Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

..."για Πάντα"...

Το'χω γράψει πολλές πολλές φορές. Το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου είναι το πιο αγαπημένο του χρόνου... Στις 26 του μήνα είναι του Άη Δημήτρη που είναι ο πολιούχος της πόλης μας και γιορτάζει η Θεσσαλονίκη. Στις 28 είναι η επέτειος του μεγάλου ΟΧΙ και ενδιάμεσα στις 27 γεννήθηκε το τρελό μου αγόρι!!!
Οπότε τις μέρες αυτές έχουμε πάντα στο σπίτι μας χαρά κι η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή κι είναι σαν να γιορτάζει μαζί μας όλη η πόλη!

Μιας λοιπόν κι είχαμε περισσότερες ώρες χαλάρωσης κατάφερα και στόλισα επιτέλους και φρόντισα το σπίτι μας που όλον αυτό τον καιρό δεν έβρισκα χρόνο ούτε να κοιτάξω. 





Άρχισα να γεμίζω τα βάζα και ξαφνικά άρχισε να ακούγεται δυνατά  μουσική με χριστουγεννιάτικες μελωδίες κι οι δύο τύποι παρόλο που μεγάλωσαν και δεν είναι πια τα μικρά μου ζουζούνια...άρχισαν να ζουζουνίζουν γύρω μου και να τραγουδούν και να χορεύουν..."Μαμά...είναι σαν να είναι Χριστούγεννα!"
 Κι ήταν πραγματικά αυτή η ίδια αίσθηση. Η ζεστασιά, η ομορφιά, η γλυκά αυτή μέσα μας που έχει πάντα γιορτινή διάθεση...κι όχι απλά γιορτινή μα μαγική ίδια με αυτή των Χριστουγέννων που πάντα στο μυαλό τους είναι η απόλυτη γιορτή της ζεστασιάς και της αγάπης....

Κι όταν τα κλαδιά, οι καρποί και τα κεριά ομόρφυναν το χώρο...μπήκα στην κουζίνα. 
Αυτή η ώρα είναι η πιο λατρεμένη. Ο ήλιος να πέφτει πια και εγώ να ψήνω, να πασπαλίζω, να ζω μέσα από τις γεύσεις και τις μυρωδιές που κάνουν το σπίτι μας...σπίτι!



Γιορτάσαμε και με το παραπάνω...Ήθελα το αγόρι μου να νιώσει την φροντίδα που του αξίζει. Αυτό το τριήμερο θα ήταν μόνο δικό του! Η πρώτη έκπληξη ήρθε στο αγαπημένο μας OCTO. 
Το πιο όμορφο και ζεστό cafe bistro bar...που πρόσφατα άνοιξαν δυο κορίτσια που αγαπώ και θαυμάζω. 
Ενώσαμε λοιπόν το OCTO με σήμα το άπειρο, με ένα "για Πάντα"!!! κι αυτό το συμβολικό κομμάτι...το αγαπώ!!!



Ένας υπέροχος, ζεστός, δημιουργικός χώρος κι εκεί γύρω από ένα μεγάλο δρύινο τραπέζι οι φίλοι του όλοι από την γνωστή Ανδροπαρέα....
Ξαφνιάστηκε τόσο σαν τους είδε που δεν το πίστευε πως όλοι αυτοί ήταν εκεί για εκείνον! Κι όμως...η παρέα μαζεύτηκε ξανά...μόνο για εκείνον! 
Αυτή η παρέα...είναι σαν τα μικρά μου, άτακτα ξαδέρφια. Συγγενείς.Τόσο κοντά τους νιώθουμε κι έστω κι αν η ζωή όλων είναι πια τόσο πολύπλοκη και δεν βλεπόμαστε συχνά, σαν βρισκόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια στιγμή....

Έτσι λοιπόν άρχισε το εορταστικό μας τριήμερο. Μια πόλη μαγική μέσα στο ζεστό φως. Ηλιοφώτιστη σαν καλοκαιρινή. Κάναμε όλα όσα αγαπά...και το αγόρι αυτό δεν αγαπά τίποτε περισσότερο από μια ξεθεωτική βόλτα στην πόλη!




Τριγυρίσαμε και χαζέψαμε βιτρίνες και κάποιες από αυτές ήταν ήδη Χριστουγεννιάτικες....Τι χαρά!!! 



Στο λιμάνι αξιωματικοί, στρατιώτες, ναύτες, με στολές εξόδου κι εκεί στο βάθος το θωρηκτό Αβέρωφ, σημαιοστολισμένο. Κόσμος παντού. Γιορτή. Η Θεσσαλονίκη στα καλύτερα της. Πιο όμορφη από ποτέ...


Τα αγόρια σε τρελό ενθουσιασμό ιδίως όταν επισκεφθήκαμε το πλοίο...Ήταν νομίζω κι οι τρεις τους οι πιο ενοχλητικοί κι ενθουσιώδης επισκέπτες! 
Από αυτούς που όλα τα σκαλίζουν, ρωτούν πολλά...και σε κάθε γωνία ακούγεται η φωνή τους και τα θορυβώδη επιφωνήματα θαυμασμού τους!



Ο ήλιος, που έδυε σε χιλιάδες χρώματα, οι άνθρωποι χαρούμενοι και χαλαροί, η αίσθηση πως είμαστε τουρίστες στην πόλη μας....
Θέλαμε αυτό το τριήμερο να είμαστε αλλού, μα δεν τα καταφέραμε να πάμε το ταξίδι που επιθυμούσαμε...
Όμως δεν είχε καμία σημασία γιατί αυτό που ζήσαμε εκεί σε εκείνη την βόλτα μας αποζημίωσε. Η μαγική μας Θεσσαλονίκη...μας αποζημίωσε. 


Το απόγευμα μας βρήκε στο άλλο κορίτσι που αγαπώ. Στην μικρή μου Sugar Angel...Στο πανέμορφο μαγαζάκι της με τα μανιταράκια και το ντεκόρ από το μαγεμένο φθινοπωρινό δάσος. 




Εκεί απολαύσαμε τις απόλυτες γεύσεις σε τούρτα...κι εκεί τα αγόρια έβαλαν πάνω στην τούρτα του μπαμπά τους ένα κεράκι...Του τραγούδησαν. Του χειροκρότησαν. Του έκαναν πλακίτσα...κι όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε όλο και πιο καλή παρέα. 
Όλο και πιο αστεία. Όλο και πιο δεμένη...κι αυτό είναι τόσο μεγάλη ευλογία στ' αλήθεια. Το να έχουμε ο ένας τον άλλο!

Την ημέρα της παρέλασης το τοπίο άλλαξε. Ο καιρός αγρίεψε μα ήμασταν και πάλι εκεί, με φίλους να χειροκροτάμε τα αγόρια μας που έκαναν για τελευταία πια χρονιά παρέλαση...και μετά τσουγκρίσματα και γέλια σε ένα ακόμη χαρούμενο, παρεϊστικο τραπέζι. 



Αυτές οι φιλίες. Πόσο πολύτιμες. Τα παιδιά μας είναι μαζί από τα νήπια και τώρα πια στην τελευταία τάξη του Δημοτικού ακόμη μας μαζεύουν. Ακόμη μας ενώνουν και μας φέρνουν κοντά, με έναν τρόπο που μόνο τα παιδιά καταφέρνουν....
Κι αμέσως μετά, γέμισαν με τις φωνές τους  το σπίτι μας και μας πήραν τα μυαλά, με τα γάργαρα γέλια τους. Τα πολύτιμα γάργαρα γέλια τους!!!


Και πέρασε....Το πιο όμορφο τριήμερο του χρόνου πέρασε και μας άφησε μια υπέροχη γλύκα κι ένα τρυφερό χαμόγελο, σαν θυμόμαστε τις στιγμές, τα γέλια, τις λέξεις που το συντρόφευαν. 
Το απόγευμα της Κυριακής μας βρήκε στο τραπέζι της κουζίνας, να διαλέγουμε τα αγαπημένα μας μπισκότα του Sugar Angel.  
Ποιος θα φάει ποιο...άλλος την κολοκύθα, άλλος την νυχτερίδα, ο μικρός απαραίτητα τα φαντασματάκια...κι αφήνουν και κανένα μικρό για τη μαμά...


Έτσι τελείωσε το μαγικό μας τριήμερο...Με τα μυρωδάτα μπισκότα halloween, παρέα με πικρό δυνατό καφέ, στην κούπα του αγαπημένου OCTO με σήμα το άπειρο...
Ζωή με σήμα το άπειρο...Ζωή με στόχο το Για Πάντα! Το δικό μας "για πάντα"...

Το ωραιότερο κλείσιμο. Γλυκόπικρη γεύση, με μια σταγόνα ευτυχίας. Καθαρής, ουσιαστικής ευτυχίας...Από αυτή που νιώθεις σαν αντιληφθείς πόσο λίγα χρειάζεσαι και πόσο εύκολο είναι να τα βρεις μέσα σου, γύρω σου, μέσα από τα καθαρά μάτια και τα γέλια όλων αυτών που αγαπάς...

Καλημέρα αγαπημένοι. Μπήκε ένας ακόμη μήνας λατρεμένος. Ο υπέροχος Νοέμβρης, με τα κιτρινισμένα φύλλα και την τρυφεράδα της ζεστής αγκαλιάς...Να είναι ένας ολοζώντανος, ζεστός, γενναιόδωρος μήνας για όλο τον κόσμο!

Για όλους μας αγαπημένοι! Πάντα και για πάντα...
                                                                                                                                Κατερίνα
Παλιότερες αναρτήσεις για το πιο όμορφο τριήμερο του χρόνου....

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Πάμε...παραπάνω!

Οι ημέρες της τρέλας έρχονται και φεύγουν.Τρέχουμε όλοι μαζί να προλάβουμε και υποσχόμαστε πως αν τελειώσει το ένα μεγάλο project θα χαλαρώσουμε, θα ιδωθούμε, θα περάσουμε χαλαρά....Ψέματα γιατί αμέσως μετά έρχεται το επόμενο μεγάλο project....κι έτσι απλά περνά η ζωή...
Είναι τόσο κουραστικό, μα τόσο αληθινά δημιουργικό όλο αυτό!

Τόση ασφάλεια έχει αυτή η απλή καθημερινότητα, που τρέχουμε και τρέχουμε...και μετά κάτι γίνεται και σταματάμε για να κοιταχτούμε για λίγο μόνο και μετά...ξανατρέχουμε!
Ασφάλεια γιατί μπορεί να είναι κουραστικό μα η ζωή κυλά, χωρίς ανατροπές...χωρίς σκληρές εκπλήξεις και το ξέρουμε πως δεν είναι για όλους έτσι και νιώθουμε ευγνωμοσύνη!

Έτσι όλον αυτό τον καιρό αυτό που μονοπωλούσε τον χρόνο όλων μας ήταν η μεγάλη εκδήλωση για το BIA/ZΩ ως εκδήλωση του Κοινωνικού Συλλόγου Δέντρο Ζωής, που έχω την τιμή να ανήκω.
Οι άνθρωποι δούλευαν για μήνες. Εθελοντικά πάντα. Μετά την δουλειά τους κι ανάμεσα σε άλλες υποχρεωτικές δραστηριότητες, είχαν κι αυτό. Έτσι αποφάσισαν. Να το κάνουν, να το σηκώσουν, να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα...




Η εκδήλωση είχε πολλαπλές, δράσεις κι άνοιξε με μια έκθεση φωτογραφίας, ενώ έκλεισε με μια καθηλωτική παράσταση που χαράχτηκε βαθιά σε πολύ πολύ κόσμο!
Ενδιάμεσα είχε ομιλίες μία εκ των οποίων ήταν και δική μου....


Εκείνη η βραδιά ήταν απλά η κορύφωση μιας τεράστιας προσπάθειας που ο στόχος της δεν ήταν άλλος παρά η φροντίδα. Η φροντίδα μιας πληθυσμιακής ομάδας, που εύκολα ξεχνάμε, προσπερνάμε, δεν γυρίζουμε καν να κοιτάξουμε γιατί νιώθουμε πως δεν μας αφορά...
Μια πληθυσμιακή ομάδα, τόσο μόνη και τόσο αδικημένη που όλοι σιωπούν γιατί νιώθουν πως μια κακοποιημένη γυναίκα κάθεται γιατί το επέλεξε. Γιατί είναι βολεμένη. Γιατί είναι δειλή. Γιατί..."αν ήμουν εγώ θα τον κανόνιζα, δεν θα τον άφηνα να μου μιλάει έτσι, θα έπαιρνα τα παιδιά μου να φύγω, θα πολεμούσα, θα αντιστεκόμουν, θα έφευγα, θα πήγαινα στην αστυνομία, θα τον κατέστρεφα, δεν θα καθόμουν να τις τρώω".....αν ήμουν εγώ! Όλοι νιώθουμε πιο γενναίοι από μακριά!

Μια πληθυσμιακή ομάδα που στην εικόνα της κυριαρχεί η απόλυτη αμηχανία και η σιωπή....και να ένας Κοινωνικός Σύλλογος μερικών τρελών τολμά να μιλήσει γιαυτό.Τολμά να μιλήσει ανοιχτά, να βροντοφωνάξει μιαν ανάγκη....
Μα η σιωπή είναι χρόνια εδραιωμένη και δεν σπάει εύκολα. Θέλει πολλή πολλή δουλειά και κόπο...Δεν ήρθαν πολλοί...μα ήρθαν κάποιοι. Κάποιοι που ήθελαν να είναι εκεί και άφησαν Κυριακάτικά την οικογένεια τους για να είναι εκεί....ή ακόμη καλύτερα κάποιοι έφεραν μαζί την οικογένεια τους κι ήταν όλοι μαζί εκεί...Γιατί αυτό που έγινε εκείνη την ημέρα εκεί λέγεται Πρόληψη. Τους ευχαριστώ γι'αυτό! Που ήταν εκεί παρόλο που ήταν μια λαμπρή μέρα για βόλτα, παρόλο που έπαιζε η αγαπημένη ομάδα κάποιων, παρόλο που είχαν αυτό ή εκείνο...και δεν είχαν που να αφήσουν τα παιδιά κι είχαν δραστηριότητες κι αγώνες κι αρρώστιες και και και...βρήκαν τον τρόπο να είναι εκεί! Ίσως γιατί νοιάζονταν. Ίσως γιατί είχαν καεί! Ίσως γιατί ήταν επιβιώσαντες...Ίσως γιατί ένιωθαν πως η αλλαγή είναι ευθύνη όλων! 

Πολλοί άνθρωποι με προσέγγισαν και μου είπαν πολλά και λίγες μέρες μετά μια λατρεμένη μαμά, που είχε έρθει με την οικογένεια της, μου έστειλε ένα μήνυμα "μετά από προχθές επιτελούς μίλησα στην κόρη μου για την δική μου ιστορία!" 
Συγκινήθηκα τόσο πολύ! Για αυτή την γυναίκα και για την κόρη της....που μόλις είχε σπάσει τον Αόρατο Κύκλο....Για αυτές τις δυο γυναίκες ακόμη κι αν έγινε όλη η εκδήλωση φτάνει. Γιατί αυτές από μόνες τους είναι η αλλαγή μιας ολόκληρης γενιάς!!!κι αυτό από μόνο του αρκεί! Πραγματικά αρκεί!!!

Εγώ πέρασα υπέροχα. Δύσκολα πιεστικά, μα υπέροχα. Δημιουργικότητα και ζωή, ήταν γεμάτες οι στιγμές που έζησα πριν μα και μετά από όλο αυτό το τεράστιο εγχείρημα κι είμαι περήφανη που ανήκα εκεί!
Περήφανη για το κάθε ένα κορίτσι που έβγαλε την ψυχή της πάνω στη σκηνή για να γεμίσει με εικόνα και συναίσθημα και να σπάσει τη σιωπή της βίας.
Περήφανη για τον κάθε εθελοντή του Δέντρου που ήταν εκεί και μόχθησε για να στείλει ένα μήνυμα, χωρίς να περιμένει τίποτε σε αντάλλαγμα μιας και κανείς δεν θα πληρωθεί και τα χρήματα θα διατεθούν στο Καταφύγιο Γυναίκας. 
Περήφανη, για όλους αυτούς τους δημιουργικούς ανθρώπους που τραβάμε την ζωή μας μαζί....χωρίζουμε, συναντιόμαστε, χανόμαστε, βρισκόμαστε μα πάντα είμαστε εκεί. Δεμένοι με μια αόρατη κλωστή που μέσα της ανάμεσα σε όλα, τα δύσκολα ή άσχημα...κρύβει κι αγάπη. Αληθινή, αληθινή αγάπη...
Περήφανη, που όλη αυτή η αγάπη βρίσκει τον τρόπο να ανθίσει γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν τον τρόπο, πάντα στα ζόρικα να συνδεθούν!

Πέρασα υπέροχα και ναι δεν φοβάμαι τις δυνατές λέξεις. Πέρασα Εξαιρετικά!!!! Μιλήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε πολύ και ενωθήκαμε ξανά....πριν και μετά την εκδήλωση, με όλους τους ανθρώπους που με φρόντισαν και μου στάθηκαν και δούλεψαν για την δική μου παρουσίαση σαν να τους αφορούσε προσωπικά! Τους ευχαριστώ και τους αγαπώ για κάθε μας στιγμή!



Τα κορίτσια μου κάναν πλάκα για τα παπούτσια μου γόβες και σταράκια με επίσημο φόρεμα και τα χαζά εκεί λίγο πριν βγω στην σκηνή για την παρουσίαση μου....
Έζησα. Ένιωσα. Πήρα!




...και μετά γύρισα στο σπίτι μου εκεί που όλα ζουν σε άλλους ρυθμούς. Νιώθοντας περίεργα άδεια που δεν είχα πια να προετοιμαστώ για την  παρουσίαση, να διαβάσω, να σκεφτώ, να πιέσω το μυαλό μου, όπως έκανα όλες αυτές τις μέρες, σε κάθε μικρό διάλειμμα από την υπόλοιπη δουλειά και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της  ζωής, με τον υπολογιστή πάντα παραμάσχαλα και το μυαλό πάντα φορτωμένο....με εικόνες σκληρές ενός Κύκλου αόρατου, μα υπαρκτού!


....κι ύστερα όλο αυτό τέλειωσε κι άδειασε χώρος πολύς μέσα μου και γύρισα εκεί...Σπίτι! 
Με τo καλοκαίρι να είναι ακόμη εδώ, τις βόλτες στη φύση να είναι πάντα προτεραιότητα μόλις βρούμε έστω και λίγο ελεύθερο χρόνο. Εκεί που τα βάζα έχουν πάντα λουλούδια και η ζωή πάντα αξία.... 




Με του δυο χρωματιστούς τύπους, να γεμίζουν την καθημερινότητα μας με γέλια και νόημα....Εκεί όλα σιωπούν κι η σιωπή δεν κρύβει φόβο κι απειλή, μα πληρότητα...


Έτσι αρχίζει και κλείνει η μέρα και είμαστε τυχεροί πολύ...για όλα αυτά που μας βρίσκουν και για όλα αυτά που βρίσκουμε στο δρόμο μας...

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή, που δουλεύεις και μοχθείς, για κάτι που φαίνεται σε πολλούς ανούσιο  ή μικρό. Το κοιτούν από μακριά και με το γνωστό εύκολο τρόπο σκέφτονται "ε! καλά και τι έκανε!"
Μπαίνουν στην δουλειά σου, κοιτούν το μόχθο σου και σου λένε "ε και!"
...ή ακόμη χειρότερα μπορεί και την ώρα που παρατηρούν με κάθε λεπτομέρεια όλο αυτό το τεράστιο που έκανες, κάνουν γκριμάτσες...κοροϊδεύουν, σε κάνουν να νιώθεις ηλίθιος, μικρός, ασήμαντος...
Μπορεί και να έρθουν να σου μιλήσουν και όχι μόνο δεν σου λένε, μα δεν νιώθεις ούτε ένα "μπράβο" γιατί ο στόχος τους είναι η αρνητική κριτική, που δεν έχει φροντίδα. Δεν έχει καμπύλες παρά μόνο αιχμηρές σκληρές γωνίες!

Δεν καταλαβαίνουν. Ναι αυτό είναι κάτι που πρέπει όλοι να το πάρουμε απόφαση...πως δηλαδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα καταλάβουν, δεν θα δώσουν αξία, δεν θα σταθούν παρά μόνο για να βρουν τα λάθη!
Όχι γιατί είναι κακοί...μα γιατί δεν μπορούν. Δεν αντέχουν. Γιατί αν δεις από πολύ κοντά κάτι που πονά, μπορεί και να αντικρίσεις εσένα.Να συγκριθείς, να νιώσεις άσχημα...κι αυτό δεν το αντέχουν όλοι. Άρνηση το λέμε...Αδυναμία, να μπεις βαθιά...
Δεν πειράζει. Όσο κι αν πονά, δεν πειράζει....

Πάντα θα βρίσκονται άνθρωποι στο δρόμο μας να στραβώσουν, να υποδείξουν τα λάθη, να επικεντρωθούν στις αδυναμίες μας, να μας κάνουν να αισθανθούμε ανεπαρκείς...Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι χρήσιμοι προπονητές μας!
Τους ευχαριστούμε πάντα και κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά εμείς που ξέρουμε από σκληρή δουλειά...πάμε απλά παρακάτω!!! ή παραπάνω....

Καλημέρα αγαπημένοι....Συνεχίζουμε! Πάντα μαζί. Πάντα μπροστά. Πάντα...παραπάνω!!!!
                                                                                                                      Κατερίνα

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Μίλα!!!

Ήμουν εικοσιτέσσερα χρονών και μόλις είχα αρχίσει να εργάζομαι στο ΚΕΘΕΑ. Ευτυχισμένη και πολύ ήρεμη.Είχα νοικιάσει ένα διαμέρισμα στην Β. Όλγας με Μαρτίου. Ένα μικρό κουτί στον τρίτο όροφο μιας αρχαίας πολυκατοικίας, μα δεν με ένοιαζε. Ζούσα το όνειρο μου.

Η σπιτονοικοκυρά μου ήταν μια γιαγιά την οποία δεν συνάντησα ποτέ και όλη την συνεννόηση την έκανα με την ανιψιά της η οποία ζούσε σε άλλο όροφο της ίδιας πολυκατοικίας. Μια γυναίκα γύρω στα τριάντα με τριανταπέντε πολύ γλυκιά, η οποία κάθε φορά που πήγαινα να πληρώσω το νοίκι, με έβαζε σπίτι της και με κερνούσε γλυκό. Μέχρι να έρθει το γλυκό χάζευα εγώ το πεντακάθαρο πάντα μα πάντα συμμαζεμένο σπίτι, με τις χαρούμενες φωτογραφίες των παιδιών και την μεγάλη σοβαρή φωτογραφία του γάμου στο σκρίνιο.

Φαινόταν χαρούμενη, μα είχε πάντα ένα σφίξιμο, μια μικρή συστολή και μια ταπεινότητα στον τρόπο της. Μιλούσε πάντα με χαμηλή φωνή και μάτια που κοίταζαν για λίγο μόνο στα μάτια του συνομιλητή κι έπειτα το χώρο ή το πάτωμα.
Ο άντρας της ήταν μεγαλόσωμος, σοβαρός πολύ αυστηρός και θορυβώδης. Από εκείνους τους ανθρώπους που πιάνουν πολύ χώρο κι είναι βροντόφωνοι. Πολύ σκούρα μαλλιά, πολύ έντονο βλέμμα, πολύς, μπροστά στην διακριτικότητα εκείνης...που ήταν από εκείνους τους ντροπαλούς, σιγανούς ανθρώπους, που όλα τα κάνουν τέλεια...μα δεν το ξέρουν.

Πολύ συχνά άκουγα την φωνή του άντρα. Ποτέ των παιδιών. Ποτέ την δική της. Μόνο τη δική του άγρια φωνή ακούγαμε συχνά πυκνά, στην πολυκατοικία, σε βαθμό που όλοι ξέραμε και είχαμε αυτή την κοινή στάση σαν βρισκόμασταν μαζί του στο ασανσέρ ή στο διάδρομο...Ο αγριάνθρωπος. Δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα, κανείς στην πολυκατοικία.Το ένιωθες αυτό. Όλοι σκεφτόμασταν πως ταράζει με τις αγριοφωνάρες του τα παιδιά και την άγια γλυκομίλητη γυναίκα του!
Ένα χρόνο μετά μην αντέχοντας να ζω άλλο στο σπίτι κουτί, αποφάσισα να μετακομίσω και την τελευταία ημέρα που πήγα να κλείσω τις εκκρεμότητες του σπιτιού, τους συνάντησα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Όλη την οικογένεια μαζί. Τα μικρά καλοντυμένα και καλοχτενισμένα. Εκείνη φορούσε ένα γαλάζιο παλτό κι εκείνος φρεσκοξυρισμένος κόντρα και μοσχομυριστός με κοστούμι και γραβάτα. Κυριακή μεσημέρι κι έφευγαν για φαγητό μου είπε εκείνη σαν με είδε....

Κρατούσε το κεφάλι της χαμηλά κι εκείνος προχώρησε μπροστά και της είπε πως θα την περιμένουν έξω. 
Της έδωσα τα χαρτιά με τους λογαριασμούς, που κρατούσα κι εκείνη τα πήρε και κοιταχτήκαμε για μια μόνο στιγμή  και τότε ξαφνιάστηκα. 
Ξαφνιάστηκα σαν είδα το μωλωπισμένο της μάτι και το μπλαβί  πρησμένο της μάγουλο. Ξαφνιάστηκα μα το χαμόγελο μου δεν έσβησε και ...ως δια μαγείας, έκανα πως δεν το είδα! 
Τα μάτια μου ήταν κολλημένα θαρρείς στο χτυπημένο πρόσωπο της και παρόλα αυτά, της μιλούσα σαν υπνωτισμένη. Σαν να μην έβλεπα κανένα σημάδι. Δεν ρώτησα καν..."Τι έπαθες; Πως χτύπησες;" όπως θα ήταν το πιο φυσιολογικό...Όχι! Ήξερα πως "χτύπησε".Το ένιωσα νομίζω κι έκανα πως δεν το είδα.

Με κοίταξε κι εκείνη με ένα ντροπαλό ταπεινωμένο χαμόγελο και έτσι απλά χωρίσαμε και δεν την ξαναείδα ποτέ!

Ήταν η πιο ταπεινωτική στιγμή που έζησα ποτέ και δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου γι' αυτό!
Γιατί πέρα από το ότι δούλευα σε έναν οργανισμό που αφορούσε ευαίσθητους πληθυσμούς. 
Πέρα από το γεγονός πως ήμουν φρέσκια μεν θεραπεύτρια δε που δούλευε με ανθρώπους που είχαν βιώσει βια και κακοποίηση. 
Πέρα από το γεγονός, πως ήξερα το σύστημα από μέσα γιατί δούλευα σε αυτό κι είχα μια καλύτερη πρόσβαση στην ενημέρωση.
Πέρα από το γεγονός πως ήμουν γυναίκα....ντρόπιασα τον εαυτό μου στα μάτια μου γιατί  εκείνη την στιγμή ήμουν πιο δειλή από ποτέ! 
Κι αν εγώ που οι πληγωμένοι άνθρωποι ήταν η δουλειά μου δεν έκανα κάτι, τότε ποιος....ποιος θα ήταν ελπίδα για εκείνη;
Την απογοήτευσα.Την εγκατέλειψα.

Δεν την ξέχασα ποτέ...κι έγινε εκείνο το μπλαβί μάτι  και το ταπεινωμένο χαμόγελο της εικόνα στο μυαλό μου που με πονά ακόμη...Κι ακόμη αναρωτιέμαι γιατί δεν της μίλησα. Γιατί αγνόησα το προφανές....Γιατί κρύφτηκα τόσο.

Η δουλειά μου με έκανε δυνατή και τώρα παρόλο που και πάλι φοβάμαι ή δυσκολεύομαι, δεν κλείνω τα μάτια, ούτε το στόμα, ούτε τα αυτιά! Έμαθα να στέκομαι απέναντι στη βια γιατί κι αυτό θέλει εκπαίδευση τελικά....Με "εκπαίδευσαν" όλες αυτές οι γυναίκες που χρειάστηκαν στα χρόνια που πέρασαν, την βοήθεια μου...Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, που υπήρξαν θύματα και η βία μέσα στην οικογένεια, όρισε την ζωή τους. Με εκπαίδευσαν να αντιδρώ.

Πέρσι μίλησα για την ενδο οικογενειακή βία και την κακοποίηση μέσα στα πλαίσια της οικογένειας σε μια ημερίδα που οργάνωσε το Καταφύγιο Γυναίκας. Αυτή την Κυριακή και πάλι θα είμαι εκεί σε μια εκδήλωση του Κοινωνικού Συλλόγου Δέντρο Ζωής με θέμα την βια κατά των Γυναικών. 

Θα είναι μια ημέρα γεμάτη δυνατά συναισθήματα. 
Μια ημέρα γεμάτη "Νιώθω"! Γεμάτη με εικόνες από την  έκθεση φωτογραφίας και μουσικές από τις μπάντες και τα συγκροτήματα και γεμάτη ομιλίες ανθρώπων που θα αναλύσουν τη βία.
Τέλος, γεμάτη με τα συναισθήματα που θα μας χαρίσουν με τις ερμηνείες τους οι υπέροχες γυναίκες που θα ανέβουν στην σκηνή για μια θεατρική παράσταση που θα μας καθηλώσει...
Το πρόγραμμα ξεκινά από τις 11.00 το πρωί κι εγώ θα είμαι εκεί....για να μιλήσω στις 16.30 για τον "Αόρατο Κύκλο". Τον Κύκλο της Βίας που δεν φαίνεται κι όμως υπάρχει...


Θα είμαι εκεί για πολλούς λόγους μα και για έναν ακόμη...Γιατί στέκομαι απέναντι πια σε κάθε μορφή βίας. Γιατί αποφάσισα να αποκτήσω φωνή  και να την δανείσω, γιατί κάποιος την χρειάζεται. Την χρειάζεται για λίγο....μέχρι να ξαναβρεί την δική του!
Και ξέρω πως η βία μπορεί να νικηθεί μόνο, αν βγει από την σιωπή...Γι'αυτό όλοι μαζί την ημέρα εκείνη θα έχουμε ένα μόνο σύνθημα. Το πιο δυνατό. Το πιο ουσιαστικό...ΜΙΛΑ!


Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν προς ενίσχυση στο Καταφύγιο Γυναίκας.
Περισσότερες πληροφορίες όσων αφορά το πρόγραμμα και τις εκδηλώσεις μπορείτε να βρείτε στην παρακάτω  ηλεκτρονική διεύθυνση. Βια - Ζω

Θα ήταν υπέροχο να είμαστε πολλοί. Άντρες και Γυναίκες. Γιατί οι βια δεν έχει φύλλο. Γιατί είμαστε όλοι κομμάτι του Αόρατου Κύκλου...μα δεν το γνωρίζουμε.

Καλημέρα αγαπημένοι.Την Κυριακή όλοι μαζί.  Σπάμε τη σιωπή....σας περιμένουμε!
                                                                                                                                     Κατερίνα

Γραμμή Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών 

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Συνάντηση...

Πέρασαν τρεις ολόκληροι μήνες.Τρεις μήνες δικής μου σιωπής...Είμαι τόσο συγκινημένη που γράφω και πάλι εδώ.Στο λευκό αυτό τοπίο!
Νιώθω σαν να ξαναμπαίνω σε σπίτια αγαπημένα. Σαν να ξαναβλέπω πρόσωπα αγαπημένα κι ας μην βλέπω κανένα παρά μόνο εμένα. Το δικό μου πρόσωπο βλέπω μπροστά μου,  ξανά και ξανά...

Σκέφτηκα πολύ...Πως να επιστρέψω; με τι είδους ανάρτηση; Μια ανάρτηση χαρούμενη γεμάτη φως κι εικόνες ενός καλοκαιριού που έφυγε; Μια ανάρτηση γεμάτη με το τώρα με τα νέα φθινοπωρινά βήματα και στόχους;

Κάθισα στον υπολογιστή μου...Μέχρι τώρα ο κέρσορας αναβόσβηνε πάνω σε μια λευκή σελίδα που γέμιζε κάθε πρωί, καθώς έγραφα κι έσβηνα το νέο μου δημιούργημα...
Το να γράφεις ένα βιβλίο σημαίνει θέμα. Σημαίνει πως δουλεύεις καθημερινά. Σημαίνει πως όλα όσα γράφεις και δημιουργείς είναι στοχευμένα, έχουν κατεύθυνση....Έγραφα όλον αυτόν τον καιρό με κατεύθυνση και μόλις τέλειωσα...ένιωσα ελεύθερη. Ελεύθερη να γράψω εδώ για εσάς, για εμένα...χωρίς δομή, χωρίς σκέψεις, μα μόνο με το καθαρό συναίσθημα που σε πάει...όπου σε πάει...όπου αντέχεις.

Είμαι ένας χαρούμενος κοινωνικός άνθρωπος, μα το γράψιμο που προκαλεί πόνο. Μόνο πόνο! Δεν ξέρω γιατί .Σαν να ανοίγει μέσα μου ένα πηγάδι κι εκεί...είναι κρυμμένα μυστήρια πολλά στα σκοτάδια. Πως μπήκαν; Πως θα ελευθερωθούν; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως είναι εκεί....κι ο μόνος τρόπος να τα ξορκίζω είναι να γράφω για αυτά....

Οπότε σήμερα...ο κέρσορας μου έδωσε μόνος του την κατεύθυνση...Δεν θα γράψω για τίποτα από όσα πέρασαν...Θα γράψω μόνο για το μεγαλύτερο συναίσθημα που έζησα αυτό το διάστημα που ήμουν μακριά...εκεί στην δική μου παύση.
Και το μεγαλύτερο συναίσθημα το βίωσα δίπλα σε ένα μεγάλο δάσκαλο. Τον μεγαλύτερο...που τον βρήκα εκεί, στο μουσείο του Καζαντζάκη!


Βρεθήκαμε στην Κρήτη με ένα αγαπημένο ζευγάρι φίλων κι εκεί συναντηθήκαμε και με άλλους φίλους λατρεμένους Κρητικούς και Σαλονικιούς παλαβούς, που ήρθαν κι εκείνοι και τρέξαμε μαζί στον Ημιμαραθώνιο στο Αρκαλοχώρι, του Ηρακλείου. Όλο αυτό, ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία από μόνο του μα δεν θα μιλήσω για αυτή την ευλογία που ένιωσα εκεί. Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι...η μαγική Κρήτη με τα φανταστικά τοπία και τους υπέροχους ανθρώπους. Ας με συγχωρέσετε κι εσείς...
Θα γράψω μόνο πως με το ζευγάρι των φίλων, που περάσαμε απίθανα και συνδεθήκαμε αληθινά,  αποφασίσαμε να πάμε στη Μυρτιά, το χωριό του Καζαντζάκη και τους ευγνωμονώ γι'αυτό!

Μυρτιά! Τι όνομα!!!Περπάτησα στα σοκάκια του χωριού, ψάχνοντας τα βήματα του. Εκεί μακριά ο ουρανός μαγικός, άγριος και φωτεινός μαζί. Οι πλαγιές τριγύρω στολισμένες με φορτωμένα κλήματα κι οι ροδιές αραδιασμένες και γεμάτες κατακόκκινους καρπούς από άκρη σε άκρη. Παντού λιόδεντρα.
Άγριες αρχαίες ελιές που ζύγιζαν αιώνες και η μυρωδιά του κατσίγαρου από την επεξεργασία του καρπού, γέμιζε τα ρουθούνια μου με μια αψάδα που μου έφερνε ζάλη. Μαγική μυρωδιά!


Μπήκα στο μουσείο κι ήταν σαν να μπαίνω σε ναό. Γαλήνη, σιωπή και παντού τριγύρω τα πράγματα του, οι σκέψεις του, οι λέξεις του, τα γράμματα του πάνω σε βιβλία, χαρτάκια, παλιά κιτρινισμένα. Το τραπέζι του, τα γυαλιά του... Η ψυχή του όλη. Η δύναμη κι η αδυναμία του.Οι δαίμονες του...

Η παρέα μου σκορπίστηκε στο χώρο ευτυχώς, γιατί μπορούσα να σταθώ εκεί μόνη και να νιώσω. Έκλαψα τόσο πολύ, πάνω από λέξεις που με άγγιζαν σαν άγρια χέρια. Ένιωθα την αγωνία του. Τον φόβο του. Τον θαύμαζα, τον φοβόμουν...Ο Καζαντζάκης για εμένα δεν ήταν άνθρωπος.  Ήταν η έμπνευση της ταλαιπωρημένης εφηβείας μου.Εκείνος ήταν ο πρώτος μεγάλος δάσκαλος μου στα λογοτεχνικά μου βήματα. Ποτέ κανείς δεν τον ξεπέρασε μέσα μου κι ούτε θα τον ξεπεράσει....

Με σημάδεψε νομίζω, με έναν τρόπο αδιανόητο. Φύτεψε μέσα μου μια ιδέα, μια Ελλάδα, μια Πατρίδα, ένα Θεό και μια πάλη...που νιώθω πως δεν θα σταματήσει ποτέ!
Φέτος αγαπημένοι...αν με ρωτήσετε, τι κρατώ από αυτή την τρίμηνη απόσταση μου από το καλοκαίρι και το τέλος του, από τις στιγμές, τις μαγικές μας στιγμές...παρόλο που ήταν πολλές και σημαντικές και υπέροχα πελώριες θα σας πω, πως  ένα κρατώ...
Το τέλος αυτού του καλοκαιριού και τη συνάντηση μου με τον αρχέγονο δάσκαλο...Τον τεράστιο, υπέροχο Καζαντζάκη...και τη στιγμή που εκεί μέσα στο ημίφως και την σιωπή του μουσείου διάβασα ανάμεσα σε άλλα αξέχαστα, τούτες τις φράσεις...


Έβαλα τα χέρια μου στα μάτια μου όπως κάναμε παιδιά. Τόσο μικρή, μπροστά στον πελώριο εκείνον άνθρωπο που έχει μέσα μου, μυθικές διαστάσεις.
Έκλαψα γοερά γιατί ήταν σαν να με βρήκα εκεί μέσα σε αυτές τις λέξεις. Ήμουν δεκαέξι, σαν διάβασα την Ασκητική. Αγουρη. Τρομαγμένη κι ορμητική.
Καταλάβαινα λίγα κι ένιωθα πολλά. Και δεν ήξερα, "ανήφορος" τι θα πει. Δεν ήξερα θυμάμαι τι θα πει "διαλέγω".
Πήγαινα στην τύχη, νόμιζα. Πήγαινα στα χαμένα. Θυμήθηκα εκείνο το πλάσμα που περπατούσε χωρίς φως και χτυπούσε σε τοίχους και κουτουλούσε στα τυφλά...Θυμήθηκα την αγωνία, το φόβο και τη μοναξιά. Κι εκείνος ήταν σαν να μου κρατούσε ένα κερί. Ξυπνούσε μέσα μου κύματα...Κύματα πελώρια.
Η Ασκητική όρισε νομίζω τον τρόπο σκέψης μου. Λέξεις που μέσα μου χαράχτηκαν. Πειθαρχία. Φως. Σκοτάδι. Φόβος. Ευθύνη. Χρέος. Πολέμα!

Επέστεψα λοιπόν από την παύση μου...κι αν ξαναγύρισα στην Κρήτη, για εκείνον πήγα και για μια στιγμή. Για εκείνη την αμείωτη, ατέλειωτη στιγμή που συνάντησα μέσα στις λέξεις του εκείνο το κορίτσι κι είδα το φόβο και το φως στα μάτια της. Το αντάμωμα μου μαζί της, μια μυσταγωγία, μια ευλογημένη στιγμή στο χρόνο και πόσο θα'θελα να γυρίσω πίσω και να της ψιθυρίσω στο αυτί να μην δειλιάζει σαν τραβάει μπροστά, στον ανήφορο της. Να μην διστάζει..."Να μην ζυγιάζει, να μην μετρά, να μην βολεύεται. Να ακολουθεί το βαθύ της χτυποκάρδι!"

Περάσαν χρόνια για να καταλάβω. Να καταλάβω πως από ένστικτο κι εγώ, τον ανήφορο είχα διαλέξει...Γιατί ο ανήφορος μου άξιζε, όπως αξίζει και στον καθένα μας...

Ποια στράτα από τις δύο αιώνιες να διαλέξω; Ξαφνικά νογώ, από την απόφασή μου τούτη κρέμεται όλη μου η ζωή, κρέμεται όλη η ζωή του Σύμπαντου. 

Από τις δύο στράτες, διαλέγω τον ανήφορο. Γιατί; Χωρίς νοητά επιχειρήματα, χωρίς καμιά βεβαιότητα, κατέχω πόσο ανήμπορος στην κρίσιμη τούτη στιγμή είναι ο νους κι όλες οι μικρές βεβαιότητες του ανθρώπου. 

Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου. «Απάνω! Απάνω! Απάνω!» φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ' εμπιστοσύνη. 


Επέστρεψα και είμαι πάλι εδώ, στο μικρό λευκό μου βήμα που μουτζουρώνω με λέξεις προσπαθώντας να βρω την άκρη μέσα μου...κι εσείς τις διαβάζετε και προσπαθήτε να βρείτε νόημα μέσα σας...
Κάποιες φορές το βρίσκουμε μαζί και γι'αυτό είμαστε κι οι δυο εδώ. Εσείς από την μια κι εγώ από την άλλη πλευρά. Να ανέβουμε μαζί τον υπέροχο μας ανήφορο...όχι γιατί μας διάλεξε, μα γιατί τον διαλέξαμε!

Καλώς σας βρήκα αγαπημένοι! Γενναίοι μου κι αγαπημένοι άνθρωποι! "Απάνω" λοιπόν! Άλλη επιλογή δεν έχει....
                                                                                                                                       Κατερίνα

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Παύση...

Μέσα Ιούλη πια...κι είναι σαν το καλοκαίρι να ήρθε μόλις χθες....
Ένα  καλοκαίρι που ακόμη δεν χαρήκαμε.Ακόμη δεν απολαύσαμε.Ακόμη δεν νιώσαμε...Ξέρω είμαστε πολλοί που είμαστε έτσι. Απλά σκέφτομαι πως οι μέρες περνούν τόσο γρήγορα κι εμείς πήγαμε στην αγαπημένη μας παραλία μόνο δυο φορές κι ας είναι δίπλα μας. Δεν έχουμε προλάβει ούτε μια απογευματινή βόλτα να απολαύσουμε, δεν βγάλαμε ούτε τα καθίσματα στο μπαλκόνι καλά καλά αφού κανένα απόγευμα δεν είμαστε σπίτι....
Λείπουμε συνέχεια σε ταξίδια και δουλειές και ενώ τα παιδιά δεν είναι σπίτι, εμείς συνεχίζουμε να τρέχουμε με τους ίδιους ρυθμούς και δεν βρισκόμαστε ποτέ παρά συναντιόμαστε που και που για να ανταλλάξουμε καμιά γρήγορη κουβέντα προσπερνώντας ο ένας τον άλλον...

Αυτό το καλοκαίρι ήρθε ξανά, με ανατροπές και θλίψη και αγωνίες πολλές σε διάφορα επίπεδα. Επαγγελματικά και προσωπικά. Η ζωή δεν σταματά ποτέ βλέπεις, για να πάρει κανείς μιαν ανάσα. Νιώθω ένα βαθύ άδειασμα να με ρουφά θαρρείς σαν ανακουφιστική δίνη και ονειρεύομαι να φύγω μακριά και να χαθώ...να μην ξέρω κανέναν και κανείς να μην με ξέρει... 
Ένα τρυφερό μου κοριτσάκι τελειώνοντας οι ομάδες μου έγραψε..."εύχομαι να ξεκουραστείς στη φωλιά σου παρέα με τους αγαπημένους σου..."

Αυτό το απλό...το πιο απλό από όλα πως γίνεται να είναι τόσο περίπλοκο; Τόσο σχεδόν αδύνατο;
Πως τα καταφέραμε έτσι λοιπόν γα ακόμη μια φορά....κι ήρθε η εποχή της ξεκούρασης και της χαλάρωσης και είναι σαν όλα ως τώρα, να τα στοίβαζα εκεί στο ράφι μιας ντουλάπας κι έκλεινα την πόρτα...
Ξεκούραση...κλείσε την μέσα θα ξεκουραστώ μετά. Τα αγόρια που με χρειάζονται; άστο για το καλοκαίρι θα το κάνω μετά. Ο σύντροφος κι η σχέση μας; αργότερα δεν προλαβαίνω κι αυτό για μετά. 
Οι φίλες μου που έχω να τις δω μήνες και δεν προλαβαίνουμε να βγούμε ούτε για έναν γαμημένο καφέ; Το καλοκαίρι! Θα τις χαρώ το καλοκαίρι.
Το νέο βιβλίο; Αυτό σίγουρα άστο για το καλοκαίρι που θα έχω χρόνο, τώρα δεν έχω μυαλό για γράψιμο. 
Οι προπονήσεις για τον Μαραθώνιο;...καλά με τέτοια πίεση δεν μπορώ να δώσω παραπάνω το καλοκαίρι όμως θα τα καταφέρω, να ανεβάσω χιλιόμετρα.
Οι δουλειές κι όλα αυτά που πρέπει να γίνουν στο σπίτι και στο χώρο δουλειάς μου; Σε λίγο θα αρχίσουν να καταρρέουν κι οι τοίχοι από την αφροντισιά!...αυτά σίγουρα το καλοκαίρι μόνο μπορούν να ολοκληρωθούν. 
Οι εξετάσεις μου; πέρασε πάνω από χρόνος ήρθε η ώρα για επανελέγχους, μα κανένα απόγευμα δεν είναι διαθέσιμο...το καλοκαίρι λοιπόν κι αυτές. 
Όλα!!! όλα θα γίνουν το καλοκαίρι.....κι ανοίγω τώρα την ντουλάπα κι όλα σαν να με περίμεναν! Ξεχύθηκαν έτσι όπως ήταν στοιβαγμένα και με πλάκωσαν ξαφνικά...Και πάλι...είμαι εδώ. 
Ακόμη ένα καλοκαίρι που κυνηγώ την ουρά μου και δεν προλαβαίνω και δεν κοιμάμαι από το άγχος και από την πολυπλοκότητα που έχω προσθέσει στην ζωή μου ακόμη κι από ξένες ανάγκες, που με πιέζουν, αυθαιρετούν και με γεμίζουν θλίψη...

Δεν έχω κάνει τίποτε. Τίποτε απολύτως από όλα αυτά που είχα προγραμματίσει. Όλα συνεχίζουν να περιμένουν μα τώρα πια έχουν χυθεί στο πάτωμα από τότε που άνοιξα την ντουλάπα και τώρα τα προσπερνώ κάθε φορά, ενίοτε και τα τσαλαπατώ στην προσπάθεια μου να κινηθώ όσο πιο ευέλικτα γίνεται!
και νιώθω θλίψη...ναι! Μου λέω..."σκατά τα έκανες πάλι" και δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να πατήσω αυτή την παύση...και φοβάμαι φοβάμαι μην πατηθεί από μόνη της, γιατί τότε δεν θα έχω εγώ επιλογή...

Είμαι σίγουρη πως όλοι με καταλαβαίνετε...Είμαι σίγουρη πως είναι σαν να μιλώ και για την δική σας ζωή...

Δεν θέλω να γίνει έτσι...Θέλω την παύση να την βάλω εγώ και να δώσω την ευκαιρία στο μυαλό μου να αποσυρθεί και στο σώμα μου να ξεκουραστεί. 
Έχω ανάγκη να παίξω με τα αγόρια μου, να κοιταχτώ στα μάτια με το αγόρι μου, να χαρώ επιτέλους την αδερφή μου και τα ανίψια μου, που τους βλέπω πια δυο φορές το χρόνο.
Έχω ανάγκη να χαρώ τους γονείς μου σε αυτό το πρώτο καλοκαίρι της επιστροφής τους στην Ελλάδα και της σύνταξης τους και να πίνουμε καφέδες με γλυκό του κουταλιού εκεί στην αυλή μας στο πατρικό, με τους γείτονες να περνούν και να μας λένε καλημέρα και τον μπαμπά να μαδά τις τριανταφυλλιές και να μας χαρίζει μπουμπούκια.

Έχω την ανάγκη να ξαπλώσω στο σιωπηλό νεανικό μου δωμάτιο, με τα παραθυρόφυλλα κλειστά, τις ακτίνες να τρυπώνουν από τις γρίλιες και τα τζιτζίκια στο δέντρο να τραγουδούν στον καυτό ήλιο και να διαβάζω το βιβλίο μου στη δροσιά του καθώς με παίρνει απαλά ο ύπνος...και ο χρόνος να σταματά εκεί...Σε εκείνη την ήρεμη σιωπηλή στιγμή...
Έχω την ανάγκη να χαθώ μέσα στις ιστορίες των ανθρώπων που θέλουν να διηγηθώ την ζωή τους και είναι ακόμη σκόρπια χαρτιά και σκόρπιες σκέψεις, πεταμένες άτακτα σε κάποια γωνιά τους μυαλού μου και πρέπει να τους δώσω τον χώρο που χρειάζονται καθώς ο χρόνος με πιέζει και αυτό το Φθινόπωρο θα πρέπει να παραδώσω ολοκληρωμένο το νέο μου βιβλίο...

Πως θα γίνουν όλα αυτά; Πως δεν θα προδώσω τις ανάγκες μου; Πως δεν θα εγκαταλείψω τον εαυτό μου;
Βάζοντας ένα τεράστιο "Πρέπει", μπροστά από κάθε μου πρόταση! Πρέπει να αφοσιωθώ σε αυτούς και σε αυτά που αγαπώ. 
Πρέπει να αφοσιωθώ σε εμένα και να με φροντίσω, ακούγοντας τις ανάγκες μου! Αυτό το πρέπει...είναι η μεγαλύτερη ανάγκη από όλες αυτή τη στιγμή!
Γιατί ο Σεπτέμβρης που έρχεται...θα είναι ακόμη πιο δύσκολος. Ακόμη πιο απαιτητικός και αν δεν πάρω απόσταση τώρα. Αν δεν δώσω χρόνο στον εαυτό μου τώρα...το σώμα μου μου θα μιλήσει δυνατά..Δυνατότερα από όσο θέλω. Δυνατότερα από όσο χρειάζεται! Γιατί θα πρέπει να έχουμε κατά νου πως το σώμα μιλά με συμπτώματα...κι αρρώστιες...
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι κάποια χρόνια πριν όταν το σώμα μου στην κυριολεξία μου ούρλιαξε καταπιεσμένες ανάγκες χρόνων και τότε μπροστά στον φόβο της μεγαλύτερης απώλειας όλων, πάτησα παύση κι όλα όσα ήταν "αδύνατο να γίνουν" έγιναν σε μια στιγμή. Ηταν αστείο μα έγινε έτσι ακριβώς.Πήρα αποφάσεις που δεν έπαιρνα για χρόνια, σε μια μόνο στιγμή με τα αποτελέσματα των εξετάσεων στα χέρια μου.
Σαν πάγωσε ο χρόνος μέσα μου και φοβήθηκα πως αύριο δεν θα είμαι εκεί να χαίρομαι τα παιδιά μου. Τότε όλα σταμάτησαν. Βρήκα σε μια μόνο στιγμή, τον τρόπο να ανατρέψω δίχως δεύτερη σκέψη την ζωή μου όλη...και κέρδισα την ζωή μου όλη...μα αυτό είναι μιαν άλλη ιστορία...κι ίσως μια μέρα την μοιραστώ!

Ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω όλα,  όμως χρειάζεται να προσπαθήσω! Χρειάζεται να αφοσιωθώ αγαπημένοι μου και ξέρω πως νιώθετε τι ακριβώς εννοώ, με τη λέξη Αφοσίωση...
Θα χαθώ λοιπόν για λίγο...Θα αποσυρθώ στη "φωλιά" μου, με τους αγαπημένους μου. Θα φροντίσω τον εαυτό μου, μιας κι αυτό είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη.

Όπως συμβουλεύουμε λοιπόν και στην θεραπεία..."πάρε το χρόνο σου"...θα πάρω κι εγώ τον δικό μου χρόνο, προσπαθώντας να αντλήσω δύναμη από τον ήλιο κι από την αγάπη των αγαπημένων μου και θα πάρω μια μικρή μα χρήσιμη απόσταση γιατί χρειάζομαι τη σιωπή και την εσωτερικότητα! Χρειάζομαι για λίγο να χαθώ από αυτή την υπερβολή των social media που συχνά με αποσυντονίζει.

Σας χαιρετώ και σας στέλνω την αγάπη μου. Θα αποσυρθώ...μα θα είμαι εδώ...Πάντα είμαι εδώ το ξέρετε, μα με την απόσταση που χρειάζομαι για να δημιουργήσω.
Μου γράφετε συχνά μηνύματα λέγοντας μου πόσο τα γραπτά μου σας βοηθούν και σας κινητοποιούν...κι αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω κι αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σας δώσει αυτή η ανάρτηση είναι αυτό!

Μαθαίνω να παίρνω απόσταση και να δίνω χρόνο στον εαυτό μου. Μαθαίνω να γεμίζω με χαρά και γέλια  τις αποθήκες μου. Μαθαίνω να κάνω ανατροφοδότηση και να σταματώ το χρόνο για να κοιτάξω ένα ηλιοβασίλεμα, ένα πουλί που πετά μακριά στον ορίζοντα. Για να παίξω με τα παιδιά μου που μου φωνάζουν στη θάλασσα, "έλα μαμά βρέξε επιτέλους τα μαλλιά σου", για να πάω μια κανονική βόλτα με τον σύντροφο μου γιατί όχι...το super market όπου περπατάμε μαζί,  δεν είναι βόλτα...
Μαθαίνω να τρώω αργά κι υγιεινά, μαθαίνω να κοιμάμαι καλά, μαθαίνω να κάνω ταβανοσκόπιση, που ναι παραδόξως είναι χρήσιμη πολύ γιατί αδειάζει το υπερφορτωμένο μυαλό και μαθαίνω ξανά να ακούω μουσική...(μα πόσο καιρό έχω να ακούσω κανονικά μουσική κι όχι στο αμάξι ανάμεσα σε βιαστικές διαδρομές), μαθαίνω να μιλάω αργά, μαθαίνω να ζητάω αγκαλιές, μαθαίνω να δίνω χώρο στον εαυτό μου, να σκεφτεί, να νιώσει, να αδειάσει από συναισθήματα μα κι από τοξίνες, φροντίζοντας σωστά και τις σωματικές μου ανάγκες!
Ναι! Μαθαίνω να αναγνωρίζω τις ανάγκες μου κι ύστερα απλά τις απαιτώ από τον εαυτό μου και τις θέτω σε προτεραιότητα κι αυτό δεν είναι εγωισμός...είναι ανάγκη. Στην κυριολεξία, αυτό είναι επιβίωση!
Γιατί φροντίζοντας εμένα...το έχουμε πει πολλές φορές...φροντίζω αυτούς που αγαπώ. Οπότε μια στις τόσες βάλτε μπροστά τον εαυτό σας και πείτε..."εγώ πρώτα".
Κανείς από αυτούς που σας αγαπά στ'αλήθεια και θέλει το καλό σας δεν θα σας παρεξηγήσει. Κανείς από αυτούς που σας αγαπά στ'αλήθεια και θέλει το καλό σας δεν θα θυμώσει και δεν θα νιώσει παραμελημένος...Κανείς!...κι ίσως αυτό να είναι και μια δοκιμασία...για το ποιος τελικά δείχνει  κατανόηση και ποιος όχι...

Οπότε ...πάρτε τον χρόνο σας κι αν δεν έχετε χρόνο, δημιουργήστε τον αφαιρώντας ότι μπορείτε...
Γιατί πάντα μπορούμε να αφαιρέσουμε, κάνοντας μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας, με ένα μολύβι  κι ένα χαρτί και γράφοντας λίστες με όλα όσα κάνουμε κάθε μέρα. Θα διαπιστώσουμε πως μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις σε κάποια...

Ας πάρουμε το ρίσκο λοιπόν. Ας κάνουμε εκπτώσεις από τεχνητές ανάγκες.
Ας δώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας να ανασάνει...Αρχίζω πρώτη εγώ! Πατάμε παύση! Πατάμε ανακούφιση...

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Μέχρι τότε εύχομαι να περνάτε όμορφα και δημιουργικά, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή που αυτό το καλοκαίρι έχει να σας προσφέρει.

Καλημέρα αγαπημένοι...Σας ευχαριστώ για όλα, μα πιο πολύ για την κατανόηση...
                                                                                                           Κατερίνα

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Μπες στον Κύκλο...

Τέλειωσε. Τα χρήματα μαζεύτηκαν. Το θαύμα έγινε κι έρχονται κι άλλα...Μία ακριβώς εβδομάδα χρειάστηκε για να συμπληρωθεί το πολυπόθητο ποσό. Μια μόνο εβδομάδα κινητοποίησης και μια ολόκληρη χώρα επικεντρώνεται σε ένα μικρό αγόρι.
Όλη αυτή η περιπέτεια που ξεκίνησε λίγες ημέρες πριν τέλειωσε για όλους εμάς! Μα όχι και για τους γονείς. Για εκείνους τώρα αρχίζει ή καλύτερα....τώρα κορυφώνεται. Ίσως και γι' αυτό τώρα είναι η στιγμή που χρειάζονται την μεγαλύτερη στήριξη και προστασία μας.

Το έχω ξαναπεί πως οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα μαγικά κι είμαστε φτιαγμένοι για να φροντίζουμε. Υπάρχουν πάντα κι οι εξαιρέσεις μα ακόμη κι οι εξαιρέσεις είναι εκεί για να μπορέσει το καλό να ξεχωρίσει. Έτσι για ακόμη μια φορά ήσασταν εκεί....και δεν μιλώ για όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους χιλιάδες τελικά ανθρώπους που βοήθησαν...Μιλώ για εσάς. Τους αναγνώστες αυτού του blog. 
Για όλους εσάς που δείξατε εμπιστοσύνη σε εμένα... Δεν μιλώ για την οικονομική βοήθεια στον Νέστορα και την υποστήριξη στην οικογένεια του. Μιλώ για εμάς...για την σχέση μας. 
Για τις πάνω από 600 κοινοποιήσεις και τα πάνω από 155.000 χτυπήματα που εσείς στείλατε εκεί έξω....Για ένα παιδί! Για ένα παιδί ξένο, που στα μάτια του βλέπατε ένα παιδί που αγαπάτε!
Σας ευχαριστώ για τα δικά σας προσωπικά μηνύματα σε εμένα. Για τις ευχές που θέλατε να μεταφέρω. Για τα αποκόμματα που μου στέλνατε από τις καταθέσεις σας. Για τα χρήματα που στέλνατε στην οικογένεια ανώνυμα και μου ζητούσατε να μην δημοσιεύσω ονόματα ή συλλόγους ή οργανώσεις.
Για την υποστήριξη και τα τρυφερά σας λόγια σε εμένα που με γέμιζαν πόνο και αγάπη..."Κατερίνα αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε"...έτσι μου γράφατε "...θα τα καταφέρουμε" και σας αγαπώ γι' αυτόν τον πληθυντικό!

Όταν πριν από μήνες πολλούς άρχισαν οι πρώτες δειλές συζητήσεις με την Κατερίνα, τη μαμά του Νέστορα, θυμάμαι την αβεβαιότητα στο βλέμμα της. Τον τρόμο. Θυμάμαι την απόγνωση καθώς όλο αυτό φαινόταν απλά αδιανόητο! 
Το ταξίδι.Το ποσό. Η επέμβαση. Το όνειρο φάνταζε τόσο μακρινό...και θυμάμαι την δική μου βεβαιότητα πως τα χρήματα δεν θα είναι το θέμα. Τα χρήματα θα βρεθούν. 
Αυτή η βεβαιότητα πήγαζε από την πρότερη εμπειρία μου. Αυτή η βεβαιότητα είχε την βάση της στη σχέση μας...Σε εσάς! Γιατί ήξερα, πως μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν μια αλυσίδα φροντίδας. Γερή, ακέραια, άτρωτη, αληθινή...κι αυτό έγινε!

...και μπορεί έτσι να ξεκίνησε μα βοήθησαν πολλοί. Ευαισθητοποιήθηκαν πολλοί γνωστοί, σημαντικοί, διάσημοι με στόχο η πληροφορία να μεταδοθεί, να πάει μακριά, να φτάσει παντού...
Μα οι αληθινοί ήρωες εδώ, είναι όλοι εκείνοι που έγιναν η γέφυρα με στόχο  να σωθεί μια μικρή πολύτιμη ζωή. Όλοι εκείνοι που χάρισαν το υστέρημα τους για τα μάτια ενός παιδιού...που δεν γνωρίζουν. Όλοι εσείς!
Οι αληθινοί Άνθρωποι που δεν είχατε τίποτε να κερδίσετε παρά μια βραδιά ξέγνοιαστου ύπνου, μέσα στην δική σας πολυπλοκότητα... Δεν είχατε τίποτε παραπάνω να κερδίστε παρά ένα αχνό χαμόγελο κι ένα φτερούγισμα στην καρδιά...
Αυτό ήταν το κέρδος μα τελικά...πόσο πολύτιμο αυτό το φτερούγισμα!

Κι όλο αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει αν αυτή η οικογένεια ήταν μόνη. Αγαπημένοι...είναι τόσο καίριο να το κατανοήσουμε όλοι αυτό. Γύρω από του γονείς του μικρού μαζεύτηκαν άνθρωποι που τους αγαπούν και τους νοιάζονται. 
Το Δέντρο Ζωής ο Κοινωνικός μας Σύλλογος στον οποίο και οι δυο γονείς ανήκουν, ανέλαβε όλο αυτό το κομμάτι της επικοινωνίας και της στήριξης...κι ένα μάτσο τρελοί εθελοντές. Ένα μάτσο τρελοί φίλοι  ξενύχτισαν, με πολλά γέλια κι άλλα τόσα κλάματα για να κάνουν όλο αυτό απλά να συμβεί!
Να συμβεί!!!Κι έκαναν το αδύνατο, δυνατό!!!
Γιατί κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί τον όγκο δουλειάς που κρύβεται πίσω από όλη αυτή την κινητοποίηση και θα ήταν αδύνατο τα δυο αυτά παιδιά, οι γονείς του μικρού να τα καταφέρουν χωρίς να χάσουν τα μυαλά τους, αν δεν είχαν την στήριξη που χρειάζονταν.Την στήριξη της ομάδας τους...

Γι'αυτό είναι οι ομάδες τελικά για να βοηθούν κι όλοι αυτοί οι τρελοί εθελοντές, οι αφοσιωμένοι φίλοι, τελικά τα κατάφεραν...
Κατάφεραν με την υπέροχη ιστοσελίδα και τις ενημερώσεις τους, τα ξενύχτια και τη στήριξη τους μέσα από δράσεις και γνωριμίες και ευαισθητοποιήσεις, να βοηθήσουν τους γονείς του Νέστορα και ξεσήκωσαν τον κόσμο μας κι έδωσαν στον μικρό τα φτερά του για να πετάξει ως την άλλη άκρη του κόσμου! 
Όλοι αυτοί οι σημαντικοί τρελοί είναι οι γνωστοί άγνωστοι, είναι οι ένοχοι για όλο αυτό το χαμό.
Οι λατρεμένοι παλαβοί μου...Τους ξέρετε πια καλά, έχω γράψει τόσα γι' αυτούς...Άνθρωποι που εμπιστεύομαι κι αγαπώ κι είμαι περήφανη να ανήκω ανάμεσα τους!
Ένας Κύκλος ανθρώπων που ξεκίνησε από το αγαπημένο μας Σχολείο της Φύσης πριν χρόνια και στήριξε τα θεμέλια του σε ένα όραμα,  ψιθυρίζοντας "Σκέψου. Ονειρέψου. Πίστεψε. Τόλμησε!" και τώρα για ακόμη μια φορά το έκαναν πραγματικότητα...Βοηθώντας ένα ακόμη παιδί, όπως πολλές φορές έχουν κάνει στο παρελθόν... 
Μα αυτή τη φορά ο Νέστορας...είναι το ίδιο το παιδί τους. Πιο δικό τους από ποτέ!

Εγώ πάλι τώρα που όλα σιγά σιγά σωπαίνουν και παίρνουν το δρόμο τους, σκέφτομαι πως ο δικός μου στόχος δεν ήταν ακριβώς ο Νέστορας...μα η μαμά του!
Γιατί η μαμά του αγαπά εκείνον, μα εγώ...εγώ αγαπώ την μαμά του!
Την ξέρω χρόνια....πολλά πολλά χρόνια. Έχω δει τον δικό της αγώνα.Τις δικές της μάχες. Έχω έρθει σε επαφή με τους δικούς της δαίμονες. Τότε και τώρα. Έχω βιώσει την απόγνωση και την αγωνία της. Την έχω δει να πέφτει, να σηκώνεται, να ξαναπέφτει. Την έχω δει να διαλύεται σε κομμάτια και να τα ξανακολλά σε λίγα λεπτά...
Έχω γοητευθεί από την μάχη της. Έχω πονέσει μαζί της. Έχω νιώσει την καρδιά της να βροντοχτυπά σαν έκλαιγε στην αγκαλιά μου....Το δικό της χαμόγελο είναι το κίνητρο μου γιατί η μάχη της μου είναι αδιανόητη!

Όλοι χαιρόμαστε για τον μικρό Νέστορα μα να σας πω κάτι; Εγώ χαίρομαι για τους γονείς του. Για την Κατερίνα και τον Νίκο της που την φροντίζει τόσο και τον αγαπώ γι' αυτό, γιατί εκείνος φωτίζει το σκοτεινό χαμόγελο της...
Αυτοί ήταν από την αρχή ο στόχος μου, ίσως γιατί έχω δει τι σημαίνει η έλλειψη αυτής της ελπίδας, στα μάτια ενός γονιού. Ίσως γιατί έχω δει το πάγωμα αυτού του χαμόγελου...
...και δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ξάδερφο μου να μου ψιθυρίζει στην κηδεία του γιου του "Μην λυπάσαι έφυγε ήρεμος"...σαν να ήταν αυτό το πιο πολύτιμο. Σαν να έψαχνε από κάπου να πιαστεί κι αυτό ήταν ότι του είχε απομείνει! Μια αίσθηση ανακούφισης σε έναν γονιό που έχει χάσει τα πάντα...
Ίσως γι'αυτό, τώρα να ήρθε η ώρα της σιγής και με σεβασμό πρέπει να σιωπήσουμε όλοι γιατί ο αγώνας τους τώρα ξεκινά κι έχει πολύ πόνο και πολύ αγωνία.
Όχι δεν ξέρουμε...Δεν ξέρουμε πως κοιμούνται τα βράδια!

Ο Νεστοράκος, θα έχει την ευκαιρία που του αξίζει...μα θα την έχουν κι οι γονείς του κι είμαι ευτυχισμένη για αυτό! Είμαι ευτυχισμένη που χρόνια πριν ξανασυναντηθήκαμε "τυχαία" με την Κατερίνα και όταν μου είπε "Νιώθω πολύ μόνη" της απάντησα "Μπες στον Κύκλο"... μια πελώρια θεραπευτική έκφραση που χρησιμοποιούσαμε στην λατρεμένη μου Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη και θα με ακολουθεί για πάντα!

Μπες στον Κύκλο. Γιατί ο κύκλος σου δίνει πόδια και χέρια...και φτερά!

Για ακόμη μια φορά σας ευχαριστώ όλους. Τρυφεροί αναγνώστες, υπέροχοι bloggers, γενναιόδωροι άνθρωποι!
Σας ευχαριστώ όλους!!!
Κάνατε τον μουντό κόσμο μας, μια λαμπερά φωτισμένη πλατεία. Έτοιμα όλα λοιπόν για το υπέροχο γλέντι που στήσαμε όλοι μαζί. Θα ξεπροβοδίσουμε τον Νέστορα τον μικρό ταξιδευτή.

Θα τσουγκρίσουμε ποτήρια. Θα γελάσουμε και θα χορέψουμε γιατί νικήσαμε τον μοναξιά. Γιατί αντισταθήκαμε! Γιατί ξανά τολμήσαμε να κοιτάξουμε μακριά. Γιατί ακόμη πιστεύουμε ο ένας στον άλλο!
Σε πείσμα των καιρών. Σε πείσμα της μιζέριας. Σε πείσμα του φθόνου και της κακομοιριάς! Σε πείσμα του φόβου!

Σας αγαπώ όλους...ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι εσείς έτσι απλά, χωρίς δεύτερη σκέψη...μπήκατε στον Κύκλο!!! Στον Κύκλο της φροντίδας που αγαπώ γιατί όπως λέει κι ο συγγραφέας Tom Krause  "Στον κύκλο γινόμαστε ομάδα κι ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ..."

Με τούτα και με εκείνα...είμαστε ομάδα λοιπόν!

Κύκλε με κρατάς, σε κρατώ και σ' αγαπάω! 
Νέστορα, μικρέ άνθρωπε σε ευχαριστώ που μας έφερες κοντά. Καλό ταξίδι καλέ μου! Με καθαρούς ουρανούς κι ελεύθερες βαθιές ανάσες! 

Αγαπημένοι...είστε ο μαγικός μου Κύκλος! Εύχομαι ευτυχισμένο Ιούλη. Κανείς μόνος. Κανείς ξεχασμένος. Κανείς αβοήθητος...κι όπως έγραφα ένα χρόνο πριν σε μια παρόμοια ευχαριστήρια δημοσίευση
..."Δεν είναι ο πλούτος που λείπει από αυτόν τον κόσμο, μα το μοίρασμα..."

Μην ξεχνάτε. Είμαστε πολλοί!!! 
                                                                                                                           Κατερίνα

Παλαιότερες αναρτήσεις για τους "παλαβούς αγαπημένους" του Δέντρου Ζωής:

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Το Ταξίδι του μικρού Νέστορα!

Τον ανθρωπάκο αυτό τον είδα τρία ακριβώς χρόνια πριν στην αγκαλιά της μαμάς του, όμορφο φωτεινό, χαρούμενο και μικρούλη.Τόσο μικρούλη....
Εκείνη τον κρατούσε τρυφερά και τον θήλαζε κι εμείς μιλούσαμε ανέμελα...έτσι φαινόταν τουλάχιστον γιατί η συζήτηση μας μόνο ανέμελη δεν ήταν!

Την μαμά του την ξέρω χρόνια και την αγαπώ βαθιά. Είναι από εκείνα τα πλάσματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου, τα αερικά που θαυμάζω για την δύναμη που έχουν να παλέψουν για κάτι που δεν πιστεύουν καλά καλά...μα νιώθουν πως θα τους σώσει τη ζωή!
Η Κατερίνα πάλεψε σκληρά για πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα...Χρόνια πριν μικρή μαχήτρια κι εκείνη σε έναν αγώνα σκληρό κι ανελέητο, με απώλειες και πόνο!
Τα κατάφερε! Αλίμονο δεν έδωσε ποτέ καμία άλλη επιλογή στον εαυτό της και τα κατάφερε... Οι δρόμοι μας χώρισαν μα δεν χαθήκαμε ποτέ. Πάντα βρισκόμασταν σε μικρές σποραδικές συναντήσεις ελεύθερη εκείνη πια κι όμορφη κι ερωτευμένη με τη ζωή.

Έτσι βρεθήκαμε ξανά, τυχαία και ξαφνικά κι εκείνη είχε γνωρίσει τον μεγάλο της έρωτα κι ήταν ήδη μαμά...ενός γιου, όταν ήρθε στη ζωή της ο μικρός αυτό ταξιδευτής. Ο Νέστορας!
Στη συνάντηση μας εκείνη που τελικά μόνο τυχαία δεν ήταν γιατί η ζωή έχει πάντα τα σχέδια της και τίποτε τελικά δεν είναι τυχαίο, η Κατερίνα γεμάτη δάκρυα, μου σύστησε τον μικρό της γιο οκτώ μηνών τότε...κι από τότε οι δρόμοι μας δεν χώρισαν ποτέ ξανά.

Ο Νέστορας λοιπόν, δεν είναι είναι ένα απλό αγόρι!!! Γεννήθηκε με μια δυσμορφία στην καρδιά. Μια τεράστια δυσλειτουργία καθώς ουσιαστικά μεταξύ άλλων, ζει με μισή καρδιά, κάτι που δεν κατάλαβε κανείς ποτέ, παρά μόνο όταν ο Νέστορας έγινε τριών μηνών. Τότε που τυχαία βρέθηκαν στο ιατρείο ενός καρδιολόγου για κάτι άσχετο κι εκείνος τους ενημέρωσε πως το παιδί τους δεν έπρεπε να έχει επιβιώσει.
Πως το παιδί τους ζει από ένα θαύμα κι ένα πείσμα. Πως το οξυγόνο στον οργανισμό του δεν ξεπερνά το 20% και πως κάθε του ανάσα είναι αγωνιώδης...(Φαντάζεστε ένα βρέφος να ζει με το 20% της ανάσας του ενώ το φυσιολογικό είναι πάνω από 95%;)
Τους είπε πως το σκούρο χρώμα του δέρματος του, δηλώνει ανεπάρκεια και πως θα πρέπει άμεσα να υποβληθεί σε επέμβαση για να επιβιώσει...μια ακόμη ημέρα. 
Ήταν νύχτα. Η νύχτα που για πάντα άλλαξε την ζωή τους και έφυγαν από το ιατρείο του μουδιασμένοι σχεδόν νεκροί κι οι ίδιοι....
Ταξίδεψαν το ίδιο βράδυ όπως τους είπε ο γιατρός, με το αμάξι ως την Αθήνα, σε ένα ταξίδι σκοτεινό, βουβό και το πρωί βρέθηκαν στο Ιασώ. 
Ο Νέστορας έπρεπε να είχε πεθάνει τους είπαν. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει με τέτοια καρδιά. Κανείς! Πως είναι δυνατόν κανείς ποτέ από τους γιατρούς που τον παρακολούθησαν με υπέρηχους κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της μαμάς του μα και στη γέννα και μετά την γέννηση του, να μην κατάλαβε, να μην είδε, να μην αντιλήφθηκε ποτέ κάτι τόσο μεγάλο; Κανείς δεν ξέρει...μα συνέβη και αυτό που κρατάμε είναι ένα...την ανάγκη του Νέστορα να ζήσει!

Δυο μέρες μετά έγινε η επέμβαση και για πρώτη φορά είδαν το ροδαλό χρώμα του δέρματος του και είδαν το μικρό τους να μην παλεύει για την ανάσα του! Η επέμβαση εκείνη ήταν σημαντική και κέρδισαν χρόνο...μα ο χρόνος του είναι εξαιρετικά πολύτιμος!


Ο Νέστορας μεγαλώνοντας έχει δρόμο μπροστά του το ξέρουμε όλοι...κι ο ίδιος επίσης. Μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία, κάνει δύσκολες και σκληρές εξετάσεις και επεμβάσεις, κάθε απλή παιδική ασθένεια ή ίωση τον φέρνει στα σωματικά όρια του, παίρνει οξυγόνο στα ζόρικα κι έχει μπροστά του μια δύσκολη διαδρομή....
Έχει μάθει να δέχεται, να χαμογελά, να κάνει σκέρτσα και να παλεύει σιωπηλά γιατί είναι ένα πλάσμα φωτισμένο!
Ένα πλάσμα φωτισμένο που μας χρειάζεται...

Αγαπημένοι ενάμιση χρόνο πριν ζήτησα μέσα από αυτή εδώ την σελίδα την υποστήριξη σας για τον Παύλο, τον ανιψιό μου..Μέσα σε ελάχιστο χρόνο και μετά την τεράστια κινητοποίηση του κόσμου, όλων εσάς, μαζεύτηκε ένα μεγάλο πόσο που του επέτρεπε να φύγει για την Βοστόνη...μα ο Παύλος δεν πρόλαβε...Χάθηκε ένα ήρεμο Ανοιξιάτικο πρωινό και όλα όσα καταφέραμε για εκείνον σβήστηκαν σε μια στιγμή...Το χρηματικό ποσό που μαζεύτηκε για την υποστήριξη του, δεσμεύτηκε αυτόματα από την τράπεζα.

Λίγες μέρες πριν επισκέφθηκα το μέρος που αναπαύεται το μικρό μας αγόρι κι εκεί δίπλα του είχε μια υπέροχη ανθισμένη συστάδα από λεβάντες...και πάνω τους μια πεταλούδα! Ένα μήνυμα από εκεί μακριά...
Μια πίστη ξύπνησε μέσα από τον πόνο. Μια πίστη πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε...Εκεί μπροστά στην μαγική αυτή συμβολική εικόνα γεννήθηκε ξανά μια Ελπίδα!


Ο Νέστορας στις 24 Ιουλίου φεύγει. Ξανά για Βοστόνη! Ένα άλλο παιδί. Μιαν άλλη ιστορία! Θα ταξιδέψει με τους γονείς και τον πεντάχρονο αδερφό του με μια ειδικά διαμορφωμένη πτήση. Εκεί θα υποβληθεί από έναν εξειδικευμένο καρδιοχειρουργό και την ομάδα του σε μια επέμβαση που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον εκεί. Στο Boston Children's Hospital. Πουθενά αλλού στον κόσμο!
Δέχθηκαν τον Νέστορα σε αυτό το νοσοκομείο παρόλο που δέχονται εκατοντάδες αιτήσεις κάθε χρόνο. Και τον δέχθηκαν γιατί η περίπτωση του είναι τόσο σπάνια κι ιδιαίτερη που πιστεύουν πως αν δεν τον βοηθήσουν εκεί κανείς στον κόσμο δεν θα μπορέσει να το κάνει...
Κι ο Νέστορας όπως και κάθε παιδί αξίζει αυτή την ευκαιρία, γιατί χωρίς αυτή την ευκαιρία, δεν θα έχει ποτέ μια κανονική ζωή. 
Πάντα οι γονείς του θα αναρωτιούνται αν θα καταφέρει να πάει στα νήπια, αν θα προλάβει να πάει στο δημοτικό, αν θα τον δουν ποτέ έφηβο, αν θα γνωρίσει τον έρωτα και αν θα προλάβει ποτέ να ενηλικιωθεί....κι ο Νέστορας, θέλει να ζήσει.Το έχει βροντοφωνάξει με κάθε τρόπο. Με κάθε τρόπο!

Η Κατερίνα κι ο Νίκος είναι υπέροχοι γονείς. Γενναίοι, ατρόμητοι, ακούραστοι. ζουν με μια αδιανόητη αγωνία κι ενώ για χρόνια ήταν μόνοι τώρα έχουν όλους εμάς. Δεν επαναπαύτηκαν ποτέ, δεν ησύχασαν ποτέ και  ψάχνουν εδώ και χρόνια τρόπο να τον βοηθήσουν και να δώσουν στο μικρό τους γιο αυτή την ευκαιρία και μέσα από πολύ έρευνα και την βοήθεια σημαντικών Ελλήνων καρδιολόγων βρήκαν αυτό το νοσοκομείο.Το πιο εξειδικευμένο στον κόσμο σε θέματα παιδικής καρδιοχειρουργικής!
Έχει λοιπόν ξεκινήσει μια υπέροχη κινητοποίηση, γιατί η Κατερίνα κι ο Νίκος, τα δυο αυτά υπέροχα παιδιά είναι άνθρωποι μας. Φίλοι μας πια ανήκουν στον κύκλο αγάπης μας και δεν θα είναι ποτέ ξανά μόνοι!
Ο Σύλλογος μας το Δέντρο Ζωής κάνει ήδη προσπάθειες να βοηθήσει μα είμαστε λίγοι και πρέπει να γίνουμε περισσότεροι και περισσότεροι γιατί ο στόχος είναι μεγάλος και μόνο όλοι μαζί μπορούμε!

Ο ίδιος ο Νέστορας από φέτος είναι παιδί του  Σχολείου της Φύσης και η Κατερίνα είναι ένα από τα μαγικά μου κορίτσια ανήκοντας πια σε Κύκλους υποστήριξης και επίγνωσης και ξέρει να δίνει και να στηρίζει και να αγαπά.
Ήρθε η ώρα νομίζω να πάρει πίσω...και δεν ζητά τίποτε άλλο από την ζωή παρά μια ευκαιρία για το Νεστοράκο...Τον μικρό της ταξιδευτή!

Γιατί το όνομα του, που του το δώσανε πριν ακόμη μάθουν για την ιδιαιτερότητα της καρδιάς του σημαίνει ακριβώς αυτό...Νέστορας είναι αυτός που επιστρέφει από ένα μεγάλο μακρινό ταξίδι!

Αγαπημένοι ο Νέστορας είναι τρεισήμισι χρονών και χρειάζεται την βοήθεια μας για να συνεχίσει να μεγαλώνει και να χαίρεται τη ζωή!

Χρειάζονται πάνω από 300.000  ευρώ για την επέμβαση του και την ειδική μεταφορά του και μόνο με την δική μας υποστήριξη μπορεί να τα καταφέρει. Γνωρίζω την δύναμη του κόσμου, την έχω δει μέσα από την άμεση κινητοποίηση του για τον ανιψιό μου, μα και για άλλα παιδάκια που δεν μπορούν να πάρουν βοήθεια από την χώρα μας και πρέπει να μεταφερθούν στο εξωτερικό!
Κάποτε τα παιδιά αυτά στηρίζονταν στο κράτος τους...τώρα στηρίζονται στους πολίτες του κράτους τους.
Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολη η ζωή για όλους. Μα σκεφτείτε πως ο καθένας θα τολμούσε το αδιανόητο για το δικό του παιδί! 
Ας δώσουμε λοιπόν όλοι εμείς μια μικρή βοήθεια για να μπορέσουν αυτοί οι δυο γονείς να ανοίξουν τα φτερά του γιου τους δίνοντας του την ευκαιρία που του αξίζει.Την ευκαιρία που αξίζει κάθε παιδί!
Ο Νεστοράκος με το φωτεινό χαμόγελο που δεν μπορούσε να βγει ούτε μια σοβαρή φωτογραφία, επειδή είναι ένα πλάσμα τρισευτυχισμένο, χρειάζεται την δική μας υποστήριξη.


Όποιος μπορεί λοιπόν, αν μπορεί...δεν χρειάζεται πολλά όπως έχω ξαναπεί, από ένα παγωτό να στερηθούμε όλοι καταθέτοντας στην τράπεζα το ποσό του, εμείς οι απλοί άνθρωποι μπορούμε να κάνουμε ένα ακόμη θαύμα!

Ένα ακόμη αγαπημένοι! Γιατί πίσω από κάθε θαύμα βρίσκεται ένα παιδί!

Σας  δημοσιοποιώ τους λογαριασμούς τραπέζης όπου αν θέλετε και μπορείτε, θα έχετε την δυνατότητα να καταθέσετε έστω ένα ευρώ για τον μικρό. Δεν το ζητώ αγαπημένοι μα για ακόμη μια φορά, όπως και τότε....ελπίζω!

ALPHA BANK
Αρ. Λογ.: 483002101098037
ΙΒΑΝ: GR9001404830483002101098037
Swift-Bic: CRBAGRAA (για καταθέσεις απο εξωτερικό)
Δικαιούχοι: Κουτσαλή Η. Αικατερίνη (η μαμά)
και Κούκιος Ι. Νικόλαος (ο μπαμπάς)
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αρ. Λογ.: 5220044626517
ΙΒΑΝ: GR42 0172 2200 0052 2004 4626 517
Swift-Bic code: PIRBGRAA (για καταθέσεις απο εξωτερικό)
Δικαιούχος: Κούκιος Ι. Νικόλαος

Τηλέφωνα:
Κατερίνα 6976051186
Νίκος 6974108630

Κάθε κατάθεση θα πρέπει να αναφέρεται ως  Δωρεά και στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα "Από καρδιάς για το Νέστορα"  θα μπορείτε να ενημερώνεστε για οτιδήποτε νεότερο αφορά την υγεία του Νέστορα και την έκβαση του χρηματικού αυτού μαραθώνιου.

Ο χρόνος είναι εξαιρετικά περιορισμένος μα...μια νέα περιπέτεια ξεκινά...κι αυτή τη  φορά ελπίζω, πιστεύω, ξέρω πως θα έχει μια υπέροχη έκβαση κι ο Νέστορας θα ζήσει αυτή του την περιπέτεια σαν μικρός ήρωας...
Ένας τρελός και ασυγκράτητος πειρατής και ταξιδευτής των άγριων θαλασσών που ήρθε σε ετούτο τον κόσμο για να τον ζήσει ως το μεδούλι!
 Ας τον βοηθήσουμε....

Σας ευχαριστώ αγαπημένοι...Μια περιπέτεια ξεκινά...Ξεκινάμε μαζί της! Συμπορευτές ξανά. Συνοδοιπόροι ξανά. Σύμμαχοι ξανά, μα πάνω από όλα άνθρωποι! Άνθρωποι...Σας ευχαριστώ!
                                                                                                           Κατερίνα