Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Το Δημοτικό Τέλειωσε!

Πάει! Τέλειωσε. Το δημοτικό τελείωσε για πάντα! Σαν χθες θυμάμαι την ημέρα που μπήκε στο νηπιαγωγείο και συνάντησε για πρώτη φορά τους φίλους του που τότε του ήταν άγνωστοι κι έκλαιγε θυμάμαι και ένιωθε τόσο μόνος που μου σπάραζε την καρδιά. Τώρα αυτοί οι φίλοι είναι λίγο σαν αδέρφια. Τόσο κοντά. Γνωρίζουν ο ένα τον άλλο σαν τρύπιες δεκάρες. Η γνωστή τσακαλοπαρέα αποφοιτεί!!!
Έχουν περάσει μαζί δράματα και θάματα έξι χρόνια στο δημοτικό...και να τώρα ήρθε ο καιρός τα στερνοπούλια να χωρίσουν....Στερνοπούλια γιατί μαζί με την δική τους φιλία αναπτύχθηκε κι η δική μας...των γονιών και όχι τυχαία όλα αυτά τα πιτσιρίκια είναι τα μικρότερα μας. Οπότε αυτό είναι τέλος εποχής για όλους μας! Στην γιορτή κοιταζόμασταν με νόημα....σοβαρά τώρα τελειώνουν;

Τελειώνουν!


Μια τρυφερή παράσταση του βιβλίου ένα παιδί μετράει τα άστρα...Η δουλειά μιας ολόκληρης χρονιάς συσσωρευμένη σε μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα. Να τραγουδούν με τις παιδικές ακόμη φωνές τους, να συντροφεύουν το Μέλιο στο μακρύ του ταξίδι προς το δικό του φως. Να κοιτούν με μάτια καθαρά τον ουρανό και να μετράνε τ' άστρα μαζί του.
Σύντομα θα ξεκινήσουν κι αυτά ένα νέο ταξίδι. Νέες ανακαλύψεις τους περιμένουν.Νέες αγωνίες, νέες σχέσεις, νέοι άνθρωποι κι εύχομαι να είναι όλα τα ταξίδια τους καθαρά κι ασφαλή.
Τα παιδάκια αυτά τα ξέρουμε από τόσο δα μικρούλια κι είναι τόσο απίθανα συγκινητικό αυτό. Έχουν παίξει σπίτι μας, έχουν κοιμηθεί ο ένας στα σπίτια του άλλου, έχουν μοιραστεί ημέρες λαμπερές, τιμωρίες για κοινές βλακείες, πάρτι, γιορτές, παιχνίδια, ατυχήματα, δάκρυα, γέλια...και να τώρα όλα αυτά παύουν. Τελειώνουν. Τελειώνουν. Τα κοιτάζεις κι αναρωτιέσαι που θα βρίσκονται σε λίγα χρόνια. Πόσα από αυτά θα καταφέρουν να αλλάξουν τον κόσμο;
Η γιορτή αποφοίτησης έγινε στην αυλή του ξενοδοχείου που ο μικρός μας βαφτίστηκε...Οι γονείς τσουγκρίζαμε ποτήρια, οι τελειόφοιτοι χόρευαν και γελούσαν και μετά η πισίνα γέμισε με τις θεαματικές βουτιές τους!



Μια βραδιά ονειρεμένη μόνο για εκείνους τους μικρούς μας πρωταγωνιστές. Να κρατιούνται χέρι χέρι και να κάνουν κολοτούμπες στα νερά και να νιώθουν δεμένοι. Δεμένοι για μια ζωή...και να τους κοιτάζουμε εμείς οι μεγάλοι...με αγάπη και πόνο γιατί ξέρουμε, ξέρουμε πως αυτό το τεράστιο που νιώθουν...τελειώνει. Απλά τελειώνει...Η αόρατη κλωστή με την οποία νιώθουν δεμένοι...σύντομα θα λυθεί...



Χόρεψαν, θυμήθηκαν, γέλασαν, κι έπαιξαν χωρίς δεύτερες σκέψεις. Οι δεύτερες σκέψεις ήταν μόνο δικές μας. Των μεγάλων που ξέρουμε από αποχαιρετισμούς κι αποχωρισμούς.
Διαβήκαμε για τελευταία φορά την πόρτα του σχολείου. Είδαμε για τελευταία φορά τα παιδιά να παίζουν στην αυλή.  Παλμός. Φωνές να τραγουδούν. Ζωή!




Αποχαιρετίσαμε στιγμές κι ανθρώπους και χαρές κι απογοητεύσεις που όλως παραδόξως φαινόταν πια ασήμαντες. Αποχαιρετίσαμε δοτικούς δασκάλους. Πρόσωπα οικεία κι αγαπημένα που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά μας με αγάπη. Ακούσαμε για τελευταία φορά τα τραγούδια και τις  τσιρίδες τους να πλανιούνται στον αέρα κι όλα μετά από λίγο σιώπησαν....Έπεσε η νύχτα κι η αυλή σιγά σιγά άδειασε.
Το κουδούνι σίγησε...Όλα πάγωσαν στο χρόνο...και το δημοτικό τελείωσε. Οι σχολικές γιορτές, τα ποιήματα, τα τρεχαλητά και τα γδαρμένα γόνατα στην αυλή...Το δημοτικό τελείωσε...κι είναι σαν ταν χθες όταν πρωτοπερνούσαμε την πόρτα...σαν χθες κι όμως πέρασαν χρόνια...
Άραγε έτσι γρήγορα περνά σε όλα η ζωή;


Γυρνώντας τελευταία ημέρα από το σχολείο μου είπε δυνατά "Τελείωσε μαμά δεν το πιστεύω πως τελείωσε"!
Είχε ένα ενθουσιασμό η φωνή του. Στο δρόμο μου έδωσε το χέρι του από το πίσω κάθισμα, κάτι που κάναμε όταν ήταν μικρός και πήγαινε στον παιδικό κάθε πρωί αγχωμένος καθώς δεν ήθελε να μας αποχωριστεί...Με ξάφνιασε. Φτάνοντας σπίτι τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα. Αγκαλιαστηκαμε κι έκλαψε βουβά στην αγκαλιά μου. "Δεν το πιστεύω πως δεν θα τους ξαναδώ" μου είπε..."θα μου λείψουν" μου είπε, "δεν θέλω να τους χάσω" μου είπε...για αυτούς του  ίδιους φίλους που έξι χρόνια πριν του ήταν ξένοι...και τέλος μου είπε πως η δασκάλα τους υποσχέθηκε πως θα είναι εκεί στην επανένωση τους σε δέκα χρόνια από τώρα. Σε δέκα χρόνια!!!
"Θα έχετε κάνει όλοι τόσο σημαντικά πράγματα αγαπημένε μου!" Συμπλήρωσα..."το φαντάζεσαι; Θα είστε μεγάλοι,θα μπορείτε να αλλάξετε τόσα πολλά σε αυτό τον κόσμο"...Κούνησε το κεφάλι του σκεπτικός. "Εσύ; Τι θα έχεις κάνει εσύ για να αλλάξεις αυτό τον κόσμο;" Τον ρώτησα και μου απάντησε με ένα λυγμό που με γέμισε θλίψη και υπερηφάνεια. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του και μιλούσε τόσο τρυφερά και με τόση βεβαιότητα.
"Θα προστατεύω τα ζώα. Θα τα φροντίζω. Να μην γίνονται πειράματα. Να μην υπάρχουν ζωολογικοί κήποι. Να μην βασανίζονται. Να ζουν ελεύθερα..."

Ελεύθερα! Αυτό κρατώ! Όταν ήταν δυο χρονών και πρωτοπήγε στο σχολειό της φύσης, αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να τον ξεκολλήσουν από εμάς. Κάθε πρωί όλα τα παιδιά τα άφηναν στην τάξη του κι εμείς το δικό μας το αφήναμε στα κουνέλια! Από μωρούλι είχε λατρεία για τα ζώα, όχι όμως να τα χαϊδεύει, να τα έχει δικά του, να τα κρατά. Μα να τα παρατηρεί, να τα φροντίζει και να τα  καμαρώνει, να τρέχουν να παίζουν, να ζουν ελεύθερα κι αυτό εδραιώθηκε μέσα του σαν επισκεφθήκαμε τον ζωολογικό κήπο στην Γερμανία δυο χρόνια πριν.

Αυτή η υπέροχη ελευθερία είναι μέσα του από μωρό και μακάρι, μακάρι να την διεκδικήσει για τα ζώα ή για οποιοδήποτε άλλο πλάσμα σε ετούτο τον πλανήτη, μα πάνω από όλα, μακάρι να μην διστάσει να την διεκδικήσει για τον ίδιο του τον εαυτό. Ελευθερία στο να  υπάρχει σε αυτό τον κόσμο, όπως θέλει, όπως θα ορίσει, όπως θα νιώσει. Ελευθερία να κυνηγήσει τα όνειρα του και να μπορεί να τα αγγίξει. Ελευθερία, να αγαπήσει και να αγαπηθεί όπως του αξίζει. Ελευθερία να δημιουργήσει, να νιώσει, να σκεφτεί, να υπάρξει όπως εκείνος θέλει σε ετούτη τη ζωή!
Που είναι μεγάλη, μα τόσο μικρή...Σαν μια στιγμή...εκείνη η μικρή πελώρια στιγμή που τον πρωτοκράτησα στα χέρια μου κι ύστερα τον άφησα στην αυλή ενός σχολείου και μετά στην μεγάλη πόρτα του δημοτικού κι εκείνος ένιωθε τόσο μεγάλος κι εγώ τον έβλεπα τόσο μικρό...Έτσι πάλι το μελλοντικό γυμνασιόπαιδό στέκεται μπροστά μου κι εγώ θέλω να κρατήσω το χεράκι του εκείνο για πάντα στις χούφτες μου, να το φροντίσω, μα κείνο έχει το δικό του χρέος σε τούτη τη γη και πρέπει να είμαι γενναία. Γενναία σαν εκείνον!


Κλείνω με τη τελευταία φράση του βιβλίου του Λουντέμη όπου ο Μέλιος το παιδί που μετρούσε τα άστρα...ψιθυρίζει στον "αγράμματο γύφτο" φίλο του τον Μπίθρο που τον ευχαριστεί...

"Ευχαριστώ κι εγώ Μπίθρο...Ευχαριστώ πολύ βαθιά κι εγώ...ο Μέλιος...ο άντρας...το παιδί...ο άνθρωπος...Ευχαριστώ που  μπορείς να διαβάζεις πιο βαθιά από όλους του σοφούς...Να γελάς πιο πλούσια από όλους τους ευτυχισμένους... Να κλαις πιο αληθινά από όλους τους λυπημένους. Και 
ν' αγαπάς Μπίθρο... Ν' αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα... όλοι οι άνθρωποι. Αμήν"

Καλημέρα αγαπημένοι. Καλό καλοκαίρι στα τρυφερά μας στάχυα και μια ευχή κλεμμένη. Να αγαπηθούν όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι...
                                                                                                                                 Κατερίνα

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Ο Χάρτινος Κύκνος πετάει για Αθήνα!

Έφτασε λοιπόν ο καιρός για την τρίτη και τελευταία παρουσίαση του βιβλίου μου για αυτή την περίοδο που θα γίνει στην Αθήνα...
Και αυτή η παρουσίαση  θα είναι σπουδαία για εμένα γιατί εκεί, κοντά μου θα κάθονται μόνο κορίτσια και τι κορίτσια!
Photo: White Room Studio
Κορίτσια που αγαπώ κι εμπιστεύομαι και θα μου κάνουν την τιμή να σταθούν δίπλα μου και να αγγίξουν με τα δικά τους χέρια φτερά τις ιστορίες του βιβλίου.

Αγγελική Πλουμά συγγραφέας των βιβλίων "Η φωνή της πεταλούδας" και "Ζωές που ξεχωρίζουν. Ιστορίες που μεταμορφώνουν στο δρόμο της πεταλούδας". 
Ένα πλάσμα εμπνευσμένο που με έναν τρόπο,  βοήθησε κι εμένα να βρω την δική μου κατεύθυνση στο δρόμο της συγγραφής. Γράφει υπέροχα άρθρα σε διάφορες σημαντικές ιστοσελίδες και πολλά από αυτά έχουν μιλήσει μέσα μου. Η  πένα της με έχει αγγίξει πολλές φορές. Είναι φίλη και συνοδοιπόρος και με έχει τιμήσει πολλές φορές γράφοντας τόσο γενναιόδωρα, για τα βιβλία μου...

Νεκταρία Αποστολίδου. Ψυχολόγος και Συστημική θεραπεύτρια, συνάδελφος για χρόνια στο ΚΕΘΕΑ, μα περισσότερο...αδερφική μου φίλη. Μια από τις  G6  μου...Η Νεκταρία είναι  μια γυναίκα που ξέρει να αγγίζει, να συν αισθάνεται, να φροντίζει πονεμένες ψυχές. Δουλέψαμε μαζί χρόνια, πονέσαμε και μοιραστήκαμε μαζί, την έχω δει να δίνεται, να ρισκάρει να βοηθά ανθρώπους να μεταμορφωθούν, να μην χαθούν! Είναι άνθρωπος της δοτικότητας και της φροντίδας, ενώ ταυτόχρονα δεν ξεχνά να είναι αυστηρή και απαιτητική με αυτούς που αγαπά!

Άδα Σταματάτου...Αυτό το κορίτσι το  γενναίο, το ανατρεπτικό από κάθε άποψη. Διαχειρίστρια της ιστοσελίδας "Η ζωή μου με τον Γιάννη", όπου μέσα από εκεί την πρωτογνώρισα και μαγεύτηκα, με την καθαρότητα, την αλήθεια, την βαρύτητα της. 
Η ζωή της είναι σκληρή και τρυφερή ταυτόχρονα. Μια γυναίκα σύμβολο στο δικό μου μυαλό...με απίθανο σαρκασμό και χιούμορ και θα είναι πραγματική τιμή το να σταθεί εκεί δίπλα σε όλους μας. Μια μητέρα που ξέρει από αποδόμηση. Μια μητέρα που ξέρει από ραγίσματα....βιώνοντας τα ασταμάτητα κάθε μέρα, κάθε στιγμή μέσα από την ζωή της με τον γιο της, τον Γιάννη!


Και βέβαια η παρουσίαση θα γίνει και πάλι στο Poems and Crimes  των εκδόσεων Γαβριηλίδης κι ελπίζουμε να είναι καλός ο καιρός για να βγούμε με τα κρασάκια μας στην όμορφη αυλή του cafe...
...μα τίποτε  από όλα αυτά δεν θα μπορέσει να συμβεί χωρίς εσάς! Οπότε σας προσκαλούμε στην όμορφη μας συνάντηση, για να την ντύσετε με χρώματα, τα αρώματα και τα "νιώθω" σας και να της δώσετε ζωή!

Η προηγούμενη εμπειρία από την παρουσίαση του κοχυλιού ήταν πραγματικά μεθυστική. Το μοίρασμα και τα συναισθήματα που πλανήθηκαν στον  αέρα, εκείνη την βραδιά ουσιαστικά όρισαν την συνέχεια όλων των υπόλοιπων παρουσιάσεων! 
Για ακόμη μια φορά λοιπό, δυο χρόνια μετά, φίλοι bloggers, ιντερνετικοί σύντροφοι, αγαπημένοι αναγνώστες, σύμμαχοι, γνωστοί και άγνωστοι συνοδοιπόροι...θα είναι χαρά μου να μου κάνετε την τιμή να είστε εκεί...σε μια βραδιά καλοκαιρινή, γεμάτη με εμάς!

Κρατήστε την ημερομηνία
Τρίτη 19 Ιούνη στις 19.30
Που;
Στο Poem's and Crimes Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι

Σε μια εβδομάδα λοιπόν Αθήνα σου ερχόμαστε! Τι χαρά! Τι χαρά αγαπημένοι. Σας περιμένω!!!
Ελάτε να γίνουμε ξανά, μια μεγάλη παρέα!!!
                                                                                                                           Κατερίνα

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Η Εκπαίδευση είναι Αγάπη!

Καμιά φορά συμβαίνουν στις ζωής μας μικρά ξεσηκώματα...έτσι ξαφνικά και βρισκόμαστε στην μέση μιας στροφής που πήραμε χωρίς να το αντιληφθούμε...
Μια τέτοια στροφή έφερε τον μικρό μας γιο μέσα σε ένα σχολείο που του άλλαξε την ζωή μα και την δική μας...Το Σχολειό της Φύσης. Το έχω ξαναγράψει πολλές πολλές φορές. Μα σαν ο γιος μας μπήκε στην πρώτη Δημοτικού σαν η μαγεία να τέλειωσε μαζί με το Σχολείο της Φύσης. Πάνε τα σκαρφαλώματα, οι ανοιχτές πόρτες, η ξεγνοιασιά, οι λάσπες, τα ζώα...όλα όσα αγαπούσε περισσότερο...
Η πορεία του στο δημοτικό προδιαγεγραμμένη. Υπήρχαν οι καλές μέρες, οι κακές κι οι πολύ κακές μέρες. Όμως σύντομα ήρθε ένα δώρο. Το αγαπημένο μας σχολείο τη φύσης δημιούργησε ΚΔΑΠ. Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης....Ω! τι χαρά Αρπάξαμε λοιπόν την ευκαιρία κι ο μικρός ξαναγύρισε εκεί και περνούσε τα απογεύματα του δημιουργώντας μέσα από σκουπίδια, κατασκευάζοντας ιδιαίτερες λειτουργικές συσκευές. Χρησιμοποιώντας διαφόρων ειδών τεχνικές για να δημιουργήσει, να ράψει, να κολλήσει, να κάνει χρηστικά τα άχρηστα αντικείμενα, να βρει την δική του ταυτότητα, μέσα στην ομάδα του κάνοντας παρουσιάσεις και βέβαια...να μάθει να μοιράζεται, να νιώθει, να βλέπει τα μαθήματα από μια άλλη οπτική, να βρει χρησιμότητα στη γνώση και ουσία στη μάθηση!
Εκεί αγάπησε τους δασκάλους του και άρχισε να μιλά γι' αυτούς με ενθουσιασμό και συγκίνηση. Δεν ήθελε να χάσει μάθημα. Βιωματική φυσική που ξαφνικά άρχισε να λατρεύει. Δημιουργική γραφή με τις "Αχόρταγες πένες" που έκλαιγε για να πάει ακόμη κι όταν ήταν γριπωμένος. Έξυπνες κατασκευές με τον Κύρο Γρανάζη! Η δημιουργία του σπιτιού των ονείρων του από ξυλάκια παγωτού, που λάτρεψε και τον έκανε περήφανο!
Απογεύματα γεμάτα δημιουργικότητα και μαθησιακές εκρήξεις. Ερχόταν από το μάθημα με μάτια που έλαμπαν. Πολλές φορές έπαιρνε βοήθεια για μαθήματα που δεν καταλάβαινε στο κανονικό του σχολείο. Έπαιρνε απαντήσεις κι όλα του γίνονταν πολύ πιο ξεκάθαρα γιατί τα βίωνε, τα έβλεπε, τα επεξεργαζόταν. Ποιο παιδί δεν μαθαίνει ευκολότερα για την υδροδυναμική αν αντί να την διδαχθεί θεωρητικά θα πρέπει να κατασκευάσει ένα βαρκάκι από ανακυκλώσιμα υλικά που κινείται με την προπέλα που το ίδιο θα δημιουργήσει και θα βρει τον τρόπο να  της δώσει ώθηση;





Οι Αχόρταγες Πένες!!!
Φωτογραφίες Βησσαρίων Σάκος  και Άγγελος Πατσιάς αγαπημένοι εκπαιδευτές στα ΚΔΑΠ
Όλα έγιναν πιο απλά, μα περισσότερο άρχισε να αποκτά αυτοπεποίθηση μέσα στην ομάδα του. Όταν έκαναν  μια κατασκευή έπρεπε στο τέλος να την παρουσιάσουν επίσημα, οπότε έκανε κάτι που μισούσε, έμαθε να εκτίθεται. Έμαθε να λειτουργεί ομαδικά. Να ακούει, να μοιράζεται,να δέχεται και να συνεργάζεται, γιατί όλοι στην ομάδα είχαν λόγο και δικαιώματα. Έμαθε να καταγράφει τα νιώθω του στο χαρτί κι αυτό νομίζω ήταν από τα πιο σημαντικά, γιατί είδε, ένιωσε την δύναμη του γραπτού λόγου μέσα του. Οι δάσκαλοι του εμπνευστές κι αγαπημένοι όλοι με πρωτοπόρο και υπεύθυνο του προγράμματος του ΚΔΑΠ τον αγαπημένο μας Άγγελο Πατσιά. Ένας δάσκαλος έμπνευση! 

Είμαστε τυχεροί κι εμείς  κι ο μικρός μας γιος...Αυτός που πήρε όλη αυτή την ουσιαστική γνώση που τον ακούμπησε σαν φροντίδα. Γιατί η γνώση είναι φροντίδα αν δίνεται με αγάπη.

Στο τέλος της χρονιάς έγραψε ένα γράμμα. Το διάβαζα κι έκαιγαν τα μάτια μου...Ένα γράμμα για το πόσο σημαντικός ένιωθε εκεί μέσα, για το πόσο ελεύθερος ήταν, για το πόσο αγαπά τους δασκάλους και τους συμμαθητές του... Αυτό το παιδί, που έγραψε αυτό το εμπνευσμένο γράμμα, είναι το ίδιο παιδί που στο κανονικό του σχολείο..."δεν ξέρει να γράφει εκθέσεις και έχει ανώριμη συμπεριφορά"...

Όχι, δεν είναι ο στόχος μου να κατηγορήσω, μα να καταδείξω τις διαφορές...Γιατί υπάρχουν συστήματα εκπαιδευτικά, που σε κάνουν να ανθίζεις...
Και εκεί το αγόρι μας άνθισε...Μπορεί αυτό να μην  φαινόταν στην βασική δημόσια εκπαίδευση, μα τελικά η γνώση είναι βάση κι εκείνος την έχει πια αυτή τη βάση μέσα του! Μπόρεσε να νιώσει ξεχωριστός και μπόρεσε να βιώσει την μάθηση, να την συνδέσει διαφορετικά μέσα του. Πήρε νοιάξιμο κι αληθινό ενδιαφέρον. Αυτό που νιώθει ο μικρός μας για αυτό το ξεχωριστό βίωμα είναι έρωτας...Έρωτας για την μάθηση σαν αυτή τον βοηθά να νιώθει σημαντικός. Σαν αυτή δεν του υπερτονίζει τις αδυναμίες, μα του καταδεικνύει τις δυνατότητες του!

Σκέφτομαι πως η γνώση και για εμένα ήταν κι είναι βιωματική διαδικασία. Μάθαινα περισσότερο νιώθωντας, βλέποντας, αγγίζοντας, δημιουργώντας, κι αυτό κατάφερε να κάνει το  αγαπημένο μας Σχολείο της Φύσης στα ΚΔΑΠ με όλους αυτούς του γεμάτους κέφι κι έμπνευση δασκάλους που έκαναν την εκπαίδευση περιπέτεια και την γνώση πρόκληση! Γιατί η γνώση δεν είναι τελικά ο στόχος. Η εμπειρία είναι ο στόχος. Αυτή φέρνει τη γνώση που είναι το αποτέλεσμα. Η εμπειρία, η αυτοανακάλυψη, η πρόκληση, η δημιουργία καλού εδάφους για να ανθίσει το κάθε μικρό σποράκι που πέφτει  σε κάθε μικρό άγουρο χωραφάκι.

Η εκπαίδευση τελικά είναι σπορά! Κι οι εκπαιδευτές οι ακούραστοι γεωργοί μας!

Σας ευχαριστούμε για όλα λοιπόν ακούραστοι εμπνευσμένοι γεωργοί. Εσείς που πήρατε στα χέρια σας τα μικρά μας χωραφάκια και τρυφερά αφήσατε το χώμα τους  να αναπνεύσει και φυτέψατε τους σπόρους σας με αγάπη, με μια  φροντίδα που μου φέρνει συγκίνηση! Σας ευχαριστούμε που γεμίσατε το μυαλό του με καταγραφές  και το σώμα του με εμπειρίες. Σας ευχαριστούμε που τον κάνατε να νιώσει και να μάθει να μιλάει γι αυτό...Σας ευχαριστούμε που επικεντρωθήκατε στην διαδικασία της μάθησης κι όχι στην στείρα γνώση!
Μα πιο πολύ από όλα, σας ευχαριστούμε που φερθήκατε στο παιδί μας σαν να είναι ξεχωριστό για εσάς, με τον ίδιο τρόπο που είναι για εμάς!!! Σας αγαπάμε...

Καλημέρα αγαπημένοι...τα σχολεία κλείνουν, τα χωραφάκια μας μεγαλώνουν κι είναι ευτυχία στο διάβα τους να βρεθούν καλοί γεωργοί. Να τα σκαλίσουν, να τα ποτίσουν, να τα χαϊδέψουν με αληθινή αγάπη όχι μόνο για αυτά, μα για την γνώση, για την εκπαίδευση, για τη σπορά...
Γιατί ο σπόρος μεγαλώνει και γίνεται ένα γενναίο βλασταράκι μόνο αν βρει τις κατάλληλες συνθήκες...και το δικό μας λιοσποράκι... σε αυτό το σχολείο της καρδιάς μας, δεν μπουμπούκιασε μόνο, μα έμαθε να απλώνει τα κλαράκια του προς τον λαμπερό ήλιο και να ψάχνει για το φως...γιατί τελικά...
Τι να την κάνεις την γνώση, αν ο δρόμος προς αυτήν δεν σε κάνει ευτυχισμένο!!!

Καλό κλείσιμο της σχολικής χρονιάς εύχομαι σε όλους και στα παιδιά που δίνουν εξετάσεις καλή δύναμη...κι αυτό θα περάσει!!!
                                                                                                            Κατερίνα

Βίντεο από το περσινό Σχολείο της φαντασίας
ΚΔΑΠ Το σχολείο της φαντασίας summer camp.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Ο Χάρτινος Κύκνος. Η παρουσίαση στην Θεσσαλονίκη!

Γύρισα σπίτι ζαλισμένη. Σαν να είχα πιει πολύ και ο κόσμος όλος γύριζε. Ήταν αυτή η αίσθηση πως  είσαι αλλιώτικος. Σαν να περπατάς πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό... Έτσι ένιωθα, λίγο σαν να αιωρούμουν.
Δεν ήξερα να νιώσω χαρά, ευγνωμοσύνη ή απλά κούραση...Το συναίσθημα ήταν ίδιο όπως τότε που στην Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη κάναμε θεραπευτικούς Μαραθώνιους. Σαρανταοχτώ ώρες συνεχόμενων θεραπευτικών διαδικασιών. Σχεδόν άυπνοι. Λιώναμε από το συναίσθημα.
Όταν τέλειωνε ένιωθες άδειος. Κουρασμένος. Εξοντωμένος στην κυριολεξία από την κούραση και την ένταση, μα με μια αγάπη ασύλληπτη. Μια αγάπη που χωρούσε τον κόσμο όλο. Αγκαλιαζόμασταν και κλαίγαμε θυμάμαι όλοι μαζί και μετά γελούσαμε και μετά ξανακλαίγαμε. Κάθαρση. Αυτό νιώθαμε. 
Κάθαρση! Αυτό ένιωθα τα ξημερώματα του Σαββάτου σαν γύρισα σπίτι μετά από την παρουσίαση του Χάρτινου Κύκνου στην Θεσσαλονίκη.


Θα μπορούσα να γράφω ώρες. Να νιώθω συναισθήματα που μπουκώνουν. Να γελάω, να δακρύζω...Γιατί αυτή η παρουσίαση ήταν η δική μου γιορτή. Μια γιορτή που ως στόχο είχε το βιβλίο μα τελικά ο στόχος και πάλι...είναι οι άνθρωποι.

Όλοι όσοι μίλησαν, όλοι όσοι συνόδεψαν τον χάρτινο κύκνο σε αυτό του πέταγμα...όλοι μα όλοι όσοι ήταν εκεί...είχαν μια συγκλονιστική ιστορία να διηγηθούν. Όλοι είχαν χάσει. Όλοι είχαν δώσει μάχες. Όλοι άλλοτε  είχαν βγει νικητές και άλλοτε είχαν ηττηθεί. Όλοι είχαν αποχαιρετήσει, όλοι είχαν ξεπροβοδίσει ανθρώπους κι όνειρα. Όλοι είχαν γελάσει με τον πόνο κι είχαν αυτοσαρκασθεί! 

Εκείνη η ημέρα ήταν για εμένα γεμάτη χαρά μα και γεμάτη συγκίνηση κι αυτό ίσχυε και για τους ανθρώπους που ήρθαν εκεί για να γιορτάσουμε μαζί! Τι τιμή. Τι σπουδαία τιμή! Σε όλα αυτά τα ταξίδια τα εσωτερικά μου, αυτό που νιώθω όλο και περισσότερο είναι πως οι άνθρωποι κι οι σχέσεις, δεν δοκιμάζονται μόνο στον πόνο μα και στην χαρά. Πρέπει οι άνθρωποι να σ' αγαπούν πολύ κι αληθινά. Πρέπει οι άνθρωποι να σ' αγαπούν ουσιαστικά. Πρέπει οι άνθρωποι να νιώθουν πολύ ασφαλής με το εαυτό τους για να μπορούν να χαρούν και να αντέξουν την ξένη χαρά. Την χαρά σου, που δεν τους αφορά, μα με κάποιον τρόπο αφήνονται να τους ακουμπά με ενσυναίσθηση! πελώριο μάθημα αυτό...καθώς αν θέλεις να είσαι εκεί για κάποιον άνθρωπο, αν νιώθεις πως θέλεις να είσαι, βρίσκεις τελικά τον τρόπο να είσαι και δεν εννοώ βέβαια ως παρουσία! Πολλοί δεν ήταν εκεί, μα ήταν  περισσότερο από όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ!

Κι εκείνη η ημέρα...Ω τη ημέρα ήταν εκείνη. Μηνύματα. Τηλεφωνήματα. Σκουντήματα. Ξεσηκώματα...από το πρωί. Λέξεις, σκέψεις, υπενθυμίσεις "είμαι εδώ", "θα είμαι μαζί σου", "αν αγχωθείς σκέψου εμάς τότε και χαλάρωσε", "να γελάς", " Λάμψε!", "κοίτα να το απολαύσεις". Ένιωσα όπως τότε λίγο πριν τον πρώτο Μαραθώνιο που έρχονταν τα μηνύματα σαν βροχή γενναιοδωρίας.

Έτσι ένιωθα τα μηνύματα σας κι αναρωτιόμουν πως μπορείτε...πως μπορείτε να είστε τόσο εκεί για εμένα!

Η μέρα αυτή είχε ένα ξεσήκωμα από την αρχή της. Μια αναστάτωση. Μια προσπάθεια μεγάλη έφτανε στο τέλος της.  Θα ήταν ξεχωριστή. Το ένιωθα. Γύρω μου άνθρωποι. Με αγκάλιαζαν. Με φιλούσαν. Με έκαναν να νιώθω σημαντική...
Κι ύστερα ήρθε εκείνη και μου ψιθύρισε στο αυτί..."ενώνεις την μοναξιά μας αυτό κάνεις"...και άναψε μέσα μου ένα φως...
Αυτό λοιπόν!

Δουλεύοντας όλα μου τα χρόνια μέσα σε ομάδες αυτό έμαθα να κάνω...Κι ο χάρτινος κύκνος μια ομάδα είναι τελικά. Ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων που ενώθηκαν σε ένα κομμάτι χαρτί κι έγιναν μία. Μια ιστορία. Που μιλά για απομόνωση. Για διαφορετικότητα. Για αποδοχή. Για φόβο... Για προσπάθεια.  Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που ήταν εκεί μιλούσαν για εμένα με τόση αγάπη, με τόση φροντίδα, με τόση γενναιοδωρία που σκέφτηκα πως  τελικά είναι δύσκολο όλα αυτά να τα δει κανείς στον εαυτό του κι είναι ευκολότερο να τα δει και να τα αναγνωρίσει σε κάποιον άλλο... Γιατί εγώ τελικά δεν είναι παρά ένας καθρέφτης. Οι άνθρωποι μέσα μου βλέπουν κομμάτια τους που δεν τα αναγνωρίζουν. Αυτό νιώθω. 
Υπάρχει μια καθαρότητα, μια αλήθεια, μια πίστη που βλέπουν σε εμένα μα δεν την βλέπουν στον εαυτό τους. Μα η αλήθεια είναι πως αυτό συμβαίνει γιατί με βλέπουν μέσα από τον ρόλο μου κι ο ρόλος μου δεν είναι άλλος από το να ξεσηκώνω στους ανθρώπους συναισθήματα εμπιστοσύνης και πίστης...όπως κάνουν όλοι οι θεραπευτές.  Μέσα μου αγαπημένοι βλέπετε τον καλύτερο σας εαυτό. Γιατί αυτό εγώ αντιπροσωπεύω για εσάς. Μα για σκεφτείτε.... Σκεφτείτε λίγο...

Σκεφτείτε.... Εγώ μοιράζομαι εμπειρίες που έζησα για λίγο στα πλαίσια της δουλειάς μου. Μετά γύριζα στην κανονική μου ζωή κι όλα περνούσαν...Για κάποιους από εσάς...αυτή είναι η κανονική ζωή. Απέναντι μου στέκονται αληθινοί ήρωες και μαχητές της ζωής. Άνθρωποι που πολεμούν με θεριά καθημερινά. Άνθρωποι που αποχαιρέτησαν παιδιά, που φροντίζουν γονείς ή συγγενείς, που διαγνώστηκαν με κάτι σκληρό, που για μια ζωή θα παραμείνουν γονείς παιδιών με ειδικές ανάγκες που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ....
Πως μπορείτε να μην βλέπετε το μεγαλείο μέσα σας; Πως μπορείτε να μην το αναγνωρίζετε;

Είμαστε χάρτινοι όλοι. Κι εγώ απλά δουλεύοντας όπως έχω εκπαιδευτεί, υπέροχα κυκλικά, έχω μάθει να μαζεύω αυτά τα χάρτινα πουλιά...για να μην νιώθουν μόνα. Για να νιώθουν σημαντικά και δυνατά, γιατί το μαζί είναι δύναμη!

Εκείνη η μέρα έκρυβε πολύ μαζί. Το είδα στα δακρυσμένα μάτια.Το είδα στα σφιχτά δεμένα χέρια. Το είδα στα δυνατά γέλια και τις σφιχτές αγκαλιές... Το έχουμε τόση ανάγκη αυτό το μαζί!

Θα θυμάμαι πάντα εκείνη τη σιωπή μέσα μου και την αγωνία λίγο πριν αρχίσουν όλα...

photoZ © Αναστασία μωβ Χριστιανοπούλου
Θα θυμάμαι πάντα τον ήλιο να δύει πάνω στη θάλασσα και να γεμίζει ε υπέροχες αποχρώσεις τον ουρανό και το χώρο και να μετατρέπει την υπέροχη εκείνη αίθουσα σε καράβι. Θα σαλπάραμε μαζί....


Θα θυμάμαι την φωνή του Βησσαρίωνα να ανοίγει την παρουσίαση...με μια φράση που είναι δική μου μα με μ'ανατρίχιασε μέσα από την δική του φωνή..."πόσους ανθρώπους συναντάμε στην πάροδο της ζωής μας..." Πόσους;


Θα θυμάμαι πάντα τις τρελές μου που ξαφνικά έβγαλαν τις μπλούζες τους και με τρέλαναν. Συγκινήθηκα τόσο πολύ με αυτά μου τα κορίτσια. Τις παλαβές μου groupies που μ' ακολουθούν παντού και τις μαλώνω συνέχεια..."καλά καλέ θα΄ρθείτε και σ'αυτό το σεμινάριο, δεν έμεινε τίποτε άλλο να μάθετε πια τα μάθατε όλα!"
Ω τι έκπληξη. Γέλια. Δάκρυα...είστε τρελές! Τις αγαπάω,,,


photoZ © Αναστασία μωβ Χριστιανοπούλου
Θα θυμάμαι πάντα τα γέλια και την έκπληξη που ένιωθα σαν έβλεπα πρόσωπα αγαπημένα...Ήρθες!!!! Ω πόσο σας αγαπώ όλους γιαυτό το "καλά δεν θα ερχόμουν"!!!!



Θα θυμάμαι πάντα τις φωνές των τριών κοριτσιών που άνοιξαν αυτή την παρουσίαση. Την Αθηνά, τη Νατάσσα και τη Ζωή...που διάβασαν αποσπάσματα του βιβλίου και δάνεισαν την φωνή τους στους βωβούς ως τότε πρωταγωνιστές των ιστοριών...και τους έδωσαν υπόσταση. 

Αθηνά

Νατάσσα
Ζωή
Θα θυμάμαι πάντα τον ήχο του βιολιού και του κλαρινέτου της Ραίσα και του Ιγκόρ. Υπέροχοι μουσικοί και δάσκαλοι του  Ωδείου Ορφέας Περαίας που μου έκαναν την τιμή να είναι εκεί και να ανοίξουν αυτή την γιορτινή ημέρα με τις μελωδίες τους! Είχαν δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής μια μεγάλη συναυλία κι όμως ήρθαν. Με προσωπικό άγχος,  μα με φροντίδα για εμένα και για τον γιο μου που μαθητεύει δίπλα στον σπουδαίο Ιγκόρ. Ήρθαν για την χαρά και τη σύνδεση...



Θα θυμάμαι την υπέροχη αίσθηση φροντίδας, σαν κάθισα δίπλα στους ευγενικούς συνοδούς μου σε αυτό το ταξίδι. Τον  Βασίλη που δουλεύαμε μαζί για χρόνια και με ξέρει τόσο καλά και με φρόντισε με κάθε του λέξη. Το Μαρίνο με το ραγισμένο πρόσωπο σαν μιλούσε για τον δικό του χάρτινο κύκνο και τον Κωστή με τον σπαραχτικό σαρκασμό, που μας χάρισε εκείνο το πικρό μα τόσο λυτρωτικό γέλιο...
Υπέροχοι και γενναιόδωροι κι οι τρεις. Τόσο απίθανα διαφορετικοί, μα τόσο ενωτικοί μέσα σε εκείνη την μαγική αίθουσα.





Θα θυμάμαι πάντα τους ανθρώπους που μοιράστηκαν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους και την συγκίνηση μου να τους κοιτώ εκεί μπροστά μου δυνατούς. Ζωντανούς. Γενναίους...



Θα θυμάμαι πάντα αυτό που ένιωθα...Χαρά. Χαρά. Πόση χαρά Θεέ μου!


Θα θυμάμαι πάντα τον κόσμο που με αγκάλιασε. Το χέρι μου να χαράζει ονόματα σε βιβλία και άνθρωποι εκεί δίπλα να μου ψιθυρίζουν, να μου χαρίζουν, να με γεμίζουν αγάπη.




Θα θυμάμαι πάντα το Μαζί από τον αγαπημένο μου Κώστα τον Πρόεδρο του Κοινωνικού Συλλόγου Δέντρο Ζωής που έχω την τιμή να ανήκω και να νιώθω το σύνθημα πως όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας...Να έχω το συναίσθημα πως δεν είμαστε μόνοι ούτε στον πόνο, μα ούτε στη χαρά!


Θα θυμάμαι πάντα τον μεγάλο μου γιο...με το ροζ παπιγιόν και τον ροζ πάνθηρα. Την γενναία του επιλογή  για αυτό το μουσικό κομμάτι, που στήριξε μέχρι τέλους...και τον θαυμάζω γιαυτό!
Γέμισε την αίθουσα συναίσθημα και όλοι γίναμε υπέροχα ροζ μαζί του...


Η στιγμή που τον καμάρωνα  και τον φωτογράφιζα εκεί πάνω ήταν η πιο σημαντική...που πήγε εκείνο το μικρό μου πλασματάκι;


Θα θυμάμαι πάντα τη μαμά και το μπαμπά. Αυτοί οι παρακινητές μου. Αυτοί που έβαλαν πλάτες για εμένα. Για να κάθομαι απέναντι τους και να παίρνω εγώ τα μπράβο, ενώ τα αξίζουν εκείνοι! 
Οι πενήντα χρόνια, μετανάστες...Τι τιμή για εμένα να με χειροκροτούν αυτοί οι άνθρωποι.
Να κάθονται εκεί απέναντι μου ντροπαλοί και συγκινημένοι και μετά στο κλείσιμο να χορεύουμε με τον μικρό μου γιο floss και να γελάμε...




Θα θυμάμαι πάντα τον μικρό μου γιο που μας έβαλε όλους μα όοολους στο χορό και όσοι έφευγαν στο τέλος χόρευαν floss!!! Μα τι τύπος!


...κι αχ αυτά τα τρία αγόρια που ήταν εκεί, να με συνοδέψουν, να με στηριξουν. Πάντα εκεί κι οι τρεις με τον μπαμπά να δίνει το ρυθμό...πάντα και για πάντα, με τόση υπομονή. Με τόση φροντίδα...


Και βέβαια θα θυμάμαι πάντα εκείνο το λυτρωτικό κλείσιμο με τον Βησσαρίωνα και την Ζωή που οργάνωσε την εκδήλωση. Τους δυο ανθρώπους που υποστήριξαν την τρέλα αυτή. Με στήριξαν, με βοήθησαν κι ήταν εκεί. Πιο εκεί από ποτέ, με πολλή προσωπική δουλειά και μπόλικα ξενύχτια!
Με σοβαρότητα, με επαγγελματισμό και μπόλικη αγάπη...να στήνουν καρέκλες, να κλείνουν αίθουσες, να βγάζουν προγράμματα...με μόνη ανταμοιβή...μια αγκαλιά και μια Πάβλοβα! Τι πλάσματα υπάρχουν γύρω μας...Τι πλάσματα σπουδαία!



Αυτό που έκανε ξεχωριστή τη μέρα εκείνη τελικά, ήταν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που παραδόξως όταν είναι σε κύκλο βλέπουν μόνο αυτά που τους ενώνουν...κι οι άνθρωποι εκείνη την υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά συνδέθηκαν. Έτσι απλά και μαγικά  ενώθηκαν κι ανάμεσα τους ένα μικρό κοριτσάκι να χορεύει και να στριφογυρνά με ξέμπλεκα τα ξανθά μαλάκια...
Ένα μικρό πλάσμα πανέμορφο, όπου αγαπώ πολύ γιατί αγαπώ τη μαμά της. Να στροβιλίζεται στην μέση της αίθουσας με τα χέρια ορθάνοιχτα και να συμβολίζει την ίδια τη ζωή...

photoZ © Αναστασία μωβ Χριστιανοπούλου

Γύρισα σπίτι με μια αγκαλιά λουλούδια. Με μικρά πολύτιμα δώρα. Με έναν κύκνο κεντημένο σε μια κάρτα από την αγαπημένη μου Αριάδνη. 


Με μια παιδική ζωγραφιά μέσα σε ένα πανέμορφο χειροποίητο κουτί. Μια παιδική ζωγραφιά τόσο πολύτιμη,  που μου έφερε δάκρυα, με έναν κύκνο πορσελάνινο ενθύμιο μιας ζωής που χάθηκε. Έναν κύκνο που συμβολίζει την ζωή που αλλάζει γιατί είναι απρόβλεπτη και σκληρή...κι εκείνος ο κύκνος έφυγε από το παλιό αρχοντικό που στόλιζε σαν όλα χάθηκαν, άνθρωποι και πράγματα και χαρίστηκε σε εμένα. Σε εμένα που έχω την τιμή να τον έχω κοντά μου πια, να μην χαθεί! Να μην ξεχαστεί....


Κι έτσι όπως κοίταζα τα υπέροχα λουλούδια των γονιών μου και δυο άλλων ανθρώπων που αγαπώ και θαυμάζω, έπεσε το βλέμμα μου σε μια κάρτα...Την κάρτα τους!
Την άνοιξα το επόμενο πρωί κι ο ήλιος έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο... "Είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε..." έγραφε και ταράχτηκα. Πόνεσα. Μίκρυνα και μετά φούσκωσα...Ψήλωσα!
Είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε....Το να το γράφει αυτό ένας μαχητής της ζωής. Ένας άνθρωπος που ένιωσε το τέλος στο πετσί του και δεν έκανε πίσω μέχρι να νικήσει, είναι αληθινά δυνατό. Έγινε κίνημα μέσα μου αυτή η φράση. Κίνημα! 

Πριν λίγες μέρες ήμουν σε ένα συνέδριο στην Αθήνα και άκουσα τον καταπληκτικό καθηγητή Δημήτρη Χριστόπουλο να λέει το μαγικό!  "Δεν είμαι της αισιοδοξίας, είμαι της ελπίδας. Της ελπίδας ως υπαρξιακή θέση αγώνα!"
Αυτό ένιωσα σαν διάβασα λοιπόν το "καταδικασμένοι να πετύχουμε". Ελπίδα...όχι όμως γιατί είμαστε θετικοί και κούφια αισιόδοξοι, μα γιατί την ελπίδα την φέρνεις. Την δημιουργείς.
Ως Υπαρξιακή θέση αγώνα!
...κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μου έγινε και πάλι ξεκάθαρο πως δεν είμαι συγγραφέας κι ίσως και να μην γίνω ποτέ. Μα δεν με πονά πια, το ξέρω. Δεν γράφω λογοτεχνία. Δεν έχω τα προσόντα ενός λογοτέχνη. Δεν είναι τελικά αυτό το κίνητρο, ούτε ο σκοπός μου...Η Υπαρξιακή θέση αγώνα. Η  Ελπίδα είναι ο σκοπός μου...Το κίνητρο κι ο οδηγός μου!

Αυτό είναι το κίνημα. Η αρχή. Η στάση! Η σύνδεση. Το μαζί. Όχι για να μοιραζόμαστε  αισιοδοξία μα για να μοχθούμε, να παλεύουμε, να παιδεύουμε, να αλλάζουμε τον εαυτό μας και σιγά σιγά τον κόσμο μας. Γιατί μόνον έτσι είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε...Με την δράση αγαπημένοι!
Το θυμάστε;
Με την δράση!!!!
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Είστε η δράση μου! Είμαι καταδικασμένη...δίπλα σας!

Εκτός από την Νατάσσα με την φωτογραφική ματιά της που μας τραβούσε φωτογραφίες ασταμάτητα, ένα μεγάλο ευχαριστώ στο αγαπημένο μου πλάσμα την Πέννυ μου, τρυφερά χάρτινη κι εκείνη, από το White Room Studio, που για ακόμη μια φορά ήταν εκεί με την φωτογραφική της μηχανή κι απαθανάτισε μοναδικά τις δικές μας στιγμές! Πολύτιμη για εμένα, καθώς τα μάτια της αιχμαλωτίζουν τα συναισθήματα  όχι μόνο την εικόνα!

Κλείνω με μια αφιέρωση σε όλους τους χάρτινους ανθρώπους. Ένα τραγούδι που αγαπώ. Το βίντεο είναι από το ντοκιμαντέρ  "Λόγια της Σιωπής"...δείτε το με την πρώτη ευκαιρία...Η διαφορετικότητα μας  αφορά, γιατί μας ανήκει!...ή της ανήκουμε...


Καλημέρα. Καλό μήνα. Καλό Καλοκαίρι! Φως.Υγεία. Εσωτερικότητα. Δημιουργία και χρυσοχώραφα πολλά στο διάβα σας... Χρυσοχώραφα αγαπημένοι...γεμάτα πλούσια στάχυα σαν αυτά του μικρού Πρίγκιπα...
Σας ευχαριστώ όλους όσους ήσασταν εκεί. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να μοιραστούμε την χαρά μου τόσο υπέροχα κυκλικά. Μα κι όσοι δεν καταφέρατε να είστε εκεί αυτή τη φορά, σας ένιωσα. Σας ένιωσα και σας ευχαριστώ που ανήκετε σε αυτό τον κύκλο! Τον δικό μας κύκλο!
Σας ευχαριστώ που ξέρετε να είστε εκεί κι αυτό επιλέγετε.
Τέλος ξέρω θα χαμογελάσετε ξανά κάποιοι...μα για ακόμη μια φορά σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.

Βαδίζουμε με ευγνωμοσύνη! Με Πίστη.  Με Δράση. Με Ελπίδα...Καλή δύναμη. Είμαστε υπέροχα, υπέροχα καταδικασμένοι!!!
                                                                                                             Κατερίνα