Το αντίδοτο στο χρόνο!

Έρχεται τριήμερο ενθουσιασμού και θα γίνω πάλι γραφική μιλώντας για το παρελθόν μας,  καθώς όταν τα παιδιά ήταν μικρά ο ενθουσιασμός ήταν τρελός μιας και περιμέναμε όλοι το τρελό καρναβάλι. Τα παιδιά ντύνονταν, ζούσαμε μέρες χαράς και δημιουργικότητας καθώς κατεβάζαμε τρελές ιδέες για το τι θα ντυθούν και που θα πάνε και μπαίναμε σε πυρετώδης προετοιμασίες! Όταν δε ήμουν μικρή οι Απόκριες με ξετρέλαιναν γιατί άνοιγα την ντουλάπα της μαμάς και του μπαμπά και φορούσα ότι πιο τρελό και παλιομοδίτικο υπήρχε! Βγαίναμε με τις φίλες έξω ντυμένες φριχτά, γινόμουν όσο πιο αλλόκοτη μπορούσα και περνούσαμε τέλεια!

Θυμάμαι απίθανα πάρτι με φίλους και τρικούβερτα γλέντια σπίτι, με συγγενείς, με παρέες δικές μας ή των παιδιών που πραγματικά τα απολάμβανα! Νομίζω πως το ζήσαμε ως το μεδούλι και ναι, το ευχριστήθηκα.  Γιορτές, καρναβαλάκια, κετελαπόγκα και μπαλνταφάδες που έλεγαν οι μαμάδες μας σε μιαν άλλη εποχή…

Μα τώρα που τα παιδιά μεγάλωσαν επιτέλους μπορώ να τα αφήσω όλα πίσω μου και να βροντοφωνάξω πως μισώ τα καρναβαλιααααααα. Δεν χώνευα ποτέ αυτή τη γιορτή και χαίρομαι που δεν χρειάζεται πια να την γιορτάζω!

Ο πρώτος μαγικός βολβός που κάθε χρόνο ξεμυτίζει τέτοια εποχή στον κήπο μας 
Σιβηριανή Σκίλλα

Οπότε αυτό το τριήμερο που πλησιάζει  έχω σχέδια ενθουσιώδη, να κρυφτώ στο σπίτι, να κλαδέψω επιτέλους τις τριανταφυλλιές που όλο το μεταθέτω για αργότερα, να προσπαθήσω να συμμαζέψω την αυλή από όλα τα κλαδιά που έριξε ο αέρας…αυτός ο τρελός βορειοδυτικός άνεμος που τα τελευταία χρόνια μας έχει ξεριζώσει πολλά δέντρα κι έχει σπάσει κορμούς πελώριους. Δεν του το συγχωρώ αυτό του αέρα. Όταν έρχεται διαλύει τα πάντα. Τα τελευταία τρία χρόνια δε, δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει συμβεί και δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Ο πρόσφατος που κράτησε ένα μόνο εικοσιτετράωρο δυο μέρες πριν έσπασε ένα δέντρο τριανταπέντε χρόνων το οποίο πήγε κι έπεσε πάνω στην πασχαλιά, δώρο της μαμάς μου που είχα φυτέψει δεκαοχτώ χρόνια πριν κι ήταν ένα τεράστιο δέντρο…την τσάκισε! Μου'ρθαν δάκρυα το πρωί που είδα την καταστροφή! «Γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί την Πασχαλιά της μαμάς μου; Την πρόσεχα σαν τα μάτια μου…» Έτσι είναι η ζωή κι η φύση δεν σου απαντά, μόνο σου μαθαίνει...

Το τριήμερο λοιπόν θα την φροντίσω την τσακισμένη Πασχαλιά, θα την κλαδέψω μήπως κι αντέξει και ζήσει… κι ανθίσει και φέτος! Το να έχεις κήπο είναι υπέροχο μα και δύσκολο κι επίπονο πολύ! Ιδίως όταν βιώνεις τέτοιες καταστροφές… Μα με κάποιο τρόπο έχω μάθει να εμπιστεύομαι τη φύση…εκείνη κάνει τα μαγικά της κι ανακυκλώνει ενέργειες δέντρων και λουλουδιών και βέβαια εξελίσσεται συνεχώς με έναν υπέροχο, βαθιά εκπαιδευτικό τρόπο.

Οπότε αυτό το τριήμερο ο κήπος θα έχει την φροντίδα του. Ξεχορτάριασμα, φύτεμα των νέων σπόρων, λίπασμα. Ήρεμα καφεδάκια παρέα με τα ζωντανά μας, απόλυτη ησυχία στο σπίτι, μουσικές και ωραίες γεύσεις. Βόλτες με τα σκυλιά, κι αν έχει καλό καιρό ίσως να αράξουμε στην παραλία, να βλέπουμε το πέταγμα των χαρταετών …και να θυμόμαστε τα μικρά μας θαύματα,  αναπολώντας πότε πρωτοντύθηκαν εκείνο και ποια χρονιά φόρεσαν το άλλο και θα δακρύζουμε συγκινημένοι!

Μέρες Χαράς!

Αναρωτιέμαι αν όλο αυτό με γεμίζει ή με θλίβει. Αν όλο αυτό είναι μοναξιά ή επιλογή. Όταν τα παιδιά ήταν στο σπίτι όλες οι γιορτινές μέρες ήταν μέρες ζωντάνιας. Φωνές, φίλοι, ένα σπίτι ανάστατο, το πρωί μας ξυπνούσε το nickelodeon και τα βρίσκαμε να ξαπλώνουν κουλουριασμένα στους καναπέδες και να απολαμβάνουν τα ήρεμα πρωινά στο σπίτι δίχως το τρέξιμο του σχολείου και μετά ξεκινούσαν βόλτες, παρέες, ιδέες, παιχνίδια, χαμός. Ήμασταν συνέχεια υπ 'ατμών. Τώρα οι μέρες είναι ήσυχες μέχρι να ξανάρθουν τα παιδιά σπίτι και να γεμίσουν το σύμπαν με την ενθουσιώδη τους ενέργεια...

Την απολαμβάνω την τωρινή ησυχία αν και μου λείπει κι η μαγική εκείνη ανακατωσούρα, μα δεν ξέρω αν θα την άντεχα τώρα που έχω άλλους ρυθμούς. Τώρα μαζευόμαστε με τα φιλαράκια ή τους συγγενείς και παριστάνουμε τα γερόντια…κι έχει μια πλάκα κι αυτό. Ίσως γιατί  ξέρουμε πως δεν είμαστε γερόντια, ίσως γιατί έχουμε ο ένας τον άλλο και μπορούμε να βρούμε χαρά στην παρέα μας και στις μαζώξεις μας μαζί τους. Τελικά οι φίλοι της νεανικής μας ηλικίας είναι η επένδυση των χρόνων της ωριμότητας μας. Τι πολύτιμο όλο αυτό και χαίρομαι τόσο πολύ που επενδύσαμε σε αυτές τις σχέσεις, σε αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους κοιταζόμαστε στα μάτια και συνεννοούμαστε, γιατί μας δένουν τόσα!

Όμως αυτό το τριήμερο, νομίζω πως θα το αφιερώσω στα ζωντανά μας που βλέπουμε τόσο λίγο, στα ταλαιπωρημένα από το Χειμώνα δέντρα και λουλούδια μας, στην τσαπατσουλημένη αυλή μας! Δουλειά δηλαδή πάλι, μα…με άλλο τρόπο.

Όχι δεν με στενοχωρεί που όλα αλλάζουν. Ίσως γιατί ότι πέρασε το έζησα, πριν φύγει. Ανοιγοκλείνω θαρρείς τα μάτια και σαν να πέρασε μια στιγμή μα πέρασαν χρόνια. Διάβασα πρόσφατα μια μελέτη που έλεγε πως μεγαλώνοντας μας φαίνεται πως τα χρόνια κυλούν πολύ πιο γρηγορά. Όταν ήμασταν παιδιά οι μέρες φάνταζαν τεράστιες, ο χρόνος κυλούσε αργά, βαριόμασταν…ενώ τώρα δεν προλαβαίνουμε ούτε να σκεφτούμε κι η μέρα απλά κύλησε, χάθηκε! Αυτό λοιπόν το φαινόμενο έχει να κάνει με την λειτουργία του εγκεφάλου μας. Ως παιδιά όλα ήταν καινούρια, πράγματα, βιώματα, εμπειρίες, όλα νέα. Ο εγκέφαλος μας μάθαινε κάθε μέρα, κάθε στιγμή κι  όλα όσα έβλεπε ή ερχόταν σε επαφή ήταν πρωτόγνωρα. Όλα λειτουργούσαν στο έπακρο. Μαθαίναμε νέες λέξει, νέες εμπειρίες, νέους ανθρώπους, φανταστείτε πόσο πελώριος ήταν ο άγνωστος κόσμος γύρω μας…Μεγαλώνοντας ο κόσμος γίνεται όλο και πιο γνώριμος. Γνωστοί άνθρωποι, τοπία, καταστάσεις, γεγονότα, βιώματα, συναισθήματα, όλα επαναλαμβανόμενα πια…Η ζωή μπαίνει σε γνώριμο ρυθμό, σε ρουτίνα. Οι νέες εμπειρίες λιγοστεύουν και μειώνονται. Οι έντονες αναμνήσεις γίνονται όλο και λιγότερες, οπότε δημιουργείται μια υποκειμενική αντίληψη του εγκεφάλου μας, πως όλες οι μέρες είναι ίδιες και πως ο χρόνος τρέχει γοργά…

Το αντίδοτο σε αυτό δεν είναι παρά το να ξεκουνήσουμε τον εαυτό μας. Να γνωρίζουμε νέους ανθρώπους, να κάνουμε ταξίδια, να ξεβολευόμαστε, να διαβάζουμε, να κάνουμε νέα χόμπι και δραστηριότητες, να μην σταματήσουμε να εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας και να εμπλουτίζουμε την ζωή μας με νέες εμπειρίες! Κι ο χρόνος θα αρχίσει και πάλι να κυλά πιο αργά…

Το αντίδοτο λοιπόν  στον χρόνο που χάνεται, δεν είναι παρά η ίδια η ζωή! Η επίγνωση μας πως μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας, μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μας ο εγκέφαλος μας μαθαίνει. Παλαιότερα υπήρχε η πεποίθηση ότι οι άνθρωποι μαθαίνουμε όταν είμαστε νέοι και πολλές φορές το χρησιμοποιούσαμε ως την τέλεια δικαιολογία. «Ε! τώρα εγώ σε αυτή την ηλικία, ότι έμαθα έμαθα, τελείωσε τώρα για μας, εσείς οι νέοι να τα μάθετε αυτά που μπορείτε…» κι άλλα τέτοια ανόητα. Ωστόσο οι έρευνες των τελευταίων χρόνων φανέρωσαν πως η νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου μας εξελίσσεται και  συνεχίζεται καθόλη την διάρκεια της ζωής μας, μέχρι την τελευταία μας ανάσα!

Ο εγκέφαλος μας λοιπόν διατηρεί την ικανότητα να αναδιοργανώνεται, να δημιουργεί νέες νευρικές συνδέσεις και να προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα, άρα να μαθαίνει, να εξελίσσεται, να αλλάζει…ακόμη και ως τα βαθιά του γεράματα. Το ότι δεν μπορείς να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί είναι μια βολική απάτη! Καταρρίπτεται λοιπόν κι αυτός ο μύθος και δεν έχουμε παρά να συνεχίζουμε να γεμίζουμε την ζωή μας με ανθρώπους κι εμπειρίες. Συνεχίζουμε να παίρνουμε ρίσκα, να ξεβολευόμαστε, να ξεσκουριάζουμε και να τραβάμε μπροστά γιατί αυτό μας αξίζει!!!

Μα αυτό το τριήμερο, εγώ θα το περάσω με φόρμες στον κήπο μας, με τις γάτες και τα σκυλιά μας, με τραγανή λαγάνα και χαλβά με φιστικί που λατρεύω, με μια κουβερτούλα στα πόδια κι ένα τσαγάκι του βουνού στο χέρι…Αγναντεύοντας τον γεμάτο χαρταετούς ουρανό, και μνημονεύοντας τον λατρεμένο μου παππού που μου έφτιαξε τον πρώτο μου χαρταετό με  φύλλα εφημερίδας χωρίς καλάμια. Έμοιαζε με  ασπρόμαυρο μικρό βέλος με φουντωτή ουρά και το έλεγε καρκατσούλα… Όταν μου έδειξε πως πετάει ήταν σαν να αντίκρυσα ένα θαύμα της αεροναυπηγικής! Τέτοιο ενθουσιασμό!! Έτρεχα θυμάμαι με χαρά κι η καρκατσούλα ανέμιζε πάνω από το κεφάλι μου και ήμουν ευτυχισμένη. Αυτή την ευτυχία αναζητάμε τελικά όλη την υπόλοιπη ζωή μας… Τότε που όλα ήταν καινούρια, άγνωστα και γεμάτα μαγεία! Σαν όλη η ζωή να ‘ταν γεμάτη με θάματα!!!

Εύχομαι καλό τριήμερο, καλά πετάγματα χαρταετών και  να μην ξεχνάμε κάθε μέρα να «τρέφουμε» τον εαυτό μας με κάτι νέο, κάτι άγνωστο, κάτι προκλητικό. Μια νέα εμπειρία που θα επιβραδύνει το χρόνο, την ανία και τη φθορά…Καλημέρα αγαπημένοι! Πάντα με χρωματιστούς χαρταετούς πάνω από τα κεφάλια μας...