Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021

Τα βιβλία μου κι ένα νέο βιβλίο.

Τέτοια εποχή πριν από πέντε χρόνια το 2016 κυκλοφόρησε το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου και δύο χρόνια μετά πάλι τέτοια εποχή το 2018 κυκλοφόρησε και Ο Χάρτινος Κύκνος.

Η συγγραφή τους, εμπεριείχε έντονα συναισθήματα και με έκανε να αλλάξω ως άνθρωπος. Γελούσα, θυμόμουν, σκεφτόμουν, άκουγα δυνατά μουσική κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ήταν μια άκρως επουλωτική εμπειρία και στην συνέχεια η έκδοση τους, μου έδωσε χαρά μα και φόβο καθώς όλο αυτό το μοίρασμα των λέξεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων μου με έκανε να νιώθω εκτεθειμένη. Ωστόσο ο τρόπος που τα βιβλία αγκαλιάστηκαν, καθώς και τα σχόλια των ανθρώπων που τα διάβασαν, με γέμισαν αισιοδοξία και κουράγιο. Με έκαναν πιο θαρραλέα…

Έτσι συνέχισα να γράφω και μέσα στο 2019  ετοίμασα ένα ακόμη βιβλίο Χριστουγεννιάτικο αυτή τη φορά,  με στοιχεία εικονογράφησης.

Μοιάζει παιδικό, μα δεν είναι. Το λάτρεψα! Η συνεργασία μου για ακόμη μια φορά, με τον αγαπημένο Βησσαρίωνα που έκανε την εικονογράφηση και είναι ο δημιουργός των εξώφυλλων στα δυο προηγούμενα βιβλία, με γέμισε ικανοποίηση καθώς είμαστε τόσο συναισθηματικά συνδεδεμένοι και δουλεύει τόσο συμβολικά κάτι που με ενθουσιάζει. Ο στόχος ήταν να εκδοθεί για τα Χριστούγεννα του 2019, μα μια αργοπορία στην συνεννόηση με τον εκδοτικό μου με έκανε να κάνω πίσω καθώς η έγκριση δόθηκε μέσα στο Νοέμβριο κι ένιωσα πως είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν προλαβαίναμε πια τα Χριστούγεννα.


Έδωσα μια παράταση λοιπόν στο όνειρο, με στόχο να εκδοθεί στις επόμενες γιορτές. Όμως λίγους μήνες μετά ο εκδότης μου ο τόσο σημαντικός αυτός άνθρωπος στο χώρο των εκδόσεων  Σάμης Γαβριηλίδης, χάθηκε…  
Δεν γνωρίζω στ’ αλήθεια τι απέγιναν οι εκδόσεις  Γαβριηλίδη, αν έκλεισαν ή αν θα επανέλθουν, μα αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν…
Άρχισα λοιπόν να ψάχνω νέο εκδότη με στόχο την έκδοση του Χριστουγεννιάτικου βιβλίου μου τα Χριστούγεννα του 2020. Μετά από αρκετές αρνητικές απαντήσεις αποφάσισα να δοκιμάσω την αυτοέκδοση.
Πολλοί φίλοι αγαπημένοι μου μίλησαν για αυτό και μιας και επιθυμούσα τα έσοδα του να διατεθούν σε δομές υποστήριξης  με στόχο να είναι ένα βιβλίο που να υποστηρίζει την ανθρώπινη αλληλεγγύη, σκέφτηκα πως αξίζει το ρίσκο, τον κόπο και την οικονομική επιβάρυνση… Η αλήθεια είναι όμως πως η απόφαση αυτή με ζόρισε γιατί σκεφτόμουν και τα άλλα δυο βιβλία μου που δεν έχουν πια εκδοτικό σπίτι…και κάτι ακόμη. Είναι μια αίσθηση που έχω πως η αυτοέκδοση δεν βοηθά ένα βιβλίο να ανοίξει φτερά, ανήκοντας σε ένα εκδοτικό που θα το υποστηρίξει. Μπορεί να κάνω λάθος και μια μέρα να σκεφτώ διαφορετικά μα αυτές ήταν οι σκέψεις μου τότε, κι ενώ είχα δρομολογήσει  όλη τη διαδικασία με το τυπογραφείο, αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια με έναν γνωστό εκδοτικό.
Κινήθηκε μια διαδικασία όπου με ευγένεια με άκουσαν, μου έδωσαν την ευκαιρία να τους συστηθώ, διάβασαν το Χριστουγεννιάτικο βιβλίο, με διακριτικότητα μου εξήγησαν πως δεν ταιριάζουμε κι ίσως είχαν δίκιο, ωστόσο  στην συνέχεια της συζήτησης μας μου ζήτησαν να τους στείλω τα  βιβλία μου για να γνωρίσουν τον τρόπο γραφής μου και να περιμένω νέα τους. Εκεί γεννήθηκε μια ελπίδα πως κάτι μπορεί να γίνει. Ίσως τελικά και να βρούμε εγώ και τα βιβλία μου,  νέο εκδοτικό οίκο. Αυτό αυτόματα καθυστέρησε και την αυτοέκδοση, πράγμα το οποίο ήταν τελικά καλό, γιατί δεν ένιωθα πως στα αλήθεια μπορούσα να το υποστηρίζω συναισθηματικά, άσε που το νέο lockdown δεν επέτρεπε τέτοιους σχεδιασμούς.
Ο εκδοτικός τελικά δεν απάντησε ποτέ και στο χώρο των εκδόσεων και όχι μόνο δηλαδή, σιωπή σημαίνει άρνηση.

 Δυστυχώς το να βρεθεί εκδότης δεν είναι εύκολη υπόθεση και το ξέρω καλά.

Έχω ήδη επικοινωνήσει με αρκετούς εκδοτικούς οι περισσότεροι δεν θέλουν να επανεκδώσουν παλιές εκδόσεις οπότε τα δυο μου παλιά βιβλία δεν υπάρχουν πια στην αγορά ούτε ξέρω αλήθεια τι τύχη θα έχουν και αυτό με θλίβει. Το νέο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο είναι έτοιμο, μέχρι την τελευταία τελεία,  εικονογραφημένο …μα τελικά χωρίς εκδότη.

Όμως ξέρω  να περιμένω. Είναι δύσκολη η αναμονή κι όχι μόνο. Είναι μια αίσθηση πως σε αυτό τον τομέα- της συγγραφής δηλαδή- είμαι ξανά στην αρχή. Όπου τηλεφωνείς με φωνή διστακτική, σου απαντούν ευγενικά μα κοφτά και γρήγορα γιατί είσαι ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες. Όταν παίρνεις τηλέφωνο  κάπου που έχεις ήδη μιλήσει και συστηθεί, λίγο καιρό πριν και αναγνωρίζουν το όνομα σου νιώθεις την διστακτικότητα η γραμματέας σε ενημερώνει πως  «θα επικοινωνήσει  εκείνος μαζί σας» και φαντάζεσαι πως εκείνος σε σιχτιρίζει, δεν ξέρει τι άλλο να κάνει για να καταλάβεις επιτέλους πως σε αποφεύγει ή ακόμη χειρότερα προσπαθεί να θυμηθεί ποιος διάολο είσαι…και εννοείται δεν σε παίρνει ποτέ. Και ξέρεις πως η σιωπή είναι άρνηση. 

Εκεί είσαι πάντα φρεσκαδούρα κι είναι σαν να δίνεις πάντα τις πρώτες σου εξετάσεις γιατί το κάθε έργο σου είναι μοναδικό και πρώτο…Το έχω ζήσει αυτό για πολλά πολλά χρόνια αμέτρητες φορές καθώς πριν αποφασίσει ο κύριος Γαβριηλίδης να εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο το είχαν απορρίψει δεκάδες εκδοτικοί κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό. Παρόλο όμως που το γνωρίζεις δεν παύεις να θλίβεσαι ή να απογοητεύεσαι με κάθε όχι. Κι ενώ γνωρίζεις καλά πως  το "όχι" δεν σημαίνει απόρριψη προς εσένα ή  το έργο σου μα ότι ο κάθε εκδοτικός έχει τα δικά του κριτήρια και πλάνα που δεν έχουν σώνει και καλά να κάνουν με την ποιότητα της δουλειά σου, ωστόσο μην γελιόμαστε ξέρεις… εκεί βαθιά μέσα ξέρεις!  Ήταν πιο δύσκολο όταν ήμουν νέα και πιο άγουρη. Τώρα η κάθε απόρριψη ευτυχώς έχει άλλη γεύση, όσο κι αν η επίγευση τελικά, είναι πάντα πικρή.

Κι είμαστε πάλι εδώ…κι αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό πολύ ωστόσο είναι και μια άσκηση υπομονής και ταπεινότητας! Χρήσιμα πολύ και τα δυο για να μην σταματάς να αναζητάς την δική σου επίγνωση.

…. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσα κι αν καταφέρεις. Όσες κορυφές σου κι αν ανεβείς πάντα θα υπάρχουν διαδρομές  καινούριες, μονοπάτια απάτητα, κορυφές πιο ψηλές, πιο προκλητικές, πιο ζόρικες. Κι όσο ώριμος κι έμπειρος κι αν είσαι ή νιώθεις πως είσαι, στις απογοητεύσεις, πάντα σε κάθε άρνηση, σε κάθε σιωπή νιώθεις να συνδέεσαι με εκείνο τον εαυτό σου το μικρούλι που έχει πέσει κι έχει ξαφνιαστεί κι έχει τρομάξει και του απλώνεις το χέρι και του λες, «έλα σήκω, θα είσαι μια χαρά» κι εκείνο απλώνει το χέρι με εμπιστοσύνη όχι στην ζωή, με σε εσένα που το πείθεις. Εσένα ξέρει!  Έτσι λοιπόν μου άπλωσα το χέρι, με σήκωσα και συνεχίζω να γράφω …την ωραιότερη ιστορία αγάπης όπως σας υποσχέθηκα μέσα από αυτό το blog, λίγους μήνες πριν.

Οπότε για όλους όσους με ρωτάτε ξανά και ξανά τι συμβαίνει και δεν μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου σας ευχαριστώ, σας ευγνωμονώ και σας ενημερώνω πως τα βιβλία μου έπαψαν να κυκλοφορούν και το νέο βιβλίο που είναι πανέτοιμο ψάχνει νέο εκδότη. Σας συστήνω το εξώφυλλο του για το οποίο είμαι πολύ περήφανη… Θέμα του και πάλι οι άνθρωποι, όλοι εμείς το πιο ξεχωριστά στολίδια...

...και παρόλο που υπάρχουν στιγμές θλίψης και μεγάλης απογοήτευσης  δεν παύω να  ονειρεύομαι, πως θα εκδοθεί  το Χριστουγεννιάτικο μου βιβλίο με ιστορίες από αυτές που αγαπάμε… ξέρετε τις δικές μας, τις δύσκολες, τι ζόρικες αυτές που μας μεγαλώνουν, μας ψηλώνουν μέσα από κάθαρση κι επίγνωση και μας χαρίζουν δακρυσμένα χαμογέλα.

Εύχομαι το 2021  να βρεθεί ο εκδότης που θα  δει μαζί μου αυτό το όραμα και θα ξαναδώσει στα βιβλία μου φτερά.
Φέτος το 2021 άλλωστε αυτό το blog, όπου μέσα από εδώ και από τις δικές σας προτροπές τόλμησα να εκτεθώ, κλείνει δέκα χρόνια ζωής. Ονειρεύομαι μια επετειακή γιορτή παρουσίασης λοιπόν για να γιορτάσουμε όπως όλα αυτά τα χρόνια κάνουμε μέσα από αυτό το blog. Με σύνδεση. Με "Μαζί!"
Χωρίς  Κορονοιό, χωρίς φόβο, σε μια μεγάλη γιορτή, με χαρές, με συνδέσεις, με αγκαλιές βαθιές και με όλα τα έσοδα του νέου Χριστουγεννιάτικου βιβλίου, σε δομές  που χρειάζονται την βοήθεια μας.

Δεν κοστίζουν τα όνειρα έτσι δεν είναι; Ιδίως τα όνειρα που σε συνδέουν με το μέσα σου και με τον κόσμο!

Αγαπημένοι μου…ξέρω έχουμε δοκιμαστεί όλοι σκληρά, κάποιοι σκληρότερα, κάποιοι αδιανόητα σκληρά. Μέσα από την καρδιά μου, εύχομαι αυτή η χρόνια  να είναι περισσότερο γαλήνια κι ελεύθερη για όλους μας…

Θα βρούμε όλοι το δρόμο μας, το πιστεύω αληθινά και τα βιβλία μου επίσης  θα βρουν το δρόμο τους κι όταν θα γίνει αυτό θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε. Σας ευχαριστώ που είστε εδώ. Σας ευχαριστώ που περιμένετε μαζί μου!

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε αδιάκοπα, να γελάμε, να ονειρευόμαστε, να τραβάμε μπροστά. Καμιά φορά κουραζόμαστε λιγάκι μα....το ξέρουμε πως είμαστε κυνηγοί ονείρων αγαπημένοι!!!! 
Οπότε πάμε δυνατά. Καλημέρα εκεί έξω!
                                                                                                                Κατερίνα
                                                              

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2021

Σιωπή!

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά….και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα σε όλα τα απίστευτα που ακούγονται κάθε μέρα…

Μουδιασμένη νιώθω. Θυμωμένη, αηδιασμένη κι ώρες ώρες αγριεμένη και μέσα μου πονάω! Πονάω γιατί ξέρω από θύματα…κι από θύτες. Έχω δει άντρες και γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, με κάθε λογής κακοποίηση. Έχω δει γυναίκες να παλεύουν χρόνια με την λεκτική και την σωματική βία. Έχω δει ανθρώπους να θυμούνται  ενώ προσπαθούν να ξεχάσουν. Έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, διαλυμένοι από μνήμες και συνειδητοποιήσεις. Είχα την τιμή να έχω γίνει μάρτυρας συγκλονιστικών στιγμών ανθρώπινου πόνου…Έχω δει μεταμορφώσεις. Έχω δει  κι έχω νιώσει τι σημαίνει να παλεύεις με τις σκιές και τα φαντάσματα χρόνων και όλες αυτές τις ημέρες σαν να μην βρίσκω τις σωστές λέξεις. 
Σβήνω γράφω και ύστερα τα αφήνω και λέω αύριο. Διαβάζω μηνύματα που κάποιοι μου στέλνετε και με ρωτάτε ποια είναι η γνώμη μου  και με ρωτάτε αν έχω κάτι να πω, ώσπου ήρθε ένα μήνυμα ….και  ξύπνησαν οι μνήμες….


Πριν χρόνια είδα ένα όνειρο... Είδα πως στεκόμουν όρθια σε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Είχα πανοραμική θέα κι είδα από μακριά να έρχονται καβαλάρηδες. Θυμάμαι την αγωνία και τον τρόμο. Την αίσθηση του άγριου φόβου στο όνειρο μου, πως με πλησιάζει μια μεγάλη απειλή. Έβλεπα πως ήταν ντυμένοι με σιδερένιες πανοπλίες. Το ίδιο και τα άλογα.  Τεράστιοι και τρομακτικοί. Έβλεπα τη σκόνη που σήκωναν στο διάβα τους. Έβλεπα τα άλογα να καλπάζουν κι εκείνοι απειλητικοί να πλησιάζουν κι εγώ στο κέντρο του μπαλκονιού να τρέμω.
Στάθηκαν απέναντι μου κι ήταν θεόρατοι. Με κοίταξαν και ήξερα πως με περίμεναν. Το βλέμμα τους ήταν διαταγή. Ήθελα να κρυφτώ, να χαθώ μα  σαν υπνωτισμένη κατέβηκα τα σκαλοπάτια και στάθηκα απέναντι  τους, μικρή μια σταλιά. Θυμάμαι το δέος στο όνειρο μου. Την αίσθηση του τρόμου για το μέγεθος τους... Θα με συνέθλιβαν με μια τους κίνηση. 
Μισή ντουζίνα πολεμιστές άγριοι, παντοδύναμοι, απρόσωποι, πίσω στις σιδερένιες τους πανοπλίες....Κι ύστερα με μια κίνηση που με έκανε να κοκαλώσω, ένας από αυτούς κατέβηκε από το άλογο του και προχώρησε προς τα εμένα και  στάθηκε μπροστά μου άσχημος, άγριος, φρικτός, με όψη σιδερένια! Στάθηκε θαρρείς πάνω μου και παρόλο τον πανικό στο όνειρο παρατήρησα κάτι.
Εκεί που έδενε η πανοπλία του, υπήρχαν κενά και μπορούσα να δω τα σώμα πίσω από όλο αυτό το σίδερο. Ξαφνιάστηκα! Φάνταζε πελώριος μα από μέσα είδα τη σάρκα του γυμνή και παρατήρησα πως όλη αυτή η πανοπλία ήταν κούφια. Πως το σώμα  που κρυβόταν μέσα ήταν μικρό, ζαρωμένο και λεπτεπίλεπτο και κάτι ακόμη ...πως τα γεννητικά του όργανα ήταν μικρού παιδιού!

Από τα πιο συγκλονιστικά και συμβολικά όνειρα που είδα ποτέ μου σε μια περίοδο της ζωής μου πολύ πολύ δύσκολη...που δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω  αυτό που ζούσα και με σκέπαζαν η ανασφάλεια κι ο φόβος. 
Δεν θα γράψω τίποτε περισσότερο για τότε…παρά μόνο αυτό.
Οι καβαλάρηδες ήταν τρομακτικοί…μα κούφιοι κι εκείνος που στάθηκε μπροστά μου, ένα τελικά γελοίο ανδρείκελο! Μίλησα!  Τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, παρά μόνο ένα, το πιο σπουδαίο! Ο τρόπος με τον οποίο εγώ έβλεπα πια τον εαυτό μου. Εγώ άλλαξα!

Αγαπημένοι, έγινε ένας σεισμός…και σηκώθηκε επιτέλους τσουνάμι γιατί το έχουμε ξαναπεί, όλοι μαζί είμαστε ωκεανός.
Δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική κακοποίηση, με την λεκτική κακοποίηση και την κάθε μορφής βία. Δεν έχει να κάνει με την κατάχρηση εξουσίας, την δύναμη και την επίδειξη της. Δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και τις γυναίκες, με τους ευάλωτους πληθυσμούς, τους ανήμπορους και τους αδύναμους αυτού του κόσμου. Δεν έχει να κάνει με τα κοινωνικά στρώματα, την εξαθλίωση και τον οικονομικό έλεγχο… - σαφώς κι έχει αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός - έχει να κάνει με το φόβο. 
Τον φόβο που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ασήμαντος. Ανήμπορος… Τον φόβο σου μυρίζονται τα αρπακτικά τούτου του κόσμου. Στον φόβο σου πατούν για να νιώσουν παντοδύναμοι. Τον φόβο σου χρειάζονται για να υπάρξουν! Τον φόβο σου και την μοναξιά σου! Κι  όταν ο φόβος σου καταρρέει, καταρρέουν κι εκείνοι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Για όλους όσους έχουν υποστεί ή βιώνουν αυτή τη στιγμή βία κάθε μορφής ένα έχω να πω, κάτω από την βαριά πανοπλία είναι κούφιοι και μωροί. Θα ‘ρθει η μέρα! Δεν είναι ποτέ, ποτέ, ποτέ αργά. Υποσχέσου το στον εαυτό σου πως θα ‘ρθει η μέρα και προχώρα! 

Για όσους σκέφτονται να ανέβουν στα άλογα και να γίνουν καβαλάρηδες σε ξένα σώματα και ξένα όνειρα σκεφτείτε το διπλά κι έχετε το νου σας…φτάνει κάποτε η ώρα που ο φόβος που έσπειρες θα σε θερίσει!

Και για εσάς τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα πάτε καβάλα στ’ άλογο.. Αλληλούια!!!Ήρθε επιτέλους η ώρα να χάσετε τον ύπνο σας. Ξεκαβαλικέψτε!

…Και αδειάστε μας τη γωνιά!
Εκτεθείτε. Ζητήστε συχώρεση. Ζητήστε βοήθεια και ευχηθείτε να έχει η ζωή για εσάς, μια ακόμη ευκαιρία.

Ζούμε μέρες πελώριες. Κάποιοι μιλούν για υπερβολές και ανθρωποφαγία. Κάποιοι πως τσουβαλιάζονται άνθρωποι και καταστάσεις. Κάποιοι πως αποδυναμώνονται ουσιαστικές φωνές με παιχνίδια στα social media. Εγώ λέω πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε μέσα από πολλές κατεστραμμένες ζωές κι ο μόνος τρόπος τελικά για να εκθέσεις είναι να εκτεθείς! Κι η γύμνια σου πονάει πρώτα εσένα!  Είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. Θλιβερό μα υπέροχο. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως  θα καθαρίσουν τόσο εύκολα οι κόπροι του Αυγεία, μα κάποιοι χάσανε τον ύπνο τους γιατί κάποιοι άλλοι, απέκτησαν φωνή! Κι αυτό είναι κατάκτηση!…Αδιανόητα σπουδαία κατάκτηση γαμώτο κι ίσως όλοι εμείς που κάνουμε τόσο θόρυβο με το να συμφωνούμε, να διαφωνούμε και να κρίνουμε, καλό θα ήταν απλά να σιωπάσουμε κι επιτέλους να τους ακούσουμε! Αυτό να είναι το δώρο μας στην γενναιότητα τους. Η σιωπή μας!

Δεν χρειάζεται τίποτε να πεις σε ένα πλάσμα που έχει τρομάξει, πονέσει, απειληθεί, εξευτελιστεί, εκτεθεί ...παρά μόνο να σταθείς δίπλα του. Στωικά. Υπομονετικά. Γενναιόδωρα. Σιωπηλά. 
Στάσου δίπλα του! Μπορείς;


Καλημέρα αγαπημένοι! Δεν είσαι σταγόνα, είμαστε ωκεανός. Ναι! #metoo
                                                                                                Κατερίνα


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Η μέρα του χιονιού!

Ξέγνοιαστα παιδιά  που γελούν και παίζουν, κατάλευκα στολισμένη φύση, παγωνιά και χουχουλιάσματα παρέα με ζεστό καφέ. Μια μέρα αλλιώτικη, που μας γέμισε χαρά και σκέψεις ήταν η μέρα του χιονιού...και τις μοιράζομαι μαζί σας, μέσα από ένα βίντεο, μαζί με μπόλικες κατάλευκες εικόνες! 

 

Μια μέρα παύσης, από όλα τα δύσκολα που γεμίζουν ασταμάτητα το μυαλό και τις οθόνες μας ήταν η μέρα του χιονιού. Τώρα πια τα χιόνια πια έλιωσαν, μα εύχομαι η ενέργεια της εντολής  που μας χάρισαν, να κρατήσει πολύ. 

Καλημέρα αγαπημένοι......



Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Να θυμάσαι...κανόνες ζωής!

Στα δέκατα όγδοα γενέθλια του γιου μας, του γράψαμε κάποιους κανόνες ζωής. Διαμορφώνοντας τους, διανθίζοντας τους και προσθέτοντας κι άλλους δημιουργήθηκε ένας μικρός οδηγός ζωής που μετά από προτροπή σας μοιράζομαι. Αισθανθείτε ελεύθεροι να προσθέσετε κι άλλους και να τους δωρίσουμε στους εαυτούς μας σαν μια λίστα αγάπης επίγνωσης και συνειδητοποίησης, που προέκυψε από την γνώση που μας χάρισε η εμπειρία της ζωής μα και του πόνου της χρονιάς που αποχαιρετήσαμε.

*

Ότι κι αν γίνει στον κόσμο αυτό και στην ζωή σου, να θυμάσαι πως πάνω από όλα είσαι Άνθρωπος!

Να είσαι γενναίος. Ακόμη κι αν όλοι γυρίζουν πίσω εσύ να τραβάς μπροστά!

Να αγαπάς το δίκιο. Και δίκιο είναι  η φροντίδα των  αδύναμων, αυτών που κινδυνεύουν, αυτών που σε χρειάζονται.

Να μην φοβάσαι να συγκρουστείς αν νιώθεις πως αξίζει να το κάνεις.

Να μην ξοδεύεις τον εαυτό σου σε μάχες δίχως νόημα.

Να είσαι συνεπής και να μην δημιουργείς στον εαυτό σου ψεύτικες προσδοκίες.

Να δουλεύεις σκληρά. Κανένας δεν κατάφερε τίποτε αφήνοντας την ζωή του στην τύχη!

Να μην είσαι βιαστικός έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου Η υπομονή είναι αρετή!

Μην περιμένεις τίποτε, πήγαινε να το πάρεις μόνος σου! Κανείς δεν σου χρωστάει, ούτε η ζωή!

Το σώμα σου είναι το σπίτι σου φρόντισε το.

Να σέβεσαι!

Να ακούς!

Να είσαι αποφασιστικός!

Μην γκρινιάζεις.

Να ζητάς βοήθεια, δεν τα μπορούμε όλα.

Να παίρνεις τηλέφωνο, τα μηνύματα κρύβουν ανασφάλεια

Να είσαι ταπεινός σαν σπουργίτι και περήφανος σαν λιοντάρι.

Είσαι πιο δυνατός από όσο πιστεύεις και  πιο τρυφερός από όσο θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς.

Να μην φοβάσαι τo ρίσκo. Ξεβολέψου με κάθε ευκαιρία!

Όταν νιώθεις πως δεν μπορείς άλλο…να θυμάσαι πως  Μπορείς. Ξεκουράσου λίγο και συνέχισε.

Κάθε όνειρο αξίζει να κυνηγηθεί ανελέητα…ακόμη και το πιο τρελό!

Κανένα όνειρο δεν αξίζει να το κυνηγήσεις  αν είναι να χάσεις τον εαυτό σου. Έχεις αξίες, ηθική, αρχές. Μην ξεχνάς ποιος είσαι. Μην σε προδώσεις ποτέ!

Είσαι  σημαντικός, είσαι  σπουδαίος, είσαι υπέροχος κι όμορφος πολύ, μέσα κι έξω  και μην τολμήσεις ποτέ να πιστέψεις κάτι διαφορετικό.

Οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν φοβούνται τα λάθη τους. Να τα αναλαμβάνεις,

Να ζητάς συγγνώμη και να ξέρεις να συγχωρείς. Όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.

Η ευθύνη είναι δώρο. Δεν την αντέχουν όλοι και λίγοι μπορούν στ΄ αλήθεια να την σηκώσουν. Μην τη φοβάσαι, να είσαι από αυτούς του λίγους.

Να πέφτεις! και να θυμάσαι πως κάθε φορά που θα σηκώνεσαι θα σ’αγαπάς λίγο παραπάνω.

Να χαμογελάς.

Να διαβάζεις.

Να παρατηρείς.

Να αφουγκράζεσαι.

Να βιώνεις.

Να γελάς δυνατά. 

Να αγαπάς τα δάκρυα.

Να αγκαλιάζεις. 

Να χορεύεις.

Να μην φοβάσαι να νιώθεις.

Να ζεις.

Να είσαι ανοιχτός.

Να θυμάσαι πως γεμίζουμε αδειάζοντας. Μην μαζεύεις...μοιράσου!

Να λες Ευχαριστώ. Παρακαλώ και Καλημέρα και παρατήρησε πως μια λέξη σου μπορεί να φωτίσει ένα σκοτεινό πρόσωπο. 

Κατανόησε την δύναμη σου. Σταμάτα να σε φοβάσαι. Μην διστάζεις. Μην απαρνηθείς ποτέ, εσένα, τα όνειρα, τις ανάγκες σου. Μην σε εγκαταλείπεις!

*

Κλείνω με ένα βίντεο που με συγκινεί βαθιά. Είναι για εμένα γεμάτο ψυχή και φως. Ο υπέροχος Νίκος Κυπουργός διευθύνει μια ορχήστρα με πάνω από 300 πιτσιρίκια από μουσικά σχολεία της Ελλάδας, ανάμεσα τους κι ο γιος μου, μαθητής Λυκείου τότε, του εξαιρετικού Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Μια ορχήστρα παιδιών που είχαν γνωριστεί λίγες μόνο ώρες πριν κι έκαναν δυο γρήγορες πρόβες εκεί στην στην πλατεία της Ξάνθης που τιμούσε τον μαγικό  της Χατζηδάκι. Κι όμως η μουσική τους ένωσε  κι ο φανταστικός αυτός μαέστρος τους συγχρόνισε σε μια αξέχαστη συναυλία, άτσαλη και τόσο αληθινή με τις παιδικές νότες και τις τρυφερές παιδικές φωνές να γεμίζουν με την αλήθεια τους τον αέρα. Μια ημέρα αξέχαστη, μια εικόνα που λάτρεψα, ένας ήχος που με συγκλόνισε! 

Έτσι θέλω πια, να είναι  η ζωή. Υπέροχα αληθινή, άτσαλη και τσαλακωμένη, με την κρυστάλλινη καθαρότητα των παιδικών ψυχών αυτού του κόσμου! Συνδεδεμένοι, τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, ελεύθεροι και ξέγνοιαστοι με έναν τρόπο που ποτέ δεν εκτιμήσαμε γιατί θεωρήσαμε δεδομένο... 

Καλή χρονιά αγαπημένοι!  

"Μια πόλη μαγική, ζούμε μαζί οι δυο αγαπημένοι μια πόλη σαν κι αυτή πεθαίνει ζει κι αλλάζει μαγεμένη.

Σαν πέσει η σκοτεινιά η αναπνοή μου θα σμίξει με τ'αγέρι, τότες η πόλη θα φανεί μονάχη ερημική σαν τ' ακριβό μου αστέρι."



Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2021

Burn out! Το Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης!

Η πρώτη ανάρτηση της νέας χρονιάς είναι η εκπομπή που κάναμε μαζί με την Δέσποινα Κανάκογλου και το Giati oxi τον Νοέμβριο στις αρχές του δεύτερου lockdown. Την Δέσποινα, απίθανα ταλαντούχα, podcaster  την αγαπώ, τη θαυμάζω και την σέβομαι πολύ ως επαγγελματία και ως άνθρωπο και οι συζητήσεις μας έχουν μια αγάπη, μια οικειότητα και μια τρομερή επικέντρωση στην ουσία, στο μέσα μας, όπου συχνά καταλήγουν να έχουν σχεδόν αυτογνωσιακό χαρακτήρα κι αυτό είναι κάτι που αγαπώ.

Αυτή τη φορά, ο στόχος μας ήταν να μιλήσουμε για το Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης με αφορμή τους ανθρώπους που  δουλεύουν στα κόκκινα….κι όπως γίνεται κάθε φορά που συζητάμε με την αγαπημένη Δέσποινα, καταλήξαμε να μιλάμε για τα πάντα!

Για την ζωή, για το φόβο, για το άγχος, για το αξιακό μας σύστημα, για την αυτοφροντίδα, για την αλληλοβοήθεια, για την επιβίωση σε μια ακόμη δύσκολη συνθήκη, για το μαζί!

Τελικά για ακόμη μια φορά καταλήξαμε πως όλοι έχουμε καεί. Όλοι έχουμε τσουρουφλιστεί στον εργασιακό μας χώρο και όχι μόνο. Ακούγοντας ξανά την συζήτηση μας συγκινήθηκα. Το μυστικό σε όλα τελικά είναι η αποδοχή της ανθρώπινης φύσης μας…

Όπως άλλωστε έγραψε κι ο συγγραφέας και δημιουργός  Michael Gungor  “Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε αλλά όχι τα πάντα… Το burnout συμβαίνει όταν αποφεύγεις να είσαι άνθρωπος για πολύ καιρό”  

Ακούστε εδώ την Εκπομπή: Burn out  Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης



Καλημέρα αγαπημένοι! Καλή χρονιά με υγεία πνευματικότητα, φως κι εσωτερικότητα. Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να αρχίσουμε την νέα χρονιά σε ετούτο εδώ το blog.  Το νου μας λοιπόν σε κάθε είδους τσουρουφλίσματα. 

Ανασκουμπωθείτε….Ξεκινάμε!!!!!
                                                                                                Κατερίνα

Βρείτε εδώ κι ακούστε παλιότερες συζητήσεις μας με τη Δέσποινα


Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Το σπασμένο ποτήρι...

Κάποια πράγματα πρέπει απλά να μένουν σπασμένα. Σκέφτηκα σαν έσπασα το αγαπημένο μου γυάλινο ποτήρι του λικέρ.  Ένα και μοναδικό κι απίστευτα πολύτιμο, είχε απομείνει από την εξάδα της γιαγιάς. Προίκα του αρραβώνα της μου είχε πει κάποτε. Παμπάλαιο το βρήκα στο παλιό μπουφέ με την βιτρίνα χρόνια πριν και το πήρα. Ντελικάτο και λεπτό με μια ρίγα χρυσού στο χείλος του, εκείνα τα πολύτιμα κρύσταλλα που θύμιζαν άλλη εποχή, έπεσε μέσα από τα χέρια μου λες κι ήταν τρύπια. Κι έσπασε σε χίλια μικρά κομμάτια.  Το σοκ διαδέχθηκε  η σκέψη να τα μαζέψω και μετά κάτι να κάνω με αυτά… κάτι…

Θυμήθηκα την ιστορία με τους κινέζους που έβαζαν χρυσό στις ρωγμές των σπασμένων σκευών για να  τις αναδείξουν, με μια υπέροχη συμβολική κίνηση τιμώντας ουσιαστικά τις πληγές τους…

Κάποια σκεύη κολλούν και διορθώνονται. Κάποια άλλα χάνουν το σχήμα τους μα μένουν τα κομμάτια χρυσού ενδιάμεσα να αναδείξουν τα σπασίματα και τον πόνο….

Πάντα σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο. Πάντα η προσπάθεια είναι να μάθω, να επουλώσω, να αναδείξω…

Όμως ήξερα πως όλα αυτά ήταν φρούδες ελπίδες για αυτό το ποτηράκι!

Κάποια πράγματα δεν μπορούν να διορθωθούν. Κάποια πράγματα σπάνε και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για αυτό. Κάποια βιώματα παραμένουν σπασμένα μέσα μας.

Μου πήρε μέρες να ψάχνω ειδικές κόλλες και ειδικές κατασκευές, μέχρι να συνειδητοποιήσω αυτό που αρνούμουν....Απλά τέλειωσε και τότε άρχισαν δάκρυα να κυλούν. Σαν τότε να μου επέτρεψα να πονέσω.

Κράτησα τα κομματάκια στα χέρια μου και σκέφτηκα πως ακόμη κι έτσι ήταν όμορφα. Το φως αντανακλούσε μέσα τους υπέροχα. Είχαν γίνει αιχμηρά και έκοβαν πια κι είχαν πάρει παράξενα σχήματα και ναι, ακόμη και έτσι το σπασμένο ποτηράκι του λικέρ ήταν όμορφο με έναν τρόπο αλλιώτικο …Το παλιό του σχήμα ήταν για πάντα χαραγμένο μέσα μου, μα στην ουσία το ποτήριείχε χαθεί! Το σχήμα του, η χρησιμότητα του είχαν για πάντα χαθεί μαζί του.

Όχι κάποια πράγματα δεν διορθώνονται. Κάποια ραγίσματα δεν αφήνουν απλά το φως να περάσει από μέσα μας όπως πολύ τρυφερά έγραψε ο Χέμινγουεϊ, μα χάσκουν ορθάνοιχτα σαν γκρεμισμένα σπίτια που τα σφυροκοπούν οι αέρηδες, οι σκληροί χειμώνες και τα ανελέητα καλοκαίρια. Όχι κάποια πράγματα, όσο κι αν προσπαθήσεις δεν αλλάζουν, δεν αντιστρέφονται.

Αλλά να μοιραστώ κάτι; Δεν πειράζει! Είναι αυτό τόσο επίπονο μα κάποιες φορές και τόσο ανακουφιστικό! Έχουμε μάθει να βάζουμε στόχους, να τραβάμε μπροστά, να "επισκευάζουμε" ότι χάλασε, να μιλάμε για τις επιτυχίες μας για όλα αυτά που με κόπο καταφέραμε…

Οι κακές, οι λάθος στιγμές μας είναι εκεί σαν σκιές μόνο για να μας πληγώνουν. Να μας ντροπιάζουν και να μας κάνουν να μην θέλουμε να θυμόμαστε.  

Μια δύσκολη σκληρή χρονιά κλείνει σήμερα και στον φετινό απολογισμό… θα σταθώ στα λάθη μου. Στις κακές στιγμές μου. Τις αδύναμες. Τις απογοητευτικές. Θα τις βγάλω από τις σκιές τους. Θα τις αποδεχτώ και θα τις αναγνωρίσω. Θα μιλήσω με τον εαυτό μου για αυτές! Θα τις κοιτάξω με μάτια αλλιώτικα. Θα τις τιμήσω και θα αποδεχτώ πως κάποια λάθη δεν αλλάζουν. Κάποιες λέξεις δεν ξελέγονται, κάποιες κινήσεις δεν ξεγίνονται…κάποιες πληγές δεν επουλώνονται έτσι όπως θα θέλαμε!

Δεν γυρίζουν πίσω οι άνθρωποι. Οι χαμένες στιγμές. Ο σπαταλημένος χρόνος…

Κάποια ποτηράκια όσο πολύτιμα κι αν μας είναι όσο κι αν τα προσέχουμε γλιστρούν από τα χέρια μας και γίνονται κομμάτια. Σε μια στιγμή. Ίσως φταίξαμε, ίσως όχι. Ίσως μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει, μα ίσως και όχι, ίσως, ίσως, ίσως...Η φετινή χρονιά είχε πολλές τέτοιες στιγμές επίγνωσης. Μάχες που κερδήθηκαν μα και μάχες που χάθηκαν. Άνθρωποι που σώθηκαν μα και άνθρωποι που έφυγαν για πάντα. Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ανθρωπότητα πληγώθηκε βαθιά. Φέτος δώσαμε μια τεράστια μάχη ως άνθρωποι και αν και ξέρουμε πώς να τραβάμε μπροστά μετρήσαμε απώλειες δυσβάσταχτες. Φέτος πονέσαμε, φοβηθήκαμε, χάσαμε και χαθήκαμε. Απογοητευτήκαμε, προσευχηθήκαμε… φέτος επιτύχαμε πολλά μα αποτύχαμε παταγωδώς ξανά και ξανά και ξανά!

Φέτος σπάσαμε. Σπάσαμε αγαπημένοι και κάποια κομμάτια δεν θα κολλήσουν ποτέ, ποτέ, ποτέ ξανά!

Μα ξέρετε κάτι; Το πιο σπουδαίο  είναι…πως  φέτος μάθαμε κάτι πελώριο! Πως μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι …ακόμη και σπασμένοι!

Καλή δύναμη σε όλους όσους μετρούν απώλειες σπασίματα, ραγίσματα...Μια δύσκολη χρονιά φεύγει. Ας την αποχαιρετήσουμε τσουγκρίζοντας τα ποτήρια μας σε μια σιωπηλή μυσταγωγία. Κι αν κάποιου το ποτήρι έσπασε θα πιεί απ' το δικό μας. Ας πιούμε μαζί, για ένα ευχαριστώ κι ένα αντίο, αντίο, αντίο...

Κλείνω με ένα βίντεο που με συγκλόνισε. Τι χρονιά ζήσαμε! Επιβιώσαμε. Αντέξαμε. Νιώσαμε. Βιώσαμε. Είδαμε. Τι χρονιά έζησε φέτος τούτος ο κόσμος...κι εμείς είμασταν εκεί, γιατί εμείς, είμαστε ο Κόσμος αγαπημένοι!!! 

Τελευταία ημέρα του χρόνου. Τελευταία ανάρτηση του χρόνου και για εμάς. Χρόνια Πολλά λοιπόν… Καλό "γλίστρημα" στην νέα χρονιά! "Με έναν πόνο", μια βαθιά, ελεύθερη ανάσα και μια ευχή. Σαν γέννηση...

Ας είναι για όλους, μια καλή, τρυφερή, γαλήνια και γενναιόδωρη χρονιά...

                                                                                                      Κατερίνα



Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020

Παραμονή Χριστουγέννων 2020!

Τις μέρες αυτές το μυαλό μου τριγυρνά πάντα εκεί. Σκαλίζει η μνήμη παλιά μονοπάτια τα ξεχορταριάζει και θυμάται στιγμές, ανθρώπους, λέξεις.  Πάντα τέτοιες μέρες το μυαλό είναι εκεί… Στο σπίτι μας στη Γερμανία!

Ήταν βράδυ Παρασκευής. Φυσούσε ένας παγωμένος βοριάς κι οι πρώτες χιονονιφάδες αιωρούνταν στον αέρα. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Οι γονείς δούλευαν και στο τηλέφωνο η μαμά μας ζήτησε μόλις γυρίσουμε από το σχολείο να πάμε στο μεγάλο super market κοντά στο σπίτι μας και να αγοράσουμε ένα έλατο. Πάντα τα έλατα που αγοράζαμε σαν ζούσαμε με τη μαμά και το μπαμπά ήταν ζωντανά.  Ξεκινήσαμε τρισχαρούμενες  εγώ έφηβη πια κι η μικρή τελείωνε το Δημοτικό. Αν κι ήταν απόγευμα το σκοτάδι ήταν ήδη πηχτό κι ο δρόμος για να πάμε από το σπίτι στο χώρο που πουλούσαν τα έλατα περνούσε μέσα από ένα δασάκι κι έπρεπε να διασχίσουμε ένα  γεφυράκι. Το ποτάμι είχε ήδη αρχίσει να παγώνει στις άκρες της κοίτης του και φυσούσε μανιασμένα. Τρέμαμε μα θυμάμαι μια χαρά κι έναν ενθουσιασμό. Σε λίγες μέρες ήταν Χριστούγεννα. Θα έκλειναν επιτέλους τα σχολεία, θα ευχαριστιόμασταν με την μικρή ξάπλες, παρέα με τα αγαπημένα μας γλυκά και ατέλειωτες βραδιές με ταινίες, θα ερχόταν τα ξαδέρφια μας από την Ελλάδα, θα πηγαίναμε το μεγάλο χορό στην Ελληνική Κοινότητα, θα λέγαμε τα κάλαντα με όλα τα Ελληνόπουλα παρέα και θα κάναμε στο σπίτι μας γλέντια τρικούβερτα με φαγητά, με παιχνίδια επιτραπέζια, με ατέλειωτα γέλια. Το σπίτι μας ήταν πάντα γεμάτο τις γιορτές.

Είχαμε πολλά να ονειρευτούμε και περπατούσαμε χοροπηδώντας μέσα στην κρύα νύχτα!

Θυμάμαι τον μεγάλο χώρο parking που είχε μετατραπεί σε ένα μικρό ελατόδασος. Σκοτάδι χιόνι να στροβιλίζεται κι εμείς να τρέχουμε μέσα στα έλατα και να ψάχνουμε το δικό μας. Το καλύτερο. Το πιο όμορφο, το πιο φουντωτό! Ήταν υπέροχο που θα το διαλέγαμε εμείς, που μας εμπιστεύονταν, που όπως κι αν ήταν το δέντρο, θα το στολίζαμε, θα το χαιρόμασταν.  Διαλέξαμε δεν θυμάμαι πως και μετά μας το τύλιξε ο κύριος σε ένα δίχτυ και μαζί αρχίσαμε να το κουβαλάμε. Από τη μια μεριά εγώ, από την άλλη εκείνη. Πιο πολύ από κάθε τι θυμάμαι εκείνα τα είκοσι λεπτά μέχρι να φτάσουμε σπίτι. Γελούσαμε σαν τρελές, το δέντρο μας έπεφτε, το σηκώναμε, οι βελόνες του μας τσιμπούσαν, μας ξαναέπεφτε, λέγαμε χαζά, σταματούσαμε για να γελάσουμε υστερικά, ο αέρας μας έπαιρνε τα κασκόλ και τα σκουφιά, το χιόνι έμπαινε στα μάτια, στο στόμα...κι εμείς κορίτσια, μικρά κορίτσια γελούσαμε ευτυχισμένες...γιατί ήταν Χριστούγεννα!

Έχω πολλές τέτοιες μνήμες. Στιγμές αδιανόητα απλές όπου η ευτυχία ξεχείλιζε. Η ζωή δεν ήταν εύκολη. Όχι δεν ήταν. Ήταν περισσότερο σκοτεινή από όσο έπρεπε κάποιες φορές...μα ήταν αυτές οι στιγμές οι χαραγμένες βαθιά, που έρχονται και με συνταράζουν, με γεμίζουν ευγνωμοσύνη και δέος. Για όσα ζήσαμε Για όσα είχαμε την ευκαιρία να νιώσουμε και να βιώσουμε ο ένας κοντά στον άλλο.

Έχοντας μεγαλώσει ως παιδιά μεταναστών, έχουμε μάθει να αποχαιρετούμε και να αντέχουμε το μισεμό ακόμη κι όταν νιώθαμε πως δεν τον αντέχουμε. Πάντα με κάποιους ήμασταν μακριά. Παππούδες, γιαγιάδες, ξαδέρφια, φίλους, έρωτες, αργότερα γονείς και τώρα πια όλοι, όλους. Πάντα από τα τραπέζια τα γιορτινά κάποιοι έλειπαν και μάθαμε να το αποδεχόμαστε και να το αντέχουμε. Έτσι και φέτος θα αντέξουμε την απόσταση όλοι μας. 

Δεν είναι κάτι παράξενο για εμάς μα ακόμη κι έτσι δεν παύει να είναι δύσκολο πολύ.  Κι επειδή είναι δύσκολο πολύ σαν να έχει  δοθεί μεγαλύτερη ενέργεια σε όλα. Έτσι νιώθω.

Και στολίσαμε και φουρνίσαμε και φέτος περισσότερο από ποτέ θα   δώσουμε χρόνο στο να ξεκουραστούμε αφού όλα θα λείπουν. Ψώνια κεράσματα, τραπεζώματα, επισκέψεις… Προς τα μέσα λοιπόν και πάντα γύρω μας με μια ματιά πάντα φροντιστική. Θα έχουν χαλάρωση αυτά τα Χριστούγεννα από ρόλους, από πιέσεις, από το υποχρεωτικό γκλίτερ και την χρυσόσκονη που φοράμε για να νιώθουμε χαρούμενοι, λαμπεροί…τέλειοι!

Και επιτέλους  φέτος «τώρα που δεν θα χρειάζεται να είμαστε τέλειοι, ας είμαστε τουλάχιστον καλοί» όπως υπέροχα έγραψε ο John Steinbeck.

Αγαπημένοι μου! Είμαι ευγνώμων για όλες τις μαγικές μου αναμνήσεις. Τις πολύτιμες στιγμές μου, με τους πολύτιμους ανθρώπους γύρω μου. Ελπίζω μόνο να τιμώ αυτές τις στιγμές που μου χαρίστηκαν. Να τις τιμώ και να μην τις χαραμίζω, κοιτώντας πίσω ή μπρος, παρά κοιτώντας μόνο το έδαφος  κάτω από τις σταθερές μου πατούσες. Τα Χριστούγεννα δεν ήταν πάντα χαρούμενα και όχι δεν είναι χαρούμενα για όλους. Για κάποιους είναι "φριχτούγεννα" όπως λέει κι ένα πλάσμα που αγαπώ βαθιά! Με πληγώνει αυτή η σκέψη, αυτή η αλήθεια. Ναι τα Χριστούγεννα δεν είναι για όλους γιορτή. Ναι τα Χριστούγεννα δεν είναι πάντα γιορτή. Ούτε η ζωή είναι πάντα ήρεμη, φωτεινή και χαρούμενη. Το αντίθετο μάλλον! Έτσι έμαθα να κρατώ στιγμές και να τις αφήνω να ζυγίσουν το βάρος που τους αναλογεί. Και κάποιες στιγμές, ζυγίζουν αιωνιότητα...

Κουράγιο και αγάπη και φως. Ας μοιράσουμε, ας μοιραστούμε, δεν υπάρχει περίσσεμα αν δεν υπάρχει απόθεμα. Και το απόθεμα είναι πάντα εκεί... μέσα σε ένα ξεχασμένο χαμόγελο, σε μια ξεθωριασμένη στιγμή, σε όλα όσα πήραμε, νιώσαμε, ζήσαμε και μας χαρίστηκαν στο χρόνο και σε ένα μόνο δευτερόλεπτο, οι μπαταρίες γεμίζουν ξανά και να το, το απόθεμα και να το, το περίσσεμα!

Δεν στερεύει η ζωή αγαπημένοι. Δεν στερεύει ο άνθρωπος! Η ζωή μου το έχει αποδείξει αυτό. Εσείς οι ίδιοι!  Οι πιο πονεμένοι, οι πιο σπασμένοι, οι πιο άδειοι από τον πόνο άνθρωποι, έχουν τα ποιο πλούσια αποθέματα!


Φέτος θα λείψουν πολλά και σήμερα ήδη Παραμονή Χριστουγέννων λείπουν οι μαγικές παιδικές φωνούλες να ψάλουν τα κάλαντα! Κλείνω λοιπόν με κάλαντα! Αλλιώτικα από αυτά που ξέρουμε προσαρμοσμένα στις ανάγκες της εποχής σε ένα βιντεάκι που αγάπησα και μπορεί να μην το έφτιαξαν επαγγελματίες  είναι όμως αληθινό κι αστείο, χαρούμενο, φωτεινό, γεμάτο έμπνευση, ελπίδα και τρυφερότητα! 

Την πρωτοβουλία πήραν η υπέροχη Πέτρα Καρυώτη διάσημη μουσική παραγωγός της πόλης μας και όχι μόνο και ο Παντελής Αμπατζής επίσης διάσημος μουσικός παραγωγός στην πόλη μας και όχι μόνο! Τα παιδιά μεταξύ άλλων, αυτή την περίοδο διατηρούν τον ιντερνετικό σταθμό mazi4all.gr που μας κρατά συντροφιά τώρα στην καραντίνα και ζήτησαν από εμάς τους ακροατές τους, βιντεάκια με τα κάλαντα. Εγώ δυστυχώς δεν πρόλαβα να στείλω βίντεο, όπως είχα καταφέρει στο προηγούμενο lockdown, μα έχω την χαρά να έχω συμμετάσχει στους στίχους! Σας αφήνω λοιπόν να απολαύσετε τα κάλαντα, κι εύχομαι να τα χαρείτε όπως κι εγώ, με ένα μόνιμο χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη για όλη αυτή την απλότητα και την τρυφερότητα που ξεχειλίζουν μέσα από τα φωτισμένα σπίτια και τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων και με συγκίνησαν τόσο. Ναι! Θα είναι δύσκολα, μα θα τα καταφέρουμε.

Παραμονή Χριστουγέννων 2020…φέτος θα είναι πολλοί άνθρωποι μόνοι, μα ας μην αφήσουμε κανέναν έξω από την καρδιά μας. Ακόμη κι έτσι λοιπόν, κανείς μόνος, κανείς ξεχασμένος και τούτες τις γιορτές! 

Ένα βήμα απόσταση είμαστε οι άνθρωποι και για πάντα καρφιτσωμένοι ο ένας, μέσα στον άλλο!

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένοι! Προσέχετε; Να σας προσέχετε
Σας αγαπάω. Το θυμάστε; Να το θυμάστε!

Χρόνια Πολλά. 
                                                                                    Κατερίνα...