Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

Καλοκαιρινές φωτογραφίες...

Θα ήθελα να γεμίσω την ζωή με τέτοιες εικόνες. Παιδιών που παίζουν ευτυχισμένα. Ανθρώπων που λιάζονται αγκαλιασμένοι στα βράχια. Θα ήθελε η ζωή να είναι γεμάτη με τέτοιες εικόνες μόνο. Εικόνες απλότητας κι ευτυχίας.
Θα ήθελα τα παιδιά να γιορτάζουν γενέθλια μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Θα ήθελα οι άνθρωποι και τα πλάσματα όλα, να κλείνουν τον κύκλο τους σε τούτο το ταξίδι τους στη γη. Θα ήθελα όλα τα ζώα να είναι ασφαλή κι ελεύθερα και όλα τα δέντρα πελώρια και γεμάτα καρπούς. Θα ήθελα έναν παράδεισο σαν αυτόν που ζούμε και δεν εκτιμάμε...
Θα ήθελα να πιστεύουν όλοι στα θαύματα με τον τρόπο που πιστεύω εγώ. Θα ήθελα όλοι να τα ζούμε και να τα αγγίζουμε, με τον τρόπο που μας αξίζει. Νιώθοντας τα βαθιά μέσα μας, σε κάθε χτύπο της καρδιάς μας....


Γιατί θαύματα είναι αυτό το ηλιοβασίλεμα και τούτα τα γέλια και τα γενέθλια ενός παιδιού κι η αγκαλιά μιας γιαγιάς κι ένα λουλούδι ανθισμένο και μια αγκαλιά σφιχτή κι ένας ήλιος λαμπερός σε μια γαληνεμένη θάλασσα. Το νανούρισμα μιας μάνας και η ασφαλής παλάμη ενός πατέρα.Το χρυσό στα χωράφια και το μπλε στον ουρανό και η μουσική της θάλασσας. Ο χτύπος της ουράς του σκύλου που αγαπάς. Τα ερωτευμένα κορμιά, τα γεμάτα με καρπούς δέντρα. Τα Καλοκαίρια κι οι Χειμώνες κι ο χρόνος που κυλά, με ταπεινότητα, με εμπιστοσύνη χωρίς να ρωτά, χωρίς να νοιάζεται, χωρίς να περιμένει. Η μνήμη αυτών που έφυγαν μακριά κι η ύπαρξη αυτών που ζουν δίπλα μας...οι πολύτιμοι μας άνθρωποι. Όλοι αυτοί που πλαισιώνουν το κάδρο της ζωής μας.

Το κάδρο που αργά και σταθερά κιτρινίζει απαλά κι όλα γίνονται μαγικά σκόνη που την παίρνει ο αέρας...

Τι θα μείνει από εμάς;

Ψυχές γεμάτες με γέλια και λάμψη...αυτό εύχομαι να μείνει από εμάς. Όχι σκοτάδια. Όχι θλίψη, όχι οργή και καταστροφή...μόνο καλοκαίρια ηλιοφώτιστα και κύκλοι που ανοιγοκλείνουν μαγικά, με σεβασμό. Ψυχές που ξέρουν να δίνουν κι ύστερα να σκορπίζονται γιατί δεν έχουν ανάγκη να κρατήσουν τίποτα...μόνο να δώσουν, να μοιραστούν, να γεμίσουν με φως...να γίνουν οι ίδιες φως...


Εύχομαι . Ελπίζω. Επιθυμώ. Έχω ανάγκη να γεμίζω την ζωή με τέτοιες εικόνες. Σε έναν κόσμο που σεβόμαστε κι αγαπάμε γιατί είναι το φως μας. Σε έναν πλανήτη που είναι το σπίτι μας. Σε μια ζωή που ξέρει να μας χαρίζει... 
Να σβηστούμε αργά, με γενναιοδωρία όπως έγραψε κι ο λατρεμένος Ελύτης... Να μάθουμε να λυγίζουμε για να μην σπάμε, να μάθουμε να αντέχουμε να ξεθωριάζουμε αργά χωρίς εγωισμό, σαν τις παλιές μας καλοκαιρινές φωτογραφίες που μας γεμίζουν ευτυχία μόνο με ένα βλέμμα...έστω κι αν δεν υπάρχουν πια στο τώρα μας. Φτάνει που τις ζήσαμε. Φτάνει που κάποτε ήμασταν εκεί με όλη μας τη δύναμη και ρουφήξαμε την κάθε στιγμή! Δυνατά. Αληθινά. Με πάθος...

Καλό  Αύγουστο αγαπημένοι...Καμιά στιγμή χαμένη. Καμία ανάμνηση χωρίς χαμόγελο. Κανένα Καλοκαίρι χωρίς γεύσεις και γέλιο κι έρωτα, ίσως... και λίγο πόνο...
Κανένα Καλοκαίρι χωρίς ζωή! Ζωή τέτοια που σαν θα έρθει η ώρα να ξεθωριάσουμε να μην φοβηθούμε, καθώς ξεθώριασμα δεν σημαίνει τέλος, μα γλύκα...σαν εκείνες τις παλιές μαλακές καραμέλες με γεύση  τριαντάφυλλο. Τις θυμάστε;

Αφιερωμένο!
                                                                                          

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Μαγική Άθυτος ή μήπως Άφυτος;

Πέρσι το προσπαθήσαμε για πρώτη φορά μετά από χρόνια...και καταφέραμε να εξαφανιστούμε για ένα Σαββατοκύριακο στην μαγική Αμμουλιανή. Και φέτος το είπαμε ανάγκη.Το ονειρευόμασταν σαν τρελοί ένα Σαββατοκύριακο και πάλι οι δυο μας χωρίς παιδιά, ξέγνοιαστα ν απολαύσουμε ο ένας την παρέα του άλλου και τα γνωστά... Κι επειδή  το σύμπαν ακούει και κάνει τα δικά του και μέχρι τελευταία στιγμή ζήσαμε μεγαλειώδεις στιγμές με τα καμάρια μας και με δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πρόωρη αποχώρηση και των δυο παρακαλώ,  από κατασκήνωση λόγω γαστρεντερίτιδας....ήμασταν επιφυλακτικοί και κάναμε απανωτές προσευχές μην γίνει κάτι και δεν τα καταφέρουμε...

Κι επειδή είπαμε έχουμε το νου μας, θέλαμε να ξεφύγουμε αλλά μην πάμε και μακριά. Μετά από βαθιά κι ουσιαστική σκέψη τύπου "δυο μέρες είναι, δεν θέλουμε μετακινήσεις με αεροπλάνο, καράβι, βαπόρι ή τρένο...αλλά ούτε και με αμάξι. Θέλουμε βασικά να πατήσουμε ένα κουμπί τσακ και να βρεθούμε να λιώνουμε σε μια παραλία...αυτό θέλουμε"...
...και που έχει παραλίες για απόλυτο λιώσιμο; Εδώ δίπλα μας,  αφού ως γνωστόν Σαν την Χαλκιδική δεν έχει....ας μην επαναλαμβανόμαστε....



Η επιλογή ήταν άμεση και ξεκάθαρη και πήγαμε ταξίδι σούπερ μακρινό...μισή ώρα μακριά από το σπίτι μας γιατί ως γνωστόν ο προορισμός μετρά και μετρά διπλά αν είναι δίπλα... Έτσι ο δρόμος που δεν ήταν μακρύς, μας έβγαλε στην μαγευτική Άθυτο.... Ναι ναι μαγευτική. Γιατί μπορεί να είμαστε δίπλα μα εγώ δεν είχα ξαναπάει και τρελάθηκα...

Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ορεινό χωριό. Δρομάκια πλακόστρωτα, υπέροχα αρχοντικά πετρόχτιστα  σπίτια. Πλατάνια στην μέση της πλατείας.Θέα υπέροχη με τα σπιτάκια στην σειρά από την μια πλευρά...και από την άλλη τσουπ  ένας δρόμος κατηφορικός κι ήρθαμε στο νησί! Η θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου, μαγαζάκια με υπέροχα προϊόντα, μυρωδιές τσίτζιλι μίτζιλι...ταβέρνες στο κύμα, μπιτσόμπαρα, υπέροχα καφέ με θέα το μικρό λιμανάκι... Σοκ. Μέσα σε λίγα λεπτά η μεταφορά είναι απίστευτη και σε ξετρελαίνει!
Ναι δεν είχα ξαναπάει ντροπή μου.








Και ναι αχ! ήταν έρωτας από την πρώτη ματιά...

Και ζήσαμε και πάλι την απόλυτη ηρεμία και χαλάρωση χωρίς παιδιά και σε αντίθεση με πέρσι στην Αμμουλιαννή που το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν τίγκα στις οικογένειες με πιτσιρίκια όλων των ηλικιών που όλη την ημέρα και την νύχτα τρέχαν παίζαν, τσίριζαν και ζούσαν τέλεια το ρόλο τους όντας απλά παιδιά...σε αυτό το ξενοδοχείο αντιληφθήκαμε μια σιωπή, μια γαλήνη, ένα κατιτίς απόκοσμο και μετά είδαμε πως δεν υπήρχαν παιδιά και τελικά ναι!!! υπάρχουν και τέτοια ξενοδοχείο που ήταν μόνο για ενήλικες...Σαν το πρωτάκουσα κάποια χρόνια πριν, μου φάνηκε τραγικό κι είπα πως ποτέ δεν θα επέλεγα ένα τέτοιο ξενοδοχείο κι όμως συνέβη τυχαία και...τελικά απίστευτο αλλά να σου πω γιατί όχι ρε φίλε; δεν είναι κι άσχημο για εμάς τους κουρασμένους από τις τσιρίδες και τις αγριοφωνάρες γονείς... Διαφώνησα λοιπόν με το εαυτό μου κι άλλαξα γνώμη  για αυτά τα ξενοδοχεία
Όμως...χεχε... μπορεί να έλειπαν τα παιδιά μα δεν έλειπαν τα κορίτσια....αφού το ξενοδοχείο όλως παραδόξως,  ήταν γεμάτο από κοριτσοπαρέες (μα που πήγαν όλοι οι άντρες) και όλη μέρα το στόμα πήγαινε ροδάνι...μπουρ μπουρ μπουρ και πιρι πιρι κι ατέλειωτα γέλια όλη μέρα. Τα κορίτσια  αυτά, ήταν πολύ χαρούμενα.... Στο τέλος έπεσε και η αυτονόητη ερώτηση στο τρελό αγόρι..."μωρό μου κι εγώ τόσο πολύ μιλούσα"...για να πάρω την αυτονόητα απάντηση "εννοείται πως όχι ρε μωρό μου"...

Γύρισα πλευρό χαρούμενη που  στα νιάτα μου δεν ήμουν πολυλογού, ωστόσο (μεταξύ μας) διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για αυτή την απάντηση...

Πέρα από την πλάκα τι να πω πιο ουσιαστικό από το ότι περάσαμε υπέροχα. Είναι τόσο σημαντικό το να μπορείς να βρεθείς μακριά από το σπίτι σε ένα τελείως ουδέτερο περιβάλλον και να μην παίζεις τον ρόλο του γονιού. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να είμαστε οι δυο μας. Τι λέγαμε παλιά, τι συζητούσαμε, με τι γελούσαμε...Δεν θυμάμαι. Τώρα όμως γελάμε με την καθημερινότητα που όταν την ζούμε δεν γελάμε καθόλου και θυμόσαστε ατάκες και στιγμές και κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλο και μαζί και τον εαυτό μας για τις ανοησίες που ξεστομίζουμε όταν είμαστε πιεσμένοι από την καθημερινότητα. 
Έπιασε να φυσά έναν υπέροχο νοτιαδάκι. Καθίσαμε στην πλατεία κάτω από τον πλάτανο. Πετρόχτιστα κάτασπρα πεζούλια, ο αέρας να μυρίζει θάλασσα και πάνω από τα κεφάλια μας να χορεύουν πλατανόφυλλα. Κρασάκι, τυράκι, τηγανιτές πατάτες...ωραίες ελληνικές γεύσεις. Κουβεντολόι και το μάτι να γλαρώνει και...τι ωραία φάση ρε φίλε... πόσο εύκολα σε μια τόσο ξέγνοιαστη συνθήκη μπορείς να ξαναβρείς μια ξεχασμένη σχέση...
Το αγαπώ αυτό.Το σαν φεύγουν από την μέση όλα τα ζόρικα της ρουτίνας, αυτό που μένει είναι το μαζί...


Κι αυτό κρατώ από το ταξίδι μας.Την σύνδεση μας.  Και πάλι μας βγήκε κούραση. Την πρώτη ημέρα κοιμόμουν στην παραλία για κανένα τρίωρο με το μαγιό και σκεπασμένη με μια πετσέτα. Ίδια με την γιαγιά μου που την θάβαμε στην άμμο. Τέτοια εικόνα. Η κατάκοπη κυριούλα...Δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου ήταν τρομερό....Σαν όλη η κούραση της χρονιάς να έβγαινε εκείνη την στιγμή μπροστά στην θάλασσα, με τα σύννεφα να τρεμοπαίζουν και το κύμα να σκάει δίπλα μου! Ύπνος βαθύς και το τρελό αγόρι που ξύπνησε ριγωτό ζεβρέ...ξέρεις κατάλευκη πλάτη κατακόκκινη κοιλιά! Εξωτική ομορφιά!








Όμως δεν μας ένοιαζε. Καπελαδούρα, λευκές μαγικές αμμουδιές, περπάτημα στα σοκάκια, γευστικές ατασθαλίες, υπέροχα καφέ, φανταστικά ταβερνάκια, τέλεια μουσική στην πλατεία και στα καφέ, όμορφα τοπία, χρωματιστοί τουρίστες παντού, υπέροχοι άνθρωποι ευγενικοί γλυκύτατοι. Στην αρχή θυμάμαι πως ένιωθα κουρασμένη, βαριά, χωρίς σχήμα...και μετά την πρώτη μέρα σαν να βρήκα το σχήμα μου. Ο ήλιος, ο αέρας, ο ύπνος, το ωραίο φαγητό, η αγκαλιά του αγοριού μου...κι άρχισα και πάλι να νιώθω, εγώ! Ένα κοριτσίστικο εγώ που αγαπώ και μου λείπει τρελά στην καθημερινότητα μας.






Κι έτσι ζήσαμε ένα τέλειο ήρεμο διήμερο. Σε ένα τέλειο ήρεμο χωριουδάκι που τα είχε όλα! Τι να γράψω για την Άθυτο που λέγεται και Άφυτος...ναι όπως και την αποκαλέσεις ένα και το αυτό! Το πιο γοητευτικό δεν ήταν οι θάλασσες, τα τέλεια καφέ, τα πετρόχτιστα σπίτια , τα πέτρινα σοκάκια, οι χαμογελαστοί άνθρωποι τα τέλεια φαγητά...νομίζω το πιο γοητευτικό ήταν αυτή η υπέροχη καλλιτεχνική αύρα που υπήρχε παντού.Σαν να πρόκειται για χωριό καλλιτεχνών και ζωγράφων...Όλο το χωριό γεμάτο στην κυριολεξία με τενεκέδες με βιγόνιες οι οποίοι τενεκέδες ήταν φανταστικά ζωγραφισμένοι κι είχαν πάνω τους τις υπογραφές των καλλιτεχνών. Με ενθουσίασε αυτό. Έβγαλα άπειρες φωτογραφίες τενεκέδων που θα ήθελα σαν τρελή να έχω σπίτι μου! Γενικά η φροντίδα ήταν φανταστική. Φαινόταν η αγάπη των κατοίκων, στο φροντισμένο και πανέμορφο χωριό τους.







Τέλειωσε πια και σκεφτόμουν μέρες να κάνω αυτή την ανάρτηση μιας και η Χαλκιδική πέρασε δύσκολα με όλη αυτή την τρομερή τραγωδία που μας τάραξε όλους.
Καλή δύναμη σε όλους λοιπόν...και ξέρω πως οι άνθρωποι δεν γυρνούν πίσω και μένει ο πόνος βαθιά ριζωμένος. Όπως μένει κι η αγάπη...Κι η αγάπη μας για την Χαλκιδική είναι ριζωμένη...
Πάντα ο δρόμος θα μας βγάζει εκεί, στα δαντελωτά της ακρογιάλια...Κουράγιο λοιπόν Χαλκιδική μας...Ευχαριστούμε μαγική μας Άφυτο θα ξανάρθουμε, με τα ζωντόβολα μας που θέλουν πια να σε γνωρίσουν...και εδώ που τα λέμε, πως να μην ξανάρθουμε.

Μην επαναλαμβανόμαστε συνέχεια...αφού σαν την Χαλκιδική ΔΕΝ έχει!!!!
Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό υπόλοιπο Ιούλη....
                                                                                                  Κατερίνα

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Ένας Κόσμος γεμάτος Ανθρώπους!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το συναίσθημα της ερημιάς που ένιωθα για καιρό φεύγοντας από το πλαίσιο στο οποίο δούλευα για περισσότερο από δεκαεπτά χρόνια. Με πονούσε αυτή η ερημιά.Με τρόμαζε. Δεν ήξερα πως να καλύψω το κενό μέσα μου. Μου έλειπε αυτό που είχαμε εκεί στην Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη. Το πλαίσιο. Το θεραπευτικό πλαίσιο που συνδέει τους ανθρώπους και τους γλυκαίνει, τους δίνει νόημα...Πως γίνεται αυτό; Άνθρωποι που ζούσαν κατάμονοι στην πιάτσα ή στη φυλακή, που δεν τους ένωνε τίποτε, που τους χώριζαν πολλά, ξαφνικά ένιωθαν συνδεδεμένοι και ένιωθαν σχεδόν αδέρφια. Πως γίνεται αυτό; 


Γίνεται και θυμάμαι μου έλειπε πολύ γιατί αυτό συνέβαινε και με το προσωπικό που δούλευε εκεί. Μου έλειπαν οι άνθρωποι, οι συνδέσεις μας. Μου έλειπε το σπίτι. Έτσι αποκαλούμε την Ιθάκη όσοι την αγαπήσαμε. Το σπίτι! Όλοι νιώθαμε ενωμένοι συνδεδεμένοι, μαζί...Το χρειαζόμουν. Αυτή η αίσθηση της σύνδεσης με τους ανθρώπους λειτουργούσε ως οξυγόνο για εμένα κι ένιωθα πως δεν μπορώ να υπάρξω έξω από αυτό. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω ξανά σε ομάδες ανθρώπων που ήξερα πως θα με βοηθήσουν,θα τους βοηθήσω και θα φύγει αυτό το συναίσθημα της ερημιάς. Σχολείο της Φύσης, Δέντρο Ζωής ακόμη κι αυτό το blog...άνθρωποι που με στήριξαν, με υποστήριξαν, με βοήθησαν να συνδεθώ και να αποφασίσω πως τελικά το "μαζί" είναι ζωτικής για εμένα σημασίας.
Σαν δημιούργησα τους Κύκλους Ζωής ήξερα πως θα είναι κάτι περισσότερα από μια απλή δουλειά. Θα ήταν η σύνδεση μου με τούτο τον κόσμο. Η σύνδεση που εγώ ήθελα να δημιουργήσω. Έτσι ήρθε δειλά η πρώτη γιορτούλα. Όπου όλοι θα μαζευόμασταν να να παίξουμε να γελάσουμε να γνωριστούμε. Δεν ήμασταν πολλοί, μα η γιορτή είχε μεγάλη επιτυχία και βλέποντας το αποτέλεσμα ήξερα πως αυτές οι γιορτές ήρθαν για να μείνουν.
Τώρα κάθε χρόνο μαζευόμαστε κι είμαστε πια πολλοί, οι άνθρωποι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους κι ο μόνος συνδετικός τους κρίκος είμαι εγώ. Εγώ...και το σπιτάκι.Το σπίτι, που κουβαλά κάτι από την μνήμη των παιδικών μας χρόνων!
Έρχονται στο χώρο που έχουν μάθει να αγαπούν και να νιώθουν σπίτι τους. Ο χώρος είναι συνδεδεμένος μέσα τους με ηρεμία κι ασφάλεια καθώς εκεί έρχονται με την αλήθεια τους. Στέκονται γυμνοί χωρίς την κάλυψη που χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα τους κι αυτό είναι λυτρωτικό γιατί μπορούν να είναι ο εαυτός τους χωρίς να νιώθουν πως κρίνονται...

Κι έρχονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι ξένοι μεταξύ τους και μέσα σε λίγη ώρα γίνονται μια δυνατή ενωμένη ομάδα. Δεν θυμούνται ονόματα, θυμούνται αγκαλιές. Δεν γνωρίζονται κι όμως όταν φεύγουν έχουν ακούσει ο ένας τον άλλο, έχουν κλάψει σε αγκαλιές, έχουν σκουπίσει δάκρυα, έχουν μοιραστεί μυστικά, έχουν γελάσει μαζί, έχουν παίξει σαν παιδιά, έχουν αγγίξει ο ένας τον άλλο με τρόπο που φανερώνει οικειότητα κι ουσιαστική σχέση κι όμως...δεν γνωρίζονται. Πως γίνεται αυτό;

Γίνεται αν στην ζωή επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επικεντρωθεί σε αυτά που μας ενώνουν με τους ανθρώπους κι όχι σε αυτά που μας χωρίζουν. Συνήθως σαν πρωτογνωριζόμαστε με κάποιον μέσα από τις γνωστές συστάσεις "που μένεις, τι δουλειά κάνεις, πόσο χρονών είσαι," τον κατατάσσουμε κάπου. Λίγο πάνω, λίγο κάτω, λίγο πίσω, λίγο μπροστά. Ξέρουμε κατευθείαν αν μπορούμε να του κάνουμε παρέα ή όχι, αν μας ταιριάζει ή όχι.Μα αυτό έχει γίνει με βάσει τα κοινωνικά στερεότυπα κι όχι με την βαθιά μας αλήθεια που είναι διαφορετική...
Είναι εντυπωσιακό πως εκεί σε εκείνο το μικρό μαγικό σπιτάκι με την χορταριασμένη αυλή που τόσο θυμίζει χωριό και σπίτι γιαγιάς οι άνθρωποι παίζουν και γελούν μαζί και φεύγοντας δεν ξέρουν, δεν τους ένοιαζε να ρωτήσουν ποτέ τι δουλειά κάνει ο ένας κι άλλος, με τι ασχολείται, που μένει...δεν θυμούνται καν το όνομα του μα, θυμούνται καλά τι νιώθει, τι είπε για τον φόβο και για αυτά που τον πονούν και είναι εντυπωσιακό τελικά το πόσο μοιάζουν τα νιώθω μας. Το πόσο ίδιοι είμαστε.Το πόσο μοιάζουμε σαν επικεντρωθούμε σε αυτά που μας ενώνουν κι όχι σε αυτά που μας χωρίζουν.

Ναι! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μπορεί να συναντήσεις στο δρόμο, σε μια ουρά, σε ένα φανάρι και να διαπληκτιστείς μαζί τους...κι όμως είναι εντυπωσιακό  πως σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, όπου σε προσκαλεί να αφήσεις έξω από την πόρτα την πανοπλία σου και να μπεις στον κύκλο ευάλωτος σαν μωρό, μα ελεύθερος σαν πουλί, αλλάζεις. Αλλάζεις γιατί το χρειάζεσαι. Το έχεις ανάγκη... γιατί τελικά, όλοι έχουμε την ανάγκη να ανοίξουμε, να γείρουμε κάπου, να εμπιστευτούμε!
Είναι μαγικό αυτό που γίνεται εκεί. Βλέπω τους ανθρώπους χαρούμενους, γελαστούς, εστιασμένους στο εδώ και τώρα, στο μέσα τους. Δεν έχει φύλο όλο αυτό, σεξουαλικότητα, πρέπει ή στερεότυπα. Οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν ουσιαστικά κι αληθινά κι ύστερα χάνονται, σκορπίζονται στην ζωή κι όμως κάτι έχει μείνει. Κάτι βαθύ κι ουσιαστικό και μπορεί να ψάξει ο ένας τον άλλο και να βρεθούν για να δημιουργήσουν μια "θεραπευτική φιλία" ή ακόμη και να περιμένει ο ένας τον άλλο μέχρι την επόμενη γιορτή κι όταν βρίσκονται γίνεται πανηγύρι.


Το λατρεύω αυτό! Οι Κύκλοι μου άλλαξαν την ζωή και τον τρόπο που βλέπω τους ανθρώπους. Γνωρίζοντας την ιστορία ενός ανθρώπου ξέρεις, ξέρεις τι έχει περάσει και τι τον έφερε εδώ στο τώρα του, στο να είναι θυμωμένος, τρομαγμένος, πιεσμένος, απογοητευμένος ή νευρικός και καταλαβαίνεις...πως είναι απλά ένα πλάσμα που πόνεσε πολύ και έμαθε να δαγκώνει για να αμυνθεί. Πολλοί σκέφτονται πως όλο αυτό δεν είναι αληθινό γιατί σαν κλείσουν οι κύκλοι οι άνθρωποι χάνονται, αλλάζουν...Ναι αλλάζουν. Μα το πλαίσιο μέσα τους είναι πάντοτε πια εκεί. Έχουν μάθει να το ενεργοποιούν και σαν βρεθούν μαζί γίνεται η σύνδεση τους αυτόματα, μαγικά...Μια φορά στον Κύκλο για πάντα στον Κύκλο!
Η ένωση είναι για πάντα εκεί κι είναι τόσο διαφορετική κι ιδιαίτερη που μόνο αυτός που την έχει ζήσει μπορεί να την νιώσει. Οπότε κλείνουμε τα αυτιά στα "μα" στα "δεν" στα "όχι"... Στις αμφισβητήσεις, στις υποδείξεις, στις νουθεσίες!Για εμάς που το έχουμε ζήσει αρκεί μια ματιά...και ξέρουμε!
Ο Κύκλος είναι εδώ αέναος δυνατός, ολοζώντανος!
Κι οι άνθρωποι μέσα του, γίνονται ήρωες, γενναίοι πολεμιστές της αλήθειας και του πόνου τους.Οι άνθρωποι μέσα του, γίνονται μαχητές,στηρίζει ο ένας τον άλλο κι ας μην τον ξέρει, τον νιώθει όμως και στον κύκλο, τελικά μόνο τα νιώθω μετράνε!
Το νιώθω σου γίνεται νιώθω μου...και ξαφνικά είμαστε μαζί σε όλο αυτό γιατί ξέρω ακριβώς τι νιώθεις με τον ίδιο τρόπο που ξέρεις ακριβώς τι νιώθω κι αυτό μας κάνει ευάλωτους και δυνατούς μαζί...Αυτό μας κάνει περισσότερο ανθρώπους.


Κάθε βράδυ, σχεδόν ξημέρωμα σαν μια τέτοια ενωτική γιορτή έχει τελειώσει κάθομαι εκεί μόνη στην μικρή αυλή με τα μεγάλα δέντρα, τον έναστρο ουρανό που ταξιδεύουν οι φωνές όλων αυτών που φώναζαν με όλη τους την δύναμη το όνομα τους και νιώθω γαλήνη από την ενέργεια της νύχτας και της φύσης. Τα χρωματιστά λαμπάκια αναμμένα και το μαγικό σπιτάκι υπέροχα σιωπηλό...Ξέρει να ακούει και να κρατά τις σιωπές και τα συναισθήματα.Ξέρει να τα αντέχει, να τα κάνει υπέροχη ουσιαστική ενέργεια και να την στέλνει εκεί έξω.
Πάντα μετά τις γιορτές αυτές νιώθω σαν πολλά κομμάτια μου να αποκολλήθηκαν και να ταξιδεύουν εκεί έξω.Νιώθω ξεζουμισμένη μα υπέροχα καθαρή κι υπέροχα ευάλωτη. Είμαι ευσυγκίνητη, νιώθω υπερδιέγερση και χρειάζομαι χρόνο για να ξαναπατήσω στη γη, γιατί έγινα μάρτυρας μιας μαγικής ένωσης ανθρώπων κι αυτό από μόνο του είναι τεράστιο...είναι πελώριο!
Όλοι εσείς που γεμίζετε με την ενέργεια σας τον χώρο, τον χώρο μου, και την ζωή μου. Ακόμη και μέσα από αυτό το blog, καθώς και αυτό μοίρασμα είναι, να ξέρετε πως νιώθω ευγνωμοσύνη για εσάς. Κύκλοι μου!
Δεν μπορούσα ποτέ να το φανταστώ όλο αυτό πριν σε χρόνια ζόρικα, δεν μπορούσα ποτέ να το κάνω εικόνα. Εσείς με βοηθήσατε να το κάνω εικόνα και μετά να γίνει αυτή η εικόνα πραγματικότητα. Εσείς που με σπρώχνεται και με την δική σας ανάγκη για αλλαγή με κάνετε να μην επαναπαύομαι και να προχωρώ κι εγώ παραπάνω γιατί αν μπορείτε εσείς τότε πως γίνεται εγώ να μην μπορώ;

Σας ευχαριστώ γενναίοι μου για πολλά.Για το μοίρασμα, για την αλήθεια σας, για την σιωπή, για κάθε δάκρυ και κάθε γέλιο...μα πιο πολύ σας ευχαριστώ για το πιο ουσιαστικό και το μεγαλύτερο όλων.
Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη! (και ξέρω πως κάποιο γελάτε πάντα με αυτή την έκφραση και την περιμένετε πάντα...)
















...κλείνω με ένα βίντεο που δείχνει αυτό ακριβώς που εννοώ παραπάνω. Πως αν  δηλαδή, επικεντρωθούμε σε αυτά που μας ενώνουν ο κόσμος μας θα φαντάζει λιγότερο σκληρός, απρόσωπος κι αφιλόξενος. Η ιστορία του κάθε ανθρώπου είναι μοναδική και γι' αυτό δεν πρέπει να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα και να κρίνουμε για συμπεριφορές. Γι'αυτό και πρέπει να δείχνουμε κατανόηση, γιατί θα την χρειαστούμε σαν έρθει η σειρά μας.
Οι ζωές μας είναι συνδεδεμένες γιατί έχουμε όλοι κοινά βιώματα, κοινά συναισθήματα, ίδια νιώθω. Κι αν δώσουμε λίγο χρόνο για να τα μοιραστούμε ένας νέος κόσμος θα ανοίξει μπροστά μας.Ένας κόσμος γεμάτος αγκαλιές. Δίχως ονόματα, δίχως κοινωνικές κατατάξεις και στερεότυπα. Ένας κόσμος γεμάτος αποδοχή. Ένας κόσμος γεμάτος...ανθρώπους.
Όμορφους, φωτεινούς, τρυφερούς με δάκρυα τρυφερά σκαλωμένα στα έκπληκτα μάτια κι ένα δειλό χαμόγελο στα τρεμάμενα χείλη...Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ένας κόσμος γεμάτος Ανθρώπους!

Καλό καλοκαίρι αγαπημένοι μου...Ενωτικό.Συντροφικό.Ελεύθερο!


Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Το Κρυφτό.

Το να συναντάς τον εαυτό σου παιδί είναι μια διαδικασία μαγική.Το να έχεις της ευκαιρία να του μιλήσεις, να του κρατήσεις το χέρι , να το αγκαλιάσεις. 
Το να δεις εκείνο το παιδί μικρό και ντελικάτο κι εσύ να ξέρεις την ιστορία του, την συνέχεια του...κρύβει μια θλίψη μα και μια ευκαιρία. Γιατί ξέρεις πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις αυτή την ιστορία μα μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις το τώρα του ενήλικου αυτού πια παιδιού, ανακουφίζοντας το από τη οδύνη του τραύματος του...
Αυτό συμβαίνει σαν δουλεύουμε θεραπευτικά με το πληγωμένο παιδί μέσα μας και σαν της είπα να γράψει ένα γράμμα στο παιδί εκείνο για του μιλήσει, να ανοίξει μια δίοδο επικοινωνίας μαζί του, να το βρει εκεί στο παρελθόν και να του εξηγήσει,να το φροντίσει, να το ταχταρίσει...ένιωσε στην αρχή περίεργα κι ύστερα μια αγωνία για το πως θα είναι η συνάντηση αυτή,  μα ύστερα απλά το έκανε. Κι άφησε το ενήλικο κομμάτι της να συναντήσει μετά από χρόνια  εκείνο το μικρό κοριτσάκι...Να το βρει μέσα στις σκιές του παρελθόντος που κατοικεί πια και να το βγάλει στο φως! 
Το αποτέλεσμα συγκινητικό πολύ κι αποφάσισε με γενναιότητα να το μοιραστεί μαζί μας...



"Γλυκιά μου. Στο σπίτι της μαμάς σου, υπάρχουν περίπου δέκα άλμπουμ με φωτογραφίες σου. Έχεις δύο φουσκωτά μάγουλα κι ένα τεράστιο ζευγάρι μάτια. Τα καστανόξανθα μαλλάκια σου κάνουν μπούκλες στην άκρη. Τα ποδαράκια σου, μοιάζουν με φρεσκοψημένα φραντζολάκια. Είσαι, επιεικώς, για δάγκωμα. Να σε αρπάξω, να σε ζουλήξω, να σε δαγκώσω με τρυφερότητα παντού και πάλι δεν θα μου είναι αρκετό. Μου κάνει εντύπωση το βλέμμα σου. Δεν ξέρω τι ή ποιον βλέπεις, αλλά μου φαίνεσαι σαν να επεξεργάζεσαι κάτι. Η απουσία χαμόγελου, αισθητή. Σε όσες φωτογραφίες γελάς, λάμπεις σαν τον ήλιο. Και γεμίζεις την καρδιά μου με αγάπη και με κάνεις να χαμογελάω. Είναι τόσο λίγες αυτές οι φωτογραφίες σου μικρή μου.

Σε βλέπω να μεγαλώνεις έτσι όπως γυρίζω τις σελίδες των άλμπουμ. Είσαι τριών χρονών τώρα. Μεγάλωσες κι άρχισες τις γκριμάτσες και τα καραγκιοζιλίκια σου. Βλέπω ένα τόσο δα αθώο πλασματάκι να σπάει πλάκα, παίρνοντας διάφορες φάτσες στο φακό. Και γυρνάω σελίδα. Να το πάλι το βλέμμα σου. Λείο. Δεν ξέρω αν υπάρχει περιγραφή τέτοιου βλέμματος, μα να που το βλέπω μπροστά μου και η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, είναι το «λείο». Δεν εξιχνιάζεται το βλέμμα σου μικρή μου. Μα σε ξέρω. Και το αναγνωρίζω. Είναι το κλείδωμα σου. Άλλοτε χρωματίζεται από σκιές θλίψης. Άλλοτε από μια νότα ευθυμίας κι αρκετά συχνά από μια δόση απορίας, σαν να μη πιστεύεις στα μάτια σου.
Μεγαλώνεις στις φωτογραφίες. Κι η θλίψη στο κλειδωμένο σου βλέμμα, μεγαλώνει κι αυτή. Ακόμα κι αν μου ήσουν κάποια άγνωστη, η καρδιά μου θα έσφιγγε με αυτό το βλέμμα απέναντί μου – το βλέμμα ενός «γιατί;». Ενός «γιατί» παρατημένου, που δεν περιμένει απαντήσεις. Δεν υπάρχουν εξηγήσεις στα «γιατί» σου, παρά μόνο η απάντηση «γιατί έτσι». Προσπάθησα να σου εξηγήσω τι σημαίνει αυτό στα χρόνια που πέρασαν και πως δεν έχει άμεση σύνδεση μ’ εσένα. Ίσως να μην στο εξήγησα σωστά. Ίσως ακόμα κι εγώ να μην έχω όλες τις απαντήσεις που θα έλυναν τα «γιατί» σου και θα σε ελευθέρωναν. Ξέρεις, αγάπη μου, πολλές φορές, εμείς οι μεγάλοι ντύνουμε με ποικίλες εκλογικεύσεις τα «γιατί» που μας βασανίζουν. Είναι ένας από τους τρόπους που χρησιμοποιούμε για να βγάλουμε νόημα, ενίοτε πετυχημένος, άλλοτε όχι. Αυτές οι εκλογικεύσεις, μπορούν να συσσωρεύσουν τόσο ουλώδη ιστό πάνω στις πληγές σου, που εν’ τέλει η πληγή δεν κλείνει. Κακοφορμίζει. Και πρέπει να την ξύσεις πάλι από την αρχή. Να τη ματώσεις. Να την αφήσεις να ανασάνει. Και να κλείσει. Κι ας αφήσει σημάδι, δεν πειράζει. Δεν είναι άσχημα τα σημάδια μικρή  μου – αποδεικνύουν πως επέζησες και πως τώρα πια μπορείς να αφηγηθείς μια ιστορία. Έζησες.

Σε βλέπω ντυμένη «καμπόη», με δυο κοτσίδια και τη μουσούδα σου μέσα στη σκανδαλιά. Μεγάλο μούτρο. Σε βλέπω να σκαρφαλώνεις τα καλοκαίρια στην αυλόπορτα του σχολείου σαν μαϊμού και να συναντάς τα παιδιά της γειτονιάς να παίξετε. Τα μεσημέρια. Στα κρυφά. Όταν όλοι κοιμόντουσαν κι εσύ και καλά έλυνες ασκήσεις στο ‘ Χαρούμενες Διακοπές ‘. Σε βλέπω όπως σκαρφαλώνεις σαν αναμαλλιασμένο γατί στα δέντρα της περιφέρειας και πως κρεμιόσουν ανάποδα από τα κλαδιά. Πόσο ενδιαφέρον έβρισκες να τα βλέπεις όλα ανάποδα, ε; Σε θυμάμαι να γκρεμοτσακίζεσαι από σκαλοπάτια και κλαδιά και σχοινιά, να σκίζονται γόνατα, να τρέχουν αίματα κι εσύ να μη κλαις, να συνεχίζεις. Δεν φοβόσουν εύκολα αγάπη μου. Δεν έκλαιγες εύκολα. Εκτός απ’ όταν έβλεπες ένα Hansaplastνα σε πλησιάζει. Τρόμος. Τι πλάκα που είχες!
Σε θυμάμαι να στριφογυρνάς στο ντιβάνι το βράδυ – εσύ να θέλεις να κοιμηθείς και να μη σε αφήνουν τα φώτα, οι φωνές, η τηλεόραση. Φυσούσες-ξεφυσούσες σαν το τρένο, μέχρι που πέταξες τα σκεπάσματα, σηκώθηκες και φώναξες «Κείσε φως ντεεε (κλείσε φως ντε). Αϊ σιτίλ ντεεεε (αϊ σιχτήρ ντε)»,  μπροστά στα αποσβολωμένα μάτια του παππού, της γιαγιάς και της μαμάς, που - ευτυχώς - έβαλαν τα γέλια. Αμάσητη. Να και η σόμπα! «Μη Ντόνα, τζιζ» και παρ’ το χέρι της Ντόνας πάνω στη σόμπα και τζιζ και κλάμα και κακό – από  μακριά κι αγαπημένα η σόμπα μετά.
Κι η θλίψη σου, εκεί. Ζωντανή. Απτή. Πιο φανερή από ποτέ, εκεί γύρω στα 8 σου. Μετά το δεύτερο διαζύγιο του μπαμπά και της μαμάς. Μετά από όσα είδες, άκουσες, ένιωσες, έφαγες. Μετά που σπαταλούσες την ώρα σου παρατηρώντας κινήσεις κι εκφράσεις για να προλάβεις το κακό πριν ξεσπάσει. Και να κρυφτείς. Ή να μπεις μπροστά. Ή ό,τι προλάβεις. Σε θυμάμαι να γεμίζεις από φόβο. Από άγχος. Από ανασφάλεια. Μα κυρίως ξέρεις τί θυμάμαι; Να κλείνεσαι. Να μη μιλάς. Να κρατάς μέσα σου τα πάντα. Έμαθες τόσο καλά να κρύβεσαι αγάπη μου, που έγινε η υιοθετημένη σου φύση. Κι εσύ, το ατρόμητο, σκανδαλιάρικο πιτσιρίκι με τα κοτσιδάκια, ξεχείλισες από θλίψη. Κι ήταν τόσο μεγαλύτερη από το μπόι σου, τόσο πολύ μεγαλύτερη. Σε έθαψε. Σε έκλεισε. Κι ύστερα, ήρθαν και τα υπόλοιπα. Εσύ, ο πόνος σου, η θλίψη σου, τα «γιατί;» σου και η φαντασία σου.

Προσπάθησες. Προσπάθησες τόσο πολύ ν’ αντέξεις γλυκιά μου. Να μη σπάσεις. Να τους κάνεις χαρούμενους, αυτούς που θα ήταν η ασφάλειά σου. Κι έθαβες, έθαβες, μέχρι που έσκασες. Έσκασες τόσο εκκωφαντικά, κι όμως τόσο αθόρυβα. Σαν την βροντή, ο ήχος ακολούθησε χρόνια μετά από την αστραπή σου. Βλέπω το βλέμμα σου στο βλέμμα παιδιών που έχουν περάσει πολύ χειρότερα από εσένα. Πόλεμο. Πείνα. Εγκατάλειψη. Βλέπω τα βλέμματα της απορίας, των «γιατί;» και της απόγνωσης και γονατίζω μπροστά σας – τόσο αδύναμη να σας εξηγήσω το γιατί, τόσο ανίκανη να σας προστατέψω, να σας κλείσω μέσα σε μια αγκαλιά όπου τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να σας αγγίξει. Να είμαι η μάνα-λιοντάρι για εσένα, για εσάς, ο προστάτης, το σπίτι κι η ασφάλεια...

Σου οφείλω την ευαισθησία μου. Κομμάτια από τη χαρά μου. Την ωραία τρέλα μου. Τα γέλια μου. ‘Όταν σε νιώθω μέσα μου να χαίρεσαι, χαίρομαι μαζί σου. Όταν σε νιώθω να πονάς, πεθαίνω μαζί σου. Σου χρωστάω ότι με κρατάς μακριά από τον κυνισμό μου. Σου χρωστάω ότι είσαι ο λόγος που πάλεψα και παλεύω να μη χάσω την Ανθρωπιά μου. Σε χρειάζομαι, αλλά κι εσύ χρειάζεσαι εμένα. Οδηγό σου. Στήριγμά σου. Έλα επάνω να παλέψουμε μαζί, αγάπη μου. Σε παρακαλώ, έλα επάνω. Και πιάσε μου το χέρι. Μαζί. Ένα βήμα τη φορά. Εγώ για εσένα κι εσύ για εμένα. Κρατάς στα χέρια σου το τραύμα μου. Φτάνει αγάπη μου, κακοφόρμισε. Το κράτησες σφιχτά μέσα στα χεράκια σου και το έκρυψες για να με προστατέψεις. 

Σε ευχαριστώ που με αγαπάς. Άσε με να σου δείξω κι εγώ την αγάπη μου. Εμπιστέψου με. Εγώ κι εσύ. Εσύ να με κάνεις να γελάω κι εγώ να σε καθοδηγώ. Μαζί. Έλα. Έλα, και σου υπόσχομαι πως θα κάνω κι εγώ τα μαλλιά μου κοτσιδάκια και σύντομα θα ριχτούμε σε νέες περιπέτειες. Όμορφες περιπέτειες. Ο κόσμος είναι γεμάτος από θαύματα, μικρό μου πιτσιρίκι. Πάμε να τα χτίσουμε μαζί.
                                                                                             Ντόνα"

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ανακουφιστικό από αυτό. Από το να συναντάς εκείνο το μικρό, θλιμμένο, μπερδεμένο παιδί και να βάζεις το μικρό του χεράκι στη χούφτα σου για να κάνετε μαζί μια υπέροχη μαγική βόλτα και να το οδηγήσεις εκεί...εκεί που μπορεί να είναι μόνο παιδί. Εκεί που μπορεί να νιώθει ασφάλεια. Γαλήνη κι ελευθερία...Εκεί στο καθαρό πια,  μέσα σου!
Μια μαγική βόλτα λοιπόν γενναία μου Ντόνα. Χωρίς πόνο, χωρίς δάκρυα, χωρίς γιατί, μακριά από τις σκιές...Μια μαγική βόλτα στην χώρα της σύνδεσης, της συγχώρεσης και της γαλήνης...Απόλαυσε την μαζί της. Την αξίζετε κι οι δυο...


                 holding hands

Το μικρό παιδί μέσα μας, μας χρειάζεται που και που. Ας συνδεόμαστε μαζί του. Ας μην το ξεχνούμε. Ας του αφήνουμε χώρο να παίξει, να υπάρξει...να ανασάνει! Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                            Κατερίνα