Πιο ψηλά!

Συνήθως τα Σαββατοκύριακα, όταν  έχω  την απόλαυση του χρόνου, απολαμβάνω το αναμμένο τζάκι, τα κεριά και την σιγή του σπιτιού κοιτάζοντας τον γκρίζο βροχερό ουρανό και πίνω το πρωινό μου τσάι με σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό! Σκέψεις που ξεπηδούν στο μυαλό μου σαν μιλώ με ανθρώπους στις ομάδες ή τις ώρες των συναντήσεων. Σκέψεις που δεν είναι δικές μου μα που νιώθω να με αγγίζουν και να με πάνε ένα βήμα πιο μακριά και τις καταγράφω σε μικρά χαρτάκια...γιατί είναι τόσο πολύτιμες που δεν θέλω να τις ξεχάσω!

Οι άνθρωποι  λοιπόν, είμαστε πλάσματα δύσκολα. Εννοώ πως δυσκολεύουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να αποφύγουμε όλα αυτά που μας κάνουν τη ζωή ζόρικη. Τα τελευταία χρόνια δε, υπάρχει μια τεράστια ανάγκη όλων να είμαστε καλά, να είναι τα παιδιά μας καλά, να μην πονέσουν, να μην ταλαιπωρηθούν, να μην λυπηθούν, να μην τα στεναχωρήσει κανείς…και βέβαια σε συνέχει αυτού κι εμείς όσο γίνεται να μην αγχωθούμε, να μην ταλαιπωρηθούμε, να μην λυπηθούμε…Ίσως έχουμε πάρει κι υπερβολική δόση άγχους και θλίψης βέβαια με όοοολα αυτά τα αδιανόητα που συμβαίνουν γύρω μας. Ίσως έχουμε κουραστεί από τον τόσο πόνο που μας περιτριγυρίζει.

Και προσπαθούμε να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας. Βλέποντας ευκολοχώνευτα έργα, ακούγοντας ελαφριά τραγούδια, κάνοντας ανώδυνες συζητήσεις,  διαβάζοντας εύπεπτα ρομάντζα και προπάντων αγνοώντας τις ειδήσεις.

Ταυτόχρονα υπάρχει μια τάση προς την αυτογνωσία, την αυτοφροντίδα, την αυτοδιαχείριση, την διατήρηση του προσωπικού μας ελέγχου. Έτσι συμβαίνει. Όταν κανείς νιώθει πως πολλά γύρω του καταρρέουν, προσπαθεί να κρατήσει τον έλεγχο σε κάτι. Κάτι που να εξαρτάται μόνο από εκείνον. Και διαβάζουμε βιβλία αυτοβελτίωσης, ακούμε podcast για το πως να αποφύγουμε εκείνο ή πως να βελτιώσουμε το άλλο. Πως να γίνουμε καλύτεροι, σύντροφοι, γονείς, φίλοι, πως να εξελίξουμε τον εαυτό μας, πως να εξελιχθούμε ως άνθρωποι… Τι αγώνας αυτή η εξέλιξη, τι προσωπική μάχη. Αυτό το συνεχές ανακάτεμα μέσα μας, που φέρνει τα πάνω κάτω, ανοίγει κλειστές πόρτες, που μπορεί και να ήταν μια χαρά σαν αυτές οι πόρτες ήταν τελικά  κλειστές ή όχι; Δεν ξέρω! Ξέρω πως όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος βρίσκει αποκτά γνώση κι επίγνωση και ε! ναι τελικά καμιά φορά κι εγώ η ίδια αναρωτιέμαι αν είναι πιο ανακουφιστικό το να μην σκαλίζεις και πολύ, το να αφήνεις και κάποια πράγματα στο σκοτάδι, το να μην παλεύεις τόσο πολύ με προσωπικούς δαίμονες, το να αφήνεις καμιά φορά και τον εαυτό σου στην ησυχία του να νιώσει, χωρίς να είναι σε μια συνεχή εκπαιδευτική κι εξελικτική υποχρεωτική πορεία.

Γίνεται να πάμε μπροστά χωρίς να μοχθήσουμε; Χωρίς να κοπιάσουμε; Χωρίς να πονέσουμε;

Και τελικά  πρέπει σώνει και καλά να πάμε μπροστά; Δεν είμαστε καλά εδώ που βρισκόμαστε; Πότε μπαίνει ένα στοπ σε όλη αυτήν την ατέρμονη εσωτερική αναζήτηση;

Δεν ξέρω! Νομίζω πως όσο μεγαλώνω τόσο μπερδεύομαι κι όσο μπερδεύομαι τόσο γυρνώ στη βάση…κι η βάση μέσα μου δεν είναι παρά η φύση! Εκεί θαρρείς κι υπάρχουν όλες οι απαντήσεις. Ένα ζουζούνι στον ιστό μιας αράχνης. Να σώσεις εκείνο και να πεθάνει η αράχνη; Ποιον να διαλέξεις και γιατί; Μια μαμά γάτα που οριοθετεί τα μικρά της. Γίνεται σκληρή, τα δαγκώνει, τα γρατζουνά. Μια πάπια που εκπαιδεύει τα παπάκια της. Δεν τα βοηθά απλά τους δείχνει τον τρόπο και περιμένει, περιμένει, περιμένει γιατί το κάθε παπί χρειάζεται το χρόνο του. Δεν ανησυχεί μα κι αν ακόμη ανησυχεί δεν γίνεται να παρέμβει! 

Κι ύστερα θυμάμαι την μαγική ιστορία της πεταλούδας που προσπαθούσε και προσπαθούσε και προσπαθούσε για ώρες να βγει από το κουκούλι της κι ενώ είχε βγάλει το ένα της φτερό μοχθούσε να βγάλει και το άλλο, μέχρι που ο άνθρωπος που καθόταν σε ένα παγκάκι και γινόταν μάρτυρας αυτής της της αγωνίας την λυπήθηκε και την βοήθησε ανοίγοντας της το κουκούλι…Και ενώ περίμενε να δει το θαύμα διαπίστωσε πως το φτερό της δεν κατάφερε να ανοίξει σωστά. Έμεινε ατροφικό και τσαλακωμένο και η πεταλούδα που εκείνος λυπήθηκε και βοήθησε να βγει από το κουκούλι της, έμεινε για πάντα ανάπηρη. Μια πεταλούδα που δεν πέταξε ποτέ! Και μια τεράστια διαπίστωση πως αυτός ο αγώνας που εκείνος δεν άντεχε, ήταν η δική της διαδρομή προς την ελευθερία! Η βοήθεια του ήταν η καταστροφή της...

Τι τρομερή ιστορία. Πάντα με συγκινεί βαθιά. Έχω δει ανθρώπους να  διαλύονται με αυτή την διαπίστωση, πως η βοήθεια τους μπορεί να προκάλεσε μια καταστροφή ή πως η βοήθεια που έλαβαν από κάποιον άλλο τους οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερο πόνο! Καμιά φορά αυτός ο πόνος είναι η διαδρομή μας…Η μαγική μας εξελικτική πορεία. Οπότε καμία φορά σκέφτομαι πως όσα σεμινάρια αυτοβελτίωσης κι αν κάνουμε, όσα κι αν μάθουμε, όσα κι αν προσπαθήσουμε να αποφύγουμε λάθη και στραπάτσα…τελικά υπάρχει μια σπουδαία συνειδητοποίηση. Πως σε τούτη τη ζωή ναι, θα κάνουμε λάθη. Σαν γονείς, σαν σύντροφοι, σαν κόρες και σαν γιοί, σαν φίλοι, σαν επαγγελματίες…ναι θα κάνουμε λάθη. Θα απογοητευτούμε. Ναι θα πονέσουμε. Θα διαλυθούμε από τον πόνο, θα πέσουμε στα πατώματα από την θλίψη και θα διαχειριστούμε λάθος την οργή μας. Θα πούμε όοοολα τα λάθος πράγματα σε ανθρώπους που αγαπάμε, θα πάρουμε λάθος διαδρομές και θα φάμε τα μούτρα μας. Θα απογοητεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, θα κάνουμε λάθος, λάθος, λάθος…τις πιο λάθος επιλογές που υπάρχουν! Και θα επιβιώσουμε. Ναι θα επιβιώσουμε Κι οι άλλοι θα επιβιώσουν. Κάποιοι θα μας συγχωρέσουν, κάποιοι όχι. Κάποιο θα κατανοήσουν, κάποιοι όχι. Θα απέχουμε πολύ από το τέλειο. Θα είμαστε θνητοί, χωμάτινοι, εύθραυστοι…Θα είμαστε άνθρωποι!

Κι αυτή η συνειδητοποίηση είναι πέρα για πέρα ανακουφιστική. Γιατί δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα στο λάθος. Δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα στην ατέλεια. Δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα στην ευθύνη του να είσαι άνθρωπος. Με αδυναμίες, με κενά, με ελλείψεις. Ω τι υπέροχη στιγμή η στιγμή  αυτής της επιφοίτησης.

Κάθομαι στο παράθυρο και παρατηρώ…Ένα δέντρο που λυγάει στον άνεμο, ένα πουλί που παλεύει για την τροφή του την ώρα που το ίδιο γίνεται τροφή από την γάτα που το παραφυλά…ποιανού η ζωή έχει περισσότερη αξία; Του σκουληκιού, του πουλιού ή της γάτας; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως όλα πασχίζουν να ζήσουν. Κι αν εγώ προσπαθήσω να παρέμβω αυθαιρετώ  απέναντι στην φύση κι αν παρέμβω στους ανθρώπους  ίσως τους κλέβω ένα μάθημα ζωής. Έτσι και με τα παιδιά μας. Παίρνω την απόφαση πως όπως κι εγώ έτσι κι εκείνα θα πονέσουν, θα μοχθήσουν, θα παλέψουν …κι όσο κι αν ο πόνος τους, με πονά διπλά, θα πρέπει να τον αντέξω για να μην τους στερήσω τη γνώση της διαδρομής. Την εξέλιξη…να μην τους στερήσω το πολύτιμο μάθημα.

Νομίζω πως η προσπάθεια να μας να αποφύγουμε τις δυσκολίες μας βάζει σε μια θέση δεινή. Η γνώση θεωρώ πως πάντα πρέπει να έχει ως στόχο την αυτοεξέλιξη κι όχι την αποφυγή. Οπότε ας το πάρουμε απόφαση. Θα ιδρώσουμε αγαπημένοι. Θα μοχθήσουμε, θα χτυπηθούμε αλύπητα. Κάθε φορά που θα αποφεύγουμε τον πόνο είναι σαν να αποφεύγουμε τη ζωή και τελικά ποιος ήρθε σε τούτο τον κόσμο και περιμένει να μην ζήσει; Πως μπορείς να ζήσεις αληθινά αν αποφεύγεις συναισθήματα και καταστάσεις που σε δυσκολεύουν;

Είναι σαν να ζεις ως δραπέτης. Σαν να κοιτάς πάντα πίσω από τον ώμο σου, σαν να πας τοίχο τοίχο. Αγωνιώδες. Μοιάζει περισσότερο με καταδίκη παρά με ζωή όλο αυτό. Κοιτάζω τα παιδιά στην παιδική χαρά. Άλλο μπαίνει μέσα με ενθουσιασμό, άλλο με φόβο, άλλο διστάζει να πάει να μιλήσει με τα άλλα παιδάκια, άλλο ορμάει χωρίς  δισταγμό "πως σε λένε, θέλεις να γίνουμε φίλοι;" Άλλο παίρνει φόρα και κατεβαίνει την τσουλήθρα, άλλο φοβάται μην λερωθεί, μην χαλάσει τα ρούχα του, μην ρεζιλευτεί, μην, μην, μην….Εγώ ένα ξέρω. Τα παιδιά πρέπει να γυρίζουν από την παιδική χαρά χορτάτα. Με λερωμένα ρούχα κι αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Με πολλές αναμνήσεις και γεμάτα γρατσουνιές. Με σκισμένα γόνατα και λαμπερά μάτια. Με φίλους που δεν θέλουν να αποχωριστούν, με τους οποίους, μάλωσαν, πάλεψαν, διεκδίκησαν, σπρώχτηκαν, κλωτσώντας μια μπάλα. Όπως ήμασταν όλοι ως παιδιά πριν μπουν στην ζωή μας τα πρέπει…πρέπει να είσαι ευγενικός, πρέπει να προσέχεις, πρέπει να μην λερωθείς, πρέπει να διαβάσεις, πρέπει να πας αγγλικά…κι όχι στην παιδική χαρά! Τέρμα η αλάνα!

Όμως εμείς εκεί, είμασταν ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι. Στην παιδική χαρά και στην αλάνα. Εκεί μάθαμε να διεκδικούμε και να κάνουμε σχέσεις. Εκεί μάθαμε ότι ο πόνος από το ματωμένο γόνατο και η χαρά κάνοντας γρήγορο ποδήλατο πάνε μαζί. Μαζί!

Την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή του παιδιού μας…την επόμενη φορά που θα διαλέξουμε μια διαδρομή αποφυγής…ας το θυμόμαστε αυτό! Όσο κι αν μάθουμε, εξελιχθούμε, αυτό θεραπευτούμε, δεν θα καταφέρουμε να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από το να βιώσει όλα τα συναισθήματα που του αναλογούν.

Ένας υπέροχος κόσμος James Norbury

Ας θυμηθούμε λοιπόν πως ήταν τότε στην παιδική χαρά και πάμε να ανταμώσουμε εκείνο το παιδί! Που ο στόχος του  δεν ήταν να μην χτυπήσει πέφτοντας από την κούνια, μα να  πάει πιο ψηλά και πιο ψηλά και πιο ψηλά…τι τρομερή μνήμη αυτό το πιο ψηλά, για εμένα που στα εννιά μου έσπασα το μπροστινό ολοκαίνουριο φρεσκοφυτρωμένο δόντι μου στην παιδική χαρά, σε μια τέτοια στιγμή  παράφορου ενθουσιασμού. Τι δάκρυα, τι πόνος αδιανόητος, τι αγωνία, τι ενοχή, τι θλίψη και τι φόβος για το "πως θα φαίνομαι τώρα", όπως φώναζα κλαίγοντας. Πόσο μου στοίχησε αυτή η απώλεια ιδίως στην εφηβεία. Πόσο με άλλαξε, πόσο με διαμόρφωσε, πόσα μου στέρησε…πόσα μου έμαθε! 
Το ρίσκο έχει κόστος, αλλά μόνο έτσι πας πιο ψηλά...

Καλημέρα αγαπημένοι!  Στο δρόμο για το σπίτι, σταματήστε σε μια παιδική χαρά και θυμηθείτε. Θυμηθείτε πως είναι να μην φοβάσαι….