Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Αμμουλιανή forever!

Τελευταία φορά που είχαμε πάει ταξίδι οι δυο μας ήταν το καλοκαίρι του 2003....δηλαδή μούμπλε μούμπλε...Δεκαπέντε χρόνια πριν! Αλόννησος...είχαμε περάσει αξέχαστα.Ο πρώτος γιος μόλις εννιά μηνών κι εμείς φύγαμε για τρεις ημέρες που θα μας μείνουν αξέχαστες. Ότι ευτράπελο, ότι ανοησία, ότι αναποδιά μπορούσε να γίνει την ζήσαμε, μα τα θυμόμαστε τώρα και γελάμε!
Μετά από εκείνο το ταξίδι, είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας πως θα ταξιδεύουμε οι δυο μας και δεν θα ξεχνάμε την σχέση μας...ναι τα λέγαμε αυτά κάποτε...μα σαν να τα ξεχάσαμε καθώς πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια για να το ξανακάνουμε αυτό! 
Και να τώρα μετά από αναποδιές και αναβολές, και πάλι το τρελό αγόρι αποφάσισε και διέταξε, '"Θα πάμε διήμερο στην Αμμουλιανή". Δεν είχα ξαναπάει και χοροπήδησα από χαρά, " να πάμε να πάμε"...

Ξεκινήσαμε αργά το απόγευμα μόλις τελειώσαμε τις δουλειές μας...πτώωωωματα, πεθαμένοι από την κούραση, αλλά είπαμε θα περάσουμε τέλεια. Προλάβαμε να πετάξουμε σε μια τσάντα πέντε ρούχα...όλα εκείνα τα σχεδία για εξτραβαγκάντσα μαγιό, ωχ αμάν παρεό, σο σον ντε φοφον και χαϊμαλιά και τρία πουλάκια κάθονταν, πήγαν περίπατο! Ότι προλάβουμε ήταν το σύνθημα παρόλο που ξεχάσαμε αυτό κι εκείνο και το άλλο από τη βιασύνη, συμφωνήσαμε πως  θα γουστάρουμε, δεν θα μασήσουμε  μία...
Κοντέψαμε να χάσουμε το καραβάκι αλλά με την ψυχή στο στόμα τα καταφέραμε. Ένα τεταρτάκι μετά, φτάσαμε στο μικρό λιμανάκι...Μας υποδέχτηκε μια κόκκινη βαρκούλα. Τι ομορφιά,τι γαλήνη....


Τσακ τσουκ τραβούσα φωτογραφίες ασταμάτητα μέχρι που κατέβηκα κι αντιλήφθηκα πως ξέχασα την τσάντα μου στο καράβι από το να προλάβω να τραβήξω την κόκκινη βαρκούλα από κάθε γωνία.
Μετά τον πρώτο πανικό και λίγο πριν αναχωρήσει το καράβι την βρήκα....Μια χαρά αρχίσαμε!!!


Πήγαμε στο ξενοδοχείο με ενθουσιασμό....Α! Μας είπαν στην ρεσεψιόν..."ο κύριος με την κράτηση σε αυτό το όνομα ήρθε."
Ήρθε; Σοκ, μπέρδεμα, πάνω κάτω περιμένετε παρακαλώ να το δούμε και κοιταχτήκαμε με το τρελό αγόρι με νόημα...Δεκαπέντε χρόνια μετά κι η ιστορία επαναλαμβάνεται...άρχισαν τα παλαβά!!! 

Τέλος πάντων αποκαταστάθηκε η παρεξήγησης και μπαίνουμε στο δωμάτιο λίγο αργότερα, φανερά εκνευρισμένη εγώ αλλά αποφασισσμένοι...όχι καλέ δεν θα αφήσουμε εμείς κανέναν να μας  χαλάσει το κέφι!...και αντιλαμβανόμαστε πως εμείς δεν έχουμε παιδιά...μα όλοι οι άλλοι έχουν! Οι πάνω, οι κάτω, οι δίπλα, ακόμη κι οι  παραδίπλα, παντού οικογένειες με μικρά πιτσιρίκια που τσίριζαν, έπαιζαν κουτσό, μαλλιοτραβιόταν κι ήθελαν την μαμά τουυυυςςςς....Βλέμμα απόγνωσης ξανά.Το όνειρο για ένα απόλυτα σιωπηλό και ήρεμο χωρίς θορυβώδη παιδιά διήμερο μόλις πήγε περίπατο!...

Μετά λες δεν πειράζει ρε παιδί μου ας ντυθούμε να βγούμε...Φόρας κάτι δροσερό κι αέρινο γιατί έτσι θέλεις να νιώσεις...πας στο μαγαζάκι το όμορφο κάθεσαι παραγγέλνεις και αρχίζει το μάτι να γλαρώνει. Μαύροι κύκλοι, ξαπλώνεις στο τραπέζι από την νύστα, ήπιες κι ένα ποτήρι κρασί και χαιρέτησες τον πλάτανο. Καταπληκτική παρέα είμαστε στην νύστα...τρεχάλα στο ξενοδοχείο "να κοιμηθούμε Νίκο μου να κοιμηθούμε" ωσαν άλλη Βουγιουκλάκη στη σοφερίνα...Τα όνειρα εκείνα για βραδιές εξωτικές τα θυμάσαι; Ξέχνα τα...ξαφνικά το να κοιμηθείς ήσυχα φαντάζει η πιο απίθανη περιπέτεια του κόσμου.
Ξημερώματα με ξύπνησε ένα μωρουδίστικο κλάμα. Έπαθα σοκ μέχρι να αντιληφθώ που είμαι, ποια είμαι, και πόσο χρονών είναι τα παιδιά μου και ξάπλωσα τρισευτυχισμένη που αυτό το μωρό που κλαίει δεν είναι δικό μου...ούτε και το ξενύχτι κουνώντας ένα μωρό, θα ήταν δικό μου. Το κλάμα συνεχίστηκε ακούστηκε η μπαλκονόπορτα και κάποιος βγήκε στο μπαλκόνι κουνώντας το μωρό...χαμογελούσα ευτυχισμένη στον ύπνο μου απορώντας που βρίσκαμε το κουράγιο να κουνάμε μωρά νυχτιάτικα!
 Το πρωί εννοείται πρωινό εγερτήριο στις οκτώ με όλα τα πιτσιρίκια και τις γνωστές τσιριδοκαταστάσεις παρέα με γονείς που φωνάζουν πιο δυνατά από τα παιδιά τους,  "κάνε ησυχία, θα ξυπνήσεις τον κόσμο"!!! 
Αλί και τρισαλί αλλά είπαμε, χαρά μόνο χαρά! Τουλάχιστον εμείς δεν θα τα παίρναμε μαζί μας στη θάλασσα, να κουβαλάμε την Άρτα και τα Γιάννενα στις παραλίες....

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν περιπετειώδης μα για όλους τους λάθος λόγους, μα το είχαμε πάρει απόφαση ...οτι και να γίνει θα γελάμε. Μοιάζαμε με δυο ραμολιμέντα που κοιμόμασταν στην αμμουδιά, στην ταβέρνα, στο καφέ και μετά στο ξενοδοχείο από το απόγευμα μέχρι την άλλη μέρα...Ύπνος ασταμάτητος μέχρι που ίσιωσε λίγο το μάγουλο και ρόδισε από την ξεκούραση...Τέτοιο ξέφρενο γλέντι μεσηλίκων γονιών δεν έχει ξαναγίνει, ήμασταν το ζευγάρι της ντροπής δηλαδή! 

Όμως περάσαμε τέλεια και αν και δυο μέρες ήταν σαν να ήμασταν εκεί καμιά βδομάδα τόσο απόσταση από όλα  πήραμε. Ξέρεις εκείνο το πρόγραμμα που ξυπνάς το πρωί πάντα πιο νωρίς από όσο πρέπει με ταχυκαρδίες και μόνιμο άγχος και μετά από λίγη ώρα στη θάλασσα νιώθεις λιωμένος κι όλα σαν να έχουν ξεχαστεί εκεί μακριά που τα άφησες και σας χωρίζει  ένα πέλαγος...
Ήμουν αποφασισμένη λοιπόν να ξεκουραστώ και να φάω επιτέλους  και έκανα απίθανες ζημιές. Έφαγα τηγανιτές πατάτες...ένα χρόνο μετά. Είχα να φάω από τις περσινές διακοπές. Έφαγα άσπρο ψωμί κι όχι μόνο, αλλά έκανα και βουτιά στην χωριάτικη...με δάκρυα στα μάτια και όχι μόνο αλλά να...συνάντησα κι αυτή την ξανθιά αγαπημένη που μου είχε λείψει τόσο! Παγωμένη και μεθυστική. Μεγάλη συγκίνηση!





Έμεινα ώρες ξαπλωμένη στην άμμο σε πλήρη αποχαύνωση.Το μυαλό κενό και υπέροχα άδειο και μόνο εκείνος ο μικρός διακριτικός παφλασμός έσπαγε την σιωπή του τοπίου εκτός από τις ρακέτες, κάτι πιτσιρίκια που τσίριζαν και κάτι βαρκούλες, σκούνες, γιοτ και θωρηκτά Ποτέμκιν που έσκαγαν μύτη ανά μία ώρα, έκαναν τις βουτιές τους οι φωνακλάδες επιβάτες τους υπό τον ήχο λάτιν...μα γιατί λάτιν ρε παιδιά βάλτε έστω Χατζηδάκη - τουλάχιστον να μην καίγεται το μυαλό μας με τα ντεσπασίτα  και τα κλαντεστίνα - κι έφευγαν μετά αφήνοντας στον αέρα μια μυρωδιά καμένου λαδιού...αλλά δεν βαριέσαι...ήμασταν αποφασισμένοι και γελούσαμε ασταμάτητα με όλα...
Με όλα κι ήταν πολλά!!!
Βρήκαμε τον τρόπο να απομονωθούμε, να αράξουμε σε κολπάκια, να μην ακούμε την βαριά ρωσική διάλεκτο και τα απανταχού παρόντα πιτσιρίκια να φωνάζουν "μπάμπουσκα μπάμουσκα", (ναι διακοπές όχι μόνο με παιδιά μα και με πεθερά! Μεγαλεία!!!)....τρέχοντας με ορμή προς την γιαγιά που έβγαινε κουνάμενη σινάμενη από την θάλασσα, με καπελαδούρα γεμάτη φρούτα! Μα που το βρήκε αυτό το καπέλο ρε φίλε,  θέλω ένα ίδιο!!!




Κοίτα τι βρήκα στην μικρή παραλία που μας φιλοξένησε....Ω ναι! Κύκλοι Ζωής....

Ο καιρός σύμμαχος.Τα είχε όλα. Το πρωί συννεφιά, μετά ήλιο, μετά πολύ ήλιο, μετά....συννεφιά ξανά, μετά μπουρίνι, μετά τυφώνα, μετά καταρρακτώδη βροχή και τροπική καταιγίδα, με αέρα και χαλάζι και μετά ξανά χαμογελαστό ήλιο...Σ' αγαπάω εξωτική μου Ελλάδα. Μόνο οι Μουσώνες μας λείπουν για να γίνουμε Ταϊλάνδη!





Ψάχνοντας ένα ταβερνάκι μπήκαμε σε ένα γραφικό λιμάνι κι από απέναντι έρχονταν μαύρα σύννεφα...ρωτήσαμε περιχαρείς έναν παππού ψαρά, "Συγνώμη από θα πάμε για το τάδε;"
Μας κοίταξε σαν να είμαστε τρελοί. "Σπίτι δεν έχετε;"
Ορίστε; 
"Άντε τραβάτε σπίτι σας δεν βλέπετε τι έρχεται, είναι καιρός αυτός για ταβέρνες;" 
Άσε μας ρε παππού είπαμε από μέσα μας και συνεχίσαμε και σε τρία λεπτά, το σύννεφο έφερε βροχή και όχι μόνο. Χαλάζι, τρία δέντρα, καρέκλες και καναδυό αρκούδες έπεσαν στο παρμπρίζ. Γίναμε μούσκεμα σε δυο δευτερόλεπτα και πάθαμε σοκ...ρε τον παππού το θαλασσόλυκο, βουλωμένο γράμμα διαβάζει!

Η Αμμουλιανή...τι να πεις για αυτό το νησάκι! Μαγικό. Καταπράσινο, με αλλού κατάλευκες, αλλού σμαραγδένιες κι αλλού καταγάλανες αμμουδιές. Τα έχει όλα!!!
Τα χρώματα απίστευτα. Ακόμη και την ώρα που το ζεις όλο αυτό απλά, δεν το πιστεύεις. Είναι αδιανόητο το τοπίο. Σαν ψέμα! Και με ήλιο και με καταιγίδες και με σύννεφα...γοητευτική και ατμοσφαιρική, γεμάτη χρώματα!








Μπορείς να βρεις ήσυχες αμμουδιές και να απομονωθείς, μπορείς και να πας σε οργανωμένες παραλίες εξίσου όμορφες αν θέλεις κόσμο. Σε όλες τις παραλίες που είχε ξαπλώστρες ήταν δωρεάν και πλήρωνες μόνο ότι ήθελες να παραγγείλεις κι υπήρχε ησυχία χωρίς ντάμπαρ ντούμπαρ, καντίνες και μπιτσόμπαρα με μπίτια! Αν ήθελες υπήρχαν κι αυτά, μα μια μια διακριτικότητα και με ωραίες μουσικές να πλανώνται στο χώρο. Γενικότερα στην Αμμουλιανή περισσότερο, άκουγες ανθρώπους, παιδιά, σκάφη που περνούσαν και βέβαια γλάρους. Οι γλάροι στην Αμμουλιανή έχουν την τιμητική τους. Είναι παντού κι απόλυτα εξοικειωμένοι με τους ανθρώπους.



Τους ταΐζεις, τους χαζεύεις, τους ακούς συνέχεια...Ω ναι! Το πιο μαγικό συναίσθημα. Το ξενοδοχείο που κοιμόμασταν, ήταν απέναντι από το μικρό λιμανάκι. Βράδυ, ξημερώματα, αυγή, απόλυτη σιγή, ανοιχτές μπαλκονόπορτες  να μπαίνει η θαλασσινή δροσιά και να ακούγονται όλη τη νύχτα οι γλάροι! Η χαρά κι η αγαλλίαση μέσα στον ύπνο μου απερίγραπτη!

Επίσης...τα σοκάκια πανέμορφα, οι βασιλικοί πελώριοι, οι άνθρωποι ευγενέστατοι και γλυκύτατοι, οι τιμές εξαιρετικές...όλα φροντισμένα, με μια απλότητα και μια καθαρότητα που μας ενθουσίασε. Είναι οικογενειακός προορισμός αλλά τελικά κι εμείς οι μόνοι...βρήκαμε τον τρόπο να περάσουμε καλά και να απομονωθούμε από τον οικογενειακό σασυρμά που κυριαρχούσε. Τα ταβερνάκια,  τα μπαράκια και τα ζαχαροπλαστεία, τα μικρά ιδιαίτερα καφέ, τα μαγαζάκια με τα σουβενίρ, οι μικρές ξεχωριστές μπουτίκ. Όλα ιδιαίτερα και φροντισμένα.



Φεύγοντας φτάσαμε και πάλι στο μικρό λιμανάκι και βρεθήκαμε μπροστά στην μικρή κόκκινη βάρκα που μας είχε καλωσορίσει δυο μέρες πριν. Ήταν άδεια, αγκυροβολημένη. Πήγα κοντά...την έλεγαν Γαλήνη! Καθόλου τυχαίο...
Αποχαιρετήσαμε με ένα βλέμμα  αγάπης τον μικρό σμαραγδένιο νησάκι με τις κατάλευκες ακρογιαλιές. Αυτό που ψάχναμε το βρήκαμε εκεί...Πήραμε μαζί μας τη δική της Γαλήνη και τρέχουμε τώρα να βγάλουμε την βδομάδα, μα το μυαλό είναι γεμάτο εικόνες και το σώμα γεμάτο ήλιο.


Μα περισσότερο από όλα κρατάμε την δική μας σύνδεση...που περνώντας τα χρόνια μοιάζει με την σύνδεση των συνταξιούχων...αλλά δεν μας νοιάζει! Αρκεί να γεμίζει η ψυχή μας ενέργεια κι αγάπη. Αρκεί να είμαστε μαζί...Να τσουγκρίζουμε ποτήρια και να τσιμπάμε τηγανιτές πατάτες, οι δυο μας, μα με το μυαλό μας πάντα σε εκείνους τους μικρούς μας ανθρώπους. Μόνοι όπως παλιά..έστω και δεκαπέντε χρόνια μετά!


Αμμουλιάνη θα σου ξανάρθουμε...μαζί με τα καθάρματα μας. Πρέπει να μοιραστούμε μαζί τους τις ομορφιές σου! Τελικά δεν γλιτώνουμε, και μόνοι μας να πάμε κάπου, τους κουβαλάμε μαζί και θα τους κουβαλάμε. Πάντα και για πάντα!
Καλημέρα αγαπημένοι. Το καλοκαίρι άρχισε...δύσκολα, μα πήραμε μια γερή δόση γαλήνης σε κάτι αμμουδιές τόσο εξωτικές και κάτασπρες, που τύφλα να έχουν οι τροπικοί!

Αμμουλιανή forever! Να πάτε, γιατί τελικά...Σαν την Χαλκιδική δεν έχει ρε φίλε. Όχι σου λέω, δεν έχει!
                                                                                                                  Κατερίνα

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Επιτέλους Καλοκαίρι....

Ο Ιούνης έφυγε και να πάει στο καλό του. Μας άλλαξε τα φώτα στην βροχή, στην αναποδιά και στην κούραση. Τελειώνοντας κι εγώ με την παρουσίαση και τα παιδιά με όλες τις δραστηριότητες και κλείνοντας με εξετάσεις και υποχρεώσεις θα έφευγαν επιτέλους κατασκήνωση και το περιμέναμε όλοι με ενθουσιασμό. Εκείνοι για να περάσουν καλά και να ξεδώσουν κι εμείς για να είμαστε λίγες μέρες χωρίς την έγνοια τους.
Κι ενώ κάναμε σχέδια διάφορα για το πως θα ξεκουραστούμε, θα βγούμε, θα θα θα...έπεσαν άλλες υποχρεώσεις επαγγελματικές μαζεμένες που δεν μας άφησαν κανένα περιθώριο ξεκούρασης αφού μαζευόμασταν στο σπίτι αργά και βλεπόμασταν σαν τα ζαλισμένα κοτόπουλα λίγο πριν κοιμηθούμε....κι ύστερα ήρθε η βροχή και το κρύο κι ο Χειμώνας γύρισε θαρρείς, μέσα στο κατακαλόκαιρο!  


Το τοπίο άλλαξε.Έγινε ξανά σκοτεινό.Ο καιρός αγρίεψε. Ήταν όμορφα, μα όλο αυτό ήταν πια κουραστικό. Χρειαζόμασταν ήλιο...επιτέλους ήλιο!
Κι ύστερα ο μικρός έπαθε γαστρεντερίτιδα....  Πήγαμε και τον πήραμε ξημερώματα σχεδόν τόσο δύσκολα ήταν. Έμεινε ο καημένος στο κρεββάτι με απογοήτευση που δεν χάρηκε την κατασκήνωση κι εμείς με αγωνία γιατί χρειαζόταν φροντίδα και ξαφνικά έπρεπε να αλλάξουμε τα τρελά και πάλι προγράμματα μας...για να μπορέσουμε να τον φροντίσουμε.

Δυο μέρες μετά κι ενώ ο μικρός αναρρώνει αποφασίζουμε να βγούμε με αφορμή κάτι δουλειές και μόλις τις ολοκληρώσουμε επιτέλους που τις έχουμε και σέρνονται εδώ και καιρό, να πάμε για καφέ οι δυο μας...Τι χαρά ήταν αυτή!!!!
Αμέσως εκεί πάνω στην χαρά έπεσε το τηλεφώνημα. Και ο μεγάλος κόλλησε γαστρεντερίτιδα κι έπρεπε να πάμε να τον πάρουμε...Απόγνωση...Μπήκαμε στο αμάξι και πήραμε το δρόμο προς την κατασκήνωση  κι εκεί πάνω  ήταν τόση η κούραση κι η απογοήτευση μου που είπα στο τρελό αγόρι...έναν καφέ. Έναν μόνο καφέ....μια μικρή παράκαμψη  στα γρήγορα λοιπόν μέχρι να ετοιμαστεί κι εκείνος και πήγαμε στο πανέμορφο δροσερό  OCTO... 


μα περισσότερο στην αγαπημένη μου Ελένη που ξέρει...και μέσα σε μισή ώρα μας χάρισε την φροντίδα που τόσο είχα ανάγκη! 


Και μετά από μπόλικα γέλια και την κανελάδα παρέα με τον πικρό μου καφέ με το περγαμόντο από τα χεράκια της...συνεχίσαμε το δρόμο...που ήταν τόσο μακρύς κι είχε αγωνία...Αυτή η αγωνία σαν αρρωσταίνουν τα παιδιά, σίγουρα είναι αλλιώτικη όσο μεγαλώνουν μα δεν ξέρω αν φεύγει ποτέ...


Η συνέχεια της τρέλας συνεχίστηκε. Μα εγώ έκαναν αντίσταση με όποιον τρόπο μπορούσα κι έτσι ενώ τα παιδιά ανάρρωναν, έβγαλα τα κοχύλια για να στολίσω και γέμισα τα βάζα λουλούδια. Εκείνο το πρωί θυμάμαι είχα να ετοιμάσω το βραδινό πάρτι των κύκλων.



Η πιο λατρεμένη καλοκαιρινή τους φωτογραφία...Τραβηγμένη πέντε χρόνια πριν, μα κάθε καλοκαίρι μαζί μας...




Ήμουν τελείως άυπνη γιατί ο Άγγελος όλο το βράδυ ήταν χάλια, ετοίμασα ένα γλυκό στα γρήγορα και είχα στραγγίξει από δύναμη κι εκεί σηκώθηκα και πήγα στα χωράφια κι άρχισα να μαζεύω αγριολούλουδα από την άκρη του δρόμου.
Ένα αμάξι σταμάτησε και μια φωνή ακούστηκε..."είστε η πιο όμορφη εικόνα που έχω δει σήμερα"....γύρισα και με έκπληξη διαπίστωσα πως ήταν ένα κορίτσι που αγαπώ. Αγκαλιαστηκαμε σαν χαζές στην μέση του δρόμου κι όλοι όσοι περνούσαν μας κόρναραν ανυπόμονα...Μα πόση ανυπομονησία στην μέσα των χωραφιών άνθρωποι!!!!



Η βραδινή καλοκαιρινή γιορτή στους Κύκλους Ζωής μου, ήταν  και πάλι γεμάτη συναισθήματα. Άνθρωποι, χέρια, αγκαλιές, λόγια, νιώθω. Ένιωθα όμορφα. Αληθινά...  Οι άνθρωποι στους Κύκλους πάντα με γεμίζουν με χαρά. Πάντα μου δίνουν ενέργεια κι αγάπη και τα γέλια τους, αχ αυτά τα γέλια κι οι υπέροχες φωνές τους στον βραδινό καλοκαιρινό ουρανό!
Ένιωθα ασφαλής ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. Ήρεμη κι ασφαλής, με όλα όσα ένιωθα κι άκουγα! 




Αυτή η γιορτή ήταν το ορόσημο.Έτσι είναι πάντα και μετά μπαίνω σε μια περίοδο λίγο πιο ήρεμη. Λιγότερο ίσως πιεστική.Όχι απαραίτητα γιατί η δουλειά συνεχίζεται, μα εγώ έτσι νιώθω. Πως μπορώ να δω τους φίλους που παραμέλησα. Να χαρώ τα παιδιά μου που δεν με βλέπουν όσο με χρειάζονται κι όσο τα χρειάζομαι. Είναι η περίοδος των στενών φίλων και της οικογένειας...Η περίοδος του εγώ! Πάντα κάθε καλοκαίρι δίνω υποσχέσεις σε κολλητούς πως έναν καφέ επιτέλους θα τον πιούμε...Τον καφέ που δεν προλαβαίνω να πιω μαζί τους μέσα στην τρέλα της λοιπός καθημερινότητας. Ούτε έναν κανονικό καφέ...

Γύρισα σπίτι ξεμερώματα κουρασμένη όσο εκεί που δεν πάει.Τέλειωσε ο Ιούνης...επιτέλους τέλειωσε...ο τρελός αυτός πιεστικός μήνας. Θα ξεκουραζόμουν επιτέλους κι έκανα σχέδια πως θα κοιμηθώ επιτέλους και όλο το Σαββατοκύριακο θα είμαι στη θάλασσα με τα αγόρια...Μα ο Ιούνης είχε άλλα σχέδια και μαζί με την εφορία, ήρθε κι η γαστρεντερίτιδα, που αμέσως μετά την εφορία,
 -εδώ που τα λέμε έχει μια διαστροφή το να έρχεται η εφορία καλοκαιριάτικα- ήταν το τελειωτικό χτύπημα !!! Αλί και τρισαλί!
Έχω ζήσει πολλές γαστρεντερίτιδες μα αυτή θα την θυμάμαι για πάντα αφού ήρθε τόσο απροσδόκητα που το μεσημέρι του Σαββάτου απλά κατέρρευσα.

Σαν το σώμα να έκλεισε απότομα. Τέλος. Μην τα ρωτάς...το ζήσαμε κι αυτό και τώρα....τώρα ελπίζω.
Ελπίζω να σε όμορφες ηλιοφώτιστες ημέρες. Με τα αγόρια να προετοιμάζουμε την αυλή μας επιτέλους για τα καλοκαίρι. 



Έτσι ένα απόγευμα που ήμουν στο σπίτι, βγήκαμε στην αυλή και κάναμε δουλειές. Βάψαμε τις καρέκλες, βγάλαμε μαξιλάρια, στολίσαμε, καθαρίσαμε και κάναμε σχέδια για όλα αυτά που θα προλάβουμε κι αυτό το καλοκαίρι! 
Τα σκυλιά μας μας χαίρονται λίγο παραπάνω κι αυτό τους προκαλεί ένταση και μετά αρχίζει μεταξύ τους ο καυγάς αφού κάνουν σαν μωρά για να διεκδικήσουν την προσοχή μας. Το καλοκαίρι είναι ο καιρός του μαζί! Πόση ανάγκη το έχουμε αυτό το λίγο ξέγνοιαστο "μαζί". 

Ναι μπήκε επίσημα πια ο Ιούλης κι ονειρεύομαι θάλασσες γαλανές και γαλήνιες. Νερά κρυστάλλινα και  αμμουδιές ξανθές... κι ένα τσιπουράκι εκεί κάτω από την τέντα, με το νοτιαδάκι να μας ανακατεύει τα μαλλιά...Κι όλα να είναι καλά. Όλα να είναι απλά και το Ελληνικά καλοκαίρι να μας χαμογελά όπως  μόνο εκείνο ξέρει. Με το λαμπερό σέξι χαμόγελο του!


Όλα πέρασαν λοιπόν και μπήκαμε στον Ιούλη. Παρόλο που ήταν τόσο κουραστική αυτή η χρονιά ούτε που κατάλαβα το πόσο γρήγορα φτάσαμε ως εδώ! Σαν οι στιγμές να κρατούν πολύ σαν τις ζεις, μα σαν οι μέρες να κυλούν τόσο γρήγορα! Και κοιτάζω πίσω κι αναρωτιέμαι πως φτάσαμε ως εδώ! Κι αν θα προλάβω...Εκείνο και το άλλο κι ετούτο! Αν θα προλάβουμε να ζήσουμε καλά, να αγαπηθούμε σωστά,  να φροντιστούμε όπως μας αξίζει...
Γιατί ο χρόνος που κυλά μας κάνει ξεχασιάρηδες και ξεχνάμε να κοιτάξουμε γύρω μας, δίπλα μας, μέσα μας...κι όλα αλλάζουν. Ξεχνάμε πόσο γρήγορα όλα αλλάζουν!

Καλημέρα αγαπημένοι και καλό μήνα. Να είναι καλός για όλους μας και προπάντων να μας δώσει το χρόνο να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να δούμε τα μάτια μας...και στα μάτια μας θα δούμε τον κόσμο μας όλο...Μόνο να μην το ξεχάσουμε κι αυτό! Να μην ξεχαστούμε και μας ξεχάσουμε ξανά!
Οπότε...να έχουμε το νου μας φέτος το καλοκαίρι...Να είναι το καλοκαίρι του θα με προσέχω, θα με κοιτάω, θα με φροντίζω. Ναι...φέτος το καλοκαίρι, θα θυμάμαι κι εμένα και τις ανάγκες μου!
                                                                                                                          Κατερίνα

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Η Τελευταία Παρουσίαση και Συνεχίζουμε....

Ήταν ένα γρήγορο ταξίδι. Από αυτά που ξεκινάς τρέχοντας, ανεβαίνεις κατεβαίνεις σε αεροπλάνα και τρένα και μετά βρίσκεσαι εκεί από όπου ξεκίνησες κάποιες ώρες μετά άυπνος, κουρασμένος και γεμάτος συναισθήματα κι αναρωτιέσαι αν όλα αυτά που έγιναν τα έζησες ή τα ονειρεύτηκες.
Έτσι ήταν το ταξίδι στην Αθήνα με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου μου. Την τελευταία πια και μπήκαμε στο καλοκαίρι για τα καλά!


Γύρισα από εκεί με δώρα απρόσμενα. Δώρα που έκλεισα για πάντα μέσα μου. Λέξεις, χειρονομίες αγκαλιές...μα και δώρα αλλιώτικα...όπως αυτά τα υπέροχα λουλούδια που έφερα μαζί μου στην Θεσσαλονίκη  και κουβαλούσα μέσα στο αεροπλάνο σαν να ήταν πιο πολύτιμα κι από μπάρες χρυσού! Κι ήταν....Δώρα που άνθρωποι έφεραν για εμένα σαν ευχαριστώ. Γράμματα που μου έδωσαν. Μικρά κειμήλια, ενθύμια μιας ζωής, κατασκευές που εκφράζουν τα νιώθω τους...Δώρα που κουβαλούν κομμάτια της ψυχή τους!


Η Ευσταθία με τα υπέροχα μαγειρέματα  ομορφιάς της στο Amelie...
Οι Μπομπονιέρες από τα βαφτίσια της...  






....γράμματα με λέξεις σπουδαίες για μια γενναία απόφαση, για μια σπουδαία διαδρομή!

....κι ένας μικρός κύκνος που κουβαλώ πια πάντα πάνω μου....

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν δύσκολες και πολύ απαιτητικές. Αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν την μια μέρα να βρίσκομαι εκεί και να μοιράζομαι όλα αυτά και την άλλη...να βρίσκομαι τόσο μακριά και να ακούω ιστορίες απίθανες. Αδιανόητες....

Μα έτσι τελικά είναι η ζωή μου σκέφτομαι...γεμάτες αδιανόητες ιστορίες ανθρώπων που απλόχερα τις μοιράζονται μαζί μου. Με εμπιστοσύνη, με ελπίδα, με πίστη, πως αυτό το μοίρασμα θα τους φέρει γαλήνη. Με τρομάζει αυτό. Δεν έχω τις λέξεις. Δεν έχω τον τρόπο. Δεν έχω την δύναμη...παρά μόνο δυο αυτιά να ακούω...φτάνει αυτό; Δεν ξέρω...ελπίζω μόνο και εγώ και προσεύχομαι οι άνθρωποι που μου εμπιστεύονται τις ιστορίες τους, να βρουν παρηγοριά στην άλλοτε υποστηρικτική κι άλλοτε αμήχανη, σιωπή μου...

Στην Αθήνα η τελευταία αυτή παρουσίαση ήταν γεμάτη συναισθήματα και δάκρυα. Ένιωσα ευγνωμοσύνη. Ένιωσα γεμάτη. Οι άνθρωποι εκεί με περίμεναν με την χαρά της προσμονής ενός ξεχωριστού φίλου. Αυτό ένιωσα. Πως με περίμεναν  σαν να ήμουν η ξεχωριστή τους φίλη. Έκαναν το πρόγραμμα τους άνω κάτω, έκαναν ολόκληρα ταξίδια για να έρθουν από πόλεις διπλανές και να είναι εκεί μαζί μου.  Στο όμορφο Art bar Poems n' Crimes των εκδόσεων Γαβριηλίδη, που μας φιλοξένησε με φροντίδα!
Ήρθαν άνθρωποι που αγαπώ και είχα να δω χρόνια. Η αγαπημένη μου Κοινότητα των Bloggers. Εκεί που ένα κομμάτι μου ανήκει. Άνθρωποι που αγαπηθήκαμε μέσα από τον ιντερνετικό χώρο και πιστέψαμε ο ένας στον άλλο και ενώσαμε με έναν τρόπο τις ζωές μας. Φίλοι που γνωριστήκαμε μέσα από τα μοιράσματα μου σε αυτό το blog και αναγνώστες που είχαμε επιτέλους την χαρά να αγκαλιαστούμε γιατί είναι πια φίλοι....κι ήρθαν κι άλλοι. Πλάσματα περήφανα, που γκρεμοτσακιστήκαμε μαζί σε γκρεμούς και χαράδρες στα πρώτα τους πετάγματα...και τώρα ήταν εκεί συμπορευτές μου σε μια ζωή ελεύθερη. Με γέμισαν περηφάνια...με γέμισαν με την περηφάνια ενός γονιού!


Στην Φωτο: Χρήστος Μικροί Μεγάλοι Λίτσα η αδερφούλα μου(Home is where your story begins) Σοφία ( Share your likes) Εύη (mamas and papas) Κάλλη (Ανθομέλι) Δήμητρα (Counting Smiles) Άννα (Piece of cake)
Βάγια (Vaillies escapeland) και οι φίλες Ξένια και Μαρία!




Μια βραδιά αξέχαστη!

Γέλια αγκαλιές, σφιχτές αληθινά σφιχτές αγκαλιές και φιλιά και λέξεις διαλεχτές. Τα τρία κορίτσια μου η Αγγελική η Νεκταρία κι η Άδα....μοιράστηκαν μαζί μας στιγμές και σκέψεις για το βιβλίο μου, για τους ήρωες, για στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί. Πρωταγωνίστρια η Άδα...που  είχε μια υπέροχη συστολή κι όμως στάθηκε εκεί και μας μίλησε  με γενναιότητα κι έκλεισε την παρουσίαση με μια δική μου φράση ..."Η φωτιά καίει εκεί που πέφτει...."
Ψέματα, δεν είναι καν δική μου, είναι της Πόντιας γιαγιάς μου που ήξερε από πυρκαγιές...




Εμείς όλοι μπορούμε να είμαστε εκεί, να νοιαζόμαστε, να κάνουμε θετικά ή αρνητικά σχόλια, να έχουμε άποψη. Μπορούμε να βοηθήσουμε, να υποστηρίξουμε, να συντροφεύσουμε, μια οικογένεια, έναν άνθρωπο, να φροντίσουμε μια ξένη πληγή...μα στο τέλος της ημέρας, άλλος είναι αυτός που πρέπει να κοιμηθεί με την πληγή αυτή. Άλλος θα είναι αυτός που η φωτιά έπεσε πάνω του και τον έκαψε!
Από τύχη δεν είμαστε εμείς...από μια απλή συγκυρία, δεν έκαψε η φωτιά το δικό μας τομάρι και δεν ξέρουμε...ελπίζουμε μόνο η τύχη αυτή να συνεχιστεί...Γιατί η ζωή είναι μεγάλη κι απρόσμενη!

Εκεί λοιπόν, μπροστά στην ιστορία της έπεσε στον χρωματιστό χώρο μια σιωπή...Μια υπέροχη θλιβερή γεμάτη κατανόηση σιωπή κι όλοι ξέραμε, όλοι νιώσαμε, όλοι είδαμε, σαν να ήμασταν ένας. Ένας άνθρωπος που ξέρει να νιώθει και να μοιράζεται αυτά που νιώθει! Μπορείτε να ακούσετε την ομιλία της  εδώ: Ομιλία Άδας


Κι έτσι απλά τέλειωσε κι αυτό το ταξίδι...και τώρα οδεύουμε ολοταχώς προς το καλοκαίρι που για κάποιο λόγο μας αποφεύγει! Ο Χάρτινος Κύκνος πετά. Μαζί του κι οι άνθρωποι που κρύβονται μέσα του κι εγώ...που τόλμησα να τους κάνω βιβλίο ελπίζω, ελπίζω πραγματικά οι ιστορίες τους να άγγιξαν κάποιες ψυχές και να τις άλλαξαν έστω λίγο...
Γιατί η φωτιά καίει εκεί που πέφτει αγαπημένοι γι΄αυτό ας έχουμε το ίδιο βλέμμα για όλους τους ανθρώπους...Μπορεί αυτό το ξένο βλέμμα κάποτε να αφορά εμάς...κάποια στιγμή που ίσως η φωτιά να πέσει  πάνω μας...

Σας ευχαριστώ όλους όσους ήσασταν εκεί. Για όλα σας ευχαριστώ...
                                                                                                                 
Ευχαριστώ την Αγγελική Πλουμά, την Νεκταρία Αποστολίδου και την Αδα Σταματάτου για την τιμή του να μιλήσουν για τον βιβλίο μου, για την φροντίδα και για κάθε τους πολύτιμη λέξη.
Ευχαριστώ τον φίλο Χρήστο  και την γνωστή πια φωτογραφική μηχανή του που τραβούσε ασταμάτητα φωτογραφίες και την Μαρία και τη Βενετία για τις φωτογραφίες τους που χρησιμοποίησα για αυτή την ανάρτηση. Δεν τράβηξα ούτε μια αξιόλογη φωτογραφία!!!!
Ευχαριστώ τον κο. Γαβριηλίδη για την όμορφη φιλοξενία στο πανέμορφο poems and crimes μα πιο πολύ ευχαριστώ την Βάσω την αγαπημένη του...και δική μου πια αγαπημένη!

Τέλος...ευχαριστώ εσάς! Εσάς αγαπημένοι, που με κάνατε να γράψω... Όπως πάντα συνεχίζουμε...Ξέρετε εσείς!
Έρχεται καλοκαίρι. Γενναιόδωρο καλοκαίρι. Ας του μοιάσουμε...Καλημέρα!
                                                                                                                        Κατερίνα