Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Γιορτή...

Ήμασταν τόσο νέοι τότε. Δουλεύαμε μαζί και μέναμε κοντά. Τα καλοκαιρινά  βράδια βγαίναμε παρέα για βόλτα. στα πάρκο της Κρήτης. Εγώ κρατούσα από το λουράκι τον Νάντο το σκύλο μου κι εκείνος έσπρωχνε μέσα στο καρότσι τον μικρό τότε λίγων μηνών γιο του. Μιλούσαμε για τα πάντα, γελούσαμε, για τα πάντα κι ονευρευόμασταν.
Τα πρωινά πηγαίναμε μαζί στη δουλειά, με το αμάξι. Ώρες σταματημένοι στην αγουροξυπνημένη Θεσσαλονίκη, βάζαμε δυνατά μουσική, πίναμε καφέδες και τρώγαμε τυρόπιτες κολλημένοι στην μποτιλιαρισμένη Εγνατία.
Ζήσαμε μαζί τόσα πολλά που μοιάζουν σαν να ήταν πολλές ζωές κι όχι μία...

Περνούσαμε την πόρτα της Θεραπευτικής Κοινότητας Ιθάκη κάτω από τη μεγάλη λεύκα στην είσοδο. Έχει πάνω της χαραγμένα ονόματα ανθρώπων που πέρασαν από εκεί. "Είναι και το δικό μου όνομα χαραγμένο στο δέντρο" μου είχε πει κάποτε και με ξάφνιασε!
Οι συγκρούσεις μας στη δουλειά ήταν επικές. Νέοι κι οι δυο, δυνατοί, εκρηκτικοί, εγωιστές και ανταγωνιστικοί κι οι δυο, δεν κάναμε πίσω, διαφωνούσαμε πολύ. Μα υπήρχε μια αγάπη από αυτές που συναντάς σε μια οικογένεια, όπως μου είπε μια κοινή συνάδελφος κι αδερφική μου πια φίλη. Μια αγάπη και μια σύνδεση, από αυτές που μπορεί να σκοτώνεσαι με κάποιον και να σου την σπάει τρελά, μα τον αγαπάς ουσιαστικά και τον νιώθεις οικογένεια και δεν σηκώνει αμφισβήτηση αυτό. Όποιος τολμήσει να μπει στη μέση την πατάει. Δεν τα βάζεις με μια οικογένεια...Έτσι ήμασταν όλοι τότε, που δουλεύαμε μαζί...Συγγενείς. Αδέρφια...
Κι όταν αργότερα απέκτησα εγώ τον πρώτο μου γιο σαν τον έβλεπε, του έβαζε κρυφά στις τσέπες λεφτά κι εγώ τον μάλωνα κι εκείνος γελούσε.. Έτσι ήταν πάντα. Από εκείνους τους άντρες της παλιάς κοπής, που οτι και να γίνει θα κάνουν τα δικά τους!

Το βράδυ της Δευτέρας είδα ένα αλλόκοτο όνειρο...και την Τρίτη το πρωί ένα τηλεφώνημα...Έφυγε. Χάθηκε...Ξημέρωσε μια μέρα χωρίς εκείνον!

Το πρωινό κύλησε δύσκολα και οι σκέψεις πολλές. Ένα βαρύ φορτωμένο πρόγραμμα, δεν προλάβαινα με τίποτε μα από την άλλη, πως ήταν δυνατό να μην είμαι εκεί στο δικό του αντίο.
Η μέρα βροχερή, η διαδρομή σιωπηλή κι έφτασα σε μια μεγάλη γιορτή...Στην Θεραπευτική Κοινότητα έχουμε μια διαδικασία. Κάθε Παρασκευή μαζεύονται όλοι στο σαλόνι και τρώνε γλυκό και πίνουν καφέ και μοιράζονται τα νέα της εβδομάδας. Όλη η οικογένεια μαζί. Θεραπευόμενοι, άνθρωποι που βρίσκονται στην επανένταξη και ήρθαν για επίσκεψη, εργαζόμενοι, θεραπευτές...παλιοί, καινούργιοι φίλοι, όλοι. Το λέμε Family και πάντα ήταν χαρά η μέρα αυτή, γιατί εκεί τους βλέπεις όλους....

"Αυτό έκανε για εμάς", μου είπε μια λατρεμένη φίλη.Το τελευταίο του Family. Μας μάζεψε όλους. Μας έφερε όλους εκεί, άνθρωποι που είχαμε να ιδωθούμε για χρόνια...και πάλι με τον ίδιο τρόπο.  Φίλοι, θεραπευτές, θεραπευόμενοι, εργαζόμενοι...άνθρωποι! 
Όλοι μαζί, δίπλα δίπλα, σταθήκαμε για εκείνον εκεί στην ψιχάλα του κρύου Φλεβάρη, Τρίτη και δεκατρείς για να του πούμε αντίο. 

Πάνω μας οι γυμνές λεύκες κι ένας βαρύς άγριος ουρανός. Γύρω μας η σιωπή των νεκρών. Και μέσα μας ο πόνος που θρηνούσε την ίδια απώλεια. Ο γιος του, εκείνο το μικρό αγοράκι σε εκείνα τα νεανικά μας καλοκαίρια ήταν πια παλικάρι. Ταράχτηκα με την δική του απώλεια....
Αγκαλιαστηκαμε με ένταση με τόσους ανθρώπους, γελάσαμε δειλά, σκουπίσαμε δάκρυα στα γρήγορα, λίγες σκόρπιες λέξεις τι κρίμα, τι κρίμα....Ένα τρέμουλο έβγαινε από μέσα μου. Έτρεμαν τα χέρια μου, τα πόδια μου σαν να έτρεμε η ψυχή μου όλη. Τι πόνος.
Ήταν λάθος όλο αυτό! Θα έπρεπε να είμασταν σε γιορτή, μα είμασταν σε ένα αντίο...Τι κρίμα, Θεέ μου, τι κρίμα...

Ένα δυνατό χειροκρότημα...Ένα αγέρωχο δυνατό χειροκρότημα σαν ένα ταπεινό ευχαριστώ, για όλα όσα έδωσε. Για τις στιγμές, για την βοήθεια. Για το έργο. Για την αφοσίωση του...για τα γέλια και τα κλάματα, για όλα...
Αυτό έμεινε λοιπόν. Ένα δυνατό χειροκρότημα σε μια κρύα ημέρα ενός σκληρού Φλεβάρη...

Είδα ανθρώπους που αγαπώ και τους χαιρέτησα με αγάπη. Είδα ανθρώπους που είχα χρόνια να δω και μου είχαν λείψει. Είδα ανθρώπους καθαρούς που με έκαναν περήφανη. Είδα ανθρώπους που μας ένωσε ο θάνατος κι η μάχη για ζωή...Έπεσα στην αγκαλιά του πρώτου μεγάλου εμπνευστή κι εκπαιδευτή μου κι ένιωσα ευγνωμοσύνη γιατί είχα την ευκαιρία δεκαπέντε χρόνια μετά να του πω αυτό που δεν του είπα ποτέ. Ευχαριστώ για την σκληρή φροντίδα που μου δίδαξες...
Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!
Έψαχνα αυτή την ευκαιρία κι εκείνος με το φευγιό του, μου την έδωσε. Κλαίγαμε κι οι δυο αγκαλιασμένοι. Τι ευγνωμοσύνη εκείνη η αγκαλιά.
...κι από την άλλη, τι κρίμα, τι κρίμα ρε φίλε...να λείπεις από τη γιορτή σου...

Νομίζεις πως έχεις το χρόνο. Πάντα στη ζωή νομίζεις πως έχεις το χρόνο...και δεν είναι αλήθεια! Έφυγα με την εικόνα των αγαπημένων μου στα μάτια και τον κούφιο ήχο του χώματος σαν έπεσε πάνω στο ξύλο...Υγρό μαλακό χώμα που έπιασα με τα γυμνά μου χέρια...Το τελευταίο μου δώρο σε εκείνον...Μια χούφτα χώμα αντί για αγκαλιά. Τι κρίμα, τι κρίμα Θεέ μου...
Έφυγα τρέχονας μέσα στη βροχή για να προλάβω και πάλι...Να προλάβω την ζωή μου, που έτρεχε!μα, τι νόημα είχαν όλα αυτά; 
Γιατί δεν κάναμε μια μεγάλη γιορτή; Γιατί το family δεν είχε κι εκείνον μέσα; Γιατί μας ενώνει ο θάνατος; Γιατί μαζευόμαστε όλοι  για να αποχαιρετήσουμε κάποιον και στην καθημερινότητα μας δεν προλαβαινουμε ούτε να μιλήσουμε μαζί του στο τηλέφωνο...

Οδηγούσα  βιαστικά μέσα σε βουβές σκέψεις όταν ξαφνικά κι απροειδοποίητα με χτύπησε ένας πόνος σαν τοίχος. Άρχισα να κλαίω μέσα στο αμάξι. Να κλαίω, να κλαίω, να κλαίω γοερά...με εκείνο το απαρηγόρητο συναίσθημα που είχαμε σαν ήμασταν παιδιά.  
Για όλα όσα εκείνος έχασε. Για όλα όσα δεν θα προλάβει. Για όλα όσα δεν θα δει. Για τα χρόνια που χάθηκαν. Για το ότι ήθελα να είμαι με  εκείνους που θεωρούσα οικογένεια μου. Για όλα όσα δεν του είπα. Για όλα όσα δεν του έδειξα...Για την αγκαλιά που δεν πρόλαβα, γιατί νόμισα πως είχα το χρόνο...Γιατί  το νόμισα αυτό γαμώτο;

Είκοσι λεπτά δράματος και μετά σκούπισα βιαστικά τα δάκρυα κι η ζωή πήρε πάλι το προβάδισμα καθώς έμπαινα στην καθημερινότητα και στις ζωές άλλων ανθρώπων...που εκείνη την στιγμή ήταν προτεραιότητα μου.


Η μέρα μεγάλη και βαριά...υγρή και σκοτεινή κι ατελείωτη...και μετά, σαν πέσει η νύχτα, γυρνάς σπίτι και εκεί μακριά βλέπεις τα φώτα μιας πόλης που γεμίζουν με ένταση το απόλυτα σκοτεινό στερέωμα. Σαν μια απατηλή γιορτή εκεί μακριά..."Τι όμορφα εκεί έξω"...Μια φράση που για πάντα θα μου θυμίζει την Ιθάκη που αγάπησα κι ήταν κι εκείνος μέρος της...Τι όμορφα εκεί έξω...

Σέρνεις τα πόδια σου ως το κρεββάτι και βουλιάζεις στο ζεστό σου στρώμα κι εκεί με κλειστά βλέφαρα μπαίνεις στα σκοτάδια του μυαλού και χαμογελάς στις σκιές...γιατί θυμάσαι. Θυμάσαι την ένταση και τις φωνές. Θυμάσαι τα γέλια και τα κλάματα. Θυμάσαι λέξεις και χέρια και μάτια και χαμόγελα. Θυμάσαι δάκρυα. Θυμάσαι μια άγρια δυνατή νιότη. Θυμάσαι ηλιοφώτιστους Χειμώνες και βροχερά Καλοκαίρια...
Θυμάσαι στιγμές και ανθρώπους και αγκαλιές και το σώμα σου γελάει. Γελάει ευτυχισμένο. Ευτυχισμένο που πονάει γιατί αυτό σημαίνει πως ένιωσε, πως έζησε, πως μέθυσε από την αγάπη και την φιλία και τη ζωή...και το σώμα σου πονάει από μια έλλειψη ανείπωτη...
κι έτσι μόνη στο σκοτάδι της νύχτας θυμήθηκα τα λόγια του Winnie the Pooh από το παραμυθάκι που διάβαζα στα αγόρια μου σαν ήταν μικρά..."Πόσο τυχερός είμαι που έχω κάτι, που κάνει το αντίο τόσο δύσκολο!"

Οι άνθρωποι μετριούνται με το κενό που άφησαν σε αυτούς που τους αγάπησαν...και το κενό του μεγάλο...Ξέρω πως πάλεψε με λύσσα να ζήσει, όπως πάλεψε με λύσσα για τα δικαιώματα των κρατουμένων μέσα από το Πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ "Προμηθέας" που δημιούργησε για τους φυλακισμένους και αγάπησε σαν παιδί του, όπως μου είχε πει κάποτε σε μια στιγμή τρυφεράδας. Μάχιμος κι αγωνιστής μέχρι τέλους!
Κέρδισες ένα χειροκρότημα και μια γιορτή φίλε...κι εμείς, εμείς κερδίσαμε έναν πόνο. Έναν πόνο απύθμενο κι αυτό μας κάνει τυχερούς!

Ξημέρωσε Παρασκευή αγαπημένοι. Ξημέρωσε γιορτή...Ας κοιταχτούμε. Ας μετρηθούμε. Ας σταθούμε κοντά, γιατί μας ενώνει η Αγάπη...και μπορεί η αγάπη να είναι ένα "ταξίδι από πληγή σε πληγή"...
μα αν την φοβηθείς γιατί τρομάζεις με τον πόνο...θα χάσεις. Θα χάσεις γιατί η Αγάπη είναι κι ένα "ταξίδι από γιορτή σε γιορτή" κι "έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί"... Ακούς; Διψασμένοι κι ανοιχτοί για σένα. Μην μασάς. Μην φοβάσαι. Μην κάνεις πίσω. Ζήσε τη γιορτή. Μην κοιτάς από μακριά τα φώτα. Μπες μέσα τους. Μην χάσεις την ευκαιρία! Την ευκαιρία σου...Την ευκαιρία να βάλεις φωτιά σε ότι σε καίει, σε ότι σου τρώει την ψυχή!
Την ευκαιρία που για εσένα υπάρχει ακόμα, γιατί υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί...
Την γαμημένη ευκαιρία που δεν έχουν όλοι! Την γαμημένη ευκαιρία που δεν έχει εκείνος!

Γι' αυτό βάλε το τραγούδι τέρμα και χόρεψε...Χόρεψε ακούς; Χόρεψε γιατί μπορείς! Τραγούδα δυνατά. Δυνατά!!! να ακουστεί στον ουρανό. Γιατί μπορείς!
...και μετά, βάλε μπουρλότο σε όλα, γιατί μπορείς. Ακούς; Βάλε μπουρλότο...

...σου άξιζε μια καλύτερη, μια πιο χαρούμενη γιορτή...μα πετάς πια ελεύθερος, πάνω από τη λεύκα που θα 'χει για πάντα χαραγμένο το όνομα σου...Τι κρίμα...Τι κρίμα Χρήστο...

Άρθρο του Χαράλαμπου Πουλόπουλου πρώην Διευθυντή ΚΕΘΕΑ για τον Χρήστο.

                                                                                                               Κατερίνα

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

...όπως πάντα...

Τα Σαββατοκύριακα που μπορούμε να μείνουμε σπίτι και να ξεκουραστούμε απολαμβάνοντας ο ένας τον άλλο, ανάβουμε το τζάκι, μαγειρεύουμε, μιλάμε, βλέπουμε ταινίες. Δεν γίνεται πάντα μα σαν γίνεται είναι πολύτιμο.

Απολαμβάνω το να είμαι σπίτι μαζί τους. Απολαμβάνω το να ακούω τον μικρό να παίζει και να παρκάρει παντού τα μικρά του αυτοκινητάκια, ενώ ακούγεται η φωνή του μεγάλου να τραγουδάει από το δωμάτιο του ή να γελά δυνατά μιλώντας στο τηλέφωνο με τους φίλους του.


Απολαμβάνω το να ψήνω μπισκότα και κέικ κι απολαμβάνω το βραδινό μας κρασί με το τρελό μου αγόρι, την ώρα που ησυχάζει η πλάση κι έχουμε την ευκαιρία, να μιλήσουμε, να πούμε τα δικά μας να δούμε ταινία και μετά να ψιλοδιαφωνήσουμε για λεπτομέρειες της...Πάντα διαφωνούμε είμαστε τόσο διαφορετικοί!

Απολαμβάνω τα μεγάλα γευστικά πρωινά μας ή τους μοναχικούς πρωινούς καφέδες μου, παρέα με το ράδιο και το βλέμμα καρφωμένο στο τοπίο έξω από το παράθυρο.

Απολαμβάνω τα Σαββατοκύριακα, τα ρουφάω, τα ζω ως το μεδούλι...κι ύστερα έρχονται οι Δευτέρες και ψάχνω από κάπου να πιαστώ...και πιάνομαι από λεπτομέρειές. Από βλέμματα, από λόγια, από χέρια, από στιγμές που μου φαίνονται ξεχωριστές. Μια αχτίδα φωτός, μια αλλιώτικη καλημέρα, ένα χάδι στο κεφάλια των σκυλιών μας...


Απολαμβάνω να ψάχνω...Απολαμβάνω να βρίσκω. Απολαμβάνω να υπάρχω σε έναν κόσμο πολύπλοκο και τόσο απλό...

Η καρδιά του Χειμώνα μου φαίνεται πάντα τόσο μεγάλη.Τόσο ατελείωτη και μακριά και χωρίς νόημα...Γιαυτό αυτή την περίοδο ψάχνω πιο πολύ.Αναζητώ περισσότερο και προσπαθώ να βρίσκω περισσότερες στιγμές να απολαμβάνω! Κι αυτό ακόμη είναι κουραστικό....Σκέτος καταναγκασμός.
Πάντα σκεφτόμουν πως η περίοδος που θα ήθελα να φύγω από τη ζωή όταν εκεί περίπου στα εκατόν δύο πεθάνω...θα είναι η καρδιά του Χειμώνα...Στην καρδιά του σκληρόκαρδου γίγαντα.Με τα χιόνια και τους παγετούς και το ατελείωτο κρύο!

Αυτά σκεφτόμουν κι εκείνο το κρύο πρωινό που σηκώθηκα να πάω για τρέξιμο πριν ξεκινήσει η μέρα μου κι από το παράθυρο μου είδα αυτό....Το μαγικό μου τοπίο! Η ομίχλη, η παγωνιά, η σιωπή του πρωινού...κι ήταν όμορφα. Όμορφα πολύ μέσα στην καρδιά του χειμώνα...


Δεν μπόρεσα να τρέξω πολύ γιατί ένιωσα αδιαθεσία. Εκνευρίστηκα και γύρισα σπίτι με βήματα βαριά γιατί πήγε χαμένη η πρωινή μου προπόνηση και σε όλο το μονοπάτι μου έβλεπα τις σταγόνες της πρωινής βροχής να στραφταλίζουν πάνω στα κλαδιά.
Σαν να είχαν γεμίσει τα δέντρα με μικρά κρυσταλλένια σκουλαρικάκια. Μαγεύτηκα με την ομορφιά που μπορούσα να δω. Αν έτρεχα απλά θα την προσπερνούσα. Ο εκνευρισμός εξανεμίστηκε στο λεπτό. Σταμάτησα σε ένα ακόμη κλαδί, σε ένα ακόμη υγρό κρυσταλλάκι να παρατηρήσω τον ήλιο να τρυπώνει και να αντανακλά μέσα του. Εκεί μέσα, σε εκείνη τη μικρή σταγόνα κατοικούσε ο ίδιος ο Θεός.


Μπροστά μου οι μυγδαλιές. Οι κερασιές .Οι ροδακινιές, μπουμπουκιασμένες. Μπροστά στα μάτια μου το θαύμα με όλη του την απλότητα. Αντέχεις να το δεις.Αντέχεις να το ακούσεις;
Θυμήθηκα τα λόγια του αγαπημένου Λουντέμη...

"Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος… και φέτος θα γεμίσουν γλυκούς καρπούς, άνθη και φύλλα, και μοσκοβολιά. Κι όλα θα γίνουν όπως πάντα."

Πόση ανακούφιση, πόση ασφάλεια κλείνει αυτό το ..."όπως πάντα"... Πόση γαλήνη έχει αυτή η αίσθηση πως ότι και να γίνει στον κόσμο αυτό...οι κερασιές θα ανθίσουν. Πάντα θα ανθίζουν. Πάντα...
Ακόμη κι όταν η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω. Ακόμη κι όταν συμβαίνουν όλα τα αδιανόητα του κόσμου. Ακόμη και τότε οι κερασιές, κι οι μυγδαλιές σαν έρθει η ώρα τους ανθίζουν...και γεμίζουν μαγεία τα μάτια ενός ανθρώπου που θα σταθεί εκεί στην άκρη του δρόμου, ένα υγρό κρύο πρωινό για να παρατηρήσει με περιέργεια τα μπουμπούκια να μεγαλώνουν και  τις σταγόνες της βροχής πάνω τους να λαμποκοπούν στον ήλιο κάνοντας τα διαμαντένια. Αυτή μα ήρεμη αίσθηση της συνέχειας, γαληνεύει την ψυχή. Γιατί  τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει έναν σπόρο από το να σκάσει μέσα από τη γη.Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει ένα μπουμπούκι από το να ανθίσει. Κανένας φόβος, κανένας θυμός...Καμιά καταστροφή...
Όλα σα να ξέρουν τον ρόλο τους σε τούτο τον κόσμο και τον ακολουθούν πιστά. Όλα, εκτός από το πιο λογικό πλάσμα του Πλανήτη...Όλα τα πλάσματα , εκτός από τον άνθρωπο...που ξεχνά να εμπιστευτεί και αντιστέκεται σε κάθε αλλαγή...


Μα ότι κι αν γίνει. Ότι κι αν φέρει ετούτη η ζωή...οι κερασιές θα ανθίζουν κάθε χρόνο, όπως πάντα...και θα σημάνουν τον έρωτα και τη ζωή και την ελπίδα.
Και θα σημάνουν ένας τέλος ανακουφιστικό. Το τέλος του Χειμώνα.Το τέλος του σκοταδιού. Γιατί οι κερασιές μπουμπούκιασαν κι αυτό σημαίνει πως θα ανθίσουν. Πως θα απλώσουν τα πέταλα στο φως και θα γεμίσει χρώματα και μυρωδιές η πλάση...όπως κάθε χρόνο. όπως πάντα...κι αυτό το "όπως πάντα" είναι πολύτιμο γιατί,  μυρίζει αιωνιότητα...

Καλημέρα αγαπημένοι. Σήμερα σταθείτε να παρατηρήσετε για δέκα μόνο δευτερόλεπτα, ένα μπουμπούκι σε ένα δέντρο...μόνο δέκα δευτερόλεπτα αρκούν για να αγγίξουμε το φως με την σκοτεινιασμένη ψυχή μας...Γιατί η ζωή κυλά...όπως πάντα, έτσι απλά...
                                                                                                                   Κατερίνα

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Το χάος των παιδιών!

Καμιά φορά γκρινιάζω για το χάος που δημιουργούν τα παιδιά στο σπίτι και  σπεύδουν όλοι παλιοί και νέοι γονείς να μου υπενθυμίσουν πως θα περάσει και θα μεγαλώσουν και θα φύγουν από το σπίτι και θα αποζητώ αυτό το χάος....
Δεν ξέρω μπορεί και να γίνει αλλά για να πω την μαύρη μου αλήθεια πως εγώ νομίζω πως ένα πράγμα δεν θα μου λείψει από τα παιδιά μου σαν μεγαλώσουν και με το καλό φύγουν από το σπίτι κι αυτό είναι το χάος τους!!!
 Ω! οι τύποι είναι απίστευτοι, πληθωρικοί και έχουν εξαπλωθεί παντού μέσα στο σπίτι. Από την τουαλέτα μέχρι την κουζίνα.....

Με κουράζει αυτό και με αποδιοργανώνει παρόλο που δεν είμαι καθόλου από εκείνες τις σούπερ τακτικές γυναίκες και ξέρω πως τα παιδιά χρειάζονται το χώρο τους και πως το σπίτι είναι μέρος για να το ζεις, να το βιώνεις και να νιώθεις άνετα. Είναι αδύνατον να είναι όλα κολαριστά και τσιτωμένα κι εγώ έχω πάρει τις αποφάσεις μου και δεν τρελαίνομαι με τέτοιες εικόνες....
Αλλά κάποιες φορές που είμαι τόσο κουρασμένη και γυρνώ τόσο αργά και θέλω απλά να ξεκουράσω το μυαλό μου και γύρω επικρατεί το απόλυτο χάος....ε! μου ρχεται να βάλω τα κλάματα.

Το σπίτι μένει τακτοποιημένο μόνο για λίγο και παρόλο που από μικροί τακτοποιούν και καθαρίζουν τα δωμάτια τους και τώρα έχουν ευθύνες και για το υπόλοιπο σπίτι πια, παρόλα αυτά είναι εντυπωσιακό το πως μπορεί να έχουμε άλλες συνήθειες και να τους πιέζουμε προς αυτές  στο να είναι δηλαδή τακτικοί με τα δωμάτια τους ή καθαροί με τα ρούχα τους και μπορεί να υπάρχουν κανόνες που τους γνωρίζουν τόσο καλά όπως το οτι δεν αφήνουμε ποτέ άπλυτα ρούχα στο δωμάτιο μας, ή πως συμμαζεύουμε κάθε βράδυ το δωμάτιο μας πριν κοιμηθούμε κλπ κλπ....κι όμως...πάντα όλα αυτά ανατρέπονται με κάθε ευκαιρία και αυτό προκαλεί ένταση και νεύρα,

Είναι επίσης εντυπωσιακό το πως τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να σαμποτάρουν την ρουτίνα που ξέρουν πως υπάρχει στην ζωή τους από τη μέρα της γέννησης τους και πως πρέπει να τους υπενθυμίζουμε καθημερινά, πράγματα που γνωρίζουν κι έχουν ακούσει χίλιες φορές. Κι όλες αυτές οι ωραίες συμβουλές για το πως να περιλαμβάνουμε τα παιδιά στην καθαριότητα του σπιτιού και να τους δίνουμε δουλειές κι ευθύνες...όοοολα τα κάναμε κι όοοολα τα ακολουθήσαμε κατά γράμμα και ξέρουν ακριβώς τους κανόνες του σπιτιού μας, πότε κάνουμε μπάνιο, που τρώμε, πως καθαρίζουμε, κι οι ευθύνες είναι μοιρασμένες όσο πιο δίκαια γίνεται όπως και τα δικαιώματα...μα!παρόλα αυτά οι μικροί άνθρωποι έχουν βρει τον τρόπο με κινήσεις απλές και αβίαστες να κατακρεουργούν το πρόγραμμα και την ρουτίνα και να αποδομούν όλους τους κανόνες καθαριότητας και τάξης που υπάρχουν στο σπίτι!


Κάποτε ήμουν η μόνη που γκρίνιαζα γι 'αυτό το θέμα κι όλοι με θεωρούσαν απλά κολλημένη, μέχρι που έγινε κάτι μαγικό!
Θυμάμαι κάποια φορά που παραπονιόμουν εκνευρισμένη για το χαμό και ο μπαμπάς τους κατέβαινε με φόρα τις σκάλες επισημαίνοντας μου έντονα, πως είμαι υπερβολική και πως είναι παιδιά κι επιτέλους είναι λογικό κάποια παιχνίδια να υπάρχουν πεταγμένα στο σαλόνι μας...κι εκεί στο τελευταίο σκαλοπάτι...κάρμα! πάτησε ένα αυτοκινητάκι...ο κεραυνός Mc Queen ήταν! και η τούμπα του ήταν αξεπέραστη. Σηκώθηκε ολόκληρος στον αέρα και έπεσε με όλη του την δύναμη οριζόντια στο πάτωμα και ο θόρυβος θα μου μείνει αξέχαστος. Η κωλοτούμπα ήταν επική όπως και το έκπληκτο γέλιο μου, που ακούστηκε στον ουρανό!!!
Σηκώθηκε σαν σπασμένος από το πάτωμα με μάτια ορθάνοιχτα σαν να μην πίστευε αυτό που μόλις του είχε συμβεί...κι η φωνή του άμεση, ουσιαστική και αξέχαστη...."Αν ξαναδώ παιχνίδια πεταμένα  στο πάτωμα θα γίνει ΧΑΜΟΟΟΟΟΟΟΣ"
"Ποιος είναι υπερβολικός τώρα;" Ήθελα να τον πειράξω μα ήταν τόσο θολωμένο το μάτι του καθώς έτριβε την μέση του που δεν τόλμησα, αλλά ούτε και μπορούσα αφού γελούσα υστερικά τόσο δυνατά που μου κόπηκε η ανάσα, βλέποντας τον να φεύγει κουτσαίνοντας ενώ μου ψιθύρισε δήθεν θυμωμένα περνώντας από δίπλα μου "Είσαι κωλόπαιδο!" Ναι ήμουν! Αλλά από τότε, κέρδισα έναν σύμμαχο που δεν με θεωρεί πια υπερβολική! Να 'σαι καλά Κεραυνέ...

Ναι, τα παιδιά εννοείται πως έχουν το δικαίωμα να ζουν στο σπίτι με τον ίδιο τρόπο που ζούμε κι εμείς και να αφήνουν τα πράγματα τους παντού και να έχουν παιχνίδια και βιβλία και χιλιάδες μικρά playmobil παντού και μικρές κατασκευές και ζωγραφιές και βρωμερά λαστιχένια πλάσματα όπως αράχνες, φίδια κι αρουραίους που κρύβουν στις γωνίες και με κάνουν να τρομάζω σαν χαζή κάθε φορά τόσο που σχεδόν κλαίω κι εκείνοι κλαίνε από τα γέλια και τα μαξιλάρια αντί να είναι στους καναπέδες να είναι τοποθετημένα στο αυτοσχέδιο φρούριο στη μέση του σαλονιού και καταλαβαίνω πως είναι παιδιά και θα κάνουν χαμό και ξέρω πως όλα αυτά δεν θα κρατήσουν για πάντα και το ξέρω πως θα μεγαλώσουν και θα φύγουν και φεύγοντας θα πάρουν πολλά που θα μου λείψουν, μα χαίρομαι που θα πάρουν και τα άπλυτα τους και το χάος τους κι όλα αυτά τα κομματάκια lego που είναι παντού, μα παντού... κι αυτά είναι λίγα από εκείνα που καθόλου δεν θα μου λείψουν!


Ω ναι! Αυτό που δεν θα μου λείψει ποτέ είναι η φρίκη του μόνιμα ακατάστατου σπιτιού, όταν γυρίζω αργά και βρίσκω παντού πεταγμένα πράγματα κι όταν έχω λίγες ώρες για ξεκούραση κι αυτές πρέπει να κάνω φασίνα...
Νομίζω πως τότε θα κερδίσω τόσο χρόνο που θα ξεκινήσω καινούρια χόμπι!!!
Μα ως τότε...κάνω κουράγιο και στέλνω και τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλους σας! Κουράγιο θα περάσει...κι αν υπάρχει μια συμβουλή που έχω να δώσω πέρα από την υπομονή, είναι δυο λέξεις....Ένα σύστημα που χρησιμοποιούσαμε στην θεραπευτική κοινότητα Ιθάκη όταν ο χρόνος μας πίεζε..."Μισοί χρόνοι".
Τι εννοούμε με αυτό;

Εννοούμε πως κάνουμε όλα όσα έχουμε να κάνουμε αλλά σε μισούς χρόνους. Αν είχαμε δηλαδή δέκα λεπτά για κάτι, το κάνουμε σε πέντε και πάει λέγοντας. Πως γίνεται αυτό; Γίνεται αν αντί να περπατάς τρέχεις...Όχι δεν κάνεις απλά γρήγορα, τρέχεις!!!
Χαζό ε; Ναι μα ως εργαζόμενη μαμά, αυτή η μέθοδος είναι η μόνη που μου εξασφαλίζει λίγο χρόνο ξεκούρασης. Αυτό και η σωστή μεθοδική και συνεχής οργάνωση, την οποία έχω σιχαθεί τόσο πολύ που νιώθω πως σαν τελειώσει αυτή η ζωή του εργαζόμενου γονιού θα ζήσω για λίγα χρόνια στο απόλυτο χάος έτσι από αντίδραση!

Καλημέρα αγαπημένοι...Το να ζω με δυο μωρά και μετά με δυο νήπια και μετά με δυο παιδιά πέρασε σε άλλη φάση....και τώρα ζούμε σε ένα σπίτι με  μια καραμπινάτη εφηβεία και μια καραμπινάτη προεφηβεία και με το χάος τους...Θυμάστε το χάος στο κεφάλι ενός έφηβου; ε! Αυτό το χάος έχει και στη ζωή και στο δωμάτιο του...Θέλει δυο ζωές  για να τα προλάβω όλα αυτά τα "χάη"
αγαπημένοι....Δυο ζωές με μνήμη χρυσόψαρου! Να μην θυμάμαι, να μην θυμώνω, να είμαι ζεν!

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε...κοιταζόμαστε μόνο με πόνο και κατανόηση, όλοι εμείς οι απελπισμένοι...Σας νιώθω!
Καλημέρα, καλό μήνα και κουράγιο....Κι αυτό θα περάσει!
                                                                                                                         Κατερίνα

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Η θάλασσα κι ο κυματοθραύστης...

Είχε έναν αέρα τρελό κι ήξερα πως αυτό το κορίτσι θα ήταν άγριο πολύ κι όμορφο και πήγα να την βρω...Παράτησα ότι δουλειά είχα στη μέση κι έφυγα για μισή ώρα...έτσι για να νιώσω την  ένταση και την αναστάτωση της.

Στάθηκα εκεί καθώς ο αέρας φυσούσε με τόση δύναμη που σήκωνε ψηλά τα κύματά της κι έπειτα έσκαγαν με δύναμη τεράστια πάνω στο τσιμέντο του λιμενοβραχίονα. Τόση τρομακτική δύναμη...Πήγαινα κοντά όσο πιο κοντά μπορούσα για μια ακόμη φωτογραφία, για μια ακόμη στιγμή κι ο αέρας με τραβούσε προς τα πίσω κι εκείνη μαγικά με έσπρωχνε προς τα μπρος....

Κοντά της γεννήθηκαν σπουδαίοι ποιητές. Δίπλα της γράφτηκαν αριστουργήματα και  αναδύθηκαν έρωτες. Εκεί κοντά της δημιουργήθηκαν οι πρώτες δονήσεις του κόσμου. Άνθρωποι αγάπησαν, αγαπήθηκαν χάθηκαν μέσα της. Στις αμμουδιές της γραμμένη ιστορία της ζωής...

Ήταν μια μέρα δώρο...μια στιγμή δώρο! Σαν μιλάς με ανθρώπους που βιώνουν πράγματα αδιανόητα...όλα ξαφνικά μηδενίζουν. Η ζωή όπως την ξέρεις χάνει το νόημα της και το ψάχνεις αλλού. Σε άγρια κύματα, σε σκληρούς αγέρηδες, σε κυματοθραύστες... 

Σαν να στέκεσαι ανάμεσα σε μια αντίσταση, σε μια αναμέτρηση αγέρωχη...Ποιος θα νικήσει; Το τέλος ή η αρχή;
Αναρωτιέμαι και ψάχνω και γεμίζω το μυαλό μου σκιές κι εκεί δίπλα σε τούτα τα άγρια κύματα όλα γίνονται απλά κι ουσιώδη!

Εκείνη φουσκωμένη και δυνατή.Τολμούσε, διεκδικούσε, γέμισε με ένταση κι ύστερα άδειαζε πάνω του! Την δυνάμωναν οι αγέρηδες κι ο αγριεμένος ουρανός....Και ξεδίπλωνε εκείνη, ένιωθε ατρόμητη και δώστου ξεσπούσε πάνω του...
Στον κυματοθραύστη του λιμενοβραχίονα. Κι εκείνος, την άντεχε. Την δεχόταν. Την περίμενε...

Αν δεν ήταν εκείνος η ένταση της δεν θα ήταν τόσο φανταχτερή. Το θέαμα δεν θα ήταν τόσο τρομακτικό και φαντασμαγορικό καθώς τα κύματα που έσπαγαν πάνω του σηκώνονταν ψηλά και σκέπαζαν τις βάρκες...Όχι, αν δεν ήταν εκείνος...τίποτε δεν θα είχε νόημα. Καμιά φουρτούνα. Κανένας αέρας. Κανένας θυμός...Τα κύματα της θα ξεθύμαναν στην ακτή έτσι απλά χωρίς κανένα παραπανίσιο θέαμα. Χωρίς όλο αυτό που είχα την ευκαιρία να απολαύσω ακριβώς γιατί υπήρχε εκείνος ο κυματοθραύστης να βάλει το όριο. Να ορίσει το τέλος της έντασης της και ορίζοντας το, να το κάνει απλά εκρηκτικό!!!


Ήταν μια απίθανα δύσκολη και απόλυτα δημιουργική ημέρα....κι ενώ ξεκίνησε με θλίψη, είχε μέσα της εκείνα τα τριάντα λεπτά εσωτερικότητας καθώς μουσκεμένη από τα κύματα και παγωμένη από τον αέρα, έμεινα εκεί να θαυμάζω την ένταση της. Την πίεση της. Την δύναμη της, που γινόταν πελώρια μπροστά στην στωικότητα, την αντίσταση και την αποδοχή ενός κυματοθραύστη!
Κι η θλίψη φούσκωσε μέσα μου κι έγινε οργή κι έμοιαζε τόσο με την οργή εκείνης...
Ποιος θα νικήσει σε τούτο το αρχέγονο παιχνίδι;
Εκεί στην άκρη του ματιού μου ανάμεσα στο χάος και στο χαμό...ένα μικρό ουράνιο τόξο. Οι σταγόνες, οι ακτίνες του ήλιου, ο αέρας, οι αντανακλάσεις...όλα μαζί δημιούργησαν ένα ουράνιο τόξο ακριβώς μπροστά στο λιμενοβραχίονα...ακριβώς μπροστά μου!
Χαμογέλασα σχεδόν ευτυχισμένη. Ποιος θα νικήσει σ'αυτό το παιχνίδι;


Η απάντηση ξεπήδησε από μέσα μου, σαν μια κραυγή! Κανείς....να μην νικήσει κανείς. Σε κάποια παιχνίδια μπαίνουμε για τη χαρά του παιχνιδιού. Για την χαρά του ανταγωνισμού που κάποιες φορές, κρύβει κάτι σχεδόν ερωτικό. Κάποια παιχνίδια τα παίζουμε όχι για να νικήσουμε μα για να νιώσουμε!
Ο φόβος της ήττας μας στερεί τη χαρά, την τόλμη, το ίδιο το παιχνίδι...

Κοίταξα βαθιά μέσα στα κύματα της. Ένιωσα την ένταση της και δεν ήταν πια θυμός. Ήταν παιχνίδι, ήταν ξέσπασμα, ήταν χορός. Ζωή ήταν! Αυτό ένιωσα Ζωή!
Ούτε θλίψη, ούτε πάλη, ούτε θυμός, ούτε αντίσταση, ούτε αναμέτρηση γαμώτο! Έρωτας ήταν.  Ο Έρωτας μιας θάλασσας...με έναν κυμματοθραύστη...

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλημέρα και σε 'σένα...Ακούς; Δεν είναι αναμέτρηση. Παίξε! Παίξε μέχρι να μείνεις ξέπνοος...μόνο παίξε!
                                                                                                                         Κατερίνα

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Invest in You!

Πάει αρκετός καιρός που για πρώτη φορά σκέφτηκα έτσι! Πάντα άκουγα τους άλλους που ήταν πιο σημαντικός ο λόγος ή η εμπειρία τους. Που ήταν πιο έξυπνοι, πιο ταλαντούχοι. Πάντα είχαν καλύτερη και πιο εμπεριστατωμένη άποψη, μεγαλύτερη εμπειρία, περισσότερες ικανότητες, καλύτερη εκπαίδευση, ήταν ίσως πιο ταλαντούχοι ή πιο προικισμένοι...Πάντα οι άλλοι είχαν κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο.
Μα θυμάμαι μια μέρα έτσι ξαφνικά που αποφάσισα κάτι που μου άλλαξε απλά τη ζωή. Είχα ήδη πάρει μια απόφαση που με είχε ξεβολέψει. Είχα κάνει μια προετοιμασία που με είχε ετοιμάσει με έναν τρόπο καθώς οι επιλογές μου με έφεραν μπροστά σε μιαν ανάγκη και βρέθηκα στην κυριολεξία στριμωγμένη στον τοίχο.  Η θα ρίσκαρα ολοσχερώς ή θα καθόμουν στα αυγά μου και θα έχανα ολοσχερώς....
Φοβόμουν. Ένιωθα λίγη κι έψαχνα σημάδια. Τι θα έκανε εκείνος ή ο άλλος,  τι θα σκεφτόταν πως θα δρούσε...
κι ύστερα για πρώτη φορά γύρισα τo φως προς τα εμένα....άσε τι κάνουν οι άλλοι...τι κάνεις εσύ σκέφτηκα.... Τι κάνεις όλη μέρα; Πόσες ώρες δουλεύεις και πόσες ώρες είσαι ξαπλωμένη στον καναπέ; 
Πόσο κυνηγάς τα όνειρα σου; Πόσο δουλεύεις για αυτά πέρα από το μιλάς για αυτά συνήθως με απογοήτευση γιατί δεν γίνονται πραγματικότητα; Πόσο οικτίρεις την τύχη σου νιώθοντας πως δεν σε θέλει;  Πόσο καιρό ξοδεύεις στην μίρλα πως είσαι άτυχη ενώ οι άλλοι είναι επιτυχημένοι επειδή είναι τυχεροί; Τι καινούριο έκανες φέτος; Σε τι εκπαιδεύτηκες; Τι νέο έμαθες; Πόσο χρόνο αφιέρωσες στη γνώση; Πόσο μελέτησες; Πόσο διάβασες; Πόσο έμαθες;
Τι έκανες για το σώμα σου; Πόσο πίεσες τον εαυτό σου; Πόσο άλλαξες; Πόσο μόχθησες;
Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως είμαστε οι επιλογές μας και τότε πόνεσα γιατί είχα πάρει ένα σημαντικό ρίσκο να αλλάξω την ζωή μου και πάλι μετά από αυτό τρόμαξα και λούφαξα στην τρύπα μου.

Πάλι έκανα αυτά που ήξερα, τα γνώριμα, τα απλά, τα καθημερινά, και πάλι έφταιγε η τύχη μου....Τι ωραίο πράγμα να τα ρίχνεις όλα στην μαύρη σου την τύχη!
Τι καλά να είσαι άτυχος!!!

Και τότε όλη η εκπαίδευση που είχα πάρει, όλα όσα είχα μάθει από εμπνευσμένος δασκάλους σαν να ξύπνησαν μέσα μου και μου ζήτησαν το λόγο. 
Ήμουν τεμπέλα. Ήμουν φοβιτσίαρα, ήμουν γκρινιάρα, ήμουν λίγη για τα ταλέντα που μου δόθηκαν... Κρίμα που δόθηκαν σε εμένα γιατί δεν ήμουν άξια να τα αναπτύξω γιατί, ήμουν μικρή και δεν έλεγα να μεγαλώσω.
Κατάλαβα πως αυτό που με βασάνιζε ήταν η μοναξιά. Ήξερα να δουλεύω με άλλο τρόπο, πάντα μέσα σε ομάδες και ξαφνικά έπρεπε να πάρω όλες τις αποφάσεις μόνη μου...Πως θα έκανα brainstorming μόνη μου; Πως θα ήξερα ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Πως θα ήξερα ποια κατεύθυνση να πάρω χωρίς ανθρώπους δίπλα μου να μου φωτίζουν διαφορετικές κατευθύνσεις;
Ξόδευα την ενέργεια μου στο φόβο!
Στα ίσως, στα μπορεί, στα δεν, στα αποκλείεται, στα όχι!
Και θυμήθηκα όλους εκείνους που εγώ θεωρούσα τυχερούς....αδικώντας τους γιατί εκείνοι τα είχαν καταφέρει μοχθώντας!
Θυμήθηκα έναν υπέροχο εκπαιδευτή μου, που έλεγε πως η τύχη είναι το αντάμωμα της ευκαιρίας με την σκληρή δουλειά κι εγώ είχα κρατήσει την λέξη "ευκαιρία" κι είχα σβήσει το "σκληρή δουλειά". Πως θα ερχόταν η ευκαιρία χωρίς προσπάθεια;

Και για πρώτη φορά αντιλήφθηκα τι σημαίνει σπατάλη ενέργειας!
Έπρεπε να σταματήσουν όλα στο μυαλό μου για να το αντιληφθώ! Και σταμάτησαν. Σίγησε η γκρίνια μέσα μου...και η αυτοκριτική μου με πόνεσε. Το κακομαθημένο παιδί επιτέλους το βούλωσε και την θέση του πήρε εκείνη η γυναίκα που μιλούσε τόσο ωραία στους άλλους για δράση! Δράση! Που ήταν λοιπόν η δική μου δράση!
Βουλιαγμένη στον καναπέ, δέκα κιλά πιο παχιά, με ένα σώμα μαλθακό και βαρύ, με μια διάθεση αρνητική, έγινα μια μαμά και μια σύντροφος κι εγώ....που ήμουν εγώ που ήταν οι ανάγκες και τα θέλω μου. Που ήταν τα όνειρα μου;
Είχα και πάλι χαθεί γιατί δεν προλάβαινα. Δεν είχα χρόνο, είχα ένα σπίτι να φροντίσω και μια οικογένεια και όλα τα άλλα που είχαν προτεραιότητα κι εγώ σαν να μην είχα το δικαίωμα να έχω χρόνο για εμένα, μα ήταν ψέμα. Ήταν κι η γαμημένη κρίση στη μέση κι εμένα μου ήρθε η έμπνευση να αλλάξω την ζωή μου και να ξεβολευτώ εν μέσω κρίσης και πως θα γινόταν αυτό! Έφταιγε λοιπόν κι η κρίση!!!!Μα κι αυτό ψέμα ήταν!

Δικαιολογία ήταν για να μένω πίσω. Για να γκρινιάζω και να νιώθω ασήμαντη, απαρατήρητη σε δεύτερη μοίρα....Για να νιώθω πως κανείς, δεν με καταλαβαίνει και κανείς δεν με σκέφτεται και δεν θα έρθει κανείς να με σώσει....Δικαιολογία ήταν για να κοιτάζω πάντα πέρα από εμένα...
Ήταν βράδυ θυμάμαι κι ήταν ένα βράδυ δύσκολο. Άρχισα να θυμάμαι πως ήμουν τότε που έκανα περισσότερο, αντί να σκέφτομαι περισσότερο. Πως ήμουν τότε που ήμουν επίμονη και μεθοδική και ενθουσιώδης με τον εαυτό μου. Τότε που δεν μετέθετα δουλειά για αύριο. Ούτε έβαζα τον εαυτό μου και τις ανάγκες μου στο περιθώριο....
Σκεφτόμουν πως έχω επενδύσει σε σχέσεις, σε παρέες, σε ανθρώπους, σε σπουδές, σε εκπαίδευση και όλα αυτά θα πήγαιναν χαμένα γιατί....ποτέ τελικά δεν επένδυσα σε εμένα!
Κι έγινε μέσα στο μυαλό μου μια έκρηξη!
Εκείνη ακριβώς την στιγμή της μοναξιάς και την κριτικής μου ένιωσα πως βρήκα το κλειδί. Σκέφτηκα για πρώτη φορά πως θα επενδύσω σε εμένα! Γιατί αν δεν επένδυα εγώ σε εμένα, πως  περίμενα να το κάνουν οι άλλοι;

Γιατί όχι εγώ; Γιατί δεν ήμουν για εμένα μια καλή επένδυση;
Τι δεν είχα, τι δεν μπορούσα, σε τι δεν ήμουν ικανή; Κι άλλαξα  σε μια στιγμή τον τρόπο προσέγγισης θυμούμενη την εκπαίδευση μου! Κι έτσι επικεντρώθηκα σε αυτά που μπορώ, σε αυτά που ήμουν ικανή, σε αυτά που έχω....και σκέφτηκα πως ναι ήμουν μια καλή επένδυση κι άξιζε να επενδύσω σε εμένα!

Άρχισα να περπατάω κι ύστερα να τρέχω, άρχισα να διαβάζω ξανά, άρχισα να γράφω. Άρχισα να εκπαιδεύομαι ξανά, άρχισα να έχω ενέργεια. Βγήκα από το σπίτι και σταμάτησα να είμαι απομονωμένη ανοίγοντας τον κύκλο μου κι εμπλουτίζοντας τον με νέους ανθρώπους....κι άρχισα να ζω ξανά!

Φέτος έχουμε όλοι πολλές δικαιολογίες να μην πάμε μακριά. Να μην αγγίξουμε όνειρα. Μα πως να αγγίξεις κάτι αν δεν μοχθήσεις γι' αυτό!
Για να γίνεις κυνηγός ονείρων ένα πράγμα χρειάζεται μονάχα...να πιστέψεις σε εσένα. Να επενδύσεις σε εσένα!

Αυτή είναι η λατρεμένη μου φωτογραφία!Εικόνα απόλυτης έμπνευσης για εμένα! Όλυμπος. 


Έχεις περπατήσει πέντε δύσκολες ώρες μπορεί και παραπάνω για έναν που δεν έχει την στοιχειώδη  φυσική κατάσταση. Νιώθεις κουρασμένος. Τα πόδια να πονούν, τα γόνατα να τρέμουν. Μπαίνεις στο δύσκολο κομμάτι του μονοπατιού. 
Δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις κι είσαι ήδη ταλαιπωρημένος πολύ! Είσαι στην μέση. Θέλεις να γυρίσεις πίσω, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν έχει νόημα κι ίσως τα καταφέρεις...γιατί είναι πιο βολικό αυτό από το να συνεχίσεις να ανεβαίνεις, να ιδρώνεις, να πονάς, να λαχανιάζεις, να φοβάσαι, να μοχθείς....Ναι, είναι πιο βολικό το να σταματήσεις απλά!

Μα είσαι εκεί στην μέση έχεις μπροστά σου δρόμο ανηφορικό και δύσκολο. Πολύ πιο δύσκολο από αυτό που έχεις ήδη ζήσει. Δεν ξέρεις τι έρχεται, τι θα φέρει το βουνό. Αν θα μπορείς, αν θα αξίζει, αν σε βοηθήσουν οι συνθήκες, αν σε βοηθήσει το σώμα σου αν αν αν...και βλέπεις αυτή τη ταμπέλα κι η καρδιά σου βγάζει φτερά. Γιατί είσαι ζωντανός. Γιατί δεν είσαι βουλιαγμένος στον καναπέ, αραχτός στην καφετέρια, στην ταβέρνα, στους καφέδες, με ένα τσιγάρο στο χέρι κι ένα τασάκι στη μύτη σου....
Γιατί είσαι εκεί ολοζώντας και ανεβαίνεις. Ανεβαίνεις!!!Ανεβαίνεις ρε μάγκα!!!!Όχι γιατί ξέρεις πως μπορείς, μα γιατί ξέρεις πως θέλεις!
Είσαι εκεί στη μέση του πουθενά και τραβάς προς τις κορυφές...Ακούς; Τις κορυφές σου, γαμώτο!!!!!

Φέτος...βρες το όνειρο σου και προκάλεσε τον εαυτό σου!
Φέτος βρες την κορυφή σου και τράβα να την συναντήσεις. Εκεί είναι!
Φέτος ανέβα το γαμημένο βουνό σου. Σταμάτα να το βλέπεις από μακριά και  πήγαινε να το ανέβεις.
Δεν φταίει ο άλλος, δεν φταίει εκείνος, δεν φταίει η ζωή, η τύχη, η συγκυρία....δεν φταίει κανείς. Εσύ φταις! 
Πάρτο απόφαση και θυμήσου πως δεν γεννήθηκες σε εμπόλεμη ζώνη. Δεν σου έφερε ανεπανόρθωτες συμφορές η ζωή. Είσαι ήδη τυχερός! Έχεις δυο χέρια, δυο πόδια, κι ένα μυαλό!
Είσαι ένας κανονικός άνθρωπος, με κανονικές δυνατότητες κι άπειρες ευκαιρίες που αφήνεις ανεκμετάλλευτες γιατί δεν σε πιστεύεις....Φέτος...κάνε κάτι διαφορετικό γαμώτο! Φέτος πίστεψε σε εσένα....
Wood and Stone by Lts
Οι κορυφές περιμένουν... Ακούς; Είναι εκεί και περιμένουν. Κυνήγησε τες! Φέτος κάνε κάτι διαφορετικό...Επένδυσε σε εσένα! Όχι στους άλλους, τους έξυπνους, τους σημαντικούς, τους πιο ικανούς...όχι στους άλλους, μα σε εσένα. Επένδυσε σε εσένα γαμώτο! Κάνε τον εαυτό σου περήφανο!

Καλημέρα αγαπημένοι...μια νέα χρονιά.Πολλές νέες ευκαιρίες. Ανασκουμπωθείτε....ξεκινάμε!
                                                                                                                          Κατερίνα

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πρώτη ανάρτηση του νέου χρόνου!

Πρώτη ανάρτηση του νέου χρόνου και σκέφτομαι πως να αρχίσω...Να αρχίσω ανοίγοντας ή κλείνοντας;
Αποχαιρετώντας ή καλωσορίζοντας;
Πάντα οι μέρες εκείνες οι μέρες του αντίο είναι μέρες τρεξίματος και άγχους και σπάνια μπορώ να σταθώ να σκεφτώ να κάνω έναν συναισθηματικό απολογισμό, να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να πει αντίο! Συνήθως τρέχω να προλάβω και φτάνει η ώρα που ο χρόνος φεύγει και κυριαρχεί ο ενθουσιασμός κι οι προσδοκίες του καινούριου... Έτσι συνήθως ποτέ δεν λέω αντίο!

Ποτέ δεν θυμάμαι να πω ευχαριστώ....Αντίθετα γεμίζω με ευχές το μυαλό και την καρδιά μου κι η ματιά μου ούτε πέφτει θαρρείς σε αυτό που φεύγει...

Έτσι και φέτος!  Γεμίσαμε τον χρόνο με δουλειές και τρεξίματα. Μαγαζιά και τρέλα να προλάβουμε να γίνουν όλα...Πως είναι δυνατόν να μην γίνουν όλα; Πως είναι δυνατόν να κάνουμε εκπτώσεις σε μια τέτοια γιορτή;
Μπήκαμε στην κουζίνα με ενθουσιασμό να ετοιμάσουμε, να ψήσουμε, να φουρνίσουμε, να γεμίσουμε το σπίτι χαρά μιας και θα περιμέναμε παρέα. Τα τελευταία δημιουργικά ψησίματα της χρονιάς σκεφτόμουν καθώς σκουντουφλούσαμε με το τρελό αγόρι στην κουζίνα....

Την παραμονή μπήκα κατάκοπη στην κουζίνα το πρωί κι ο ήλιος που έμπαινε από το παράθυρο γέμισε με χρυσό φως το γαλακτομπούρεκο που μόλις είχε σιροπιαστεί.... Το πιο γλυκό σημάδι για ένα τρυφερό αντίο σκέφτηκα και χαμογέλασα στον εαυτό μου! 
Κι αν με ρωτήσει κανείς τι κρατώ από την τελευταία εκείνη ημέρα είναι πιο πολύ αυτό...Ο χρυσός ήλιος στο μελωμένο γαλακτομπούρεκο....


Η τελευταία μέρα....Φωτιά να καίει, νταούλια και χάλκινα κι άνθρωποι να χορεύουν. Ζεστό  κρασί με κανέλα και χριστουγεννιάτικες μυρωδιές, στο octo, που μας ένωσε κι είδα ανθρώπους που αγαπώ κι είχα να δω καιρό και τους είδα εκεί στο μικρό καφέ που έχει σήμα το άπειρο!  Συμβολισμός μεγάλος....και Φίλοι και Γέλια κι Αγκαλιές.... 


Μια φίλη να χορεύει μόνη της στη μέση του δρόμου, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, με τα χέρια ανοιχτά και τα μάτια κλειστά...Η εικόνα ξάφνιαζε, μα αν ήξερες...αν ήξερες πως δέκα μέρες πριν είχε κάνει μια σοβαρή επέμβαση και πως λίγες μέρες πριν είχε πάρει καθαρά αποτελέσματα θα ένιωθες...
Θα ένιωθες πως αυτός ήτα ένας μοναχικός χορός ζωής κι εσωτερικού εξαγνισμού....Έτσι τον ένιωθα. Τα ήρεμα κυκλικά βήματα της με συγκινούσαν...τα κλειστά μάτια, τα χέρια απλωμένα σαν φτερούγες...
Η απόλαυση της ελευθερίας. Της απαλλαγής από έναν φόβο...Εικόνα μαγική εκείνος ο χορός...κι εκείνον κρατώ την ημέρα εκείνη! Τον χορό της δεύτερης ευκαιρίας. Την νέας αρχής...Ευλογία οι ανθρωποι!

Το σπίτι στολισμένο γιορτινό όμορφο. Τα κεριά αναμμένα κι εμείς έτοιμοι για την μεγάλη γιορτή....Για ένα αντίο κι ένα καλωσόρισες...



Στιγμές χαράς! Παιδιά που γελούν. Φίλοι και συγγενείς που αγκαλιάζονται. Ένα μπαλόνι  με ευχές που πετάει ψηλά και φωτίζει για λίγο τον σκοτεινό ουρανό...Αναμμένες μικρές φωτίτσες στα χέρια μας και ένα τραγούδι..."πάει ο παλιός ο χρόνος....ας γιορτάσουμε παιδιά και του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στην καρδιά....Καλή χρονιά Χρόνια πολλά"....



Οι πρώτες αγκαλιές. Τα πρώτα φιλιά του νέου χρόνου. Με ανθρώπους που αγαπάς κι εμπιστεύεσαι. Με ανθρώπους που νιώθεις να σε δένουν πολλά με ανθρώπους που θα ζήσεις μια νέα χρονιά γεμάτη με νέες περιπέτειες. Με ανθρώπους που η ζωή σας χάρισε μια σύνδεση. Πλάσματα πολύτιμα!
Μεγάλη ευλογία κρύβουν οι στιγμές αυτές οι αγαπημένες. Λίγη συγκίνηση κάπου εκεί καλά κρυμμένη...Πολλή χαρά και πολλά γέλια...



Ποτήρια τσουγκρίζουν και φωτογραφίες που δεν θα βγουν ποτέ σωστά γιατί τα παιδιά μας κάνουν πλάκα κάθε φορά που είμαστε έτσι ωραία στημένοι κι αστραφτεροί, διαλύοντας την εικόνα των "τυποποιημένων" φωτογραφιών μας....Δεν υπάρχει καμία που να φαινόμαστε όλοι ωραία και καθαρά...Μόνο θολές κουνημένες αστείες...που φανερώνουν χαρά. Μόνο χαρά!


΄Κι ύστερα εκεί κάπου κοντά στα ξημερώματα...ήρθε! Έφερε ένα γράμμα για δυο μικρά καλικατζαράκια που φέτος μεγάλωσαν και λίγο ξέχασαν...


Λίγο ξέφυγαν από το όνειρο και τη μαγεία...Το πρωί τους βρήκε να κοιτάζουν κάτω από το δέντρο.



Πάει το πρωινό ξύπνημα το πρώτο της νέας χρονιάς, όπου ερχόταν με ουρλιαχτά ενθουσιασμού...ΗΡΘΕΕΕΕΕΕΕ!!!! Πάει το χοροπηδητό στο κρεββάτι, πάει το τράβηγμα του παπλώματος, "ξύπνα μαμά ήρθε, ήρθε".... Πάει το "μπαμπά κοίτα κοίτα, έφαγε το κουλουράκι"...
Πάει το βλέμμα, το βλέμμα εκείνο το καθαρό που μόλις είχε δει το θαύμα! Πάει....
Η μαγεία...έφυγε...Ο ήχος στο "κουδουνάκι"...σίγησε...

Το γράμμα τους επανέφερε, σε αξίες που χάθηκαν στο ώριμο βλέμμα τους...με κοίταζαν συγκινημένοι. Απορημένοι. Μετανιωμένοι...που ξέχασαν. Που θεώρησαν δεδομένο κάτι που τελικά δεν είναι...."Ίσως είναι η ευκαιρία"  είπε ο μπαμπάς τους...Ευκαιρία σκέφτηκα, να καταλάβουν πως ακόμη και τα θαύματα χρειάζονται προσπάθεια...κι έρχονται μόνο αν είσαι αφοσιωμένος σε αυτά...
Μα η ουσία είναι πως ....πάει...ο παλιός ο χρόνος και το θαύμα...Εκείνο που είχαμε. Εκείνο που ζήσαμε...πάει και νιώθω ευλογία...Ευλογία που είχα την ευκαιρία να το ζήσω. Να το εκτιμήσω. Να το χορτάσω....

Την πρώτη μέρα του νέου χρόνου όλα έγιναν όπως πάντα. Σε ένα σπίτι στολισμένο, γιορτινό, γεμάτο φως.


Με τα χρωματιστά  χαρτιά σκισμένα και πεταμένα παντού! Το πρωινό ήρεμο και  νωχελικό από καναπέ σε καναπέ....



Το παραδοσιακό δικό μας τραπέζι. Οι γεύσεις μας.Οι στιγμές μας γύρω από αυτό. Η βασιλόπιτα...τα κεριά, η σιωπή, ο κλειστός κύκλος. Η μικρή μας οικογένεια. 





Είναι λίγα ακόμη τα χρόνια που θα το ζούμε αυτό. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν και φεύγουν. Μα μέχρι να γίνει αυτό αυτή η μέρα θα είναι πάντα δική μας, έστω κι αν τα χρόνια της κλέβουν τη μαγεία...Έστω κι αν δεν είναι πια πασπαλισμένα με χρυσόσκονη όπως παλιά...Εμείς θα την αναβιώνουμε και θα την ζούμε έτσι και τα παιδιά το περιμένουν. Κάθε χρόνο. Το περιμένουν και θυμούνται την κάθε λεπτομέρεια. Το αναμμένο κερί για την τύχη, τα καρυδάκια της σοφίας...τα μικρά δωράκια φροντίδας στο πιάτο, τις ευχές, τα δικά μας γιορτινά ποτήρια, τα τσουγκρίσματα, η γιορτινή μας ταινία, ο δική μας "ομάδα"....Μικρές ιεροτελεστίες χαραγμένες. Δικές μας. Τόσο δικές μας!

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες φως. Με μια πανέμορφη λαμπερή Θεσσαλονίκη. 





Με τους φίλους μας στο σουλάτσο, με τα παιδιά μας να αστειεύονται και να συνωμοτούν, κάνοντας όνειρα και κοινά σχέδια για ταξίδια και στιγμές που δεν θα παραλείψουμε να ζήσουμε παρέα, με γέλια ατελείωτα, με υποσχέσεις, με λόγια λόγια λόγια...κι ένα αντίο σαν έφυγαν όλοι μακριά!
Χέρια που κουνιούνται στον αέρα, αντίο προσοχή στο δρόμο...λίγα δάκρυα σε μάτια παιδικά...αγκαλιές σφιχτές και πέρασε...
Έφυγαν κι οι άνθρωποι κι οι λαμπερές ημέρες. Έφυγαν οι στιγμές,τα θαύματα τέλειωσαν, η μαγεία χάθηκε κι έσβησαν τα φωτάκια...

Η νέα χρονιά είναι πια εδώ! Το χαρτί άδειο ακόμη περιμένει να χαραχτούν πάνω του τα νέα σχέδια. 

Ατζέντα Ergo Despoina
Οι νέες υποσχέσεις, τα νέα όνειρα. Κούραση και ενθουσιασμός μαζί! Αγωνία και χαρά μαζί! Ελπίδα και φόβος μαζί!Θα τα καταφέρουμε; Θα μπορέσουμε; Θα αντέξουμε; Θα είμαστε μαζί; Θα σταθούμε άξιοι σε κάθε τι που θα διεκδικήσουμε; Σε κάθε τι που θα μας φέρει η ζωή, ο χρόνος, ο καιρός;
Και πάλι τι επιλογή έχουμε; Τι επιλογή δίνουμε στον εαυτό μας;

Για εμάς η επιλογή είναι πάντα μονόδρομος...Με εμπιστοσύνη! Η ζωή ξέρει.
Αφηνόμαστε στη νέα χρονιά όπως αφήνεται κανείς στον απαλό κυματισμό μιας καλοκαιρινής ηλιοφώτιστης θάλασσας. Με το μουρμουρητό των κυμάτων να σε νανουρίζει απαλά και το τρυφερό λίκνισμα, σαν να βρίσκεσαι στην ασφαλή μήτρα της μάνας σου... Τι να ελέγξεις; Τι να ορίσεις; Τι να προλάβεις;
Η ζωή ξέρει και σαν έρθει η ώρα με ένα απαλό ή ένα βίαιο "γλίστρημα" όλα θα γίνουν...και όλα θα έρθουν κι όλα θα συμβούν κι εσύ θα είσαι πρωταγωνιστής μιας ζωής που σε διάλεξε...γιατί έχει σχέδια για εσένα!
Ηρέμησε κι απόλαυσε, ένα ακόμη ταξίδι στο χρόνο, μια ακόμη χρονιά που έχει σήμα το άπειρο...
Κι όλα θα έρθουν. Όλα θα συμβούν. Όλα θα τα βρεις κι όλα θα σε βρουν...Η ζωή ξέρει το δρόμο. Ξέρει να σε οδηγήσει. Ξέρει να σε σταματήσει...Η ζωή ξέρει....
...κι όπως πάντα οι πρώτες μου κρυφές ευχές...η νέα χρονιά να μην "φέρει"....μπορούμε να αποκτήσουμε μόνοι μας όλα όσα χρειαζόμαστε...Η νέα χρονιά να μην πάρει...Μόνο αυτό! Κι όλα τα θαύματα μπορούν να συμβούν....Είμαστε έτοιμοι αγαπημένοι!!!

Η πρώτη ανάρτηση του 2018 είναι γεγονός! Καλή χρονιά σε όλους...Πάντα εδώ. Πάντα μαζί. Πάντα με γενναιοδωρία και καθαρότητα. Πάντα με υγεία και χαρά!!!!...και με ένα αντίο, σε εσένα που φεύγεις μόνος...Αντίο κι ένα πελώριο ευχαριστώ!
                                                                                                                          Κατερίνα

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Χριστούγεννα στο Πατρικό...Χριστούγεννα στην Πατρίδα!

Αυτά ήταν επισήμως τα πρώτα μας Χριστούγεννα στο Πατρικό! Τα πρώτα μας Χριστούγεννα, όπου όλη μαζί η οικογένεια, ενώθηκε και μαζεύτηκε κάτω από τη στέγη του πατρικού μας σπιτιού....

Ζώντας και μεγαλώνοντας με γονείς μετανάστες μαθαίνεις να υπερτονίζεις κάποια συναισθήματα...και κάποιες έννοιες να τις νιώθεις βαθιά! Όπως για παράδειγμα η λέξη πατρίδα...Στα αυτιά ενός μετανάστη η λέξη αυτή έχει ένα μεγαλείο, μια ιερότητα και φέρνει δάκρυα! Η λέξη πατρικό...το ίδιο!
Κάποιες φορές αυτή η ένταση των λέξεων, μπορεί να φαίνεται αστεία ή υπερβολική και μπορεί να είναι...Μα κανείς μπορεί να κρίνει αυτή την υπερβολή μόνο αν την νιώσει ως έλλειψη στο πετσί του....

Έτσι το να βρισκόμαστε όλοι μαζί μετά από τόσα χρόνια και η οικογένεια να γιορτάζει επιτέλους μαζί τα Χριστούγεννα, σημαίνει πως το όνειρο  της επιστροφής έγινε πραγματικότητα...
Οι πρώτοι μετανάστες έφυγαν τότε τα χρόνια εκείνα τα σκληρά, με το όνειρο να γυρίσουν...σε πέντε χρόνια, σε οκτώ χρόνια. Κι όσο τα χρόνια περνούσαν ο στόχος άλλαζε...σε δέκα χρόνια, σε είκοσι χρόνια...Κάποιοι δεν τα κατάφεραν ποτέ και κάποιοι εγκατέλειψαν το όνειρο της επιστροφής.Τα παιδιά τους μεγάλωσαν, σπούδασαν, παντρεύτηκαν εκεί που έφτιαξαν το νέο σπιτικό τους και τι νόημα είχε πια να επιστρέψουν στην πατρίδα, ενώ τα παιδιά που είχαν πια κάνει την δική τους οικογένεια, θα έμεναν πίσω; Το "όπου γης εκεί Πατρίς", έγινε σύνθημα σε πολλές οικογένειες και εδώ που τα λέμε ισχύει!

Μα οι δικοί μου γονείς επέτρεψαν στην Πατρίδα, μόλις λίγο καιρό πριν...και φέτος για πρώτη φορά στολίσαμε το πατρικό...Το πατρικό που δεν το ζήσαμε ποτέ ουσιαστικά, μα το νιώθουμε έτσι, γιατί είναι το σπίτι των προγόνων μας!

Τι σημαίνει λοιπόν το να κάνεις γιορτές εκεί;...Τι σημαίνει το να κάνεις Χριστούγεννα επιτέλους στο πατρικό;


Σημαίνει πως η μαμά έχει φορέσει στο καθαρό σπίτι όλα τα σεμεδάκια και τα κοφτά της. Σημαίνει πως έχει βγάλει από τα ντουλάπια τα σκονισμένα από χρόνια γυαλικά της κι έχει γεμίσει τα βάζα της με λουλούδια και το σπίτι είναι ζωντανό!



Σημαίνει πως ξυπνάς το πρωί και το σπίτι είναι υπέροχα σιωπηλό, καθώς ακόμη κοιμούνται όλοι...Μα ο μπαμπάς έχει ξυπνήσει νωρίς κι έχει ανάψει το τζάκι και ακούς τη φωτιά να τριζοβολά. Μυρίζει φρέσκο καφέ και βάζεις να πιεις μια κούπα τρώγοντας τα μελομακάρονα της μαμάς που έχεις να φας...χρόνια!




Έχουμε βέβαια κάνει πολλά Χριστούγεννα μαζί, όσο ζούσαν στην Γερμανία, μα οι γονείς μας πάντα δούλευαν και μάλιστα τις γιορτές πολύ περισσότερο. Αυτό σήμαινε πως ήταν πάντα πολύ κουρασμένοι, ιδίως αυτές τις μέρες. Πολύ αγχωμένοι, με περιορισμένο χρόνο να  ξεκουραστούν, να χαρούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους...

Μα τώρα, τώρα η μαμά για πρώτη φορά μετά από  πενήντα συνεχόμενα χρόνια ως σκληρά εργαζόμενη μετανάστρια, δεν δουλεύει πια και γέμισε το σπίτι γλυκά! Βγήκαν από τα κουτιά στολίδια που είχαμε να δούμε μέχρι και είκοσι χρόνια...και στολίσαμε το σπίτι. Το παλιό, νέο τους σπίτι!



Σημαίνει πως ο μπαμπάς, δεν θα ξυπνήσει χαράματα όπως έκανε εξήντα ολόκληρα χρόνια τώρα, για να βγάλει τη βάρδια στο εργοστάσιο ή για να ανοίξει το μαγαζί τους όπως τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα θα ξυπνήσει πιο μπροστά από όλους για να ζεστάνει το σπίτι, για να ξυπνήσουν τα παιδιά και να χαρούν με τη φωτιά στο τζάκι και τον ζεστό καφέ.
Σημαίνει πως θα καθόμαστε το πρωί αγουροξυπνημένοι δίπλα δίπλα και δεν θα έχουμε να πούμε πολλά γιατί δεν θα χρειάζεται να τα πούμε μονοκοπανιά...Θα έχουμε και το αύριο και το μεθαύριο....κι όλες οι μέρες θα είναι πια δικές μας!

Χριστούγεννα στο πατρικό σημαίνει θαλπωρή. Ποτήρια που τσουγκρίζουν, γεύσεις που μυρίζουν μαμά. Σημαίνει πως η γειτονιά αφήνει στην πόρτα μαρούλια και λαχανικά, ο καθένας ότι έχει από τους μπαχτσέδες του και σημαίνει πως θα έρθουν φίλοι να φέρουν χειροποίητα γλυκά και κουλουράκια, έτσι για τη χαρά του να δίνεις και "για να φάνε τα παιδιά", όπως λένε όλες οι γιαγιάδες γειτόνισσες, αφήνοντας σε σακουλάκια καραμέλες που δεν ήξερα πως κυκλοφορούν ακόμη!

Σημαίνει πως όλα τα εγγόνια θα είναι μαζί, σχεδόν όλη μέρα με τις πιτζάμες και θα σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ με τις φωνές και τα γέλια τους να σε νανουρίζουν τρυφερά...



Σημαίνει πως η βόλτα θα είναι εκεί στην μικρή πόλη και στη βόλτα αυτή θα δεις όλους τους γνωστούς και αγνώστους που θα σε χαιρετήσουν εγκάρδια με σφιχτές αγκαλιές, (για εσάς λέω τα δυο φωτεινά κορίτσια που με χαιρέτησαν στο δρόμο και μου έφτιαξαν τη μέρα) και τελικά θα καταλήξεις στο μικρό τρυφερό μαγαζάκι της ξαδέρφης...για να σε κεράσει μια αγκαλιά σε μια κούπα, όπως είναι και το όνομα του...Hug in a mug και να φας τα συγκλονιστικά της Χριστουγεννιάτικα γλυκά!!! 
Γιατί η χαρά του να ψήνουμε και να φουρνίζουμε είναι οικογενειακή μας υπόθεση!

Εκεί θα περάσει πάλι όοοολη η γύρω γειτονιά, τα κορίτσια από το κομμωτήριο, τα παιδιά από το λογιστικό γραφείο, οι φίλοι από το διπλανό καφέ...μιας και τέτοιες μέρες όλοι δουλεύουν ασταμάτητα και το μόνο που τους κρατάει όρθιους είναι οι σχέσεις κι η παρέα.





Το μικρό καφέ της Φανής μας, έχει από παρέα και γέλιο, μέχρι γλυκά παρηγοριάς, όλα φτιαγμένα από τα μαγικά μαμαδίστικα χέρια της!
Στις μικρές πόλεις οι σχέσεις είναι το χάπι ενάντια στη μοναξιά και τη θλίψη των ημερών...

Κι ύστερα βιτρίνες σε μαγαζιά αγαπημένων!!!Όπως αυτό! The craft of Raven! Η πιο όμορφη βιτρίνα της πόλης....



και βέβαια βόλτα στο Πάρκο των Χρωμάτων όπου εκεί έχει δημιουργηθεί ένα πανέμορφο Χριστουγεννιάτικο χωριουδάκι που είναι το στολίδι της Κατερίνης μας!




Χριστούγεννα στο πατρικό σημαίνει πως ο ήλιος εκείνη την πιο όμορφη νύχτα του χρόνου...θα χαθεί πίσω από τον κατάλευκο επιβλητικό Όλυμπο, που ορθώνεται πίσω από το πατρικό μας, γεμάτος με χρώματα και σκιές.


Η μαμά θα έχει ανάψει όλα τα κεριά και όλοι μαζί θα ανακατεύουμε κατσαρόλες στην κουζίνα, θα στρώνουμε τραπέζι θα μιλάμε όλοι μαζί και δεν θα ακούγεται κανένας...και θα δοκιμάζουμε γεύσεις και θα στρώνουμε τραπέζι και το σπίτι θα μυρίζει γλύκα και κανέλα και θα ανοίγουμε δώρα κι αυτά θα τα έχουμε κάνει πολλές πολλές φορές, μα ποτέ, έτσι, όλοι μαζί. Ποτέ εκεί, στο πατρικό. Ποτέ εδώ, στην Πατρίδα!





...κι αυτό είναι σπουδαίο γιατί για εμάς το πατρικό σημαίνει κάτι περισσότερο και ξέρω πως όλοι εσείς που ζείτε εκεί σε τόπους μακρινούς, νιώθετε τι εννοώ!
Πως δηλαδή το τραπέζι μας θα είναι γεμάτο όχι με φαγητά μα με ανθρώπους και πως η ευχή "άντε και του χρόνου όλοι μαζί στην Πατρίδα", δεν θα χρειαστεί να ακουστεί ξανά....



Σημαίνει πως οι γονείς μας κατάφεραν να χαρίσουν στα παιδιά τους κάτι που οι ίδιοι στερήθηκαν. Γιατί εμείς κάναμε φέτος Χριστούγεννα στο πατρικό, μα εκείνοι, εκείνοι έφυγαν παιδιά από τα σπίτια τους και στερήθηκαν τα γέλια και τις αγκαλιές των μανάδων τους. Τα γέλια των αδερφών τους. Τα τσουγκρίσματα με τους πατεράδες και την φαμίλια τους. 
Έφυγαν παιδιά από τη γειτονιά και το πατρικό τους κι έχασαν εκείνη την μυρωδιά, εκείνη την αίσθηση του να είσαι παιδί. Την αίσθηση μιας οικογένειας, του να σε φροντίζουν, να σε κανακεύουν ακόμη κι όταν μεγαλώσεις...
Εκείνοι χάσανε πολύ νωρίς τα πατρικά τους σπίτια κι οι μνήμες από εκείνα είναι μνήμες παιδικές, πασπαλισμένες με την αχλή του χρόνου, καμιά φορά κι επίπονες!
Εκείνοι δεν μπορούσαν να γιορτάσουν στα πατρικά τους. Έχασαν γιορτές, γεννήσεις, αρραβώνες, γενέθλια, γάμους.
Έχασαν χαρές, μα επέστρεφαν μόνο για λίγες μέρες τον χρόνο αν ήταν τυχεροί ή ακόμη πιο σκληρό, για να αποχαιρετήσουν λατρεμένους συγγενείς και κάποιες φορές ούτε καν αυτό δεν ήταν δυνατό!
Έφυγαν παιδιά των γονιών τους και επέτρεψαν παππούδες των εγγονών τους...και τα πατρικά τους χάθηκαν στο χρόνο όπως κι οι γονείς, οι φίλοι, τα σπίτια που μεγάλωσαν και τα σοκάκια που αγάπησαν...

Για εκείνους Χριστούγεννα σήμαιναν, κάρτες, γράμματα και τηλέφωνα. Μια φωνή στο ακουστικό, ο λυγμός ή το τρεμούλιασμα στη φωνή ενός αγαπημένου προσώπου πίσω από το σύρμα. 
Λυπάμαι τόσο που τα χρόνια έφυγαν κι εκείνοι μεγάλωσαν απότομα κι έχασαν τόσα. Λυπάμαι τόσο που είναι αδύνατο πια να φροντίσουν εκείνο το μικρό παιδί μέσα τους και θα ήθελα τόσο να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο για ένα χάδι στα παιδικά τους μαλλιά, για μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη...Μα εκείνοι έχουν βρει τον τρόπο και γεμίζουν τα κενά θαρρείς, δίνοντας  φροντίδα στα μικρά τους εγγόνια!

Οι γονείς μου έχουν να κάνουν Χριστούγεννα στο δικό τους πατρικό από τότε που ήταν παιδιά...κι έφυγαν μόνα να βρουν την τύχη τους σε μια χώρα μακρινή και ξένη...
Μα δεν ξέχασαν. Μέσα τους κουβαλούσαν τις μνήμες, τις εικόνες, τις παραδόσεις, τις αξίες και τις αρχές του τόπου τους κι έφτιαξαν με αυτά μια νέα βάση για να δημιουργήσουν για τα παιδιά και τα εγγόνια τους ένα Πατρικό, όπως το ονειρεύονταν για χρόνια!
Κάποια όνειρα γίνονται μια γενναιόδωρη πραγματικότητα. Αυτήν ζήσαμε φέτος τα Χριστούγεννα...και μπορεί η γιορτή πια να τέλειωσε μα άφησε μια υπέροχη επίγευση αγάπης, ζεστασιάς κι ευγνωμοσύνης, γιατί τελικά, τι σημαίνει Χριστούγεννα στο Πατρικό;

Σημαίνει Χριστούγεννα, στην Πατρίδα...στην Πατρίδα που σου χάρισε, σου έμαθε, σε πόνεσε, σε πλήγωσε, σε θέριεψε και θα αγαπάς μέχρι τέλους, χωρίς καν να μπορείς να εξηγήσεις το γιατί...

Ξέρω πως η ξενιτιά δεν είναι ενδεχομένως αυτή που ήταν χρόνια πριν. Ξέρω πως τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά για αυτούς που φεύγουν.
Μα για όλους όσους ζουν εκεί μακριά, όσο ευτυχισμένοι και γεμάτοι κι αν νιώθουν ξέρω πως τέτοιες μέρες πάντα κάτι λείπει...Κι είναι η έλλειψη αυτή σαν μικρό αγκαθάκι, που δεν το βλέπεις καν, μα το νιώθεις στο δάχτυλο σου να σε τσιμπά με ένταση κάθε φορά που το αγγίζεις λίγο πιο δυνατά,
γιατί ξενιτιά δεν είναι το μακριά, μα κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι μια κατάσταση, ένας πόνος, μια θλίψη, μια έλλειψη, ένα παράπονο, ένας καημός και είναι στο αίμα μας. Δεν είναι τυχαίο το ότι η λέξη αυτή έχει Ελληνικές ρίζες.

Δεν θέλω να γίνω γραφική γιατί ξέρω πως το ψωμί της ξενιτιάς δεν είναι πικρό...το ψωμί είναι γλυκό παντού...Η ξενιτιά όμως...είναι από μόνη της σκληρή και κάποιες ημέρες σκληρότερη. Ιδίως εκείνες τις ημέρες που οι σκιές είναι γεμάτες με μισεμό...
Τέλος, το πιο σημαντικό. Χριστούγεννα στο πατρικό σημαίνει πως το αντίο, δεν πονάει πια...Και σαν η μαμά αναστέναξε την ώρα που φεύγαμε ψιθύρισε στον εαυτό της..."όλο ξεχνάω πως είμαστε πια κοντά!"
Κοίταζα το φεγγάρι να βγαίνει μέσα από τα κλαδιά του γερό πλάτανου στο πάρκο των Χρωμάτων...Είναι εκεί χρόνια πολλά. Αιωνόβιος, με τις ρίζες απλωμένες βαθιά στη γη και τα κλαδιά του να αγγίζουν τον ουρανό. Έχει δει ήλιους και φεγγάρια. Η βάση του είναι ένας τεράστιος κορμός χτισμένος πια για να αντέχει το βάρος των χρόνων του!
Ξέρει να περιμένει. Ξέρει να αντέχει. Ξέρει να ψηλώνει τα κλαδιά του, βαθαίνοντας τις ρίζες του. Ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα σε ουρανό και γη...Ξέρει να "αφήνεται"...


Εύχομαι επιστροφή σε αυτούς που το ονειρεύονται και γαλήνη σε εκείνους που έφτιαξαν κάπου μακριά μια νέα πατρίδα γα την οικογένεια τους.
Τα Χριστούγεννα πέρασαν... Χρόνια Πολλά. Χρόνια γεμάτα. Χρόνια ανέμελα. Χρόνια ελεύθερα αγαπημένοι!

Τελευταία ανάρτηση του 2017....Καλό "γλίστρημα" στην νέα χρονιά, όπως λένε και στην Γερμανία.Την χώρα που κράτησε ζωντανό το όνειρο της επιστροφής και αγαπήσαμε σαν πατρίδα και μας λείπει πολύ πια γιατί κι εκείνη είναι γεμάτη με τις μνήμες μιας ζωής!
Καλό γλίστρημα...λοιπόν και για να γλιστρήσεις καλά, όπως στη γέννηση...πρέπει να αφεθείς! Να εμπιστευτείς πως η ζωή ξέρει τι κάνει....

Καλημέρα αγαπημένοι...πολλές πολλές ευχές για καλά γλιστρήματα, καλά ξεκινήματα και ακόμη καλύτερα τελειώματα...
Πάρε φόρα, άπλωσε τα κλαδιά σου, δημιούργησε τη "βάση" σου...κι αφέσου...
                                                                                                                             Κατερίνα