Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Ο Χάρτινος Κύκνος στη Θεσσαλονίκη

Έφτασε ο καιρός!
Δεν μπορώ ακόμη να το πιστέψω πως πέρασαν όλες αυτές οι μέρες από τότε που τον Σεπτέμβρη έβαλα την τελευταία μου τελεία σε εκείνο το κείμενο...κι ύστερα θυμάμαι έκλαψα λίγο αναστατωμένη...κι ύστερα τέλειωσε...

Έφτασε λοιπόν ο Χάρτινος Κύκνος να παρουσιαστεί στην Θεσσαλονίκη... Αυτή την Παρασκευή 25 Μάη στις 19.00 το απόγευμα στο Μέγαρο Μουσικής στην αίθουσα Μ2.
Όχι δεν θα είναι παρουσίαση. Θα είναι για εμένα γιορτή.Θα είναι το κλείσιμο μιας συναισθηματικής διαδρομής γι' αυτό σας θέλω κοντά μου.
Όλους εσάς που κατά καιρούς μοιραζόμαστε και νιώθουμε μαζί. Θα είναι τιμή και χαρά το να είστε κοντά μου!

Κοντά μου θα είναι κι άλλοι άνθρωποι που αγαπώ και έχουν βρεθεί κατά καιρούς δίπλα μου σε διάφορες διαδρομές. Σταθήκαμε δίπλα ή κάπου κοντά. Κοιταχτήκαμε, συνδεθήκαμε....
Έτσι σε αυτή την γιορτή θα μας καλωσορίσει ο Βησσαρίων Σάκκος ο εμπνευστής του εξωφύλλου. Ο άνθρωπος που πρώτος στάθηκε δίπλα στον Χάρτινο Κύκνο και του έδωσε την εικόνα και μαζί την ταυτότητα του.

Το βιβλίο θα μου κάνουν την τιμή να παρουσιάσουν οι:

Βασίλης Καλαμπαλίκης. Συνάδελφος για χρόνια και τώρα Υπεύθυνος του Προγράμματος Ιθάκη! Φίλος και Άνθρωπος που αγαπώ κι εμπιστεύομαι. Δουλέψαμε δίπλα δίπλα για χρόνια, ζήσαμε μαζί απώλειες και χαρές ανθρώπων και μοιραστήκαμε και γελάσαμε και νιώσαμε σε χρόνια δύσκολα κι ωραία.

Ο Μαρίνος Αγγλέζης....Θυμάστε την Άννα; Την αγαπημένη μου ξαδέρφη που χάθηκε; Θυμάστε κάτι από την ιστορία της; Είναι μέσα σε αυτό το βιβλίο κομμάτια της...συμβολικά και κυριολεκτικά κι αυτός ο άνθρωπος είναι αυτός που στάθηκε φρουρός και φροντιστής της. Ο σύντροφος της και πατέρας της κόρης τους. Ένας άνθρωπος που ξέρει από χάρτινα φτερά...

Κωστής Ζαφειράκης. Παρουσιαστής και Δημοσιογράφος και ...συνοδοιπόρος με έναν τρόπο μυστήριο, αφού γνωριστήκαμε πρόσφατα κι απροσδόκητα κι όμως σαν να μας συνέδεσε μια αόρατη κλωστή...μια απώλεια, μια κατανόηση...και μαγικά θα είναι κι εκείνος εκεί!

Θα μας συνοδέψουν μουσικά δυο υπέροχοι σημαντικοί μουσικοί, του Ωδείου Ορφέας της Περαίας! Ο δάσκαλος του μεγάλου μου γιου:
Ιγκορ Εφιμόβ με το κλαρινέτο του και η Ραίσα Εφίμοβα Παπαιλίδη με το βιολί της... και μοναδική παρέα θα τους κάνει ένας λατρεμένος νεαρός. Ο γιος μου, ο Άγγελος με το κλαρινέτο του που μας ετοιμάζει χαριτωμένα ανατρεπτικό κλείσιμο!

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσουν τρία πλάσματα που ξέρουν από ραγίσματα κι από πετάγματα. 
Η Αθηνά Κουκούτση, Νατάσσα Χριστιανοπούλου και Ζωή Βουζίκα.
Τις αγαπώ και τις εμπιστεύομαι και δέχθηκαν με αγάπη,  να δώσουν την φωνή τους στους τρυφερούς πρωταγωνιστές του βιβλίου. 
Τέλος, όλη αυτή την γιορτή επιμελήθηκε, οργάνωσε, υποστήριξε πάντα με αληθινό νοιάξιμο και προσωπική φροντίδα για ακόμη μια φορά όπως και στο κοχυλάκι, η τρελή μου συνοδοιπόρησσα Ζωή Βουζίκα...


Γι 'αυτό σας λέω...Δεν θα είναι παρουσίαση. Θα είναι γιορτή. Θα γνωριστούμε, θα μοιραστούμε, θα κάνουμε σφιχτές αγκαλιές. Θα σας ακούσω, θα σας δω, θα σας χαρώ και μαζί θα χαρούμε αυτό που ζουν οι άνθρωποι, μέσα από ένα βιβλίο. Το άγγιγμα. Τη σύνδεση. Την φροντίδα, με τα χέρια μας που είναι φτερά...Φτερά για να αγγίζουν χωρίς να πονούν...

Ελάτε...θα σας περιμένω. Ελάτε για ακόμη μια φορά να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά. Να μοιραστούμε την χαρά μας γιατί το έχουμε πει πολλές πολλές φορές..."Η χαρά είναι μισή αν δεν την μοιράζεσαι"...
Καλημέρα αγαπημένοι! Πλησιάζουμε....
                                                                                                                       Κατερίνα

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

10 Χρόνια Σχολειό της Φύσης!

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη μέρα που πέρασα το κατώφλι του Σχολείου αυτού. Τότε ήταν για εμένα ένα απλό σχολείο...Σήμερα κοντά δέκα χρόνια μετά είναι το Σχολείο της καρδιά μου. Της καρδιάς μας!

Όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από όσους μπήκαμε στο Σχολείο αυτό κρατώντας τρυφερά τα χεράκια των παιδιών μας, δεν φύγαμε ποτέ! Μείναμε. Κλειστήκαμε μέσα του. Γίναμε κομμάτι του. Κι αν τα παιδιά μας είναι η ψυχή του σχολείου αυτού εμείς οι γονείς κι όλοι όσοι το αγαπήσαμε γίναμε η ψυχή του!

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το οτι μέσα από το Σχολείο δημιουργήθηκαν ο Κοινωνικός μας Σύλλογος  Δέντρο Ζωής καθώς και η θεατρική ομάδα Κύκλος Ζωής που σε λίγες μέρες θα ανεβάσει άλλη μια παράσταση, πάντα με στόχο την υποστήριξη ευάλωτων πληθυσμών μέσω του κοινωνικού τους έργου.

Στο Σχολείο αυτό γράψαμε τον μικρό μας γιο και μαζί γραφτήκαμε κι εμείς. Μπήκαμε σε έναν νέο κόσμο. Εκπαίδευση, γέλιο, άνθρωποι, φίλοι...Γίναμε οικογένεια. Με τα πάνω μας, με τα κάτω μας...με τα πολύ κάτω μας και μετά με τις απογειώσεις μας! Στο Σχολείο αυτό τα παιδιά μας μπήκαν στον κόσμο της προσχολικής εκπαίδευσης κι εμείς οι γονείς μπήκαμε σε ενισχυμένη εκπαίδευση αυτογνωσίας, ενδυνάμωσης, κοινωνικού κι επαγγελματικού προσανατολισμού, περιβαντολογικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, ενσυναίσθησης, ενσυνείδησης και πάει λέγοντας!
Μάθαμε πως είναι να ανήκεις! Γιατί ανήκουμε πια σε μια ομάδα, σε μια οικογένεια. Την οικογένεια του σχολείου της φύσης, που όλους τους χωρά κι όλους τους αντέχει κι αυτό είναι το απόλυτο, το μαγικό, το ιδιαίτερο!
Το ότι εκεί χωρούν όλοι με τις ιδιαιτερότητες τους έτσι ακριβώς όπως γίνεται σε μια οικογένεια!
 Από αυτή την οικογένεια φαίνεται να μην θέλεις να φύγει κανείς...οπότε τα παιδιά μας συνεχίζουν να πηγαίνουν εκεί! Έχουν βρει τον τρόπο.
Ο μικρός μας έντεκα πια, πηγαίνει στις δραστηριότητες του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης του Σχολείου που λατρεύει και κατά καιρούς σε διάφορες δραστηριότητες του Σχολείου και ο μεγάλος....ναι ακόμη κι ο μεγάλος παρόλα τα δεκαπέντε του τρελαίνεται να πηγαίνει για βόλτα για διανυκτερεύσεις με τα πιτσιρίκια για βραδιές κινηματογράφου και συζήτησης αφού η Βέτα είναι λίγο σαν την γιαγιά όλων των παιδιών ή καλύτερα σαν η θεία απ΄το Σικάγο!

Ναι το σχολείο της Φύσης είναι το σπίτι μας. Κάτι σαν το πατρικό που ότι κι αν γίνει γυρνάς για να γιάνεις. Να σε φροντίσουν, να σου μιλήσουν, να σε ταχταρίσουν ή ακόμη και να σε μαλώσουν αν αυτό χρειάζεσαι για να συνέρθεις!!! 
Την Κυριακή λοιπόν, στις 20 του Μάη, το σχολείο μας γιορτάζει τα δέκα του χρόνια. Έγινε πια παιδάκι.... Θα είναι για ακόμη μια φορά μια γιορτή ανοιχτή, μια γιορτή που θα μας χωρά όλους!!

"10 χρόνια γεμάτα χρώματα!
Την Κυριακή 20 Μαΐου, ετοιμάζουμε την ποιο πολύχρωμη γιορτή με παιδιά γονείς και δασκάλους στην αυλή μας! Ελάτε να παίξουμε, να γελάσουμε, να θυμηθούμε! Είναι μια ανοιχτή εκδήλωση για παιδιά, γονείς, δασκάλους και για όσους θέλουν να ζήσουν από κοντά την εμπειρία ενός σχολειού στην εξοχή, όπου όλα χτίζονται με εργαλείο τη φύση, την εξερεύνηση και την ανακάλυψη.

~ Είσοδος ελεύθερη ~
Περισσότερες πληροφορίες: 23920 64370

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
11:00 - 13:00 παιχνίδια και δράσεις μέσα στο χώρο για γονείς και παιδιά
13:00 - 13:30 ηχούν οι ρυθμοί των τυμπάνων από τους paranaue και ritmo natureza
13.30 - 15:30 ρίψεις χρωμάτων με την ομάδα από την Καβάλα
15:30 – 16:30 εργαστήρια κατασκευών για παιδιά
16:00 – 17:00 τραγουδάμε μαζί με τη μπάντα δασκάλων και γονιών
Ακόμα στο χώρο θα λειτουργεί καντίνα και θα θυμηθούμε το κλασσικό παγωτό χωνάκι!
ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα αυτοκίνητα θα σταματάνε στα νηπιαγωγεία Τριλόφου και η μεταφορά θα γίνεται με σχολικά λεωφορεία!
Ελάτε να παίξουμε, να γελάσουμε, να θυμηθούμε!
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!"


Είστε καλεσμένοι όλοι, όσοι θέλετε να γιορτάσετε μαζί μας. Όσοι θέλετε να γνωριστούμε, να ενωθούμε, να μοιραστούμε, να περάσουμε όμορφα στην ηλιόλουστη αυλή του σχολείου μας, όπου τα παιδιά θα παίζουν κι εμείς να παίζουμε μαζί τους. Θα είναι μια ημέρα χαράς. Μην διστάσετε! 
Ελάτε να γιορτάσουμε μαζί. Μαζί!!! Αυτό είναι πάντα το σύνθημα του Σχολείου μας κι έγινε πια σύνθημα μας!!!

Παλαιότερες αναρτήσεις για να γνωρίσετε καλύτερα το Σχολειό της Φύσης!!!


Ει ψιτ...Μην διστάζετε. Είναι ανοιχτό κάλεσμα, σε μια γιορτή που είμαστε όλοι ευπρόσδεκτοι! Σας περιμένουμε!!!!
                                                                                                                          Κατερίνα

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Χάρτινα όνειρα....

Πότε είναι η σωστή ώρα να ζήσεις ένα όνειρο; Εσύ το αποφασίζεις ή η ζωή; Μήπως η τύχη;
Ένα όνειρο γίνεται πραγματικό σαν έρθει η ώρα να ωριμάσει ή σαν έρθει η ώρα να ωριμάσουμε εμείς;

Αυτά σκεφτόμουν σαν την έβλεπα να δακρύζει μπροστά μου γιατί εγώ ζούσα το όνειρο μου...Δάκρυζε για εμένα, συγκινημένη και με συγκίνησε κι εμένα, γιατί ήξερα πως ένιωθε....Σχεδόν εγκλωβισμένη μέσα σε όνειρα που φοβάται να αγγίξει...Όνειρα απλά, μα τόσο πελώρια!


Το "είναι αργά" είναι μια φράση που δεν δέχομαι...Το "ποτέ δεν είναι αργά" είναι μια φράση που αγαπώ γιατί μου δίνει όραμα. Με κάνει να σηκώνομαι κάθε δύσκολο πρωινό από το κρεββάτι.Με κάνει να βγαίνω εκεί έξω στον κόσμο γεμάτη φόβο κι ελπίδα....Φόβο μην δεν προλάβω...ελπίδα πως θα προλάβω!
Φόβο μην δεν τα καταφέρω, πίστη πως θα τα καταφέρω!
Πήρα τον δρόμο με μια χαρά και μια αγωνία. Πίσω μου μια καταιγίδα ανοιξιάτικη, μπροστά μου μια ο ήλιος και μια η βροχή. Άστατος ο καιρός κι ο δρόμος υπέροχα ανοιχτός κι απέναντι ο Όλυμπος φορτωμένος σύννεφα!


 Το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου έκλεισε το ταξίδι του, στην Κατερίνη. Ο Χάρτινος Κύκνος άνοιξε  τα φτερά του στην Κατερίνη. Στον ίδιο υπέροχο εμπνευσμένο χώρο του βιβλιοπωλείου Νέστωρ. Με τα υπέροχα χρωματιστά ράφια και την ζεστή ατμόσφαιρα, μα ακόμη πιο σημαντικό, με τους πολύτιμους γελαστούς ανθρώπους του, την Δέσποινα, τον Νίκο και την Ελένη,  που ξέρουν να δίνουν, να αγκαλιάζουν και να προφέρουν!



Αν μπορώ να βρω μια λέξη μόνο για το τι ένιωσα στην παρουσίαση αυτή θα έλεγα τρυφερότητα. Ένιωσα πως οι άνθρωποι που ήρθαν εκεί ακούμπησαν τρυφερά τα χάρτινα φτερά του ευάλωτου κύκνου. Τον χάιδεψαν απαλά, με σεβασμό, με αληθινή φροντίδα. Η Δομνίκη κι η Μπέττυ τα δυο κορίτσια που τον παρουσίασαν μίλησαν για το βιβλίο αυτό με λέξεις πολύτιμες κι ακριβές και τίμησαν κι εκείνο κι εμένα με κάθε τρόπο!
Ήρθαν σε αυτό το πρώτο του ταξίδι, φίλοι αγαπημένοι. Φίλοι ιντερνετικοί, παλιοί συμμαθητές, άνθρωποι που μας συνέδεε ένας αόρατος πόνος.
Χαρούμενοι γείτονες που με τίμησαν με γέλια και χαρές και άνθρωποι που με  γενναιοδωρία, με αγκάλιασαν, σκουπίσαμε λίγα δάκρυα, κάναμε σφιχτές αγκαλιές και γελάσαμε δυνατά...


Απέναντι μου η Ξένια, η κολλητή μου από το Δημοτικό. Αυτή που ζωγράφιζε χαρτάκια και μου τα χάριζε. Φ.Π. έγραφαν πάνω...Φιλία Παντοτινή κι ονειρευόμασταν η φιλία μας η παιδική να κρατήσει για πάντα! Αυτά τα όνειρα είχαμε στα δέκα...


Αυτή που μου έμαθε να χορεύω και να τραγουδάω...ένα από τα πιο όμορφα και ραγισμένα χάρτινα πλάσματα που ξέρω κι αγαπώ...Αυτή που με έκανε να γελάω και ντυνόμασταν καρναβάλια πιτσιρίκες και βγαίναμε στο σεργιάνι. Αυτή που μαζί κλάψαμε, γελάσαμε, ερωτευτήκαμε, ονειρευτήκαμε,  χωρίσαμε και σκορπιστήκαμε στους πέντε ανέμους,  μα πάντα βρισκόμασταν σε ενδιάμεσους προορισμούς. Αυτή που με έχει δει να κάνω ανόητο κι ατελείωτο stand up comedy σε διάφορες φάσεις της ζωής μας και που πάντα με ενθαρρύνει να προβάλω το αστείο μου κομμάτι! Και να τώρα παρόλο που ζει στη Νότια Ελλάδα ήταν εκεί για εμένα και μου τράβηξε πολλές υπέροχες σοβαρές  φωτογραφίες και μια αστεία! Κι ήταν αυτή η πιο όμορφη γιατί είναι η πιο αληθινή μου! Αυτή η Φ.Π. μου....


Μα το πιο πολύτιμο ήταν πως σε αυτή την πρώτη παρουσίαση ήταν εκεί για πρώτη φορά μαζί, οι άνθρωποι που μου χάρισαν τον κόσμο.Οι γονείς μου που χωρίς την δική τους στήριξη δεν θα είχα ζήσει καμιά από αυτές τις ιστορίες. Δεν θα είχα γνωρίσει κανέναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους...Χωρίς εκείνους να είναι η βάση μου τίποτε από όλα όσα έγιναν δεν θα γινόταν...
Κάθονταν εκεί στην άκρη όμορφοι και χαρούμενοι πολύ! Κι εγώ ένιωθα τόσο γεμάτη, τόσο περήφανη βλέποντας τους!

Μια βραδιά τρυφερή για όλες τις τρυφερές ζωές λοιπόν! Έφυγα μεθυσμένη από χαρά και ήρεμη...τόσο ήρεμη σαν να πέρασε από πάνω μου εκείνη η τρομερή μπόρα που έβλεπα από μακριά κι αντί να με τρομάξει με ξέπλυνε! Με καθάρισε μέχρι μέσα...και άδειασα υπέροχα!
Κι ήρθε ένα Σαββατοκύριακο στο πατρικό γεμάτο μαμά και μπαμπά. Γεμάτο γεύσεις που αγαπώ. Γεμάτο από την λουλουδιασμένη αυλή τους. Γεμάτο από τις βόλτες  με την μαμά και την ζεστή πίτα στο Hug in a Mug καφέ της ξαδέρφης μου.


Γεμάτο με την μυρωδιά από την υπέροχη ανθοδέσμη που ήρθε από την Κρήτη με ευχές για το πρώτο αυτό πέταγμα του Κύκνου! Από την Κρήτη!!! Για φαντάσου! Η Ελπίδα μου η αγαπημένη κι ο καλός της...με σκέφτηκαν. Μύρισε όλο το σπίτι με τα κρίνα της και γέμισε όλη μου η καρδιά αγάπη και συγκίνηση γιατί μέσα στα δικά της, σκεφτόταν εμένα κι ήταν εκεί. Μαζί μου! Με τούτη την ανθοδέσμη που κουβαλούσα στην αγκαλιά μου σαν παράσημο! Τι πλάσμα. Τι άνθρωποι.Τι ουσιαστική γενναιοδωρία!


Ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο με τα σπιτικά γλυκά της μαμά γιατί είχαμε χαρά!!! και τον υπέροχο θεριακλίδικο Ελληνικό καφέ στα πανέμορφα φλυτζανάκια της!!!



Γεμάτο με τα παιδιά μου και τις σφιχτές αγκαλιές τους την γιορτή της μητέρας....Γεμάτο με τις λέξεις του μικρού μου γιου που έγραψε με άτσαλα παιδικά γράμματα στην κάρτα που έφτιαξε για την μαμά μου, "είσαι η καλύτερη μαμά, της μαμάς μου..."


Γεμάτο με την σκευωρία τους να μου αγοράσουν τα λουλούδια και να μην το καταλάβω. Ο μικρός το έκρυψε και το κουβάλησε στο σάκο που είχε στην πλάτη του. Μου το έδωσε την άλλη μέρα στραπατσαρισμένο και μαδημένο μα όμορφο...τόσο όμορφο! Γελούσαμε ευτυχισμένοι. Για σκέψου, μου χάρισαν λουλούδια, γιατί είχα την τύχη να είμαι μαμά τους ...


 Μπήκαμε όλοι μαζί στο αμάξι για μια μικρή εκδρομή κι εκεί μαλώσαμε...και μετά γελάσαμε και μετά τραγουδήσαμε και μετά χάσαμε το δρόμο και ξαναμαλώσαμε και μετά ξεχαστήκαμε και μετά λέγαμε αστεία...και....πόση ζωή κρυμμένη σε στιγμές απλές σχεδόν ασήμαντες!
Πόση ζωή, πόση αλήθεια. Πόση αγάπη και πόση προσπάθεια....

Προσπάθεια....Τι λέξη!!! Γιατί τελικά τι είναι τα όνειρα; Μια προσπάθεια είναι! Αυτό είναι...Το να κρατήσεις μια φιλία, το να ζήσεις την μητρότητα, το να έχεις την αγάπη και την φροντίδα των ανθρώπων, το να έχεις κοντά τους αγαπημένους σου, το να μην προδώσεις την εμπιστοσύνη αυτών που σε αγαπούν, το να στηρίξεις τον εαυτό σου όταν δειλιάζει και φοβάται, το να μάθεις να μην εγκαταλείπεις κάτι που λαχταράς κι από όραμα να το κάνεις αλήθεια σου....
Τα όνειρα μένουν όνειρα σαν δεν τα ποτίζουμε με την προσπάθεια μας! Τα ζούμε μόνο αν τα ποτίσουμε. Αν μοχθήσουμε γι αυτά. Αν δεν τα ξεχάσουμε εκεί να αργοπεθαίνουν σε μια παλιοκαιρισμένη γλάστρα στην άκρη μιας αυλής.

Τότε που γράφαμε στα τετράδια τις πρώτες άτσαλες ιστορίες μας και παίζαμε τα παιδικά παιχνίδια μας. Τότε που μοχθούσαμε για να χτίσουμε τις σχέσεις μας και παλεύαμε για αυτές, για να τις κάνουμε παντοτινές, δεν ξέραμε, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Τότε νιώθαμε πως τα όνειρα είναι φτιαγμένα από αέρα...
Έτσι πίστευα κι εγώ. Έτσι είχα μάθει, πως δεν πιάνονται το όνειρα....

Ίσως όχι όλα τα όνειρα! Γιατί κάποια μπορείς να τα ακουμπήσεις...Κάποια είναι εκεί και σε περιμένουν να τα ποτίσεις για να ανθίσουν!
Ο Χάρτινος Κύκνος....έκανε το πρώτο του δειλό πέταγμα. Εκεί σε ένα χώρο γεμάτο με τα όνειρα δεκάδων ανθρώπων που ήξεραν να μην φοβούνται τα όνειρα τους!  Ήξεραν να μην τρομάζουν με τους φόβους τους. Ήξεραν να μην κάνουν πίσω κάθε φορά που τρόμαζαν ή φοβόταν!
Γιατί τα όνειρα είναι φτιαγμένα να μοιάζουν άπιαστα...ακριβώς γι'αυτό! Γιατί ο στόχος τους δεν είναι να γίνουν πραγματικότητα, μα το να κάνουν εσένα κυνηγό...

Το κυνήγι είναι η ουσία. Το κυνήγι είναι το ταξίδι! Και μόλις πιάσεις ένα, γεννάς άλλο...Γιατί γεννήθηκες για να κυνηγάς. Γιατί το κυνήγι είναι γνώση και ξέρεις κάτι...όλοι γεννιόμαστε κυνηγοί. Μα λίγοι τελικά κυνηγάμε!!!

Αγαπημένοι...Γεννημένοι κυνηγοί αγαπημένοι! Τα όνειρα μου κάποτε τα έφτιαχνα έτσι που να μπορώ να τα ακουμπώ, μέχρι που ένα φίλος ο Χρήστος, μου έγραψε μια μέρα "dream big" και θυμήθηκα...Θυμήθηκα πως είναι να μην ονειρεύεσαι μόνο στα μέτρα σου.  Θυμήθηκα τέσσερα χρόνια πριν με αφορμή τις Ψηφιακές Γειτονιές...που αποφάσισα όχι να πιστέψω απλά αλλά, να δουλέψω, να μοχθήσω, να καταβάλω προσπάθεια και να γίνω από dream maker....dream starter, όπως είχε πει τότε ο Yatzer και με είχε αναστατώσει!
Το να υπογράφω ένα βιβλίο που έγραψα ήταν για εμένα όνειρο αδιανόητο και θα ήθελα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να πω σε εκείνη την χαμένη, μπερδεμένη έφηβη ει ψιτ..."θα τα καταφέρεις"...
Μα η ζωή πέρασε κι αντί γι άυτό γυρίζω δίπλα μου και λέω σε εσένα...Σε εσένα που με κοίταζες και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια σου με πόνο, γιατί δεν ξέρεις πως είναι να ζεις το όνειρο σου...
"Ει ψιτ...Μπορείς να τα καταφέρεις!"

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ!   Που είστε εκεί και βρίσκετε νόημα στα γραπτά μου.Που ταξιδεύετε με τις σκέψεις μου. Που μου στέλνετε μηνύματα, που πιστεύετε σε εσάς, σε εμάς. Που με βοηθήσατε να με βρω, να στυλωθώ, να πιστέψω.
Πάμε για νέα όνειρα...όσο πιο άπιαστα τόσο πιο προκλητικά...μα κυνηγώντας τα μεγάλα, ας μην ξεχνάμε τα μικρά... Ξέρετε, εκείνα τα ταπεινά...
Μια βόλτα με την οικογένεια με ανοιχτά τα παράθυρα στο αμάξι και όλοι μαζί να τραγουδάμε. Ένας καυγάς που καταλήγει σε γέλιο, μια αγκαλιά λουλούδια από έναν φίλο και ένας Ελληνικός καφές με γλυκό του κουταλιού, παρέα με τη μαμά...

Καλημέρα αγαπημένοι!Αν μπορεί να πετά ένας χάρτινος κύκνος, μπορεί να πετάξει και ένα χάρτινο όνειρο...Το δικό σου χάρτινο όνειρο! Πίστεψε το....
Επόμενος στόχος Θεσσαλονίκη! Παρασκευή, 25 Μαΐου στις 19.00, Μέγαρο Μουσικής, μαζί σας ξανά και η γιορτή συνεχίζεται...
                                                                                                                      Κατερίνα

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Ο Χάρτινος Κύκνος ανοίγει φτερά!!!

Επιτέλους το ταξίδι του Χάρτινου Κύκνου ξεκινά. Πρώτα Κατερίνη στην όμορφη γενέτειρα μου,  την Παρασκευή 11 Μάη, μετά Θεσσαλονίκη στις 25 Μάη με μια ακόμη τρυφερή βραδιά και κλείνουμε πανηγυρικά με Αθήνα στις 19 Ιούνη, με μια ελπίζω καλοκαιρινή φιέστα μαζί σας.

Η χαρά μου μεγάλη γιατί επιτέλους θα έρθω σε επαφή με όλους εσάς που θα καταφέρετε να είστε εκεί. Εσάς που όλα αυτά τα χρόνια με στηρίζετε, με φροντίζετε, μου δείχνετε το ενδιαφέρον και το νοιάξιμο σας. Εσείς οι μαγικοί άνθρωποι που σας νιώθω ως ευεργέτες μου!

Είναι η δεύτερη φορά που θα το  ζήσω όλο αυτό κι αναρωτιέμαι αν θα έχει τα ίδια συναισθήματα. Όλον αυτό τον καιρό μου στέλνετε όλοι εσείς φωτογραφίες με τον Κύκνο, όπως κάνατε και με το Κοχυλάκι. Έτσι δημιούργησα στο pinterest έναν φάκελο και με τα δυο βιβλία με τις εικόνες σας.Τις δικές σας εικόνες που με τόση γενναιοδωρία και ενθουσιασμό, μοιράζεστε μαζί μου!
Στο κοχυλάκι μου στείλετε απίθανες φωτογραφίες από θάλασσες, βουνά, καφέδες, μοναχικές βραδιές, ταξίδια, βόλτες σας παρέα με το βιβλίο μου και με γεμίσατε συγκίνηση.
Τώρα στον Κύκνο και πάλι κάνετε το ίδιο κι έχουν έρθει ήδη 39 φωτογραφίες. Σας ευχαριστώ!
Συνεχίστε να το κάνετε σας παρακαλώ αυτή η επικοινωνία με γεμίζει με χαρά!

Ο Χάρτινος Κύκνος pinterest
Ξεκινάμε λοιπόν παρέα με όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Ξεκινάμε παρέα, να τους δώσουμε φωνή και μέσα από αυτούς να δανείσουμε την φωνή μας σε όσους δεν έχουν!
Για να γίνει αυτό θα πρέπει  απλά...να θυμόμαστε, "να έχουμε το ίδιο βλέμμα για όλους τους ανθρώπους"!

Κατερίνη λοιπόν. Στον εμπνευσμένο χώρο του αγαπημένου μου βιβλιοπωλείου Νέστωρ. Παρέα με την Δέσποινα Νέστωρα, την ιδιοκτήτρια, που είναι ένα πλάσμα ανοιχτό και γενναιόδωρο και εκτός από την φιλοξενία στον πανέμορφο χώρο της, θα μας διαβάσει και μικρά αποσπάσματα του βιβλίου.
Θα μας συντροφέψουν δυο κορίτσια επίσης αγαπημένα:
  • Δομνίκη Καράτζιου  Συγγραφέας του βιβλίου "Ο Γλάρος Νάθαν ο Σφυριχτής", ραδιοφωνική παραγωγός καθώς και παιδική μου φίλη.
  • Μπέττυ Ποικιλίδου Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας, παιδική φίλη της αδερφής μου και...βιβλιοφάγος.
Σας περιμένουμε λοιπόν την Παρασκευή 11 Μαΐου, στις 20.30 το βραδάκι στον χώρο του βιβλιοπωλείου Νέστωρ, για γνωριμία και μοίρασμα. Η παρουσία σας θα  είναι ιδιαίτερη τιμή για εμένα και θα δώσει σε όλους μας μεγάλη χαρά.

Καλημέρα λοιπόν αγαπημένοι. Ο Μάης μπήκε δυναμικά...ίσως παραπάνω δυναμικά για κάποιους από εμάς...αλλά του το συγχωρούμε γιατί μας ήρθε τελικά γεμάτος δώρα! Κι αν τα δώρα δεν έρχονται πάντα σε όμορφο περιτύλιγμα δεν παύουν να είναι δώρα που έχουν κάτι να μας μάθουν και να μας θυμίσουν!
Ένα δώρο σε τέλειο περιτύλιγμα όμως, είναι για εμένα οι παρουσιάσεις που έρχονται και με γεμίζουν προσμονή! Σας περιμένω....

Είμαστε επιτέλους στην καρδιά της Άνοιξης!!! Πάμε αγαπημένοι! Δυνατά!
                                                                                                                       Κατερίνα

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Ένα Ταξίδι...

Να ξεκινάς για ταξίδι και να ξέρεις πως εκεί που πας, θα ανταμώσεις με ανθρώπους που αγαπάς. Να ετοιμάζεσαι για ταξίδι και να μπαίνεις στο αμάξι με μια προσμονή να φτάσεις, να φτάσεις. Να ξεκινάς για ταξίδι και να είναι Άνοιξη κι όλα να είναι καταπράσινα κι ολοζώντανα. Να ξεκινάς για ταξίδι και να τραγουδάς, να γελάς, να ονειρεύεσαι με μάτια κλειστά και τον ήλιο να σου χαϊδεύει τα βλέφαρα!...


Και σαν φτάσεις να σε περιμένουν αγκαλιές και γέλια. Να σε περιμένουν μια αυλή ολάνθιστη κι ένα κοπάδι άλογα που τρέχουν άγρια κι ελεύθερα. Να σε περιμένουν άγρια βράχια και δάση και μονοπάτια κι ένα ποτάμι φουσκωμένο και καθαρό. Να σε περιμένουν ρεματιές και καλντερίμια και πόρτες υπέροχα χρωματιστές. Να σε περιμένουν γεύσεις και εικόνες που κουβαλούν κάτι από την μακρινή σου νιότη...










Άνθρωποι απλοί. Πρόσωπα σκαμμένα. Μονοπάτια φιδογυριστά και νερά καθάρια να τρέχουν από παντού...κι ο άνεμος να ακούγεται πάνω από την μεγάλη χαράδρα. Κι εκεί στην άκρη να ακούς τον μαγικό του ήχο και να θαυμάζεις τα μικρά θαρραλέα αγριολούλουδα που φυτρώνουν στα γκρεμνά. Να μυρίζεις τη βρεμένη γη από την ξαφνική μπόρα που φέρνουν τα σύννεφα και να ρουφάς την καθαρή ενέργεια της φύσης.Τι γενναιόδωρες στιγμές!









Να απλώνεις τα χέρια εκεί στην άκρη του γκρεμού και η άγρια χαράδρα να απλώνεται στα πόδια σου...και το βουνό να σε περιμένει. Ναι! να περιμένει εσένα να το περπατήσεις. Να το εξερευνήσεις, να το χαρείς. Να τσαλαβουτήσεις στα νερά των ποταμών, να θαυμάσεις τα άγρια δέντρα, να μιλήσεις με τα κλαδιά και να τα χαϊδέψεις απαλά...Να περιμένει να ακούσει τις παιδικές φωνές να τραγουδούν άτσαλα και να φωνάζουν στα βράχια κι η χαράδρα να μεταφέρει την ηχώ της φωνής τους.





Να νιώσεις ζωντανός ολοζώντανος εκεί σε ένα μικρό ξύλινο τραπέζι στριμωγμένος καθώς γελάς. Γελάς μακάρια ευτυχισμένα, με το κεφάλι γερμένο πίσω. Γελάς λες κι όλος ο κόσμος είναι ευτυχισμένος σαν εσένα εκείνη την απόλυτη στιγμή. Λες και δεν υπάρχει καμιά σκοτεινιά στην άκρη καμιάς διαδρομής...και γελάς σαν μεθυσμένος, με  αστεία που κανείς δεν βρίσκει καν χαριτωμένα...μόνο εσύ κι η παρέα σου. Αυτιστικά κλεισμένοι σε εμάς, στον μικρό μας κύκλο...εκεί γύρω από το ξύλινο μικρό τραπέζι που ζουν τα θαύματα...
Κι ύστερα τα σύννεφα να απλώνονται πάνω από τα βουνά και με ένα καφέ ελληνικό παρέα, να μοιράζεσαι απλόχερα λέξεις και ζωή. Και ξαφνικά να νιώθεις τόσο δυνατά.Τόσο συγκινητικά που κάποιος σε εμπιστεύεται με τα νιώθω του. Και τα γέλια τόσο γρήγορα, γίνονται τρυφερά δακρυσμένα μάτια! Τι ευλογία οι άνθρωποι.Οι σχέσεις κι η αλήθεια τους!







Λιβάδια και νερά και δέντρα και πέτρα. Πέτρα άγρια που πάνω της οι άνθρωποι χτίσαν την ζωή τους. Κι εκείνη τους στύλωσε σε τούτη τη γη και τους έδωσε βάση να πατήσουν. 
Μια πετρόχτιστη εκκλησία στη μέση και γύρω σπίτια και μικρές καθαρές γειτονιές. 
Πέτρα και ξύλο.
Γη κι ουρανός...και στη μέση η ψυχή του κόσμου! 

Να πηγαίνεις ταξίδι για να βρεις τα κομμάτια σου τα σκόρπια. Αυτά που η καθημερινότητα τα στέλνει εδώ κι εκεί κι εκείνα μοιρασμένα, χαμένα προσπαθούν να ενωθούν απελπισμένα. Να καλύψουν τα κενά. Κι αρκεί ένα  μονοπάτι που μυρίζει φασκόμηλο, ένα μικρό λευκό ανθάκι στην άκρη του γκρεμού. Μια ριπή ανέμου σε μια αρχαία χαράδρα, μια πρωινή αγκαλιά για καλημέρα κι ένα δυνατό γέλιο...και να τα κομμάτια κολλούν ξανά. Μπαίνουν ξανά στην θέση τους. Χωρίς δισταγμό ενώνονται...κι ύστερα ένα αντίο αρκεί για να ανοίγει την πρώτη ρωγμή...ξανά!






Στα ταξίδια αυτό που μετρά είναι το αντίο. Αν πονάει...το ταξίδι άξιζε! Κι αυτό το αντίο πόνεσε με έναν πόνο τρυφερό όπως τον πόνο των παιδιών μας που αγκαλιάστηκαν εκεί κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στο κέντρο της πλατείας. Και το αντίο γέμισε τα μάτια μας και φούσκωσε την καρδιά μας. 

Ζαγορόχωρια. Μικρό και Μεγάλο Πάπιγκο. Οβίρες. Μοναστήρι Αγίας Παρασκευής. Χαράδρα Βίκου. Μέτσοβο  και μια παρέα φίλων που διασχίσαμε τον Βορά και το Νότο για να ενωθούμε εκεί κάτω από την Αστράκα...την μαγική "σκεπή", που γενναιόδωρα μας σκέπασε.  
Η μνήμη γέμισε εικόνες και το σώμα με νιώθω...Και τα ταξίδια τα ζούμε αυτό ακριβώς. Για να νιώσουμε, να δούμε, να ενωθούμε! Γιατί όπως λένε, το να ταξιδεύεις, είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει πραγματικά πλούσιο....





Εύχομαι ταξίδια γεμάτα περιπέτειες και εικόνες. Εύχομαι ταξίδια μαγικά σε όλους. Με πολλά νιώθω και πολλά αγαπώ! Καλημέρα αγαπημένοι! Καλό Μάη!!!
                                                                                                                   Κατερίνα