Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Φοβάσαι τις αλλαγές;

Την Δέσποινα την γνώρισα μετά από μια δική της τηλεφωνική επαφή και δώσαμε ένα ραντεβού στο πανέμορφο μικρό της στούντιο. Μια νέα γυναίκα γεμάτη έμπνευση κι ενθουσιασμό και με ένα όραμα...
Να δημιουργήσει κάτι νέο και πρωτοποριακό στον χώρο του ιντερνετικού ραδιοφώνου. Οι εκπομπές της με ενθουσίασαν και με γέμισαν προσμονή για την δική μας συνάντηση.
Είναι υπέροχο σε μια τέτοια ζόρικη εποχή να βλέπεις νέους ανθρώπους να προσπαθούν να φτάσουν τα όνειρα τους και να μάχονται ενάντια σε κάθε φόβο και σε κάθε κρίση!
Οι εκπομπές της έχουν μια φρεσκάδα και μια απλότητα. Είναι διαφορετικές, έξυπνες, χιουμοριστικές, ευφάνταστες και απόλυτα απόλυτα κατανοητές κι ουσιαστικές, γιατί ο στόχος της είναι πάντα η κατανόηση, η φροντίδα κι η έμπνευση των ακροατών της. Μπορείτε να αντλήστε πληροφορίες την ιστοσελίδα στο Giatioxi και εδώ παρακολουθώντας την και από το fcb.
Περάσαμε λοιπόν μαζί ένα υπέροχο φωτεινό πρωινό κάνοντας μια συζήτηση με αφορμή τις αλλαγές της ζωής...Αλλαγές που επιλέγουμε ή μας επιλέγουν!
Σας την δημοσιεύω με όλη μου την αγάπη κι ευχές για ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!!!!!
Μπορείτε παρακάτω να ακούσετε όλη την συνέντευξη, συζήτηση με την αγαπημένη Δέσποινα....
"Γιατί Όχι" Ραδιοφωνική εκπομπή
Δέσποινα σε ευχαριστώ και...Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι....Αλλάζουμε.....
Κατερίνα

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Κομμάτι της Φύσης....

Παλιότερα τις καλές μέρες όπως λέμε όλοι πια κάθε χειμώνα θα την κάναμε μια τριήμερη εξόρμηση στα χιόνια...Τώρα που όλα άλλαξαν για όλους μας, οι εκδρομές μίκρυναν και συρρικνώθηκαν αλλά δεν θέλουμε να τις ξεχάσουμε. Τις φέρνουμε λοιπόν στα μέτρα μας...οπότε με την πρώτη ευκαιρία...ετοιμαζόμαστε.

Σαντουιτσάκια, σπιτικά γλυκά, χυμοί, νερά όλα έτοιμα, για ένα πικ νικ στα χιόνια και φεύγουμε...παίρνουμε τα βουνά...


Ξυπνάμε το πρωί κι ετοιμαζόμαστε στα σιωπηλά κι είναι τα μόνα πρωινά που κανείς δεν γκρινιάζει, κανείς δεν λέει ωχ που πάμε τώρα, μια Κυριακή έχουμε να κοιμηθούμε.


Όλοι τσιμουδιά...μπαίνουμε στο αμάξι και η χαρά είναι ξέχειλη για αυτό που φανταζόμαστε πως θα συναντήσουμε. Γελάμε, συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Ονειρευόμαστε.
Οι οροσειρές εκεί μακριά φαντάζουν πανέμορφα λευκές και το αμάξι καταπίνει γρήγορα τα χιλιόμετρα...κι όταν αρχίζουμε να μπαίνουμε στην διαδρομή που μας ανεβάζει στο βουνό μας πιάνει ενθουσιασμός και μια αγωνία καθώς το τοπίο γίνεται κάτασπρο. Υπέροχα λευκό. Κι εκεί...μας περιμένει πάντα μια ομορφιά ξεχωριστή κι άγρια...




Το έλκηθρο τους, έχει την τιμητική του. Πάνω κάτω πόσες φορές; Αμέτρητες. Ακούραστοι. Ξανά και ξανά...
Όταν έχει ήλιο όλα είναι αλλιώς έχουν άλλη λάμψη, άλλη ομορφιά μα και με ομίχλη και με μουντάδα πάλι είναι όλα τόσο απολαυστικά. Ο χιονοπόλεμος πάντα είναι μέσα στο πρόγραμμα το κύλισμα, το κυνηγητό, το βούλιαγμα, τα αγγελάκια...όλα τα γνωστά, είναι πάντα στο πρόγραμμα!







Εγώ με τον Άγγελο κατεβαίνουμε μαζί  κάνοντας σκι κουτσά στραβά κι ο μικρός προσπαθεί να ισορροπήσει, να βρει το ρυθμό του και το παλεύει τόσο παρόλο που κάθε δέκα λεπτά δηλώνει πως δεν θα ξαναπροσπαθήσει....
Μετά μόλις μας βλέπει να κατεβαίνουμε με φόρα ενθουσιάζεται και προσπαθεί ξανά και ξανά...με τον μπαμπά του να τον βοηθά και να τον στηρίζει σε κάθε ξέσπασμα απογοήτευσης....



Αυτές οι εκδρομές είναι σημαντικές για πολλούς πολλούς λόγους. Εκτός του ότι βγαίνουμε από το σπίτι και ξεσκουριάζουμε, το πιο σημαντικό είναι πως είμαστε μαζί. Δοκιμάζουμε νέα πράγματα και τον εαυτό μας.
Παρατηρούμε ο ένας τον άλλον σε συνθήκες ολότελα διαφορετικές και βέβαια είναι πιο εύκολο να επεξεργαστείς συμπεριφορές...Το πως αντιμετωπίζει ο καθένας μια νέα πρόκληση. Το που σταματά, το πως διαχειρίζεται τον φόβο ή τη δυσκολία του.
Τρελαίνομαι να κοιτάζω γύρω και να τους δείχνω εικόνες και μετά ξέρω πως βλέπουν τα πάντα μόνοι τους γιατί έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να το κάνει...

Τις προάλλες ανεβαίνοντας στην πίστα με τα πιατάκια ο Άγγελος που ήταν ακριβώς πίσω μου φώναξε "μαμά κοίτα" και μου έδειξε τα υπέροχα σύννεφα που περνούσαν με ταχύτητα πάνω από την κορυφή και την ομίχλη που χάνονταν μέσα στο δάσος....
και μετά καθώς διασχίζαμε όλοι μαζί ένα χιονισμένο μονοπάτι μέσα στο δάσος ο Γιώργος μου ψιθύρισε "άκου"....και κάναμε σιωπή για να ακούσουμε τον μαγικό ήχο του αέρα που περνούσε μέσα από τις κορυφές των δέντρων και σφύριζε απαλά ενώ ακούγονταν οι ήχοι των γυμνών κλαδιών που χτυπούσαν μεταξύ τους και  το τρίξιμο των κορμών που έγερναν...
Αυτοί οι ήχοι της φύσης με τρελαίνουν και χαίρομαι τόσο απίστευτα πολύ που ξέρουν πια να τους ξεχωρίζουν.





Το να βλέπω τον μεγάλο μου γιο να ρισκάρει και να κατεβαίνει την πίστα με όλο του τον φόβο με συγκινεί πολύ κι όλος αυτός ο χρωματιστός κόσμος των παιδιών της ηλικίας τους που ήταν σπαρμένα στις διαδρομές με snowboard και παράξενα σκουφιά τον ενθουσιάζει κι εκείνον πολύ! Και μου αρέσει αυτό. 
Είμαστε τόσο πολύ βουλιαγμένοι όλοι σε μια καθημερινότητα γεμάτη πρέπει και σε μαλακούς καναπέδες, που αυτή η αίσθηση της ελευθερίας που προσφέρει η φύση είναι  πραγματικό δώρο!




Οι σχέσεις σφίγγουν,  επαναπροσδιορίζονται, έρχεσαι κοντά, εμπιστεύεσαι, γελάς, βοηθάς, ακούς, βγαίνεις από το κουτί.

Κι ύστερα είναι εκείνο το τοπίο το μαγικό εκεί στην κορυφή κάθε βουνού...Είσαι ψηλά και τα σύννεφα εκεί μακριά να ταξιδεύουν να γεμίζουν χρώμα τον ουρανό. Η πίστα τεράστια καθαρή κι οι άνθρωποι κουκκίδες που περνούν με φόρα.
Καμιά φορά, αρχίζει απαλά να χιονίζει και πέφτει παντού αυτή η απόκοσμη σιωπή και οι μικρές νιφάδες πέφτουν στο παγωμένο πρόσωπο σου κι είναι και σε χτυπούν με μια τρυφερότητα...
Το λατρεύω αυτό! Απλά το λατρεύω....Κι εκεί μακριά...κατεβαίνουν τα σύννεφα...κι είναι σαν να ζεις σε ταινία. Μαγική, απόκοσμη και το σώμα βιώνει τόση χαρά που γεμίζεις με μια ενέργεια που κρατάει καιρό! Νιώθεις ολοζώντανος!


Κι όταν πέφτει πια το απόγευμα το χιονοδρομικό αδειάζει μα για εμάς, ανοίγει η μαγική τσάντα...και βγαίνουν τα σάντουιτς είναι πια παγωμένα κι αυτά...αλλά τα πιο νόστιμα του κόσμου!


Τρώμε εκεί πάνω στο χιόνι, στο αγιάζι, χοροπηδώντας για να ζεσταθούμε. Παγωμένοι μα τόσο γεμάτοι, τόσο χαρούμενοι....με όλα αυτά που είδαμε και νιώσαμε και καταφέραμε με το σώμα μας. 
Με όλη αυτή τη δόση αδρεναλίνης που πήραμε και γελάμε με τις τούμπες και τις άτυχες στιγμές του καθενός και νιώθουμε κοντά. Πιο κοντά από ποτέ....




Ο δρόμος του γυρισμού είναι πάντα σιωπηλός. Κοιμούνται παραδόξως...κι έχουν να κοιμηθούν στο αμάξι από τότε που ήταν μωρά....Αποκαμωμένοι αφήνονται...Από τη νύχτα του βουνού μπαίνουμε στα φώτα της πόλης. 
Που είναι η κανονική μας ζωή; Εκεί που την ζούμε ή εκεί που την απολαμβάνουμε; 
Τι είναι αληθινό σε όλο αυτό που ζούμε; Που ανήκουμε τελικά; Ποιος κόσμος είναι τόσο μεγάλος, που να χωρά τα όνειρα μα και την αλήθεια μας;
Που νιώθουμε πιο αυθεντικοί; Που είμαστε ο εαυτός μας;
Τι είναι τελικά το πραγματικό;


Τι είναι πιο πραγματικό από τον αέρα και την φρεσκάδα που μπορεί να προσφέρει μια μέρα στην εξοχή!
Θυμάμαι πως κάποια χρόνια πριν, έξοδος της Κυριακής, ήταν η ταβέρνα. Το καφέ. Η πιτσαρία. Έξοδος ήταν η παρέα γύρω από ένα τραπέζι ή κάθε τυπική συνήθως, μιας ώρας το πολύ βόλτας στην εξοχή, που θα έκλεινε με μια παρέα γύρω από ένα τραπέζι. 
Τώρα έξοδος είναι κάτι άλλο. Έξοδος είναι παπούτσια αθλητικά και ρούχα άνετα. Έξοδος είναι κύλισμα στο χώμα και πικ νικ  στα χόρτα, στην άμμο στα χιόνια. 
Τώρα έξοδος είναι η ένταση η αδρεναλίνη τα  διαδραστικά παιχνίδια, η σωματική άσκηση, οι περίπατοι στην εξοχή, η σωματική συμμετοχή, το ξύπνημα του σώματος κι όχι ο λήθαργος του.

Για εμάς είναι εύκολο γιατί τα βουνά είναι δίπλα μας, γύρω μας. Οι θάλασσες μια ανάσα δρόμος. Η ρεματιές απέναντι. Είμαστε τυχεροί γιατί η φύση είναι κοντά μας.
Μα η αλήθεια είναι πως η φύση είναι πάντα μέσα μας. Πάντα δίπλα μας αν την ψάξουμε. Και θυμάμαι τις εποχές που δεν είχα οικογένεια και δούλευα από το πρωί ως το βράδυ, τις μοναχικές μου Κυριακές, έφευγα από το διαμέρισμα κλουβί που ζούσα και τις περνούσα στην παραλία να αγναντεύω τη θάλασσα και να  διαβάζω το βιβλίο μου στα γρασίδια...παρέα με το σιωπηλό μου Νάντο.

Για εμένα η φύση είναι η ισορροπία και η σύνδεση μου και την αποζητώ...Με κάθε ευκαιρία...Με κάθε δικαιολογία. Με κάθε κλεμμένη στιγμή...κι επιλέγουμε πάντα να πηγαίνουμε σε μέρη χωρίς μουσική, χωρίς καντίνες, χωρίς "μπιτια" ή πολυκοσμία...γιατί μέσα στη σιωπή των ανθρώπων αναδεικνύονται οι ήχοι της φύσης...η κάθε της κρυφή ανάσα...

Καλημέρα αγαπημένοι! Γεννημένοι ελεύθεροι όλοι μας. Κομμάτι ενός κύκλου και κρίκοι μιας υπέροχης ζωντανής αλυσίδας. Ας το θυμόμαστε...κι ας νιώθουμε ξεχωριστοί για αυτό...
                                                                                                                    Κατερίνα
Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από το χιονοδρομικό 3 5 Πηγάδια στην πανέμορφη Νάουσα.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Μια ανάσα...

Ο Φλεβάρης μπήκε ....σκληρά....

Ξημερώματα του ερχομού του κι ένα παιδί γεννήθηκε χωρίς να πάρει ποτέ την πρώτη του ανάσα...
Πολλοί άνθρωποι ήμασταν άγρυπνοι και περιμέναμε...περιμέναμε ξέροντας πως δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε. 
Πως δεν μπορούσαμε να είμαστε βοήθεια σε τίποτε παρά μόνο έτσι, από υποστήριξη στους δυο γονείς. Στέλνοντας τους ενέργεια και δύναμη...
Στέλνοντας σε εκείνη τη γενναία γυναίκα όλη μας την αγάπη γιατί ξέραμε μα δεν μπορούσαμε ούτε να διανοηθούμε την αγωνία και τον πόνο ενός τοκετού, που δεν περιμένει καμιά ανάσα....

Είναι αυτές οι στιγμές που όλοι μένουμε βουβοί, κάποιοι παγωμένοι. Που καμιά λέξη δεν φαντάζει αρκετή κι ούτε είναι...και τότε...σκέφτηκα την δύναμη της ομάδας. Την δύναμη του Κύκλου...
Τρεισήμισι χρόνια πριν έγραφα για εκείνην αυτή την ανάρτηση. Εκείνο το απίθανο πλάσμα που τότε ζούσε το αδιανόητο. 
Τώρα εκείνη θα γινόταν ο οδηγός, σε μιαν άλλη μαμά που ζούσε το αδιανόητο... Θα γινόταν ο φάρος που θα  έδειχνε το δρόμο. Αυτό σημαίνει αλληλοβοήθεια μέσα σε έναν Κύκλο.
Η αλληλουποστήριξη. Η αίσθηση πως δεν είσαι μόνος...

Εκείνη που το είχε ήδη ζήσει είχε τις λέξεις. Είχε τις στιγμές. Είχε τη μνήμη. Είχε την σκληρή εμπειρία και την μετέφερε. Εκείνη τόσο τρυφερά προσφέρθηκε κι έγινε οδηγός στον πόνο. Γιατί η εμπειρία, τέτοιες στιγμές είναι πιο σημαντική από τη γνώση... Θυμάμαι τρεισήμισι χρόνια πριν με ρωτούσε "Θα περάσει; Θα περάσει ποτέ αυτός ο πόνος;"
Δεν ήξερα να απαντήσω και ρώτησα την αγαπημένη μου ξαδέρφη που ήξερε καλύτερα έχοντας ζήσει την απώλεια δυο μωρών και η απάντηση της ήταν "ναι! πες της. Δεν θα πονά το ίδιο. Θα περάσει"....

Τώρα μιλώντας μαζί της τη ρώτησα "τελικά πέρασε;"...Γέλασε σιγανά και μου απάντησε..."πονάει αλλά όχι όπως πριν...Εκείνος ο πόνος, ναι πέρασε"...

Μα πριν περάσει κάνει την τραγική του πορεία. Οι ενοχές. Η θλίψη. Η οργή. Η απογοήτευση. Ο κύκλος του πόνου  αλλάζει,  γυρίζει, μεταβάλλεται ξανά και ξανά. Ξανά και ξανά σαν τρενάκι του τρόμου, που ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην επόμενη στροφή. 

Είναι συγκλονιστικό όλο αυτό αν το ζεις από έξω και νιώθεις ανήμπορος. Ανίκανος να σταθείς αληθινά δίπλα σε αυτόν που πονά, μα είναι ψέμα. Το να είσαι εκεί είναι αρκετό. Είναι σαν κάποιος να είναι άρρωστος κι ενώ δεν έχεις να του προσφέρεις φάρμακο στον πόνο μπορείς ωστόσο να του προσφέρεις ανακούφιση. 
Να του σταθείς. 
Κάποιοι άνθρωποι από φόβο, από ανασφάλεια, αποσύρονται σαν βλέπουν έναν τέτοιο πόνο μπροστά τους. Νιώθουν αδύναμοι να βοηθήσουν... Μα η αλήθεια είναι πως ο πόνος θέλει υποστήριξη. Θέλει αυτιά. Θέλει αγκαλιές. Θέλει χρόνο...Στον πόνο όλοι είμαστε αρκετοί, ακόμη και με την σιωπή μας. Στον πόνο δεν φεύγεις. Μένεις εκεί κάπου δίπλα. Αναλαμβάνεις. Ανακουφίζεις, στα γρήγορα, διεκπεραιώνεις, όλα αυτά που είναι δύσκολο να τα κάνει αυτός που πονά. 
Στα δύσκολα απλά φροντίζεις...

Αυτή η διαθεσιμότητα είναι ανακουφιστική για τον άνθρωπο που υποφέρει. Η διαθεσιμότητα της προσφοράς. 
...κι είναι υπέροχο το πως όλοι  οι άνθρωποι μαζεύονται μαζί και συσπειρώνονται για να βοηθήσουν. Πως σε χρόνο μηδέν στήθηκαν δίχτυα ασφαλείας και δημιουργήθηκαν αλυσίδες αγάπης. Οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε τόσο γενναιόδωρα πλάσματα...

Υπάρχουν γεγονότα που ακουμπούν τις ζωές κάποιων ανθρώπων που είναι σκληρά. Τα σκληρότερα! Τα αδιανόητα. Και βλέπεις εκείνες τις ζωές να μάχονται. 
Να αντιστέκονται όχι στον πόνο, μα στο βούλιαγμα. Να αντιστέκονται στην παραίτηση. Να αντιστέκονται να αφεθούν και να γίνουν έρμαια της θλίψης. 
Είναι ένας αγώνας γενναίος και σκληρός....και βλέποντας τον αναρωτιέμαι  γιατί...γιατί...γιατί πρέπει να το ζήσει αυτό...γιατί!!!!!


Μα η ζωή έχει τα σχέδια της. Τις απαντήσεις τις φέρνει ο χρόνος...τώρα σειρά έχει η επιβίωση. Η ζωή που πάντα παίρνει το προβάδισμα.
Την ρωτάω "πως είσαι;" και μου απαντά..."Καλά! Καλά!" 
Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι ακριβώς της συνέβη δεν μπορεί να φανταστεί πως αυτή η γυναίκα μόλις έχασε κάτι πελώριο. Πολύτιμο! Το πιο πελώριο...αλίμονο, το πιο πολύτιμο!

Μα εκείνη είναι τόσο αποφασισμένη...που στέκεται εκεί όρθια και λέει πως είναι καλά. Έστω κι αν δεν είναι...έστω κι αν απέχει έτη φωτός από το καλά....όμως παλεύει. Παλεύει τόσο σκληρά με τον πόνο κι αναμετριέται κι έχει εκείνη την ιερή εικόνα των στραγγισμένων γυναικών, που αντιστάθηκαν. Που δεν εγκατέλειψαν...

Είναι κάτι τέτοιες ώρες που κι εγώ αναρωτιέμαι πιο είναι το σωστό...τι να κάνω παραπάνω, τι λιγότερο. Τι να πω και τι όχι...Ναι έχω αμφιβολίες πολλές κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με τόσο αρχέγονα και σκληρά συναισθήματα...κι όταν χάνω το δρόμο οι ίδιοι οι άνθρωποι που πονούν με κατευθύνουν κι αυτό είναι τόσο απίστευτο.Τόσο συγκινητικό....

Ένα βήμα τη φορά λοιπόν μικρή μου. Γενναία μου μικρή! Ένα βήμα τη φορά...Στάθηκες πιο μαμά από ποτέ για το μικρό σου  αερικό. Πιο μαμά από ποτέ!
...όλοι οι υπόλοιποι απλά ας είμαστε εκεί...έτσι όπως ξέρουμε. Έτσι όπως μπορούμε.

Ένα φιλί πετά στον αέρα, για εκείνη την μικρή ροζ ανάσα που δεν βγήκε ποτέ...μα αγαπήθηκε όσο τίποτε...
Τι κρίμα...τι κρίμα...

Συνεχίζουμε αγαπημένες...πονεμένες, γενναίες μου. Γυναίκες υπέροχες με άδειες αγκαλιές μα γεμάτες καρδιές....Πάντα συνεχίζουμε. Η ζωή ξέρει τον τρόπο...Η ζωή είναι ο μόνος τρόπος...κι η ανάσα μας, η μόνη απάντηση σε κάθε πόνο...
                                                                                                                        Κατερίνα

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Η σχέση μας είναι παιδί!

Παρατάει το χέρι του με ένταση στη μέση του δρόμου και περπατά γρήγορα μπροστά του. Εκείνος μένει για λίγο σύξυλος. Μετά την ακολουθεί με έντονο βήμα. Την προλαβαίνει και την σταματά. "Φύγε." Του λέει έντονα. "Δεν καταλαβαίνεις!"

"Τι να καταλάβω γαμώτο" απαντά εκείνος έντονα. "Αυτό είναι το πρόβλημα." Λέει εκείνη ακόμη πιο έντονα. 
"Το οτι δεν έχεις καταλάβει ακόμη, τι πρέπει να καταλάβεις..."
"Ρε συ θα με τρελάνεις."
Απαντά  εκείνος και φαίνεται τελείως μπερδεμένος. Τώρα πια μιλούν έντονα. Ακούγονται όχι μόνο από εμένα που είμαι κοντά και τους παρακολουθώ διακριτικά, μα κι από τους τριγύρω.
Οι κινήσεις τους πια είναι έντονες και κεφάλια γυρνούν να τους κοιτάξουν με περιέργεια. Κι εκεί στη μέση του δρόμου σαν να είναι μόνο οι δυο τους λογομαχούν...προσπαθούν να γίνουν κατανοητοί, προσπαθούν να βρουν άκρη,  να τραβήξουν ο ένας την προσοχή του άλλου...
Εκείνη περπατά, σταματά, κάνει να φύγει, ξαναγυρνά. Κουνά τα χέρια του μιλά με ένταση. Εκείνος την κοιτά προσπαθεί να καταλάβει, προσπαθεί να την ακουμπήσει...
Αγαπιούνται φαίνεται τόσο έντονα το πόσο αγαπιούνται...

Μα είναι θυμωμένοι. Μπερδεμένοι. Κουρασμένοι....εκείνη γυρίζει αποφασιστικά πια να φύγει, εκείνος πίσω της την προλαβαίνει ξανά, τη σταμάτα, την γυρίζει και σκύβει το κεφάλι του κοντά στο δικό της.
Της μιλά σιγανά. Εκείνη ξαφνικά αρχίζει να κλαίει...κλαίει πια γοερά κι εκείνος τη σφίγγει.Τη σφίγγει τρυφερά και φιλά τα μαλλιά της...

Ήθελα να ακουστεί ένα δυνατό χειροκρότημα. Δυνατό σαν το happy end στις αμερικάνικες ταινίες...Φούσκωσα από χαρά...

Ηταν τόσο πραγματική αυτή η σκηνή. Την είχα ζήσει τόσες φορές. Θα μπορούσα να είμαι εγώ...
Εγώ στα 20 εγώ στα 25 εγώ στα 30, εγώ στα 45, εγώ, εγώ, εγώ...το'χω ζήσει αυτό άπειρες άπειρες φορές...Αυτό το... "δεν καταλαβαίνεις"...που πίσω από αυτό κρύβεται μια τεράστια αγωνία και μια κλειστή πόρτα...όχι απαραίτητα η δική του... 


Τέτοιες μέρες εικοσιδύο χρόνια πριν ήρθαμε κοντά με το τρελό αγόρι...Τέτοιες μέρες γίναμε ζευγάρι κι άρχισαν τα όργανα! Άλλοτε βιολιά κι άλλοτε ταμπούρλα. Άλλοτε ερωτικές μελωδίες κι άλλοτε πολεμικοί παιάνες.
Τώρα εικοσιδύο χρόνια μετά κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι πως μια σχέση επιτυχημένη δεν είναι σώνει και καλά μια σχέση που αντέχει...Η αντοχή δεν είναι επιτυχία εδώ...Το ότι μένουμε μαζί δεν σημαίνει πως πετύχαμε. Το ότι δεν χωρίζουμε δεν σημαίνει πως είμαστε καλά και θα πάρουμε το παράσημο της υπομονής...
Όχι σε μια σχέση η επιτυχία δεν μετριέται με την αντοχή...ξέρω πολλά ζευγάρια που αντέχουν, χωρίς λόγο! 
Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύτιμη για να αντέχεις σε μια κούφια σχέση...για τα παιδιά, για τους συγγενείς, για τη μοναξιά, για τα λεφτά...δικαιολογίες υπάρχουν πολλές και σίγουρα αληθινές...μα όχι αρκετά δυνατές κατά τη γνώμη μου για να ορίσουν το μέλλον της ζωής των ανθρώπων.

Μια σχέση για εμένα βαδίζει σε καλό δρόμο όταν μπορούμε κι οι δυο να αλλάζουμε. Όταν κοιτάζω δίπλα μου και μαθαίνω να αναγνωρίζω τις ανάγκες του συντρόφου μου κι αλλάζω. Αλλάζω εμένα. Γιατί αυτό έχει ανάγκη η σχέση. Αυτό έχει ανάγκη ο σύντροφος. Αυτό έχω ανάγκη εγώ...
Η αλλαγή κι όχι η προσαρμοστικότητα είναι το ζητούμενο στη ζωή!
Η προσαρμογή είναι σημαντική κι ανακουφιστική ως διαδικασία στην αρχή,  μα το ζητούμενο είναι η αλλαγή.
Γιατί αλλαγή σημαίνει συνειδητοποίηση. Αλλαγή σημαίνει αποδοχή. Ευθύνη. Ελευθερία.
Αν δεν μπορείς να αλλάξεις σε μια σχέση πιθανά να σημαίνει πως αντιστέκεσαι, πως δεν αποδέχεσαι, πως δεν αναγνωρίζεις, την ίδια σου την ανάγκη για αλλαγή...

Δεν είμαι σε θέση να ορίσω τι σημαίνει επιτυχία σε μια σχέση...Δεν ξέρω καν, αν υπάρχει αυτό! 
Έχω ακόμη πολλά να δω και να μάθω. Έχω ελπίζω ακόμη δρόμο μπροστά μου να ανακαλύψω και να αναρωτηθώ...
Απλά οι ιστορίες που ακούω,  με συγκινούν τόσο και με πονούν γιατί βλέπω ανθρώπους ταμπουρωμένους. Τραυματισμένους. Τρομαγμένους.
Να μπαίνουν σε μια σχέση με τις πληγές και τα τείχη τους και να μην τα ρίχνουν ποτέ ακόμη κι όταν βλέπουν πως προκαλούν πόνο, όλεθρο. Βλέπω ανθρώπους να πονούν ο ένας τον άλλον ζητώντας απλά προσοχή...κι ο φόβος που συχνά ονομάζουν εγωισμό να τους κάνει απρόσωπους, βουβούς, απόμακρους, πληγωμένους, θυμωμένους...θύματα του εαυτού τους.

"Σε μια σχέση ο εγωισμός σου μπορεί να γίνει σφουγγαρόπανο...Δεν πειράζει. Δεν σημαίνει πως εσύ είσαι σφουγγαρόπανο, ούτε βέβαια πως ο άλλος σε έκανε σφουγγαρόπανο. κανείς δεν μπορεί να σε κάνει κάτι που δεν είσαι..."
Λέω συχνά στον εαυτό μου...Το ότι κάνεις τον εγωισμό σου σφουγγαρόπανο, δεν σημαίνει πως είσαι αδύναμος, πως ο άλλος έχει το πάνω χέρι, πως παραδίνεις τα όπλα, πως ο άλλος θα σε εκμεταλλευτεί....κι όλα αυτά τα τρομακτικά. Ακριβώς γιατί η σχέση δεν είναι πόλεμος, παρόλο που εμπεριέχει μάχες! 
Μάχη σε μια σχέση σημαίνει αναμέτρηση, αναγνώριση και δεν έχει απαραίτητα ως στόχο τη νίκη, παρά τη γνωριμία...το μέτρημα...
Ο πρώτος όρος σαν μπαίνει κανείς σε μια ομαδική θεραπευτική δομή, είναι "ακούω και δέχομαι"...όχι τυχαία. Μπορεί να ακούγεται δύσκολο και παράλογο αλλά αυτές οι μικρές λέξεις κρύβουν δύναμη μεγάλη. 
Γιατί αν μπορείς να ακούς και να δέχεσαι...σημαίνει πως  βάζεις στην άκρη το μεγάλο εγώ σου και μπορείς να αλλάζεις και αυτή η αλλαγή δεν έχει στόχο την απόσταση ανάμεσα μας, μα το να έρθουμε κοντά...κι αν κάποιος αλλάζει πιο γρήγορα από τον άλλο δεν πειράζει, δεν κάνουμε αγώνα δρόμου, ούτε διαγωνισμό συναισθηματικής ευστροφίας... Άλλωστε ο στόχος είναι το εμείς!

Άντρες και γυναίκες, είμαστε από τη φύση φτιαγμένοι τόσο διαφορετικοί και ακριβώς  αυτή η διαφορετικότητα, σε μια σχέση είναι σημαντικό να γίνει γέφυρα κι όχι τείχος. Η κάθε αλλαγή είναι ευκαιρία....

Κοιτώντας πίσω εικοσιδύο χρόνια πια...μπορώ να θεωρήσω πως φτάσαμε μακριά κι ήταν ο δρόμος όμορφος και δύσκολος πολύ  κι αυτό που μας έφτασε ως εδώ δεν ήταν η υπομονή μας. Άλλωστε εγώ δεν φημίζομαι για αυτό το προσόν!
Κοιτάζοντας πίσω βλέπω πως το αγόρι που αγάπησα,  δεν είναι ο άντρας που παντρεύτηκα...και πως ο άντρας που παντρεύτηκα απέχει πολύ από τον άντρα που έχω δίπλα μου. Ευτυχώς, παρόλο που μου λείπει εκείνο το εικοσοιπεντάχρονο τρελόπαιδο!

Κοιτάζοντας πίσω και κρίνοντας πια τον εαυτό μου σκέφτομαι πως οι άνθρωποι, οφείλουμε να σμιλευτούμε από μια σχέση. Να αφεθούμε, να αλλάξουμε, να προκαλέσουμε την αλλαγή του άλλου και να αντέξουμε, τον πόνο της αλλαγής αυτής όπως και να καλοδεχτούμε τα δώρα της.

Είκοσι δύο χρόνια! Πέρασαν κιόλας εικοσιδύο χρόνια κι όσο κι αν άλλαξε...εγώ στα μάτια του βλέπω το τρελό μου αγόρι. 
Είκοσι δύο χρόνια πέρασαν και δεν είμαι πια το κορίτσι που αγάπησε...άλλαξα τόσο πολύ μέσα κι έξω...πως θα μπορούσα να μην είχα αλλάξει με τόσα που μας έστειλε η ζωή...

Πονά αυτή η αλλαγή, μα είναι και ανακουφιστική!
....και σαν μιλώ με νέους ανθρώπους που αγωνιούν μέσα σε φρέσκες κι άγουρες ακόμη σχέσεις θέλω να τους ζητήσω να ηρεμήσουν να σταματήσουν να αντιστέκονται και να αφεθούν...μα ξέρω, ξέρω πως ο καθένας έχει να διανύσει, τη διαδρομή του. Ο καθένας έχει να πάρει το μάθημα του. 
Ο καθένας έχει να κάνει τις αλλαγές του, κι όσο αντέχουν οι άνθρωποι στις αλλαγές τους, ανθίζουν οι σχέσεις τους...

Γιατί τελικά η σχέση...δεν ανθίζει για εμένα και γα εσένα. Η σχέση ανθίζει για τον εαυτό της! Κι αν θέλει...θα βρει τον τρόπο να το κάνει ακόμη και σε δύσκολες κι αντίξοες συνθήκες...
Γιατί ο στόχος μιας σχέσης, δεν είναι η επιβίωση...μα η ζωή!

Είκοσι δύο χρόνια μαζί κι αν η σχέση μας ήταν άνθρωπος θα ήταν ένα 22χρονο άγριο πανέμορφο πλάσμα! 
Με την τρέλα της νιότης στα μάτια και όλα τα πάθη ολοζώντανα. Θα ζητούσε πολλά, θα διεκδικούσε άλλα τόσα και θα έμπαινε στη ζωή με φόρα κι ανασφάλειες πολλές...
Άγουρο, ανίδεο, ευάλωτο, μα δυνατό κι αγέρωχο...Με πίστη στη ζωή. Με πίστη στους ανθρώπους. Κι ας ταλαιπωρηθεί...κι ας πληγωθεί κι ας πονέσει. Υπάρχει πάντα το αύριο!

Έτσι  βλέπουμε τη σχέση μας εικοσιδύο χρόνια μετά...Η σχέση μας είναι παιδί...το πρώτο μας παιδί!...και αύριο γιορτάζει...
Καλημέρα αγαπημένοι...γιορτάζουμε...
                                                                                                                 Κατερίνα

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Η καρδιά του φετινού Χειμώνα!

Δυο χρόνια πριν έγραφα μια παρόμοια ανάρτηση με τον ίδιο τίτλο κι αυτή την ίδια φωτογραφία με άλλο φόντο...Τότε απόκοσμο μέσα στην ομίχλη. Φέτος κατάλευκο μέσα στο χιονιά.


Ο Γενάρης είναι ζόρικος μήνα. Βαρετός. Σαν να έχεις μπροστά σου ολόκληρη τη διαδρομή ενός νέου ταξιδιού και σε πιάνει δέος.
Ξέρεις πως θα περάσεις και καλά ξέρεις πως θα είναι και δύσκολα, δεν ξέρεις τι σε περιμένει στο ταξίδι αυτό παρά μόνο ελπίζεις και φαντάζεσαι. Μα εσύ στέκεσαι στην αφετηρία και βλέπεις μπροστά σου ένα φιδογυριστό μονοπάτι που χάνεται κάπου στο βάθος της διαδρομής. Ξέρεις πως έχει πολύ ανήφορο. Πολύ ταλαιπώρια. Πολύ χαρά. Πολλές εκπλήξεις...
Μα και πάλι μα...τώρα στεκόμαστε μπροστά εκεί στο ξεκίνημα και κάνει κρύο κι έχει υγρασία κι ο Γενάρης είναι μουντός χωρίς καθόλου υποσχέσεις. Τίποτα. 

Προσπαθούμε λοιπόν να βρούμε νόημα.Να προσθέσουμε λίγη ουσία στον απίθανα δύσκολο αυτό μήνα...Χρόνια τώρα νιώθω πως η εποχή που έχω μπροστά μου είναι κάθε φορά η αγαπημένη μου...εκτός από αυτή. Ο Γενάρης κι ο Φλεβάρης είναι μήνες για εμένα δύσκολοι...Οι δυσκολότεροι!

Οι καθημερινές είναι βαριές, τα πρωινά παγωμένα και οι μέρες μικρές και συμπυκνωμένες. Και σαν φτάνει το Σαββατοκύριακο, κρατιόμαστε και πάλι από στιγμές και προχωράμε. 
Έτσι τις προάλλες μείναμε μόνοι με τον μικρό στο σπίτι. 
Κυριακάτικο πρωινό που ξεκίνησε με έναν ωραίο ζεστό καφέ στην κούπα που αγάπησα δώρο του τρελού αγοριού, λίγα από τα  λατρεμένα κουλουράκια βουτύρου της Αθηνάς μου που έχω καταφέρει να σώσω  από τα μικρά καθάρματα και παρέα με ένα παραμυθοβιβλίο που λάτρεψα κι ένα μαγικό τετράδιο που γεμίζει με τις σκέψεις μου...όλα δώρα από τα πιο αγαπημένα μου! Έξω όλα χλωμά. Σιωπηλά και μέσα απλότητα και γαλήνη.



Τα χιόνια είχαν σχεδόν λιώσει και του ζήτησα να βγούμε μια βόλτα στη ρεματιά κοντά στο σπίτι για να μαζέψουμε κλαδιά τριανταφυλλιάς για το βάζο. Μου έκανε τη χάρη παρόλο που βαριόταν. Το πρώτο που αντίκρισε βγαίνοντας από το σπίτι είναι ο λιωμένος μας χιονάνθρωπος που έστεκε για πάνω από τρεις ημέρες εκεί στο ανήλιο χωράφι. Τα μάτια του...πόση θλίψη είχαν σαν να έχασε έναν φίλο... "Πάει" ψιθύρισε "έλιωσε"...

Είπε το αντίο του στην λασπωμένη πια μάζα χιονιού που πριν λίγο ήταν μια χαρούμενη κατάλευκη φιγούρα και συνεχίσαμε την βόλτα μας με σκυφτό το κεφάλι...κι ήταν η βόλτα μας αυτή υπέροχα ανακουφιστική. 
Είχε έναν παγωμένο ήλιο και φυσούσε  ελαφρά. Η ρεματιά σιωπηλή εκτός από τα τεράστια χοντρά κλαδιά που έτριζαν στον άνεμο. Απίθανος ήχος. Ο μικρός έμεινε σιωπηλός με τεντωμένα αυτιά κι ορθάνοιχτα μάτια. Πρώτη φορά άκουγε το τρίξιμο αυτό των ψηλών κορμών και στην αρχή τρόμαξε...
Ηταν όμορφα πολύ αν και δεν βρήκαμε ούτε ένα κλαδάκι με καρπούς. Ηταν τόσο το χιόνι τις μέρες αυτές που τα πουλιά τσάκισαν τα πάντα πάνω από τη γη...Χαλάλι.



Έκοψα λίγα τσαλιά με κοκκινωπό χρώμα που μ'αρέσουν πολύ και ένα κλαδί χειμωνανθού και γυρίσαμε σπίτι να ετοιμάσουμε το Κυριακάτικο τραπέζι. 

Μετά από την κρύα βόλτα λοιπόν η σούπα μας ενθουσίασε..το ίδιο και τα μικρά γρήγορα γλυκάκια... Κρέμα σιμιγδαλιού και  μικρά σουφλέ σοκολάτας...χτυπούσαμε παλαμάκια από ενθουσιασμό!
Τι απλές υπέροχες γεύσεις!



Ο χειμωνανθός με την τρυφερή όψη και μυρωδιά στόλισε το τραπέζι μας. Το κλαδάκια μπήκαν στο βάζο και ένα κλαδάκι με καρπούς τριανταφυλλιάς που κατάφερα και βρήκα στόλισε το στεφάνι στο κέντρο του σαλονιού μας... Μια μουντή ομορφιά γέμισε το χειμωνιάτικο σπίτι...



Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν οι Γενάρηδες  κι οι Φλεβάρηδες της νιότης μου και δεν θυμάμαι. Σαν να μην έχω καμία μνήμη από τους δυο αυτούς μήνες. Σαν όλη η μνήμη μου να είναι συγκεντρωμένη σε Χριστούγεννα και Καλοκαίρια! Τι κρίμα!!! 
Εκτός από το 1995...και εκείνο το Γενάρη που γνώρισα κι αγάπησα ένα τρελό αγόρι...Σαν η ζωή να μου χάρισε μια θέρμη, έναν έρωτα, μέσα στην καρδιά του Χειμώνα, γιατί εκεί βρισκόμαστε στην καρδιά του Χειμώνα!


Κι έχει η καρδιά αυτή πάγο και σκοτεινιά μα εκεί στο βάθος...ένα χρυσό, κατάχρυσο λουλουδάκι ανθίζει κι έχει την μυρωδιά του λεμονιού και της καθαρότητας. Μέσα στην καρδιά του Χειμώνα, ζει ένας πανέμορφος ολάνθιστος Χειμωνανθός που αντέχει στο κρύο και το χιονιά...γιατί ζει μέσα του ένα ανίκητο καλοκαίρι....
Ένας έρωτας...

Καλημέρα αγαπημένοι....Κάποιοι ξεκινάμε. Κάποιοι απλά συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε ξεκινήσει! Σε όποιο σημείο κι αν βρίσκεστε, καλή δύναμη!

                                                                                                                       Κατερίνα

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Η Σιωπή του Χιονιού...

Άρχισε να χιονίζει...ξαφνικά κι αναπάντεχα ενώ ο άνεμος σφύριζε πάνω από τα δέντρα...Δεν μπορούσα να το φανταστώ πως θα μπορούσε να χιονίζει με τέτοιον αέρα, πόσο μάλλον να το στρώσει...κι όμως...
Το χιόνι το αγαπώ, όπως νομίζω ο καθένας που το έχει βιώσει με ασφάλεια. Το χιόνι βγάζει μνήμες παιδικές. Ξεχασμένες. Γέλια παγωμένα και κατακόκκινα μάγουλα...Στη δική μας γενιά...
Γιατί στις παλιότερες γενιές σήμαινε άλλα, σκληρά...
Όμως εμείς είμαστε από τους τυχερούς και το χιόνι κρύβει παιδική ξεγνοιασιά και μιας κι είναι συνδεδεμένο με τα Χριστούγεννα...η αίσθηση είναι απόλυτη μέσα μου! Το χιόνι έχει αγάπη!

Τώρα πια το χιόνι είναι σπάνιο και στο μεγαλίστικο μυαλό μου πάντα φέρνει μπελάδες...
Πάντα πρέπει να δω τι θα κάνω με τη δουλειά.  Παλιότερα πως θα φτάσω στο χαοτικό κέντρο ή στην άλλη άκρη της πόλης σαν δούλευα πενήντα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. 
Πάντα σήμαινε πως θα έπρεπε να παιδευτώ σε μποτιλιαρίσματα, σε μπουκωμένους δρόμους, να φτάσω αργά, να χάσω μεροκάματα ή άδειες, να αγχωθώ....κι αν δεν μπορούσα να πάω στη δουλειά θα σήμαινε πως έπρεπε να μιλάω στα τηλέφωνα, να διευθετώ, να προσπαθώ να βγάλω άκρη ή να δώσω βοήθεια σε συναδέλφους που θα φορτώνονταν εκείνη την ημέρα και την δική μου δουλειά...
Στο μεγαλίστικο μυαλό μου...το χιόνι έγινε λάσπη, άγχος, δυσκολία...
Έτσι και τώρα. Τα αγόρια ήταν ευτυχισμένα...κι εγώ ένιωθα μια κάπως παράξενη άγρια χαρά που δεν ήξερα τι να την κάνω...
Αλήθεια χιονίζει....
Στα παιδικά μου μάτια ξύπνησαν μνήμες. Κατερίνη δίπλα στη ξυλόσομπα να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και μετά να τρέχω στα ολόλευκα σοκάκια  μικρούλα με τα παιδιά της γειτονιάς.
Γερμανία! Παιχνίδια με την αδερφή μου. Βόλτες στις παγωμένες λίμνες και  το δάσος και γέλια. Χιονοπόλεμος με τα ξαδέρφια. Έλκηθρο και ώρες με ανεβοκατεβάσματα στα βουναλάκια, με παγωμένα τα χέρια. Βρεγμένοι ως το κόκαλο, με κατακόκκινα μάγουλα και χαρά. Θεέ μου πόση χαρά!

Μα στο μεγαλίστικο μυαλό μου ξεπήδησαν εικόνες προσφύγων, αστέγων, αδέσποτων ψυχών... Ξεπήδησαν αγωνίες. Τι θα γίνει με τη δουλειά μου. Τις συναντήσεις, τις ομάδες, τα σεμινάρια, τον προγραμματισμό.Τι θα χαθεί από όλα αυτά. Τι θα πάει πίσω. Τι θα γίνει με τους σωλήνες, με την θέρμανση, με τις μετακινήσεις...
Ξεπήδησαν πόνοι, ξεπήδησαν ενοχές, ξεπήδησαν φόβοι...
Το μεγαλίστικο μυαλό μου δεν με άφηνε να δω το χιόνι έτσι όπως άξιζε σε εμένα ή στα παιδιά μου. Το μεγαλίστικο μυαλό μου  θύμωσε. Θύμωσε με τον πάγο, με το χιονιά, με το κρύο...

Έτσι χάθηκε μια ημέρα, σε τηλέφωνα, σε διευθετήσεις, σε ακυρώσεις, σε διεκπεραιώσεις, σε προσπάθεια να ανακτήσω τον έλεγχο, έλεγχο, έλεγχο...κι ύστερα έλαβα ένα μήνυμα από τη μαμά μου, που μου έγραφε..."απόλαυσε το πουλάκι μου, δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις..."

...Ανέβηκα στο πατάρι και βρήκα τα ζεστά μου ρούχα κι όχι τα πρόχειρα που φορούσα για να βγω για δυο λεπτά στην αυλή και να τραβήξω μια γρήγορη φωτογραφία. Βρήκα και τα ζεστά ρούχα των παιδιών, μέσα σε κουτιά στοιβαγμένα στις ντουλάπες τους και βγήκα μαζί τους εκεί έξω.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα...κι απλά αφέθηκα. Το μεγαλίστικο μυαλό μου, είχε παραδοθεί. 

...Τα αγόρια έπαιζαν. Τα σκυλιά έτρεχαν γύρω μας ευτυχισμένα, χιόνιζε ασταμάτητα και το κρύο ήταν τσουχτερό και τα μάτια μου άρχισαν να βλέπουν όλες τις παιδικές φωτογραφίες. Τα μάτια μου με πήγαν πίσω σε μια αστραπιαία στιγμή κι ήμουν ξανά εκείνο το παιδί, με τα κατακόκκινα μάγουλα.
Με εκείνα τα μάτια Θεέ μου. Τι λαμπερά μάτια! Τα ξαναβρήκα στα μάτια των γιων μου! Σε μια φωτογραφία με το μικρό μου που έπαιζε χιονοπόλεμο με τους φίλους του και μου έστειλε ένας φίλος. "Αυτά τα μάτια τα ξέρω καλά" του έγραψα...
 Στις φωνές και στις τσιρίδες τους. Στο χιονοπόλεμο και στο κυνηγητό. Στο έλκηθρο και στο βούλιαγμα στο παχύ ολοκάθαρο χιόνι! 
...κι εκεί, στο υπέροχο αυτό χάσιμο, χάθηκα...ή μάλλον με ξαναβρήκα!


Ένιωσα μέσα μου αυτή την σιωπή. Την απέραντη σιωπή του χιονιού και ξεπήδησε από εκεί βαθιά μια εμπιστοσύνη.
Η φύση δεχόταν σιωπηλά αυτό που συνέβαινε. Τα πουλιά, τα παγωμένα κλαδιά, το θαμμένο από το χιόνι χώμα. Τα ανεμοδαρμένα δέντρα. Δεχόταν με στωικότητα το τέλος. Τον βαθύ ύπνο. Τον πάγο. Το θάνατο, την απώλεια της ζωής. Δεν αντιστέκονταν. Δεν πάλευαν. Δεν αγωνιούσαν. 
Όλη η φύση ήταν προετοιμασμένη για αυτό που συνέβαινε. 
Το ήξερε. Το περίμενε. Δεν την ξάφνιασε. Ηταν έτοιμη...Έτοιμη, να κλείσει. Να πέσει σε ύπνο βαθύ. Έτοιμη να χάσει, να χαθεί, να κοιμηθεί κι ας μην ξαναξυπνήσει ίδια. Έτοιμη να αποχαιρετήσει κομμάτια της ολοζώντανα...Έτοιμη να σιωπήσει. 


Η φύση όλη καλοδεχόταν αυτή την μαγική σιωπή του χιονιού κι ότι αυτή κουβαλούσε...Πόνο. Τέλος. 
Η φύση αφέθηκε....με εμπιστοσύνη! Γιατί η φύση κουβαλά μέσα της το θάνατο και τη ζωή και το ξέρει...
Ένιωσα ευγνωμοσύνη εκείνο το απέραντο δευτερόλεπτο, σαν  άγγιξα μια στιγμή αιωνιότητας στην χιονονιφάδα που έλιωσε στο χέρι μου.
Τίποτα δεν υπάρχει στη φύση που ζει με την υπόσχεση του παντοτινού. Όλα  ζουν και χαίρονται τη στιγμή τους χωρίς να περιμένουν το αύριο. Χωρίς προσδοκία από κανέναν παρά μόνο από τον εαυτό τους...
Να ζήσουν. Να ανθίσουν. Να χαρούν. Να μοιράσουν...κι ύστερα με τη σειρά τους να χαθούν, να σβηστούν όπως είπε κι ο Ελύτης...Να σβηστούν με γενναιοδωρία...

"Η φύση είναι η πιο αξιόπιστη δασκάλα" όπως λέει κι η αγαπημένη μου Βέτα από το μαγικό Σχολείο της Φύσης.
Έμπιστη...Σοφή!

Εμπιστεύσου...σκέφτηκα. Σταμάτα να αγωνιείς. Να φοβάσαι. Να ψάχνεις απαντήσεις για να ζήσεις μια καλύτερη ζωή. Να ζητάς διαβεβαιώσεις για το αύριο, για να απολαύσεις το σήμερα. Το τώρα. 
Ο κύκλος είναι μέσα σου. Εμπιστεύσου τη φύση, εκείνη ξέρει πως να σε οδηγήσει...Είσαι κομμάτι της.  Κάθε αρχέγονη πληροφορία είναι μέσα σου. 
Εμπιστεύσου τη φύση σου! Εμπιστεύσου εσένα... Άκου! Άκου τη σιωπή. Εκείνη ξέρει...

Ένιωθα το γέλιο να βγαίνει από μέσα μου σαν ποτάμι! Γάργαρο δυνατό, σαν τις τσιρίδες και τα γέλια των παιδιών που ηχούσαν στο κατάλευκο απέραντο σιωπηλό τοπίο...και θυμήθηκα τη μαγική φράση του Καμύ! 
"Στο βάθος του Χειμώνα, τελικά ανακάλυψα ότι μέσα μου υπάρχει ένα ανίκητο καλοκαίρι!"

Ανίκητο αγαπημένοι...


Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που απόλαυσα...απόλαυσα με απόλυτη επίγνωση αυτή την απέραντη γενναιόδωρη σιωπή... Τη σιωπή του χιονιού...






















Καλημέρα αγαπημένοι...Αφεθείτε. Εμπιστευθείτε. Απολαύστε...Την καθαρότητα της "σιωπής του χιονιού".
Η φύση δεν φοβάται.Το καλοκαίρι μέσα της είναι ανίκητο. Εκείνη ξέρει...
                                                                                                                                    Κατερίνα