Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Tell Her Today!

Λίγο καιρό πριν...Είμαι στο αεροπλάνο. Πετάω από Γερμανία, Ελλάδα. Το mp3 πάντα μαζί μου. Προέκταση του χεριού μου. Τα κομμάτια που αγαπώ είναι εκεί. Κατά καιρούς τα αλλάζω προσθέτω αφαιρώ, ανάλογα με τις εποχές και τα κέφια. Ένα τραγούδι όμως είναι πάντα εκεί! Δεν φεύγει ποτέ. Σαν να έχει μπει κάτω από το δέρμα μου και να έχει γίνει φύση μου.
Το ακούω και κάτι μέσα μου φουσκώνει. Μιλά για έναν έρωτα. Μια αγάπη που δεν πρέπει να την αφήσεις να φύγει.
Για έναν άνθρωπο που πρέπει να τα παρατήσεις όλα και να πας να τον βρεις και να του πεις αυτό που έχεις να του πεις....Όχι αύριο! Σήμερα!


Το αεροπλάνο κάνει γύρους πάνω από την Θεσσαλονίκη. Στην καμπίνα έχει απόλυτο θαρρείς σκοτάδι καθώς ετοιμαζόμαστε για προσγείωση και βλέπω τα λαμπάκια της νυχτερινής πόλης και καθώς αιωρούμαστε στον αέρα,  ο Tom  τραγουδά....Tell her today....και με ταξιδεύει...

Χρόνια πριν, τέλος καλοκαιριού, μια βραδιά ζεστή και όμορφη πολύ. Κι εμείς καθόμαστε σε ένα τραπέζι ενός μικρού μπαρ εστιατορίου δίπλα σε μια φλαμουριά...
Έχουμε ένταση μεταξύ μας μεγάλη...Μαλώσαμε, είπαμε, νιώσαμε, ξεκαθαρίσαμε ή έτσι νομίζαμε και πάνω που το είχαμε πάρει απόφαση πως η βραδιά πήγε χαμένη ακούστηκε ο Tom....Tell her today!

Κοιταχτήκαμε κι εκείνος  σηκώθηκε και πήγε στο μπαρ. Δεν ήξερα γιατί, μα μετά μου είπε πως πήγε να ρωτήσει τον τίτλο του τραγουδιού.
Την επόμενη ημέρα μου έκανε δώρο το cd κι από τότε έγινε όχι το τραγούδι μας...μα το τραγούδι που μας γυρνά πίσω στο νόημα που χάσαμε...

Με έναν περίεργο τρόπο...κάθε φορά που ξεχνώ, κάθε φορά που η ζωή με παρασύρει, κάθε φορά που θα χάσω μέσα μου το νόημα και θα αρχίζω να γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου στα χαμένα και τα ξεστόχαστα....ο Tom μου στέλνει το μήνυμα του, μέσα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, μέσα από μια πρωινή εκπομπή λίγο πριν φτάσω στη δουλειά, μέσα από το mp3 μου στο πρωινό τρέξιμο....πάντα θα με βρει ο Tom...

Έτσι και προχθές...με βρήκε, μια μέρα βαριά και στενάχωρη. Την ώρα που τα μάτια μου ήταν σκοτεινά και έβλεπαν μακριά το τίποτα, σταματημένη σε ένα φανάρι...με βρήκε...και μου είπε ... "drop everything go tell her today...."
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς ένα χρόνο πριν αποχαιρετούσαμε τον ανιψιό μου...και εκείνη τη στιγμή σταμάτησα στην άκρη του δρόμου για να στείλω ένα μήνυμα στον μπαμπά του και ξάδερφο μου...

Ηταν μια ημέρα γεμάτη φως, γεμάτη Άνοιξη...και καθώς πατούσα τα πλήκτρα στο κινητό μου σταματημένη εκεί στην άκρη του δρόμου, άκουσα στο ράδιο πως ήταν η παγκόσμια ημέρα ποίησης....και χαμογέλασα γιατί ο μικρός μας έφυγε μια τέτοια υπέροχη και συμβολική ημέρα και σαν αστραπή ήρθε στα χείλη μου ο υπέροχος στίχος του Ρίτσου από τις Γειτονιές του κόσμου

"Σκέψου η Ζωή να τραβάει το δρόμο της κι εσύ να λείπεις...
Να έρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα κι εσύ να λείπεις...
Να' ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με τα χρωματιστά φορέματα
κι εσύ να λείπεις..."

....και πόνεσα...για όλα αυτά που έρχονται κι εκείνος λείπει...Πόνεσα για όλους όσους λείπουν, ιδίως αν έφυγαν τόσο νέοι κι έχασαν τόσες Άνοιξες, τόσα διάπλατα παράθυρα, τόσο φως, τόσο έρωτα, τόσα φιλιά, τόση ζωή, τόσες ευκαιρίες...
...Έμεινα για λίγο εκεί με τον ήλιο να μου ζεσταίνει το πρόσωπο τον Ρίτσο να με πονά και τον Tom να μου θυμίζει...κι ύστερα συνέχισα το δρόμο μου, μόνο που άλλαξα διαδρομή κάνοντας έναν ολόκληρο κύκλο για να βγω στο Καραμπουρνάκι και να αγναντέψω τον ανοιχτό ορίζοντα με τον ήλιο να στραφταλίζει πάνω στα αιώνια νερά της θάλασσας. Άργησα, μα δεν αγχώθηκα... Εκείνο τον ήλιο, εκείνο το φως.
Τα άξιζα!

Η ζωή κυλά. Δεν περιμένει. Το ξέρουμε όλοι. Το νιώθουμε όλοι στο πετσί μας. Μα το ξεχνάμε.
Δεν νιώθουμε απειλή από το χρόνο που φεύγει....μέχρι που ο χρόνος φεύγοντας παίρνει κάτι, κάποιον, κάποια πολύτιμη!
Για αυτή την πολύτιμη απώλεια γράφω σήμερα αυτή την ανάρτηση...γιατί αν έχεις μια στιγμή μην την αφήσεις να χαθεί...
Πήγαινε. Πήγαινε και πες της το σήμερα. Πάγωσε το χρόνο. Παράτησε τα όλα. Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από αυτή την προσπάθεια. Την προσπάθεια να δώσεις αγάπη, να σκορπίσεις συναισθήματα στο σύμπαν, να μοιραστείς τα "νιώθω" σου. Δεν κινδυνεύουν οι ανθρώπινες σχέσεις από τα νιώθω μα από τον εγωισμό, τον συστολή, το φόβο, την έκθεση, τη σιωπή...Από τη σιωπή κινδυνεύουν οι σχέσεις αγαπημένοι...Τη σιωπή!

Σας αφιερώνω λοιπόν το λατρεμένο αυτό  συμβολικό στο δικό μου μυαλό τραγούδι και θα κλείσω και πάλι, με τον υπέροχο στίχο του Ρίτσου από την συλλογή του Γειτονιές του Κόσμου
..."θα 'σαι για πάντα μέσα σε όλα εκείνα που για αυτά έχεις λείψει...
θα'σαι για πάντα μέσα σε όλο τον κόσμο!"

Μήνυμα για εκείνον το μικρό μας και για όλους  όσους λείπουν και θα λείπουν κι η απουσία τους  είναι βαριά και αβάσταχτη...μα η ίδια αυτή απουσία μας θυμίζει όλα όσα έχουμε την δυνατότητα και το χρέος να ζήσουμε γιατί αυτά ακριβώς είναι αυτά για τα οποία εκείνοι έχουν λείψει...
...κι είναι  εκείνη η μαγική στιγμή που η απουσία των αγαπημένων μας, παίρνει το βάρος που της αξίζει. Γιατί η απουσία τους γίνεται από πόνος και μούδιασμα, υπενθύμιση, ευκαιρια και χρέος για ζωή....

Μην περιμένεις. Παράτησε τα όλα και πήγαινε!
Όχι αύριο μα σήμερα. Τώρα είναι η ευκαιρία! Πες του το σήμερα, γιατί μέσα σε κάθε μοίρασμα συναισθημάτων κρύβεται η μνήμη μιας λατρεμένης απώλειας....Η μνήμη ενός αγαπημένου πλάσματος.
Η μνήμη μιας αγάπης που δεν τη σταμάτησε ο θάνατος....

Καλημέρα αγαπημένοι! Στέλνουμε ένα πελώριο κύμα αγάπης εκεί έξω. Σηκώνουμε τηλέφωνα και κάνουμε κλήσεις. Τώρα όχι σε λίγο. Τώρα!
                                                                                                    Κατερίνα

Οι Γειτονιές του Κόσμου...
(κι εσύ να λείπεις) Γ. Ρίτσος



Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Φωτεινή γιρλάντα!

Ήθελα από καιρό να δημιουργήσω μιας και σπάνια πια βρίσκω το χρόνο να φτιάξω κάτι με το ρυθμό που το έκανα παλαιότερα κι αυτό με στεναχωρεί....
Θέλοντας λοιπόν να βάλω μια γιρλάντα με φωτάκια στο δωμάτιο που κοιμόμαστε άρχισα μια μικρή έρευνα κατεβάζοντας ιδέες.....
Το δωμάτιο που κοιμόμαστε δεν έχει για εμάς μόνο την έννοια της κρεβατοκάμαρας μα είναι χώρος ξεκούρασης, χαλάρωσης κι ηρεμίας. Μου αρέσει να  έχει απαλό φωτισμό ιδίως όταν διαβάζω λίγο πριν κοιμηθώ και τα Σαββατοκύριακα συχνά ξαπλώνουμε όλοι μαζί στο κρεββάτι και διαβάζουμε ή συζητάμε.

Τα Χριστούγεννα είχαμε μια όμορφη γιρλάντα με φωτάκια κρεμασμένη στο κεφαλάρι του κρεβατιού κι όταν την αφαιρέσαμε νιώσαμε πως ο χώρος έχασε λίγη από τη ζεστασιά και τη λάμψη του....

Έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μια παλιά πολύ όμορφη γιρλάντα που όμως είχε χαλάσει κι είχαν απομείνει τα λαμπάκια....Έκανα  μια γρήγορη ιντερνετική βόλτα, βρήκα τις πιο εύκολες και γρήγορες οδηγίες για να φτιάξω λουλούδια χάρτινα και να τα περάσω στα λαμπάκια...
Βρήκα οδηγίες με χαρτάκια για cup cakes αλλά καθώς μου ήταν δύσκολο να βρω θήκες στο χρώμα που μου άρεσε αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μικρού μεγέθους χαρτοπετσέτες που όμως τις έκοψα σε σχήμα κυκλικό με οδηγό ένα χαρτάκι από cup cake.


Έπειτα ακολούθησα ακριβώς τις οδηγίες διπλώνοντας  σε ημικύκλιο την στρογγυλή πια χαρτοπετσέτα που δεν ήταν τέλειος κύκλος μα δεν με πολυένοιαζε αυτό.


Έπειτα έτσι όπως ήταν διπλωμένη σε ημικύκλιο την ξαναδίπλωνα σε τρίγωνο κι αμέσως μετά, έκοβα τις άκρες σχηματίζοντας μικρά άτσαλα πέταλα κι έκοβα στο τέλος την μύτη του τρίγωνου όπου θα έμπαινε το κάθε λαμπάκι....




Μετά έβαζα το λαμπάκι και με θερμόκολλα κολλούσα τσαλακώνοντας ελαφρά την χαρτοπετσέτα πάνω σε κάθε λαμπάκι. Για το κάθε λαμπάκι χρησιμοποίησα δυο χαρτοπετσέτες, μα μπορούν να κολληθούν και περισσότερες αν θέλουμε το χάρτινο λουλουδάκι μας  πιο πλούσιο.



Έτσι σιγά σιγά κι όποτε είχα χρόνο και με ρυθμούς χελώνας ολοκλήρωσα σε μερικές ημέρες την φωτεινή μας γιρλάντα που στολίζει πια το δωμάτιο μας και με το απαλό φως της μας δίνει ζεστασιά και μεγάλη χαρά....



Ο χρόνος όλων μας είναι περιορισμένος και πια ότι κάνουμε το αρχίζουμε σήμερα και τελειώνει...όποτε τελειώσει...Αλλά όταν τελειώσει, τι χαρά!!! Τι χαρά αγαπημένοι!


Άξιζε για αυτή την μικρή χαρά να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο για να νιώσουμε έστω ελάχιστα δημιουργικοί και τέλος για να χαρίσουμε ένα ελαφρύ γλυκό φωτισμό και μια ζεστασιά στα νυχτερινά όνειρα μας....


Τώρα τα αγόρια θέλουν κι εκείνοι φωτεινές γιρλάντες για τα δικά τους δωμάτια και είμαστε σε αναζήτηση απλών κι εύκολων ιδεών.

Καλημέρα αγαπημένοι πλησιάζει Σαββατοκύριακο...ευκαιρία για δημιουργία!
                                                                                                                                Κατερίνα
Μπορείτε να βρείτε τις οδηγίες που συμβουλεύτηκα από το utube εδώ!

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Χτίζουμε ένα Σχολείο!

Το Σχολείο της Φύσης το ξέρετε πια...Το σχολείο της καρδιάς μας!
Το σχολείο που  αγαπήσαμε τόσο....και μας αγάπησε τόσο!


Το να είσαι μέρος ενός τέτοιου σχολείου είναι τεράστιο. Τεράστιο γιατί ανήκεις ξαφνικά σε μια κοινότητα. Τεράστιο γιατί αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Τεράστιο γιατί  όλοι εμείς δεν είμαστε απλά γονείς των παιδιών μας, μα είμαστε γονείς.
Γονείς των παιδιών. 
Των μικρών ανθρώπων κι έχουμε ευθύνη για αυτούς να αλλάξουμε τον κόσμο τους, να τον εμπλουτίσουμε, να τον γεμίσουμε ευκαιρίες....
Είμαστε τυχεροί που αυτό το σχολείο είναι δικό μας! Κι είμαστε δικοί του, οικογένεια....

Νιώθουμε όλοι μαζί την ανάγκη να γράψουμε ιστορία. Να ανατρέψουμε, να προσπαθήσουμε, να συμμετάσχουμε σε κάτι νέο. Σε ένα νέο όραμα που στόχο θα έχει όχι μόνο τα παιδιά μας...μα τα παιδιά όλων...και το πιο σπουδαίο....
Στόχο θα έχει όπως πάντα κι εμάς. Τους ταλαιπωρημένους, πάντα αγχωμένους ενήλικες. Που χρειάζονται να ξαναγίνουν παιδιά, να θυμηθούν, να γελάσουν, να παίξουν, να υπάρξουν ως παιδιά σε έναν κόσμο που τους θέλει βαρετούς ενήλικες!
Το σχολείο της Φύσης μας άφησε να δούμε το παιδί μέσα μας. Να το ξαναβρούμε. Να το συναντήσουμε. Να το φροντίσουμε. Το σχολείο της Φύσης...μας ένωσε...έγινε ο πόλος κι ο πυρήνας μας!

Και να τώρα το σχολειό μας μεγαλώνει! Μεγαλώνει και δημιουργεί μια μεγάλη έκρηξη στον χώρο της εκπαίδευσης....
Ένα νέο σχολείο θα γίνει σε λίγο καιρό πραγματικότητα....Ένα Δημοτικό σχολείο! Δημιουργώνας το μεγάλο Big Bang Education....
Με αφορμή αυτό, πέρυσι το καλοκαίρι έγινε μια μεγάλη υπέροχη εκδήλωση όπου είχα τιμή να ακούσω εμπνευσμένους ανθρώπους να μοιράζονται και να μιλούν μέσα από την επιστημονική τους εμπειρία!


Είμαι περήφανη που υπάρχω κι εγώ κάπου εκεί ως γονιός του αγαπημένου μας σχολείου...έτσι αφού απολαύσετε, τον πάντα μαγικό Άγγελο Πατσιά, την αγαπημένη Βέτα Γεωργιάδου και τον δημιουργικό Γιάννη Σωτηράκο, εμπνευστές όλους του εγχειρήματος... 
Θα βρείτε και την δική μου ομιλία στο 1.06.50 λεπτό....

Θα σας πρότεινα επίσης να δείτε στο utube όλες τις ομιλίες των σημαντικών επιστημονικών συνεργατών που μιλούν για την εκπαίδευση, την ανάπτυξη και την δημιουργικότητα των παιδιών και θα μαγευτείτε!


Το σχολείο μας πια γίνεται πραγματικότητα...Το όνειρο σταματά να είναι άπιαστο! Υπάρχει ένα πανέμορφο πια χωράφι που εκεί θα μπουν τα θεμέλια μιας νέας γενιάς. Μιας γενιάς ανθρώπων που γεννήθηκαν ελεύθεροι και μαθαίνουν με βάση αυτή την μαγική λέξη. Με ελευθερία. Με αρετή. Με πίστη!


Εκεί θα χτίσουμε όλοι μαζί ένα σχολείο. Θα ανοίξουμε μια κάψουλα στο μέλλον...
Δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγάλο από αυτό....Χρόνια πριν σαν περνούσα την πόρτα αυτού του σχολείο δεν μπορούσα να φανταστώ...Δεν μπορούσα ούτε στα πιο τρελά όνειρα μου πως θα γίνω μάρτυρας μιας απίστευτης δημιουργικής έκρηξης!

Τώρα η τρέλα συνεχίζεται και στην παρέα μας προστίθενται κι άλλου απίθανοι κι εμπνευσμένοι δημιουργικοί άνθρωποι κι ανάμεσα τους κι ο ιδρυτής της Coco-mat Παύλος Ευμορφίδης. 
Ενός ανθρώπου χαρισματικού, γεμάτου ενέργεια κι έμπνευση. Ενός ανθρώπου που τολμά να γίνει κυνηγός των ονείρων του και τα καταφέρνει...
Ενός ανθρώπου που αποτελεί πρότυπο για την επιχειρηματική, οικολογική κι ανθρωπιστική του δράση!
Την Τρίτη λοιπόν 7 Μαρτίου στις 18.00 στο Ολυμπιακό Μουσείο θα γίνει μια ακόμη  Big Bang Education εκδήλωση όπου θα έχουμε την χαρά να υποδεχτούμε τον κύριο Coco-mat Παύλο Ευμορφίδη στην μεγάλη παρέα μας και στο όραμα της Δημιουργίας ενός εναλλακτικού, οικολογικού, δημιουργικού κι εμπνευσμένου Δημοτικού σχολείου!

Αμέσως μετά την επόμενη ημέρα μια μεγάλη παρέα τρελών γονιών - με τη Βέτα όπως πάντα αρχηγό σε κάθε έγκλημα - θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη καβάλα στα ξύλινα ποδήλατα που δημιούργησε ο κος Ευμορφίδης, με πρώτη στάση για διανυκτέρευση στην Καβάλα και στόχο να φτάσουν σε δυο ημέρες στην Αλεξανδρούπολη όπου ο ίδιος, θα μιλήσει στο TEDx Αλεξανδρούπολης!

Εμείς θα είμαστε εκεί....στην τρέλα, στην χαρά στην έμπνευση, στο όραμα!
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είπε πως η επένδυση στην εκπαίδευση αποδίδει τον καλύτερο τόκο...κι εμείς μέσα από αυτό το Σχολείο επενδύουμε στην εκπαίδευση των μικρών ανθρώπων...κι ο τόκος δικός τους.  Χαλάλι ο τόκος...χαλάλι κάθε τόκος, για κάθε παιδί! 

Κάπου διάβασα πως κάθε προσπάθεια για διαπαιδαγώγηση θα είναι μάταιη μέχρι να μάθουμε στα παιδιά μας να  αγαπούν τα λιβάδια, τα πουλιά και τα λουλούδια! 
Στο Σχολείο της Φύσης ήρθαμε σε επαφή με αυτό, το τρυφερό μας κομμάτι. Κι εκεί μέσα, μέσα σε όλους μας ζει ένα παιδί που ξέρει να αγαπά, τα λιβάδια, τα πουλιά και τα λουλούδια από ένστικτο. Γιατί είναι κομμάτι τους...Γιατί εκεί ανήκει. Στη Φύση!

Όλοι εμείς εκεί, λοιπόν μαζί, μια παρέα τρελών που πίστεψαν σε ένα ακόμη πιο τρελό όραμα, μιας ακόμη πιο τρελής παιδαγωγού, χτίζουμε ένα σχολείο....
Γιατί κάθε φορά που χτίζεις ένα σχολείο, γκρεμίζεις μια φυλακή!!!

Αγαπημένοι σας προσκαλώ να είστε εκεί...μαζί μας. Συνοδοιπόροι στο όραμα. Γιατί κάθε όραμα που αφορά το μέλλον, μας αφορά. Και το μέλλον το ατενίζουμε μέσα από τα τρυφερά μάτια των παιδιών!...όλων των παιδιών!
Τρίτη 7 Μαρτίου στις 18.00 στο Ολυμπιακό Μουσείο. Σας περιμένουμε....
Περισσότερες πληροφορίες για το Big Bang Education.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Ένα ταξίδι αστραπή!

Βρέθηκα να πρέπει να οργανώσω ένα ταξίδι που έπρεπε να γίνει κι αυτό με άγχωνε. Έπρεπε να βολέψω αυτό και το άλλο....και δεν προλάβαινα και πότε να γίνει και πως.... Κι όμως αυτό το ταξίδι ήταν στους γονείς μου στη Γερμανία και πάλι η ζωή και το τρέξιμο και οι δουλειές ένιωθα να με πιέζουν. Μέχρι που απλά έκλεισα το εισιτήριο και μετά από λίγο καιρό έπιασα τον εαυτό μου να το περιμένει κολασμένα!

Με υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο με τρελό ενθουσιασμό και ξαφνικά....ήμασταν οι τρεις μας!
Κανείς άλλος...παρά μόνο εγώ κι οι γονείς μου, χωρίς παιδιά, συντρόφους, εγγόνια, παρά μόνο εμείς...
Τελευταία φορά το είχα ζήσει αυτό στην αποφοίτηση μου στην Αγγλία κι ήταν σαν με μια αστραπή να γύρισα πίσω...
Τελικά δεν σταματάς να είσαι ποτέ το παιδί των γονιών σου και πάντα σαν βρισκόμαστε μαζί εγώ είμαι το παιδί τους κι εκείνοι οι γονείς μου...
Μαζί τους είμαι πάντα μικρή έστω κι αν δεν είμαι καθόλου μικρή για όλους τους άλλους κι είναι αυτό τόσο ανακουφιστικό!

Περάσαμε τρεις υπέροχες ημέρες όπου αφού διεκπεραιώθηκαν όλες οι εκκρεμότητες, οργώσαμε με τη μαμά μου τα μαγαζιά.
Χαζέψαμε την ηλιόλουστη αγορά, φάγαμε σε όμορφα μικρά εστιατόρια, ήπιαμε καφέδες και φάγαμε γλυκά που αγαπάμε. 


....ναι αυτά είναι τα λατρεμένα μου berliner με γέμιση μαρμελάδα....


ναι...αυτό είναι το αγαπημένο μου παγωτό...spaggetti ice...κλαίω!


...και ναι αυτό είναι το αγαπημένο μου γερμανικό φαγητό σνίτσελ με χωριάτικα μακαρόνια...τι άλλο....





Μιλούσαμε με τις ώρες, περπατούσαμε με τις ώρες κι είναι τόσο εντυπωσιακό που μας αρέσουν τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Βόλτα στην μαγική κλειστή αγορά, γεμάτη μυρωδιές και γεύσεις. Στα καταστήματα με λουλούδια και είδη διακόσμησης. Χάζεμα στα υπαίθρια λουλουδάδικα, άλλοτε πιασμένες αγκαζέ σαν τις κουμπάρες κι άλλοτε απλά αγκαλιασμένες!











Είδα όλα όσα αγαπάω σε αυτή την πόλη. Από τα μαγαζιά, μέχρι την πλατεία και τα λάτρεψα όλα ξανά και ξανά.
Ο μπαμπάς μας ξυπνούσε με γλυκά από το φούρνο και πίναμε όλοι μαζί τον πρωινό μας καφέ πριν αρχίσουμε το σουλατσάρισμα και το βράδυ καταλήγαμε σε πολιτικές συζητήσεις και αναλύσεις περί παντός επιστητού  που μπορεί να κατέληγαν στις γνωστές μας διαφωνίες.
Γιατί μας αρέσει τόσο να διαφωνούμε...για όλα, πριν συμφωνήσουμε σε όλα!


Οι μέρες αυτές ήταν βάλσαμο. Σαν να έσταξε μια σταγόνα μέλι σε ένα ρόφημα και το γλύκανε. Έτσι το ένιωσα. Σαν μια ανάσα κι ήταν ένα πραγματικό δώρο.
Η Γερμανία όπως πάντα. όμορφη στα μάτια μου. Δυσκολεύομαι τόσο να πω αντίο κάθε φορά που πηγαίνω. 

Κυριακή πρωί πρόλαβα να κάνω και μια υπέροχη μοναχική βόλτα στη λίμνη να γεμίσω τα μάτια μου με λίγη από αυτή την ομορφιά της απλότητας. 
Όλα παγωμένα κόσμος παντού να βολτάρει και μέσα μου μια σιωπή, μια αγαλλίαση! Νιώθω κι εκεί σπίτι μου....κι έπρεπε να φύγω για να το νιώσω!







Οι γονείς μου, μου χάρισαν πολλά κι ανάμεσα στα πολλά και δυο χώρες να αγαπώ! Μα πιο πολύ μου χάρισαν την βάση που τόσο αποζητούσα σαν ήμουν παιδί. Πέρασαν χρόνια για να νιώσω πως εκείνοι είναι η βάση μου. Κι όπου είναι εκείνοι...είναι πατρίδα για εμένα! Γιατί ο μπαμπάς κι η μαμά είναι η πατρίδα ενός ανθρώπου...

Το ταξίδι τέλειωσε ξανά με ένα μεγάλο αντίο. Μέσα στο αεροπλάνο μόνη πια σκεφτόμουν τους δυο να με αποχαιρετούν από μακριά κι έβλεπα τα μάτια τους...
Μεγάλα και ορθάνοιχτα να με ψάχνουν για ένα ακόμη νεύμα, για ένα ακόμη κούνημα του χεριού! Δεν ήθελα να τους αφήσω και έχω την πολυτέλεια να κάνω όνειρα κάθε φορά που θα συναντηθούμε πως θα τους προσφέρω αυτό ή το άλλο...μα τελικά δεν μπορώ ποτέ να συν αγωνιστώ την δική τους αγάπη, προσφορά και φροντίδα!

Καμιά σχέση δεν χτίστηκε χωρίς κόπο. Καμία. Ούτε κι η δική μας βέβαια. Μα με κόπο φτάσαμε τη σχέση μας μακριά. Με τις αλήθειες μας. Με τις λέξεις μας. Με τις σκέψεις μας που έγιναν πράξεις. Κάθε απολαυστική στιγμή κρύβει πίσω της μια προσπάθεια...Μια αποδοχή. Ένα τέλος και μια αρχή.


Κοιτάζοντας από ψηλά τα φώτα της Θεσσαλονίκης σκεφτόμουν την δική μου οικογένεια που είναι εκεί κάτω και με περιμένει και εκείνο το κομμάτι που ένιωθα πως ξεκόλλησε με το αντίο των γονιών μου...κόλλησε ξανά με την σκέψη πως θα συναντήσω τα αγόρια μου!

Ένα ταξίδι αστραπή που γέμισε με χρυσόσκονη τον κρύο Φλεβάρη και με ζέστανε βαθιά!
Είμαι τυχερή το ξέρω. Τυχερή που τους έχω. Που μπορώ να τους ακούω σαν τους αναζητώ. Που μπορώ να πάρω, να δώσω, να μοιραστώ, να γελάσω, να θυμηθώ μαζί τους. Να νιώσω μαζί τους. Να μιλήσω, να αναλύσω, να κουτσομπολέψω, να  μαλώσω. Που μπορώ να είμαι δίπλα τους.
Που μπορώ ακόμη να είμαι το παιδί τους....Ένα προνόμιο που ξέρω πως δεν έχουν όλοι.

Χαμογελάμε. Ζούμε. Ρουφάμε την στιγμή που μας χαρίστηκε με γενναιοδωρία...και την τιμούμε, με την τιμή που της αξίζει. Με  το να χτίζουμε σχέσεις αγάπης κι εμπιστοσύνης...γιατί καμιά σχέση δεν είναι δεδομένη...όλες θέλουν κόπο κι αλήθεια και πίστη κι επιμονή και πάνω από όλα αφοσίωση!

Καλημέρα αγαπημένοι...χτίζουμε τις σχέσεις μας μέρα με τη μέρα. Ναι! Ακόμη κι αυτές που θεωρούμε δεδομένες...Ιδίως αυτές!
                                                                                                                             Κατερίνα

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Φοβάσαι τις αλλαγές;

Την Δέσποινα την γνώρισα μετά από μια δική της τηλεφωνική επαφή και δώσαμε ένα ραντεβού στο πανέμορφο μικρό της στούντιο. Μια νέα γυναίκα γεμάτη έμπνευση κι ενθουσιασμό και με ένα όραμα...
Να δημιουργήσει κάτι νέο και πρωτοποριακό στον χώρο του ιντερνετικού ραδιοφώνου. Οι εκπομπές της με ενθουσίασαν και με γέμισαν προσμονή για την δική μας συνάντηση.
Είναι υπέροχο σε μια τέτοια ζόρικη εποχή να βλέπεις νέους ανθρώπους να προσπαθούν να φτάσουν τα όνειρα τους και να μάχονται ενάντια σε κάθε φόβο και σε κάθε κρίση!
Οι εκπομπές της έχουν μια φρεσκάδα και μια απλότητα. Είναι διαφορετικές, έξυπνες, χιουμοριστικές, ευφάνταστες και απόλυτα απόλυτα κατανοητές κι ουσιαστικές, γιατί ο στόχος της είναι πάντα η κατανόηση, η φροντίδα κι η έμπνευση των ακροατών της. Μπορείτε να αντλήστε πληροφορίες την ιστοσελίδα στο Giatioxi και εδώ παρακολουθώντας την και από το fcb.
Περάσαμε λοιπόν μαζί ένα υπέροχο φωτεινό πρωινό κάνοντας μια συζήτηση με αφορμή τις αλλαγές της ζωής...Αλλαγές που επιλέγουμε ή μας επιλέγουν!
Σας την δημοσιεύω με όλη μου την αγάπη κι ευχές για ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!!!!!
Μπορείτε παρακάτω να ακούσετε όλη την συνέντευξη, συζήτηση με την αγαπημένη Δέσποινα....
"Γιατί Όχι" Ραδιοφωνική εκπομπή
Δέσποινα σε ευχαριστώ και...Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι....Αλλάζουμε.....
Κατερίνα

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Κομμάτι της Φύσης....

Παλιότερα τις καλές μέρες όπως λέμε όλοι πια κάθε χειμώνα θα την κάναμε μια τριήμερη εξόρμηση στα χιόνια...Τώρα που όλα άλλαξαν για όλους μας, οι εκδρομές μίκρυναν και συρρικνώθηκαν αλλά δεν θέλουμε να τις ξεχάσουμε. Τις φέρνουμε λοιπόν στα μέτρα μας...οπότε με την πρώτη ευκαιρία...ετοιμαζόμαστε.

Σαντουιτσάκια, σπιτικά γλυκά, χυμοί, νερά όλα έτοιμα, για ένα πικ νικ στα χιόνια και φεύγουμε...παίρνουμε τα βουνά...


Ξυπνάμε το πρωί κι ετοιμαζόμαστε στα σιωπηλά κι είναι τα μόνα πρωινά που κανείς δεν γκρινιάζει, κανείς δεν λέει ωχ που πάμε τώρα, μια Κυριακή έχουμε να κοιμηθούμε.


Όλοι τσιμουδιά...μπαίνουμε στο αμάξι και η χαρά είναι ξέχειλη για αυτό που φανταζόμαστε πως θα συναντήσουμε. Γελάμε, συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Ονειρευόμαστε.
Οι οροσειρές εκεί μακριά φαντάζουν πανέμορφα λευκές και το αμάξι καταπίνει γρήγορα τα χιλιόμετρα...κι όταν αρχίζουμε να μπαίνουμε στην διαδρομή που μας ανεβάζει στο βουνό μας πιάνει ενθουσιασμός και μια αγωνία καθώς το τοπίο γίνεται κάτασπρο. Υπέροχα λευκό. Κι εκεί...μας περιμένει πάντα μια ομορφιά ξεχωριστή κι άγρια...




Το έλκηθρο τους, έχει την τιμητική του. Πάνω κάτω πόσες φορές; Αμέτρητες. Ακούραστοι. Ξανά και ξανά...
Όταν έχει ήλιο όλα είναι αλλιώς έχουν άλλη λάμψη, άλλη ομορφιά μα και με ομίχλη και με μουντάδα πάλι είναι όλα τόσο απολαυστικά. Ο χιονοπόλεμος πάντα είναι μέσα στο πρόγραμμα το κύλισμα, το κυνηγητό, το βούλιαγμα, τα αγγελάκια...όλα τα γνωστά, είναι πάντα στο πρόγραμμα!







Εγώ με τον Άγγελο κατεβαίνουμε μαζί  κάνοντας σκι κουτσά στραβά κι ο μικρός προσπαθεί να ισορροπήσει, να βρει το ρυθμό του και το παλεύει τόσο παρόλο που κάθε δέκα λεπτά δηλώνει πως δεν θα ξαναπροσπαθήσει....
Μετά μόλις μας βλέπει να κατεβαίνουμε με φόρα ενθουσιάζεται και προσπαθεί ξανά και ξανά...με τον μπαμπά του να τον βοηθά και να τον στηρίζει σε κάθε ξέσπασμα απογοήτευσης....



Αυτές οι εκδρομές είναι σημαντικές για πολλούς πολλούς λόγους. Εκτός του ότι βγαίνουμε από το σπίτι και ξεσκουριάζουμε, το πιο σημαντικό είναι πως είμαστε μαζί. Δοκιμάζουμε νέα πράγματα και τον εαυτό μας.
Παρατηρούμε ο ένας τον άλλον σε συνθήκες ολότελα διαφορετικές και βέβαια είναι πιο εύκολο να επεξεργαστείς συμπεριφορές...Το πως αντιμετωπίζει ο καθένας μια νέα πρόκληση. Το που σταματά, το πως διαχειρίζεται τον φόβο ή τη δυσκολία του.
Τρελαίνομαι να κοιτάζω γύρω και να τους δείχνω εικόνες και μετά ξέρω πως βλέπουν τα πάντα μόνοι τους γιατί έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να το κάνει...

Τις προάλλες ανεβαίνοντας στην πίστα με τα πιατάκια ο Άγγελος που ήταν ακριβώς πίσω μου φώναξε "μαμά κοίτα" και μου έδειξε τα υπέροχα σύννεφα που περνούσαν με ταχύτητα πάνω από την κορυφή και την ομίχλη που χάνονταν μέσα στο δάσος....
και μετά καθώς διασχίζαμε όλοι μαζί ένα χιονισμένο μονοπάτι μέσα στο δάσος ο Γιώργος μου ψιθύρισε "άκου"....και κάναμε σιωπή για να ακούσουμε τον μαγικό ήχο του αέρα που περνούσε μέσα από τις κορυφές των δέντρων και σφύριζε απαλά ενώ ακούγονταν οι ήχοι των γυμνών κλαδιών που χτυπούσαν μεταξύ τους και  το τρίξιμο των κορμών που έγερναν...
Αυτοί οι ήχοι της φύσης με τρελαίνουν και χαίρομαι τόσο απίστευτα πολύ που ξέρουν πια να τους ξεχωρίζουν.





Το να βλέπω τον μεγάλο μου γιο να ρισκάρει και να κατεβαίνει την πίστα με όλο του τον φόβο με συγκινεί πολύ κι όλος αυτός ο χρωματιστός κόσμος των παιδιών της ηλικίας τους που ήταν σπαρμένα στις διαδρομές με snowboard και παράξενα σκουφιά τον ενθουσιάζει κι εκείνον πολύ! Και μου αρέσει αυτό. 
Είμαστε τόσο πολύ βουλιαγμένοι όλοι σε μια καθημερινότητα γεμάτη πρέπει και σε μαλακούς καναπέδες, που αυτή η αίσθηση της ελευθερίας που προσφέρει η φύση είναι  πραγματικό δώρο!




Οι σχέσεις σφίγγουν,  επαναπροσδιορίζονται, έρχεσαι κοντά, εμπιστεύεσαι, γελάς, βοηθάς, ακούς, βγαίνεις από το κουτί.

Κι ύστερα είναι εκείνο το τοπίο το μαγικό εκεί στην κορυφή κάθε βουνού...Είσαι ψηλά και τα σύννεφα εκεί μακριά να ταξιδεύουν να γεμίζουν χρώμα τον ουρανό. Η πίστα τεράστια καθαρή κι οι άνθρωποι κουκκίδες που περνούν με φόρα.
Καμιά φορά, αρχίζει απαλά να χιονίζει και πέφτει παντού αυτή η απόκοσμη σιωπή και οι μικρές νιφάδες πέφτουν στο παγωμένο πρόσωπο σου κι είναι και σε χτυπούν με μια τρυφερότητα...
Το λατρεύω αυτό! Απλά το λατρεύω....Κι εκεί μακριά...κατεβαίνουν τα σύννεφα...κι είναι σαν να ζεις σε ταινία. Μαγική, απόκοσμη και το σώμα βιώνει τόση χαρά που γεμίζεις με μια ενέργεια που κρατάει καιρό! Νιώθεις ολοζώντανος!


Κι όταν πέφτει πια το απόγευμα το χιονοδρομικό αδειάζει μα για εμάς, ανοίγει η μαγική τσάντα...και βγαίνουν τα σάντουιτς είναι πια παγωμένα κι αυτά...αλλά τα πιο νόστιμα του κόσμου!


Τρώμε εκεί πάνω στο χιόνι, στο αγιάζι, χοροπηδώντας για να ζεσταθούμε. Παγωμένοι μα τόσο γεμάτοι, τόσο χαρούμενοι....με όλα αυτά που είδαμε και νιώσαμε και καταφέραμε με το σώμα μας. 
Με όλη αυτή τη δόση αδρεναλίνης που πήραμε και γελάμε με τις τούμπες και τις άτυχες στιγμές του καθενός και νιώθουμε κοντά. Πιο κοντά από ποτέ....




Ο δρόμος του γυρισμού είναι πάντα σιωπηλός. Κοιμούνται παραδόξως...κι έχουν να κοιμηθούν στο αμάξι από τότε που ήταν μωρά....Αποκαμωμένοι αφήνονται...Από τη νύχτα του βουνού μπαίνουμε στα φώτα της πόλης. 
Που είναι η κανονική μας ζωή; Εκεί που την ζούμε ή εκεί που την απολαμβάνουμε; 
Τι είναι αληθινό σε όλο αυτό που ζούμε; Που ανήκουμε τελικά; Ποιος κόσμος είναι τόσο μεγάλος, που να χωρά τα όνειρα μα και την αλήθεια μας;
Που νιώθουμε πιο αυθεντικοί; Που είμαστε ο εαυτός μας;
Τι είναι τελικά το πραγματικό;


Τι είναι πιο πραγματικό από τον αέρα και την φρεσκάδα που μπορεί να προσφέρει μια μέρα στην εξοχή!
Θυμάμαι πως κάποια χρόνια πριν, έξοδος της Κυριακής, ήταν η ταβέρνα. Το καφέ. Η πιτσαρία. Έξοδος ήταν η παρέα γύρω από ένα τραπέζι ή κάθε τυπική συνήθως, μιας ώρας το πολύ βόλτας στην εξοχή, που θα έκλεινε με μια παρέα γύρω από ένα τραπέζι. 
Τώρα έξοδος είναι κάτι άλλο. Έξοδος είναι παπούτσια αθλητικά και ρούχα άνετα. Έξοδος είναι κύλισμα στο χώμα και πικ νικ  στα χόρτα, στην άμμο στα χιόνια. 
Τώρα έξοδος είναι η ένταση η αδρεναλίνη τα  διαδραστικά παιχνίδια, η σωματική άσκηση, οι περίπατοι στην εξοχή, η σωματική συμμετοχή, το ξύπνημα του σώματος κι όχι ο λήθαργος του.

Για εμάς είναι εύκολο γιατί τα βουνά είναι δίπλα μας, γύρω μας. Οι θάλασσες μια ανάσα δρόμος. Η ρεματιές απέναντι. Είμαστε τυχεροί γιατί η φύση είναι κοντά μας.
Μα η αλήθεια είναι πως η φύση είναι πάντα μέσα μας. Πάντα δίπλα μας αν την ψάξουμε. Και θυμάμαι τις εποχές που δεν είχα οικογένεια και δούλευα από το πρωί ως το βράδυ, τις μοναχικές μου Κυριακές, έφευγα από το διαμέρισμα κλουβί που ζούσα και τις περνούσα στην παραλία να αγναντεύω τη θάλασσα και να  διαβάζω το βιβλίο μου στα γρασίδια...παρέα με το σιωπηλό μου Νάντο.

Για εμένα η φύση είναι η ισορροπία και η σύνδεση μου και την αποζητώ...Με κάθε ευκαιρία...Με κάθε δικαιολογία. Με κάθε κλεμμένη στιγμή...κι επιλέγουμε πάντα να πηγαίνουμε σε μέρη χωρίς μουσική, χωρίς καντίνες, χωρίς "μπιτια" ή πολυκοσμία...γιατί μέσα στη σιωπή των ανθρώπων αναδεικνύονται οι ήχοι της φύσης...η κάθε της κρυφή ανάσα...

Καλημέρα αγαπημένοι! Γεννημένοι ελεύθεροι όλοι μας. Κομμάτι ενός κύκλου και κρίκοι μιας υπέροχης ζωντανής αλυσίδας. Ας το θυμόμαστε...κι ας νιώθουμε ξεχωριστοί για αυτό...
                                                                                                                    Κατερίνα
Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από το χιονοδρομικό 3 5 Πηγάδια στην πανέμορφη Νάουσα.