place....













Μια υπέροχη λαμπερή ημέρα. Δεν ήμασταν εξοπλισμένοι όπως συνήθως καθώς λείπαμε από την βάση μας και δεν είχαμε παιχνίδια ομπρέλες ή οτιδήποτε μπορεί να χρειαζόμασταν για ένα ωραίο πικ νικ στον ήλιο...Μα δεν είχε σημασία, εκείνοι βρήκαν τον τρόπο να απολαύσουν την ημέρα. Σταθήκαμε σε ένα σημείο όπου ένα μικρό ρυάκι κατέβασε το νερό του κι ενωνόταν με την θάλασσα. Αυτό ήταν. Έφτιαξαν φράγμα. Έπαιξαν κυνηγητό. Έγιναν μούσκεμα... Οι φωνές τους όχι τόσο παιδικές πια, γέμιζαν το άδειο τοπίο. Οι γιοι μας, έφηβοι πια. Πόσο παράξενο!Μεγάλωσαν, μα και τι μ'αυτό. Το παιδί μέσα τους ξέρει να αφήνεται και να απολαμβάνει. Ξέρει να παίζει, να γελά, να είναι πάνω από όλα παιδί! Ευλογία το να κρατάς ζωντανό αυτό το παιδί μέσα σου...
Ξάπλωσα στην λευκή ζεστή άμμο και κοιμήθηκα έτσι απλά. Ο ήλιος με ζέσταινε, οι φωνές τους με νανούριζαν και με πήρε ένας γλυκός ξεκούραστος ύπνος.
Απέναντι ο χιονισμένος Όλυμπος κι η ακτογραμμή απλωνόταν κάτασπρη και καθαρή μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Ημέρα λαμπερή γεμάτη από εμάς... Πόδια βρεγμένα, ρούχα και παπούτσια και μαλλιά  γεμάτα άμμο και μάτια γεμάτα φως. Μάτια χορτάτα...
Κι ύστερα επιστροφή στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, με τη γειτονιά όλη να μοσχομυρίζει μπακαλιάρο τηγανητό. Μυρωδιά Ελλάδας! Με τα ποντιακά οτία, τις πίτες και τα γλυκά ροξάκια να στολίζουν το γεμάτο τραπέζι. Στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού με την ολάνθιστη πασχαλιά και τα χαρούμενα λουλούδια να χρωματίζουν την αυλή.





Οι στιγμές λιγοστεύουν γι' αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό το να τις κυνηγήσουμε. Το να σταματήσουμε το χρόνο. Το να μην αφήσουμε να φύγουν να χαθούν. Το να μην μετανιώσουμε που δεν τις δώσαμε την αξία που τους έπρεπε.

Καλημέρα αγαπημένοι. Χάνομαι βρίσκομαι. Προσπαθώ να μην εγκαταλείπω, τον εαυτό μου, το σύντροφο και τα αγόρια μου, εσάς, το blog, τους φίλους, την δουλειά μου, τους λατρεμένους Κύκλους μου, τους συγγενείς, τα υπέροχα λουλούδια μου, τους συνεργάτες μου, το νέο βιβλίο...όλα αυτά που αγαπώ. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως η ζωή μου θα ήταν τόσο απίθανα πολύπλοκη. Ίσως γιατί πάντα κυνηγούσα την απλότητα. Μα ακόμη και στην απλότητα της η ζωή αναπόφευκτα είναι απαιτητική κι υπάρχουν φορές που νιώθω όλο αυτό να με καταπίνει....και τότε έρχονται πάντα σε προτεραιότητα οι σταθερές μου. Οι βάσεις μου...εκείνοι, μια λαμπερή ημέρα μαζί τους κι η ανάσα της θάλασσας μέσα μου...κι όλα βρίσκουν πάλι την κανονική τους διάσταση...καθώς η ισορροπία μου βρίσκεται τελικά στα μάτια τους. Στα λαμπερά τους μάτια...Γατί τελικά για εμένα εκεί βασιλεύει η χαρά!

Καλημέρα Καλημέρα Καλημέρα, με ανάσες και φως σε αυτή την ηλιόλουστη χώρα...που μπορεί να παίρνει μα αλίμονο, ξέρει και να δίνει!
Η μαγική μας Άνοιξη είναι επιτέλους εδώ...
                                                                                                                       Κατερίνα
Άλλες μέρες που αγαπήσαμε με ανοιξιάτικα παιχνίδια και πικ νικ στην άμμο...
Πίσω από τους αμμόλοφους.
Άμμος κι αιωνιότητα

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Τρέχα!

Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων...έτσι δεν λένε; Έτσι λέω κι εγώ...

Ξέρουμε να δίνουμε, να παίρνουμε. Ξέρουμε να κάνουμε μπροστά και να  γυρνάμε πίσω. Κάποτε μένουμε στο πίσω, κάποτε περπατάμε μόνο μπροστά και κάποτε κολλάμε στο εδώ. Στο πουθενά. Στο κάπου εκεί. Στο τίποτα. Δίχως στόχο. Δίχως σχέδια. Δίχως σκοπό...
Αναρωτιέμαι πως γίνεται. Πως γίνεται αυτό! Δυο χέρια δυο δυνατά πόδια, ένα άξιο μυαλό, ένα σώμα γεμάτο υγεία, ζωή γεμάτη ευκαιρίες κι ανθρώπους και χαρά...κι όμως κάποιοι άνθρωποι χαμένοι στο πουθενά. Μια στο πίσω μια στο μπροστά και πάντα στα χαμένα...

Δικαιολογίες χιλιάδες. Παντού. Σαν όλα τα βλέπεις και τα βιώνεις σαν βάρος μπορείς εύκολα να ξεγελαστείς από τον εαυτό σου και ψήνεσαι....Η ατυχία. Η συγκυρία....Η κρίση...Για όλα φταίει η κρίση.Του κόσμου. Της οικονομίας. Του πολιτισμού Του κράτους. Του άλλου....η κρίση του άλλου κι όχι η δική μου!

Θυμώνω με αυτό! Θυμώνω γιατί θυμάμαι εμένα. Εκείνη την περίοδο στη ζωή μου που ζούσα σαν φάντασμα. Τότε που έφταιγαν οι άλλοι. Τότε που η ζωή ήταν άδικη και σκληρή...Τότε που δεν μπορούσα να πάρω ευθύνη για τίποτε πόσο μάλλον για τον εαυτό μου! Τι ανακούφιση αυτή η έλλειψη ευθύνης, σκέφτομαι τώρα. Τι υπέροχη ανακουφιστική στάση...το να μην φταις....για τίποτε! Να μην ορίζεις τίποτε. Να μην προσπαθείς για τίποτε., αφού τίποτε δεν εξαρτάται από εσένα.

Ναι θυμώνω και θυμώνω γιατί αυτό το πλάσμα ζει ακόμη μέσα μου. Κάπου κουβαριασμένο σε μια γωνιά του μυαλού μου! Κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη καμιά φορά, το βλέπω...το αναγνωρίζω και λυπάμαι, φοβάμαι τρομάζω που ακόμη υπάρχει! Μια πιο πολύ τρομάζω  να ζω πια χωρίς ευθύνη! Τρομάζω να ζω χωρίς  σκοπό...

Τρομάζω σαν ο στόχος είναι πιο μακρινός από όσο νόμιζα. Τρομάζω σαν ο πόνος είναι πιο δυνατός από το στόχο. Τρομάζω σαν το κίνητρο είναι μικρότερο από το φόβο. Τρομάζω με το πόσο δυνατό μπορεί να γίνει το μυαλό μου. Πόσο μπορεί να επιβληθεί στο σώμα μου...Ναι το θαυμάζω και το φοβάμαι αυτό το μυαλό! Το υπέροχο μυαλό μου...

Σαν τρέχω κι έχω ένα στόχο τα πρώτα λεπτά που το σώμα είναι ξεκούραστο νιώθω να πετάω. Ωραίο πράγμα αυτή η δύναμη...Αίσθηση σχεδόν υπερφίαλη! Μα εκεί στα πρώτα χιλιόμετρα έρχονται κι οι πρώτες αμφισβητήσεις.Ξαφνικά ο στόχος μοιάζει μεγάλος και μακρινός. Στα πρώτα χιλιόμετρα έρχονται οι πρώτοι πόνοι κι είναι  απότομοι, ξεροί ακόμη! Τα πνευμόνια καίνε.Τα γόνατα ασφυκτιούν. Οι μυς είναι ακόμη σκληροί και νιώθεις τραβήγματα. Νιώθεις το βάρος σου. Το σώμα μπερδεύει το μυαλό και εκεί μπορείς εύκολα να χάσεις τη μπάλα!

Ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου όλη τη διαδρομή. Νιώθεις ήδη κομμάτια. Νιώθεις πως όλο αυτό είναι πολύ κι αρχίζεις να ψήνεις τον εαυτό σου πως δεν ήταν καλή ιδέα. Σκέφτεσαι να γυρίσεις πίσω. Σκέφτεσαι να σταματήσεις. Σκέφτεσαι πως έκανες μαλακία. Σκέφτεσαι πως δεν κοιμήθηκες καλά, πως δεν έφαγες καλά, πως μάλλον δεν γυμνάστηκες καλά, πως δεν το θέλεις τόσο για να αντέξεις την ταλαιπωρία, πως ήταν τελικά ηλίθια ιδέα. Κάθε φορά που πονάς λίγο περισσότερο κάθε φορά που νιώθεις το σώμα να μην συνεργάζεται νιώθεις απελπισία. Απελπισία.
Πως θα το καταφέρω όλο αυτό. Είναι πολύ ψηλό, πολύ μακρινό, πολύ ανηφορικό, πολύ δύσκολο...Πολύ δύσκολο!
Κατστρωνεις ιδέες. Πως θα σταματήσεις. τι θα πεις πως πόνεσα, πως ήταν βλακεία, πως ήταν επικίνδυνο.Πως θα σταματήσεις χωρίς να πάρεις ευθύνη εσύ. Πως θα σταματήσεις και θα έχεις μια καλή δικαιολογία πως φταίει κάτι άλλο...Κάτι άλλο κι όχι εσύ!
Αυτό το μυαλό είναι τόσο έξυπνο. Τόσο απίστευτα εύστροφο που αν το αφήσεις σε ψήνει...Αν θέλεις να ψηθείς θα πεισθείς πως μάλλον έχει δίκιο. Θα σταματήσεις. Θα αλλάξεις διαδρομή. Θα ψάξεις έναν λιγότερο δύσκολο, λιγότερο ανηφορικό, λιγότερο ανώμαλο δρόμο. 
Θα σκεφτείς πως όλοι αυτοί που τα κατάφεραν δεν χρειάστηκε να περάσουν από εδώ. Μάλλον έκλεψαν δρόμο, παρέκαμψαν δεν πήγαν όλοι με το σταυρό στο χέρι. Όλοι αυτοί δεν ήταν μαλάκες σαν εσένα. Ήταν έξυπνοι. Έκαναν "τσακ" μια έξυπνη κίνηση κι έφτασαν στο τέρμα γρήγορα εύκολα, ξεκούραστα. Σκέφτεσαι πως θα γίνει να φτάσεις ξεγελώντας...εκείνους, εσένα, το δρόμο....Ξεγελώντας τη ζωή!

Πως θα γίνει; πως θα γίνει;...σπαταλάς ενέργεια σκεφτόμενος πως θα γίνει, αντί απλά...να το κάνεις!
Να το κάνεις κι ότι γίνει....

Να πάρεις το ρίσκο κι ας πονάς. Κι ας νομίζεις πως δεν αντέχεις. Κι ας φοβάσαι...

Κάπου εκεί αν δεν ψηθείς και χάσεις πολύτιμο χρόνο. Κάπου εκεί αν δεν σταματήσεις έχεις φτάσει αρκετά μακριά...και θέλεις πια τον ίδιο κόπο για να γυρίσεις πίσω και λες..."δεν έχει νόημα έχω φτάσει ως εδώ! Έκανα πέντε χιλίομετρα"...
Έκανες πέντε ως εδώ, πέντε για να γυρίσεις πίσω, άρα δεν λέει....Δέκα χιλιόμετρα χαμένα...Βλακεία. Συνέχισε λες στον εαυτό σου. Εκεί σε ένα ευλογημένο ισιάδι που λίγο παίρνεις μια ανάσα, συνέχισε του λες. Έφτασες ως εδώ κρίμα είναι! και συνεχίζεις....

Ότι σου λέει το μυαλό σου στα πρώτα μέτρα μια προσπάθειας μην το ακούς. Δεν μιλάς εσύ. Ο φόβος μιλά. Ο φόβος. Μην τον ακούς. Ότι πόνο και να σου δίνει το σώμα σου στα πρώτα πέντε χιλιόμετρα κάθε προσπάθειας μην τα ακούς. Είναι ψεύτικα. Είναι για να σε ξεγελάσει ο μικρός κουλουριασμένος εαυτός σου που ξέρει μόνο να αποτυγχάνει και τρέφεται με τον πόνο σου!Μην το ακούς θα σε μπερδέψει. Αγνόησε του και συνέχισε...Αγνόησε τον!

Το ισιάδι περνάει γρήγορα κι έρχεται πάλι ανηφόρα. "Θα είχα σταματήσει τώρα, θα είχα ησυχάσει" σκέφτεσαι....Η ανηφόρα μεγαλώνει. Μακραίνει. Η ανάσα βγαίνει με ένταση. Ακούς τα αυτιά σου να σφυρίζουν πια. Είσαι στη μέση και να φύγεις να πας που...
Μένεις εκεί και συνεχίζεις και η ανηφόρα πια είναι ατελείωτη. Χιλιόμετρα ανηφόρας λες και κάποιος παίζει με τα νεύρα σου. Θέλεις να εξαφανιστείς να γίνεις μικρός να χαθείς. Θέλεις να τελειώσει όλο αυτό. 
Στην επόμενη στροφή σκέφτεσαι και στην επόμενη στροφή κι άλλη ανηφόρα και στην επόμενη κι άλλη κι άλλη και βλέπεις εκεί ψηλά την κορφή του φιδογυριστού δρόμου και σκέφτεσαι...πόσο ψηλά είναι γαμώ την τρέλα μου: έχει κι άλλο...κι άλλο; Πόσο άλλο. Πόσο ακόμη. Πόσο ακόμη ρε συ!!!! Και επιτέλους  φτάνεις πλησιάζεις, σέρνεις τα πόδια σου κάνεις ένα τελευταίο κουράγιο και σκέφτεσαι πως τελείωσε μάγκα μου, τελείωσε κι έφτασες σε ένα βήμα, ένα μόνο βήμα μακριά ....και μόλις πιστέψεις πως έφτασες βλέπεις εκεί μακριά...κι έχει άλλο τόσο! Άλλο τόσο! Σου θυμίζει κάτι;


Ο πόνος στο σώμα σε έχει καταβάλει.Τα μάτια τσούζουν. Πονάς, φοβάσαι, σε έχει πιάσει πανικός . ΔΕΝ ΤΈΛΕΙΩΣΕ. Η απελπισία σε τυλίγει σαν σκούρο πέπλο. Θέλεις να ουρλιάξεις, να πονέσεις κάποιον , να πονέσεις εσένα, να σταματήσεις να πιστεύεις, να αναπνέεις, να μοχθείς Απελπισία κι αυτολύπηση...Δεν θα τελειώσει ΠΟΤΕ!!!! 
Δεν θα το βγάλεις. Άνθρωποι σε προσπερνούν, αυτοί πως μπορούν; Πως αντέχουν;
Να γυρίσεις πίσω με την αποτυχία στην πλάτη. Αυτό το βάρος δεν το θέλεις. Δεν το θέλεις...Μπορείς κάθε στιγμή να εγκαταλείψεις μα πια σου φαίνεται ακόμη κι αυτό ανώφελο!
κι εκεί ακριβώς...εκεί που τα έχεις χάσει όλα πια και το πίσω και το μπρος. Εκεί στη μέση του πουθενά με το σώμα κομμάτια αρχίζεις και πάλι να τρέχεις. Ο στόχος είναι μακριά. Δεν τρέχεις για το στόχο.Τρέχεις για να τελειώσεις. Τρέχεις γιατί αν μείνεις εκεί θα χαθείς...
Και διαπιστώνεις εκεί ακριβώς στο απόγειο του σωματικού πόνου, πως τώρα πια δεν σε νοιάζει ο πόνος και πως το μυαλό έχει αδειάσει. 
Πως δεν υπάρχουν σκέψεις πια μα ένα κενό. Εν βαθύ σιωπηλό κενό...και με αυτό το κενό μπορείς να ζήσεις. Ναι μπορείς να ζήσεις γιατί αυτό θα σε οδηγήσει και πάλι πίσω στο κίνητρο. Θα σε οδηγήσει μπροστά στο στόχο!

Αυτό το σημείο είναι το πιο γοητευτικό κάθε διαδρομής! Είτε είσαι δρομέας. Είτε είσαι κυνηγός ονείρων. όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, η αλλαγή ζωής, η αλλαγή δουλειάς, η αλλαγή χώρας, το να πετύχεις επαγγελματικά, το να τα καταφέρεις στις εξετάσεις, το να χάσεις βάρος, το να κόψεις το κάπνισμα, το να κόψεις τα ναρκωτικά, το να αναρρώσεις από ένα χωρισμό, το να επιβιώσεις από μια σοβαρή ασθένεια, το να γίνεις Μαραθωνοδρόμος....όποιος κι αν είναι ο στόχος αν έχεις φτάσει ως εδώ είσαι πια στην τελική ευθεία! 
Σου φαίνεται αδιανόητο σε αυτό το σημείο μα είσαι εκεί! Πολύ μακριά ακόμη από το στόχο, μα δίπλα πια στο εσωτερικό σου κίνητρο, που δεν είναι άλλο από την ανάγκη σου να κλείσεις αυτό που άνοιξες!
Το μυαλό ευτυχώς άδειο. Το σώμα ευτυχώς μουδιασμένο κι εσύ εκεί να σε οδηγεί πια το ένστικτο, χωρίς σκέψεις, χωρίς αν, χωρίς γιατί! Το ένα πόδι μπροστά από το άλλο...και προχωράς. Έτσι απλά.

Δεν ακούς. Δεν νιώθεις. Δεν υπάρχεις. Τρέχα!
Το σώμα έχει βγάλει φτερά και δεν καταλαβαίνεις από που βγαίνει αυτή η ενέργεια. Που διάολο ήταν κρυμμένη. Την στιγμή που δεν σου έχει απομείνει τίποτε, βγαίνει αυτή η ενέργεια από τα κατάβαθα της ύπαρξης σου! Κατά βάθος είσαι ένα αρχέγονο πλάσμα που ξέρει να επιβιώνει! Στα κύτταρα σου είναι εγγεγραμμένη η ιστορία του κόσμου. Η επιβίωση ήταν είναι και θα είναι ο παντοτινός σου στόχος! Τρέχα!

Τρέχα μέχρι να μείνεις ξέπνοος μόνο τρέχα. Μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια σου. Μην εγκαταλείπεις εσένα. Η ζωή είναι μεγάλη και μακριά. Η ζωή είναι γεμάτη ανηφόρες, κατηφόρες, κακοτράχαλα μονοπάτια και γοητευτικά ξέφωτα...Η ζωή είναι γεμάτη δρόμους, που σε περιμένουν να τους τρέξεις. Μην ψήνεσαι, μην ακούς τις δεύτερες σκέψεις σου, μην τρομάζεις με αυτό που βλέπεις εκεί μακριά, κοίτα αυτό που είναι μπροστά σου. Ο στόχος το επόμενο βήμα. Το επόμενο ταπεινό σου βήμα μόνο αυτό. Όποιος κι αν είναι ο δρόμος,  γεννήθηκες για να μπορείς να τον τρέχεις. Τρέχα λοιπόν. Τρέχα!

Το τρέξιμο ήταν δώρο. Με βοήθησε πολύ μα κυρίως μου χάρισε εμένα! Λειτούργησε μέσα μου συμβολικά για κάθε στόχο που έβαζα και με καλλιέργησε. Με δούλεψε. Με έψησε με έναν τρόπο διαφορετικό, μέσα από την σωματική εξάντληση κι έμαθα να σέβομαι την προσπάθεια μου.Τον εαυτό μου. Τα όνειρα μου. Τους στόχους μου. Το τρέξιμο με βοήθησε να ανακαλύψω κομμάτια μου άγνωστα και  δυνατότητες μου ξεχασμένες και σε μια περίοδο της ζωής μου δύσκολη και σκοτεινή, άρχισα να με εκτιμώ ξανά! Τώρα κάθε δοκιμασία είναι αλλιώτικη γιατί τρέχοντας έγινε κάτι μαγικό...γυμνάστηκε το μυαλό μου, δουλεύτηκε η υπομονή μου, έφτασα πιο κοντά στην προσωπική μου επίγνωση και όλα απέκτησαν μιαν άλλη διάσταση. Κάθε αγώνας, όσο δύσκολος, άλλο τόσο προκλητικός και τελικά μαγικός... Κάθε αγώνας δώρο! Δεν είναι το τρέξιμο είναι αυτό που συμβολίζει...Είναι ο αγώνας. Είναι η προσπάθεια. Είναι η ζωή!
Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων...έτσι δεν λένε; Τρέχα λοιπόν να κυνηγήσεις το όνειρο σου...θα με βρεις εκεί στο δρόμο. Από το ίδιο υλικό κι εγώ.  Κυνηγός κι εγώ σαν εσένα...
Καλημέρα αγαπημένοι. Αγαπημένε. Αγαπημένη...Μην μασάς. Μην φοβάσαι. Μην ακούς.Τρέχα!!!
                                                                                                                     Κατερίνα

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Αλεύρι στα χέρια....

Γεννήθηκα σε μια οικογένεια που οι πίτες ήταν σημαντικό μέρος της διατροφής και όχι μόνο. Μια ακόμη σπουδαία παράδοση. 


Η καταγωγή από την μεριά του μπαμπά Μακεδονίτικη οπότε όλες οι γυναίκες της οικογένειας, γιαγιάδες, θείες, παραθείες, ξαδέρφες, ήξεραν και ξέρουν να ανοίγουν φύλλο στο φτερό! 
Φύλλο λέμε να βλέπεις απέναντι, όχι αστεία!

Το να ξέρεις να κάνεις πίτα είναι λοιπόν καίριας σημασίας και συν όλα τα άλλα δηλώνει και την νοικοκυροσύνη...οπότε τα κορίτσια έπρεπε να μάθουν από μικρά την τέχνη του ανοίγματος του φύλλου κι έπεφτε πίεση μεγάλη... Βούρδουλας λέμε!!!! Δηλαδή σε άλλα χρόνια μακρινά εγώ θα ήμουν η ακαμάτρα του χωριού και θα είχα βολευτεί στο γνωστό ράφι από χρόνια.

Εγώ όμως, έχω μάνα πόντια και δεν είχαμε τέτοια. Δεν έμαθα να ανοίγω φύλλο, άλλα ανέπτυξα μεγάλη αγάπη και ταχύτητα στο να τις τρώω κι όχι να τις φτιάχνω μα πάντα είχα στο νου να μάθω κι όλο επαναπαυόμουν, πως εδώ είναι όλες κάποτε θα μου μάθουν.
Έτσι έφυγε η γιαγιά που ήταν μαστόρισσα μεγάλη, έφυγε και η θεία η κόρη της που ήταν επίσης μαστόρισσα κι έλεγα θα βρω μια ευκαιρία, με την άλλη θεία, την ξαδέρφη ή όποια βρω εύκαιρη, ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο που θα βρεθούμε ειδικά για μάθημα ανοίγματος φύλλου, μα κάθε φορά που βρίσκω ευκαιρία προτιμώ τους καφέδες και την ανασύνταξη πληροφοριών (άλλη λέξη για το κουτσομπολιό), μιας και οι σπάνιες πια συναντήσεις μας είναι πολύτιμες...
Στην ανάγκη θα μου μάθει η μαμά μου που έμαθε από τη μαστόρισσα γιαγιά την πεθερά της δηλαδή, με την ιδιαιτερότητα όμως, πως φτιάχνει τέλειες πίτες μα δεν είναι καλή στο να ανοίγει φύλλο.


Πριν λίγες μέρες ήμουν στο πατρικό και με έπιασε μια αναλαμπή στα σοκάκια του Παλαιού Παντελεήμονα κι αποφάσισα να αγοράσω έναν μακρύ πλάστη σαν της γιαγιάς μου. 

Τον είδα ξαφνικά μπροστά μου και....δεν μπορούσα να αντισταθώ σαν να ξύπνησε μια μνήμη, μια ανάγκη. 
Τον αγόρασα περιχαρής και σήμερα μιλώντας με την φίλη μου την Έφη παλιά, δουλεμένη νοικοκυρά,της είπα για τα σχέδια μου. Εκείνη χοροπήδησε. 
Η Έφη βλέπεις είναι από την Κορυτσά κι εκεί έχουν την ίδια παράδοση με τις πίτες. "Εγώ θα σου μάθω" μου είπε η Έφη που τα Χριστούγεννα ανοίγει 80 φύλλα τσιγαρόχαρτα, για τον μπακλαβά!!!!!


Εγώ να πούμε την αλήθεια είχα δουλειά. Από την δική μου την δουλειά την δουλειά του γραφιά δηλαδή με ένα βουνό υποχρεώσεις που πρέπει να κλείσουν κάθε Παρασκευή και δεν είχα περιθώριο....μα είχα μια χαρά και μια ανάγκη να κάνω κάτι απλό με τα χέρια μου και να χρησιμοποιήσω τον καινούριο μου πλάστη που μύριζε ξύλο, που δεν αντιστάθηκα στο ξεσήκωμα της! 
"Άντε, άντε μου είπε δουλειά θα κάνουμε κι εμείς δεν θα κάνουμε μπουνταλαλίκια, έλα στρώσου!"
Γέλασα. Την ξέρω απίστευτα πολλά χρόνια και την αγαπώ την Εφούλα μου και την αυστηρή φωνή της  που έχει όμως μια μαμαδίστικη τρυφεράδα. 



Θα σου δείξω! Μου είπε και μου έδειξε... "Η δασκάλα λέει έτσι να το κάνεις...α ταμάμ! Τώρα γύρνα το και πάτα, πάτα μην το φοβάσαι εσύ είσαι η νοικοκυρά, εσύ ξέρεις. Άιντεεεε! Ζούλα καλέ, δεν παθαίνει τίποτα, ωωωω μπράβο Κατερίνα η δασκάλα σου,  λέει μπράβο!" 

Εφούλα, η απίστευτη κι υπέροχη, δασκάλα μου....
Έπιασε τα αλεύρια, τα νερά και τα λάδια δίχως φόβο, δίχως δισταγμό και τα χέρια της, τα χέρια της παλιάς νοικοκυράς. Τα χέρια της μάνας. Αλευρωμένα. Δουλεμένα. Πονεμένα...Με συγκίνησαν τα χέρια της, μα πιο πολύ...με συγκίνησαν τα δικά μου χέρια που άγγιζαν το αλευρωμένο ξύλο και τον πλάστη και μου θύμισαν τόσο τα χέρια της γιαγιάς, της μαμάς, των θειάδων που κουβαλώ μέσα μου.... και ταράχθηκα γιατί εκεί διαπίστωσα πως τα χέρια μου είναι πια χέρια μεγάλης γυναίκας. 
Χέρια γεμάτα μνήμες... Άγγιξαν χώματα, σώματα,  κράτησαν παιδιά, χάιδεψαν ζώα που αγάπησα, έπαιξαν με μολύβια και μελάνια και τώρα πλήκτρα...έπλασαν ζυμάρια, χαιρέτησαν, αποχαιρέτησαν...χέρια που έζησαν κι είναι πια γεμάτα με τις γραμμές που η ζωή τους χάρισε. 

Τα Σημάδια τους...Τα Σημάδια μου...



Το άνοιξα λοιπόν το φύλλο κι έφταιξα την πρώτη μου πίτα!
Μύρισε το σπίτι ψημένο ζυμάρι και παιδικά χρόνια και ξεχύθηκαν οι μνήμες... 

"Τι πίτα έκανες ωρε Κατερίνα!!! Δες τι πίτα έκανες!!!" Μου έλεγε η Έφη με χαρά, κι ήξερα πως το κάνει για να με εμψυχώσει γιατί δεν την έκανα μόνη μου μα ακόμη κι έτσι ήταν η πρώτη μου προσπάθεια κι ήταν καλή. Την αγκάλιασα...σαν χαζή λες κι έκανα κάτι πολύ σημαντικό....κι έκανα! 

Γιατί τελικά δεν ήταν η πίτα...ήταν η σύνδεση μέσα μου. Η σύνδεση με ένα μου αρχέγονο κομμάτι που κρατάει όλη την μνήμη της φαμίλιας μου και την μεταφέρει με καθαρότητα μέσα από τα χέρια μου τα αλευρωμένα, σε κάθε τι που ζωντανεύει και γίνεται τροφή και σπόρος και ιστορία που δεν ξεγράφει μα συνεχίζεται, μέσα από τους τρυφερούς κύκλους που ανοιγοκλείνουν στη ζωή μας.
Τόσο απλά, τόσο πολύτιμα... 

Παρασκευή...μια πίτα μου ανέτρεψε το πρόγραμμα, αλλά μου θύμισε τόσα και μου έμαθε άλλα τόσα!

Καλησπέρα αγαπημένοι, είμαστε η συνέχεια αυτών που αγαπήσαμε... τι γλυκό σαν ξυπνούν μέσα μας, τρυφερές μνήμες.
                                                                                                                             Κατερίνα

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Άγριο Βασίλειο....

Κυριακή μεσημεράκι. Στον καναπέ, με συμπτώματα γρίπης και μια διάθεση βαριά. Το σπίτι ήσυχο, έχουμε κάνει τα βασικά και θέλουμε απλά να ξεκουραστούμε από την τρέλα της εβδομάδας. Αυτό για εμένα συχνά σημαίνει κι απόλυτη σιωπή. Σαν να μην μπορώ να πω τίποτε περισσότερο πέρα από ναι, όχι, τι θα φάμε, τι πρέπει να κάνουμε. Λέξεις βασικές κι απλές. Τα παιδιά τριγυρνούν γύρω μου χαρούμενα που είναι Κυριακή και στο national geograhic που είναι το κανάλι μου, αρχίζει ένα ντοκιμαντέρ.
Με βρίσκει λοιπόν το πρωινό της Κυριακής να παρακολουθώ Το Savage Kingdom και την ζωή κάποιων σαρκοφάγων ζώων στην Αφρικανική σαβάνα με την επιβλητική βαθιά φωνή του  Charles Dance σε ρόλο αφηγητή.


Έτσι γνώρισα την Saba την λεοπάρδαλη που στην άγρια κι αφιλόξενη Αφρικανική γη προσπαθεί να μεγαλώσει τα δυο μικρά της κάτω από το άγρυπνο μάτι της Matsumi, της βασίλισσας λέαινας που προσπαθεί να την καταστρέψει και τα καταφέρνει αφού στο τέλος σκοτώνει το ένα μικρό της Saba...Τελειώνει το επεισόδιο και νιώθω να αγαπώ την μόνη ταλαιπωρημένη Saba και να μισώ την άγρια κι ανελέητη Matsumi.

Αμέσως μετά παρακολουθώ την ζωή της Matsumi που κρατά τα ηνία της φυλής της. Σε ένα σκληρό άνυδρο καλοκαίρι, έχει μια ολόκληρη φυλή να φροντίσει. Τα μικρά τους πεινούν και αργοπεθαίνουν από την έλλειψη τροφής. Μια γειτονική φυλή λιονταριών παραμονεύει να κλέψει τα καλά βοσκοτόπια στο οποία κυνηγούν και ο βασιλιάς της φυλής ο  Serekama είναι σκληρός κι αμείλικτος. Παίρνει πάντα την μερίδα του λέοντος με αποτέλεσμα η φυλή να πεινά και τα μικρά να κινδυνεύουν. Οδηγημένα από την δίψα βρίσκουν μια ξεραμένη λίμνη που από την έλλειψη νερού μοιάζει πια σαν γούρνα νερού όπου γύρω του τα ζώα παλεύουν για λίγες σταγόνες με στόχο την επιβίωση τους. Είναι καίριας σημασίας να καταφέρουν να διεκδικήσουν αυτή τη λασπωμένη λίμνη και η Matsumi ξέρει πως μόνον εκεί βρίσκεται η σωτηρία της φυλής της. Παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατηθεί εκεί όταν μια πολυάριθμη αγέλη από ύαινες με αρχηγό  Zalika τους επιτίθεται και παίρνει την κυριαρχία της λίμνης. Η φυλή της Matsumi, μετρά απώλειες μετά την αιματηρή συμπλοκή και τελειώνει το επεισόδιο με εμένα να νιώθω πως αγαπώ πια την Matsumi και μισώ την Zalika.

Αμέσως μετά παρακολουθούμε την προσπάθεια επιβίωσης της Zalika της αρχηγού της αγέλης των υαινών. Δέχονται καθημερινά επιθέσεις λιονταριών, τα μικρά τους σκοτώνονται καθημερινά από τον βασιλιά των λιονταριών Serekama για αστείο θαρρείς και παλεύουν απεγνωσμένα για χρόνια να επιβιώσουν. Η Zalika επιτέλους μεγαλώνει την φυλή της και δυνατοί πια λόγω του αριθμού τους καταφέρνουν να διώξουν τα λιοντάρια από τη λασπωμένη λίμνη. Ήρεμη πια η Zalika που στάθηκε ως άξια αρχηγός απολαμβάνει για λίγο  την χαρά να βλέπει τα κουτάβια της φυλής ευτυχισμένα όταν η Ωχρά φυλή μια ομάδα αγριόσκυλων με αρχηγούς την Teemana και τον Malao επιτίθενται στην φυλή των υαινών, σκοτώνουν κάποια μικρά και παίρνουν την κυριαρχία της λίμνης. Τελειώνει το επεισόδιο με εμένα να νιώθω πως αγαπώ την ταλαιπωρημένη φυλή της Zalika και να μισώ την σκληρή φυλή της Temmna και του Malao.

Αμέσως μετά παρακολουθούμε την Ωχρά φυλή. Τα αγριόσκυλα της Αφρικανικής σαβάνας. Αφοσίωση κι ανιδιοτελής αγάπη χωρίς όρια. Φροντίζουν τα μικρά τους και τα εκπαιδεύουν ωστόσο η ξηρασία κάνει την ζωή τους δύσκολη και η μόνη τους σωτηρία είναι εκείνη η μικρή λασπωμένη λίμνη. Έχουν προσπαθήσει και στο παρελθόν να περάσουν από εκεί μα τα λιοντάρια τους θέρισαν. Τώρα τα μικρά τους αργοπεθαίνουν και πάλι μα αυτή τη φορά από τη δίψα. Κάθε μέρα λιώνουν στην κυριολεξία και πρέπει οι αρχηγοί να καταστρώσουν ένα σχέδιο διάσωσης των μικρών τους. Φαίνεται τίποτε να μην έχει σημασία. Είναι μικρά σε μέγεθος, μα απελπισμένα. Πιο απελπισμένα και πιο αποφασισμένα  από ποτέ οπότε επιτίθενται με όλη τους τη δύναμη και με μια οργανωμένη προσπάθεια παίρνουν την λίμνη από τις ύαινες κι επιτέλους τα μικρά πίνουν νερό μετά από βδομάδες. Επιτέλους μια ελπίδα στην φυλή τους επιτέλους νιώθουν πως τα κατάφεραν όταν η επίθεση έρχεται από την Saba την λεοπάρδαλη που βρίσκει ευκαιρία να σκοτώσει ένα μικρό και η φυλή θρηνεί και την Teemana και τον Malao, να τραβούν μπροστά κυνηγημένοι ξανά, προσπαθώντας να σώσουν ότι απέμεινε...Κλείνει το επεισόδιο με εμένα να νιώθω πως αγαπώ την Teemana και τον Malao και νιώθω να μισώ την Saba την λεοπάρδαλη που πριν λίγο αγαπούσα...

....και έτσι απλά να συνεχίζουν και τα δέκα επεισόδια. Με αυξομειώσεις συναισθημάτων. Νιώθεις να συνδέεσαι με τις φυλές, να κατανοείς τις πράξεις τους, να μην είναι τίποτε παράλογο, ανάλογα από ποια πλευρά θα δεις την ιστορία γιατί η κάθε ιστορία, έχει το νόημα της. Η κάθε φυλή κουβαλά, το παρελθόν και την αλήθεια της και ενώ την μια στιγμή θεωρείς αδιανόητες τις πράξεις τους, μετά από λίγο κατανοείς, δικαιολογείς, σαν γίνεσαι μάρτυρας της δικής τους προσπάθειας επιβίωσης, της δικής τους αγωνίας, του δικού τους πόνου....

Ήταν μια υπέροχη Κυριακή κι όχι μόνο. Ήταν ένα υπέροχο μάθημα, που μου δόθηκε με τον πιο εποικοδομητικό τρόπο. Όλοι το ξέρουμε αυτό και μιλάμε για την σχετικότητα της ζωής. Ο καθρέφτης έχει πάντα δυο πρόσωπα καμιά φορά και περισσότερα! Ο καθένας ξέρει την αλήθεια του για αυτό και η αλήθεια είναι τόσο σχετική. Από όποια πλευρά κι αν κοιτάξεις μια ιστορία, θα κατανοήσεις τις ενέργειες και τις πράξεις των πρωταγωνιστών και ίσως συνδεθείς μαζί τους, ίσως συμπονέσεις ίσως νιώσεις ενσυναίσθηση μέχρι να ακούσεις και την αντίθετη πλευρά και πάλι θα κατανοήσεις και πάλι θα νιώσεις την σχετικότητα της κάθε απόφασης, της κάθε πράξης, της κάθε αλήθειας.
Γιατί τελικά η αλήθεια δεν είναι μια, είναι πολλές.

Όπως και το δίκιο κι ο κάθε ένας από εμάς κουβαλά την αλήθεια του κι έχει το δίκιο με το μέρος του...Όμως όλα στη ζωή είναι τόσο υπέροχα σχετικά κι εμείς τελικά δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά μια από τις διαφορετικές φυλές, μια από τις διαφορετικές ομάδες πλασμάτων που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να επιβιώσουν στην σαβάνα τούτης της ζωής. Και μπορεί από μακριά όλη η προσπάθεια μας να μοιάζει με επιβολή μα τελικά δεν είναι τίποτε περισσότερο από επιβίωση...

Πλάσματα που καθημερινά αγωνιούμε αν θα τα καταφέρουμε, αν η φυλή μας θα πιει νερό, αν τα μικρά μας θα επιβιώσουν...και μέσα μας μια αγωνία, μια συνεχής μάχη με τον εαυτό μας και με τους γύρω μας. Κάποιοι θα μας καταλάβουν, κάποιοι θα μας βοηθήσουν, κάποιοι θα με επικρίνουν, κάποιοι θα μας απορρίψουν, κάποιοι θα μας επιτεθούν.
Κάποιους θα τους καταλάβουμε, κάποιους θα τους βοηθήσουμε, κάποιους θα τους επικρίνουμε, κάποιους θα τους απορρίψουμε, κάποιους θα τους επιτεθούμε...Έτσι πάει τελικά. Έτσι συμβαίνει στον μαγικό κύκλο της ζωής. Ένα άγριο βασίλειο είμαστε και παλεύουμε για την ζωή και την αξιοπρέπεια μας, κι όλοι έχουμε δίκιο κι άδικο ανάλογα από το ποια πλευρά κανείς κοιτάζει την ιστορία.
Γι αυτό...ας μάθουμε να ακούμε. Ας δώσουμε χρόνο για να ακουστούμε. Ας προσπαθήσουμε να μην είμαστε απόλυτοι ή επικριτικοί. Ας δώσουμε χώρο για να πάρουμε χώρο και τελικά ας θυμόμαστε...πως αυτή η λίμνη που συχνά μοιάζει με λασπωμένο βάλτο, μας χωρά όλους, Ίσως να μην ξεδιψάσουμε όπως το επιθυμούμε γιατί το νερό είναι λίγο, μα θα έρθουν οι βροχές...Κι όταν έρθουν οι βροχές θα γεμίσει πάλι η λίμνη και το νερό θα είναι αρκετό και θα φύγει ο φόβος, Μα τότε ίσως να έχουν φύγει κι άνθρωποι από γύρω μας. Ίσως κάποιοι να έχουν χαθεί μέσα σε αυτή την ανελέητη μάχη επιβίωσης. Ίσως κάποιους να τους έχουμε διώξει εμείς. Ίσως κάποιοι να έχουν διώξει εμάς. Οι άνθρωποι τελικά και η αλήθεια τους φανερώνονται στην ξηρασία της ζωής.

Ένα άγριο βασίλειο, με πλάσματα σε απόγνωση. Σε ανάγκη. Η μόνη μας αντίθεση με τα πλάσματα που ζουν στην Αφρικανική σαβάνα, μια διαφορετική λέξη.  Ανελέητη επιβίωσή για εκείνα. Αξιοπρεπής επιβίωση για εμάς.
Ας έχουμε υπομονή, σύνεση και κατανόηση γιατί όλοι έχουμε το δίκιο  στο πλευρό μας και τελικά...στα πολύ δύσκολα ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε, να μην γινόμαστε ανελέητοι, να μην απελπιζόμαστε...λίγο ακόμη και θα έρθουν οι βροχές...  Καλημέρα αγαπημένοι. 

                                                                                                                      Κατερίνα

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Το παραμύθι!

Τα παραμύθια...τα αγαπώ. Τα αγαπώ για πολλούς λόγους μα κυρίως γιατί πια για εμένα είναι σημαντικά θεραπευτικά εργαλεία, όπως έγραψα σε ένα παλιότερο μου άρθρο στους Κύκλους Ζωής, για την θεραπευτική δύναμη των παραμυθιών.
Έχουν τεράστια δύναμη και τεράστια συμβολική αξία, με τόσο υπέροχα ξεκάθαρα πρόσωπα και τόσο βαθιά μηνύματα που περνούν στο παιδικό μυαλό με τρόπο λυτρωτικό.
Συνήθως τα παιδιά αγαπούν όλα τα παραμύθια ακόμη και τα πιο τρομακτικά, πλην μερικών εξαιρέσεων. Κι ενώ υπάρχουν παραμύθια σκληρά που μας τρομάζουν και δεν θέλουμε να τα αφηγούμαστε ή να τα διαβάζουμε στα παιδιά μας, υπάρχουν και τα άλλα παραμύθια, εκείνα τα τρυφερά και τόσο γλυκά...όπου πάντα ένα κορίτσι θα σωθεί από τον πρίγκιπα της...

Τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε και μιλούν για κορίτσια φτωχά και ταλαιπωρημένα. Κορίτσια  ορφανά, που δεν αγαπήθηκαν, που μεγάλωσαν σε στάχτες και ζούσαν με αποφάγια κι ήταν έξυπνες μα άτυχες πολύ μέχρι που...μέχρι που έγινε το θαύμα...και συνάντησαν  εκείνον, πάνω στο καλοχτενισμένο του άλογο. Δυνατό, νέο κι όμορφο. Με πλούτη κι εξουσία κι όλοι σαν περνά σκύβουν το κεφάλι από σεβασμό ή μπορεί και φόβο...Κι εκείνη κάνει κάτι και του τραβά την προσοχή...Κάτι μοναδικό, έξυπνο, κάτι γενναίο και πέφτει πάνω της το φως!
Κι εκεί ουσιαστικά το παραμύθι τελειώνει πάντα με ευτυχισμένο τέλος...και μετά στην κανονική ζωή κάτι πάει στραβά και ο πρίγκιπας ξενερώνει από την ίδια του τη δύναμη και το ταλαιπωρημένο κορίτσι μένει μόνο και πάλι από την αρχή....και με την πρώτη ευκαιρία που θα δοθεί το παραμύθι ξαναρχίζει...
Ξαναρχίζει λοιπόν, ξανά και ξανά και για να γίνει αυτό αφήσαμε ένα γοβάκι ξεχασμένο...όλο και κάποιος "πρίγκιπας" θα βρεθεί να το μαζέψει!!!


Μην με παρεξηγήσετε διάβαζα κι εγώ τέτοια παραμύθια στα παιδιά μου, το πρόβλημα αρχίζει με την ανάγκη  να  ζήσω το παραμύθι...
Αγαπώ τα παραμύθια μα τρέμω την ύπουλη δύναμη τους...
Τρέμω μην δημιουργήσουμε μια ακόμη γενιά εξαρτημένων κοριτσιών κι αγοριών, με αδύναμες πριγκίπισσες που περιμένουν έναν πρίγκιπα να τις φιλήσει για να ξυπνήσουν, να τις βγάλει από την μιζέρια τους, να τους σώσει την ζωή και   από την άλλη λαμπερούς ιππότες, που πρέπει να σκοτώσουν θεριά και δράκους για να δείξουν την γενναιότητα τους κι είναι ευθύνη τους  να σώσουν το  κορίτσι και να το κάνουν βασίλισσα.

Τρέμω αυτό το παραμύθι, που έχω μάθει να αγαπώ και να πιστεύω ως παιδί και με κάνει ακόμη και τώρα να νιώθω μπερδεμένη. Θέλω να ζήσω σε ένα κόσμο που τα μικρά κορίτσια και τα αγόρια θα είναι ελεύθερα από στερεότυπα. Ελεύθερα από την ανάγκη για ένα ευτυχισμένο happy end, όπου αυτό θα σημαίνει μόνο πως το αγόρι έσωσε το κορίτσι και το πήρε στο κάστρο του!  Κι αυτή έγινε βασίλισσα κι αυτό είναι κατά βάθος ο γενναίος πολεμιστής... Όχι δεν πιστεύω πια σε αυτά τα παραμύθια, αλίμονο και δεν θέλω τα αγόρια μου να νιώθουν καμία υποχρέωση να αναβιώσουν ένα τέτοιο παραμύθι. Η συντροφικότητα  θεωρώ πως είναι ο στόχος κι όχι η σωτηρία! Κανείς δεν θέλω να με σώσει γιατί υπεύθυνη για την σωτηρία μου είμαι εγώ και θα ήθελα αυτό να το νιώσουν όλα τα νέα κορίτσια που αφήνονται να χαθούν σε ένα παραφουσκωμένο έρωτα και σε όλα τα νέα αγόρια που νιώθουν την ευθύνη να αποδείξουν την γενναιότητα τους σε ένα παραφουσκωμένο έρωτα.
Πριν πολλά χρόνια είχα ακούσει μια συνέντευξη της αγαπημένης Ειρήνης Παπά που είχε πει, "Η Σταχτοπούτα είναι ένα  αισχρό παραμύθι".
Σε μια εποχή που κι εγώ έψαχνα να βρω την δική μου γυναικεία ταυτότητα και τον ρόλο μου ως κορίτσι, είχα ξαφνιαστεί και μου πήρε  καιρό και πολλή συνειδητοποίηση για να αντιληφθώ σε βάθος την έννοια του "αισχρού" ακριβώς γιατί λατρεύω τα παραμύθια και σέβομαι την δύναμη τους. Μα η αλήθεια είναι πως αυτή ακριβώς η δύναμη δρώντας με απαλότητα στο υποσυνείδητο των παιδιών μας,  δημιουργεί προσδοκίες, στερεοτυπικές εικόνες,  ανάγκες και πεποιθήσεις. Δημιουργεί πονεμένες Σταχτοπούτες και Πρίγκιπες σωτήρες.

Ο παραμυθένιος έρωτας δεν ξέρω αν υπάρχει, μα ακόμη κι αν υπάρχει δεν θα ήθελα τα νέα παιδιά να τον έχουν ανάγκη, τουλάχιστον με αυτή του την μορφή! Στον έρωτα κι οι δυο είναι θύματα κι οι δυο σωτήρες. Κι οι δυο κουρελήδες κι οι δυο βασιλιάδες. Στον έρωτα κι οι δυο είναι εξαρτημένοι κι οι δυο ελεύθεροι.Ο έρωτας είναι παιχνίδι και μπαίνεις δίχως όρους δίχως κανόνες όπως,  εγώ θα είμαι ο αδύναμος, εσύ ο δυνατός, Εγώ θα σε αγαπήσω, εσύ θα με σώσεις. Εγώ θα σε σώσω εσύ δεν θα με προδώσεις...κι άλλα τέτοια.Ο έρωτας είναι αφοσίωση και προδοσία μαζί.  Στον έρωτα μπαίνεις γυμνός και τον κοιτάς στα ίσα.Ισότιμα, με καθαρότητα, όπως του αξίζει, όπως αξίζει σε όλους μας!
Ο έρωτας είναι ελεύθερος να κάνει ότι γουστάρει και γι' αυτό είναι μαγικός.

Ημέρα του έρωτα σήμερα...κι εμείς μάθαμε να περιμένουμε το παραμύθι. Για χρόνια περιμέναμε να ζήσουμε το παραμύθι για να είμαστε ευτυχισμένοι...Μα το παραμύθι τέλειωσε!

Αν θέλεις να ζήσεις παραμύθι κλείσου στην φυλακή σου, μα αν θέλεις να ζήσεις έναν έρωτα, μην πιστεύεις στα παραμύθια. Πίστεψε στην ζωή και ζήσε την και αφέσου να πονέσεις, να νιώσεις, να γδαρθείς, να γελάσεις με την ψυχή σου, να πετάξεις και να γκρεμοτσακιστείς...μα μην περιμένεις να σωθείς από κάποιον άλλο...Μην δίνεις αυτή την ευθύνη, αυτή την εξουσία, αυτή την κούφια δύναμη σε κανέναν. Δεν το αξίζει καμία σχέση αυτό.
Αν θέλεις να αγαπηθείς, ζήσε έναν έρωτα. Μα αν θέλεις να σωθείς, να θυμάσαι πως ένας έρωτας ναι σου δίνει δύναμη μα αν στ'αλήθεια περιμένεις από κάποιον να σε σώσει, κοίτα στον καθρέφτη σου! Ο μόνος που μπορεί να σε σώσει είσαι εσύ...

Καλημέρα αγαπημένοι!
                                                                                                    Κατερίνα

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Μάτια χορτάτα!

Ήταν κι  οι δυο άρρωστοι και δεν πήγαν σχολείο. Βήχας πρησμένοι αδένες, γδαρμένοι λαιμοί, καταρροή, όλα τα καλά είχε το πακέτο! Ο ένας πιο χάλια από τον άλλο...Ήταν ήδη Παρασκευή και έμαθαν πως η ομάδα τους την Κυριακή θα πήγαινε εκδρομή στο χιονοδρομικό για σκι! Τρελάθηκαν. Άρχισαν να μας παρακαλούν να τους αφήσουμε να πάνε. Ο μπαμπάς τους σε αυτά είναι πιο αυστηρός..."αν είστε χάλια δεν γίνεται να πάτε." κι εκείνοι υπόσχονταν πως θα είναι καλά.
Εγώ από την άλλη σκέφτομαι λίγο διαφορετικά πως δηλαδή,  η καλή διάθεση είναι δύναμη και ξέρω  καλά,  πως η καλή ψυχολογία μπορεί να γίνει φάρμακο.
Οπότε χωρίς δεύτερη σκέψη πήγαν...Σηκώθηκαν χωρίς καμία γκρίνια στις 06.30 πρωί Κυριακής πήραν αμίλητοι και γρήγοροι χωρίς την παραμικρή γκρίνια τα σακίδια τους που εννοείτε είχαν ετοιμάσει από βραδύς χωρίς καν εμείς να τους το ζητήσουμε και εξαφανίστηκαν! Αυτά κάνουν όταν είναι να πάνε κάπου που αγαπούν σε αντίθεση με την εικόνα του κουρασμένου γέρου που παρουσιάζουν τα πρωινά που σηκώνονται για να πάνε στο σχολείο!
Πήγαν λοιπόν και γύρισαν το βράδυ σερνόμενοι και απίστευτα κουρασμένοι,  μα απόλυτα υγιής με κάτι μάτια....Αχ με κάτι μάτια λαμπερά και κάτι ακόμη...με μάτια χορτάτα!

Μάτια χορτάτα κι όταν τους βλέπω έτσι θυμάμαι πάντα τη γιαγιά μου να λέει "τον χορτάτο άνθρωπο μην τον φοβάσαι"....Για εκείνη το "χορτάτος" σήμαινε κάτι άλλο γιατί είχε περάσει κατοχή, μα η φράση της είναι πάντα επίκαιρη, πάντα σωστή.
Η δική μας γενιά είναι χορτάτη από φαγητό και "πεινάει" για άλλα...Αυτά φοβάμαι τα "άλλα". Κι όταν βλέπω τα παιδιά μου χορτασμένα από παιχνίδι και συναίσθημα, σκέφτομαι...καλά τα καταφέραμε και σήμερα. Μια ημέρα που δεν πήγε χαμένη. Μια ημέρα γεμάτη συναισθηματική τροφή...όχι από αυτή που θρέφει τα κόκαλα, μα από αυτή που θρέφει την ψυχή...και την κάνει γερή, άτρωτη και ευτυχισμένη...
Συχνά λέμε "τα παιδιά πρέπει να τρώνε καλά, είναι στην ανάπτυξη". Πόσες φορές το σκεφτήκαμε αυτό για την συναισθηματική τους ανάπτυξη;  όπως λοιπόν τα παιδιά πρέπει να τρώνε καλά γιατί βρίσκονται στην ανάπτυξη, με την ίδια λογική, τα παιδιά πρέπει να παίζουν πολύ, να γελούν πολύ, να νιώθουν πολύ με όλες τους τις αισθήσεις. Αυτή είναι η συναισθηματική τους τροφή και την χρειάζονται ...γιατί είναι πάνω στην ανάπτυξη!
Αν παίρνουν πολύ ασβέστιο θα κάνουν γερά κόκαλα και με αυτά τα κόκαλα θα πορευτούν όλη τους τη ζωή...Αν γελούν πολύ θα  είναι ευτυχισμένα, αν παίζουν πολύ, αν έχουν καλή επαφή με την φύση θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, θα γίνουν θαρραλέα κι άτρωτα. Αν πάρουν την σωστή δόση αγάπης, θα γίνουν ελεύθερα, αλεξίσφαιρα στον πόνο.

Αν σκεφτόμασταν  για την ψυχή τους,με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για το σώμα, τα γερά κόκαλα και την καλή ανάπτυξη, ίσως να δημιουργούσαμε πιο χαρούμενους, πιο χορτάτους ανθρώπους!
Μα είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς στερήσεις χωρίς πείνα σωματική και σαν να μην νιώθουμε ακριβώς τι σημαίνει να είσαι πεινασμένος...οπότε δεν εκτιμούμε ακριβώς και το τι σημαίνει να είσαι χορτάτος!

Τα χορτάτα παιδιά, έχουν μεγάλες ψυχές, και μάτια που λάμπουν σαν πυρωμένα κάρβουνα! Τα χορτάτα παιδιά, ξέρουν να μοιράζονται γιατί είναι χορτασμένα. Τα χορτάτα παιδιά ξέρουν να αγαπούν και να το δείχνουν γιατί η αγάπη είναι η βάση τους... Τα χορτάτα παιδιά, γίνονται χορτάτοι ενήλικες! Χορτασμένοι, γεμάτοι, γαλαντόμοι και γενναιόδωροι, γιατί έχουν αποθέματα.
Γιατί πήραν τόση φροντίδα, τόση αγάπη, τόση εμπιστοσύνη που η ψυχή τους έγινε γερή σαν τα κόκαλα που πήραν πολύ ασβέστιο και το σώμα που πήρε πολλές και χρήσιμες βιταμίνες όταν έπρεπε...
Αλλιώς....σύντομα θα φανεί η έλλειψη κι ύστερα, θα πρέπει κανείς να παίρνει συμπληρώματα μια ζωή για να μην γίνουν θρύψαλα τα αδύναμα κόκαλα του...Τι τραγωδία τα αδύναμα κόκαλα σε έναν  άνθρωπο, τι πόνος η αδύναμη πεινασμένη ψυχή που προσπαθεί μετά από χρόνια χαμένα να μάθει να νιώθει να εκτιμά, να μην φοβάται...Να μην φοβάται πως η πείνα θα ξανάρθει...

Είχαμε έναν σκύλο, τον Άρη, τον είχαμε βρει στο δρόμο ήταν αδέσποτο.Πέρασε  δύσκολα πολύ στο δρόμο και σαν πρωτοήρθε στο σπίτι μας έκανε σαν τρελός με το φαγητό. Σε αντίθεση με τα άλλα μας σκυλιά, που ζούσαν πάντα σε σταθερό ασφαλές περιβάλλον άδειαζε μονομιάς το μπολάκι του και γινόταν εξαιρετικά επιθετικός με το φαγητό. Με τα χρόνια αυτό άλλαξε...μόλις ένιωσε εμπιστοσύνη πως κι αύριο θα έχει να φάει, μα μέσα του για πάντα υπήρχε μια ένταση στην ώρα του φαγητού και νομίζω πως ακόμη κι όταν ηρέμησε κι ήταν χαρούμενος, σε αντίθεση με τα άλλα μας σκυλιά, τα μάτια του πάντα είχαν μια πικρία μια ανασφάλεια, σαν να μην χωρούσε ακριβώς ανάμεσα μας...σαν να του έμεινε μια φοβία πως μπορεί η πείνα να ξανάρθει...


Σοφή η γιαγιά κι οι παλιοί εκείνοι άνθρωποι που έχοντας ζήσει μια φριχτή σωματική πείνα, ξέρουν πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο και να τον κάνει να νιώθει πεινασμένος ακόμη και σαν έρθει ο κορεσμός!

Πολλά φοβάμαι για τα παιδιά μου, μα πιο πολύ από όλα με τρομάζει αυτό.Η συναισθηματική πείνα και θέλω να έχουν μάτια λαμπερά. Μάτια χορτάτα όπως ταιριάζει σε όλα τα παιδιά του κόσμου αυτού!Μάτια που δεν λαχταρούν, μα ξέρουν να διεκδικούν για να μην μείνουν ποτέ νηστικά...

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τα μάτια τους δεν χόρτασαν ποτέ.Μια τρύπα θαρρείς η ψυχή τους. Μια σκοτεινή άβυσσος...Με ρωτούν, αλλάζει αυτό ποτέ; Αλλάζει. Έτσι απαντώ...Έτσι ελπίζω!
Ο πόνος, μπορεί να παραμείνει, το άγχος, ο φόβος, η πικρία μπορεί να έρχονται καμιά φορά να μας θυμίζουν την πείνα που ζήσαμε την εποχή του μεγάλου μας συναισθηματικού λοιμού...Μα αλλάζει...σαν αλλάξει ο τρόπος που βιώνουμε τον πόνο της πείνας...Αλλάζει σαν φύγει ο θυμός. Αλλάζει μόλις κάνουμε ειρήνη με την έλλειψη μας κι αρχίζουμε να γεμίζουμε τα κενά αλλιώς, έστω και με συμπληρώματα...και τέλος αλλάζει σαν ανοίξουμε την καρδιά μας κι αρχίζουμε να μοιράζουμε με γενναιοδωρία την αγάπη που δεν πήραμε, σαν έπρεπε και τότε...Τότε αρχίζουν τα μαγικά! Τότε γίνεσαι από άνθρωπος ιδέα, αξία, ουσία και φως!

Για εμάς και για όλους τους ενήλικες που έχουν βιώσει στο πετσί τους την πείνα, αυτό πια είναι στόχος μα για τα παιδιά μας, για τα παιδιά του κόσμου...ένας είναι ο στόχος.Τα χορτάτα μάτια τους! Τα λαμπερά τους μάτια!  Γι΄αυτό, ας προσπαθήσουμε σκληρά να δημιουργήσουμε χορτασμένους συναισθηματικά ανθρώπους. Με "γερά κόκαλα". Με γενναιόδωρες ψυχές. Με αντοχή στο φόβο!

Καλημέρα αγαπημένοι!
                                                                                                   Κατερίνα