Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο....

Πρώτο μεγάλο ταξίδι με δυο παιδιά. Ο Γιώργος ενός έτους, ο Άγγελος ακριβώς τεσσεράμισι. Ταξιδεύουμε οδικώς για Λευκάδα. Κάθε δεκαπέντε λεπτά σταματάμε.
Ο ένας ζαλίζεται. Ο άλλος κάνει εμετό. Ο μικρός θέλει άλλαγμα. Ο μεγάλος δεν χωράει να ξαπλώσει και κλαίει.  Ο μικρός πεινάει, ο μεγάλος θέλει το παιχνίδι του μικρού. Ο μικρός κλαίει κι ο μεγάλος θυμώνει και φωνάζει.Με χτυπάει ο ήλιος, κρυώνω, ζεσταίνομαι, διψάω, πεινάω, έπεσε το αρκουδάκι μου, έφυγε η πιπίλα του μικρού....Ατελείωτη γκρίνια! Ασταμάτητη!!!
Σταματάμε για να κατουρήσει ο ένας, για να αλλάξουμε ρούχα στον άλλο, για να  ξεμουδιάσει ο ένας για να ξεϊδρώσει ο άλλος...Εναλλάξ μας έχουν πεθάνει στη μίρλα!
Κάποια στιγμή κι ενώ έχουν περάσει δύο ώρες απόλυτης  φρίκης έχω φτάσει στα όρια μου και φωνάζω με έμφαση...

"Μα είναι δυνατόν! Δηλαδή πως διάολο  οι Ευρωπαίοι έρχονται με τα αμάξια τους και τα παιδιά τους από το εξωτερικό ταξιδεύοντας ώρες. Τι κάνουν δηλαδή αυτά τα παιδιά; Είναι δυνατόν να μην μπορούμε να κάνουμε ένα πεντάωρο ταξίδι; ΕΊΝΑΙ ΔΥΝΑΤΌΝ!!!!! Τέρμα! Του χρόνου μέχρι τη Χαλκιδική και πολύ σας είναι...."

Ο Πα με πλήρη ηρεμία όλη αυτή την ώρα οδηγεί και κάθε λίγο σταματά στην άκρη για να μπορέσω εγώ να εκπληρώσω τις απίθανες ανάγκες του καθενός. Δεν έχει βγάλει μιλιά όλη αυτή την ώρα. Με απόλυτη υπομονή σταματά, καθαρίζει, νταντεύει και ξανά οδηγεί και μετά από ένα τέταρτο ξανά το ίδιο...
Μόνο εκείνη τη στιγμή που μίλησα εγώ φαίνεται να έπαθε κάτι σαν παράκρουση κι εκεί που ήταν απόλυτα ήρεμος ξαφνικά ακούγοντας την δική μου τελευταία φράση..."μέχρι την Χαλκιδική και πολύ σας είναι..." ξαφνικά ωρύεται...
"ΟΧΙ ΡΕ! ΟΧΙ! ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΡΕ! ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΩ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ."

Έπεσε βαριά σιωπή! Τσιμουδιά! Γουρλώσαμε κι οι τρεις τα μάτια, πάθαμε σοκ και μέχρι να φτάσουμε δεν ακούστηκε κιχ! Ακόμη το θυμόμαστε και γελάμε!
...Και τελικά ο πατέρας Πα το 'πε και το κανε...και μπορεί να μην φτάσαμε ως τη Σουηδία με το αμάξι, ωστόσο μάθαμε όλοι μαζί να ταξιδεύουμε με απόλυτη επιτυχία!

Αγοράσαμε ένα φορητό dvd player, το οποίο έχουμε πάντα μαζί  με μερικές ταινίες τους. Προμηθευτήκαμε παιδικά βιβλία, μπόλικα παιδικά cd, τα μαξιλάρια τους και κουβέρτες, μαρκαδόρους και χαρτιά.
Παίρνουμε σαντουιτσάκια και μικρά σνακ και το πρώτο μεγάλο ταξίδι εκτός συνόρων, κράτησε δυο ημέρες με μια ενδιάμεση διανυκτέρευση και τότε ο μικρός ήταν τρεισήμισι κι ο μεγάλος  ακριβώς επτά. Χειμώνας, με χιόνια και κρύο πολύ, μα ήμασταν τόσο οργανωμένοι που όλα πήγαν κατ ευχήν κι οι γκρίνιες τους απόλυτα περιορισμένες. Κι αφού το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία το ξανακάναμε και το ξανακάναμε και τα παιδιά έχουν μάθει πια μόνα τους να οργανώνονται για μεγάλα ταξίδια! και ξέρουν ακριβώς πια τι χρειάζονται για να μην βαρεθούν στο δρόμο...ή για να βαρεθούν το λιγότερο δυνατό...

Εγώ κι ο μπαμπάς τους λατρεύουμε να ταξιδεύουμε με το αμάξι και ελπίζουμε στα χρόνια που θα έρθουν να καταφέρουμε να κάνουμε τα μεγάλα οδικά ταξίδια που ονειρευόμαστε....κάποια μαζί τους και κάποια, μόνοι μας πια σαν οι τύποι θα έχουν μεγαλώσει. Φανταζόμαστε ανοιχτούς δρόμους και μαγικά τοπία....γεμάτα εκπλήξεις!
making it trough a long road trip
Το ταξίδι στη Γερμανία  το ξέρουμε πια και δεν μας αγχώνει. Βέβαια  την τελευταία φορά ζήσαμε μια απίθανη περιπέτεια αλλά, δεν μας πτοεί αφού είχε happy end...και χωρίς δεύτερες σκέψεις  μιας και φέτος η γιαγιά κι ο παππούς μας, λόγω ανωτέρας βίας, δεν μπορούν να έρθουν για καλοκαίρι, κι αφού τα παιδιά θέλουν σαν τρελά να  δουν τους παππούδες τους κι οι παππούδες σαν τρελοί  θέλουν να δουν τα εγγόνια τους, αποφασίσαμε να ξανακάνουμε αυτό το μεγάλο ταξίδι για να βρεθούμε μαζί, έστω και για λίγες ημέρες!

Ξεκινάμε λοιπόν σύντομα, με κέφι πολύ κι ενθουσιασμό τρελό! Μέσα στον καυτό Ελληνικό Ιούλη, εμείς θα είμαστε στο καθώς φαίνεται κρύο Γερμανικό καλοκαίρι, μα δεν μας νοιάζει καθόλου.Περιμένουμε με αγωνία να χωθούμε στις αγκαλιές του παππού και της γιαγιάς και τα παιδιά ζουν μια τρελή αναμονή!

Προς το παρόν μας περιμένουν Σκόπια, Σερβία. Ουγγαρία για φαγητό και διανυκτέρευση. Το πρωί, περνάμε τα σύνορα και τρώμε σούπερ πρωινό στην Αυστρία και το ίδιο απόγευμα, καφέ και γλυκό με τη γιαγιά και τον παππού στη Γερμανία!

Καλημέρα αγαπημένοι...ξεκινάει η  περιπέτεια!!!
                                                                                                                             Κατερίνα

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Ορτανσίες οι αγαπημένες!

Αγαπώ τις ορτανσίες το έχω ξαναπεί πολλές πολλές φορές. Ωστόσο για να μπορέσω να μάθω να τς φροντίζω έχω σκοτώσει πολλές ώ! ναι πολλές....!

Τα τελευταία χρόνια όμως έγινε κάτι, δηλαδή τι κάτι έμαθα από τα λάθη μου και άρχισα να τις φροντίζω σωστά.Γιατί μπορεί να διαβάζεις διάφορα και να πιστεύεις πως αφού έχεις μελετήσει έχεις γίνει και ειδικός αλλά μην αυταπατάσαι....Μαθαίνουμε συνήθως μέσα από την εμπειρία και όλα τα πρώτα μου λουλούδια πλήρωσαν την έλλειψη εμπειρίας μου

Πρώτη και καλύτερη η αγαπημένη μου Αιμιλία από το Κηπολόγιο μου έδωσε και μου ξανάδωσε οδηγίες και μάλιστα κάποια στιγμή είχα απελπιστεί τόσο με το συγκεκριμένο λουλούδι που είναι κι ακριβό, που αποφάσισα πως δεν χρειάζεται να ξοδεύω τα χρήματα μου για ένα λουλούδι που στους επόμενους δυο μήνες το πολύ, θα πεθάνει...
Μέχρι που έγινε κάτι μαγικό...Σταμάτησα να προσπαθώ να τις κρατήσω ζωντανές και παράτησα στην κυριολεξία κάτω από ένα δέντρο τις δυο τελευταίες ετοιμοθάνατες και τις ξέχασα εκεί...για έναν ολόκληρο χρόνο και μόνο τις πότιζα μια στις τόσες και μετά τον βαρύ χειμώνα και ενώ ήμουν σίγουρη πως έχουν γίνει παγωτό, την επόμενο άνοιξη...κάτω από το δέντρο με περίμενε μια έκπληξη!

Ολάνθιστες φουντωτές και χαρούμενες πολύ με περίμεναν οι ορτανσίες...Τελικά ακόμη και τα λουλούδια θέλουν την ανεξαρτησία τους...σκέφτηκα!







Με ρωτάτε συχνά με πολλά μηνύματα, πως τις περιποιούμαι, οπότε οι συμβουλές μου είναι απλές και ξεκάθαρες. Μάθετε τα πάντα για το λουλούδι αυτό αλλά η δική σας εμπειρία θα σας δείξει τ χρειάζονται.
Βρείτε ένα χώρο που να έχει σκιά, δεν αντέχει καθόλου στον ήλιο η καημένη και χρειάζεται και σχετική δροσιά κι υγρασία.
Καλό πότισμα, όχι πολύ όχι λίγο. Καλό όμως,να μένει η υγρασία μα  να στραγγίζει καλά το χώμα και να μην μένουν στο νερό και μουλιάζουν. Τα λουλούδια θα είναι μεγάλα και φουντωτά αν το χειμώνα τις κλαδεύεις έτσι όπως περιγράφει η Αιμιλία στο Κηπολόγιο. Πάνω από το ματάκι δηλαδή. 
Δεν παγώνει το χειμώνα είναι απίθανα ανθεκτικό φυτό. 
Το χώμα πάντα ειδικό για οξύφυλλα και μπορείς να ρίξεις και καρφιά μέσα για ενίσχυση καθώς χρειάζεται σίδηρο.
Το χρώμα συνήθως παραμένει αν η ορτανσία είναι ροζ, φουξ, κόκκινη, ή λευκή. Οι γαλάζιες μου όλες μετατράπηκαν σε φουξ και τώρα κάνω αλχημείες μήπως και τις ξαναδώ γαλάζιες που είναι ένα χρώμα που λατρεύω, γι'αυτό και στα βαφτίσια του μικρού μας γιου είχαμε μεγάλες γαλάζιες ορτανσίες παντού!
Επίσης αγαπώ το χρώμα που παίρνουν τα λουλούδια, όταν πια έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και γίνονται ελαφρώς θαμπά σαν το χρώμα του σάπιου μήλου. Μια πολύ  ρομαντική κατά την γνώμη μου απόχρωση.


Επίσης συχνά όταν τους λείπει σίδηρος τα λουλούδια τους είναι καταπράσινα κι αυτό επίσης είναι ένα χρώμα που με εντυπωσιάζει.


Τα φύλλα αν αποχρωματιστούν τότε χρειάζεται σίδηρο. Εγώ επειδή φοβάμαι τα σκευάσματα, παραδοσιακά, ρίχνω μέσα στην γλάστρα καρφάκια που σκουριάζουν αργά και δίνουν στο λουλουδάκι μου την ποσότητα σιδήρου που χρειάζεται να απορροφήσει.
Γενικά τα φρέσκο αγορασμένα λουλούδια με τα μεγάλα πανέμορφα άνθη...δεν θα αντέξουν πολύ. Είναι ντοπαρισμένα με διάφορα σκευάσματα για να είναι όμορφα και να τα αγοράσουμε και μόλις τα πάρουμε σπίτι φαίνεται σαν να αυτοκτόνησαν...
Μην αγχωθείς καθόλου. Αν το βλέπεις να ψυχορραγεί, και τα λουλούδια να σαπίζουν, να πέφτουν κλπ...άσε το φυτό να ξεκουραστεί. Κλάδεψε το στην ανάγκη κι άστο στη δροσιά του καλά ποτισμένο να ηρεμήσει. Έχει φάει πολύ φάρμακο και δεν ξέρει πως να ζει μόνο του...δώστου χρόνο!

Αποχαιρέτα τις ορτανσίες που θα αποτελειώσεις και αν θέλεις τη γνώμη μου, περίμενε πριν τις πετάξεις. Παρόλο που  τη βλέπεις πεθαμένη...περίμενε ως την επόμενη άνοιξη κι αν δεν δεις ματάκι ή φύλλο να βγαίνει ως το Απρίλη...τότε πέταξε την...Υπάρχει όμως πολύ, πολύ  μεγάλη πιθανότητα να βιώσεις μια έκπληξη...Γενικά η κηπουρική θέλει υπομονή.
Υπομονή και επιμονή!Τα λουλούδια μας μαθαίνουν πολλά....

Έχω φτάσει πια στα οκτώ μεγάλα φυτά σε διάφορα χρώματα. όλα ζουν έξω στην αυλή, κανένα μέσα στο σπίτι!
Μέσα στο σπίτι επιβιώνουν δύσκολα τουλάχιστον τα δικά μου φυτά. οι τεχνητές συνθήκες τα μπερδεύουν... τουλάχιστον τα δικά μου φυτά!
Οπότε αν είναι δώρα τα κρατάω για λίγο μέσα μην πάθουν σοκ βγαίνοντας κατευθείαν σε συνθήκες τελείως διαφορετικές από το ελεγχόμενο περιβάλλον του ανθοπωλείου που ζούσαν και μετά σιγά σιγά τα στέλνω προς το μπαλκόνι....


Κάποια είναι δωράκια που επιβίωσαν, μια ήρθε ως κλαδάκι από τη Θάσο κι είναι πια ένα πανέμορφο φυτό.
Όλες είναι σε μεγάλες γλάστρες, φοβάμαι να τις βάλω στο χώμα...δεν νιώθω ακόμη τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου και πια κάθε καλοκαίρι γεμίζω στην κυριολεξία το σπίτι και τα βάζα μας, με χρώμα!















Επίσης μέσα στα βάζα όταν αρχίζουν να μαραίνονται βγάζω το νερό και τα αφήνω να ξεραθούν τελείως. Παραδόξως κρατούν κάτι από το χρώμα τους και βέβαια το υπέροχο σχήμα τους και εξακολουθούν να είναι πανέμορφα για μήνες...Πολλές φορές για χρόνια!


Αν θέλεις λοιπόν να μάθεις να φροντίζεις ένα λουλούδι γνώμη μου είναι να ρισκάρεις...ίσως και να θυσιαστούν μερικά...μα αυτό είναι το κόστος σε κάθε τι στη ζωή...

Αυτά αγαπημένοι...Σας στέλνω την αγάπη και τις ευχές μου, για μεγάλα φουντωτά χρωματιστά λουλούδια. Οι ορτανσίες θέλουν την ευκαιρία τους...ή μάλλον εμείς χρειαζόμαστε πολλές ευκαιρίες μαζί τους...
Οπότε αν τα καλοκαίρια μας τα θέλουμε χρωματιστά,  δεν υπάρχει πιο υπέροχα χρωματιστό λουλούδια από αυτό της πανέμορφης δροσερής ορτανσίας! 

Καλή κηπουρική...υπομονή, επιμονή και πίστη...κι η Ορτανσία...θα ανθίσει!
                                                                                                                                       Κατερίνα

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Έσπασε το πιάτο μου!

Διακοπές στη Λευκάδα. 2007. Σε μια βόλτα στα λιγοστά μαγαζάκια του Άγιου Νικήτα βρίσκω ένα πανέμορφο κεραμικό πιάτο ζωγραφισμένο στο χέρι. Το λάτρεψα. Ρωτώ τιμή και μου απαντά 80 ευρώ...Πανάκριβο σκέφτηκα.... "μα είναι χειροποίητο" μου απάντησε ο καταστηματάρχης, κατανοητό μα ακριβό για εμένα. Έφυγα.

Την επόμενη χρονιά ξαναπάμε στο νησί και περνώντας από το ίδιο μαγαζί ξαναβλέπω το ίδιο πιάτο.Ρωτώ τιμή και μου λέει 40 ευρώ....Πλάκα μας κάνει ο τύπος...σκέφτηκα, το ίδιο πιάτο στη μισή τιμή...
Και πάλι μου φάνηκε τσιμπημένο και το προσπέρασα.
Την επόμενη χρονιά ξανά εκεί με την αδερφή μου κι την οικογένεια της αυτή τη φορά. Στην βραδινή βόλτα περνάμε από το μαγαζί και ξαναβλέπω το πιάτο. Λέω την ιστορία στη αδερφή μου και μου λέει "πάμε να δούμε τι τιμή θα μας πει φέτος"...
Δέκα ευρώ μας λέει...εγώ έμεινα παγωτό κι  η αδερφή μου ρωτά "μπααα, τώρα δεν είναι χειροποίητο;" 
Εκείνος ξαφνιασμένος της λέει "ορίστε;" Κι εγώ της ρίχνω στα μουλωχτά μια αγκωνιά...για να μην χαλάσει το "προξενιό".

"Θα το πάρω"του λέω στα γρήγορα, μην το ξανασκεφτεί...Μεγάλη χαρά!!!! και μεγάλο θάψιμο βγαίνοντας από το μαγαζί...μα είναι δυνατόν ρε φίλε!!! λέει η αδερφή μου έξω φρενών...

Γυρίζουμε σπίτι μετά το τέλος των διακοπών και η επόμενη μέρα με βρίσκει σε ένα σπίτι απόλυτο χάος. Ο Πα έφυγε στη δουλειά κι εγώ έχω να ανοίξω και να τακτοποιήσω βαλίτσες να πλύνω ρούχα, να καθαρίσω σπίτι, να γεμίσω ψυγείο, να μαγειρέψω και ένα τρίχρονο και ένα σχεδόν επτάχρονο να κάνουν τα δικά τους....
Και βέβαια ζω το απόλυτο κενό γιατί οι διακοπές που περιμέναμε όλη τη χρονιά έχουν περάσει και σε λίγες ημέρες θα πρέπει και εγώ να γυρίσω στη δουλειά...Έχω επισήμως κατάθλιψη!

Την ώρα που ξεπακετάρω τα πράγματα κι αδειάζω βαλίτσες τα χέρια μου πιάνουν το πιάτο και χαμογελάω ευτυχισμένη...Να κάτι που θα μου δώσει χαρά σκέφτομαι.Το πιάτο.Το πιάτο που περίμενα τρία ολόκληρα χρόνια για να πάρω...
Σκίζω το χαρτί αργά, ευλαβικά και πιάνω το πιάτο από την άκρη για να το θαυμάσω και εκεί ακριβώς μου γλιστράει, κάνω να το ξαναπιάσω με το άλλο χέρι, μετά πόδι με όλο μου το σώμα...πέφτει, πέφτει, πέφτει και μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου γίνεται κομμάτια...
Αυτό ήταν!

Στέκομαι εκεί κοκαλωμένη και μετά σαν τρίχρονο αρχίζω να κλαίω γοερά. Τα παιδιά με βρήκαν καθισμένη στην καρέκλα της τραπεζαρίας και ανήσυχα με αγκάλιασαν...Γιατί κλαις μαμά; τι έγινε μαμά;
Τι να πει η μαμά...πως είναι απλά χαζή; Όχι παρά απαντά σαν τρίχρονο..."να, κλαίω γιατί έσπασε το πιάτο μου και λυπήθηκα πολύ"...
Με φιλούν και με χαϊδεύουν τρυφερά, "δεν πειράζει μαμά θα πάρουμε άλλο πιάτο"...και δώστου εγώ να κλαίω ..."μα θέλω αυτό το πιάτοοοοο"

Αφού πέρασε η κρίση με μάτια ακόμη υγρά ξαναμπήκα στο ρόλο του ενήλικα και αποφασίσαμε να πάμε στο super market για ψώνια. Ο Γιώργος τριών τότε κάθεται στο καρεκλάκι του καροτσιού του μαγαζιού και ο Άγγελος εξίμηση τότε περπατά δίπλα μου και με βοηθά. Περνά από μπροστά μας μια καθολική μοναχή.Φορά  μαύρο μακρύ χιτώνα λευκό κάλυμμα στο κεφάλι και ένα μεγάλο σταυρό.
Ο Άγγελος την κοιτάζει παράξενα και μετά με ρωτά γιατί αυτή η κυρία φορά τέτοια ρούχα;
Αρχίζω να του εξηγώ  και μετά από λίγο εκείνη μας πλησιάζει.
Στέκεται μπροστά στο καρότσι όπου κάθεται ο μικρός Γιώργος και μας μιλά. Δίνει ευχές στα παιδιά κι εξηγεί στον Άγγελο τι είναι τα ρούχα που φορά και γιατί τα φορά. Είναι πολύ γλυκιά κι ο γιος μου την κοιτά βαθιά στα μάτια.
Ξαφνικά αρχίζει να κλαίει...Την κοιτώ τρυφερά κι εκείνη κλαίει και λέει "μην με παρεξηγείτε κλαίω από αγάπη. Από αγάπη σε εσάς και στα παιδιά σας. Είναι τόσο άδολα, τόσο καθαρά και νιώθω να σας αγαπώ"...
Της πιάνω τα χέρια κι εκείνη συνεχίζει να κλαίει και ξαφνικά ο μικρός Γιώργος έχει τεντωθεί ολόκληρος μέσα από το καρότσι του super market και αρπάζει το σταυρό της. Εκείνη γέρνει προς το μέρος του κι εκείνος κοιτάζοντας την με απόλυτη σοβαρότητα τη ρωτά "Έσπασε το πιάτο σου;"

Ήταν μια στιγμή συγκλονιστικού γέλιου για εμένα με την μοναχή να προσπαθεί να καταλάβει κι εγώ να λέω ανάμεσα στα γέλια "όχι Γιώργο δεν έσπασε το πιάτο της"  και μετά κοιτάζοντας την μοναχή "θα σας εξηγήσω"...και δώστου να γελάω....


Να και το διάσημο πιάτο και φυσικά ο Πα το έβγαλε από τα σκουπίδια και το κόλλησε όσο καλύτερα μπορούσε...

Όσο για τα υπόλοιπα...το "έσπασε το πιάτο σου", είναι μια έκφραση που μας έχει μείνει...Μια έκφραση γεμάτη παιδική καθαρότητα από τη μια και απλότητα από την άλλη...
Κάθε φορά που ψάχνουμε μι ευκαιρία για να κλάψουμε ή να γκρινιάξουμε για κάτι ανούσιο, λέμε.."Έσπασε το πιάτο μου!" κι είναι σαν να είναι αυτό το πιο φυσιολογικό πράγμα στο κόσμο...άλλωστε ποιος είναι αυτός που δεν κλαίει αν σπάσει το πιάτο του;

Μπήκε ο Ιούλης...Ο χρυσός μας Ιούλης!...κι αν θέλεις να κλάψεις για κάτι θυμήσου...όλο και κάποιο πιάτο θα έσπασες μικρός....Καλημέρα αγαπημένοι. 
                                                                                                                             Κατερίνα

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Ορμάμε!

Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν μια τρέλα...Κλεισίματα, ανοίγματα, άνθρωποι, ανάγκες, είχα έγνοια μην ξεχάσω κάτι, κάποιον...μα πάντα, πάντα κάποιος έρχεται σε δεύτερη προτεραιότητα και πάντα κάποιον ξεχνάς ή κάποιον αφήνεις...Τον πιο σίγουρο, μετά τον εαυτό σου...


Η Τετάρτη με βρήκε στην Λέσχη ανάγνωσης Σταυρού...Είχα χρόνια να πάω στο πανέμορφο αυτό παραθαλάσσιο παραθεριστικό μέρος και το κάλεσμα αυτό ήταν αναπάντεχο κι υπέροχο. Βρήκα ένα τραπέζι γεμάτο κοχύλια και γύρω του έναν μεγάλο κύκλο ανθρώπων. Το Μικρό Λευκό Κοχύλι για ακόμη μια φορά ο πρωταγωνιστής κι η πιο συγκινητική ήταν για εμένα ήταν η στιγμή που μια καθηγήτρια με την δεκατετράχρονη μαθήτρια της δραματοποίησαν κάποιους διαλόγους του βιβλίου! 
Ήταν απίστευτο κι ένιωσα τόσο κοντά σε εκείνο το κοριτσάκι την μικρή Μαριάννα  και στην υπέροχη φωνή της...

Δεν σταματώ να ξαφνιάζομαι με όλα αυτά που απλόχερα οι άνθρωποι μοιράζονται μαζί μου...Μοιράστηκαν κι έκαναν υπέροχες αναλύσεις και ήταν σαν μια ομάδα με μανάδες, κόρες και γιαγιάδες να δουλεύει με στόχο την απενοχοποίηση κι ήταν γενναιόδωρες με εαυτό τους...τον ευάλωτο εαυτό τους! Συγκινήθηκα βαθιά...
Απίθανο επίσης ήταν το ότι είχαν στήσει  βέβαια ένα απίθανο μπουφέ με καλούδια σπιτικά και στο τέλος η Αφροδίτη μαμά της λατρεμένη μου Αργυρώς...μου ετοίμασε και πεσκέσι για το δρόμο...
"Μα είναι δυνατόν να φύγεις χωρίς το ταπεράκι της μαμάς;" Μου είπε με έμφαση, όταν δήλωσα τις αντιρρήσεις μου...
...και βέβαια φεύγοντας μου χάρισαν κάτι τόσο απλό...μα τόσο τεράστιο! Ένα κουτάκι γεμάτο όνειρα...Το πιο όμορφο, το πιο αληθινό δώρο!


Αργά πια η νύχτα με βρήκε στην Εγνατία κι εκεί ακριβώς αφού είδα μπροστά στην αριστερή λωρίδα, ταχείας κυκλοφορίας, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, σαν έπεσαν τα φώτα του αμαξιού πάνω τους, μια ομάδα πιτσιρικάδων που περνούσαν το κιγκλίδωμα...Κόντεψα να πάθω καρδιά και μιλώ σοβαρά. Ήταν θέμα δευτερολέπτων και νομίζω πως κάποιος ήταν δίπλα μου και δίπλα σε εκείνα τα παιδιά και δεν καταλήξαμε αλλιώς εκείνο το βράδυ!

Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου με τα χέρια να τρέμουν. Ενημέρωσα την τροχαία και συνέχισα το δρόμο μου σε απόλυτη σιωπή...Ήταν σαν να είχα ζήσει κάτι το εξωπραγματικό κι ήμουν τόσο ευγνώμων, που είχα μόλις περάσει ξυστά από μια καταιγίδα!Τόσο ευγνώμων!!!

Η επόμενη ημέρα με βρήκε να προετοιμάζω την γιορτή αποχαιρετισμού στους Κύκλους Ζωής...
Ζήσαμε μια βραδιά απίθανη, γεμάτη συγκίνηση.



Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων, καθώς τις έπαιρνε ο αέρας μακριά  κι η νύχτα είχε μια λάμψη, μια ομορφιά άγρια στα μάτια μου! Όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι, οι γενναίοι Κύκλοι μου. 
Ήμουν εκεί για εκείνους κι ένιωθα τόσο ευτυχισμένη σαν κάποια αξέχαστα θεραπευτικά βράδια με άλλους ανθρώπους, τότε στην μαγική μου Ιθάκη. Είχαν τόσες ομοιότητες αυτά που ζούσα. Ήταν τόσο γεμάτα μνήμες όλα!!!


Μια κατακόκκινη καρδιά με τα ονόματα όλων πέταξε στον ουρανό...Πληρότητα...αυτή ήταν η απόλυτη λέξη. Πληρότητα και μια αρχέγονη χαρά. Είμαι εδώ. Μαζί σας. Είμαστε στον Κύκλο μαζί!

Γύρισα σπίτι ξανά ξημερώματα...Το πρωί ξύπνησα σαν σε όνειρο. Κουρασμένη ως εκεί που δεν φτάνει...τα παιδιά με κοίταζαν σαν πεινασμένα...Είχαν να με δουν, να με δουν κανονικά κι όχι να λέμε γεια κι αντίο,  σχεδόν τέσσερις ημέρες. "Θα φύγεις σήμερα μαμά;" Με ρώτησαν με αγωνία....

Το σπίτι ήταν αίσχος...Φρίκη. Παντού πράγματα πεταμένα. Οι σκόνες έκαναν πάρτι και τα νεκρά ζουζούνια κατάληψη...Χάος! Κυριολεκτικά...Ήθελα να καθαρίσω το σπίτι. Έπρεπε να καθαρίσω το σπίτι....Μα εκείνες οι φατσούλες....με είχαν ανάγκη. "Φεύγουμε θάλασσα" τους είπα κι έγινε πανζουρλισμός...
Πριν φύγουμε πέρασα και πάλι από τους Κύκλους για να δω το Δέντρο των Ευχών στο φως της ημέρας. Η χρωματιστή του όψη μας έκανε και τους τρεις να χαμογελάσουμε...Ένα δέντρο γεμάτο πίστη!


Κι εκεί κοντά της,  αγναντεύοντας το κύμα και τις ρυτίδες που έκανε ο αέρας στην επιφάνεια της θάλασσας, άφησα το μυαλό μου να χαθεί, να ηρεμήσει, να αδειάσει τελείως...


Πολλές φορές μου λένε πως είμαι υπερβολική ή πως τα ζω όλα με υπερβολή..."Η υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της", έγραψε ο αγαπημένος Χαλίλ Γκιμπράν και ποια είμαι εγώ για να διαφωνήσω...
Η αλήθειες μου κάποιες φορές χάνουν την ψυχραιμία τους και γίνονται υπερβολικές μα δεν παύουν να είναι αλήθειες...
Ζω έντονα και απολαμβάνω κάθε στιγμή της ζωής που μου χαρίστηκε. Κάθε στιγμή χαράς μα και κάθε στιγμή που νιώθω να μην αντέχω πια, να μην θέλω άλλο, να μην ξέρω τι να πω ή τι να κάνω, κάθε στιγμή που απομονώνομαι και κάθε στιγμή που αποφασίζω να είμαι εκεί...όλα, όλα τα ζω με ένταση και τα νιώθω καλοδεχούμενα...
...κι εκεί δίπλα στο κύμα η ζωή η ίδια, σαν να απλώνει τα πόδια της στη δροσιά...και τότε όλα γίνονται τόσο απλά. 



Πρόπερσι τέτοιες μέρες αποχαιρετούσαμε τον αδερφό της μαμά μου, τον θείο Ηλία. Πέρσι τις ίδιες ημέρες, την  ξαδέρφη μου την Άννα και φέτος την ίδια εποχή κάθομαι στην ξαπλώστρα και δίπλα μου η  σχεδόν εντεκάχρονη κόρη της... 
"Που λες να είναι η μαμά μου;" Με ρωτά. Την κοιτάζω και ξέρω πως δεν περιμένει απάντηση...
"Θα ήθελα να μπορώ να πετάω"...μου λέει μετά από λίγο. "Ψηλά, ψηλά, να απλώνω τα χέρια μου και να πετάω μαλακά πάνω στα σύννεφα"....
"Μπορείς να πετάξεις με το αεροπλάνο"...της απαντά από μακριά ο μικρός μου γιος χωρίς ίχνος συναισθήματος...αγόρια σκέφτομαι...απλότητα....
Εκείνη τον κοιτά και χαμογελά με ύφος..."δεν εννοώ αυτό βρε!" του απαντά με έμφαση ....και μετά με κοιτά ξανά, "αν πετάω...έτσι σαν πουλί δεν ξέρω, θα νιώθω τόσο ελεύθερη θεία..."

...όσο ελεύθερη είναι κι η μαμά σου...ψιθυρίζω από μέσα μου...μα δεν της το λέω...την κοιτάζω απλά κι είναι πανέμορφη με μια ομορφιά αρχέγονη, αληθινή, γεμάτη καθαρότητα και σκέφτομαι πόσο περήφανη θα είναι η μάνα της βλέποντας την από εκεί μακριά...

Αυτές οι μέρες του καλοκαιριού στο ξεκίνημα του είναι πάντα τόσο παράξενες. Σαν ακόμη να μην έχουμε συνηθίσει τη ιδέα της ξεγνοιασιάς και όλων όσων σημαίνει το καλοκαίρι για τον καθένα. 
Σαν να είμαστε διστακτικοί. Σαν να βουτάμε στην θάλασσα τα ακροδάχτυλα μας για να δούμε αν είναι ζεστή ή κρύα κι ανάλογα μετά μπαίνουμε με μια βουτιά ή σιγά σιγά με το μαλακό, να συνηθίσουμε την θερμοκρασία...


Ενώ τα παιδιά...Έχετε δει τα παιδιά να βουτούν στη θάλασσα;
Δεν δοκιμάζουν ποτέ την θερμοκρασία παρά ορμούν. Ορμούν τρέχοντας να την συναντήσουν...ότι κι αν έχει συμβεί, όπως κι αν είναι, γιατί ζεστή ή κρύα τα παιδιά έχουν πάρει την απόφαση να την απολαύσουν!

...Εσύ;
Σκέφτομαι...Πόσα χρόνια έχεις να ορμίσεις στη θάλασσα; Πόσα χρόνια έχεις να ορμίσεις στο Καλοκαίρι που σε περιμένει; Πόσα χρόνια έχεις να ορμίσεις προς τη ζωή;

Καλημέρα αγαπημένοι...Τι λέτε: Ορμάμε;
                                                                                                                    Κατερίνα

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Το ταξίδι ενός κοχυλιού...

Το Μικρό Λευκό Κοχύλι, με βοήθησε να κλείσω μια υπέροχη συναισθηματική διαδρομή!
Ένα ταξίδι προς τα μέσα που άρχισε χρόνια πριν στη δύσκολη εποχή της εφηβείας μου και έκλεισε τελικά και πάλι εκεί στην πόλη που έζησα όλες μου τις "πρωτιές"...πρώτο βήμα, πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτοι φίλοι, πρώτη απογοήτευση, πρώτη πίκρα, πρώτες σχέσεις, πρώτο φιλί, πρώτη αγάπη....
Όλα τα πρώτα βήματα, όλα τα ξεκινήματα σε εκείνη τη μικρή πόλη, με το μεγάλο πάρκο που φαινόταν να μην χωρά όλα μου τα όνειρα κι εγώ να μην αντέχω όλα της τα πρέπει....Μόλις άρχισα να την αγαπώ την αποχωρίστηκα, μα είχα προλάβει να γνωρίσω ανθρώπους που επίσης θα προλάβαιναν να χαραχτούν με γενναιοδωρία μέσα μου...
Υπέροχοι, εμπνευσμένοι άνθρωποι. Ανάμεσα τους κι ένας καθηγητής, που η πιεστική του αγάπη, η απαιτητική του στάση απέναντι σε εμένα και όλους τους μαθητές του, η ένταση και το πάθος που είχε για τα γραφή και την λογοτεχνία και οι μεγάλες προσδοκίες του με έκαναν να νιώσω για πρώτη φορά στην σχολική μου  ζωή, έμπνευση! Έμπνευση και πίστη κι ανάγκη να κρατήσω την εμπιστοσύνη του ψηλά....Με έμαθα να διεκδικώ για τον εαυτό μου, να απαιτώ από εμένα, να με δω μέσα από τα μάτια του, να με πιστέψω!

Στην παρουσίαση μου στην γενέτειρα μου τον ήθελα δίπλα μου, μα έμαθα πως είχε πρόσφατα χαθεί...κι ήταν η ημέρα εκείνη ένα μήνα πριν, που πληροφορήθηκα το χαμό του, ημέρα θρήνου για εμένα!
Νιώθεις πως αυτοί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ...κι όμως η ανθρώπινη υπόσταση τους τους κάνει ακόμη πιο ηρωικούς στα μάτια μας!

Αγέρωχος άνθρωπος...έτσι είναι στο νου μου ο δάσκαλος εκείνος και το φευγιό του μου έδωσε μια ευκαιρία ακόμη!
Να γνωριστώ με νέους ανθρώπους όπως την Δέσποινα και του καταπληκτικούς γονείς της τον Νίκο και την Ελένη, από το πιο δημιουργικό κι όμορφο βιβλιοπωλείο της Πόλης. Το Νέστωρ! Μου φέρθηκαν σαν φίλοι από τα παλιά. Σαν να υπήρχε ανάμεσα μας μια αόρατη σύνδεση. Με φρόντισαν σαν να γνωριζόμασταν χρόνια κι ένιωσα ασφάλεια μέσα στο πανέμορφο πατάρι με τα εκατοντάδες βιβλία που μύριζαν περιπέτεια...Έναν χώρο που ξέρει να θρέφει τα όνειρα.

Κι ύστερα μέσα από εκεί, έγινε άλλη μια σύνδεση και  γνώρισα άλλες δυο υπέροχες γυναίκες που δέχθηκαν να με τιμήσουν παρουσιάζοντας το βιβλίο μου στην Κατερίνη...Η Ειρήνη Παξιμαδάκη κι η Σοφία Χαριτοπούλου. Φιλόλογοι και δημιουργοί. Πολύτιμοι εμπνευστές άγουρων ανθρώπων.Ήμουν περήφανη και συγκινημένη...καθώς  η Σοφία ήταν συμμαθήτρια μου στο Γυμνάσιο!!! Σύντροφος σε κάμποσες παλαβομάρες της εποχής...

Μίλησαν για το κοχύλι με τρυφερότητα. Σαν να έπιαναν κάτι εύθραυστο, κάτι πολύτιμο, σαν ένα μικρό παιδί...έτσι ένιωθα το άγγιγμα τους το γεμάτο σεβασμό και φροντίδα!

Κι ήταν μια βραδιά αξέχαστη γιατί εκεί έκλεισε ένας κύκλος απώλειας για εμένα, καθώς συνάντησα ανθρώπους που είχα να δω χρόνια κι ανάμεσα τους ένας άνθρωπος που θυμόμουν αγόρι και ξανασυνάντησα άντρα πια, πατέρα και σύντροφο!
Φίλος αγαπημένος σε μια ηλικία, άγουρη, που είμασταν γεμάτοι σπυράκια, παραφουσκωμένα όνειρα και κουβάδες ανασφάλειας...
Ήταν υπέροχο το να βλέπεις τη συνέχεια. Να βιώνεις αυτά τα χρόνια που πέρασαν σε μια στιγμή και να βλέπεις στα μάτια εκείνη την εφηβική σπίθα ενός φίλου σημαντικού, που στάθηκε σε στιγμές αξέχαστες...κι ήταν εκείνος, ο φίλος μου. Κι ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα!


Είμαι τυχερή...Ένα κοχύλι! Ένα κοχύλι έφερε την επούλωση...Θα ήθελα να πάω πίσω και να συναντήσω εκείνο το μικρό κορίτσι που στεκόταν στους πρόποδες ένα βουνού και ένιωθε φρίκη...Θα ήθελα να της πω πως πίσω από το βουνό που βλέπει, είναι πολλά πολλά βουνά ακόμη που πρέπει να ανέβει και αυτό, δεν είναι απειλή μα ευλογία!
Ήθελα να την πω πως τα βουνά δεν τα κοιτάμε, μα τα ανεβαίνουμε κοιτάζοντας από πόσο μακριά ξεκινήσαμε κι όχι πόσο μακριά πρέπει να πάμε....Η κορφή δεν είναι ο στόχος μα το κάθε βήμα!
Ήθελα να την πω πως όλα όσα φοβάται θα συμβούν και θα είναι δύσκολα...μα θα περάσουν!

Να της πω πως θα βρει τον έρωτα, σε μια ξεχασμένη pub σε ένα προάστιο του Λονδίνου,  θα δει τους Duran Duran, θα γίνει μαμά και μπορεί να είναι χελώνα τώρα,  μα μια μέρα θα τρέχει σε Μαραθώνιους κι ο σιωπηλός δρόμος θα γράφει ιστορίες μέσα της.. 
Θα αγαπήσει έναν σκύλο με όλη της την ψυχή και θα πονέσει για το χαμό του, θα αποχαιρετήσει αγαπημένους κι ο πόνος αυτός θα γίνει η γνώση της, οι άνθρωποι θα σταματήσουν να είναι τρομακτικοί και θα της δώσουν αγάπη που ποτέ δεν φανταζόταν. Θα κάνει τη δουλειά που ονειρεύτηκε και τελικά...οι Wham θα χωρίσουν, τα σπυράκια θα φύγουν και το μεγάλο, το πιο μεγάλο όνειρο θα το ζήσει καθώς θα κρατήσει στα χέρια της ένα βιβλίο γραμμένο από την ίδια...

Μα πιο πολύ θα ήθελα να την συναντήσω για να της ζητήσω να κοιτάζει καλά το θαλασσινό γιαλό που παίζει ξέγνοιαστα γιατί εκεί μέσα στην απεραντοσύνη μεγαλώνοντας, θα γνωρίσει μικρά κοχύλια. Όμορφα κι αγέρωχα πολύ...μα τόσο ευάλωτα...σαν την ίδια!
Ευάλωτα και γενναία.
Θα ήθελα να της ζητήσω να τα κοιτάξει καλά, γιατί κάποια από αυτά θα ραγίσουν και κάποια θα σπάσουν και αυτό το κρακ θα τη χαρακώσει για πάντα!
Για πάντα....

Αναρωτιέμαι πως ορίζει ο καθένας τη ζωή του και πως η ζωή ορίζει τον καθέναν μας...Το κοριτσάκι μεγάλωσε...και δεν θα έχω την ευκαιρία να την συναντήσω ποτέ ξανά, μα έχω την δυνατότητα να αλλάζω την ζωή της. Να επουλώνω τα τραύματα της... Έμαθα πια, πως ο πόνος είναι ένα σύμπτωμα και τα συμπτώματα είναι πάντα καλοδεχούμενα ακόμη και τα πιο επίπονα, ακριβώς γιατί μας προειδοποιούν...
Είμαι λοιπόν τυχερή! Γιατί υπάρχουν κοχύλια που έσπασαν...και κανείς δεν θα έχει τη δυνατότητα να τα ξανά κολλήσει...
Υπάρχουν κοχύλια που δεν θα έχουν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία...Γιατί υπάρχουν κοχύλια που δεν υπάρχουν πια....
Για όλα αυτά τα πλάσματα γράφτηκε το Μικρό Λευκό Κοχύλι...Για όλα αυτά τα πλάσματα που γνώρισα σε θάλασσες ταραγμένες κι έγινα μάρτυρας του δικού τους ραγίσματος και της δικής τους επούλωσης ή του δικού τους τέλους σε βάθη απύθμενα...κι ήταν υπέροχο αυτό το ταξίδι μαζί τους. Τρομακτικό. Θλιμμένο. Γοητευτικό. Ένα ταξίδι προς την προσωπική μου επίγνωση.

Σας ευχαριστώ για κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού που μοιραστήκατε απλόχερα μαζί μου...Σε όλους εσάς που το μικρό αυτό σκοτεινό βιβλιαράκι έγινε η αιτία να γνωριστούμε και να έρθουμε κοντά και να μου δώσετε τόσα. Σας ευγνωμονώ!

Αγαπημένοι...δεν υπάρχει κανένα ταξίδι χωρίς κόστος...χωρίς αποχαιρετισμό!
Κι αυτό το ταξίδι αλίμονο...άρχισε με έναν αποχαιρετισμό και κλείνει με έναν προορισμό, όπως κάθε ταξίδι...
Μένουμε στο λιμάνι για λίγο κι ύστερα ορμάμε πάλι στις άγριες θάλασσες...Με πίστη, με ενθουσιασμό, με ρίσκο...Με κάθε κόστος!

Άλλωστε...Είμαστε πλασμένοι για τα ταξίδια...Θυμάστε;

                                                                                                                        Κατερίνα
Υ.Γ. Φανή, ξαδερφούλα μου...σε ευχαριστώ που με βοήθησε να κάνω αυτή την παρουσίαση πραγματικότητα.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Μου λείπει ο αδερφός μου...

"Μου λείπει ο αδερφός μου", μου είπε μια μέρα ο μικρός μου γιος...και τον κοίταξα παραξενεμένη.
"Καλέ μου ο αδερφός σου είναι στο δωμάτιο του", του απάντησα..."πως γίνεται να σου λείπει;"
"Δεν καταλαβαίνεις" μου απάντησε με ένταση...

"Μου λείπει γιατί άλλαξε και δεν θέλει να κοιμόμαστε μαζί, δεν θέλει να κάνουμε μπάνιο μαζί, ούτε παίζει με τα playmobil κι ούτε θέλει να κάνει παρέα με τους φίλους μου και να παίζουμε κυνηγητό και κρυφτό...Ούτε με αφήνει να κάνω παρέα με τους φίλους του που έρχονται στο σπίτι κι όλο μιλάνε και μιλάνε κι είναι βαρετά. Δεν είναι όπως παλιά και μου λείπει..."
Ξαφνιάστηκα..."Τι εννοείς δεν είναι όπως παλιά;" Τον ρώτησα..."Να, ούτε η φωνή του δεν είναι ίδια, ούτε χωράει στο κρεββάτι να κοιμηθούμε μαζί...δεν είναι όπως παλιά μαμά...άλλαξε!"

...έμεινα για λίγο σκεπτική σχεδόν θλιμμένη γιατί κατάλαβα ακριβώς τι συμβαίνει. Ζει μια απώλεια και τον νιώθω γιατί με έναν τρόπο, τη ζω κι εγώ!

Προχθές περπατούσα στη λαϊκή με τον Άγγελο που πια δεκατρία και μισό είναι ψηλότερος από εμένα, βαρύτερος από εμένα και πιο μεγαλόσωμος...κι όμως περπατούσα στο δρόμο με το παιδί μου και καθώς  είχε πολύ κόσμο τριγύρω, το χέρι μου μόνο του έψαξε δίπλα μου για να πιάσει το μικρό χεράκι...μια, δυο, τρεις φορές και καθώς δεν μπορούσα να το βρω γύρισα και κοίταξα δίπλα μου.
Με κοίταξε κι εκείνος, με ένα ερωτηματικό στα μάτια κι ένα χαμόγελο στα χείλη..."Αλήθεια μαμά; Λες να χαθώ;" του απάντησα με ένα πικρό χαμόγελο..."μεγάλωσες κάθαρμα!"
Το χέρι μου προσπαθούσε να πιάσει το μικρό χεράκι ψάχνοντας εκεί που το έβρισκε πάντα. Χαμηλά.
Μα κοιταχτήκαμε στα μάτια και μάζεψα το χέρι μου γρήγορα...

Το μικρό χεράκι δεν ήταν πια εκεί. Δεν είναι εκεί εδώ και καιρό, μα εκείνη ακριβώς τη στιγμή το αντιλήφθηκα και μέσα μου  απλώθηκε μια θλίψη...
Η ίδια ακριβώς θλίψη την οποία βίωνε κι ο μικρός του αδερφός...

"Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για το ότι ο αδερφός σου μεγαλώνει αγάπη"...του απάντησα.
"Μπορείς όμως να είσαι περήφανος που έχεις πια έναν αδερφό που κάνει άλλα πράγματα μεγαλίστικα και μπορεί να σου μαθαίνει τόσα!"
"Ναι μαμά, αλλά δεν θέλει να είναι μαζί μου, είμαι μόνος μου." "Δεν είσαι μόνος σου έχεις του φίλους σου να παίζεις"...
"Εγώ θέλω τον αδερφό μου!" Μου φώναξε. "Με αυτόν κάναμε τα πιο ωραία.Τις πιο ωραίες περιπέτειες μαμά!"


Ξέρω, ήθελα να του πω...ξέρω ακριβώς τι ζούσε μαζί του γιατί το έβλεπα και αντιλήφθηκα την ώρα εκείνη πόσο καιρό είχα να τους δω να παίζουν μαζί στήνοντας τα τρένα στο σαλόνι ή πόσο καιρό είχα να δω μάχες με στρατιώτες, δεινόσαυρους κι εξωγήινους...
Πόσο καιρό είχα να τους δω να κάνουν μαζί μπάνιο για ώρες κι η μπανιέρα να γίνεται πεδίο μάχης και θαλάσσιο πάρκο και πόσες φορές είχα να τους δω να κοιμούνται μαζί και να  στήνουν στο κρεββάτι ολόκληρα σκηνικά, με καταφύγια και σπηλιές...Πολύ, πολύ καιρό!
...κι όλα σαν να έγιναν από τη μια στιγμή στην άλλη κι ο μικρός ήθελε να είχε την ευκαιρία να τα ζήσει για λίγο ακόμη, για μια ακόμη φορά...
"Να του το ζητήσεις" του είπα. "Ζήτα από τον αδερφό σου αυτό που θέλεις, έστω για μια φορά"...
Με κοίταξε με μια λάμψη. "Λες να το κάνει;" "Ναι αν του πεις πως σου λείπει και πόσο σημαντικό είναι για εσένα θα το κάνει..".

...και ο  Άγγελος δέχτηκε με την προϋπόθεση, να δεχτεί κι ο Γιώργος να περάσει ένα απόγευμα μαζί του όπως το έχει ανάγκη κι εκείνος...και δέχτηκε κι ο μικρός.

Την ημέρα εκείνη, ο Άγγελος πήρε τον μικρό αδερφό του για ποδηλατάδα στην παραλία. Έκαναν βόλτα δίπλα στη θάλασσα μιλώντας κι ύστερα πήγαν στο περίπτερο για κόμικ. Μετά στο σαντουιτσάδικο που συχνάζει η νεαρή πια πιτσιρικαρία τον κέρασε hot dog, και μετά πήγαν στο seven, για να πάρουν ταινία και δεν πήραν κινούμενα σχέδια, μα το Spy, που το λατρεύει και  μετά γύρισαν σπίτι γελώντας. 
Μετά γέμισαν τη μπανιέρα ως πάνω και το νερό ξεχείλισε και μπήκαν εκεί τα υποβρύχια και ο πόλεμος έγινε με κάθε μέσο, πετούμενα, πλεούμενα...έγινε χαμός και τέλος κοιμήθηκαν μαζί βλέποντας την ταινία και τα γέλια τους ακούγονταν για ώρα...κι ήταν όπως παλιά.

Πήγα να τους σκεπάσω πια σαν τους πήρε ο ύπνος και ήταν στο κρεββάτι στριμωγμένοι...Ίσα που χωρούσαν γιατί κι οι δυο δεν είναι πια τα μικρά μας. 
Δεν είναι πια τα μικρά μου αγοράκια μα ένας έφηβος κι ένας τυπάκος στην προ εφηβεία. Μεγάλα σώματα, μακριά χέρια και πόδια απλωμένα παντού, μα τα μουτράκια...τα μουτράκια τους είναι εκείνα. Τα ίδια μουτράκια που χάιδευα πάντα και δεν πίστευα πόσο βελούδινα είναι. Είναι πια λίγο πιο μακριά, λίγο πιο τραχιά, με λίγα σπυράκια...μα έστω κι έτσι, τα μάτια, τα μάτια έχουν ακόμη εκείνη την γλυκιά αθωότητα σαν με κοιτούν, εκείνη την τρυφερή απλότητα, την πολύτιμη καθαρότητα!...κι εκεί μέσα τους βρίσκω, σαν τους χάνω κοιτάζοντας ξαφνιασμένη τα αλλιώτικα σώματα τους...

Θεέ μου πόσο γρήγορα μεγαλώνουν...


Χαμογελώ κοιτάζοντας  φωτογραφίες τους ή σαν βλέπουμε μαζί τα βίντεο με την ημέρα της βάφτισης τους και γελούν..."Μα τόσο μικροί ήμασταν;"
Τόσο. Τόσο μικροί και αυτό το πέρασμα έγινε τόσο γρήγορα που μου λείπετε τόσο, θέλω να τους πω, μα μπερδεύω ακόμη και τον εαυτό μου...και δεν λέω τίποτε. 
"Ναι τόσο μικροί και τόσο χαριτωμένοι" ψελλίζω κι εκείνοι πέφτουν στην αγκαλιά μου...στην οποία δεν χωρούν πια μα εκείνη ξέρει, ξέρει πως να τους κάνει να νιώσουν ασφάλεια. 
Γιατί αυτό το σώμα, το σώμα μου... τους ξέρει καλά και νιώθει ακριβώς τι χρειάζονται!...κι αν εγώ μπερδεύομαι, το σώμα μου ξέρει ακριβώς πως να τους φροντίσει και απλώνει τα χέρια και χαϊδεύει κι αγκαλιάζει κι ακουμπά κι ανοίγει και γίνεται πελώριο για εκείνους...
Πελώριο για εκείνους!

...Πόσο παράξενο είναι όλο αυτό και ναι καταλαβαίνω τον μικρό σαν μου λέει με παράπονο πως του λείπει ο αδερφός του.
Εκείνο το μικρό αγοράκι που τη θέση του πήρε ένας νεαρός έφηβος, που ακόμη κι η φωνή του είναι αλλιώτικη...
Είναι δύσκολη αυτή η μετάβαση όχι μόνο για εκείνον που μεγαλώνει μα και για εμάς που βλέπουμε την κάθε αλλαγή του κι όσο  κι αν είμαι περήφανη που πια στις βόλτες με αγκαλιάζει από τους ώμους ή τη μέση σαν μικρός κύριος,  ωστόσο το χέρι μου ακόμη ψάχνει εκείνο το μικρό χεράκι και καμιά φορά...νιώθει  μοναξιά χωρίς εκείνο. Χωρίς να έχει ένα μικρό τρυφερό χεράκι να προστατεύσει, να φροντίσει, να κρατήσει σφιχτά...

Καλημέρα αγαπημένοι...Μεγαλώνουν...Μεγαλώνουμε!

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Το Καλοκαίρια της Ελπίδας!

Ήρθε αυτή η εποχή του χρόνου.
Η μαγική αυτή εποχή...που γεννά ομορφιές και στιγμές λαμπερές ...που γεννά τις πιο έντονες μνήμες, τις πιο έντονες γεύσεις, τις πιο έντονες αγάπες...Η εποχή του χρόνου που γεννά έρωτες.

Ήρθε το καλοκαίρι μας...Η εποχή που ανθίζουν οι ορτανσίες μου κι η αυλή γεμίζει χρώμα.





Η εποχή που στολίζουμε το σπίτι με κοχύλια και φέρνουμε την αμμουδιά στο σπίτι μας...κι η εποχή που ανθίζουν οι βολβοί των κρεμμυδιών και τα αγριολούλουδα, για να στολίσουν τα βάζα μας.



Η εποχή που οι φλαμουριές μας, είναι φορτωμένες με ανθάκια κι όλη η γειτονιά μυρίζει μέλι κι ήρθε η εποχή που θα μαζέψουμε τα ανθάκια αυτά για να γίνουν τα ζεστά ροφήματα του χειμώνα.


Η εποχή της έκθεσης βιβλίου, με βραδυνές Σαλονικιώτικες βόλτες και γεύσεις που θυμίζουν μόνο καλοκαίρι 


και η εποχή που χανόμαστε στη θάλασσα αγναντεύοντας το αιώνιο μπλε της.


Διαβάζοντας βιβλία στην αμμουδιά, μαζεύοντας κοχύλια




Η εποχή που το μπαλκόνι τα Σαββατοκύριακα που μαζευόμαστε γίνεται η τραπεζαρία μας και ο καναπές κρεββάτι από παλέτες ο κόσμος μας όλος...


Η εποχή που οι γεύσεις είναι απλές, καθαρές και γεμάτες μνήμες και οι στιγμές μας σαν να κρατούν για πάντα...έστω κι αν περνούν τόσο απίστευτα γρήγορα!




...και τέλος έρχεται η αγαπημένη μου εποχή...Η εποχή του θερισμού. Η εποχή που τα σταροχώραφα γεμίζουν χρυσάφι και οι κομπίνες ανεβοκατεβαίνουν στις πλαγιές. 


Μου θυμίζουν εκείνα τα καλοκαίρια.Τα χωράφια, τα παιδιά, τα τραγούδια...Το θερισμό, τα στάρια! 
Μου θυμίζουν μια Ελλάδα που μου λείπει. Μια Ελλάδα που ζει μέσα μου, αιώνια στοιχειωμένη μέσα στις λέξεις των μεγάλων ποιητών.
Αυτών που γέμισαν με φως τη νιότη μου και με έκαναν να αγαπήσω κάτι που ποτέ δεν είχα ζήσει. Την Ελλάδα της Ελπίδας...

Ήρθε λοιπόν αυτή η εποχή του χρόνου που όλα μυρίζουν Καλοκαίρι...και τα Καλοκαίρια σε τούτη τη χώρα μυρίζουν μόνο Ελπίδα!

Καλημέρα αγαπημένοι...
Καλό καλοκαίρι...κι όχι μόνο καλό. μα γεμάτο ελπίδα και φως Ελληνικό...από εκείνο το ξεχασμένο που ζει σε κάθε παιδική μνήμη...Το θυμάσαι;
                                                                                                                               Κατερίνα