Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Το Πάσχα των στιγμών μας!

Όλα είναι στιγμές. Είτε τις ζεις, είτε τις προσπερνάς. Τίποτε πολύπλοκο δεν έχει αυτή η σκέψη, τίποτε μπερδεμένο!
Ένας φίλος μου λέει πως καταφέρνει να διαχειρίζεται καλύτερα τη σκέψη των γιορτών παρά τις ίδιες τις γιορτές όταν έρχονται...Τον καταλαβαίνω!
Πάντα πριν τις γιορτές έχω σχέδια και πλάνα και θέλω να κάνω αυτό ή το άλλο, μα πάντα πως τα καταφέρνω κι όλα ανατρέπονται και τρέχω να προλάβω μέχρι τελευταία στιγμή κι απολαμβάνω λίγο, ενώ το θέλω τόσο πολύ!...κι έρχονται οι στιγμές και φεύγουν και μένω με ένα συναίσθημα αδειάσματος. Τι έγινε ρε παιδιά;

Μα δεν μπορώ να κάνω περικοπές στα σχέδια μου. Δεν μπορώ να πω μην κάνεις τσουρέκια φέτος, αφού δεν προλαβαίνεις. Αγόρασε τα γλυκά που θα προσφέρεις.  Ας μην είναι πια τόσο περιποιημένο, στολισμένο ή καθαρό το σπίτι. Ας είναι επιτέλους βρώμικα τα τζάμια! Μην σιδερώνεις τα ρούχα κρύψτα κάπου και θα τα κάνεις όλα μαζί μετά...
Απλά δεν γίνεται γιατί ότι αφήνεις πίσω σου το βρίσκεις μπροστά σου!
Οπότε και πάλι αυτές οι γιορτές είχαν ανατροπές καθώς ενώ όλα φαινόταν να τα έχω σε έλεγχο τελικά...απάτη! Πάλι τρέχαμε με το τρελό αγόρι!


Για εμένα οι γιορτές έχουν ένα τελετουργικό το οποίο δεν θέλω να αποχωριστώ. Είναι όλα αυτά που μου θυμίζουν τις γυναίκες που μεγάλωσα που πριν το Πάσχα ξεσήκωναν το σπίτι για να είναι καθαρό για την Ανάσταση και ασβέστωναν και όλα μύριζαν πάστρα.
Τα έκαναν όλα κι όλα τα προλάβαιναν με κόπο βέβαια, μα υπήρχε μια τελετουργία σε όλο αυτό την οποία από ένστικτο ή  από συνήθεια απλά ακολουθώ ακόμη κι όταν είμαι στα κόκκινα...
Πάντα δηλαδή! Έτσι πάντα έχω κατά νου τα γλυκά και τα φουρνίσματα. Τις ωραίες παραδοσιακές μας γεύσεις στο τραπέζι. Το όμορφο μοσχομυριστό σπίτι, τζάμια καθαρά για να βλέπω απέναντι, φροντίδα σε αυτούς που αγαπώ, στρωμένα χαρούμενα τραπέζια, λουλούδια, γεύσεις πασχαλινές...
Τελειώνει αυτό; Δεν τελειώνει! Πότε δεν τελειώνει, μα δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις. Δεν θέλω!
Ίσως και να πρέπει...μα τελικά όλα αυτά σημαίνουν πολλά για εμένα και τα έχω ανάγκη. Τα κάνω για εμένα.

 Σεκέρ παρέ τα αγαπημένα μου. Τάρτα chocolate cookie για να σερβιριστεί με παγωτό για τα παιδιά. Κουλουράκια πορτοκαλιού με σοκολατένιο αυγουλάκι στο κέντρο του. Πλεξούδα για τους μεγάλους, κουνελάκι για τους μικρούς.

Εγώ έχω την ανάγκη να ξέρω πως έδωσα, όσα άξιζαν, πως προσπάθησα  όσο μπορούσα, πως τίμησα τους ανθρώπους με τους οποίους γιόρτασα, πως φρόντισα εκείνους μα τελικός αποδέκτης ήμουν εγώ. Η δική μου χαρά. Η δική μου ικανοποίηση...
Οπότε θα τεντωθώ όσο μπορώ, για να μπορέσω τα αυτονόητα για εμένα τελικά. 
...κι όπως λέει κι ένα κορίτσι μου γλυκό, που είναι μια τρελά εργαζόμενη μαμά δυο μωρών και φαίνεται κι εκείνη όλα να τα μπορεί, "όσο προλαβαίνεις να βάψεις νύχια σημαίνει πως το'χεις"...

Γιορτές χωρίς βαμμένα νύχια δεν υπάρχουν άρα...το'χω!

Κι ήταν μια όμορφη όμορφη γιορτή. Μπορεί να μην πρόσφερα σε εμένα όλα όσα χρειαζόμουν. Μπορεί να μην προσευχήθηκα όσο είχα ανάγκη, ούτε να ένιωσα την εσωτερικότητα και την κατάνυξη, αυτής της γιορτής όσο το χρειαζόμουν, λόγω έλλειψης χρόνου, μα κατάφερα να δώσω τα βασικά στον εαυτό μου και το πιο σημαντικό κατάφερα να κάνω όλα όσα σημαίνουν Πάσχα, για την οικογένεια και για τα αγόρια μου!


Οι γιορτές είναι σαν μια δοκιμασία! Εκεί που έχεις ρυθμό και η καθημερινότητα βγαίνει ξαφνικά μια ανατροπή και πρέπει να κάνεις όλα όσα κανονικά έκανες μέχρι χθες,  συν τα ψώνια, συν τα στολίσματα, συν τα φαγητά, συν την καθαριότητα, συν τα τζάμια, συν τα γλυκά, συν τον κόσμο, συν τα έξοδα, συν...τα νύχια! Και  προλαβαίνεις...τα πάντα. Ακόμη και τα νύχια!
Προλαβαίνεις να φορέσεις κι ένα χαμόγελο. Προλαβαίνεις και να ντυθείς όμορφα με κάτι ξεχωριστό, γιατί είναι γιορτές κι αυτό σου αξίζει...και τελικά προλαβαίνεις...ξαφνιάζεσαι...μα προλαβαίνεις!


Και σε αυτή την δοκιμασία των γιορτών, μαθαίνεις πολλά για εσένα, για τον τρόπο που σκέφτεσαι, για το πόσο μπορείς να ανοίγεις και να κλείνεις το μυαλό σου σε προκλήσεις και στην κούραση, για το πόσο ακόμη μπορείς να δώσεις, για το πόσο αντέχεις να μην πάρεις όσα χρειάζεσαι...Ναι μαθαίνεις!


Οι αγαπημένοι μου γονείς έλειπαν και πάλι για τελευταία φορά πια, μα ήρθε η μικρή μου αδερφή με τον άντρα της και τα ανίψια μας κι είχαμε και την οικογένεια του αγοριού μου και τελικά, ήταν ηλιοφώτιστες αυτές οι γιορτές. Γεμάτες με ανθρώπους όπως αξίζει στις γιορτές. Γεμάτες με παιδιά, γεμάτες με τις τσιρίδες, τις φωνές και τα γέλια τους. Γεμάτες με γεύσεις που αγαπάμε. Με μπόλικα γλυκά, που ευχαριστήθηκα να ψήνω. Γεμάτες με στολισμένα τραπέζια...
Η αγαπημένη μου Βέτα από το σχολείο της φύσης μου λέει..."Στις γιορτές κάνω τραπεζώματα και τα βγάζω όλα από τα ντουλάπια μου! Τα χαίρομαι όλα, σερβίτσια, μαχαιροπίρουνα, τα ευχαριστιέμαι..."


Το βραδινό τραπέζι, με ατομικά σπιτικά ψωμάκια brios ζυμωμένα από τα χέρια του αγοριού μου έτοιμα να βουτήξουν μέσα στην αξεπέραστη...αξεπέραστη λέω μαγειρίτσα μου!!!


Τα έβγαλα λοιπόν κι εγώ όλα. Τις γιορτές περιμένουν όλα για να βγουν. Να δώσουν. Να χαρίσουν. Δεν έχει νόημα να στρώσεις ένα τραπέζι, αν δεν δώσεις κάτι από το περίσσεμα σου σε όλο αυτό! 
Σαν η φροντίδα των ανθρώπων που θα καθίσουν γύρω από αυτό να έχει μέσα της και μια υπέρβαση! Κάτι που μπορεί να φαντάζει με υπερβολή ή με ανοησία....μα όχι. Ακόμη κι αν φαίνεται πως κανείς δεν προσέχει αυτά που κάνεις...όλοι νιώθουν. Ιδίως αν η φροντίδα λείπει...

Κι εμένα δεν με νοιάζει κανείς με τον τρόπο που με νοιάζουν τα συναισθήματα κι εικόνες των αγοριών μου. Και θέλω μεταξύ άλλων κι αυτό να θυμούνται από την μαμά τους. Τις γιορτές, τις γεμάτες κόσμο και τα όμορφα στολισμένα μοσχομυριστά τραπέζια που θα μνημονεύουν με χαρά!


Η λατρεμένη Pavlova με cream cheeze και φρέσκες φράουλες! Το πιο ωραίο γιορτινό μου γλυκό! Το προσφέρω με ύφος σοβαρό, μα δεν έπιασε. Pavlova τέλος!


Σε λίγα χρόνια αυτά θα μεγαλώσουν κι όλα αυτά θα περάσουν και τότε...οι γιορτές μας θα έχουν άλλο χρώμα, μα ως τότε, θα έχουν μέσα τους μια βάση κι η βάση είναι εδώ! Γύρω από κάθε γιορτινό οικογενειακό τραπέζι. 
Με τα καθαρά τραπεζομάντιλα και τα λουλούδια στο βάζο. Πόσο τιμή κρύβει για αυτόν που φροντίζεις όλο αυτό! Πόση τιμή για εσένα!


Κι όλα ήταν όμορφα...κι όλα είχαν την απλότητα που αγαπώ! Ο λαγός του Πάσχα, που παραδόξως έρχεται μόνο στο σπίτι μας, άφησε δώρα και πασχαλινές σοκολάτες για όλους κάτω από την μεγάλη Πασχαλιά δώρο της μαμάς μου πριν χρόνια που φύτεψα στη αυλή μας κι έγινε δέντρο πια! Κι αγαπώ όλα αυτά τα μικρά χαριτωμένα ψέματα που στόχος τους είναι προσφορά και τα λαμπερά μάτια των ανθρώπων! Ιδίως των μικρών ανθρώπων!
...κι οι άνθρωποι ξέρουν να δίνουν...και φέτος πήραμε αγάπη πολύ από όλους εσάς, με υπέροχες ευχές ιντερνετικές και όχι μόνο, με λόγια αληθινής φροντίδας, με μικρά χαριτωμένα δώρα που έφτασαν με το ταχυδρομείο και μας γέμισαν χαρά και χαμόγελα!

Όπως αυτού του υπέροχου κοριτσιού, από την μακρινή Αχαία...που γέμισε ένα κουτί με υπέροχα καλούδια για όλους με γεύσεις και δημιουργίες της και μας τα έστειλε...κι όταν μίλησα μαζί της στο τηλέφωνο η ταπεινότητα της με συγκίνησε βαθιά!
Μια μαμά μόνη με την μικρή της υπέροχη κόρη, που περιμένει το αγόρι της να γυρίσει από τις μακρινές θάλασσες που ταξιδεύει κι όμως το Πάσχα γέμισε με κόσμο το σπίτι της για να γιορτάσουν μαζί κι ανάμεσα σε όλα θυμήθηκε κι εμάς! Πόση γενναιοδωρία....
Πόσο σε ευχαριστώ Παναγιώτα μου που  μας  άγγιξες με τόση απαλότητα κι αγάπη.


Το σπίτι μας γέμισε μηνύματα. Λέξεις και γράμματα γεμάτα συναισθήματα...ένα αυγό χρωματιστό, ένα λουλούδι, ένα καλαθάκι, ένα βαζάκι με σοκολατάκια, ένα βάζο σπιτική μαρμελάδα,  ένα τσουρέκι χειροποίητο...δείγματα αληθινού νοιαξίματος και φροντίδας! Δεν σημαίνουν τίποτε παραπάνω από ένα απλό "σε σκέφτηκα"...μα από πότε το "σε σκέφτηκα" είναι απλό;
Όχι...Το "σε σκέφτηκα" ανάμεσα στους τόσους ανθρώπους που έχω να σκεφτώ είναι πράξη πελώρια. Σημαίνει τα πάντα. Σημαίνει πως δεν διεκπεραίωσα απλά, δεν ήσουν μια υποχρέωση ανάμεσα σε άλλες, μα για εσένα έδωσα το παραπάνω μου. Το "σε σκέφτηκα" είναι το αληθινό δώρο!

Όπως αυτό το πολύτιμο μήνυμα, που κρυβόταν μέσα σε αυτό το πανέμορφο αυγό...που με έκανε να βουρκώσω γιατί κλείνει μέσα του όλο το νόημα της υπέροχης αυτής γιορτής!


Όμως το πιο τρυφερό είναι οι λαμπάδες!!! Ναι μεγάλοι άνθρωποι και μας δωρίζουν λαμπάδες σαν να είμαστε παιδιά!
Για εμένα αυτό είναι τόσο τρυφερό μιας και δεν πήρα ποτέ λαμπάδα από νονά...άλλα χρόνια, άλλες σχέσεις.
Γι 'αυτό ίσως και  λατρεύω να χαρίζω δικές μου χειροποίητες λαμπάδες. Έτσι όταν λάβαμε τις λαμπάδες μας από την τρελή τρελή, νεραϊδονονά της καρδιάς μας...γελούσαμε και εγώ έκλαιγα και λίγο...η συγκίνηση βλέπεις λόγω των ημερών.
Ο Πα είχε στη λαμπάδα του κρεμασμένο ένα χειροποίητο καδράκι με εμένα κι εκείνον λέει σε μερικά χρόνια...και το αγαπώ αυτό μικρό καδράκι και χαμογελώ συγκινημένη κάθε φορά που τους κοιτώ τους δυο μικρούς σιωπηλούς πάνινους ανθρωπάκους, εμένα κι εκείνον κι εγώ αχ...εγώ είχα στη λαμπάδα μου μια πάνινη κούκλα, που νιώθει πολλά και λέει λίγα....
Την αγαπώ γιατί με ξέρει, γιατί κρύβει τα νιώθω μου στα σφιχτά της χείλη και την ονόμασα Σαπφώ γιατί είναι έτοιμη για το γνωστό "Μπουρλότοοοοο!!!"


Λίγες μέρες μετά το την Ανάσταση κατέφθασε με το ταχυδρομείο και μια ακόμη λαμπάδα...από ένα κορίτσι που αγαπώ...και μαζί θα τρέξουμε τον πρώτο της Μαραθώνιο! Γι' αυτό κι η λαμπάδα της είναι συμβολική κι υπέροχα κοριτσίστικη!!!!
Την στόλισα στο σπίτι μας, γιατί την αγάπησα και δεν θα την κάψω...Κάποιες λαμπάδες δεν ξέρω αν θα τις ανάψω ποτέ....Σαν να μην θέλω να λιώσει αυτή η αγάπη...
Η Σαπφώ δεν θα "μπουρλοτιάσει" ποτέ να το ξέρεις νεραϊδονονά μου...

Πόσο πλούσιοι είμαστε και το αγνοούμε...Έτσι μέσα σε αυτό τον συναισθηματικό πλούτο πέρασαν οι μέρες του Πάσχα. Παρέα με την στενή οικογένεια, παρέα με τα μικρά μας, παρέα με τον εαυτό μας...
Όλα πέρασαν, μα όλα έκαναν την δουλειά τους. Όλα έβαλαν το λιθαράκι τους σε μια όμορφη γιορτή...ακόμη και τα ασήμαντα όπως, τα καθαρά τζάμια!
Πρόλαβα πριν περάσουν όλα να φυτευτώ λιπόθυμη στον καναπέ για μισή ημέρα...μόνο μισή υπέροχη ημέρα και κοιμήθηκα βαθιά και σαν ξύπνησα... όλα ξαφνικά είχαν τελειώσει!

Τώρα που όλα πέρασαν. έμειναν βουνά από άπλυτα κι ασιδέρωτα. Όλα αυτά που ήταν καθαρά παραδόξως σε χρόνο μηδέν είναι πάλι βρώμικα...Έμειναν τα βουνά με τους παλιούς λογαριασμούς που πάνω τους προστέθηκαν και νέοι...τι έκπληξη!!!
Έμειναν οι υποχρεώσεις που δεν είχαν φύγει ποτέ, έμειναν σκέψεις και μνήμες και σιωπή εκεί που μέχρι χθες είχε θόρυβο και φασαρία. Έμεινε μια κούραση, μα και μια θλίψη και μια αίσθηση...φτου κι απ' την αρχή...
Σαν όλα να πάγωσαν για λίγο και να συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν...έτσι απλά! Και ξέρω, ξέρω πως αυτό ισχύει για όλους...
Ξέρω πως όλοι αυτές τις μέρες είμαστε κουρασμένοι. Κάποιοι περισσότερο κουρασμένοι.  Κάποιοι περισσότερο ξεκούραστοι και προνομιούχοι...μα τελικά οι προνομιούχοι είμαστε εμείς που έχουμε ανθρώπους γύρω μας, να μας νοιαστούν, να μας φροντίσουν, να μας χαρίσουν, να μην μας ξεχάσουν, να μας τιμήσουν με το αληθινό ενδιαφέρον τους κι εμείς δεν το ξεχνάμε.
Είμαστε τυχεροί που στην ζωή μας, υπάρχουν κι αυτοί που δίνουν...χωρίς να έχουν κατά νου μόνο να πάρουν.

Οι μέρες των γιορτών, είναι μέρες συναισθηματικής και σωματικής δοκιμασίας! Το λέμε συνέχεια... κι αν κανείς τις περάσει αλώβητος, είναι τυχερός. Αν τις περάσει χαρούμενος, είναι ευλογημένος!


Χρόνια Πολλά αγαπημένοι. Μακάρι το φως της Ανάστασης να φωτίσει τις καρδιές όλων μας και ο κόσμος μας να γίνει λίγο πιο ανοιχτός, λίγο πιο γενναιόδωρος, λίγο πιο ταπεινός και ευγνώμων.
Με περισσότερα "ευχαριστώ" και λιγότερη αδιαφορία κι εγωισμό.

Σας ευχαριστώ για όλα...Που είστε εκεί. Που νιώθετε μαζί μου...Μαζί μας...Που μας φροντίζετε. Που μας στέλνετε την ενέργεια και την αγάπη σας!
Και εσείς κορίτσια, κρατήστε λίγη από αυτή την ενέργεια και την αγάπη για εσάς. Για τον πολύτιμο, πολύτιμο εαυτό σας. Φροντίστε τον και αν δεν προλαβαίνετε τίποτε άλλο γιατί πάντα οι άλλοι είναι προτεραιότητα...τουλάχιστον μέρες σαν και τούτες, "βάψτε τα νύχια" σας! Τουλάχιστον αυτό....

Αγάπη. Υγεία και Γαλήνη στις ψυχές όλων. Με αγάπη η οικογένεια
                                                                                                                             ΚαΠα

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Πάσχα της καρδιάς μου....

...Είναι εκεί κάπου μακριά. Στις ξασπρισμένες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Τότε που όλα μαζί τα ξαδέλφια μαζευόμασταν στο σπίτι της γιαγιάς και οι νοικοκυρές των σπιτιών  έπλαθαν από το πρωί τα τσουρέκια. Ύστερα όλη η γειτονιά μαζεύονταν στο σπίτι της κυρά Ζήνας κι έψηνε με τη σειρά τα τσουρέκια στον ξυλόφουρνο.
Μύριζε τότε όλη η γειτονιά μαχλέπι και κακουλέ. Θυμάμαι τα γιαγιά, την θεία και τη μαμά, να κουβαλούν τα μεγάλα ταψιά με τα φρεσκοψημένα τσουρέκια και εμείς να χοροπηδάμε σαν τρελά από τον ενθουσιασμό.

Θυμάμαι την βυσσινιά στο σπίτι της γιαγιάς ανθισμένη και τις μέλισσες να βουίζουν γύρω της και θυμάμαι τα μικρά λατρεμένα μου κατσικάκια να παίζουν τριγύρω μας και να χοροπηδούν. 
Θυμάμαι όλα τα παιδιά της γειτονιάς να γινόμαστε μια παρέα, ναι θυμάμαι όλες τις παιδικές μου αγαπημένες φίλες...Την Άννα, την Νόπη, την Γιάννα, την Έφη, τη Ζήνα, τη Δέσποινα, την Γιούλη....Κοριτσάκια χαριτωμένα που λάτρευα να παίζω μαζί τους στο σοκάκια της μικρής γειτονιάς που οι αυλές ήταν ολάνθιστες, τα αμάξια λιγοστά και οι δρόμοι άδειοι.

Μα αυτό που θυμάμαι πιο νοσταλγικά ήταν τα ασπρισμένα μύγδαλα. Τα έβαζαν σε έναν μεγάλο κουβά με νερό και μόλις εκείνα μούλιαζαν έβγαζαν τη φλούδα τους για να στολίσουν με αυτά τα τσουρέκια. Αυτή ήταν θυμάμαι η αγαπημένη μου δουλειά. Να καθαρίζω τα μύγδαλα...Ένα στο στόμα, ένα στο πιάτο!


Αυτό θυμήθηκα χθες καθώς καθάριζα τα μύγδαλα για να στολίσω τα δικά μας τσουρέκια. Δεν υπήρχε τίποτε από την ευδαιμονία εκείνης της εποχής ή εκείνης της ανάμνησης...Αντίθετα υπήρχε μια συνεχής ατελείωτη αίσθηση κούρασης κι ένα μόνιμο άγχος...να προλάβω, να προλάβω, να προλάβω....

Τα μάτια μου άρχισαν να τσούζουν...γιατί ξέρω πως δεν θα προλάβω ποτέ, ούτε κανείς τελικά θα νοιαστεί αν προλάβω ή όχι. Πως το Πάσχα της καρδιάς μου δεν υπάρχει πια. Πως ο μόνος που υπάρχει εκεί έξω για να φροντίσει εκείνη την ανάμνηση κι εκείνη την ανάγκη για χαρά κι ηρεμία...είμαι εγώ!
Εγώ και κανείς άλλος...και νιώθω, πως όλα εκείνα θολώνουν και σβήνουν και μένουν σκιές και μνήμες που πονάνε και τσούζουν τα μάτια...

Τα παιδιά μου δεν θα μυρίσουν ποτέ εκείνη την υπέροχη μυρωδιά να απλώνεται από άκρη σε άκρη σε όλη τη γειτονιά...Δεν θα νιώσουν την ζέστη να πυρώνει τον τοίχο του ξυλόφουρνου της κυρά Ζήνας, ούτε και θα γνωρίσουν την γιαγιά Κατιρίνου, την γιαγιά μου, με την ποδιά στη μέση, το μαντήλι στο κεφάλι και το λικνιστό περπάτημα!
Δεν θα παίξουν τα μήλα στον χωματόδρομο μπροστά στο σπίτι, ούτε κυνηγητό με τα κατσικάκια στην αυλή, ούτε θα συνοδέψουν χορεύοντας και χοροπηδώντας τα ταψιά με τα τσουρέκια στον ξυλόφουρνο μαζί με όλη τη γειτονιά! Τι κρίμα...
Τώρα οι δικές τους αναμνήσεις χτίζονται αλλιώς...
Στο πάρκο με φίλους, στο σπίτι με παρέες αγοριών και με τα μικρά ξαδέρφια τους, στον Επιτάφιο με τα φαναράκια παρέα με όλους τους συμμαθητές, στο επεισοδιακό βάψιμο των αυγών πάντα με παρέα, στο να πλάθουμε πασχαλινά κουλουράκια "με τα δυο χεράκια" που πια κοροϊδεύουν, στην μετάληψη στην ψηλή εκκλησία που παντρεύτηκαν η μαμά κι ο μπαμπάς τους, στην θρυλική μπουγάτσα Σάββατο πρωί μετά την μεταλαβή, στην Ανάσταση με τα ξαδέρφια και στη μαγειρίτσα που περιμένουν με λαχτάρα, στο λαγό που το Πάσχα τους αφήνει δώρα και σοκολατένια αυγουλάκια στην αυλή κάτω από τον κέδρο, ακόμη και τώρα που δεν υπάρχει λαγός κι αυτοί είναι ολόκληρα γαϊδούρια...στην ημέρα του Πάσχα που ξυπνούν νωρίς κι εξαφανίζονται με τα ποδήλατα στη θεία τους...κι εγώ μαζεύω αργιολούλουδα από τους αγρούς για να στολίσω το πασχαλινό μας τραπέζι και μνημονεύω...πίνοντας τον καφέ μου, πριν αρχίσει ο γιορταστικός χαμός...

Δεν ξέρω αν αυτά είναι για εκείνους σημαντικά ή τι θα θυμούνται. Δεν ξέρω αν θα τα θυμούνται με τον ίδιο πόνο, που κρατώ εγώ τις δικές μου παιδικές αναμνήσεις. 
Δεν ξέρω αν οι μέρες τους είναι υπέροχα αβίαστες, όπως ήταν τότε οι δικές μου...
Δεν ξέρω αν θα θυμούνται την μαμά και τον μπαμπά, μόνιμα αγχωμένους, πιεσμένους, κουρασμένους κι αλλού...
Δεν ξέρω τι θα είναι πιο δυνατό από αυτά που ζουν, ποιες θα είναι τελικά οι εικόνες που θα καταγραφούν μέσα τους.
Ελπίζω μόνο...Ελπίζω να θυμούνται ότι αξίζει...κι αυτό που αξίζει δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που κάνει την καρδιά, να κάνει "τακ" με μια μυρωδιά, μια εικόνα, έναν ήχο που θα τους θυμίζει για πάντα εκείνο...το Πάσχα της καρδιάς τους....

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Η πιο όμορφη Παρασκευή του χρόνου. Μια υπέροχα πένθιμη ημέρα. Γεμάτη εσωτερικότητα και σιωπή.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα αγαπημένοι...Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου υγεία και αγαλλίαση στις ψυχές όλων...κι εύχομαι εκείνο το μαγικό ξέγνοιαστο Πάσχα να έρθει για όλο τον κόσμο και να έρθει ξανά και για εμένα έτσι ακριβώς όπως το θυμάμαι. Σαν το ηλιόλουστο, παιδικό Πάσχα της καρδιάς μου...
                                                                                                           Κατερινα

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Ξετυλίγοντας το ΝΗΜΑ.

Ταξιδεύοντας για Λάρισα εκείνη την υπέροχη Ανοιξιάτικη ημέρα, δεν μπορούσα να μην θαυμάσω τα καταπληκτικά χρώματα του ουρανού! Ερχόταν βροχή. Αγαπώ αυτές τις Ανοιξιάτικες βροχερές ημέρες όπου όλα τα χρώματα της φύσης, γίνονται λαμπερά και γεμίζουν φως!
Ταξίδευα με την μουσική τέρμα στα αυτιά μου. Τραγουδούσα περισσότερο για να μην κοιμάμαι γιατί ένιωθα απίστευτη κούραση  κι είχα όπως πάντα μια γλυκιά γλυκιά προσμονή!!!


Από αυτή την παρουσίαση του βιβλίου μου στη Λάρισα, θα θυμάμαι πάντα...διάφορα τρελά και χαριτωμένα.
Ήταν μια τρυφερή βραδιά...αυτό θυμάμαι. Θυμάμαι τα λόγια των υπέροχων γυναικών που μου έκαναν την τιμή να είναι εκεί για εμένα για να παρουσιάσουν το βιβλίο μου! Την αγαπημένη ξεχωριστή μου φίλη,  Κωνσταντία Χαλδούπη, Πολιτισμιολόγο  που μίλησε με μια απίστευτη γλύκα και μια απρόσμενη συγκίνηση και την ευχαριστώ βαθιά!
Την εξαιρετική συγγραφέα Γιώτα Φώτου, με εμπειρία μεγάλη στο χώρο της συγγραφής που επίσης μίλησε με μεγάλη φροντίδα για το κοχυλάκι και βέβαια την ξεχωριστή Δημοσιογράφο Κωνσταντίνα Καρυδάκη που είχε τον ρόλο του συντονισμού και βέβαια με συνεπήρε με τα λόγια και την αγάπη που μου έδειξε και άγγιξε την καρδιά μου!


Έβρεχε δυνατά και οι δρόμοι σκοτεινοί και υγροί εκεί, στον πανέμορφο Μύλο του Παπά όπου φιλοξένησε την παρουσίαση. Τα φώτα χάριζαν μια αίγλη και μέσα στην αίθουσα άκουγα το ρυθμικό ήχο των σταγόνων...Ο κόσμος λιγοστός, μα όλοι όσοι ήταν εκεί φαινόταν να το εννοούν! ....


Πριν μπω στο χώρο εκεί στην είσοδο, με σταματά μια γυναίκα! Μου έπιασε τα χέρια και μου είπε: "Σε διαβάζω στο blog. Δεν μπορώ να μείνω ήρθα μόνο να σε δω για λίγο να σε γνωρίσω. Να ξέρεις πως σε διαβάζω κι ήθελα να σε δω"...κι εξαφανίστηκε έτσι απλά!

Με ξάφνιασε, με συγκίνησε, με άφησε ξέπνοη και ένιωσα αγάπη για αυτή την άγνωστη γυναίκα που στάθηκε εκεί τόση ώρα για εμένα! Δεν θυμάμαι ούτε το όνομα σου μα θυμάμαι εσένα και σε ευχαριστώ γλυκιά μου...να το ξέρεις!!!

Πρώτο χαιρέτησα με μια σφιχτή αγκαλιά ένα νέο αγόρι...τον Γιάννη Ζαραμπούκα, που έγραψε μια μοναδική κριτική για το κοχύλι.
Μια κριτική τόσο γενναιόδωρη που με τάραξε βαθιά. Δεν τον γνώριζα δεν τον είχα συναντήσει ποτέ, μα ήξερε ό έναν τον άλλο και ήξερα πως είχε έρθει από την Αθήνα στην πόλη του τη Λάρισα νωρίτερα για τις γιορτές του Πάσχα για να μπορέσει να είναι εκεί εκείνη τη  βραδιά.
Η τιμή τεράστια...
Έβγαλε από την τσέπη του έναν μικρό γαλάζιο σελιδοδείκτη τόσο ξεχωριστό....
"Από δυο κορίτσια" μου είπε, "που αγάπησαν το κοχυλάκι"!!! Τις ξέρω αυτές τις δυο...και πάλι χωρίς να έχουμε γνωριστεί.
Είναι αυτός ο πελώριος, μικρός ιντερνετικός κόσμος που φέρνει κοντά ανθρώπους που δεν έχουν επιλογή από το ...να έρθουν κοντά γιατί τελικά κάτι τους συνδέει! Ένας ουρανός, μια θάλασσα μέσα μας, ένα κοινό σύμπαν! Είμαστε υπέροχα συνδεδεμένες!



Με πλησίασε μια γυναίκα...συνόδευε την εγγονή της που είχε προβλήματα όρασης. Αγκαλιαστήκαμε τρυφερά. Μιλήσαμε. Ένα νέο κορίτσι. Ένα πανέμορφο πλάσμα με τα τόσα όνειρα πίσω από τα μάτια με άγγιζε και ένιωθα το άγγιγμα της βαθιά.Υπέροχο τρυφερό, διστακτικό! "Γράφω" μου είπε. "Θέλω κι εγώ να γράψω" κι ένιωσα τόσο ξεχωριστή που εκείνη μοιράστηκε μαζί μου ένα όνειρο τόσο σπουδαίο...γεμάτο πόνο και έμπνευση!
Τον θυμάμαι αυτό τον πόνο και την έμπνευση που ζητούσε διέξοδο!!! Τον θυμάμαι καλά!!!..."Είμαι σίγουρη πως μια μέρα θα σε διαβάσω Χριστίνα"...της είπα και το εννοώ!

Πάντα στις παρουσιάσεις ακούω όλα αυτά που λέγονται για το κοχύλι και συγκινούμαι βαθιά. Είναι τόσο διαφορετική η άποψη, η στάση κι η εικόνα των ανθρώπων για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. που ξαφνιάζομαι για τις μεταφράσεις του καθενός σε σχέση με τα βιώματα του!!!
Ξαφνιάζομαι με το πόσες διαφορετικές ερμηνείες υπάρχουν και πόσες διαφορετικές πόρτες ανοίγουν στην ψυχή του καθενός!

Το κοχύλι με έβαλε σε έναν κόσμο αλλιώτικο. Εκεί που όλα μοιάζουν με αφρός κι έχουν κάτι από την ελευθερία ενός σύννεφου. Κατάλευκα...και μολυβένια μαζί!

Θα θυμάμαι πάντα το κορίτσι εκείνο που με κοίταζε από μακριά...κι ήξερα πως ήταν εκεί μόνο για εμένα.
Την συνάντησα στο μετρό της Αθήνας λίγα χρόνια πριν. Σύνταγμα κι είχα χαθεί καθώς δεν ήξερα προς τα που να τραβήξω. Ήρθε κοντά μου σαν με είδε μπερδεμένη.
Την ρώτησα για την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσω και διστακτικά με ρώτησε αν είμαι η Κατερίνα...Με ήξερε από το blog μου είπε κι εκεί στη μέσα του σταθμού αγκαλιαστήκαμε σφιχτά...
Αρχίσαμε να επικοινωνούμε λοιπόν ιντερνετικα και πάλι και να την τώρα στη Λάρισα μόνο για εμένα...
Μαζί της είχε κάτι πολύτιμο...Μια μικρή πλεκτή Μαφάλντα που έχει κουδουνάκια στα μικρά της παπουτσάκια. Πανέμορφη! Ειδική παραγγελία μόνο για εμένα, που λατρεύω τη Μαφάλντα μιας κι είναι η ηρωίδα της εφηβείας μου και της μοιάζω...σε όλα!


Όμως το πιο ξεχωριστό της δώρο ήταν μια συλλογή ποιημάτων, τυλιγμένο μαζί με ένα μικρό στριφογυριστό κοχύλι...
Ένας μικρός ναυτίλος. Μια σπείρα σύμβολο της αιωνιότητας. Τα ποιήματα αυτά με πόνεσαν βαθιά μιας και είναι οι πληγωμένες μαγικές λέξεις ενός ανθρώπου που έφευγε!
Του συντρόφου της...που χάθηκε πριν λίγο καιρό,  νέος και γεμάτος σχέδια κι αγάπη για εκείνη μα η ζωή είχε τα δικά της σχέδια και χάθηκε παλεύοντας σκληρά να μείνει μαζί της...λίγο ακόμη...και λίγο ακόμη...


Δεν υπάρχει δώρο πιο σημαντικό από αυτό...Σαν ένας άνθρωπος σου αφήνει στα χέρια σου την ψυχή του. Με δισταγμό,  με φόβο....με εμπιστοσύνη!

Τα ποιήματα αυτά με ακολουθούν κι είναι δίπλα μου...Τα λόγια ενός νέου ανθρώπου που αποχαιρετά μα ακόμη και τότε δεν σταματά να πιστεύει και να γεύεται την ζωή! Την μαγική ζωή!!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον υπέροχο εκείνο ήλιο την επόμενη ημέρα στον πεζόδρομο και το κουβεντολόι παρέα με την Ειρήνη, το κορίτσι μου αυτό που διέσχισε την Ελλάδα για να έρθει να με συναντήσει...Τον ήλιο να παίζει με τα κατάμαυρα μαλλιά της, το ντροπαλό της χαμόγελο! Ένα τρυφερό μικρό κοχύλι...
Ευλογία οι άνθρωποι και το τι κουβαλούν!



Κι ύστερα προστέθηκαν στην παρέα οι αγαπημένοι μου. Ο Γιώργος Γιαννούσης συνάδελφος, φίλος και ο Υπεύθυνος του Κέντρου Στήριξης για το παιδί και την Οικογένεια ΝΗΜΑ και η Κωνσταντία Χαλδούπη υπεύθυνη του Δημιουργικού Εργαστηρίου ΝΗΜΑ...
Εκείνοι που με κάλεσαν κι έγιναν η αιτία να βρίσκομαι εγώ εκεί.

Γελάσαμε, θυμηθήκαμε, αναλύσαμε κι ύστερα πήγαμε παρέα στον δημιουργικό μαγικό χώρο που εργάζονται, βοηθώντας κι υποστηρίζοντας ανθρώπους. Το ΝΗΜΑ....Ένα πραγματικό στολίδι!
Ένα μαγικό χρωματιστό σπίτι γεμάτο ενέργεια. Ζωγραφιές κατασκευές, σχέδια. Ζωή παντού απλωμένη στο χώρο.
Εκεί που τα μικρά κοχύλια μαθαίνουν να μην σπάνε...Εκεί που τα σπασμένα κοχύλια κολλούν!










Σαν μπαίνεις σε έναν χώρο που γιάνουν πληγωμένες ψυχές το νιώθεις από την ενέργεια. Από το βάρος και την ταυτόχρονη ελαφράδα του χώρου. Τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα.
"Εδώ μπορείς να είσαι εσύ." "Είναι εντάξει να είσαι εσύ"
Ο Γιώργος κι η Κωνσταντία δημιούργησαν ένα χώρο επούλωσης πληγών. Έναν χώρο εκπαίδευσης μικρών ανθρώπων κι αυτό είναι κάτι που αγαπώ γιατί με ακουμπά ως τα κατάβαθα της ψυχής μου!

Οι δυο τους με φρόντισαν, με  φίλεψαν, με ντάντεψαν,  με κάθε τρόπο και φεύγοντας μου χάρισαν μια ξεχωριστή λαμπάδα, φτιαγμένη από χέρια παιδικά στα εργαστήρι του ΝΗΜατος...
Χέρια ντελικάτα κι αληθινά...
Είναι αληθινό μυρωδάτο κερί και μυρίζει μέλι. Είναι βαμμένο απαλό γαλάζιο και πάνω του είναι στερεωμένο ένα μικρό ζυμαρένιο πουλάκι...μια Αλκυόνη!

Το πιο μικρό ξεχωριστό πουλάκι που γεννά τα αυγά της μέσα στο παγωμένο Γενάρη...Γενναία! Τόσο γενναία και τόσο μαμά, που ο Δίας την λυπήθηκε και της χάρισε μέσα στο σκληρό αυτό μήνα τις ζεστές Αλκυονίδες για να επιβιώνουν τα πουλάκια της!


Αγαπημένος συμβολισμός....Οπότε φέτος το Πάσχα θα κρατώ στην Ανάσταση μια αλλιώτικη λαμπάδα και νιώθω μια χαρά  παιδική! Είχα χρόνια να την νιώσω τούτη τη χαρά....Την χαρά της δικής μου, λαμπάδας!
Όσο κι αν μεγαλώσουμε μέσα μας...εκείνο το παιδί, θα διεκδικεί κάτι από τις τρυφερές ανάγκες της νιότης του!

Είπαμε αντίο και εις το επανιδείν και ο ήλιος ήταν ακόμη λαμπερός σαν ξεκίνησα για το δρόμο του γυρισμού! Και πάλι με δυνατή μουσική για να μην κοιμηθώ από την κούραση...Μπαίνοντας στην όμορφη Θεσσαλονίκη, μαγεύτηκα με την ομορφιά της θάλασσας σαν ο ήλιος στραφτάλιζε στην επιφάνεια της!


Γύρισα σπίτι και έπεσαν πάνω μου οι μικροί άνθρωποι που πια είναι μεγάλοι και κόντεψαν να με ρίξουν με την ορμή τους!  Ήθελα να ξεκουραστώ μα και να μοιραστώ τόσα μαζί τους κι εκείνοι μαζί μου...Εκείνα τα μικρά πελώρια στη ζωή μου πλάσματα, που είναι η καρδιά του Μικρού Λευκού Κοχυλιού!

Ένα δώρο ήταν αυτή η παρουσίαση γιατί μου χάρισε μνήμες. Με γέμισε νιώθω! Με τύλιξε με ευγνωμοσύνη. Μου χάρισε νέους φίλους. Με έφερε κοντά σε πλάσματα αέρινα ξεχωριστά.
Το κοχύλι και πάλι μου έδειξε το δρόμο...και δεν ξέρω πια που ακόμη θα σε οδηγήσει. Τι ακόμη έχω να ζήσω μαζί του....


Σκέφτομαι πως η ζωή είναι δώρο και περιμένουμε από αυτήν μα κι εκείνη κι εκείνη περιμένει από εμάς!
Κλείνω αυτό το υπέροχο ταξίδι με λόγια ξένα μα τόσο δικά μου...Τόσο δικά μου μου πονάω σαν τα διαβάζω δυνατά. Είναι ένα από εκείνα τα ποιήματα...οι προσδοκίες ενός ανθρώπου που φεύγει...μα δεν παύει να αγαπά βαθιά τις ρίζες του με τη ζωή!
Δεν παύει να προσδοκά...ίσως όχι πια για τον εαυτό του μα για όλους εμάς!

Προσδοκίες

Απέραντο γαλάζιο 
σ'ουρανό και θάλασσα.
Άσπιλο λευκό 
σε ψυχή κι ονείρατα 

και λίγο ευωδιαστό κρασί 
στο χρώμα της καρδιάς
να συνοδεύει γευστικά 
το υπόλοιπο 
της ζήσης.

Ευωδιαστό κρασί στο χρώμα της καρδιάς για το υπόλοιπο της ζήσης αγαπημένοι...όσο κι αν είναι αυτό για τον καθένα μας...είναι πελώριο αν το ζήσουμε όπως του αξίζει!


Γιώργο, Κωνσταντία σας ευχαριστώ βαθιά κι ειλικρινά. Κωνσταντίνα έχεις μια θέση στην καρδιά μου...
Ειρήνη, γενναία μου η ζωή σε περιμένει...σ΄αγαπάω!και σε εσένα άγνωστε ποιητή...πέτα ελεύθερος εκεί στο άσπιλο λευκό και το γαλάζιο του ουρανού...όπως σου αξίζει! Σε ευχαριστώ που έγινες η φωνή μου...
Σε όλους όσους βρεθήκατε εκείνο το βροχερό βράδυ σε εκείνη την αίθουσα...στέλνω ένα τεράστιο, τεράστιο ευχαριστώ για την γενναιόδωρη παρουσία σας!

Ξετυλίγοντας το Νήμα της ζωής του ο καθένας, έχει να ορίσει, να παλέψει, να διεκδικήσει τις δικές του ανάγκες, τις δικές του προσδοκίες κι είναι υπέροχο κάποιες φορές σαν οι προσδοκίες μας κι οι ανάγκες μας αυτές, να συγκλίνουν γύρω από ένα μικρό σπασμένο λευκό κοχυλάκι που δεν θέλει άλλο να πει παρά μόνο ένα...Ζήσε!

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα αγαπημένοι....
                                                                                                                Κατερίνα

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Μαραθώνιος...Το Ταξίδι!

Είχα υποσχεθεί πως θα τρέξω. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και σε φίλους και οι προπονήσεις μου πήγαιναν υπέροχα ως τα Χριστούγεννα. Μετά τις γιορτές έχασα τη μπάλα. Πολύ δουλειά. Άστατα ωράρια. Πολύ κούραση, όλα με το ζόρι, με πίεση, να ξεκλέψω λίγη ώρα, να κοιμηθώ λιγότερο, να ξεκουραστώ λιγότερο,  να πιεστώ λίγο ακόμη και λίγο ακόμη και δεν έβγαινε. Αντικειμενικά  απλά δεν έφτανε η μέρα για να είμαι αποτελεσματική και στη δουλειά μου και ως μαμά και ως σύντροφος και με τη φροντίδα ενός σπιτιού...Απλά δεν έβγαινε....

 Κι εκεί μέσα στον Φλεβάρη είδα ξανά το στόχο να απομακρύνεται. Καταλάβαινα πως αντικειμενικά δεν ήταν δυνατό να πάω σε Μαραθώνιο με  προπονήσεις μιας ή στα πιο εύκαιρα μου, δυο φορές μέσα στη βδομάδα. Δεν ήταν δυνατό να πάω σε Μαραθώνιο κάνοντας προπονήσεις με κενά εβδομάδων. Δεν ήταν δυνατό να πάω σε Μαραθώνιο μόνο με  καμιά 20 χιλιόμετρα σε long run προπόνηση...Δεν γίνεται!
Είναι ύβρις προς το σώμα μου. Αυτά από μέσα μου γιατί όταν μιλούσα δυνατά, άφηνα περιθώρια... Θα δούμε έλεγα. Ας φτάσουμε εκεί και θα δούμε. Έτσι δήλωσα συμμετοχή μέσα του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Θεσσαλονίκης όπου πια ανήκω...κι από εκεί και μετά κάτι άρχισε να αλλάζει γιατί μου τηλεφώνησε περιχαρής ο Πρόεδρος του Συλλόγου, ο άγνωστος μέχρι πρότινος άνθρωπος που πέρσι με την φωνή του με παρακίνησε να τερματίσω σε εκείνη την αξέχαστη διαδρομή. Από τότε αναπτύξαμε μια σχέση φιλίας, ανήκω πια κι εγώ στο Σύλλογο και τα λέμε συχνά πυκνά.
Μου τηλεφώνησε λοιπόν για να μου πει πως έλαβε την αίτηση μου.  

Μιλήσαμε λοιπόν κι η επιφυλακτική μου στάση τον έβαλε σε σκέψεις...Του είπα όλους του ενδοιασμούς και την πραγματικότητα σε σχέση με τις προπονήσεις και πως είχα δώσει ένα λόγο σε φίλους, που δυσκολευόμουν να πάρω πίσω....

Του εξήγησα, μου εξήγησε κι αποφασίσαμε να τρέξουμε μαζί χαλαρά, για τη χαρά του ταξιδιού...Έτσι μου είπε "κάντο για το ταξίδι"....
Θα μιλάμε στη διαδρομή, μου είπε δεν θα είσαι μόνη σου, θα τρέξουμε μαζί. 
Έχω μάθει να τρέχω μόνη. Εννοείται σιωπηλά. Πάντα με μουσική. Ήταν μια πρόκληση όλο αυτό. Κάτι καινούριο. Η φράση δούλεψε πολύ μέσα στο μυαλό μου...Κάνε το για το ταξίδι!

Με ανακούφισε πολύ μα δεν ξέρω γιατί. Ένιωσα μπροστά σε μια περιπέτεια της οποίας είχα πια την εμπειρία, μα θα το ζούσα αλλιώς.  Με άλλα δεδομένα. Δεν υπήρχε πια πίεση για το στόχο. Ο τερματισμός είχε επιτευχθεί στο παρελθόν οπότε σαν έφυγε ο στόχος του τερματισμού και μπήκε ο στόχος του ταξιδιού στη μέση το μυαλό ξεμπλόκαρε...Ποιος δεν θα ήθελε να πάει ένα ωραίο ταξίδι;

Έτσι ξεκίνησε να παίρνει μέσα στο μυαλό μου μια άλλη διάσταση. Θα πάω ταξίδι!
Ωστόσο η αγωνία και το άγχος αυτού που ξέρεις πως σε περιμένει είναι εκεί κι έτσι όταν λίγες ημέρες εκεί βρήκα μια εικόνα που ποστάρησε στο τοίχο της μια ιντερνετική φίλη δρομέας, την αντέγραψα. Κάθε φορά που είχα αμφιβολίες την σκεφτόμουν....Θα πάω αργά, μα θα είμαι εκεί κι αυτό και πάλι ήταν ανακουφιστικό πολύ. Όχι δεν ήθελα να είμαι ανάμεσα σε αυτούς που δεν ήρθαν!!!


Μια μέρα πριν από το Μαραθώνιο συνήθως έχεις μια υπερδιέγερση. Ετοιμάζεις ρούχα, τα φοράς, τα δοκιμάζεις. Βλέπεις τα πράγματα σου, κάνεις υπολογισμούς τι θα φοράς, τι θα φας και τι θα κουβαλήσεις. 
Τα βγάζεις όλα να είναι εύκαιρα μην τα ξεχάσεις.Τα έχεις πανέτοιμα κι ωραία τακτοποιημένα...
Εγώ τα έκανα όλα αυτά, τις προηγούμενες χρονιές, καθώς τώρα δεν είχα πάρει ούτε το νούμερο εγγραφής μου. 
Θα μου το έφερνε ο Δημήτρης  στην εκκίνηση. Δεν είχα ετοιμάσει τίποτε, ήμουν στον κόσμο μου κι έτρεχα να προλάβω ξανά όλα όσα δεν προλαβαίνω μέσα στην εβδομάδα και να καλύψω ανάγκες των παιδιών και της οικογένειας. 
Το βραδάκι κάθισα επιτέλους χαλαρά και θαύμασα τον εαυτό μου για την ψυχραιμία μου..."Είναι το ότι το έχω ξανακάνει" σκέφτηκα και δε με αγχώνει πια.
Στις 22.00 πήγα για ύπνο για να είμαι ξεκούραστη κι ενώ τις άλλες φορές κατάφερνα να κοιμηθώ διακεκομμένα και βασανιστικά για κανένα δίωρο αυτή την φορά με πήρε ο ύπνος στο λεπτό...

Ξύπνησα από ένα κύμα πανικού στις 4.00 τα ξημερώματα. Νόμιζα πως πνίγομαι, πως παθαίνω καρδιά κι ο φόβος είχε γεμίσει το κεφάλι μου. Είχα χρόνια να το βιώσω αυτό. Είδα μπροστά μου το δρόμο  21ο 25ο 30ο χιλιόμετρο....
Είδα τον εαυτό μου να μην αντέχει άλλο, ένιωσα τον πόνο παντού στο σώμα και την αγωνία, πως δεν τελειώνει, πως δεν θα τελειώσει ποτέ....

Σηκώθηκα από το κρεββάτι και άρχισα να κυκλοφορώ σαν φάντασμα μέσα στο σπίτι...Ο πανικός καταλάγιασε μόλις άρχισα να ετοιμάζομαι. Άνοιξα το κινητό μου κι απάντησα σε τρία τρυφερά μηνύματα αγαπημένων που μου χάρισαν δύναμη ιδίως αυτό ενός φίλου δρομέα που  είχε ακριβώς τα σωστά λόγια. "Θα σε περιμένω  στο τέρμα να σε φωτογραφίσω" μου έγραφε "Να με βγάλεις ξεκούραστη" του παράγγειλα....
Με το τρελό αγόρι μπήκαμε στο αμάξι και περιμέναμε τους άλλους δυο φίλους. Την Ελισάβετ και τον Αλέκο που θα έτρεχαν για πρώτη φορά. Μπήκαν στο αμάξι και τους ρώτησα αν το είχαν σκεφτεί καλά...
"Θα έπρεπε να μας δίνεις κουράγιο και ενέργεια κι όχι να μας αποθαρρύνεις", μου είπαν μα εγώ την ώρα εκείνη είχα όρεξη μόνο για γκρίνια!

Ο κόσμος σε παρασύρει μόλις φτάσεις εκεί. Φέτος ένιωθα πια να ανήκω. Τίποτε δεν μου ήταν ξένο όπως τις άλλες φορές. Ήμουν κομμάτι όλου αυτού του πανηγυριού. Ένιωθα απόλυτα εναρμονισμένη. Κι ήταν η πρώτη φορά που δεν ήμουν μόνη.... Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο μου και ξαφνιασμένη βλέπω πως είναι ο Θόδωρος. Εκείνος ο απίθανος άνθρωπος που με βοήθησε να ανέβω στην κορυφή του Ολύμπου τότε που με είχε παγώσει ο φόβος. Μα πόσο τυχαίο είναι αυτό σκέφτηκα και πριν απαντήσω στην κλήση τον είδα μπροστά μου. 

Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε. Μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο, μα έχουμε να ιδωθούμε από τότε! Συγκινήθηκα. 
"Μα τι κάνεις εδώ;" "Τρέχει ο αδερφός μου μου είπε και τον έφερα κι ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα ήσουν εδώ"....
Αυτός ο άνθρωπος...άλλος σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου εμφανίζεται μπροστά μου σαν έχω να διαβώ  κορυφές και κακοτράχαλους δρόμους...Άρχισαν πάλι τα θαύματα σκέφτηκα...και το ένιωσα έντονα πως κάτι άρχισε μέσα μου να αλλάζει.
Συναντηθήκαμε με το Δημήτρη, που θα τρέχαμε μαζί. Βγάλαμε φωτογραφίες με όλους. Το τρελό αγόρι πάντα εκεί να μου δίνει δύναμη και να πιστεύει σε κάθε μου προσπάθεια...
Κόσμος άνθρωποι, κάποιος με χαιρετά. Τα παιδιά μας είναι συμμαθητές δεν θυμάμαι το όνομα του είναι ο πρώτος του Μαραθώνιος κι έχει αγωνία...."μπράβο του είπα μπράβο για την απόφαση, χαίρομαι που είσαι εδώ." 





Παραταχτήκαμε. Από τα μεγάφωνα φωνάζουν, η Ελισάβετ μ'αγκαλιάζει με ενθουσιασμό..."Τρέμεις" μου λέει "Πάντα τρέμω όταν έχω υπερένταση, όλα καλά ξεκινάμε". 
"Ραντεβού στο τέρμα" μου λέει... "Ραντεβού στα γουναράδικα" σκέφτομαι με σαρκασμό! Δεν το ξεστόμισα, μα ο φόβος παίζει στα κρυφά με το μυαλό μου, το νιώθω...




Γέλια, φωνές ενθουσιασμός, χρωματιστοί άνθρωποι παρέες κι εγώ εκεί με την δική μου παρέα νιώθω υπέροχα που δεν είμαι μόνη, νιώθω ασφάλεια. Από το μεγάφωνο ακούγεται η φωνή να μετρά ανάποδα....3,2,1, από την ένταση χοροπηδάω πάνω κάτω, κουνάω χέρια πόδια ....και πάμε! τρέχουμε....και το καραβάνι ξεχύνεται κι είναι αυτά τα πρώτα λεπτά μαγικά σαν τα δεμένα πόδια να λύθηκαν... και τρέχεις ελεύθερος...έτσι απλά...



Αυτό τον Μαραθώνιο τον έζησα έτσι ακριβώς σαν ταξίδι και τι κάνω στα ταξίδια....χαίρομαι απολαμβάνω, κοιτάζω το τοπίο, μοιράζομαι σκέψεις, φωτογραφίζω τα αξιοθέατα...
Έτσι ακριβώς...

Μαγεύτηκα από το τοπίο που ήταν σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά. Ο ήλιος έπεφτε πάνω στα νερά των καναλιών του  Αξιού. Τα δέντρα τριγύρω θεόρατα κι υπέροχα. 
Ο κόσμος χρωματιστός γελαστός, να περνά κι οι αχτίνες του ήλιου να ρίχνουν φως που ενωνόταν με την αχλή του πρωινού. 
Υπέροχες στιγμές. Φωτογράφιζα ευτυχισμένη, ενώ ο Δημήτρης δίπλα μου γελούσε με τον ενθουσιασμό μου.  
Η γέφυρα και η αντανάκλαση της στο νερό του ποταμιού, ένας ψαράς σε μια άκρη στο κανάλι, μικρές νησίδες άμμου κι ανάμεσα τους καλάμια και δέντρα κι ο ήλιος να παίζει με τις αντανακλάσεις πάνω στο νερό. Όλα μου φαινόταν απίστευτα όμορφα. Ρουφούσα κάθε εικόνα. Κάθε συναίσθημα που μου προκαλούσαν αυτά που παρατηρούσα...





Με τον Αλέκο και την Ελισάβετ χαθήκαμε καθώς έφυγαν μπροστά γεμάτοι ενθουσιασμό και σιγά σιγά βρήκαμε ρυθμό με τον Δημήτρη κι άρχισε ένα άλλο κομμάτι του ταξιδιού αυτού που για εμένα ήταν η εκπαίδευση γιατί το να τρέχεις μαζί με έναν έμπειρο δρομέα είναι δώρο. 
Θα θυμάμαι πάντα...τη φωνή του. 
Μιλούσε ασταμάτητα. Αναλύσαμε κι αναπτύξαμε τόσα πολλά θέματα που δεν θα το πίστευα ποτέ πως όλα αυτά θα μπορούσαν να συζητηθούν τρέχοντας σε έναν Μαραθώνιο δρόμο. Με ρωτούσε διάφορα και ενώ περίμενα πως δεν θα αντέχω να αρθρώσω λέξη διαπίστωσα πως μπορούσα να μιλάω όχι βέβαια πολύ μα μπορούσα να αναπτύξω άνετα την άποψη μου χωρίς να χρειαστεί να σταματήσω ή να πνιγώ. 

Το πιο εντυπωσιακό ήταν ο κόσμος. Όλοι περνούσαν να τον χαιρετίσουν με ενθουσιασμό, να κάνουν πλάκα, να αστειευτούν μαζί του  "Καλημέρα πρόεδρε!!!" κι εκείνος ανταπέδιδε τα αστεία, πείραζε, έδινε δύναμη. 
Άκουγα δυνατά τα μπράβο και τις επευφημίες και δεν μπορούσα παρά να νιώθω φοβερά προνομιούχα που ήμουν ανάμεσα σε τόσο χαρούμενους ανθρώπους. 
Ήταν εντυπωσιακό όλο αυτό. Η παρέα. Το μαζί. Το ότι δεν ένιωθα όπως τις άλλες φορές ξεκομμένη και μόνη.
Τρέχαμε σταθερά, ήρεμα, απολαμβάνοντας το δρόμο και το μυαλό μου δεν σκέφτηκε στιγμή τίποτε άσχημο. Περάσαμε έτσι το μισό Μαραθώνιο χωρίς καν να το καταλάβω. Ο Δημήτρης μου έδινε ήρεμες οδηγίες. 
"Καλό είναι να φας κάτι τώρα, σε αυτό το σταθμό να πιες και λίγο ισοτονικό, ρίξε πάνω σου νερό γιατί έχει ήλιο, είναι σημαντικό να ρίξεις την θερμοκρασία στο σώμα σου, κρατάμε ρυθμό, μην ενθουσιάζεσαι και φεύγεις από το ρυθμό"...
Ήταν εντυπωσιακή η ηρεμία και η ασφάλεια που  είχε όλο αυτό. Η αίσθηση του ελέγχου που πρέπει να έχω τρέχοντας, για να ελέγχω συναισθήματα που μπορεί να μου αλλάξουν το ρυθμό και να με σταματήσουν ή να με απομακρύνουν από τον στόχο.

Από όπου κι αν περνούσαμε ο Δημήτρης χαιρετούσε τον κόσμο και φώναζε δυνατά, "Ευχαριστούμε Ευχαριστούμε" σε όλους εκείνους που ήταν παραταγμένοι στις άκρες του δρόμου για να μας χειροκροτήσουν. 
Σε κάθε σταθμό χαιρετούσε τον κόσμο και έστελνε πίσω ευχαριστίες και δυνατά μπράβο στα πιτσιρίκια που μοίραζαν το νερό και τις μπανάνες.  
Χειροκροτούσε το πλήθος, χαιρετούσε δρομείς με το όνομα τους ή φώναζε σε δρομείς που ήταν μακριά  λέξεις δύναμης κι έμπνευσης. 
Άνοιγε συζήτηση κι έκανε πλάκα με κουρασμένους δρομείς που περπατούσαν εξαντλημένοι....Ήταν μια γενναιόδωρη στάση. Ουσιαστικά δεν σταμάτησε στιγμή να δίνει, να μοιράζει ενέργεια γύρω του και να χαρίζει συμβουλές φροντίδας. "Πας πολύ γρήγορα Κωνσταντίνα, θα κουραστείς άλλαξε ρυθμό, Ζωήηηηη κράτα γερά εκεί μπροστά μας τραβάς,  είσαι γίγαντας μπράβο  μπράβο, μια χαρά σε βλέπω τα καταφέρνεις, έλα παιδιά πάμε πάμε δυνατά"...

Σε κάθε χιλιόμετρο με ρωτούσε πόσα γράφει  "30" έλεγα ξέπνοη "Ούτε 12" φώναζε, "Ούτε 10 Ούτε 4  δε έμειναν Κατερίνααααα". 
Σε κάθε χιλιόμετρο το ίδιο. Ακούραστος να φωνάζει μέσα στον κεφάλι μου εκεί, όταν τα χιλιόμετρα άρχισαν να βαραίνουν το σώμα μου κι άρχισα να σιωπώ και να μην μπορώ να συμμετάσχω σε όλο αυτό. 
Μα και πάλι έβρισκε τρόπο να τραβά το μυαλό μου από τη μαύρη τρύπα. Με ρωτούσε κάτι για τη δουλειά μου, κάτι για το πως λειτουργεί αυτό ή εκείνο και διαπίστωνα πως απαντούσα. Μηχανικά ίσως μα απαντούσα και στην μεγάλη κούραση πάνω εκεί που είχα αρχίσει να τα παίζω διαπίστωσα πως μου βγήκε τρελός χαβαλές κι αν μπορούσα να μιλήσω κανονικά θα γελούσαμε ασταμάτητα με την αστεία διάθεση που είχα.  
Υπέροχη συγκινητική στιγμή όταν στο 32ο χιλιόμετρο άκουσα δυνατά χειροκροτήματα κι είδα μπροστά μου το τρελό μου αγόρι που μαζί με το Σέργιο είχαν έρθει με τα ποδήλατα από την πόλη για να μας δώσουν δύναμη!!!
Το τρελό μου αγόρι που πάντα βρίσκει τον τρόπο να είναι εκεί! Να με στηρίζει, να με ενισχύει, να μου δίνει κουράγιο να με ξεσηκώνει...και το πιο σημαντικό...να με ξεβολεύει ιδίως τις στιγμές που βουλιάζω χωρίς νταντέματα, μα με την πίεση που ξέρει πια πως χρειάζομαι!!!!

Ήταν πελώριο όλο αυτό γιατί μόλις είχαμε ανέβει μια μεγάλη ανηφόρα κι ένιωθα εξαντλημένη μα η φωνή του μου έδωσε τόση δύναμη....
Είχαμε πια συναντηθεί και με το Αλέκο και τρέχαμε τώρα τριάδα και κατά καιρούς ενωνόμασταν με διάφορους άλλους στο δρόμο και το πανηγυράκι συνεχιζόταν... 
Τα τελευταία χιλιόμετρα ήταν όπως τα θυμάμαι πάντα. Βασανιστικά.... Είχα πια αρχίσει να πονάω με ένταση παντού..."Όλα φυσιολογικά" έλεγε ο Δημήτρης δίπλα μου, μα ήθελα απεγνωσμένα πια να τελειώσει. 
Στο σταθμό του 35ου χιλιομέτρου ακούω μια πιτσιρίκα να φωνάζει με όλη την της δύναμη. "Πάμε Γερά, γερά με τσαμπουκά". Η φωνή της είχε τόση ένταση που με χτύπησε σαν κύμα. Πήρα το νερό από τα τεντωμένα χέρια της και την αγκάλιασα σφιχτά κι ύστερα έκανα λίγα βήματα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους για να αφήσω ένα λυγμό να βγει... Έκλαιγα κι ήταν λυτρωτικό όλο αυτό!
"Στην ανηφόρα θα περπατήσουμε;"  Ρώτησε ο Αλέκος..."Θα δούμε" απάντησα μα μέσα μου το είχα ήδη απαντήσει εδώ και καιρό..."στις ανηφόρες πάντα τρέχουμε"...
Το συζητήσαμε για λίγο με τον Δημήτρη και κρατήσαμε ρυθμό.  Μοιράστηκα μαζί τους τη φράση του Μουρακάμι ... "Δεν ήρθα στο Μαραθώνιο για να περπατήσω!"
Πάμε λοιπόν τρέχοντας. Μόνο τρέχοντας!

Κάποια στιγμή είδαμε έναν δρομέα να κρατά το στήθος του. Τον είδα κι εγώ μα το μυαλό μου δεν λειτούργησε. Ο Δημήτρης  ενεργοποιήθηκε στο δευτευρόλεπτο. "Φίλε μου όλα καλά;" "Πονάει το χέρι μου" απάντησε ο δρομέας.
Του έδωσε οδηγίες και στον επόμενο σταθμό ενημέρωσε τους διασώστες. Ο τρόπος του άμεσος και ξεκάθαρος. Δεν υπήρχε περίπτωση να δει κάτι και να το αγνοήσει!!!

Μπήκαμε πια στην τελική ευθεία κι άκουσα τον Δημήτρη να φωνάζει δυνατά  σε έναν δρομέα "Μπράβοοοο! Είσαι ψυχάρα". και συγκινήθηκα τόσο γιατί θυμήθηκα πως πέρσι το φώναξε αυτό σε μένα και με αυτή τη φράση έβγαλα κουτσαίνοντας τα τελευταία 20 χιλιόμετρα!
Φτάνοντας στην πόλη μια κοπέλα μας ρωτά αν είναι ακόμη μακριά. "Πως σε λένε" τη ρώτησε και μετά σε όλη τη διαδρομή εμείς τρέχαμε μπροστά κι εκείνος φώναζε κάθε λίγο το όνομα της "Χριστίνα!" "Εδώ" έλεγε εκείνη σαν φαντάρος που δίνει το παρόν και μετά από λίγο ξανά "Χριστίνα που είσαι;" "Εδώ" έλεγε εκείνη ξέπνοα...κι εγώ χαμογελούσα αχνά γιατί παρακολουθούσα έναν leader που όταν άλλαξα τον ρυθμό μου είπε, "μην τρέχεις γρήγορα, να μας προλαβαίνει κι η Χριστίνα". 

Κάπως έτσι μπήκαμε στη Λεωφόρο Νίκης κι εκεί ο κόσμος είχε άλλο παλμό. Ο Δημήτρης κι εκεί ακόμη παρακινούσε τον κόσμο να χειροκροτήσει τους Μαραθωνοδρόμους... Ήταν απίστευτο όλο αυτό κι άρχισα να γελάω...και να αστειεύομαι με τον Αλέκο... "μα που τον βρήκαμε κάνε πως δεν τον ξέρεις".... 
"Αφού κάνεις πλάκα αντέχεις ακόμη" φώναζε ο Δημήτρης και συνέχιζε να φωνάζει στον κόσμο. "Δώστε μας δύναμη. Χειροκροτήστε τους δρομείς!" κι ο κόσμος  σαν υπνωτισμένος σήκωνε τα χέρια και χειροκροτούσε δυνατά!

Η κούραση πια τεράστια. Δεν ήθελα τίποτε άλλο παρά να φτάσω. Ο κόσμος χειροκροτούσε, ο Δημήτρης παρακινούσε το πλήθος να δείξει ενθουσιασμό και χαιρετούσε δρομείς που είχαν τερματίσει σήκωνε χέρια ψηλά με ενθουσιασμό κι εγώ ένιωθα πως δεν μπορούσα να σηκώσω ούτε τα δάχτυλα μου.
Κι ύστερα άκουσα μια  φωνή να μου φωνάζει "Ψηλά το κεφάλι! ψηλά το κεφάλιιιι" κι είδα τον άλλο φίλο Δημήτρη να με φωτογραφίζει και  σήκωσα τα χέρια όσο μπορούσα έτσι...για να με βγάλει ξεκούραστη, όπως του είχα ζητήσει το πρωί!


Λίγο πριν το τέρμα ο Δημήτρης μου έπιασε το χέρι και τερματίσαμε θριαμβευτικά, με τα χέρια στον αέρα κι ήταν το συναίσθημα αξέχαστο καθώς άκουγα τα ουρλιαχτά φίλων και συγγενών!
Ο Αλέκος τερμάτισε κρατώντας από τα χέρια τις μικρές κόρες του και από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα...Είχαμε τερματίσει κι εκείνος μόλις είχε γίνει Μαραθωνοδρόμος κι ήξερα ακριβώς τι ένιωθε! Αγκαλιαστήκαμε κι ένιωσα το λυγμό του.
Πελώριες στιγμές!


Εκεί λίγο μετά χαιρετηθήκαμε με το Δημήτρη, με μια σφιχτή αγκαλιά και ένας ακόμη Μαραθώνιος είχε τελειώσει!
Ένιωθα πελώρια ανακούφιση και  ηρεμία πέφτοντας σε γνωστές αγαπημένες αγκαλιές. Βρεθήκαμε με την Ελισάβετ που είχε τερματίσει νωρίτερα... "Φάγαμε τη σκόνη σου κυρία μου!" της είπα και γελούσαμε κι οι δυο σαν μεθυσμένες από τη χαρά. Στα μάτια της είχε εκείνη τη λάμψη..."Τα κατάφερα! "
Είδα από μακριά έναν άνθρωπο να έρχεται και θυμήθηκα πως είναι ο γνωστός μου από το σχολείο του γιου μου. Είχε ένα πελώριο χαμόγελο και αν και δεν γνωριζόμαστε ουσιαστικά πέσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη ο ένας στην αγκαλιά του άλλου "Μπράβο ρε Μαραθωνοδρόμε" του είπα και ξέραμε κι οι δυο καλά...μας ένωνε πια ο δρόμος! 

Στη θεραπεία  υπάρχει μια υπέροχη θεωρία. Αν κάτι τραυματικό σου έχει συμβεί  κι έχεις αρνητικές συνδέσεις στο μυαλό σου για κάτι, μην το αφήσεις εκεί...
Άλλαξε αυτή τη σύνδεση δημιουργώντας μια νέα ανάμνηση μέσω μιας διορθωτικής παρέμβασης. Αυτό το ονομάζουμε Διορθωτική εμπειρία.
Έτσι ακριβώς λειτούργησε αυτός ο Μαραθώνιος για εμένα. Η εμπειρία της τελευταίας φοράς ήταν τόσο επίπονη και δραματική που απέφευγα τις προπονήσεις και το τρέξιμο μέσα μου είχε αρχίσει να ατονεί. Δεν ήθελα να πιεστώ, δεν ήθελα να ξαναζήσω κάτι παρόμοιο κι αν είχα μείνει σε εκείνη τη μνήμη ίσως και να σταματούσα το τρέξιμο οριστικά...
Αυτή η νέα εμπειρία λειτούργησε μέσα μου διορθωτικά κι ένιωσα και πάλι ελεύθερη. Βρήκα τη σιωπή του μυαλού μου θυμήθηκα γιατί αγαπώ το τρέξιμο κι είδα πως ακόμη και με λιγότερη προπόνηση αλλά με συγκρότηση και σύνεση μπορούσα να βγάλω τα 42 χιλιόμετρα. 
Θαύμασα το σώμα μου που είχε την μνήμη και την χρησιμοποίησε προς όφελος μου. Θαύμασα τις ανθρώπινες δυνατότητες και κατανόησα πόσο πελώριο είναι το να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που ως στόχο έχει την ασφάλεια, τη φροντίδα, τη συνεργασία, τη συντροφικότητα, το μαζί!

Αυτή είναι η αξία του μαζικού αθλητισμού. Αυτή είναι η μαγεία του δρόμου. Το ότι ενώνει!
Η μοναξιά τα κάνει όλα μεγαλύτερα και παραμορφώνει κάθε διάσταση ενώ αντίθετα η παρέα κι η αίσθηση της συντροφικότητας μοιράζει την κούραση, την ένταση, τον πόνο. Μια λέξη ενθαρρυντική, λειτουργεί σαν ένα τρυφερό χτύπημα στην πλάτη κι απλά σε πάει μπροστά. Σε κάνει να συνεχίζεις. Όχι επειδή το θέλεις, μα επειδή το νιώθεις, επειδή το επέλεξες, επειδή απλά το μπορείς!

Το να τρέχεις με παρέα είναι σαν να γεννάς με επισκληρίδιο. Πόνος, φρίκη, φόβος, ζαλάδα, πίεση... Υπάρχουν όλα...μα τα νιώθεις απαλειμμένα. Σαν το μοίρασμα να παίρνει μισή από την ένταση τους. Μισή από την αγωνία τους!

Σε αυτό το Μαραθώνιο έμαθα να ακούω, έμαθα πως μια προσωπική προσπάθεια δεν χρειάζεται να είναι μοναχική. Έμαθα  πως ο δρόμος θέλει παρέα. Πως όλα είναι ένας προγραμματισμός και πως η χαρά  μπορεί να προγραμματιστεί μέσα μας όπως κι ο ενθουσιασμός. Έμαθα πως ακόμη και σε μια δύσκολη δική μου κατάσταση δεν σταματώ να είμαι άνθρωπος, να νοιάζομαι και να υποστηρίζω κάποιον που με χρειάζεται. Το να παρατηρώ το Δημήτρη, έναν δρομέα που ήξερε τον δρόμο, τον εαυτό του, τα όρια του, σώμα του,  ήταν για εμένα δώρο!

Καταλάβαινα πως αυτό που τον έκανε να νιώθει έτσι και να μπορεί να προσφέρει και να είναι εκεί για όλους όσους μπορεί να χρειαζόταν μια ώθηση, δεν ήταν μόνο το αθλητικό πνεύμα και η ανθρώπινη αλληλεγγύη στοιχεία έτσι κι αλλιώς σπουδαία για τον αθλητισμό μα για να μπορεί κανείς να το κατακτήσει αυτό χρειάζεται κάτι σπουδαίο. Εσωτερική επίγνωση!
Κι αυτή την αποκτάς μετά από πολλές ώρες δρομικής μοναξιάς και δοκιμασίας. Για να μπορείς να είσαι εκεί για τους άλλους πρέπει να μπορείς να είσαι εκεί για εσένα έτσι όπως πρέπει!

Πρέπει να έχεις φτάσει στα όρια σου, να τα έχεις ξεπεράσει, να μην τα φοβάσαι, να μην τα υποτιμάς. Πρέπει να έχεις διανύσει πολλά χιλιόμετρα πόνου και φόβου, αγωνίας και εσωτερικής πίεσης για να μπορείς να κατανοείς, να αναγνωρίζεις και να μην αγνοείς την αγωνία του άλλου. Πρέπει να ξέρεις καλά το σώμα σου και τις αντοχές του.
Πρέπει να έχεις δοκιμαστεί με το σώμα σου πολλές πολλές φορές και να το ξέρεις καλά, να του δίνεις ότι χρειάζεται για να μπορεί να σταθεί  άξια σε όλα τα μοναδικά υπέροχα προσωπικά σου επιτεύγματα. Τότε μόνο το να  προσπαθείς δεν είναι ύβρις. Δεν είναι ξέσπασμα. Δεν είναι τιμωρία!
Η αυτοταπείνωση που προκαλεί ένας πόνος που έχεις επιλέξει είναι μια υπέροχη σχεδόν πνευματική προσωπική διαδρομή και όχι μόνο. Είναι παίδευση!
Μην υποτιμάς τίποτε και κανέναν. Μην υποτιμάς εσένα. Μην συγκρίνεις, μην συγκρίνεσαι.
Ο καθένας έχει το δρόμο του να διανύσει, το σώμα του να δοκιμάσει και το μυαλό του να ορίσει. Ο καθένας έχει τους δικούς του δαίμονες να παλέψει.

Ο καθένας έχει τις δικές του αγωνίες και φόβους να αντιμετωπίσει και δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις αυτή την προσωπική διαδρομή. Το να μπορείς να επιβληθείς σε ένα κουρασμένο σώμα χρειάζεται ένα ισορροπημένο μυαλό. Κι αυτό είναι μια απίθανη προσωπική κατάκτηση.
Το ταξίδι πάντα αρχίζει από μέσα...Εκεί βρίσκεται η δύναμη, όχι για να τρέξεις, γιατί τρέχουν πολλοί. Όχι για να τερματίσεις γιατί τερματίζουν πολλοί...μα για να μπορείς να είσαι ένα ανοιχτό δοτικό πνεύμα.
Για να μπορείς να μοιράζεσαι και να μην ανταγωνίζεσαι. Να μπορείς να δίνεις για να παίρνεις μόνο από την χαρά που σκόρπισες.
Ο Μαραθώνιος είναι εμπειρία, είναι στόχος, είναι δοκιμασία...
Ο Μαραθώνιος αυτός για εμένα ήταν ταξίδι! Ένα μοναδικό εκπαιδευτικό ταξίδι που τα είχε όλα. Μα πιο πολύ αυτό που θεωρώ πολύτιμο...Επίγνωση!

Νιώθω ακόμη πολύ μακριά από εκεί που είναι ένας έμπειρος δρομέας σαν τον Δημήτρη. Πολύ μακριά πνευματικά μέσα στον αγώνα!
Χρειάζομαι χρόνο, προσήλωση κι επιμονή. Χρειάζομαι ώρες αφοσίωσης στο δρόμο κοιτώντας προς τα μέσα για να μπορώ να αρχίσω να κοιτώ προς τα έξω κι αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη θεραπεία γι' αυτό ίσως και βρήκα νόημα. Κανείς δεν βάζει τον εαυτό του σε μια τέτοια δοκιμασία αν δεν είναι να πάρει κάτι πολύτιμο.
Κι αυτό δεν είναι τελικά μόνο η ικανοποίηση του τερματισμού ή η ψυχική ανάταση...
Είναι το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης του. Είναι το ταξίδι της  αυτογνωσίας του. Είναι το σώμα και το μυαλό και η συνεργασία τους και πρέπει να φτάσει κανείς κοντά πολύ κοντά στα σωματικά και συναισθηματικά του όρια για να μπορέσει να μπει σε αυτό το πνευματικό μονοπάτι!
Είμαι χαρούμενη....μα πιο πολύ είμαι ήρεμη και νιώθω τυχερή!

Πήρα μια απόφαση...Θα τρέχω! Θα τρέχω και θα τρέχω και θα τρέχω...γιατί τότε με αγαπώ. Κι όχι μόνο αυτό...τότε με βρίσκω μέσα στην χαμένη μου καθημερινότητα. Τότε συναντώ εκείνο το άγριο κορίτσι της νιότης μου. Τότε ξέρω ποια είμαι κι από που ξεκίνησα. Τότε με θυμάμαι και ξέρω που θέλω να πάω!
Θα τρέχω και θα τρέχω και θα τρέχω....και δεν θα σταματώ παρά μόνο για να καλέσω κι άλλους να τρέξουν δίπλα μου! Δεν θα σταματώ παρά μόνο για να κρατήσω ανθρώπους δίπλα μου! Για να μοιραστώ τον αγώνα μου! Θα τρέχω γιατί μπορώ!!!!


Νιώθω να έχω έρθει κοντά σε μια προσωπική συνειδητοποίηση...Πόσο κοντά είχα φτάσει στην αυτοεγκατάλειψη  με βάση το φόβο που προκλήθηκε από τον πόνο της πρότερης εμπειρίας.
Όχι εγκατάλειψη του τρεξίματος...μα εγκατάλειψη του εαυτού μου!
Όμως για μια ακόμη φορά η ζωή μου στέλνει με γενναιοδωρία υπέροχους ανθρώπους κι υπέροχα σημάδια...Κι εκεί πάνω στην σκληρή άσφαλτο  με τα βήματα των δρομέων στα αυτιά μου, κάθε φορά που το σώμα  μου ούρλιαζε από τον πόνο θυμήθηκα το  μαγικό ποίημα του Ρόμπερτ Φρόστ που κυριολεκτικά λατρεύω...

"Το δάσος είναι όμορφο πολύ, βαθύ και σκοτεινό
Μα πρέπει να κρατήσω τις υποσχέσεις μου
κι έχω να κάνω μίλια πολλά  πριν κοιμηθώ
κι έχω να κάνω μίλια πολλά πριν κοιμηθώ...."

Εκεί στα πιο δύσκολα το παγωμένο δάσος σε καλεί...βαθύ και σκοτεινό. "Ξεκουράσου"...σου ψιθυρίζει με φωνή  σαγηνευτική...
Είσαι κουρασμένος και μπερδεμένος κι αν είσαι άπειρος κι ακούσεις το κουρασμένο σου σώμα...αν σταματήσεις να ξεκουραστείς στο χιονισμένο δάσος, θα παγώσεις...
Μην σταματάς λοιπόν...Μην ακούς! Κράτα το μυαλό φρέσκο, προπονημένο, ξύπνιο. Κράτα το μυαλό σε εγρήγορση....Μην μπερδεύεσαι!
Έχεις υποσχέσεις να κρατήσεις... δρόμο να διανύσεις. Μαγεία να γευθείς...Τα πόδια σου αντέχουν ακόμη. Τα πόδια σου ξέρουν να ακούν, ξέρουν να συνεχίζουν κι έχουν χιλιόμετρα να διανύσουν.Υπέροχα χιλιόμετρα εσωτερικής επίγνωσης.

Ο στόχος δεν είναι πια ο τερματισμός...ο στόχος ακόμη κι εδώ είναι το ταξίδι! Και στο τέλος της διαδρομής σε περιμένει μια αρχέγονη λιακάδα. Η λιακάδα που κουβαλάς και δεν το ξέρεις...
Δημήτρη σε ευχαριστώ!

Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                                                          Κατερίνα

Εδώ μπορείτε να διαβάστε τις εμπειρίες  των προηγούμενων Μαραθώνιων μου.
42 χιλιόμετρα σιωπής
Keep Running