Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Ο Έρωτας στο χείλος του γκρεμού!

Αμοργός Καλοκαίρι. Έχουμε φτάσει μετά από μεγάλη ταλαιπωρία στο νησί κι είμαστε τόσο τρισευτυχισμένοι, τρισερωτευμένοι και τρισχαρούμενοι!
Αφήνουμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο και αποφασίζουμε να κάνουμε μια μικρή γύρα και να βρούμε κάποια μαγική αμμουδιά να αράξουμε. Πράγματι κάνοντας γύρους βλέπουμε μια μικρή κι άδεια παραλία και παρατηρούμε πως δεν υπάρχει παρά μόνο ένα στενό κατηφορικό δρομάκι προς αυτήν. Ενθουσιασμένοι που είμαστε οι μοναδικοί που την είδαμε παίρνουμε το δρόμο και προσπαθούμε να βρούμε το στενό όπου πρέπει να στρίψουμε. Πράγματι βρίσκουμε το στενό που είναι τελικά εξαιρετικά πολύ στενό και κατηφορικό μα εμείς αμάσητοι και τρελαμένοι με τα παράθυρα τέρμα ανοιχτά και την μουσική στη διαπασών, την κατεβαίνουμε...
Κάποια στιγμή αρχίζουμε να διαπιστώνουμε πως είναι τόσο στενό το δρομάκι που οι ρόδες σε κάποια σημεία σχεδόν βγαίνουν από το δρόμο. Νιώθουμε πως είμαστε στον αέρα κι από κάτω το χάος. Αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Σταματάω τη μουσική ανακάθομαι απότομα  και πανικόβλητη λέω στον έρωτα, "τι στενός δρόμος μήπως να μην συνεχίσουμε;" Εκείνος έχει ήδη παρασοβαρέψει και με βλέμμα προσηλωμένο μου λέει "κάτι δεν πάει καλά"...κι αντιλαμβανόμαστε πως το δρομάκι στενεύει κι άλλο κι όχι μόνο αυτό μα είναι κι απίστευτα κατηφορικό και το αμάξι σαν να έχει πάρει μια παράξενη κλίση. Εκείνος προσπαθεί να το ισιώσει, μα οι ρόδες δεν πιάνουν γιατί το έδαφος είναι τόσο σαθρό που το κάνουν και γλιστρά και ξάφνου γλιστρά απαλά απαλά  απαλάααα κι από κάτω μας το χάος κι η μαγική παραλία που θέλαμε να πάμε....Ξαφνικά νιώθω τρέλα και το αμάξι γλιστρά, κι έχει πάρει μια έντονη κλίση και πάει σταθερά και πλάγια προς το γκρεμό εκείνος προσπαθεί να αλλάξει κατεύθυνση παίζει με συμπλέκτη, το γκάζι και το φρένο όσο πια απαλά μπορεί κι εγώ φωνάζω "θα πέσουμε, θα πέσουμε, πέφτουμεεεεε" και νιώθω τον πανικό σαν κύμα να με καταπίνει και  χωρίς δεύτερη σκέψη κάνω το πιο ντροπιαστικό πράγμα που υπάρχει...Ανοίγω την πόρτα και πηδάω!
Ναι όπως στις ταινίες πήδηξα την ώρα που το αμάξι όδευε προς το κενό....Εκεί στην άκρη του γκρεμού, το αμάξι επιτέλους  σταμάτησε και σοκαρισμένο βγήκε έξω το αγόρι...με κοίταξε και κούνησε το κεφάλι..
Εγώ να ανοίξει η γη να με καταπιεί, πάνε οι σαγιονάρες, τα παρεό και τα καπέλα αλλά φίλε τι να έκανα; Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!
Το λοιπόν ανεβήκαμε όλο τον ανήφορο με τα πόδια αμίλητοι, πήγαμε σε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά είπαμε την περιπέτεια μας ο τύπος μας κοίταξε σαν να ήμασταν ούφο και μας είπε πως κάθε μέρα τουλάχιστον ένα αμάξι ηλιθίων κάνει αυτή τη βλακεία. Φώναξαν ένα γερανό και μας τράβηξε με μεγάλο κόπο και μετά από κανένα δίωρο συνεχίσαμε την βόλτα μας σιωπηλοί και καθώς παρκάραμε πια σε μια άλλη κανονική παραλία το τρελό αγόρι με ρώτησε..."Σοβαρά τώρα πήδηξες;"
"Ε μα τι να έκανα ρε φίλε να πέφταμε μαζί; Λειτούργησε το ένστικτο δεν φταίω εγώ!" απάντησα μέσα στην τσατίλα.

"Ωραίο ένστικτο!" Μου είπε γελώντας...με είχε ήδη συγχωρήσει. Περάσαμε τέλεια στην Αμοργό μα μου έμεινε ένας φόβος Μια βδομάδα δεν σταμάτησα ποτέ να φοβάμαι τους δρόμους, τα βράχια, τα γκρεμνά, την αγριάδα αυτού του μαγικού νησιού.
Την αγάπησα την Αμοργό, μα την φοβήθηκα πολύ....και πιο πολύ της θύμωσα γιατί μου έδειξε κάτι που δεν ήθελα να δω. Εμένα να το σκάω!Γιατί ως γνωστόν του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε!

Το τρελό αγόρι όμως έμεινε εκεί να σώσει την κατάσταση κι όχι μόνο, αφού διοργάνωσε τα πιο μαγικά μου γενέθλια. Εκεί στα Κατάπολα λοιπόν, έγινα Τριάντα!Και ανάμεσα στις ορχήστρες που μου τραγουδούσαν, "σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία" και στον κόσμο που με χειροκροτούσε  καθώς έσβηνα τα κεράκια σε μια πανέμορφη κατάλευκη αυλή στα Θολάρια, με έπιασε μια ενοχή και τον ρώτησα αν θύμωσε που το έσκασα...Γέλασε. 
"Όχι ρε χαζό" μου είπε. 
"Καλά εσύ δεν φοβήθηκες, την ώρα που γλιστρούσε το αμάξι;"
"Φοβήθηκα" μου απάντησε...
"Ε!και πως μπόρεσες να μην ανοίξεις την πόρτα να φύγεις αφού έπεφτε στο γκρεμό!"
"Καλά παιδί μου, είναι δυνατόν να αφήσω το αμάξι να πέσει στο γκρεμό με εσένα μέσα κι εγώ να φύγω;"
"Εγώ δηλαδή πως το έκανα;"
"Εσύ φοβήθηκες για εσένα."
"Κι εσύ δεν φοβήθηκες για εσένα;"
"Δεν πρόλαβα γιατί πρώτα φοβήθηκα για εσένα, αφού εσύ είσαι η αγάπη μου..."

...και να σκεφτείς πως σε αντίθεση με εμένα, το τρελό αγόρι δεν το χει καθόλου με τα λόγια!!!Ω ποία ξεφτίλα λοιπόν!!!Πήγε περίπατο δηλαδή ο έρωτας; Αέρας τα μεγάλα μου λόγια; Πέρασα το βράδυ κλαίγοντας από ενοχές...καλά ήταν και λίγο το κρασί...

Η ντροπή ακόμα με κυνηγάει και λέμε την ιστορία και γελάμε πολύ και κάθε φορά εκείνος με κοιτάει και λέει "κωλόπαιδο την έκανες!"
Την έκανα Λούης λοιπόν κι είναι αρκετά ντροπιαστικό κι ακόμη και τα παιδιά κάθε φορά που την ακούν με δουλεύουν..." έλα ρε μαμαααα, στ'αλήθεια πήδηξες;
Ναι ρε πήδηξα!Πως αλλιώς θα γινόμουν μάνα σας;
Μα, μεταξύ μας, όσο ντροπιαστικό κι αν ήταν ξέρω πια, πως σε αντίθεση με εμένα που δεν θα έπεφτα στο γκρεμό για τον έρωτα μου, εκείνος θα έπεφτε στο γκρεμό για την αγάπη του και μιας και τελικά,  δεν πέφτουν όλοι στο γκρεμό αν εσύ βρεις αυτόν τον ένα...μην διστάζεις λεπτό, αυτός είναι για εσένα! 
Τώρα αν εσύ είσαι γι αυτόν...αυτό είναι μιαν άλλη πονεμένη ιστορία και να μην την πιάσουμε τώρα, τόσα χρόνια φάγαμε στην θεραπεία για να καταπιούμε τις ενοχές!

Λοιπόν, παιδιά του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα κι είπα να αποδομήσω τον έρωτα μα τελικά αποδόμησα τον εαυτό μου. Τελικά ο έρωτας υπάρχει κι είναι απλός απλούστατος! Βάλτον στην άκρη ενός γκρεμού και θα δοκιμαστεί! Μπορεί και όχι όμως, γιατί υπάρχουν οι γενναίοι και οι άλλοι...Ε! μάλλον από αυτούς τους άλλους, είμαι εγώ.
Η αγάπη από την άλλη, είναι άλλη φάση και τελικά...ίσως και να μην πέφτεις στο γκρεμό για τον έρωτα, αλλά γκρεμίζεσαι για την αγάπη σου. Τώρα τι είναι η αγάπη...το απαντούν τα παιδιά στο παρακάτω τέλειο βίντεο που μου έστειλε η τρελή μου φίλη η Μαρία και το λάτρεψα!

Κι αγάπη ανάμεσα σε άλλα σημαίνει πως,"δεν βαράς δεν χτυπάς, δεν ρίχνεις κλοτσιές, όταν ερωτεύεσαι παθαίνεις κρίση πανικού και ο έρωτας μπορεί να κρατήσει μέχρι να παντρευτούν οι άνθρωποι, καναδυό χρονάκια ή...ζωές!"

Το ακούτε αγαπημένοι; Όχι ζωή, Ζωές! Δεν το λέω εγώ...τα παιδιά το λένε! Σας στέλνω λοιπόν πολλές ευχές, μέρα που είναι.
Χρόνια πολλά στον έρωτα και χρόνια αληθινά στην αγάπη κι όπου δεις "ωραία παραλία" κάτω από γκρεμό  μην στρίψεις, δοκιμασία είναι.Στο λέω εγώ που ξέρω,  μπορεί να ρεζιλευτείς κι είναι κρίμα....

...Καλή δύναμη στους ερωτευμένους!



Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

Κάποτε....

Είμαστε πια στην καρδιά του Χειμώνα και στην πιο δύσκολη για εμένα εποχή του χρόνου. Πάντα νιώθω βαθιά μουδιασμένη αυτή την εποχή σαν να θέλω να χαθώ, σαν να μην ξέρω που ανήκω.

Νιώθω μια συναισθηματική αδυναμία σαν να θέλω να φύγω μακριά. Το έχω ξαναγράψει με κάποιον τρόπο σε μια παλιότερη μου ανάρτηση...πάλι Φλεβάρη. Κάθε Φλεβάρη....Some day...
Κι όχι δεν είναι οι μέρες οι κρύες και σκοτεινές...Τον απολαμβάνω πια τον χειμώνα.


Νιώθω να ξυπνούν μέσα μου όλα. Ουρλιάζουν τα όνειρα που δεν έζησα. Όλα τα σχέδια που εγκατέλειψα. Τα ρίσκα που δεν πήρα. Οι στιγμές που χάθηκαν και τις πήρε ο αέρας. Όλα όσα δεν κατάφερα. Όλα όσα δεν μπόρεσα. Όλα όσα φοβήθηκα. Οι λέξεις που δεν ξεστόμισα. Τα φιλιά που δεν έδωσα και οι αγκαλιές που δεν χάρηκα. Οι αγάπες που απαρνήθηκα. Οι επαναστάσεις που δεν τόλμησα. Οι δρόμοι που δεν περπάτησα. Τα βιβλία που δεν θα γράψω ποτέ. Τα παιδιά που δεν γέννησα. Οι κορυφές που δεν ανέβηκα. Οι σπηλιές από όπου δεν βγήκα. Τα δάκρυα που αρνήθηκα. Οι άνθρωποι που έχασα. Τα ταξίδια που έσβησαν στο χρόνο. Τα ταξίδια που δεν θα κάνω ποτέ...

Μια στις τόσες θυμάμαι ανθρώπους που γνώρισα, συνάντησα μια φορά μόνο, μια στιγμή στο χρόνο κι η ζωή τους με άγγιξε, με κλόνισε... Θυμάμαι τον Σαντιάγκο που γνώρισα ένα ηλιοφώτιστο πρωινό  του Φλεβάρη, στα σκαλιά της Μονμάρτης. Ήμουν δεκαεννιά κι εκείνος εικοσιδύο. Με κέρασε μπισκότο πορτοκάλι με σοκολάτα και μου εξιστόρησε το πως είναι φοιτητής και ξεκίνησε  από την μακρινή Αργεντινή και κάνει τον γύρο της Ευρώπης.

Θυμάμαι τον Μάρκ τον συγκάτοικο μου στην Αγγλία, την ώρα που πίναμε καφέ ένα πρωινό του Φλεβάρη, στην κουζίνα που μοιραζόμασταν ως φοιτητές και μου είπε πως θα σταματήσει το μεταπτυχιακό του γιατί ήθελε να ταξιδέψει τον κόσμο. Ότι τώρα ήταν η ώρα και δεν ήθελε να χάσει αυτή την ευκαιρία γιατί μεγαλώνει και μετά δεν θα μπορεί. Που θα πας; Πως; Θυμάμαι πως τον ρώτησα με απόγνωση...Δεν ξέρω μου είπε όπως έρθει....όπως έρθει!
Θυμάμαι τα μάτια του πόσο λυπημένα και λαμπερά ήταν. Θυμάμαι την απόγνωση μου. Δεν ήθελα να φύγει...δεν ήθελα μείνω. Δεν ήθελα να φύγει γιατί φοβόμουν  αυτά που εγώ δεν θα τολμούσα ποτέ...δεν ήθελα κανείς να φύγει. Τίποτε να μην αλλάξει. Τίποτα να μην αντιστραφεί. Τίποτα να μην σπάσει.

Θυμάμαι την συμφοιτήτρια μου την Σάρλοτ από την Ιρλανδία που μου μιλούσε για την Αυστραλία που ταξίδεψε για έναν ολόκληρο χρόνο  κι εκεί  στο άγριο δάσος κάπου στο Queensland γνώρισε τον σύντροφο της κάνοντας bangy Jumbing και γελούσε και γέμιζαν τα μάτια της με εκείνο το άγριο φως του δάσους.

Κλαίει μέσα μου εκείνο το πλάσμα που ποτέ δεν τόλμησε να μην είναι το καλό συνετό παιδί! Κλαίει μέσα μου εκείνη που άφησε το σώμα της να το καταβάλει ο φόβος κι έμεινε εγκλωβισμένη να ακροβατεί ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω και να νικάνε πάντα τα πρέπει... Έλεγα για χρόνια κάποτε, μα τώρα πια ξέρω πως κάποτε σημαίνει ποτέ. Κάποια τρένα έφυγαν...χάθηκαν στο χρόνο.
Όλες εκείνες οι άγριες θάλασσες φουσκώνουν μέσα μου και με πνίγουν.Θα ήθελα να είχα τολμήσει περισσότερο.Θα ήθελα να είχα ρισκάρει περισσότερο. Θα ήθελα να είχα φοβηθεί λιγότερο. Θα ήθελα...
Με φαντάζομαι ώρες ώρες, εκεί στην άκρη της γης.  στην Χώρα του Σαντιάγκο που μου περιέγραψε για πρώτη φορά πως είναι εκεί στη μακρινή του πατρίδα, καθισμένοι στα κατάλευκα σκαλιά της Μονμάρτης, ένα Χειμωνιάτικο πρωινό στο Παρίσι.. 
Το μεγάλο όνειρο. Παταγονία, με ένα σακίδιο στην πλάτη να αγναντεύω τους παγετώνες. Να αγγίξω με τα δάχτυλα μου την σπηλιά των χεριών. Να αφήσω τα μάτια μου να ξεκουραστούν στις απέραντες στέπες και τους απότομους γκρεμούς.. Να χάνομαι στους αμμόλοφους και απέναντι μου ο Ατλαντικός. Να χτυπά άνεμος το πρόσωπο μου και να αγναντεύω τις φάλαινες στη Χερσόνησο Βάλντες, να κυνηγούν φώκιες. 
Εκεί στην άκρη του κόσμου στην Γη του Πυρός...Όχι για ένα ταξίδι από αυτά που σε πάνε σαν πρόβατο τα ταξιδιωτικά...μα από αυτά που χρειάζεται το μέσα μου. Εκείνα τα ταξίδια που τολμά μόνο ο τυχοδιώκτης  εαυτός μου, που δεν τόλμησα να γνωρίσω, τότε που αντί να πετάω μετρούσα τα φοβισμένα κι άτολμα βήματα μου στη γη...
Σε μιαν άλλη ζωή...μια μέρα...κάποτε...ποτέ!


Καλημέρα αγαπημένοι...Ξέρω! Ξέρω!

Όχι δεν θα αρνηθώ τίποτα από όλα όσα έχω. Δεν θα τα κάνω μικρά ή ασήμαντα γιατί δεν είναι.
Τα πρωινά σε ετούτο το παράθυρο, με ετούτο υπέροχα γυμνό τοπίο. Οι βραδιές με το αναμμένο τζάκι στις ομάδες όπου βλέπω γυμνό μπροστά μου τον πόνο των ανθρώπων. Την απόγνωση του τέλους στα μάτια τους, όταν έρχεται αυτό το γαμημένο ποτέ...ποτέ, ποτέ, ποτέ ξανά! Τι πόνος! Δεν υπάρχει λέξη που να χωρά αυτόν τον πόνο. Δεν υπάρχει...



Κι ύστερα βγαίνω αργά το βράδυ από το σιωπηλό σπιτάκι και σαν να κουβαλώ μαζί μου όλη αυτή την απόγνωση και πάντα κοιτάζω τον ουρανό κι ονειρεύομαι....μια αστραπή. Μια αστραπή ανάβει  στο μυαλό μου κι είμαι εκεί στους αμμόλοφους με τον Ατλαντικό απέναντι. Εγώ κι αυτός ο ίδιος ουρανός...


Και μετά, ανοίγω τα μάτια μου σε ένα νέο κρύο κι υπέροχο πρωινό κι απολαμβάνω τις στιγμή εκείνη που βγαίνοντας από το σπίτι θα δω τις σταγόνες να στολίζουν σαν μικρά κρύσταλλα τον κόσμο μου και θα νιώσω ευγνωμοσύνη!



Κι ύστερα έρχονται οι μαγικές Κυριακές. Και ξυπνώ δίπλα τους στη μέση του σαλονιού κι είμαι ευτυχισμένη καθώς ο ήλιος μου ζεσταίνει το πρόσωπο και την ψυχή. Είμαι ευτυχισμένη εκεί στα αναστατωμένα σκεπάσματα και στην πρωινή σιγή του σπιτιού μας. Είμαι ευτυχισμένη καθώς απολαμβάνω την σιωπή και τις ανάσες τους με τον πρώτο  δυνατό καφέ της ημέρας στο χέρι. Είμαι ευτυχισμένη στις μυρωδιές της κουζίνας μας και στα λαμπερά τους μάτια...




Τα πιο μακρινά ταξίδια μου αυτά τα μάτια. Τα πιο άγρια πελάγη. Τα πιο ψηλά βουνά, οι πιο απομακρυσμένες στέπες του κόσμου, τα πιο βαθιά χιονισμένα δάση τα μάτια τους...

Και θυμάμαι τα λόγια εκείνου του πανέμορφου ανθρώπου, που είχα την τιμή να γνωρίσω λίγες μέρες πριν. Ογδόντα ενός, με μια σπουδαία κι υπέροχα γεμάτη ζωή και τώρα πια με έντονες και τρομακτικές κρίσεις άγχους... "Έφτασε η ημερομηνία λήξης" μου είπε...και πόνεσα για εκείνον βαθιά! Βαθιά...

Καλημέρα αγαπημένοι...Καρδιά του Χειμώνα κι η ημερομηνία λήξης πάντα μια έκπληξη...Τρομακτική έκπληξη! Οπότε είμαστε εδώ! Εδώ στο μαγικό τώρα. Στον δύσκολο Φλεβάρη. Στην καρδιά ενός ακόμη Χειμώνα. Με φωτεινά  μάτια να μου φωτίζουν το δρόμο σαν χάνω τον προσανατολισμό μου. Με χέρια τρυφερά να με κρατούν νοερά μην πέσω, να με σηκώνουν σαν πέφτω, να με στυλώνουν σαν χάνομαι...Όλα εδώ. Όλα πολύτιμα. Όλα όσα έχω!

Ναι ξέρω!...Ξέρω. Ξέρω, μα εκεί βαθιά...όλα τα κάποτε, όλα τα ποτέ ζητούν δικαίωση...ζητούν χώρο, ζητούν...

Σε μιαν άλλη ζωή αγαπημένοι...και μια μέρα, με αυτό το τραγούδι υπόσχομαι να γράψω την πιο όμορφη ιστορία  αγάπης του κόσμου...Του δικού μου κόσμου...
                                                                                                           Κατερίνα


Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Βία!

Έχω μια ανάμνηση...είμαι παιδί κι έχουμε επισκεφθεί την οικογένεια της μαμάς μου. Ήμουν όχι πάνω από έξι χρονών. Αρχές Καλοκαιριού νομίζω και όλα τα παιδιά παίζαμε θυμάμαι στο παρκάκι που ήταν απέναντι από το σπίτι όπου έμεναν οι θείοι και τα ξαδέρφια μου.

Το θυμάμαι σαν όνειρο. Ένα μικρό παρκάκι κολλητά με το σχολείο. Είχε πεύκα και μου άρεσε πολύ να σκαρφαλώνω πάνω τους. Κάποια στιγμή θυμάμαι πως εκεί που τρέχαμε όλοι μαζί παρατήρησα πως κάτω από ένα πεύκο κάτι κουνιόταν. Ένα μικρό πουλάκι που είχε πέσει από τη φωλιά του. Τσόνια τα έλεγαν οι παππούδες μου τα μικρά αυτά σπουργιτάκια που μόλις είχαν ξεμυτίσει από το αυγό τους. Θυμάμαι πως έτρεξα το πήρα στα χέρια μου προσεκτικά να μην το πληγώσω.
Και τότε θυμάμαι πως έγινε κάτι απίστευτο. Τα άλλα παιδιά με πλησίασαν και τα μεγαλύτερα αγόρια φωνάζοντας με ενθουσιασμό άρπαξαν το σπουργιτάκι από τα χέρια μου και άρχισαν να τρέχουν. Έτρεχα για να τους φτάσω και θυμάμαι όλα τα παιδιά να έχουν ενθουσιαστεί με αυτό που συνέβαινε. Ο ένας προσπαθούσε να το πάρει από τον άλλο και όλοι μαζί φώναζαν ιδέες για το τι να το κάνουν. Θυμάμαι κι εμένα να τρέχω πίσω τους και να φωνάζω να το ξαναβάλουμε στη φωλιά του.
Κανείς δεν με άκουγε....μέχρι που κάποια στιγμή ένα αγόρι το πήρε και σκαρφαλώνοντας σε ένα πεύκο άφησε το πουλάκι στην διχάλα δυο κλαδιών έτσι ώστε να μην πέφτει. Αμέσως μετά κάποια  παιδιά παρατάχθηκαν απέναντι κρατώντας πέτρες στα χέρια τους. 
Θυμάμαι να κοιτάζω χωρίς να καταλαβαίνω τι γινόταν μέχρι που έφυγε η πρώτη πετριά. Το μικρό νεογέννητο σπουργιτάκι είχε γίνει ένας ζωντανός στόχος. Φωνές, σκόνη, γέλια...μια αγριάδα στον αέρα!Κάτι είχε αλλάξει! Ζούσα το αδιανόητο!!!

Θυμάμαι την απόγνωση μου.Την αγωνία μου.Θυμάμαι να φωνάζω και τις πέτρες να φεύγουν βροχή κι ύστερα εκείνο έπεσε. Όρμηξαν όλοι ξανά και εγώ μαζί και ξανά το ίδιο...Δεν πρόλαβα...και μετά ξανά και εκείνο ξανάπεσε. Είχε αίματα παντού. Θυμάμαι πως ήμουν έξαλλη. Δεν είχα φωνή πια. Δεν μπορούσαν να με ακούσουν μέσα στον χαμό. Κοιτώντας με πια από μακριά, με βλέμμα ενήλικα θυμάμαι πως δεν έκλαιγα, δεν θύμωνα απλά είχα αγωνία την επόμενη φορά να προλάβω εγώ...

Όταν ξανάπεσε κάτω έτρεξαν και πάλι όλοι μα το πουλάκι χοροπηδώντας πανικόβλητο,κατάφερε και κρύφτηκε ανάμεσα σε πέτρες και ρίζες. Προσπαθούσαν να το βγάλουν έξω με κλαδιά που έβαζαν στην τρύπα με τα χέρια τους...μα εκείνο είχε χωθεί βαθιά...Φωνές, τσιρίδες, σπρωξιές. Γρήγορα βαρέθηκαν κι έφυγαν.
Έμεινα εκεί  να προσπαθώ να το τραβήξω και μετά από ώρα τα κατάφερα. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο παρά μόνο την αγωνία, να το ξετρυπώσω. Να το βοηθήσω. Το τύλιξα στη φούστα μου και θυμάμαι το σώμα του γεμάτο αίμα και σκόνη. Τα ματάκια του έκλειναν, το στόμα του ανοιχτό. Ένιωθα ανακούφιση κι απόγνωση. Θυμάμαι πολύ καλά αυτό το συναίσθημα. Το χάιδευα, προσπαθούσα να σκεφτώ τι να κάνω...
Πέθανε στα χέρια μου κι αυτή νομίζω ήταν η πρώτη μου αληθινή επαφή με τη βία! 

photo by Lars on Mars Dead Flowers

Αυτό που θυμάμαι ως πιο σημαντικό πια ως ενήλικη, είναι πως ποτέ δεν είπε κανείς μας κάτι για αυτό σε κάποιον γονιό μας σαν γυρίσαμε σπίτι όλα τα ξαδέρφια. Σαν να ήταν μέρος μιας άλλης ζωής μέρος του παιχνιδιού. Ούτε μεταξύ μας θυμάμαι το συζητήσαμε μετά...σαν να μην έγινε. Η μνήμη μου είναι τόσο καθαρή για αυτό το συμβάν και το θυμάμαι πάντα το σώμα μου θυμάται εκείνη την αγωνία...Να προλάβω...και μετά μια λύπη Μια βαθιά λύπη...

Αυτό που διαπιστώνω σαν κοιτάζω πίσω είναι πως ενώ μέχρι τότε στην μικρή μου ζωή,  είχα δει να γίνονται μπροστά μου βίαιες πράξεις, καθώς ζούσα στην εξοχή ο παππούς μου, το έχω ξαναγράψει, ήταν βοσκός κι είχε ζώα. Έπιανε ποντίκια στη φάκα, έσφαζε κότες, κι αρνιά για το Πάσχα, και λυπόμασταν για αυτό θυμάμαι όλα τα ξαδέρφια, ωστόσο κανένα από αυτά τα περιστατικά που σίγουρα εμπεριείχαν βία, δεν το θυμάμαι έτσι. Με τόση απόγνωση και βαρβαρότητα και νομίζω πως εκείνο το περιστατικό εμπεριείχε αυτό που ονομάζουμε ωμή βία! Βία που ως στόχο είχε την ικανοποίηση, την άγρια εκτόνωση χωρίς συναίσθημα, χωρίς καμία βαθύτερη εμπλοκή, χωρίς ενσυναίσθηση. 

Για πολλά χρόνια η βία έγινε μέρος της δουλειάς μου. Είδα τι μπορεί να κάνει σε έναν άνθρωπο!Δουλεύοντας σε θεραπευτικές δομές για άτομα με θέματα εξάρτησης, έπρεπε να έχω ξεκάθαρη στάση απέναντι στην βια στην όποια μορφή της. Ξεκάθαρη στάση όχι μόνο ως θεραπεύτρια μα κυρίως ως άνθρωπος. Δουλεύοντας λοιπόν σε δομές με ανθρώπους όπου η βια ήταν κύριος τρόπος επίλυσης διαφορών αντιλήφθηκα πως ο μόνος τρόπος αποτροπής της βίας ήταν το πλαίσιο. Να δημιουργήσεις λοιπόν ένα πλαίσιο οπού η βια έμενε έξω από αυτό όχι γιατί δεν χωρούσε, μα γιατί δεν χρειαζόταν. Δεν χρειάζονταν ως επιβολή, ως εκφοβιστικό μέσο, ως επίδειξη δύναμης...απλά δεν χρειαζόταν. Αυτό ήταν δύσκολο να το κατανοήσει κανείς στην αρχή μα γρήγορα μόλις έφευγε η βια από την μέση είτε σωματική, είτε λεκτική, ή συναισθηματική οι άνθρωποι άνθιζαν κι έβρισκαν τρόπους επικοινωνίας και συνεννόησης που δεν εμπεριείχαν απειλή ή φόβο. Αυτό φαινόταν μαγικό μα δεν ήταν.Το πλαίσιο απλά εμπεριείχε κανόνες, οι οποίοι στηρίζονταν από την εμπιστοσύνη των ανθρώπων και την μεταξύ τους σχέση, μα πάνω από όλα την σχέση τους με τον εαυτό τους! 

Ηταν εντυπωσιακό πως κάποια στιγμή όταν ο μεγάλος μου γιος στην Τρίτη Δημοτικού έφαγε ένα χαστούκι από έναν δάσκαλο, πήγα  να μιλήσω μαζί του και δεν μπόρεσα καν να θυμώσω γιατί διαπίστωσα πως βρισκόταν σε απόγνωση. "Είχα 60 παιδιά μου είπε μαζί με μια ακόμη δασκάλα και δεν με άκουγαν με τίποτα πως θα μπορούσα να επιβάλω την τάξη; "
Φαντάστηκα το χώρο στον οποίο δούλευα. Μια θεραπευτική Κοινότητα με πάνω από 80 ανθρώπους που ο καθένας είχε την δική του ιστορία στον χώρο της παραβατικότητας και των ουσιών. Άνθρωποι που ζούσαν για χρόνια στις πιάτσες και στις φυλακές κι επιβίωναν σε περιβάλλοντα αδιανόητης βίας...κι όμως συνυπήρχαν με απόλυτη ηρεμία σε ένα κοινόβιο και παρόλο που κατά διαστήματα υπήρχαν εντάσεις ή περιστατικά απειλής ποτέ δεν χρειάστηκε να διαχειριστούμε βια. Ακόμη και σε θεραπευτικές δραστηριότητες που οι άνθρωποι φαίνεται να έφταναν στο όρια τους ή ακόμη και να τα ξεπερνούσαν! Ποτέ δεν υπήρξε περιστατικό που να μην το χειρίσθηκαν με απόλυτη ψυχραιμία και πάντα με αποχή από κάθε είδους βίας. Πως γίνεται αυτό; Γίνεται αν έχεις εργαλεία!

Γίνεται κι η μαγική λέξη είναι πλαίσιο και κανόνες. Κανόνες που τους έχουμε συμφωνήσει από πριν και είμαστε όλοι σύμφωνοι ακόμη κι αν διαφωνούμε. Κανόνες που ο καθένας από εμάς έχει  από την μεριά του, την ευθύνη  να διαφυλάξει. Κι αν κάποιος παραβεί τους κανόνες του σπιτιού θα λογοδοτήσει σε όλους. Ένα σπίτι δεν γίνεται να υπάρξει χωρίς κανόνες.
Πολύ συχνά ακούω γονείς και φίλους να λένε πως για να μην φάει το παιδί γλυκό κρύβω τα γλυκά, κρύβω το play station για να μην παίξει, κρύβω το κινητό του για να μην μπορεί να κολλήσει σε αυτό κι αναρωτιέμαι που βρίσκεται η εκπαίδευση πίσω από όλο αυτό...Πουθενά.
Μόλις φεύγουμε από το σπίτι τα παιδιά βρίσκουν ευφάνταστους τρόπους να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Κι η νίκη είναι σχεδόν πάντα δική τους και την νιώθουν πελώρια...μα το μήνυμα τελικά, ποιο είναι; 

Ας σκεφτούμε ένα φούρνο. Επειδή είναι εκεί κι επειδή μπορούμε, πρέπει να μπουκάρουμε και να πάρουμε το ψωμί; Όχι. Είναι καλή δικαιολογία το ότι μπορεί να πεινάω και να μην έχω χρήματα όμως όχι. Αν κλέψω θα βρω το μπελά μου. Κρύβοντας το κινητό τους στερούμε ένα από τα πιο σπουδαία μαθήματα. Το κινητό είναι εκεί μόνο που εσύ δεν θα το έχεις, όχι γιατί δεν μπορείς, μα  γιατί αυτός είναι απλά ο κανόνας του σπιτιού και θα πρέπει να τον σεβαστείς κι εσύ όπως τον σεβόμαστε όλοι. Δεν θα κρύψουμε τίποτε γιατί το μήνυμα δεν είναι κλέψε όταν δεν σε βλέπω, κάνε το κρυφά, το μήνυμα είναι. Μην κλέψεις!Το θέμα δεν είναι να μην σε δω εγώ να το κάνεις, το θέμα είναι να μην το κάνεις γιατί έτσι σε προστάζει η συνείδηση σου.
Με αυτό τον τρόπο εκπαιδεύουμε τα μικρά κι άγουρα ακόμη πλάσματα να ελέγχουν τις παρορμήσεις τους, να υπακούν σε κανόνες, να σέβονται τις αρχές και τα όρια του σπιτιού και της ευρύτερης κοινωνίας που θα ζήσουν Κι αν δεν το κάνουν θα υπάρξουν κυρώσεις γιατί έτσι ορίζει η ίδια μας η κοινωνία κι η ζωή. Κι αν θέλουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας για ετούτη την κοινωνία που έχει νόμους κανόνες και συνέπειες πρέπει στο σπίτι μας να δημιουργήσουμε ένα ακριβές πλαίσιο της κοινωνίας δικαίου που περιμένουμε να αποδεχθούν, να σεβαστούν και  μέσα της να επιβιώσουν.
Ένα σπίτι με αρχές που αποδέχεται και συγχωρεί τα λάθη, αλλά επιβάλει συνέπειες με στόχο την ομαλή αλληλεπίδραση και τον αυτοσεβασμό. Μα κυρίως ένα σπίτι που στηρίζεται όχι στους κανόνες μα στην σχέση και την εμπιστοσύνη γιατί οι κανόνες είναι απλά τα εργαλεία, που θα χρησιμοποιήσουμε γιατί αγαπάμε, σεβόμαστε και πάνω από όλα,  εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο. Οι κανόνες και το πλαίσιο, στηρίζονται στην σχέση μας. Αν δεν υπάρχει σχέση, όλα αυτά φαντάζουν απλά κούφιες και δυσκοίλιες υποχρεώσεις, που πρέπει να βρεις τρόπο να αντισταθείς και να παρακάμψεις.
Είναι δύσκολο...το ξέρω αλίμονο! Το ξέρω καλά. Τα παιδιά μας δοκιμάζουν. Η κοινωνία μας δοκιμάζει, ακόμη κι εμείς δοκιμάζουμε τον εαυτό μας αποδομώντας πολλές φορές το νόημα όλων αυτών των αξιακών αρχών και συστημάτων...Είναι εύκολο να εγκαταλείψεις τις αρχές σου...μα και τόσο επίπονο ταυτόχρονα, όταν έχεις επίγνωση του ποιος είσαι! Όταν θέλεις να σε θαυμάζεις. έχει μεγαλύτερο κόπο όλο αυτό, μα και μεγαλύτερη ανταμοιβή!

Καταλαβαίνω πως η κοινωνία μας πάντα θα δοκιμάζεται. Πάντα θα αμφιβάλουμε για το αν κάνουμε καλά που δεν μιλήσαμε άσχημα γιατί το άξιζε ο παλιομαλάκας, που δεν τον κοπανήσαμε γιατί μας έβρισε ο γελοίος, που δεν τον πλακώσαμε γιατί μας αδίκησε, μας προκάλεσε, μας εξευτέλισε, που δεν τον ταπεινώσαμε γιατί ...το άξιζε!

Η βια είναι βια!Και μόνο αν την αποτάξουμε από την ζωή μας γιατί δεν την χρειαζόμαστε ως μέσο, θα βρούμε αποτελεσματικούς τρόπους συνύπαρξης ή  άμυνας  που δεν θα εμπεριέχουν βία. Ας μην σκεφτόμαστε εδώ ακραίες καταστάσεις, μιλάμε για την απλή καθημερινή βια στην οποία εκτιθόμαστε όλοι κι όχι για περιπτώσεις απειλής της ζωής μας ή της ζωής κάποιου που αγαπάμε.
Φέρνω πάντα στο νου μου την υπέροχη μας παιδίατρο που σε όλα ήταν εναλλακτική και είχε μια διαλακτικότητα ο τρόπος της, εκτός από τα επικίνδυνα παιχνίδια και τις βίαιες συμπεριφορές όπου ήταν κάθετη! "Καμία ανοχή δεν θα έχεις στην μεταξύ τους βία" μου έλεγε πάντα με αυστηρότητα και τα λόγια της ηχούν πάντα στα αυτιά μου.Καμία ανοχή στη βία, ακόμη κι αν είναι παιχνίδι!
Όμως, αν ζητούμε από τα παιδιά μας να μην χτυπούν θα πρέπει να τα βοηθήσουμε να βρουν τρόπους να αμύνονται και να μην νιώθουν ευάλωτα. Θα πρέπει να τα βοηθήσουμε να βρουν μη βίαια εργαλεία αντιμετώπισης για να νιώθουν αυτάρκης κι ασφαλής. Το να μας επιτεθούν και να μην αμυνθούμε είναι βλακεία. Το να αμυνθούμε με μια επίθεση μας κάνει αυτόματα θύτες και κλιμακώνει την βια. Οπότε θα πρέπει να βρούμε μη βίαιους τρόπους άμυνας κι ουσιαστικής αντιμετώπισης. Το να ζητούμε από τα παιδιά να μην απαντούν με βια είναι το ένα βήμα. Το να τα διδάξουμε πως να απαντούν είναι το δεύτερο και πιο ουσιαστικό! Αλλά πρώτα πρέπει να εκπαιδευτούμε εμείς σε αυτόν τον τρόπο σκέψης κι έκφρασης.

Τον τελευταίο καιρό ακούμε και διαβάζουμε για έντονα περιστατικά βίας. Μαθητές, καθηγητές, γονείς, διαδηλωτές, αστυνομικοί, ομοφοβικοί, σεξιστές, πολέμιοι των εθνικών συμφερόντων...έχει πολλά πρόσωπα η βία. Μα τελικά ένα! 
Η βία είναι βία! κι όπως είπε κι ο υπέροχος Isaac Asimov "Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανίκανου!"


Σκέφτομαι κοιτώντας πίσω εκείνη το άγριο τσούρμο που σκότωσαν με πετριές ένα πουλάκι...παιδιά ήταν. Άγουρα, ανώριμα, παιδιά που έκαναν ένα μεγάλο λάθος. Εγώ δεν έκανα εκείνο, αλλά έκανα άλλα λάθη...γιατί όλοι κάνουμε λάθη. Αρκεί να τα αντιλαμβανόμαστε και να τα αλλάζουμε. Γιατί όλοι αλλάζουμε και με την σωστή καθοδήγηση, το σωστό πλαίσιο και την αληθινή φροντίδα αλλάζουμε.Το έχω δει αυτό μέσα από την μεγάλη μου εμπειρία με τα θαύματα τα οποία έχω συναναστραφεί και γνωρίσει. Άνθρωποι που ζούσαν για χρόνια στην απομόνωση και στην φρίκη. Με παρελθόν αδιανόητα σκληρό, που για χρόνια επιβίωναν μέσα σε καταστάσεις μόνιμης απειλής και απόλυτης βίας. Κι όμως άλλαξαν!
Ο κάθε άνθρωπος αν έχει την ευκαιρία να νιώσει ασφαλής και σημαντικός αλλάζει. Άκουσα πρόσφατα μια πολιτική δήλωση,  πως δηλαδή "η αναίτια βια δεν χωρά στην αστυνομία"...
Πόσο λάθος έκφραση από μια τόσο σημαντική αρχή και τόσο σημαντική θέση. Αν η βια έχει αιτία λοιπόν δικαιολογείται. Ίσως...
Μα όχι για εμένα! Όχι για τις δικές μας συνθήκες ζωής. Όχι σε μια κοινωνία που ζει σε ειρηνικό καθεστώς. Όχι! Η βία δεν έχει δικαιολογία. Η βια δεν χωρά πουθενά! Η βια είναι εργαλείο επιβολής φόβου. Η βια δεν έχει εκπαιδευτική δύναμη, η βία δεν εξελίσσει, ταπεινώνει, καταστέλλει... Η βια είναι τρομοκρατία! Η βια δεν χωρά πουθενά, παρά μόνο στους εφιάλτες!

Καλημέρα αγαπημένοι δύσκολο θέμα. ξέρω...μα έχουμε όλοι ευθύνη. Όχι μόνο οι γονείς. Όχι μόνο οι δάσκαλοι. Όχι μόνο οι πολιτικοί ...αλλά όλοι εμείς.Οι Άνθρωποι. Οι ζωές μας, οι λέξεις μας, η στάση μας, οι αρχές μας, όλα όσα κάνουμε, δείχνουμε, πιστεύουμε, λέμε, είμαστε...Είμαστε! 

Γιατί η βια αν την επιλέξεις σε κάνει κάτι που δεν θέλεις να φαίνεσαι...μα τελικά είσαι! Ένας ακόμη θύτης...Κι όπως είπε κι ο Τσόμσκυ ένα μόνο τρόπος υπάρχει για να σταματήσουμε την τρομοκρατία Να πάψουμε να είμαστε μέρος της.

Ας μεγαλώσουμε ανθρώπους με σεβασμό στην ζωή αγαπημένοι, αλλά πριν από αυτό, ας γίνουμε εμείς αυτοί οι άνθρωποι...
Αυτοί που δεν θα είναι νάνοι των φόβων, μα γίγαντες των ονείρων!

                                                                                                 Κατερίνα

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Παρηγοριά...

Οι μέρες του Γενάρη κυλούν αργά ...Είμαστε πια στην καρδιά του Χειμώνα και παρόλο που εκείνος δεν μας έδειξε τα δόντια του έχει κρύο τσουχτερό και τα πρωινά όλη η γη είναι σκεπασμένη με λευκή πάχνη. Κι ύστερα βγαίνει ο ήλιος κι είναι σαν να φαίνεται από μακριά η Άνοιξη που πλησιάζει. Στην καρδιά του Χειμώνα ανθίζει κι ο Χειμωνανθός στην αυλή μας. Ένα από τα θετικά του Χειμώνα, το ότι ξαναβλέπουμε τα ντροπαλά του ανθάκια!


Τον αγαπώ τον Χειμώνα και θέλω να μην φύγει γρήγορα. Να μην φύγει πριν να τον χαρώ. Κάθε φορά, κάθε εποχή έτσι νιώθω πως έφυγε χωρίς να την χαρώ...
Στο σπίτι μας έχουμε μπει σε Χειμωνιάτικη διάθεση κανονικότατα.Και τα τρία αγόρια άρρωστα. Ο ένας μετά τον άλλο. Για μέρες. Με πυρετούς, βήχα, αποχή από το σχολείο και τις δραστηριότητες...
Τα αγόρια έπεσαν!

Θυμήθηκα λίγο την εποχή που ήταν πολύ μικροί και έμενα στο σπίτι μαζί τους όταν μπορούσα να πάρω άδεια. Όλη μέρα τους σκέπαζα, τους ξεσκέπαζα, βάζαμε θερμόμετρα, κάναμε ζεστά ή κρύα μπάνια, τους τάιζα σούπες με το ζόρι, δεν κοιμόμουν...και κάθε φορά θυμάμαι το φόβο να έρχεται σαν ένα χέρι που σφίγγει την καρδιά και δεν σ'αφήνει να αναπνεύσεις. Πάντα σκεφτόμουν τους γονείς που τα παιδιά τους περνούν δύσκολες ασθένειες και δοκιμασίες  και  πόσο αδιανόητο είναι το να ζεις μόνιμα με αυτό το φόβο.
Τώρα όλα είναι πιο απλά. Μεγαλώνοντας τα παιδιά τα πάντα αλλάζουν. Έχουν να αρρωστήσουν χρόνια τόσο, που να χάσουν μαθήματα. Και ακόμη και τώρα που είναι εδώ και μέρες σπίτι,  είναι όλα τόσο διαφορετικά. Βάζουν θερμόμετρα μόνοι, παίρνουν τα αντιπυρετικά τους, τα σιρόπια για το βήχα, έχουν στο νου τους να φάνε κάτι, αλλάζουν ρούχα μόνοι τα βράδια που ξυπνούν ιδρωμένοι και κάνουν μπάνια συνέχεια να φύγουν οι τοξίνες...Μόνοι. Όλα μόνοι. Ωραίοι κι ανεξάρτητοι.Το μόνο που μου ζητούν όταν επιστρέφω το βράδυ από τις συναντήσεις μου, είναι το τσάι που παραδόξως, εγώ το κάνω πιο ωραίο απ΄τον καθένα...δεν ξέρω πως αλλά το κάνω πιο ωραίο ρε παιδί μου  και βέβαια τις ψημένες φετούλες με λιωμένο βούτυρο που είναι η παρηγοριά τους από τότε που ήταν μικρά κι αρρώσταιναν. Και παρόλο που τα κάνουν όλα μόνοι,  αυτά τα ζητούν μόνο από εμένα! Έχει κάτι το συγκινητικό αυτό....
Μου αρέσουν αυτά τα μικρά ξεχωριστά μας τελετουργικά. Ξέρετε από αυτά που έχουμε όλοι κι είναι ασήμαντα, μέχρι τη στιγμή που τα χρειάζεσαι και  γίνονται πολύ σημαντικά...


Όλα φαίνεται να αλλάζουν εκτός από τις συνήθειες τους σαν είναι άρρωστοι. Είναι ίσως γιατί όταν είμαστε άρρωστοι σαν να προσκολούμαστε σε αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια...Οπότε lego, lego, lego, φρυγανισμένο  ψωμάκι, τραχανάς, σούπα αστράκια, φρεσκοστημένος χυμός πορτοκάλι,  ρυζόγαλο ή κρέμα σιμιγδάλι, τηλεόραση, καναπές, χουχουλιάρικες αγκαλιές, κρεββάτι μαμάς και μπαμπά και comics, ακόμη και τώρα που σιγά σιγά μοιάζουν περισσότερο με άντρες παρά με παιδιά...κάποιες συνήθειες είναι ιερές, τόσο ιερές που νιώθεις πως μόνο αυτά αρκούν για να σε κάνουν καλά! 




Κι ίσως και να σε κάνουν. Είναι τόσο σημαντικό το να έχουμε μικρά μυστικά όπλα που έχουν την δύναμη να μας κάνουν να νιώσουμε ασφάλεια και παρηγοριά. Είναι σαν κάποιες από αυτές τις συνήθειες να έχουν μαγικές δυνάμεις που ενεργοποιούνται μόνο σαν αρρωσταίνουμε. Είναι σημαντικό το να μπορούμε να το κάνουμε όλο αυτό.Το να μπορούμε να ανακουφίζουμε και να παρηγορούμε τον εαυτό μας. Να μπορούμε να είμαστε αυτάρκης ακόμη κι όταν είμαστε τόσο σωματικά ευάλωτοι!
Είναι σπουδαία αυτή η αυτοδυναμία. Σαν να κουβαλάμε την δύναμη της ίασης μέσα μας και την ενεργοποιούμε μόλις την χρειαζόμαστε, όπου και με όποιον κι αν βρισκόμαστε! Κρύβει μια σχέση εμπιστοσύνης όλο αυτό. Στο σώμα μας και στον εαυτό μας. Βέβαια όταν υπάρχει και μια μαμά ή μια γιαγιά, κάπου κοντά να μας ταχταρίσει λιγάκι όλο αυτό έχει μια άλλη γλύκα, αλλά και πάλι η μαμά  ή η γιαγιά, βρίσκονται σε όλα αυτά που κουβαλάμε μέσα μας, σε όλα αυτά που μας έμαθαν να αγαπάμε, σε όλα τα μαγικά ματζούνια που μας έμαθαν να χρησιμοποιούμε για παρηγοριά, ίαση  κι αυτοφροντίδα.

Το ένιωσα αυτό σαν μεγάλωσα κι έμεινα μόνη πια και διαπίστωσα πως οι μέρες που αρρώσταινα κι έπρεπε να μείνω σπίτι με πυρετό,  ήταν εξαιρετικά λίγες και σπάνιες μα όταν συνέβαιναν δρούσαν για τον εαυτό μου ως ημέρες ουσιαστικής ξεκούρασης και ανασύνταξης δυνάμεων και ακόμη περισσότερο ως μέρες σύνδεσης με τον εαυτό μου. Σαν ένα διάλειμμα που πραγματικά χρειαζόμουν, για να ενεργοποιηθούν όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί που θα με ανασυγκροτήσουν. Θυμάμαι τον παππού μου που μου έλεγε όταν ήμουν μικρή, για τον στρατό που ζούσε μέσα στο σώμα μου και πολεμούσε τους εχθρούς που έφερναν τον πυρετό. Πολεμιστές δυνατοί που βρίσκονταν παντού και έδιωχναν τον πυρετό με κουβάδες με παγωμένο νερό ή σκέπαζαν τις πληγές μου με τις ασπίδες τους για να σταματήσει το αίμα όταν χτυπούσα τα γόνατα μου. Για τον άνθρωπο με την τσουγκράνα που ζει μέσα στα μάτια μου και βγάζει τα σκουπιδάκια που μπαίνουν εκεί και τα κάνουν να πονάνε, για τους καπιτάνιους σημαντικούς γενναίους άντρες που ζούσαν στο αίμα μου και με τις βαρκούλες τους- γι' αυτό και καπιτάνιοι-  έπλεαν στο αίμα μου και το καθάριζαν μαζεύοντας με τα δίχτυα τους τα μικρόβια...κι όλα αυτά τα έκανα θυμάμαι εικόνες και τα ζούσα. Ήταν σαν να έβλεπα τους στρατιώτες μου, τους καπιτάνιους και τον άνθρωπο με τη τσουγκράνα. Για όλους αυτούς που υπήρχαν μέσα μου και συνεργαζόμασταν για να προστατευτούμε. Έτσι απλά εξηγούσε ο παππούς μου την ζωή κι έτσι με αυτή την υπέροχη απλότητα την τίμησε. Ήταν βοσκός, διάβαζε τα ζώα και την φύση κι ήξερε να αφήνεται και να εμπιστεύεται στους στρατιώτες και στους καπιτάνιους μέσα του, που δούλεψαν για αυτόν με αυταπάρνηση και αγάπη μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Με θυμάμαι σαν παιδί να τον ακούω με δέος, αναρωτιόμουν πως χωρούσαν όλοι αυτοί στο σώμα μου, μα δεν αμφέβαλα ποτέ, απλά ήμουν περίεργη να δω όλα αυτά τα μικρά ανθρωπάκια...
Πόσο τεράστια εμπιστοσύνη δείχνουν τα μικρά πλάσματα σε όλα όσα τους λέμε και πόσο πολύτιμα είναι όλα όσα τους λέμε έστω κι αυτά που μας φαίνονται ασήμαντα! Άθελά μας ενεργοποιούμε μαγικούς μηχανισμούς αυτοίασης ή....αυτοκαταστροφής.
Έτσι απλά...

Έτσι με απλότητα λοιπόν, αποδεχόμαστε κι αφήνουμε το κάθε τι να κάνει την δουλειά του. Η δική μας δουλειά είναι το να μπορούμε να μας φροντίζουμε και να μπορούμε να μας παρηγορούμε, με την έγνοια και την αγάπη μιας μάνας. Να ακούμε τις ανάγκες μας, να μας ταχταρίζουμε κι ύστερα να μας ντύνουμε καλά και να μας στέλνουμε εκεί έξω στη ζωή γιατί...φτάνει το τεμπελιό!
Το να μπορούμε να μας φροντίσουμε και να μας "κάνουμε" καλά, κρύβει μια πίστη για τον εαυτό μας. Μια σχέση εμπιστοσύνης με το σώμα μας.

Για εμένα η λέξη παρηγοριά είναι μεγάλη και βαθιά. Είναι η ρίζες μας και τα κλαδιά μας. Είναι οι μνήμες από χέρια, λέξεις, στιγμές ίσως  όχι πάντα όμορφες και τρυφερές, μα μέσα από αυτές όποιες κι αν ήταν, ενεργοποιήσαμε τους δικούς μας μηχανισμούς άμυνας, αυτοφροντίδας και αυτοβοήθειας.
Η ικανότητα του να μπορούμε να μας παρηγορούμε έχει τεράστια σημασία. Όπως τότε που ήμασταν μικρά και ερχόταν με βήματα απαλά στο σκοτάδι σαν ήθελε  να δει αν έχουμε πυρετό κι έβαζε τα χείλη της στο μέτωπο μας... Δεν είχε αυτή την πρόθεση μα ήταν το πιο δροσερό φιλί.
Θυμάστε;
Αυτή την μνήμη λοιπόν να μάθουμε όλοι μας να ενεργοποιούμε και όταν το χρειαζόμαστε να μπορούμε να μας δώσουμε ένα φιλί στο μέτωπο ξέρετε από εκείνα τα φιλιά που είναι τα πιο αληθινά στον κόσμο.


Καρδιά του Χειμώνα και σήμερα Παρασκευή  στις 19.00 στην Πρωτοπορία, Θεσσαλονίκης θα έχω την τιμή να είμαι ανάμεσα σε αυτούς που θα παρουσιάσουν το Βιβλίο  της Χαράς Βλαχοδήμου ενός πλάσματος που αγαπώ πολύ. Ένα βιβλίο που μιλά ακριβώς για αυτό...για εκείνο το φιλί στο μέτωπο.Το φιλί που μας χρωστάμε!

Καλημέρα και και Καλή Παρασκευή αγαπημένοι...Να ξέρετε πως συχνά, είστε η γλυκιά μου παρηγοριά...

                                                                                                              Κατερίνα



Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

2020 και συνεχίζουμε....

Πρώτη ανάρτηση του μήνα. Πρώτη ανάρτηση του νέου χρόνου κι ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα όνειρο...
Λίγες μέρες πριν είδα στον ύπνο μου πως ξύπνησα κι ήμουν σε ένα άγνωστο μέρος. Σηκώθηκα και άνοιξα την εξώπορτα και βρέθηκα να ατενίζω ένα πανέμορφο δάσος. Ο ουρανός γεμάτος με τα αχνά χρώματα της αυγής και σηκώνοντας το κεφάλι μου ψηλά ένιωσα απίστευτα μικρή καθώς κοίταζα τα πανύψηλα δέντρα. Και στην απόλυτη σιωπή του ονείρου μου άκουσα τον αέρα να  περνά απαλά μέσα από τις κορφές τους. Θυμάμαι πως ξύπνησα με ένα συναίσθημα ασφάλειας, ευφορίας και γαλήνης. Σαν να ανήκα εκεί.
Σαν να ήμουν σπίτι!

Ηταν σαν μια στιγμή επιφοίτησης και σύνδεσης  για εμένα. Μια μέρα έτσι θα ζω. Θα ανοίγω μια πόρτα και το δάσος θα είναι εκεί έξω! Μαζί με τη σιωπή  και την ασφάλεια του...Σαν το όνειρο να μου έδειξε το δρόμο.Εκεί είναι η απάντηση.Η απάντηση σε όλα. Στο δάσος, Στη στωικότητα και την αντοχή της φύσης. Στην εμπιστοσύνη που δείχνουν τα  δέντρα στον ουρανό και τη γη.

Αυτό αποφάσισα λοιπόν για την νέα δεκαετία που ήρθε. Πως θα συνδεθώ περισσότερο με την φύση γιατί την χρειάζομαι...και με αφορμή αυτό άρχισα να κάνω σκέψεις για αυτή την νέα δεκαετία!Πόσο μακριά φαντάζουν όλα, μα πόσο γρήγορα έρχονται! Έχει νόημα να κάνεις τόσο μακρινά όνειρα; Έχει νόημα να βάζεις τόσο μακρινούς στόχους;

Τις προάλλες βγήκα στον ταλαιπωρήμενο κήπο. Τα φυτά χρειάζονταν φροντίδα κι άρχισα  να ποτίζω, να καθαρίζω , να σκάβω το χώμα τους. Κι εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως κλαδεύω τα χρυσάνθεμα για να τα δω ανθισμένα τον Οκτώβριο. Είμαστε δέκα σχεδόν μήνες μακριά από το επόμενο άνθισμα τους κι όμως εγώ τα κλάδευα με ευλάβεια και σκεφτόμουν πως αυτή η μικρή στιγμή έκρυβε μέσα της μια πίστη! Πως το ταπεινό χρυσάνθεμο θα ανθίσει και πως εγώ θα είμαι εδώ για να γίνω μάρτυρας αυτού του ανθίσματος. Πάντα κρύβει μια αγωνία αυτό και μια εμπιστοσύνη ταυτόχρονα. Γιατί η φύση θα είναι εδώ και θα βρίσκει τον τρόπο να "ανθίζει".... 
Ηταν σαν τα κλαδεμένα χρυσάνθεμα κι οι φρεσκοφυτεμένοι βολβοί να μου έδωσαν την απάντηση τους. 

Ναι λοιπόν. Έχει νόημα το να οραματιζόμαστε και να κάνουμε μακρινά σχέδια κι όνειρα. Βοηθούν την ψυχή μας. Ενδυναμώνουν την πίστη και την ελπίδα μας. Μας κρατούν σε κίνηση, μας χαρίζουν κίνητρα.
Δεν ξέρω αν θα είμαι εδώ αύριο, ή σε δέκα χρόνια μα το μόνο που ξέρω είναι πως θα καλλιεργήσω αυτό το αύριο σαν να μου ανήκει. Και θα το καλλιεργήσω ζώντας ένα δημιουργικό τώρα. Γεμάτο με πνευματικότητα, δράση και ενέργεια. Δίνοντας ουσία και νόημα στις στιγμές. Αξιώνοντας την ζωή μέσα από την απλότητα και την καθαρότητα της. Δουλεύοντας με τον εαυτό μου. Παιδεύοντας κι εκπαιδεύοντας τον, καλλιεργώντας τον, για να είναι έτοιμος και σαν περάσουν τα χρόνια να μην σκεφτώ πως δεν εκμεταλεύτηκα τον χρόνο που είχα. Πως τον σπατάλησα και δεν μπήκα πιο βαθιά, δεν συνδέθηκα περισσότερο με στιγμές, με ανθρώπους, μα νοήματα κι έννοιες. Δεν μόχθησα όταν μπορούσα, δεν ασχολήθηκα όσο χρειαζόταν, δεν αφιέρωσα χρόνο στα μικρά για να μπορέσω μέσα από αυτά να κατακτήσω τα μεγάλα...Τα μεγάλα όνειρα μου που δεν είναι άλλα από την εσωτερική μου πληρότητα και την σύνδεση μου με τη φύση.


Εσείς θα διαβάσετε την ανάρτηση το πρωί, μα εγώ την γράφω  αργά το βράδυ. Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, στο ταλαιπωρημένο τραπέζι της κουζίνας, με το τσάι μου που πια κρύωσε, κι ένα κερί αναμμένο. Οι υπόλοιποι κάθονται στο σαλόνι και συζητούν βλέποντας τηλεόραση. Φοράω ακουστικά και ακούω τους ήχους του πάγου.Με ηρεμούν οι ήχοι της φύσης. Να την πάλι... η αρχέγονη μήτρα... Το τραπέζι την κουζίνας το αγοράσαμε το 2000. Είναι κιόλας 20 χρονών. Ήμασταν νέο ζευγάρι τότε και θέλαμε να είναι απλό ξύλο. Όχι βαμμένο, όχι λακαρισμένο απλό ξύλο, να φαίνονται τα νερά κι οι ρόζοι. Το αγαπήσαμε σαν το είδαμε. Ηταν φθηνό σε προσφορά. Μέναμε σε ένα μικρό σπιτάκι και δεν χωρούσε καλά καλά, ήμασταν τόσο στριμωγμένα. Στο τραπέζι αυτό ζήσαμε απίθανα Κυριακάτικά και γιορτινά πρωινά. Γεμάτα με γέλια κι ανθρώπους γεύματα. Βραδιές με επιτραπέζια. Βραδιές χαρτοπαιξίας και σουαρέ τσαγιού με φίλες. Έχουν πέσει πάνω του κεριά αναμμένα. Έχει χαρακιές από μαχαίρια. Πάνω του έχουν πλαστεί τσουρέκια και ψωμιά, κουλουράκια και πίτες. Σε αυτό το τραπέζι έκανα τα πρώτα τους γεύματα οι γιοί μας. Γύρω του έχουν γίνει καυγάδες τρικούβερτοι κι έχουν σπάσει ποτήρια και πιάτα.Κάποια επίτηδες, κάποια κατά λάθος.  Εδώ έχουν κάνει τα παιδιά μας τα μαθήματα τους κι έχουμε κάνει εκατοντάδες κατασκευές. Έχει καεί από θερμόκολλα κι έχει γεμίσει λεκέδες και πληγές και σημάδια. Πως πάνω του, φάγαμε, ήπιαμε, ζήσαμε!
Δεν μπορούσαμε εκείνο το βράδυ που το αγοράσαμε και χαρούμενοι νιόπαντροι, άβγαλτοι κι απόλυτα αφελείς, να φανταστούμε τι θα μας χάριζε αυτό το τραπέζι! Τι θα σήμαινε αυτό το ξύλινο τραπέζι για εμάς. Ούτε πως τα είκοσι χρόνια θα κυλούσαν σαν νερό σαν μια στιγμή στο χρόνο. Μια στιγμή με χιλιάδες συναισθήματα κι εικόνες κι επιλογές. Χιλιάδες επιλογές!

Κλείνω λοιπόν με τα λόγια της λατρεμένης μου   Cheryl Strayed. Μια γυναίκα που θαυμάζω ως συγγραφέα κι ως άνθρωπο.
"Είσαι μια θνητή ύπαρξη, όπως κάθε άνθρωπος και κάθε έντομο, όπως η μαύρη αρκούδα και ο σολομός. Όλοι θα πεθάνουμε, αλλά μόνο κάποιοι από εμάς θα πεθάνουμε αύριο ή του χρόνου ή τον επόμενο μισό αιώνα. Και σε μεγάλο βαθμό δεν γνωρίζουμε ποιος από εμάς θα πεθάνει και για ποιο λόγο. Αυτό το μυστήριο δεν είναι η κατάρα της ύπαρξης μας, είναι το θαύμα. Είναι αυτά για τα οποία μιλούν οι άνθρωποι όταν αναφέρονται στον κύκλο της ζωής μέρος του οποίου είμαστε όλοι είτε το θέλουμε είτε όχι- οι ζώντες, οι πεθαμένοι, εκείνοι που γεννιούνται αυτή τη στιγμή και οι άλλοι που σβήνουν. Το να προσπαθήσεις να τοποθετήσεις τον εαυτό σου έξω από τον κύκλο δεν πρόκειται να σε σώσει από τίποτα. Δεν θα σε κρατήσει μακριά από το θρήνο σου ούτε θα προστατεύσει εκείνους που αγαπάς από το δικό τους θρήνο όταν εσύ θα έχεις φύγει. Δεν θα επεκτείνει τη ζωή σου ούτε θα την περιορίσει. Είσαι εδώ! Οπότε να είσαι εδώ. Είσαι καλά μαζί μας προς το παρόν.... "

Αγαπημένοι... Μια νέα χρονιά ξεκινά. Μια νέα δεκαετία! Αφήνουμε πίσω αυτό που γίναμε και πάμε να συναντήσουμε αυτό που θα γίνουμε. Και η δουλειά ξεκινά από τώρα, αρχίζοντας να δουλεύουμε σήμερα για αυτό που θα είμαστε σε δέκα χρόνια. Άραγε τι κορυφές θα έχουμε κατακτήσει;
Είμαστε εδώ λοιπόν για μια νέα ακόμη χρονιά μοιράσματος. Νέα ανάρτηση. Νέος μήνας. Νέα χρονιά...κι άλλα πολλά νέα μας περιμένουν φέτος μέσα από αυτό το blog. Έχω κατά νου να "ανοίξω" ιστορίες, που έλεγε κι ο παππούς μου.
Σας ευχαριστώ για όλα αυτά τα τα μοιράσματα.  Για όλη αυτή την εμπιστοσύνη. Για όλα τα ταξίδια που κάνουμε μαζί....και συνεχίζουμε....αγαπημένοι.
Συνεχίζουμε! Καλημέρα εκεί έξω!

                                                                                                             Κατερίνα

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

...μια νύχτα μαγική....

Σκεφτόμουν εδώ και πολύ πολύ καιρό ποια ήταν εκείνα τα τελευταία μας Χριστούγεννα μόνες με την μικρή μου αδερφή κι όταν λέω μόνες εννοώ πριν αποκτήσουμε τις οικογένειές μας!
Με την αδερφή μου την Λίτσα ή κατά κόσμον Home is where your story begins τα Χριστούγεννα ήταν ο κόσμος μας όλος. Καμιά εποχή δεν μας έφερνε τόσο κοντά όσο εκείνη.  Τα πιο έντονα ήταν όταν ήμασταν πια έφηβες στην Γερμανία. Οι γονείς μας είχαν εστιατόριο και δούλευαν πολύ και ως αργά, οπότε περνούσαμε ατέλειωτες ώρες μόνες μας. Το σπίτι μας όμως παρόλο που η μαμά δούλευε πολύ, φρόντιζε να είναι πάντα όμορφα στολισμένο με κεριά και λαμπάκια και το απολαμβάναμε. Καθόμασταν ώρες και κοιτάζαμε από το μεγάλο παράθυρο τα στολισμένα σπίτια των γειτόνων και κάναμε όνειρα για το πως θα στολίζουμε τα δικά μας σπίτια. Κάναμε σχέδια κι ονειρευόμασταν για τα πάντα!
Θυμάμαι εφοδιασμό με τα λατρεμένα μας γλυκά. Θυμάμαι βόλτες στα μαγαζιά, να κοιτάμε βιτρίνες, ω!Θεέ μου τι τρέλα εκείνες οι βιτρίνες κι εκείνες οι βόλτες που κατέληγαν πάντα σε καφέ και γλυκό. Θυμάμαι να είμαστε ώρες ξαπλωμένες στους καναπέδες να παρακολουθούμε ταινίες που μας μάγευαν. Dirty Dancing, Home alone, The Bodyguard, Pretty Woman...κι άλλες αξέχαστες! Τέρμα τα ηχεία και MTV, να χορεύουμε και να τραγουδάμε σαν χαζές, ατέλειωτη  μελέτη στα περιοδικά που αγαπούσαμε ...(θυμάστε το  Bravo;) και βόλτες στο δάσος, παιχνίδι στην παιδική χαρά μέσα στο δάσος σαν να ήμασταν παιδάκια, τρέλες πάνω στην παγωμένη λίμνη και απίθανες τούμπες κάνοντας αποτυχημένο πατινάζ, κι ύστερα στοχευμένες επιθέσεις στο διπλανό σούπερ μάρκετ για ανεφοδιασμό. Καραμέλες σε κάθε μέγεθος και χρώμα για εκείνη, μπισκότα και γκοφρέτες για εμένα, σοκολάτες και για τις δυο. Ακόμη έχω στο στόμα μου την γεύση από εκείνα τα γλυκά! Και μετά ψάξιμο όοοολο το σπίτι για να βρούμε τα δώρα που είχε κρυμμένα η μαμά...καλά αυτό ήταν κυρίως δικό μου σπορ....τα έβρισκα πάντα!

Θυμάμαι τις δυο μας να προσπαθούμε βράδυ Παρασκευής  να περάσουμε το ζωντανό πάντα έλατο που αγοράζαμε από το μεγάλο σούπερ μάρκετ δίπλα στο σπίτι μας. Από την μια μεριά κρατούσε εκείνη κι από την άλλη εγώ και διασχίζαμε το σκοτεινό πάρκο που ήταν ενδιάμεσα και φυσούσε και χιόνιζε και οι βελόνες του έλατου μας τσιμπούσαν και το δέντρο μας έπεφτε και γελούσαμε τόσο πολύ καθώς σκοντάφταμε και πέφταμε κι ήμασταν τόσο μα τόσο χαρούμενες!
Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη τη βραδιά!

Αργότερα μεγαλώσαμε. Έφυγα πρώτη εγώ. Όμως κάθε Χριστούγεννα ήθελα να είμαι εκεί. Λίγες φορές δεν τα κατάφερνα λόγω δουλειάς να μην γυρίσω στο σπίτι για τις γιορτές και τις θυμάμαι με πολύ μοναξιά και ατέλειωτες ώρες δουλειάς...όπως αυτή που σας διηγήθηκα πέρσι, στην ανάρτηση για το Δώρο των Γιορτών! 
Υπήρξαν κι αυτές οι γιορτές όπως για όλους....όμως έχω μια μνήμη αξέχαστη και κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες ξυπνά μέσα μου. Είναι εκείνη η βραδιά, η τελευταία μας έτσι όπως ξέραμε...Δεκέμβρης 1997....Εγώ εργαζόμουν ήδη στην Θεσσαλονίκη κι είχα άδεια από την δουλειά, ή Λίτσα φοιτήτρια στην Κομοτηνή. Ταξιδέψαμε όμως εκεί πίσω που ήταν οι γονείς μας κι  η βάση μας για να είμαστε όλοι μαζί.
Γερμανία λοιπόν, οι τέσσερις μας. Μεσημέρι Κυριακής μιας και εκείνη την ημέρα οι γονείς μας κρατούσαν πάντα το εστιατόριο κλειστό. Παρόλο που οι Κυριακές είναι οι ημέρες που ο κόσμος βγαίνει και τρώει έξω κι ίσως τα μαγαζί να είχε δουλειά, οι γονείς μας σοφά,  είχαν αποφασίσει πως η Κυριακή ήταν πάντα της οικογένειας! 
Οπότε έχουμε μπει στο αμάξι και κάνουμε μια διαδρομή περίπου σαράντα λεπτών για να επισκεφτούμε το εστιατόριο του θείου μας σε μιαν άλλη μικρή πόλη και να φάμε όλοι μαζί. Η διαδρομή ήσυχη και ειδυλλιακή. Το τοπίο απίθανα χιονισμένο. Περνάμε μέσα από χωριά πανέμορφα, στολισμένα. Με ψηλά κατάλευκα καμπαναριά. Ησυχία κι απλότητα. Μέσα στο αμάξι έπαιζε δυνατά μουσική. Παπακωνσταντίνου θυμάμαι και τραγουδούσαμε όλοι μαζί δυνατά...Ήταν τόσο δυνατή εκείνη η στιγμή που την έχω περιγράψει σε μιαν παλιά μου ανάρτηση  την Wake up Boo κάποια χρόνια πριν....
Ήταν όλη η οικογένεια εκεί, αδέρφια, ξαδέρφια. Φάγαμε, γελάσαμε, περάσαμε όμορφα, σκοτείνιασε. Οι γονείς ήθελαν να μείνουν κι άλλο. Εγώ κι η Λίτσα θέλαμε να φύγουμε. Δεν θέλαμε να χάσουμε στιγμή από τα δικά μας, όλα αυτά που μας περίμεναν σπίτι ταινίες, μουσικές, αγαπημένες γεύσεις κι ατέλειωτο κους κους και υπεραναλύσεις για σχέσεις, αγόρια, μουσικές, ηθοποιούς, ταξίδια....τι όμορφα απλή που ήταν η ζωή!

Αποφασίζουμε να γυρίσουμε μόνες μας. Μιας κι η υπόλοιποι συγγενείς ήταν εκεί οι γονείς θα  επέστρεφαν μαζί τους. Παίρνουμε το αμάξι με εμένα οδηγό λοιπόν και ξεκινάμε...κι έχει ήδη αρχίζει να χιονίζει, απαλά, μαλακά, σιωπηλά.


Ο δρόμος άδειος, έρημος, σκοτεινός. Οι χιονονιφάδες πέφτουν απαλά πάνω στο παρμπρίζ και οι δεσμίδες από τα φώτα φωτίζουν το απόλυτα λευκό δάσος το οποίο διασχίζουμε. Μέσα στο αμάξι τα καλοριφέρ στο φουλ και η Mariah να τραγουδά all I want for Christmas is you. Τραγουδούσαμε γελώντας και μετά η μουσική έγινε απαλή ή έτσι θυμάμαι. Μαλακοί ήχοι από καμπανάκια σαν κάλαντα και το χιόνι να πέφτει πυκνό και γύρω νύχτα και ψηλά δέντρα και εγώ κι εκείνη μόνες να ταξιδεύουμε αργά γιατί δεν είχαμε αλυσίδες και να έχω μέσα μου μια μικρή αγωνία, να φτάσουμε...βλέπεις τότε δεν είχαμε κινητά....Το χιόνι πύκνωνε. Μαστίγωνε πια το παρμπρίζ και φαινόταν να χορεύει με ένταση στο σκοτάδι γύρω μας! Τραγουδούσαμε. Γελούσαμε. Μιλούσαμε και που και που σκεφτόμασταν πως το χιόνι γίνεται όλο και πιο πυκνό...υπήρχε νομίζω μέσα μας μια μικρή μικρή αγωνία που δεν τολμούσαμε να ξεστομίσουμε... 
Κι όμως η ευτυχία της στιγμής επισκίαζε την μικρή αγωνία. Ένιωθα γεμάτη και πανευτυχής δίπλα της. Δεν μπορούσα να μην νιώθω αυτό το υπέροχο φούσκωμα στην καρδιά μου, εκείνη την απαλότητα της χαράς ίδιας με το χιόνι που έπεφτε απαλά στα κλαδιά στολίζοντας τα. Έτσι απαλά έπεφτε κι η χαρά πάνω στην αγωνία και την σκέπαζε με μαεστρία....


Η  χάλια αυτή φωτογραφία είναι τραβηγμένη με φιλμ που κάηκε εκείνη την βραδιά, μπροστά στο μαγαζί του θείου, λίγο πριν ξεκινήσουμε οι δυο μας. Εγώ κι εκείνη...

Αυτή είναι η τελευταία ανάμνηση των Χριστουγέννων με την αδερφή μου στην Γερμανία της καρδιάς μας, με τους γονείς μας, που ήταν θυμάμαι τόσο χαρούμενοι και φωτεινοί που μας είχαν κοντά τους...Τα τελευταία μας Χριστούγεννα, οι τέσσερις μας και οι δυο μας. Τα τελευταία μας Χριστούγεννα πριν μπουκάρουν στις ζωές μας, σαν σίφουνες οι σύντροφοι και τα παιδιά μας και τα Χριστούγεννα αποκτήσουν άλλο χρώμα και άλλες φωνές κι άλλο νόημα κι άλλη αξία...όχι μεγαλύτερη, μα διαφορετική!
Εκείνες οι γιορτές όπου ήμασταν οι δυο μας, μου λείπουν πολύ και τις θυμάμαι πάντα με μια γλυκιά μελαγχολία γιατί ήταν πολύτιμες.

Έτσι κάθε χρόνο τις μνημονεύω  κι αναρωτιέμαι αν κι εκείνη τις θυμάται με την ίδια γλυκύτητα και συχνά το συζητάμε.... Μεγαλώσαμε και δεν είμαστε πια κορίτσια. Η ζωή άλλαξε, εμείς αλλάξαμε έτσι μου είπε ο μικρός μου γιος σαν του διηγήθηκα όλες αυτές τις σκέψεις τις προάλλες. "Έτσι θα γίνει και με εμένα και τον αδερφό μου μαμά, μα όσο κι αν η ζωή αλλάζει εγώ νιώθω τυχερός που τα έζησα όλα αυτά τα Χριστούγεννα, μαζί σας"...έτσι μου είπε ο μικρός.
Όλα αλλάζουν λοιπόν κι εμείς μαζί κι είμαι τελικά τόσο χαρούμενη, τόσο ευτυχισμένη, τόσο ευγνώμων, για τις αναμνήσεις μου!
Κρατώ τις στιγμές κι όλα όσα μου χάρισαν.Τις στιγμές που με έχτισαν, με συντρόφευσαν, με σμίλευσαν και με οδήγησαν στην ζωή. Και τώρα κρατώ την αίσθηση την μαγική πως η ζωή καμιά φορά μοιάζει με εκείνη την μικρή διαδρομή που κάναμε οι δυο μας στο σκοτεινό κατάλευκο δάσος. Κι ήταν  τρομακτική,  μα δεν φοβήθηκα πολύ γιατί εκείνη ήταν μαζί μου...Γιατί όλη αυτή η χαρά της μαγείας ήταν μεγαλύτερη από την αγωνία του φόβου κι έτσι εύχομαι πάντα να κυλά η ζωή για όλους και στις λίγο πιο δύσκολες διαδρομές που τελικά αν τις απομονώσεις κουβαλούν μέσα τους μικρά διαμάντια ευτυχίας!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν...Πλησιάζουμε και φέτος. Ο μικρός Χριστός θα γεννηθεί σύντομα κι εύχομαι να γεννηθούν μαζί του συναισθήματα αγάπης κι απλότητας κι η χαρά να πέφτει με την απαλότητα του λευκού χιονιού για να σκεπάσει με μαεστρία κι ανακούφιση, την αγωνία και το φόβο της ζωής, έστω για λίγο...Για όσο κρατάει το χιόνι μιας μαγικής, μαγικής νύχτας!
Χρόνια Πολλά  Αγαπημένοι. Κανείς μόνος, κανείς θλιμμένος, κανείς ξεχασμένος και τούτες τις γιορτές....
                                                                                                   Κατερίνα

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2019

Κόκκινη κλωστή δεμένη!

Cafe Octo βράδυ Πέμπτης. Μια παρέα ανθρώπων που μαζευτήκαμε για να μιλήσουμε για την Πίστη. Την πίστη μέσα μας. Την πίστη στον εαυτό μας, στις δυνατότητες μας, στις ανάγκες μας, στα όνειρα και στους στόχους μας, σε αυτούς που αγαπάμε κι εμπιστευόμαστε.Την πίστη μας στην αγάπη, στην  σύνδεση, στην ένωση...
Ξεκίνησα μέσα στη χαρά και μέσα στο αμάξι σκεφτόμουν πως έγινε όλο αυτό! Πως έγινε όλη αυτή η σύνδεση και βρεθήκαμε κοντά όλοι εμείς....συγκινήθηκα, μπερδεύτηκα η νύχτα ήταν πανέμορφη....κι έχασα το δρόμο!
Τι συμβολικό ακόμη κι αυτό, το να χάνω το δρόμο πηγαίνοντας στο octo που αγαπώ κι έχω πάει δεκάδες φορές. Το octo που συμβολίζει την αιωνιότητα κι εγώ έχασα το δρόμο... Φτάνοντας με περίμεναν όλοι με γέλια και χαμόγελα και ο χώρος ήταν μαγικά στολισμένος. Ένα μικρό παραμύθι στην μέση του χωριού.Εκεί στην άκρη δίπλα στα κεριά δυο κούκλες μαλλί. Μια κόκκινη και μια μοβ....





Και αρχίσαμε  και θυμήθηκα....λίγα μόλις χρόνια πριν τότε που έκανα μια τεράστια αλλαγή στην ζωή μου και ζούσα στιγμές φόβου σαν έφυγε το κύμα γενναιότητας από μέσα μου. Εκεί βρέθηκε η Βέτα από το σχολείο της Φύσης και με περιμάζεψε στην κυριολεξία. Θυμάμαι εκείνη την παγωμένη βραδιά του Φλεβάρη 7 χρόνια πριν, που μου τηλεφώνησε και επιτακτικά μου είπε, έλα. Σήκω κι έλα ...και πήγα! Εκεί μιλήσαμε με "Μια μαμά που πάλευε με το δράκο" . Εκεί  ξαπλώσαμε στα χαλιά και μοιραστήκαμε και κλάψαμε και γελάσαμε για πρώτη φορά κι εκεί άνοιξε μπροστά μου ένα παράθυρο! Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Μαρία...το ένα κομμάτι του octo. Με την ενίσχυση της Βέτας μετά από εκείνη την απίθανη βραδιά δημιουργήθηκε στο Σχολειό της Φύσης η πρώτη θεραπευτική ομάδα προσωπικής ανάπτυξης. Σε εκείνη την ομάδα συνάντησα την Ελένη.Το άλλο κομμάτι του octo. Κι έτσι απλά εγώ δημιούργησα τους δικούς μου Κύκλους Ζωής. Η Μαρία κι η Ελένη ένωσαν τους δικούς τους κύκλους ζωής και η ένωση τους δημιούργησε το OCTO της αιωνιότητας κι η Βετα...δημιούργησε ένα νέο σχολείο. Το  Big Bang... 
Και βρεθήκαμε όλες μαζί εκεί που η ζωή αποφάσισε να μας φέρει κοντά και όχι μόνο, να μας συνδέσει...Γνωριστήκαμε σε μια φάση της ζωής μας που είχαμε προκαλέσει την αλλαγή μα δεν ξέραμε τι εκείνη θα φέρει. Νιώθαμε μπερδεμένες, αγχωμένες, φοβισμένες, μα έτοιμες...έτοιμες και μόνες, μέχρι που η ζωή μας έφερε κοντά....σαν εκείνη να ήξερε κι απλά να προσπαθούσε να βρει τον τρόπο να μας συνδέσει...


Είναι η κλωστή...η κόκκινη κλωστή όπως είπε και η Ελένη και ζήτησε από τον κόσμο να τυλιχτεί με αυτή και να ενωθεί... Ταυτόχρονα πήρε και την μοβ κλωστή...θα είναι η κλωστή της μοναξιάς είπε. Με αφορμή το άρθρο που γράφτηκε για την Μοναξιά  θέλησε να δώσει ακόμη έναν συμβολισμό και μαγικά εκεί μέσα στο μικρό καφέ octo ήταν και το κορίτσι εκείνο που έγραψε το συγκεκριμένο άρθρο που διακίνησε τόσους ανθρώπους...Ταράχτηκαν όλοι...κι εκείνη περισσότερο από όλους. Γέμισαν τα μάτια της δάκρυα...κάποιοι ακούν λοιπόν ...κάποιοι ακούν!

Κι έτσι ξαφνικά βρεθήκαμε όλοι μαζί ενωμένοι με κόκκινες και μοβ κλωστές. Όλοι εμείς οι τρελοί believers...Με κρασιά στα χέρια και συγκίνηση στα μάτια και καρδιές ανοιχτές...πάντα ανοιχτές. Ανοιχτές για να ακούσουμε την μύθο που μας είπε η Ελένη και να τον νιώσουμε έτσι καθώς ήμασταν όλοι μπλεγμένοι...




Υπάρχει στην Ιαπωνία ένας υπέροχος μύθος που μιλάει για τις ψυχές που ενώνονται πέρα από τον χρόνο, τον χώρο και τις καταστάσεις με ένα μυστικό νήμα. Για τις ψυχές που τις ενώνει μια μυστική κλωστή η οποία μπορεί να τεντώνεται, να μπερδεύεται, να αφήνει τους ανθρώπους να χάνονται μέσα στον χρόνο και μέσα στον κόσμο, όμως είναι πάντα εκεί και τους κρατάει ενωμένους.
Οι άνθρωποι που ενώνονται με την «Κόκκινη Χορδή της Μοίρας» είναι προορισμένοι να συναντηθούν, όσο μακριά και αν βρίσκονται. Όση απόσταση και χρειαστεί να διανύσουν.
Οι άνθρωποι που τους ενώνει η Κόκκινη Χορδή της Μοίρας είναι πάντα μαζί. Ήταν μαζί πριν γνωριστούν. Θα είναι μαζί ακόμη και αν τελικά αποφασίσουν να απομακρυνθούν. Θα είναι μαζί όσο μακριά και αν φύγουν, σε όσες ζωές και αν χρειαστεί να ξαναγεννηθούν. Θα καταφέρουν να συναντηθούν, όσο μακριά και αν γεννηθούν. Κάποιοι άνθρωποι απλά είναι μαζί. Γιατί τους ενώνει μια μυστική κόκκινη κλωστή. Για πάντα.
....κι έτσι λοιπόν εξηγούνται όλα...Είμαστε συνδεδεμένοι γιατί πάντα ήμασταν κι οι ψυχές μας γνωρίζονται. Οι ψυχές μας ενώνονται με την κόκκινη χορδή της μοίρας!

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Πιστεύω στις ενώσεις! Κι εμείς εκεί μέσα κάτω από λαμπάκια και γιρλάντες χρυσοκόκκινες ανακινήσατε την Πίστη μέσα μας. Κι εκείνη μας άγγιξε...έτσι απλά!

Κι αν εκείνη την στιγμή επτά χρόνια πριν που ζούσα την απόγνωση δεν είχα σηκωθεί μέσα στον παγωμένο χιονιά να πάω να συναντήσω όλους εκείνους στο Σχολείο της Φύσης τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί...Γιατί θα είχα προσπεράσει μια ευκαιρία! 
Μια ευκαιρία που μου χάραξε ένα νέο μονοπάτι....και σκέφτομαι πως όλα τούτα τα παράξενα συμβαίνουν γιατί το επιτρέψαμε. Γιατί τα αντέξαμε όλοι...

Και τώρα είμαστε όλοι εδώ! Να ζούμε κάποια από τα όνειρα μας και να μοχθούμε να τα κρατήσουμε ζωντανά γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα και το σώμα μας. Είμαστε τυχεροί.Ναι είμαστε. Και δουλεύουμε κάθε μέρα σκληρά για αυτή την τύχη που μοχθήσαμε να αποκτήσουμε.Και παλεύουμε σκληρά για να γίνουμε ακόμη πιο τυχεροί! Γιατί η τύχη είναι το συναπάντημα της ευκαιρίας με την σκληρή δουλειά όπως έλεγε ένας δάσκαλος μου... και φέτος δουλεύουμε όλοι σκληρά για αυτή την τύχη. Με ακούτε; Όλοι εμείς οι συνδεδεμένοι, οι παντοτινά ενωμένοι, πιστεύουμε και ελπίζουμε όχι γιατί είμαστε αισιόδοξοι μα επειδή είμαστε αγωνιστές. Γιατί όπως είπε κι ο καθηγητής Χριστόπουλος που θαυμάζω πολύ. Πιστεύω στην Ελπίδα ως υπαρξιακή θέση αγώνα! Που σημαίνει δουλεύω για την ελπίδα...ναι! Δουλεύω σκληρά για τούτη την πελώρια έννοια.


Και δεν είμαι ποτέ πια μόνη γιατί πάντα κάποιος ακούει...

Κι οι στιγμές περνούν και φεύγουν σιωπηλά κι έρχονται μέρες λαμπερές γιορτινές. Τα πρωινά είναι όμορφα υγρά και σκοτεινά. Στολίδια παντού. Όμορφα και ξεχωριστά όλα τους. Ιδίως αυτά που φτιάχνω μόνη μου για να στολίσω την αυλή, στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου. Έχουν πάντα μέσα τους την φύση που τόσο αγαπώ! Έχουν μέσα τους το "για πάντα" της ίδιας της φύσης! Κι αυτό το "για πάντα" προσφέρει τόση ανακούφιση!
Ανακούφιση κι ελπίδα και πίστη μα πιο πολύ Αγάπη.Γιατί όλες αυτές οι συνδέσεις γύρω μας, μέσα μας, δεν αφορούν εμάς μα κάτι ανώτερο...κάτι που κάνει τη γη να γυρίζει!Κι αυτό νομίζω είναι το μεγαλύτερο μήνυμα των γιορτών. Πως δηλαδή η Αγάπη κινεί τον κόσμο μας κι ο κόσμος μας, με αυτή την αιώνια κίνηση, δημιουργεί αγάπη!






Να το λοιπόν, ένα από τα πιο όμορφα στεφάνια των φετινών γιορτών, παρέα με το Χριστουγεννιάτικο στολίδι της Αγάπης, από την μαγική Βερόνικα και τις Rountes Fountes
της.


Τις ημέρες αυτές νιώθω πως τις έχω ανάγκη κι αυτή η εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα είναι πάντα λατρεμένη γιατί είναι γεμάτη υποσχέσεις. Τα τελευταία χρόνια είναι η πιο κουραστική εβδομάδα όλης της χρονιάς.Νιώθω πως στραγγίζω από δύναμη και όχι μόνο. Νιώθω πως όλοι στραγγίζουν, νιώθω πως ο κόσμος στραγγίζει, πως όλος ο πλανήτης στραγγίζει! Ο κόσμος μας είναι γεμάτος πόνο, απόγνωση, φόβο, βία κι απογοήτευση....Να επιλέξω να μην τη δω, να κάνω πως δεν με αγγίζει; Να κάνω πως δεν με αφορά ενώ την νιώθω σαν πόνο και σαν απογοήτευση μέσα μου;

Κάθε πρωί που φεύγω για την δουλειά εκεί στα χαμόκλαδα γίνεται ένας πανζουρλισμός καθώς περνώ με το αμάξι.Τα μικρά σπουργίτια σηκώνονται όλα μαζί, πετούν, κάνουν θόρυβο.Τα αγαπώ τα μικρά σπουργίτια! Είναι σύμβολο για εμένα.Για πολλούς λόγους μας κυρίως για έναν.Τα έχω συνδέσει μέσα μου με ένα βιβλίο, το Άγρια της Strayed Cheryl και μέσα από το βιβλίο συνδέθηκα, με ένα μοναδικό τραγούδι "Το πέταγμα του κόνδορα" των Paul  Simon και Garfunkel και το τραγούδι αυτό, το μοναδικό, το έχω συνδέσει με εκείνη, την Άννα την ξαδέρφη μου που χάθηκε λίγα χρόνια πριν και την μοναχική μου τότε ανάβαση στον Όλυμπο, για να ξορκίσω τον πόνο...
Εκείνη ήταν η προσωποποίηση της πάλης της Πίστης της μάχης ακόμη και για μια ζωή που φαίνεται να μην αξίζει...κι όμως αξίζει, πάντα αξίζει! Το ένα οδηγεί στο άλλο, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, ένα πλάσμα που χάθηκε για πάντα και μου χάρισε αξίες μα και μια στάση ζωής που με ανακουφίζει και με κινητοποιεί και με συνδέει με τα ελεύθερα μικρά πνεύματα, τα λατρεμένα μου σπουργίτια και να φέτος το πιο όμορφο στολίδι στο δέντρο μας, εκείνο που μου μυρίζει αγάπη...Η μπάλα με το σπουργίτι. Δώρο ξεχωριστό μου, που έφερα μαζί μου μετά από την υπέροχη βραδιά στο OCTO. Την βραδιά της Πίστης μέσα μας!
Όχι τυχαία έφτασε στα χέρια μου δώρο εκείνης, της Ελένης μου, που μας ένωσε αυτή η κόκκινη κλωστή που κουβαλούμε μέσα μας. Τα σπουργίτια μας ενώνουν πια, με μια δική μας ξεχωριστή σύνδεση και με αυτό το δώρο ήταν σαν να μου έκλεινε το μάτι συνωμοτικά...Τα σπουργίτια μας!Το μικρό μας μυστικό. Είναι αυτή η μαγική αίσθηση πως πέρα από όλα....κάποιος πάντα ακούει!!!

Σε ευχαριστώ που ξέρεις να ακούς...κορίτσι μου...



Πλησιάζουν μέρες ξεχωριστές κι αλλιώτικες.....γιορτινές μα και γεμάτες μνήμες εκείνων που χάθηκαν μα δεν χάθηκε ποτέ η σύνδεση μας μαζί τους. Η κλωστή μας συνδέει ακόμη, δεν κόπηκε! Δεν κόβεται η κλωστή ποτέ, ποτέ αγαπημένοι! Η σύνδεση παραμένει αναλλοίωτη και παντοτινή και μπορεί να μην την βλέπεις μα την νιώθεις! Και ξέρω ξέρω, ξέρω με βεβαιότητα πως πολλοί το νιώθετε αυτό.

Θα κλείσω με μια υπέροχη φράση λοιπόν του osho..."Να είσαι ρεαλιστής. Προγραμμάτισε ένα θαύμα!" Ένα μήνυμα που το έγραψα σε ένα χαρτάκι με την ελπίδα να φτάσει στα χέρια ενός πλάσματος που το χρειάζεται περισσότερο από τον καθέναν μας....κι είπα ας γίνουν τα μαγικά για να  φτάσει σε εκείνη και...έφτασε...μαγικά; Μαγικά! Έφτασε. Ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, ανάμεσα σε πολλά μηνύματα, αυτό έφτασε σε εκείνη! Και τώρα εύχομαι να φτάσει και σε εσάς με αυτή την μαγική δύναμη της Πίστης μέσα μας! Ας προγραμματίσουμε όλοι το δικό μας θαύμα για φέτος, κι ας προετοιμαστούμε να το ζήσουμε...γιατί είμαστε προνομιούχοι. Που νιώθουμε, που συνδεθήκαμε, που αγαπηθήκαμε, που μάθαμε, που υπάρχουμε, που και φέτος για άλλη μια χρονιά, καταγραφόμαστε κι εμείς στους επιζώντες!

Καλημέρα αγαπημένοι, με ένα τραγούδι που με μάγεψε σαν το άκουσα ένα βράδυ σε μια ομάδα από μια μικρή που και φέτος είναι εδώ μαζί μας και ξέρει το πόσο πελώριο είναι αυτό!

Πίστη, αγάπη και μια κόκκινη κλωστή που μας συνδέει τρυφερά...Την νιώθετε;


Υ.Γ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ήσασταν εκεί και σε εσάς που ήρθατε και μου μιλήσατε  και μου δώσατε ακόμη μια επιβεβαίωση πως ναι είμαστε συνδεδεμένοι κι αυτό το blog βοηθά σε αυτή την σύνδεση.Ναι και για εσένα το γράφω. Ευχαριστώ γλυκιά μου με συγκίνησες.
                                                                                                                             Κατερίνα