Κυριακές...

Ξημέρωσε μιαν άλλη μέρα. Χθες ηλιόλουστη. Σήμερα υπέροχα μουντή και χειμωνιάτικη!!! Ο Φλεβάρης μπήκε με μια Κυριακή δώρο. Σπίτι, κεριά, βιβλία, τζάκι, καφέδες, ένα απλό Κυριακάτικο τραπέζι, ζεστά ροφήματα παρέα με κέικ καρότου και μαλακοί καναπέδες...

Όλη μου την ζωή, από τότε που άρχισα να θυμάμαι τον εαυτό μου, βασικά από το σχολείο και μετά, όπως κι οι περισσότεροι από εμάς νομίζω, μισούσα τις Κυριακές. Ω Θεέ μου...θυμάμαι πως τα Κυριακάτικα απογεύματα ήταν μια φρίκη. Η μόνη μου χαρά το ότι για κάποια χρόνια νωρίς την Κυριακή έπαιζε στην τηλεόραση το fame, το Galactica, τη βιονική γυναίκα και είχα κάτι να περιμένω...μέχρι να μπει η φριχτή μουσική της αθλητικής Κυριακής που σήμαινε το τέλος του Σαββατοκύριακου. Φρίκη!!! Αργότερα φοιτήτρια και μετά ως εργαζόμενη που ζούσα πια μόνη μου άλλα κι όταν συγκατοικήσαμε με το τρελό μου αγόρι οι Κυριακές απέκτησαν μια απλότητα. Ξεκούραση, βόλτες, φίλοι, ταβέρνες, εκδρομές, καφέδες, σινεμά... Κι όταν έγινα μαμά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το χάσουμε όλο αυτό. Οι Κυριακές να 'ναι δικές μας! Κι έγιναν ...

Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν δεν έπαυαν να είναι οι μέρες πριν το σχολείο και τη δουλειά, σίγουρα λίγο μουντές και ίσως λίγο καταθλιπτικές μα και πάλι δικές μας.... Τώρα που είμαστε πια μόνοι όλα είναι αλλιώς. Το αύριο είναι απλά μια μέρα κι οι Κυριακές μοιάζουν με εκείνες που ζούσαμε στα νιάτα μας πριν γίνουμε γονείς.

Έτσι και σήμερα που είχα στο πρόγραμμα να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές, μα ο καιρός είχε αλλά σχέδια κι απλά αφέθηκα στο ρυθμό μιας ράθυμης αργής Κυριακής, με μια αίσθηση ανακούφισης.

Σκέφτομαι πως κάποια πράγματα περιμένουμε να ωριμάσουν μέσα μας για να τα χαρούμε μα ίσως από την άλλη κάποια πράγματα περιμένουν να ωριμάσουμε, για να μπορέσουμε να τα εκτιμήσουμε! Σαν τις Κυριακές... Καλό Φλεβάρη αγαπημένοι....