Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ημέρες καλοκαιρινής σιωπής....

Μπορεί να είμαστε ακόμη εδώ. Μπορεί να ζηλεύουμε τρελά όλες αυτές τις απίθανες καλοκαιρινές εικόνες στο instagram, μπορεί να μην έχουμε πάει σε νησιά κατάλευκα και σε χρυσές αμμουδιές, μπορεί να μην αρμενίζουμε σε διάφανους γιαλούς , αλλά τα Σαββατοκύριακα μας στην κοντινή μας παραλία είναι επικά!!!
Κουβαλάμε μαζί την Άρτα και τα Γιάννενα! Όλη μας την πραμάτεια...





Ξεκινάμε από το πρωί να ετοιμαζόμαστε και φτάνουμε εκεί με μόνο στόχο να περάσουμε καλά. Συχνά, μιας και η περιοχή είναι πολυσύχναστη, βρισκόμαστε με φίλους  και παρέες και περνάμε μαζί την ημέρα. 
Άλλες φορές είμαστε μόνοι και όπως και να΄χει η παραλία γίνεται σαλόνι μας...





Τέντες , ξαπλώστρες, ψησταριές, ένα κασόνι στην άμμο που γίνεται τραπέζι, μια ήρεμη αμμουδιά και σιγά σιγά σαν έρχεται το δειλινό τα χρώματα αλλάζουν και όλα γλυκαίνουν...
Τότε συνήθως βγαίνουν τα λατρεμένα καλαμπόκια....και μας βρίσκει έτσι απλά η νύχτα δίπλα στο κύμα...





Η αμμουδιά απέραντη και δική μας...Αχ αυτά τα Σαββατοκύριακα τα αγαπώ!

Κι αν δεν καταφέρουμε να πάμε κάπου ή να έχουμε παρέα, πάλι θα στήσουμε τραπέζι γιορτινό, σαν αυτό του Δεκαπενταύγουστου...που γιορτάσαμε το βραδάκι στην αυλή μας. 




Και μιας κι εγώ ήμουν σπίτι κι είχα χρόνο, έψησα αγαπημένα βιεννέζικα γλυκάκια που έγιναν ανάρπαστα και έκανα παγωμένη λεμονάδα και ζελεδάκια για τα παιδιά.
Στρώσαμε γιορτινό τραπέζι με μια απλή μακαρονάδα με pesto και παγωμένο κρασάκι και τσουγκρίσαμε στην υγειά της γιαγιάς μας Μαρίας που γιόρταζε...

Γιορτάσαμε κι ας ήμασταν μακριά!






Τελειώνει το καλοκαίρι κι όλα αυτά θα σταματήσουν, σκέφτομαι...Λίγες ημέρες ακόμη που η παραλία κι η αυλή θα μας καλοδέχονται...
Με στεναχωρεί αυτό. Η σκέψη αυτή μου προκαλεί άγχος. Σαν να μην έχω νιώσει ακόμη αυτή την ξεγνοιασιά που το μυαλό χάνεται...κι αναρωτιέμαι αν τη νιώθω αυτή την ξεγνοιασιά πια, τα καλοκαίρια της ζωής μου ως ενήλικης, ως εργαζόμενης κι αργότερα ως μαμάς...

Δεν ξέρω δεν θυμάμαι. Κάθε φορά οι περσινές φωτογραφίες με μπερδεύουν και σκέφτομαι "να δες πόσο ξέγνοιαστη φαινόσουν"...μα δεν ξέρω αν ήμουν. Αν στ' αλήθεια ήμουν τόσο ξέγνοιαστη όπως τότε που ήμουν παιδί κι αργότερα έφηβη με τα ξαδέρφια κι αργότερα ως νεαρή γυναίκα με τη τρέλα του έρωτα στα καλοκαιρινά τοπία!
Δεν θυμάμαι καν πως είναι να είσαι τόσο ξέγνοιαστη...

Όμως  και τώρα, που νιώθω το βουνό στο κεφάλι μου, τα Σαββατοκύριακα έρχονται και εκεί κοντά στο κύμα όλα αποκτούν άλλη διάσταση. Όλα φαίνονται τόσο απλά...με το τηλέφωνο απενεργοποιημένο...και τα "πρέπει" μακριά, τόσο ψεύτικα μακριά...
Ο Αύγουστος αυτός ήταν τόσο μοναχικός για εμένα...μα από την άλλη ο Αύγουστος είναι γεμάτος, γεμάτος με εκείνες τις γεμάτες, μεστές σιωπές που κρύβουν τόση μαγεία, τόση εσωτερικότητα πια, εκεί δίπλα στο κύμα, σε μια άδεια πόλη, σε μια ήρεμη διαδρομή. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που όλα σταματούν. Σαν τις σε αργή κίνηση σιωπές ανάμεσα σε δυο καρδιοχτύπια.
Κρατά μια μόνο στιγμή αυτή η Αυγουστιάτικη σιωπή...μα είναι τόσο, τόσο πολύτιμη!

Καλημέρα αγαπημένοι...δεν φύγαμε ακόμη, μα ήρθε η ώρα να μπούμε στην δική μας Καλοκαιρινή σιωπή. Καλό υπόλοιπο Αυγούστου σε όλους σας. Μακάρι να φύγετε όλοι έστω για λίγο, έστω για ένα Σαββατοκύριακο κάπου μακριά...ή κάπου κοντά που να φαντάζει μακριά, από την κανονική ζωή.

Ευχομαι ένα Αύγουστο γεμάτο θάλασσες κι ηλιαχτίδες, καθαρά νερά και φίλους και παρέες και φωτιές στην άμμο, γέλια παιδικά και χεράκια να σφίγγουν λαιμούς και ώμους μέσα σε γαλανές θάλασσες και φεγγάρια ολοστρόγγυλα κι αγγίγματα και λέξεις γεμάτες κι αληθινές και ήχους και μουσικές και γεύσεις και μελτέμια και μυρωδιές κι αγκαλιές...και να γυρίσουμε όλοι πίσω γεροί και γεμάτοι!

Γεμάτοι με πολύτιμες Καλοκαιρινές σιωπές...Καλά ταξίδια αγαπημένοι!
                                                                                                                   Κατερίνα

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Αύγουστος είναι...

Μπαλκόνι, βράδυ, με αναμμένες σιτρονέλες για τα κουνούπια. Εκεί μακριά ακούγονται βροντές...μάλλον βρέχει στον Όλυμπο! Μέσα από το σαλόνι ακούγονται οι φωνές των παιδιών και των φίλων τους. Πέντε μαντράχαλους, είχαμε σήμερα και περάσαμε την μέρα ακούγοντας γκαρίδες αντρικές από  ενθουσιασμένα τριχωτά, σπυριάρικα, δεκατετριάχρονα...Τι ζούμε!!!

Πίνω λικέρ μαστίχα...αναμμένα κεριά, τζιτζίκια, όλα ειδυλλιακά σχεδόν...και κοιτάζω την οθόνη εδώ και ώρα...θα γράψω. Θα γράψω. Θα γράψω...Μα τι να γράψω. 
Νιώθω πως έχω τόσα να πω που δεν μπαίνουν σε  σειρά και οι σκέψεις μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου και χοροπηδούν σαν μικρά ατίθασα τρελοκάτσικα...

Λέω θα βάλω μουσική και καταλήγω να γράφω τραγούδια για τρέξιμο στο mp3...δεν γράφω, δεν γράφω...κι αγχώνομαι!
Είναι η εποχή του κενού. Ο Αύγουστος ο χωρίς πρέπει, παρόλο που έχει τόσα πρέπει που με τρελαίνει. 
Πως έχω πάθει τέτοιο πράγμα Αυγουστιάτικα και πάλι εγώ να τρέχω να προλάβω deadlines και να κλείνω δουλειές που δεν μπορούν να περιμένουν; Πως διάολο μπερδεύτηκα κι έχω υποχρεώσεις κι έχω  κανονίσει αγώνες και προπονήσεις και  δεν κάνω τίποτε κι αγχώνομαι τρώγοντας φιστίκια ενώ κάθε πρωί που ξυπνάω στις 6.00 να πάω για προπόνηση  αντί να σηκωθώ, αράζω στη δροσιά του πρωινού και ξεκοκαλίζω βιβλία που με περιμένουν μήνες...Νομίζω πως διαβάζω για να μην τρέχω...

Έχω βγει τελείως εκτός προγράμματος και με πιάνει τρελό άγχος...κι εκεί που αγχώνομαι και βάζω πλαίσια και βγάζω προγράμματα και δίνω υποσχέσεις, εκεί που κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και σκέφτομαι πρέπει να στείλω τη δουλειά, πρέπει να ολοκληρώσω τις επαφές, να απαντήσω, να κάνω τηλέφωνα, να καταγράψω...ξαφνικά θυμάμαι να ποτίσω τα λουλούδια, ακούω μια ατάκα των παιδιών και τρέχω να την πω στο μπαμπά τους και γελάμε σαν χαζοί, θυμάμαι  ακριβώς εκείνη τη στιγμή να κάνω ένα ζελέ για τα παιδιά....μα δεν φτάνει αυτό μήπως να κάνω και μικρά γλυκάκια κορμού;

Συμμαζέψου λέω στον εαυτό μου έχεις να βγάλεις δουλειά, κοιτάζω το πρόγραμμα και δεν με παίρνουν οι μέρες κι εκεί που με πιάνει το άγχος  ξαφνικά κοιτάζω έξω από το τζάμι και βλέπω...αααααχ ένα μπουμπούκι και τρέχω να το χαρώ, να φωτογραφίσω τα φυτά, τα μυρμήγκια, τις πεταλούδες, τα σκυλιά, τα δέντρα, το σύννεφο, το μαμούνι....
Χάος!


Σηκώνομαι αποφασισμένη. Θα κάνω αυτό τέρμα και καθώς γυρίζω το κεφάλι μου, μα τι χάλια γυμνός φαίνεται αυτός ο τοίχος!!!Θα φτιάξω ένα mobile από κοχύλια για να κρεμάσω ακριβώς εκεί και μάλιστα τώρα!


Έλα τέρμα ώρα για δουλειά, μου λέω αφού δεν θέλεις να κάνεις τις εσωτερικές δουλειές κάνε τουλάχιστον τις εξωτερικές. Καιρός να ξεχορταριάσεις επιτέλους τον κήπο και πηγαίνοντας προς τα εκεί...αααα!!!! Έτοιμα τα σύκα...μα να τα αφήσω να πέσουν από το δέντρο...κι οι ορτανσίες ξεθύμανε το χρώμα τους ας κόψω τις τελευταίες να βάλω στο βάζο και ξεκινάω να κόβω φρούτα και λουλούδια και να στολίζω και να ξεχνιέμαι μετά κοιτάζοντας τα με χαρά...


Γυρίζω σπίτι από τις συναντήσεις και λέω, θα το γυρίσω ανάποδα...Θα κάνω όλα αυτά που με περιμένουν, θα μαγειρέψω, θα σιδερώσω, θα καθαρίσω...και μετά είναι απόγευμα και κοίταζω ο Λου πως με κοιτάζει...θέλει παιχνίδια το αγόρι μου και να τα χασομέρια πάλι κι όλα μένουν στη μέση...


Ο Αύγουστος παλιά...αχ ήταν γεμάτος τίποτα! Ταβανοσκόπηση στο σπίτι, ουρανοσκόπηση στη θάλασσα και πάλι πίσω!
Που πήγαν εκείνοι οι Αύγουστοι; Που χάθηκαν; Κι εγώ, εγώ με τα προγράμματα και το πλαίσια και τους κανόνες οριοθέτησης, τι απέγινα εγώ; Που χάθηκα και δεν μπορώ να με βρω και να με βάλω σε τάξη;
 Νιώθω σας παιδάκι σε βαρετό μάθημα Πρώτης Δημοτικού...που πήγε το νηπιαγωγείο μου;

Νιώθω τόσο χαμένη που άρχισα να παίρνω μαθήματα από ήρωες καρτούν....Προχθές λοιπόν βλέποντας το βράδυ το Kung Fu Panda με τα παιδιά, άκουσα τον  δάσκαλο Shifu να λέει στον Po...
" Αν κάνεις μόνο αυτά που ξέρεις, δεν θα γίνεις ποτέ  κάτι περισσότερο από αυτό που είσαι!" Αυτό ήταν. Θαμπώθηκα είδα το φως μου...
Ο Πα με κοίταζε με συμπόνια και τα παιδιά με ενθουσιασμό ο καθένας έβλεπε κάτι διαφορετικό σε εμένα. Τα παιδιά τη μαμά που συμμετέχει, το τρελό αγόρι το κορίτσι του που το' χει χαμένο, ακούει φωνές και μέσα από τα καρτουνίστικα παιδικά έργα τώρα!

Εγώ κρατάω τη φράση με στόχο να την κάνω πράξη, μα...αύριο όχι σήμερα βρε παιδί μου να περάσει ο Αύγουστος και θα ξαναγίνω αυτό που ήμουν και κάτι ακόμα...ένας Θεός ξέρει τι, έχω αρχίσει και με τρομάζω πια, μα πρέπει να αλλάζουμε και να εξελισσόμαστε, το είπε ο Δάσκαλος Shifu...που μετέτρεψε ένα πάντα από αρκούδι, σε Δράκο Πολεμιστή, μην γελάς δεν είναι λίγο...

Έτσι κι εγώ θα μεταμορφωθώ σε κάτι νέο, θα βάλω νέους στόχους, θα κυνηγήσω νέα σχέδια, νέα όνειρα...μα θέλω λίγο χρόνο, να εκεί σε μια αμμουδιά χρυσή, ξεχασμένη, να μην με φωνάζει κανείς "ΜΑΜΑΑΑΑ", να μην ξέρει κανείς το όνομα μου και να αγναντεύω το κύυυμα και να κοιτάζω το σύυυννεφο και να ακούω τους γλάααρους...
Έστω για λίγο. Για λίγο, ένα διάλειμμα ρε παιδιά!
Αύγουστος είναι...Άραγε τι γνώμη έχει για αυτό ο Δάσκαλος Shifu;...μούμπλε μούμπλε...
                                                                                                                              Κατερίνα

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ενθουσιασμός!

Τρία γλωσσικά συστατικά. Ένας σύνδεσμος Εν, ένα συνθετικό Θεός και μια παραγωγική κατάληξη  -ιασμός.
Όλα μαζί δημιούργησαν μια πελώρια λέξη που κατά γράμμα σημαίνει  "εν θεώ",  δηλαδή αυτό που έχει το Θεό μέσα του!

Ένα θεϊκό άγγιγμα σε κάτι...αυτό είναι ο ενθουσιασμός! και σκέφτομαι για πόσα συναισθήματα, για πόσους ανθρώπους, για πόσα όνειρα, για πόσα σχέδια, έχω νιώσει αυτό το θεϊκό άγγιγμα.
Όχι δεν είναι απλά πάθος. Δεν είναι η ορμή. Δεν είναι καν η αγάπη από μόνη της...Είναι όλα αυτά μαζί. Όλα αυτά που πίσω τους κρύβουν ένα μεγαλειώδες συναίσθημα. Ενθουσιασμό!

Και είναι κάποιες μέρες ...κι είναι πολλές...που ξυπνώ χωρίς να νιώθω τίποτα! Ξυπνάω και σέρνω τα πόδια μου στη γη χωρίς να ξέρω τι με κάνει να σέρνομαι, τι με κάνει να μην βρίσκω ουσία σε τίποτε...Ναι υπάρχουν αυτές οι ημέρες για όλους μας!

Κι ύστερα πέφτω πάνω σε μια ετυμολογία τόσο απλή...τόσο σοφά μεγαλειώδη και αναρωτιέμαι πότε το ένιωσα αυτό το συναίσθημα και γιατί...Πότε και γιατί! 
Δεν με νοιάζει πια γιατί το χάνω. Έπαψα να αναζητώ εξηγήσεις. Με νοιάζει να το βρίσκω. Με νοιάζει να ξέρω που είναι. Που είναι κρυμμένο αυτό το θεϊκό άγγιγμα με το οποίο κάποτε βίωνα στιγμές και συναισθήματα...
Τι με κάνει να ενθουσιάζομαι. Τι ξυπνά αυτή τη μοναδική αίσθηση πως κάτι είναι τόσο μεγάλο, τόσο σημαντικό που κουβαλά το θεό μέσα του.


...κι ύστερα ανοίγω τα παράθυρα και βλέπω αυτό τον κατακόκκινο ήλιο να ανατέλλει, βλέπω μάτια παιδικά να κοιτάζουν ένα παγωτό, μια θάλασσα να φουσκώνει και τα κύματα της να σκάνε σε μια χρυσή αμμουδιά, βλέπω ένα αγόρι να περνά πίσω από το αυτί τα μαλλιά της αγαπημένης του καθώς την κοιτά στα μάτια, βλέπω έναν σκύλο να χτυπά με μανία την ουρά του και να ορμά στην αγκαλιά αυτού που αγαπά, βλέπω μια μαμά να θηλάζει το μικρό της και να κοιτάζονται βαθιά καθώς το χέρι της κρατά το μικρό τρυφερό χεράκι, βλέπω τις ψηλές λεύκες να αναδεύονται απαλά στο άγγιγμα του αέρα κι ακούω τα φύλλα τους να σκορπίζουν τον ήχο από χιλιάδες μικρά κύμβαλα, βλέπω ένα μπουμπούκι να ανθίζει δειλά στη μικρή μα σημαντική στιγμή του, βλέπω μια γυναίκα να γέρνει στο λαιμό του άντρα της  ψιθυρίζοντας τον ξεχασμένο στίχο ενός τραγουδιού, ακούω ένα τραγούδι και το τραγουδώ δυνατά με τα παράθυρα ανοιχτά καθώς τρέχω με το αμάξι, μυρίζω το άρωμα του φρεσκοψημένου καφέ και δοκιμάζω εκείνη την πρώτη πιρουνιά του παστίτσιου που μόλις βγήκε από το φούρνο και βλέπω τα πιτσιρίκια να ορμούν στην κατηφόρα με τα ποδήλατα και τα χέρια τους ορθάνοιχτα στον αέρα που χτυπά το πρόσωπο τους, ελεύθερα, ευτυχισμένα και βλέπω τον ενθουσιασμό...Ναι βλέπω αυτό  τον ενθουσιασμό που έχει μέσα του άγγιγμα θεϊκό.

Έτσι απλά...και καταλαβαίνω πως είναι μια πελώρια λέξη που κρύβει μέσα της κάτι το μεγαλειώδες...
Μα το μεγαλειώδες, το θεϊκό κρύβεται στην μικρότητα.Ο ίδιος ο ενθουσιασμός φαντάζει πελώριος μα ζει, μέσα στην ταπεινότητα. Στην απλότητα. Στην ασήμαντη στιγμή μας, αυτή που προσπερνάμε περιμένοντας κάτι το μεγάλο να φανεί στον ορίζοντα...Εκεί στο μακρινό ορίζοντα που έχουμε στυλωμένα τα μάτια με μια πίκρα...Μια πίκρα για όλα αυτά που είναι εκεί μακριά... 

Μα ο ενθουσιασμός δεν είναι εκεί. Ο ενθουσιασμός δεν ζει σε άλλα πράγματα, άλλους ανθρώπους, άλλες στιγμές. Είναι μέσα μας. Τον κουβαλάμε. Πλάσματα ξεχωριστά κι εμείς, κρυμμένα μέσα στα σκοτεινά κουτάκια μας, έχουμε ξεχάσει πως κουβαλάμε κι ίδιοι μας άγγιγμα θεϊκό, μεγαλειώδες.

Αυτό τον Αύγουστο...Τον Αύγουστο του 2016, δεν εύχομαι τίποτε παρά μόνο αυτό. Να βρούμε τον ενθουσιασμό μας...Όχι αυτό τον ενθουσιασμό της καθομιλουμένης, μα τον ενθουσιασμό εκείνο. Εκείνο με τον ίδιο το Θεό μέσα του, που για να τον βρεις θα πρέπει να ξαναβρείς εκείνα τα καθαρά μάτια της ψυχή σου! Θυμάσαι που τα έχεις κρυμμένα;

Ενθουσιώδη Αύγουστο αγαπημένοι!
                                                                                                                              Κατερίνα

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Αναμνήσεις Χαράς!

Ξεκινήσαμε πρωί με  τον ήλιο να ανατέλλει και είχαμε χαρά μεγάλη. Μπήκαμε στο αμάξι τρέχοντας και μόλις φτάσαμε στην Αυστρία ο μεγάλος γιος που είχε αναλάβει την επιμέλεια της μουσικής έβαλε το πρώτο cd....Την Αλίκη στο Ναυτικό...
Και βρεθήκαμε στη μέση της autobahn, με ορθάνοιχτα τα παράθυρα, να τραγουδάμε όλοι μαζί ξανά και ξανά..."ας ήταν όλη η ζωή μου σαν και σήμερα, που είναι όλα γύρω μας και όμορφα κι ήμερα και είναι τόσο γαλανός και τόσο φωτεινός ο ουρανός...."
Υπέροχα σουρεαλιστικό!


Ήταν η πρώτη φορά που η διαδρομή δεν μας ένοιαζε μα θέλαμε να φτάσουμε. Όσο πιο γρήγορα, όσο πιο  βιαστικά μπορούσαμε να τα κάνουμε όλα, τα κάναμε για να φτάσουμε το γρηγορότερο δυνατό και οδηγήσαμε εναλλάξ τα ατέλειωτα χιλιόμετρα και τα παιδιά δεν έκαναν κιχ, δεν παραπονέθηκαν δεν ζήτησαν να σταματήσουμε πουθενά, παρά μόνο για να ξεπιαστούμε και πάλι να πάρουμε το δρόμο και καταφέραμε  αντί για απόγευμα, να φτάσουμε πρωί και να κάνουμε έκπληξη για ακόμη μια φορά στον παππού και τη γιαγιά μας....Και κάπως έτσι άρχισαν οι διακοπές μας στη Γερμανία!

Περάσαμε μαζί τους εννιά μόνο ημέρες...μα τι ημέρες ήταν αυτές!!!! Μαγικές. 
Η Γερμανία...απλά υπέροχη. Πανέμορφη. Μέσα στο φως και το χρώμα. Ο ήλιος της έδινε μια ζεστασιά και μια αίγλη απίθανη.Τα πάρκα γεμάτα, νερά να τρέχουν παντού και παιδιά, ημίγυμνα, να τρέχουν στις παιδικές χαρές και να κολυμπούν στις λίμνες και τα ποτάμια!
Μια χώρα φτιαγμένη για τα παιδιά. Όλα φτιαγμένα με βάση τους μικρούς ανθρώπους, σαν τα παιδιά να είναι οι μικροί πρωταγωνιστές της ζωής. Και τα παιδιά το ένιωθαν αυτό τόσο πολύ!


Boblingen

Από το super market που οπωσδήποτε θα τους κερνούσαν μια φέτα σαλαμάκι σε σχήμα χαμόγελου, από τα κουλουράκια που θα τους έδιναν στο φούρνο, από το ότι όλα είναι και στα μέτρα τους, από τις τουαλέτες ως τις καρέκλες, από το το ότι όπου κι αν πηγαίναμε είχε δημιουργική  απασχόληση για εκείνους και στα μουσεία ειδική ξενάγηση για παιδιά,σαν ο κόσμος όλος να ήταν στημένος για την δική τους καλοπέραση και φροντίδα!
Ο κόσμος χαμογελούσε τόσο κι ήταν ευγενικός με τα παιδιά  σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή στο φούρνο ο μικρός μου γιος μου είπε "μαμά εδώ είναι σαν να είναι χαρούμενοι που μας βλέπουν!"

Πήγαμε στο ζωολογικό κήπο ξανά και ενθουσιαστήκαμε ξανά, με την απίθανη ομορφιά του. Με το ότι παντού ήταν σχολεία με τα πιστιρίκια να κάθονται οκλαδόν μπροστά σε ζώα και να παρατηρούν καταγράφοντας και κάνοντας εργασίες. Δάσκαλοι με ίδια χρώματα μπλουζάκια και σακίδια μετρούσαν κεφάλια και αγόραζαν παγωτά για την ομάδα τους...
Καροτσάκι φορτωμένα με πράγματα και παιδιά παντού...ένας κόσμος πολύχρωμος κι υπέροχος! Ξέγνοιαστος.






Δες τώρα βλέμμα!!!!


Είδαμε ζώα και ψάρια και πουλιά και καταπληκτικά φυτά στον βοτανικό κήπο και βέβαια, μάθαμε τόσα πολλά, μέσα σε λίγες ώρες!
Μπήκαμε στο μοναδικό δάσος με σεκόγιες της Καλιφόρνια, που έχει μέσα στο ζωολογικό κήπο και ενθουσιαστήκαμε με το μέγεθος των αιωνόβιων δέντρων που ακουμπούσαν τον ουρανό, ενώ μάθαμε μέσα από τις γραμμές  στον κορμό τους,  να μετράμε την ηλικία τους...


Ζώντας κάθε φορά επίσης μια καταπληκτική περιπέτεια, έπρεπε να αφήσουμε για λίγο το ζωολογικό κήπο και να πάμε σε ένα κέντρο υγείας του ερυθρού σταυρού λίγο παρακάτω για να αφαιρέσουν από τον μικρό μας ένα τσιμπούρι...
Ο γιατρός ήταν Τούρκος, απίστευτα γλυκός, δεν μας πήραν χρήματα και βέβαια γελάσαμε με την καρδιά μας γιατί δεν έχουμε πάει ούτε μια φορά στη Γερμανία χωρίς να επισκεφθούμε νοσοκομείο!!!!Στο γυρισμό μας έπιασε μπόρα τρελή, γυρίσαμε μουσκίδια μα γελώντας και οι εργαζόμενοι του ζωολογικού μας περίμεναν με αγωνία στην πόρτα και φωτίστηκε το πρόσωπο τους αφού μας είδαν πια χαλαρούς και τον Γιώργο δίχως δάκρυα!

Βρεθήκαμε στο μουσείο Φυσικής ιστορίας ξανά, να βλέπουμε τα απολιθώματα και να ενθουσιαζόμαστε με μικρές ανασκαφές και με όλα τα περίεργα ζώα και τα τέρατα που βρέθηκαν κατά την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου της Γερμανίας και ήταν σαν να ζήσαμε από κοντά την εποχή των παγετώνων.





Τις ημέρες που ο καιρός χάλασε πήγαμε στα μουσεία της Porsche και της Mercedes και τρελαθήκαμε πραγματικά γιατί  ουσιαστικά μέσα από την βιομηχανική επανάσταση, είδαμε την εξέλιξη του κόσμου μας και γίναμε μάρτυρες της ανάπτυξης του. 




Mercedes Benz Museum



Μέσα στο μουσείο της Porche συστηθήκαμε με τη Sally  από το έργο Cars κι έβλεπες τα παιδιά όλα να κοιτούν με ανοιχτό το στόμα από τον ενθουσιασμό...σαν να συνάντησαν κάποιο διάσημο,


ενώ στο μουσείο της Mercedes είδαμε το ειδικό τζιπ που κατασκευάστηκε για το έργο Lost World...χωρίς να καταφέρει βέβαια να επιβιώσει ούτε αυτό, από τον τυρανόσαυρο Ρεξ...Τα αγόρια ήταν απλά ευτυχισμένα!


Μέσα στα μουσεία είχε  δραστηριότητες με πειράματα φυσικής και μηχανικής και τα αγόρια τρελάθηκαν, άσε που δεν μπορούν ακόμη να διανοηθούν πως στη Γερμανία η αστυνομία οδηγεί στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους, Porsche!!!


Καταβροχθίζαμε τα αξεπέραστα γλυκά και τα πρωινά της γιαγιάς και του παππού!!!! Και στο γυρισμό στο αμάξι κουβαλούσαμε καμιά δεκαπενταριά κιλά παραπάνω λόγω των κιλών που έβαλε ο καθένας μας καθώς δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να τρώμε....



Πιο πολύ από όλα ξεχωριστές ήταν οι εκδρομές μας στα δάση και σε δραστηριότητες μέσα σε αυτά! 
Μπήκαμε στο Μέλανα Δρυμό και τρελαθήκαμε με το μέγεθος των δέντρων. Με τα χρώματα της φύσης τριγύρω....Αξέχαστη η αίσθηση της μικρότητας μας ανάμεσα τους!

North Schwartzwald


Μέσα στο δάσος είχε χιλιόμετρα διαδρομών που έπρεπε να περπατάμε ξυπόλητοι κι ήταν υπέροχο. Απόλυτα απόλυτα λυτρωτικό. όλοι με τα παπούτσια στο χέρι να προχωράμε πάνω σε μαλακό χώμα, και μετά πάνω σε θεματικά δρομάκια με πρόκες, κουκουνάρια, γυαλάκια, λάσπες...μέχρι που καταλήξαμε σε ρυάκια με νερό κι ήταν μια τρέλα!






Παντού χρωματιστά παιδιά να παίζουν μουσκεμένα και να χοροπηδούν στα ρυάκια και τα μικρά συντριβανάκια και τις λάσπες...Υπέροχο θέαμα που μας ενθουσίασε και μια χαρά μια ζεστά αληθινή χαρά μπήκε μέσα μας...Η μαμά μου χοροπηδούσε σαν κοριτσάκι μαζί με τα εγγόνια της...κι ήταν τόσο συγκινητικό το θέαμα για εμένα!



Κι ύστερα Τα αγόρια κρεμάστηκαν σε πανύψηλα δέντρα και περπατούσαν δεμένοι πάνω σε ξύλα και σχοινιά...κι ήταν ότι πιο όμορφο έχω δει. 








Όλοι ενήλικες και παιδιά από οκτώ ετών και πάνω, έκαναν μια μικρή εκπαίδευση για το πως να χειριστούν το εξοπλισμό και πως να δένονται για να είναι ασφαλισμένοι με τρεις ασφάλειες και μετά ανέβαιναν εκεί ψηλά, σε δέντρα από 4 έως 16 μέτρα, μόνοι και έπρεπε μόνοι να φροντίσουν τον εαυτό τους και ήταν απίστευτο το θέαμα γιατί έβλεπες πιτσιρίκια χωρίς της επίβλεψη μεγάλων να περνούν τις ασφάλειες ξανά και ξανά και ξανά και να σκαρφαλώνουν και να πετούν από δέντρο σε δέντρο σαν μικροί Ταρζάν.

Αυτή η αίσθηση της εμπιστοσύνης με ενθουσίασε. Αυτή η απόλυτη προσήλωση των Γερμανών και η πειθαρχία από μικρή ηλικία!
Σου δίνω οδηγίες και πρέπει μόνος σου να το κάνεις κι ήταν εντυπωσιακό το πόσο προσεκτικά ήταν όλα τα πιτσιρίκια ακολουθώντας κατά γράμμα όλα όσα τους ειπώθηκαν. Αξιοθαύμαστο στα αλήθεια! και βέβαια κάθε αμφιβολία μου εξανεμίστηκε σαν είδα κι τα δικά μου αγόρια να ακολουθούν κατά γράμμα τους κανόνες ασφαλείας. Και μπορεί ο μπαμπάς να ήταν εκεί κοντά στο μικρό μας μα η ασφάλεια του ήταν αποκλειστικά δική του ευθύνη καθώς κανείς άλλος δεν μπορούσε να περάσει τις ασφάλειες πάνω στα σχοινιά παρά μόνο εκείνος κι εμείς έπρεπε να εμπιστευτούμε πως το κάνει σωστά...και δεν έκανε ούτε ένα λάθος, ούτε μια ανοησία!

Κάτω από τα δέντρα οι υπόλοιποι, έψηναν μέσα στην τεράστια φωτιά, έπαιζαν ομαδικά παιχνίδια, ή ξάπλωναν στα γρασίδια αγκαλιασμένοι....Δρομείς και ποδηλάτες έκαναν προπονήσεις και οικογένειες με ποδήλατα και πλήρη εξοπλισμό παντού!
Ζήλεψα...Ζήλεψα με τον σεβασμό και την ευκολία και με την οποία χαίρονταν το δάσος και την φύση!
Ζήλεψα το ότι απολάμβαναν τα δάση τους με τις ατέλειωτες διαδρομές και το ότι οι δρομείς μπορούσαν να τρέχουν χιλιόμετρα χωρίς να φοβούνται επιθέσεις σκυλιών...αυτό το τελευταίο το ζήλεψα περισσότερο από όλα!


Τις πολύ ζεστές ημέρες πήγαμε στις πισίνες....Τεράστιοι χώροι εξωτερικοί και εσωτερικοί μαζί που μπορούσες να παίξεις και να κολυμπήσεις και να κάνεις δραστηριότητες και να περάσεις με ελάχιστα χρήματα όλη η οικογένεια, μια ολόκληρη αξέχαστη ημέρα!
Γενικά οι τιμές σε όλα συγκριτικά πάντα με την δική μας χώρα ήταν εντυπωσιακές....11 ευρώ οικογενειακό εισιτήριο στις εξωτερικές πισίνες. 16 ευρώ οικογενειακό, στο Μουσείο  της Mercedes 20 ευρώ οικογενειακό στο Μουσείο της Porsche, 11 ευρώ οικογενειακό στο Μουσείο Φυσικής ιστορίας, 40 ευρώ οικογενειακό στο ζωολογικό, 32 ευρώ στις κλειστές θεματικές πισίνες, και 48 ευρώ στην αιώρηση στα δέντρα και παντού με δωρεάν πάρκινγκ βέβαια, χώρους φροντισμένους και πεντακάθαρες τουαλέτες παντού....
Αν συγκρίνω όλα αυτά με τα 54 ευρώ οικογενειακό εισιτήριο στην Ελλάδα για την Waterland....ναι οι τιμές είναι απλά απίθανες!


Fildorado

 ...και βέβαια προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια...είχε ουρές γοργόνας για τα κορίτσια! Δεν θέλει πολύ για να χάσει κανείς τα μυαλά του....


Τα αγόρια κυκλοφορούσαν εκστασιασμένα γιατί όλα στα μάτια τους ήταν εξωτικά! Ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε στη Γερμανία καλοκαίρι και η αίσθηση είναι τελείως διαφορετική από ότι τον Χειμώνα. Έχει τόσα πολλά απίστευτα πράγματα να κάνεις που δεν ξέρεις πραγματικά τι να πρωτοδιαλέξεις.

Στους πανέμορφους δρόμους του Tubingen τα αγόρια αγόρασαν αυτούς του δυο φίλους που ήταν από εκείνη τη στιγμή και μετά κάθε στιγμή στα χέρια τους και χώνονταν, σχεδόν σε κάθε μας φωτογραφία, σε βαθμό ενοχλητικό!


Η πόλη αυτή η μαγική η χρωματιστή, τα Χριστούγεννα είναι γεμάτη μαγεία και το καλοκαίρι γεμάτη όνειρα. Η ομορφιά της αξεπέραστη.
Θα μπορούσα να ζήσω εκεί το έχω ξαναπεί...Τη λατρεύω αυτή την πόλη με το ποτάμι στη μέσα και τα μικρά καφέ κατάμεστα από κόσμο και τα πλακόστρωτα δρομάκια γεμάτα χρώμα από τα λουλούδια...Μουσικές παντού, κουλτουριάρικα μικροκαταστήματα, ήλιος, φως...Στο λόφο το παλάτι, παντού κανάλια με νερά. όνειρο στ' αλήθεια! 






Μα όσο κι αν όλα ήταν πανέμορφα...πουθενά, πουθενά δεν ήταν τόσο όμορφα όσο στο σπίτι και την αυλή της γιαγιάς και του παππού! Τα λουλούδια στον κηπάκο ολάνθιστα κι ευτυχισμένα!


Εκεί καταλήγαμε και σε εκείνες τις αγκαλιές χωνόμασταν στην αρχή και το τέλος κάθε ημέρας...
Ο παππούς δεν μπορούσε να ακολουθήσει στις περιπέτειες καθώς μια πρόσφατη επέμβαση τον κράτησε στο σπίτι, κι η γιαγιά μας ακολούθησε λίγες φορές μα πάντα καταλήγαμε εκεί...Μαζί!






Εκεί ο Γιώργος φύσηξε τα κεράκια των δέκα του χρόνων κι ήταν τόσο χαρούμενος. όλοι ήμασταν τόσο χαρούμενοι!
Σαν κανένα όμορφο μέρος να μην μπορεί να συναγωνιστεί ένα γιαγιαδίστικο φιλί. Μια τσιμπιά του παππού. Ένα πείραγμα. Μια  από εκείνες τις σφιχτές ασφαλής αγκαλιές του παππού τους!

Γιώργηδες....

...Μα κάπως έτσι όλα τελειώνουν...κι έφτασε η ημέρα του αντίο! Είχε δάκρυα...πολλά. Είχε αγωνία καθώς και πάλι την ίδια εκείνη ημέρα ο μπαμπάς μου έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο κι η μαμά να πρέπει να αντεπεξέλθει ολομόναχη στις ανάγκες της δουλειάς.... και φεύγαμε και αγκαλιαζόμασταν και σκεφτόμουν πως έπρεπε να μπορώ να μείνω για να βοηθήσω. 

Να τους δώσω την φροντίδα που τόσο χρειάζονται και τα παιδιά να τους χαρίσουν την χαρά που τόσο έχουν ανάγκη. Ένιωθα να τους εγκαταλείπω...
Μα έπρεπε να πούμε αντίο. όπως πάντα...όπως χρόνια τώρα και μπήκαμε στο αμάξι σε ένα σιωπηλό ταξίδι με έναν υπέροχο ήλιο και ένα υπέροχο φως να γεμίζει με χρώμα τα καταπράσινα χωράφια και τα απέραντα Γερμανικά δάση. 
Ο γυρισμός έχει πάντα μια θλίψη. Μια πίκρα και μια ελπίδα μαζί...να μην είναι αυτό το αντίο παντοτινό. Να ξανάρθουμε. Να ξαναχαρούμε τους αγαπημένους μας παππούδες. Να ξαναδούμε τα δάση και τις λίμνες...και όλα όσα αγαπάμε εκεί!


Είπαμε αντίο στην πόλη που γεννήθηκα και με σημάδεψε. Κι ήταν αυτό, ένα ταξίδι που απολαύσαμε κι αγαπήσαμε και μας έφερε τόσο κοντά και νιώσαμε τόσο όμορφα και τόσο ...ομαδικά που το χρειαζόμασταν πραγματικά!

Οι γονείς μου βρήκαν πάλι το ρυθμό τους χωρίς εμάς. Ο μπαμπάς βγήκε από το νοσοκομείο κι είναι πια μια χαρά...κι ευχόμαστε όλα τα στραβά να περάσουν. Είναι δύσκολο να είναι μακριά μια οικογένεια κι αυτή η δυσκολία πολλαπλασιάζεται αν μπουν στη μέση θέματα υγείας, μα χαιρόμαστε σαν αυτά περνούν και φεύγουν κι ελπίζουμε να μην ξανάρθουν για κανέναν!

Μέσα μας είμαστε γεμάτοι εικόνες και συναισθήματα μεγάλα από τις περιπέτειες που ζήσαμε και νιώσαμε κι από όλα αυτά τα θαυμαστά και ξεχωριστά που είδαμε.
Η Γερμανία είναι μια όμορφη χώρα και το καλοκαίρι....και η μικρή μας πόλη στην περιοχή που η οικογένεια μου έστησε το σπιτικό της  κοντά 46 χρόνια πριν είναι ένα μέρος πανέμορφο αρκετά νότια με λιγότερο βαρύ κλίμα και πλούσιο πολύ γιατί εκεί στήθηκε η βαριά βιομηχανία της Γερμανίας. Έτσι προσέλκυσε πολλούς μετανάστες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και ο πληθυσμός των Γερμανών να είναι λίγο περισσότερο ανοιχτός και ευαισθητοποιημένος και δεκτικός από ότι βοριότερα.

Ένα μέρος αγαπημένο...Μια πόλη ξεχωριστή μέσα μου. Πάντα και για πάντα, γιατί κι εκεί...είχα την τύχη να έχω ρίζες. γιατί τελικά άσχετα που το που μεγαλώνει κανείς...όπου έχουν ζήσει οι γονείς τους απλώνονται κι οι ρίζες του!Κι οι ρίζες των παιδιών του...

Μια τεράστια ανάρτηση με πολλές πολλές φωτογραφίες...ελάχιστες μπροστά σε αυτές που έχουμε και μαρτυρούν όλα τα υπέροχα που ζήσαμε. 
Υπάρχουν πανέμορφα μέρη που μπορεί κανείς να πάει με τα παιδιά του αν βρεθεί εκεί κοντά ή στην ευρύτερη περιοχή κι εύχομαι κάποιες άλλες φορές να σας ξεναγήσω ιντερνετικά, σε αυτά...

Ευχομαι ένα υπέροχο υπόλοιπο καλοκαιριού για όλους μας. Καλά ταξίδια. Καλές εμπειρίες. Μα πιο πολύ εύχομαι καλές αναμνήσεις...
Πλούσιες. Ζωντανές. Αληθινές! Να μαρτυρούν τη χαρά! Αυτό...Να μαρτυρούν μόνο χαρά!

Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                                                      Κατερίνα