Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Πάλι απ'την αρχή!

Σου' χει τύχει να είσαι σε μια δημόσια υπηρεσία και να περιμένεις στην ουρά ώρες με αγωνία, να έχεις τα σωστά χαρτιά σαν έρθει η σειρά σου, να τελειώσει η δουλειά σου, να πάνε όλα καλά....και μετά από ώρες κι ώρες ήρθε η σειρά σου όλα πήγαν καλά....και νομίζεις πως τελείωσες μα όχι...κάτι έχει συμβεί και δεν πρόλαβες να χαρείς και να απολαύσεις την ηρεμία πως η δουλειά σου τέλειωσε και πρέπει κάτι ακόμη να γίνει και ωωωω! βρίσκεσαι ξανά στην αρχή της ουράς. Στο ξεκίνημα. Να ρωτάς, να έχεις την αγωνία, αν έφερες τα σωστά χαρτιά, να αγωνιείς αν η δουλειά σου θα τελειώσει...

Έτσι νιώθω τον τελευταίο καιρό...πάλι απ' την αρχή! Νιώθω πως κάτι που νόμιζα πως είχε κλείσει άνοιξε ξανά και πάλι...το κυνήγι αρχίζει. Νιώθω κούρασή. Απογοήτευση. Θυμό...Υπάρχουν φορές που το κυνήγι κουράζει κι εγώ ήθελα, το είχα ανάγκη να μείνω για λίγη σε ηρεμία. Μα η ζωή δεν σε ρωτά.
Τίποτε δεν είναι ποτέ δεδομένο. Από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο πολύπλοκα. Και για άλλους το κυνήγι μπορεί να αφορά, την ίδια τους την ζωή, οπότε στέκομαι εκεί και λογαριάζω, τις κινήσεις μου, προσπαθώντας να διώξω την πικρία. Το μονοπάτι αυτό είναι δικό μου και θα το διασχίσω. Καμιά φορά  σκέφτομαι πόσο ωραία θα ταν αν μπορούσαμε να προσπεράσουμε κάποια άγρια δύσβατα μονοπάτια, να περάσουμε από δίπλα, από πάνω, χωρίς να χρειαστεί  να τα διαβούμε.Ναι! Καμιά φορά λακίζω μόνη μου στο σκοτάδι...μα μετά θυμάμαι πως το μονοπάτι είναι το μάθημα...Δεν έχει νόημα να το προσπεράσεις παρά μόνο να το διασχίσεις! 
 Θυμάμαι κάποτε να προχωράμε με την γιαγιά μου σε ένα σκοτεινό δρόμο.Ήμουν παιδί πέντε έξι χρονών. Εκείνο το δρομάκι πάντα το αποφεύγαμε. Ήταν θεοσκότεινο και γεμάτο βατσινιές δεξιά κι αριστερά από το δρόμο. Αγκάθια πελώρια και άγρια τεράστια δέντρα. Ήταν όμως ο πιο γρήγορος δρόμος για το σπίτι. Μόνη μου δεν διανοούμουν να τον περπατήσω, μα αυτή τη φορά παρόλο που ήταν βράδυ είχα την γιαγιά να μου κρατά το χέρι και δεν με ένοιαζε τίποτα. Θυμάμαι πως τραγουδούσα χαρούμενη κοιτάζοντας τις σκιές και ρώτησα την γιαγιά που μου κρατούσε σφιχτά το χέρι. "Γιαγιά εσύ φοβάσαι;" Ναι μου απάντησε, "Φοβάμαι πολύ". Θυμάμαι το τεράστιο ξάφνιασμα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως ένας μεγάλος μπορεί να φοβάται και μετά από το πρώτο σοκ το δεύτερο...πως είναι δυνατόν να φοβάται και να διαλέγει να περάσει από αυτό το δρόμο κι όχι από κάποιον άλλο...και το τρίτο σοκ...πως είναι δυνατόν να φοβάται ενώ είμαι εγώ μαζί της. Την ρώτησα "Αφού φοβάσαι γιατί ήρθαμε από δω" και μου απάντησε. "Γιατί είσαι εσύ μαζί μου."
Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τρία σημαντικά πράγματα ταυτόχρονα και τα τρία αφορούσαν το φόβο.
Κι οι μεγάλοι φοβούνται. Μπορεί να τολμήσεις κάτι παρόλο που το φοβάσαι. Τέλος υπάρχει κι αυτό η συνειδητοποίηση δηλαδή, πως το να κάνεις κάτι που φοβάσαι με κάποιον πιο δυνατό από εσένα, σε απαλλάσσει από τον φόβο.Μα το να κάνεις κάτι που σε τρομάζει παρέα με κάποιον πιο αδύναμο από εσένα που όμως αγαπάς, σε κάνει πιο γενναίο!

Τώρα που είμαι μεγάλη και εξακολουθώ να φοβάμαι, εξακολουθώ να τα βάζω με τον φόβο μου και ξέρω πως  δυστυχώς, δεν υπάρχουν πια για εμένα άνθρωποι που θα μου πάρουν το φόβο μακριά, μα υπάρχουν άνθρωποι που θα με κάνουν να νιώσω πιο γενναία! Αυτό δημιουργεί μια θλίψη, γιατί είναι τόσο υπέροχο το συναίσθημα να αφήνεσαι και κάποιος άλλος να κουβαλά όλους τους φόβους σου. Κάποιος μεγάλος και σοφός και δυνατός....Μα πια εγώ είμαι η μεγάλη και δυνατή όχι ακόμη τόσο σοφή και συνεχίζω να διασχίζω σκοτεινά τρομακτικά μονοπάτια γιατί ξέρω νιώθω κι ελπίζω πως θα με βγάλουν στο φως...Και στα δύσκολα, κρατώ χεράκια εύθραυστα μα μαγικά που κουβαλούν μέσα τους τη δύναμη του κόσμου!

Έτσι όταν τις προάλλες σκεπτόμενη όλα αυτά τα ζοφερά και το πάλι από την αρχή, το πρόσωπο μου είχε σκοτεινιάσει κι εκεί σε μια ημέρα αξέχαστα δύσκολη, ήρθε δίπλα μου και μου ακούμπησε με το μαγικό χεράκι του το πρόσωπο...και πέρασε!
Πάλι από την αρχή λοιπόν.Στην ουρά. Εκεί στην αγωνία να φτάσεις κι όλα να πάνε καλά, σαν φτάσεις... Εκεί στην αρχή ενός σκοτεινού μονοπατιού που το έχεις διασχίσει ένας Θεός ξέρει πόσες φορές, κάθε φορά με το ίδιο τρομερό καρδιοχτύπι...Μα αυτή τη φορά η διαφορά είναι εκείνο το μικρό χεράκι που το κρατώ και με κρατάει πίσω...και μου θυμίζει...
Εκείνο το σκοτεινό μονοπάτι αγαπημένοι το θυμάστε...Το δικό σας σκοτεινό μονοπάτι. Διασχίστε το. Να πάει να γαμηθεί! Διασχίστε το τι διάολο μπορεί να συμβεί; Τι πιο τρομακτικό; Τι πιο δύσκολο; Τι πιο σκληρό; Τι επιλογή έχετε; Αν η απάντηση είναι καμία...τότε μην το αρνηθείτε, μην το φοβηθείτε παραπάνω από όσο του αξίζει.

Wood and Stones by Lts
Πόσες ακόμη φορές μπορεί να χρειαστεί να το περάσετε πέντε δέκα, εκατό...Να το περάστε. Κι ότι γίνει! Ότι γίνει φίλε...Εδώ θα είμαστε μαζί, να διασχίζουμε σκοτεινά μονοπάτια και να βγαίνουμε στο φως..παρέα! 
Δεν χρειάζεται να έχεις τίποτε άλλο πέρα από το στομάχι σου που θα χοροπηδάει στο φόβο. Ούτε γενναίος, ούτε θεός. Άνθρωπος, με τους φόβους και τις αδυναμίες του που έχει επιλέξει να μην αποφεύγει τις δοκιμασίες του.  Κλείνω όχι τυχαία, και με την αγαπημένη ιστορία του Bernard στο βιβλίο  μου, No Guts No Glory...my friend. No Guts No Glory!
Αυτό το σύνθημα έγινε σύνθημα ζωής για εμένα...και συνεχίζουμε!

Αυτή την Παρασκευή στις 25 του μήνα θα βρίσκομαι στην Λάρισα όπου το  ΝΗΜΑ Κέντρο Στήριξης για το παιδί και την οικογένεια  για ακόμη μια φορά οργανώνει την παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου μου  ο Χάρτινος Κύκνος...θα είναι χαρά μου να σας δω εκεί!


Όμως πριν από αυτό, την Πέμπτη  24 του μήνα στις 20.15 θα είμαι για ακόμη μια φορά στο cafe Biscotto σε ένα workshop με θέμα Invest in You...ή αλλιώς επένδυσε σε εσένα. Έτσι για να πούμε ξανά όλα αυτά τα περί φόβου και γενναιότητας από κοντά. Σε αυτό το link μπορείτε να βρείτε περισσότερα στοιχεία και σε αυτό το τηλέφωνο  2310-253878 μπορείτε να κάνετε κράτηση θέσης.


Καλημέρα αγαπημένοι...πάλι απ' την αρχή! Κουράστηκες; Τότε σκέψου αυτούς που μια τέτοια αρχή δεν τους χαρίστηκε ποτέ...Τι ευλογία αυτή η αρχή.Τι ευκαιρία!!!
                                                                                                           Κατερίνα

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Η ζωή κυλά...

Τι ξεκίνημα νέας χρονιάς ήταν αυτό! Πριν καλά καλά καταλάβουμε τι έγινε, ήρθαν τα χιόνια! Και κάθε φορά που έρχονται τα χιόνια, έχουμε τα παιδιά να χοροπηδούν από χαρά κι εμείς να αγωνιούμε για το τι και το πως, ξέροντας πια πως η χώρα μας ανάμεσα στα πολλά που δεν σηκώνει...δεν σηκώνει και τα χιόνια! Κι έτσι λοιπόν μείναμε μια ολόκληρη εβδομάδα αποκλεισμένοι.Τα παιδιά χωρίς σχολείο. Το αμάξι να μετακινείται μόνο με αλυσίδες και να χιονίζει και να σταματά και να βγαίνει ο ήλιος και να ξαναχιονίζει και να έρχεται η παγωνιά να παγώσει το σύμπαν και να περιμένουμε όλοι στωικά πότε θα λιώσουν τα χιόνια.... Ναι είναι θλιβερό όλο αυτό το να μην μπορεί χρόνια τώρα, ο κρατικός μηχανισμός να ανταπεξέλθει σε δύσκολες καιρικές συνθήκες...γιατί ακραίες σίγουρα δεν ήταν. Ήταν απλά δύσκολες.



Από ένα σημείο και μετά όμως το παίρνεις απόφαση,όπως έχω ξαναγράψει δυο χρόνια πριν στην ανάρτηση Η Σιωπή του Χιονιού κι αρχίζεις να απολαμβάνεις και κοιτώντας πίσω ναι υπήρξαν στιγμές υπέροχα, υπέροχα απολαυστικές, με την υπέροχη εκείνη λευκότητα να απλώνεται παντού γύρω! Με την απομόνωση, την σιωπή, το υποχρεωτικό κλείσιμο προς τα μέσα, την απόσυρση που έμοιαζε σχεδόν με αυτή της φύσης. Και βέβαια τα υπέροχα τοπία, τα φανταστικά λευκά πέπλα που γέμισαν μα καθαρότητα το μικρό μας χωριό....
Σαν να πήραμε λοιπόν μια ακόμη παράταση μετά το τέλος των γιορτών και τώρα είμαστε και πάλι εδώ σε νέα ξεκινήματα σε νέα σχέδια, με παλιά δεδομένα που πρέπει όμως να ανατρέψουμε αν θέλουμε κάτι να αλλάξει!

Το σπίτι μας επιτέλους καθαρό από το χάος των δεκάδων γεμάτων με σκόνη Χριστουγεννιάτικων στολιδιών. Καθαρό κι ανάλαφρο όπως θα έπρεπε να είμαστε κι εμείς...μα φευ... Εμείς δεν είμαστε ανάλαφροι είμαστε αγχωμένοι, ήδη κουρασμένοι από την πολλή σκέψη, μπερδεμένοι και θλιμμένοι...Η κατάθλιψη πιάνει ταβάνι αυτή την εποχή!
Ναι πιο θλιμμένοι από ποτέ, είναι οι άνθρωποι αυτή την περίοδο, την μετά Χριστουγεννιάτικη εποχή που ο Χειμώνας καλά κρατεί, όλα είναι ακόμη σκοτεινά από τις μουντές μικρές ημέρες οικονομικά όλοι ανατιναγμένοι και με σκέψεις βαριές όπως κι η διάθεση...
Προς τα που πάμε, που βαδίζουμε, έτσι θα είναι η ζωή μας από Χριστούγεννα σε Πάσχα και Καλοκαίρι αυτοί θα είναι οι σταθμοί.Θα περιμένουμε τα Σαββατοκύριακα να ξεκουραστούμε και να βουλιάξουμε σε καναπέδες ή να τσακίσουμε κοψίδια σε ταβέρνες και να τα πίνουμε σε μπαράκια...αυτό θα είναι: Καμιά ίσως ημερήσια εκδρομή μια στις τόσες, στην καλύτερη κανένα διήμερο τριήμερο ταξιδάκι κάπου αν κολλήσει και καμιά αργία...και μετά τι; Τι γαμώτο;

Ένα κομμάτι μου θα ήθελε να ζει έτσι με αυτή την ωραία απλότητα. Ναι αυτή είναι η ζωή, με την ζόρικη καθημερινότητα και τα χαλαρά Σαββατοκύριακα.Με τα πάνω και τα κάτω. Με την σταθερότητα  και την ρουτίνα που αγαπώ να μισώ. Να μην έχω σχέδια. Να μην έχω  αγωνιώδεις σκέψεις, για την εκπαίδευση των παιδιών, για τις δουλειές, για την επιβίωση, για το αν θα βγει η βδομάδα, ο μήνας, ο χρόνος...Να ζω μια ζωή απλή Ευρωπαϊκή, όπου το κράτος φροντίζει αυτά κι εγώ τα άλλα κι όλα είναι όμορφα μοιρασμένα...

Κι ένα κομμάτι μου θα ήθελα να ζει μια συνεχή περιπέτεια, όπου όλα συνεχώς αλλάζουν, μεταμορφώνονται, μαζί κι εγώ! Αγαπώ τις αλλαγές μα δεν θέλω να τις επιλέγω με βάση την επιβίωση, αλλά με αφετηρία, την ανάγκη μου να εξελιχθώ, να μεγαλώσω, να μάθω, να πάω μπροστά! Είναι αυτό που συζητούσαμε μια μέρα με έναν φίλο...Οι μεγάλοι ποιητές ιδεών είχαν λυμένα τα καθημερινά τους προβλήματα...
Ωστόσο ο μόχθος σε αυτή την μικρή μας χώρα, είναι διπλάσιος ακόμη και για τα πιο απλά. Αυτό μας κουράζει μα ταυτόχρονα, μας ξυπνάει. Έτσι λοιπόν ξύπνια, θέλω να μπω στην νέα χρονιά. Τα σχέδια μου αλλάζουν λίγο λίγο. Κάνω αλλαγές, μικρές απλές, για να μπορώ να τις χωνεύω σαν εκείνους τους τύπους που κάθονται ώρες σε ένα τραπέζι κι απολαμβάνουν κάθε μπουκιά, σε αντίθεση με εκείνους που τρώνε βιαστικά  κι άτσαλα και διαλύουν το σώμα τους βογκώντας παραφουσκωμμένοι για τις επόμενες ώρες. 
Οι αλλαγές πρέπει να είναι υπέροχα αργές, σαν έχουμε το προνόμιο του χρόνου, γιατί υπάρχουν κι οι άλλες που δεν σου αφήνουν περιθώριο και όλα όσα ήταν αδύνατο να γίνουν για μήνες ή ακόμη χρόνια, γίνονται στο λεπτό!Είναι βίαιο αυτό και χαίρομαι σαν έχω χρόνο να απολαύσω μια αλλαγή, με σύνεση και ωριμότητα.

Οπότε αυτές οι μέρες είναι μέρες αυτοδιαχείρισης και πλάνων. Το που θα βρίσκομαι σε δέκα χρόνια  και πως...όσο περνάει από το χέρι μου αρχίζω να το δουλεύω από τώρα. Η ζωή είναι εδώ και τρέχει, μα το όραμα, είναι εκεί και περιμένει...κι εγώ δεν θέλω να εγκαταλείψω τίποτε, ούτε τη ζωή, ούτε το όραμα..Μα πάνω από όλα αυτά δεν θα ήθελα ποτέ να εγκαταλείψω εμένα.

Μετά τα χιόνια ήρθαν οι αέρηδες που μας πήραν και μας σήκωσαν και μας άλλαξαν τα φώτα!Όμως κι αυτοί πέρασαν και θα ξανάρθουν και πάλι θα φύγουν όπως όλα σε τούτη τη ζωή. Αρκεί να μαθαίνουμε κάθε φορά αυτό που έχουν να μας διδάξουν ακόμη κι οι αέρηδες...


Μια νέα χρονιά ήδη ξεκίνησε. Πολλά είναι και φέτος στο πρόγραμμα και ο μήνας αρχίζει εντατικά. Άρχισαν τα παλαβά που λέω κι εγώ...Οπότε ανασκουμπωνόμαστε και μπαίνουμε για ακόμη μια φορά με ορμή στην νέα χρονιά!

Καλημέρα αγαπημένοι! Η ζωή κυλά...απλά κι ανακουφιστικά. Εκείνη ξέρει...Καλή δύναμη εκεί έξω! 

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία!

Οι γιορτές ήρθαν κι έφυγαν, μα πριν φύγουν πρόλαβαν και γέμισαν την καρδιά μου γαλήνη και φως. Φέτος πρόλαβα πολλά. Πρόσωπα αγαπημένα, στιγμές ήρεμες, στιγμές γεμάτες γέλια κι αγκαλιές μαζί τους. Κάλαντα, κατασκευές, ταινίες. Κουκουνάρια, κλαδιά, στεφάνια, εγώ κι η σιωπή μου. Γέλασα με την ψυχή μου, έκλαψα με την ψυχή μου, έψησα κουλουράκια με τα αγόρια, φούρνισα, ξαναφούρνισα, διαβάσαμε παραμύθια, γράψαμε γράμματα στον Άγιο Βασίλη....Τι κι αν μεγαλώσαμε...ο μεγάλος μου γιος δεκάξι χρονών έγραψε...Άγιε Βασίλη φέτος πιστεύω σε εσένα περισσότερο από ποτέ... Περισσότερο από ποτέ, αυτό έγραψε!






Μαμά και μπαμπάς κι αδερφή κι ανίψια και χιόνια και ζεστές σοκολάτες και ο κατάλευκος Όλυμπος... Αγκαλιές στα ζεστά σκεπάσματα και λίγη θλίψη και λίγη χαρά. Και στολίδια και λάμψη εκεί πάνω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο,  δίπλα το  σκρίνιο της μαμάς. 


Επιτραπέζια, τσουγκρίσματα, τραπέζια με λευκά τραπεζομάντηλα γεμάτα ανθρώπους...Ανθρώπους τους πιο πολύτιμους και χαρά και λίγα δάκρυα. Στιγμές. Πολύτιμες στιγμές αυτό είναι τα Χριστούγεννα! 
Τραγούδια από φωνές παιδικές, Άγια Νύχτα και παραμύθια και βιβλία που διαβάσαμε στο κρεββάτι όλοι μαζί. Ένα μωρό γεννήθηκε. μια νύχτα σκοτεινή και κρύα...η Νύχτα που γεννήθηκε ένας άνθρωπος, με την καρδιά ενός Θεού!

Βεγγαλικά στην πλατεία και φιλιά Χρόνια Πολλά καλή χρονιά σε αγκαλιές που σε αγαπούν, σε μια πόλη που αγαπάς.




Ένας Άγιος που κατεβαίνει από καμινάδες...και φέρνει χαρά. Και δεν ξεχνά κανέναν...ένα βράδυ μαγικό...μαγικό....






Βασιλόπιτα, γεύσεις που πεθύμησες. Κάστανα και μυρωδιά πορτοκαλιού και μια νύχτα θύελλας και το πρωί. Χιονισμένα παράθυρα...





Χιονισμένα πρωινά και η σιωπή του χιονιού να σου κάνει παρέα...καθώς τους ακούς να γελούν, να τρέχουν και να λαχανιάζουν, να τραγουδούν μέσα στο παγωμένο πρωινό που γέμισε με φωνές παιδικές από παιδιά σπαρμένα θαρρείς  μέσα στο χιόνι, που παίζουν παντού...τον πιο υπέροχο πόλεμο του κόσμου! Χιονοπόλεμο...και τα γέλια τους...Ω! τι γέλια, γέλια, γέλια ευλογημένα...







Ένα αντίο λοιπόν, σε αυτά που έφυγαν. Σε αυτούς που έφυγαν τους αξέχαστους! Πίνουμε στην υγειά του νέου χρόνου και τραγουδάμε με μάτια γεμάτα φως και συγκίνηση. Πονάει το αντίο...και γλυκαίνει το καλωσόρισμα. 
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, μα θα αφήσω  τις φωτογραφίες να μιλήσουν μαζί με τα υπέροχα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη...Γιατί τελικά όπως εκείνος σοφά έγραψε, στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία!


"Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν..."
Μου φτάνουν αυτά...κι είναι πολλά τόσο πολλά και τόσο πολύτιμα που τρέμω κι όπως κάθε χρόνο στέλνω μια ευχή μόνο καλέ μου χρόνε, δεν θέλουμε να μα φέρεις κάτι, έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε γεμάτοι κι ευτυχισμένοι, ένα μόνο θέλουμε από εσένα...να μην μας πάρεις τίποτα και κανέναν!

Πρώτη ανάρτηση της χρονιάς. Σας ευχαριστώ για μια ακόμη χρονιά μοιράσματος..
Εύχομαι, Ευτυχισμένο  κι Ελεύθερο το 2019. Χρόνια Πολλά αγαπημένοι. Αγαπημένοι μου!
Χρόνια γεμάτα με την ευτυχία της απλότητας! Ξεκινάμε....
                                                                                                Κατερίνα

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Το δώρο των Γιορτών!

Ημέρες γιορτινές. Ημέρες δύσκολες, όμορφες.Ημέρες σιωπής, ημέρες θορυβώδης. Αναρωτιέμαι τι σημαίνουν για εμένα τα Χριστούγεννα. Πολλά χρόνια προσπαθώ να καταλάβω. Ποτέ δεν είχαν οι γιορτές αυτές την αξία που έχουν σήμερα. Τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων σαν να μην υπάρχουν. Οι μνήμες σποραδικές και θαμπές. Ένας φουσκωτός Άγιος Βασίλης. Η σόμπα. Η καρό παιδική μου κουβέρτα. Ο αέρας πάνω από τα κεραμίδια. Το μικρό παράθυρο της κουζίνας που έβλεπε στο κοτέτσι του γείτονα και οι νιφάδες να στριβιλίζονται στον ουρανό.Η παγωμένη βρύση στην αυλή. Ένα ζευγάρι παντόφλες. Ένα μικρό βιβλιαράκι με υπέροχες ζωγραφιές.Μια γιαγιά που πλέκει και γατάκια που παίζουν με τις μάλλινες μπούκλες δίπλα στη φωτιά ενός τζακιού και μια αίσθηση  θαλπωρής να με γεμίζει σαν τις κοίταζα.
Τίποτε άλλο, δεν θυμάμαι από εκείνα τα Χριστούγεννα που ήμουν παιδί. Μετά σαν ο χρόνος να πηδά ...κάποιες σποραδικές μνήμες από ένα έλατο και ξύλινα στολίδια και μετά σαν να μπαίνω κατευθείαν στην εφηβεία που για κάποια χρόνια τα Χριστούγεννα έγιναν έντονα. Με στολίδια, με δώρα, με συγγενείς, με πολλά γλυκά, με μαγαζιά και βιτρίνες, πολλή μοναξιά και άγχη, μα δίπλα την αδερφή μου και τα έργα μας, τα τραγούδια μας, τα περιοδικά μας, τα παιδικά και εφηβικά μας όνειρα...


Αργότερα και πάλι σιωπή...Τα Χριστούγεννα την νεανικής μου ηλικίας ήταν πάντα γεμάτα δουλειά και συναισθηματικές κρίσεις. Δούλευα ατελείωτες ώρες, είχα βάρδιες, είχα εφημερίες, ένα μόνιμο άγχος και μια μόνιμη ησυχία στο μυαλό σαν έμενα μόνη. Θυμάμαι να γυρίζω σπίτι ξημερώματα μετά από εφημερίες και να κοιμάμαι ασταμάτητα μέχρι την επομένη που θα ξαναέφευγα. Θυμάμαι να κλαίω μόνη από την κούραση, θυμάμαι να παρακαλάω να περάσουν οι μέρες αυτές για να μπούμε σε κανονικούς ρυθμούς και να ξεκουραστώ.

Θυμάμαι ένα βράδυ να μπαίνω στο σκοτεινό σπίτι μου, γυρίζοντας εξουθενωμένη από τη δουλειά και στο σαλόνι να με περιμένει ένα τεράστιο κουτί τυλιγμένο με χρωματιστές κορδέλες. Μέσα του είχε πολλά μικρά δωράκια, ένα λευκό αρκουδάκι και μια κάρτα από ένα τρελό ερωτευμένο αγόρι. Από ένα τρελό ερωτευμένο αγόρι που είχε φύγει σκαστό από την Λάρισα όπου υπηρετούσε, για να μου αφήσει στο σπίτι τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μου και να ξαναφύγει πατητός για να μπει στο στρατόπεδο πριν τον πάρουν χαμπάρι...Τα κατάφερε! 

Αυτή η μνήμη είναι αξέχαστη!!!
Και σκέφτομαι πως τα Χριστούγεννα απέκτησαν φως με εκείνον. Εγώ δεν πολυστόλιζα τα σπίτι μου, ούτε φούρνιζα, ούτε δεντράκι είχα. Είχα κάτι μικρά στολιδάκια που τα έβγαζα κάθε φορά για το καλό μα ήταν ασήμαντα για την υπερπαραγωγή που είχε ανάγκη εκείνος!
Ακόμη κι όταν γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί, δεν είχα κατά νου να στολίσω δέντρο ή το σπίτι. Εκείνος θυμάμαι με πίεσε και ξεσηκωθήκαμε μέσα στην νύχτα και πήγαμε τελευταία στιγμή να αγοράσουμε δέντρο.

Κάποιες φορές δε όταν ήξερα πως θα ταξιδέψω στην Γερμανία στους γονείς μου και θα έλειπα, δεν έμπαινα καν στον κόπο  να στολίσω. Εκείνος θύμωνε "μα είναι γιορτές, πως γίνεται να μην  στολίσεις" μου έλεγε και θυμάμαι μου έφερνε κάτι πελώριες γλάστρες με αλεξανδρινά ολόκληρα δέντρα...
Αγαπούσα τα Χριστούγεννα, μα τα βαριόμουν κιόλας. Είχε νόημα να τα γιορτάζω σαν είχα δίπλα μου τους συγγενείς μου, τους αγαπημένους μου, μόνη μου δεν έβρισκα νόημα...και θυμάμαι πως την  πρώτη φορά που αγόρασα ένα μικρό δεντράκι ούτε μισό μέτρο και στόλισα λιγάκι το σπίτι μου, ένα παγωμένο διαμέρισμα που έμπαζε από παντού, ήταν σαν απέκτησα τον Νάντο το σκυλάκο μου, το σύντροφό μου...Σαν η χαρά της γιορτής, να μπορούσε να με αγγίξει αλλιώς με εκείνο το πλάσμα δίπλα μου...

Όμως το αγόρι μου ήξερε να γιορτάζει.  Δεν τοποθετούσε απλά στολίδια. Ήξερε να κάνει το σπίτι γιορτινό. Διακοσμούσε παντού. Πόρτες παράθυρα, έφτιαχνε στολίδια, γιρλάντες...άναβε λαμπάκια. Στην αρχή της σχέσης μας τον παρακολουθούσα σχεδόν αποσβολωμένη και προσπαθούσα να καταλάβω γιατί ήταν τόσο σημαντικό για εκείνον όλο αυτό. Εγώ έβλεπα μόνο την κούραση, πως θα τα ξεσκονίζω όλα αυτά και πως θα τα μαζέψω όλα αυτά και που θα τα αποθηκεύσω όλα αυτά... Εκείνος τύλιγε δώρα και τα έβαζε κάτω από το δέντρο και πάντα πάντα, έβαζε κάτω από το δέντρο κι ένα δώρο για τον εαυτό του. Κάτι που έκανε από μικρό παιδί με τα χρήματα που μάζευε από τα κάλαντα. Αγόραζε το παιχνίδι που ήθελε κι ύστερα το τύλιγε και το άφηνε κάτω από το δέντρο, σε αντίθεση με εμένα που έσκιζα το κουτί στην στιγμή κι έπαιζα με το παιχνίδι εννοείται αμέσως! Εκείνος, ήξερε να περιμένει...
Πάντα γελάμε με αυτή του την αλλόκοτη συνήθεια, μα τώρα πια καταλαβαίνω πόσο πολλά περισσότερα κρύβονται πίσω από αυτή του την κίνηση. Τα Χριστούγεννα μαζί του απέκτησαν βάρος. Συμβολισμούς. Εν συναίσθηση. Γλυκιά αναμονή. Αυτοφροντίδα. Τα Χριστούγεννα με τα παιδιά μας απέκτησαν Μαγεία...και Πίστη και μια χαρά αλλιώτικη.

Πάντα αυτές οι μέρες με βρίσκουν αποκαμωμένη.Μα πάντα φροντίζω να μην χάνω το νόημα.Πάντα βρίσκω τρόπο να νιώθω, να κρατώ στιγμές για εμένα, να φτιάχνω διακοσμήσεις που απλά λατρεύω, να φουρνίζω, να μοιράζομαι, να μοιράζω, να ζω...Να ζω!  Όσο κι αν δεν προλαβαίνω, όσο κι αν παραπονιέμαι πως θα ήθελα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου, όσο κι αν είμαι κουρασμένη και πιεσμένη και αγανακτισμένη. Γιατί τώρα πια, τα Χριστούγεννα δεν είναι απλά γιορτή. Είναι ιδέα. Μια ιδέα που ανοίγει την ψυχή μου και την κάνει ευάλωτη, τρωτή, αληθινή και πολύ πολύ χαρούμενη και τώρα πια νιώθω πως όσο πιο θλιμμένη ή κουρασμένη είμαι τόσο πιο πολύ θέλω να γιορτάσω και να πιέσω τον εαυτό μου να ξεσηκωθεί, να πιστέψει, να μπει στο Πνεύμα των γιορτών!

Γιατί τα Χριστούγεννα είναι πολλά, μα πάνω από όλα...είναι Αγάπη! Κι αν αγαπάμε τους συγγενείς, τους φίλους, τους συντρόφους ή τα παιδιά μας, με τον ίδιο τρόπο πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και τον εαυτό μας.Να τον αγαπάμε και να τον νταντεύουμε λίγο παραπάνω κάποιες φορές. Να μην τον ξεχνάμε.Να του δίνουμε την ευκαιρία, να χαμογελάσει...Εγώ σαν να μην έχω πια την δυνατότητα να αφεθώ και να βουλιάξω...έχω ένα τρελό αγόρι, που με ξεσηκώνει κι υπάρχουν φορές, ιδίως σαν είμαι πολύ κουρασμένη από την καθημερινότητα, πολύ αγχωμένη, πολύ παραιτημένη, που σαν με ξεσηκώνει και μου δίνει ιδέες και γεμίζει το μυαλό μου με εικόνες και όνειρα, που μου ρχεται να βάλω τα κλάματα από την συγκίνηση. Ιδίως τέτοιες ημέρες! Κι εκείνο το αρκουδάκι...το έχω ακόμη! Δεν είναι απλό αρκουδάκι...είναι σύμβολο...


Τα Χριστούγεννα είναι μια υπέροχη, λαμπερή μα και δύσκολη γιορτή! Δύσκολη ακριβώς επειδή είναι πολύ λαμπερή κι ετούτη η ζωή δεν είναι λαμπερή για όλους! Μα αρκεί να κρατήσουμε την φλόγα ζωντανή μέσα μας. Αρκεί να μην χάσουμε το νόημα  αυτής της δύσκολης γιορτής κι ας δούμε πως πίσω από την δυσκολία της κρύβεται ένα μήνυμα, που το βλέπεις μόνο αν το θελήσεις στ'αλήθεια, αν δεν μπερδευτείς.
...και δεν είναι παρά μια υπέροχα θεραπευτική διαδρομή προς την συγχώρεση του ίδιου μας του εαυτού. Προς την ανάταση του, προς το ξεβόλεμα, προς την πίεση, να σηκωθεί από το κρεββάτι που είναι κουκουλωμένος με θυμό, πόνο κι άρνηση και να βρει την μαγεία και την πίστη μέσα του και μετά να την σκορπίσει εκεί έξω, με γενναιοδωρία...καθώς, αυτό είναι το χρέος μας σε τούτο τον κόσμο.
Το μοίρασμα κι η γενναιοδωρία...Γιατί όπως είπε κι ο συγγραφέας  Roy L. Smith "Αυτός που δεν έχει τα Χριστούγεννα στην καρδιά του, δεν θα τα βρει ποτέ κάτω από το δέντρο!"

Φέτος ας βρούμε τα Χριστούγεννα μέσα μας αγαπημένοι και ποιος ξέρει....μπορεί η γενναιοδωρία να μας επιστραφεί και μια έκπληξη να μας περιμένει στο κλείσιμο αυτής της υπέροχα επουλωτικής γιορτής. Ένα δώρο, μόνο για εμάς!!!
Ναι τα Χριστούγεννα δεν είναι  απλή γιορτή, είναι ευκαιρία. Η ευκαιρία μας να επουλώσουμε μαζί με τις δικές μας πληγές και κάποιες από τις πληγές του κόσμου...Όχι δεν είναι μάταιο. Όχι δεν είναι ανούσιο. Όχι δεν είμαστε ασήμαντοι κι αυτό που θα δώσουμε είναι λίγο. Όχι το οτι είναι λίγο δεν είναι δικαιολογία για να μην δώσουμε καθόλου. Όχι δεν είναι λίγο το να χαϊδέψεις ένα πλάσμα που του λείπει το χάδι...είναι τεράστιο. Είναι μεγαλειώδες. Όχι δεν είναι λίγο το να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε χείλη σφραγισμένα...Όχι δεν είναι σημαντικό να αλλάζεις μόνο την ζωή ενός ανθρώπου είναι σημαντικό να μπορείς να του αλλάζεις και μια στιγμή. Μια μόνο μικρή στιγμή που τα μάτια του θα ζεσταθούν και θα γεμίσουν λάμψη...αρκεί. Ναι αρκεί για να μεταδοθεί η χαρά σε τούτο τον κόσμο. Μην υποτιμάς τις στιγμές..μια στιγμή μπορεί να σου ανατρέψει κάθε δεδομένο, μια μόνο στιγμή. Οπότε μην υποτιμάς! Μοίρασε. Μοιράσου.
Χάρισε γέλιο. Χάρισε χαρά. Χάρισε συγχώρεση. Χάρισε αγάπη. Χάρισε πίστη σε τούτο τον πελώριο πονεμένο κόσμο... Χάρισε Ελπίδα! Όχι για να πάρεις κάτι πίσω, μα για την χαρά του να δίνεις και το δώρο των γιορτών θα έρθει...Θα δεις θα έρθει!

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένοι κι όπως λέμε κάθε φορά στις ομάδες... Κανείς μόνος, κανείς θλιμμένος, κανείς ξεχασμένος, τούτες τις γιορτές! Κανείς αγαπημένοι...
                                                                                                                                Κατερίνα


Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Χριστουγεννιάτικο Μέτσοβο!

Το ιντερνετ μου έχει πάρει πολλά...μα μου έχει δώσει και πολλά. Αυτό όμως που με τίποτα δεν περίμενα να μου δώσει το ιντερνετ είναι ανθρώπους. Η αλήθεια είναι πως μέσω αυτού του μοιράσματος μου στο blog και μέσω των social media, έχω καταφέρει κι επικοινωνώ με ανθρώπους που σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να βρεθούμε και να γνωριστούμε...

Υπάρχουν φιλίες που έχουν αναπτυχθεί με ανθρώπους που ζουν μακριά...πολύ μακριά, με κάποιους ακόμη και σε άλλες χώρες. Πως είναι δυνατόν...κι όμως είναι.Θυμάμαι σαν είμαστε μικρά που κάναμε αλληλογραφία, με παιδιά σε άλλες χώρες ή πόλεις και πως δενόμασταν, πως βρίσκαμε τα κοινά μας σημεία, πως νιώθαμε τόσο κοντά. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα μόνο που μιας και ζούμε στην εποχή της ταχύτητας όλα γίνονται πιο γρήγορα, πιο άμεσα...
Έτσι γνώρισα κι εκείνη, όπως γνώρισα και πολλούς άλλους ανθρώπους. Με κάποιους έχουμε έρθει πιο κοντά, με άλλους όχι τόσο. Όπως και στην ζωή, δεν γίνεσαι φίλος με όλους, μα με κάποιους...κάτι σαν να σε συνδέει. Μια αόρατη κλωστή...Δεν ξέρω πως, απλά γίνεται. 
Έτσι έγινε. Έτσι απλά, γνωριστήκαμε ιντερνετικά, αρχίσαμε να μιλάμε και να ανταλλάσσουμε μηνύματα και μια μέρα με μια άσχετη αφορμή σε ένα ταξίδι μου στην Αθήνα βρεθήκαμε...κι όλα τα άλλα είναι ιστορία!  Ήταν τόσο άμεση η σύνδεση που αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι παρακινδυνευμένο γιατί εμείς βρήκαμε κοινά πατήματα, όμως οι σύντροφοί μας θα ταίριαζαν;
Μια κοινή ανάβαση στον Όλυμπο μας απέδειξε περίτρανα πως ταίριαζαν περισσότερο από ότι θα θέλαμε...Ταίριαξαν σε βαθμό κακουργήματος. Ταίριαξαν τόσο που οι δυο τους μαζί είναι σκέτη καταστροφή!

Και μετά το επόμενο βήμα...άντε οι ενήλικες κολλήσαμε, τα παιδιά; Θα ταίριαζαν τα παιδιά μας; Θα συμπαθούσαν το ένα το άλλο; Σε μια άλλη λοιπόν συνάντηση κορυφής πήραμε το ρίσκο. Τα παιδιά μας είναι γεννημένα ίδιες χρονιές, με ελάχιστες ημέρες διαφορά...και ω ναι! Ακόμη ένα θαύμα! Έγιναν φιλαράκια σε μια στιγμή. Οι μικροί μας γεννημένοι με μια ημέρα διαφορά, συστήνονται παντού ως δίδυμοι και παραδόξως πιάνει! Κόλλησαν τόσο που περάσαν μαζί κάποιες μέρες το καλοκαίρι, αντάλλαξαν επισκέψεις και με αφορμή τα παιδιά, κάναμε το Θεσσαλονίκη Αθήνα ασήμαντο εμπόδιο...

Η τελευταία μας εκδρομή μαζί ήταν στα Ζαγοροχώρια την Άνοιξη και αποχαιρετιστήκαμε τότε στην πλατεία του Μετσόβου. Εκεί κάναμε μια αγκαλιά όλοι μαζί.Τα παιδιά τραγουδούσαν κι έκλαιγαν αγκαλιασμένα κάτω από τον πλάτανο της πλατείας κι εκεί λοιπόν δώσαμε ραντεβού...Ραντεβού τα Χριστούγεννα! 
Κάθε φορά που μιλούσαμε ονειρευόμασταν αυτή την εκδρομή...και σε αντίθεση με την προηγούμενη που είχε πολύ περισσότερη δράση, αυτό το ταξίδι είχαμε αποφασίσει πως θα είναι γεμάτο καναπέδες, καφέδες και θερμίδες κάθε μορφής! Και ήταν!


Τζάκια αναμμένα και λαμπάκια παντού. Υγρά στενά σοκάκια και σκοτεινά μονοπάτια. Υγρασία κι ομίχλη.






Εκεί στα λαμπάκια που φώτιζαν τα υγρά στενά δρομάκια του Μετσόβου, ζήσαμε το Προ Κρίσμας Χάπινες που λέει και το Ελπιδένιο πλάσμα... Όλα είχαν μια τρυφερή ζεστασιά.
Θέλαμε λίγο χιόνι μα η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά Χριστουγεννιάτικη και χωρίς αυτό. 




Ήπιαμε καφέδες με θέα το βουνό.




Κάναμε πρωινή περιπολία γύρω από το Μέτσοβο, χαζεύοντας τα υπέροχα σκληρά τοπία. Ήλιος από την μια και σύννεφα από την άλλη κι ένας βοριάς άγριος να κατεβάζει αγιάζει και κρύο από τα βουνά! Ξύλο και πέτρα.






Στο υπέροχα γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου σταθήκαμε και θαυμάσαμε το τοπίο και τη φύση. Ήταν σαν να βρισκόμασταν κάπου σε ένα αγγλικό χωριό. Μαζέψαμε κουκουνάρια και κάστανα, τραγουδήσαμε, γελάσαμε.




Παιχνίδια και κυνηγητά κάτω από τα αιωνόβια πλατάνια και τρεχαλητό και τούμπες στις λάσπες και γόνατα ματωμένα, μέσα στο καταχείμωνο! Οι δυο μικροί αυτοκόλλητοι. 



Οι δυο μεγάλοι σοβαροί χαριτωμένοι έφηβοι κι όλοι μαζί μια παρέα θορυβώδης και χρωματιστή που γέμισε με φωνές και γέλια ακόμη και την Πινακοθήκη Αβέρωφ!



Το Μέτσοβο γραφικό. Εμείς ακόμη περισσότερο, με τις ατελείωτες βόλτες, ατάκες, ανοησίες και τις απίθανες γκάφες. Και σαν ερχόταν η ώρα των γεύσεων χοροπηδούσαμε όλοι μαζί προς το αγαπημένο πια στέκι, χτυπώντας παλαμάκια και τσακίζαμε τα απίθανα κοντοσούβλια και τα γιουβέτσια με τις χυλοπίτες. Γιατί αν δεν φας χυλοπίτα γιουβετσάτη στο Μέτσοβο που θα φας! 




Ποτήρια που τσουγκρίζουν. Ευχές στον αέρα και ποιος θα πάρει σειρά να μιλήσει και γέλια...ω τι γέλια ζούμε! Να κόβεται η ανάσα από τα γέλια και την βλακεία. Να μας κοιτάζουν από τα διπλανά τραπέζια, να μην μπορούν να πιστέψουν πως κάποιος μπορεί να γελάει τόσο γαργαριστά...Ούτε κι εγώ μπορώ να το πιστέψω μα μαζί τους γελάμε πάντα έτσι! Όπως όταν ήμασταν παιδιά. Ανέμελα. Δυνατά. Ολοζώντανα!


Τα πρώτα χριστουγεννιάτικα δωράκια.Τα μεθυσμένα χαμόγελα.Το κλίμα των γιορτών μπήκε για τα καλά μέσα μας. Πάνω μας.Το φορέσαμε, το νιώσαμε! Στα όμορφα στολισμένα καφέ.Στον παγωμένο αέρα. Στο άγριο μελαγχολικό τοπίο. Στις γεμάτες αγκαλιές και στα τρυφερά αγγίγματα.









Το βουνό...πόση ομορφιά, πόση γοητεία κρύβει το βουνό. Ο καιρός αλλάζει στο λεπτό. Περπατάς στα σοκάκια κι αναρωτιέσαι πως ζούσαν οι άνθρωποι χρόνια πριν, σε τούτο το σκληρό μέρος. Σκληρό και πανέμορφο μαζί!
Σκέψεις, λέξεις, εικόνες...και τέλειωσε. Τόσο γρήγορα. Μα πόσο γρήγορα! Πόσο γρήγορα περνούν οι στιγμές σαν νιώθεις ευτυχισμένος...


Εκεί ακριβώς λοιπόν στην ίδια πλατεία...είπαμε αντίο. Κάτω από τα πλατάνια τα παιδιά αγκαλιάστηκαν και τραγούδησαν τα δικά τους τραγούδια αποχαιρετισμού και μετά κάναμε μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά ή group hug όπως προτάθηκε από την μικρή της παρέας. Και εκεί χωρίσαμε με συγκίνηση και δώσαμε ραντεβού για νέες περιπέτειες που ελπίζουμε να ζήσουμε μαζί!

Οι ξεχωριστοί άνθρωποι είναι γύρω μας παντού. Όπως σε όλα στη ζωή καμιά φορά δεν σε νοιάζει ο προορισμός παρά αυτός ή αυτοί  με τους οποίους θα βαδίσεις προς αυτόν. Οι άνθρωποι που διαλέγουμε και μας διαλέγουν στη ζωή είναι δώρα. Οι φίλοι το έχω ξαναπεί και το εννοώ ...οι φίλοι οι αληθινοί, είναι οι συγγενείς που διαλέγεις! Με τους φίλους που έχουμε κάνει ταξίδια μαζί...υπάρχει ένας δεσμός αλλιώτικος. Μια τρυφερή συνωμοσία...που αγαπώ!

Νιώθω πως σαν συναντάς έναν φίλο ξεχωριστό το νιώθεις από την αγκαλιά...Πέφτει ο ένας  πάνω στον άλλο με δύναμη και στριφογυρνάς γελώντας, κινδυνεύοντας να πέσεις.Το λατρεύω αυτό! Εύχομαι τέτοιες αγκαλιές αγαπημένοι. Σφιχτές, στριφογυριστές, Αγκαλιές με νόημα! Με γέλια, με λαμπάκια, με χρυσόσκονη και χαρούμενα τραγούδια. Αγκαλιές...από αυτές που αγαπάμε.Τις Αμερικάνικες που όλοι λίγο κοροϊδεύουμε και βαθιά μέσα μας λίγο ζηλεύουμε.Τις αγκαλιές της υπερβολής!

Εύχομαι ταξίδια λοιπόν και συναντήσεις με πρόσωπα που θα ενώνει η αγάπη!Εύχομαι τρυφερούς προορισμούς, με χιονισμένες κορυφές και ζεστές σοκολάτες. Εύχομαι ημέρες γιορτινές...που να ζεσταίνουν μέχρι μέσα, τις καρδιές μας!

Φίλοι...πάντα ν'ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε! Καλά σμιξίματα αγαπημένοι!
                                                                                                              Κατερίνα