Το χιονισμένο βουνό!

Βράδυ μετά την δουλειά. Κερί αναμμένο, έξω κρύο και βροχή. Πλημμύρες χάος, άνθρωποι που χάνουν το βιός τους, χιόνια και κακοκαιρία κάπου εκεί μακριά κι εγώ εδώ. Σε ένα θαρρείς παράλληλο σύμπαν. Το κερί, η βροχή, η νύχτα κι η σιωπή του δωματίου. Μόνη. Κάποτε την αποζητούσα αυτή τη μοναξιά. Τότε που το σπίτι γινόταν κομφούζιο με δυο μικρά παιδιά. Τώρα τα παιδιά είναι στις ζωές τους κι εμείς εδώ. Η γενιά του ενδιάμεσα. Ανάμεσα σε παιδιά και γονείς που μεγαλώνουν παράλληλα. Και μεγαλώνουμε κι εμείς. Τώρα αυτή η μοναξιά έχει κάτι το αναπόφευκτο. Πρέπει να μάθω να την διαχειρίζομαι πια γιατί είναι η νέα μου πραγματικότητα. Αυτή η σιωπή κάποτε ήταν ευλογημένο δώρο, τώρα είναι η αλήθεια μου.

Κοιτάζω πίσω παλιές αναρτήσεις και θυμάμαι στιγμές. Βλέπω παλιές φωτογραφίες και σκέφτομαι "αχ τότε είχε γίνει αυτό κι είχα αυτή την αγωνία. Και τότε συνέβαινε αυτό και δεν κοιμόμουν τα βράδια από το άγχος μου. Ωωωω εκείνη την περίοδο ζούσαμε το άλλο και είχα ένα συνεχή φόβο να μου σφίγγει το στομάχι ή τότε είχε γίνει εκείνο και το μυαλό μου είχε κολλήσει στον πανικό και δεν έβγαζα άκρη!"

Πόσες σκέψεις, πόσοι φόβοι Θεέ μου, πόσες αγωνίες….περνούσαμε την ζωή μας μέσα στο άγχος και τελικά τι απέγινε. Πέρασε το ένα, έγινε το άλλο, βρήκαμε λύση για εκείνο, τακτοποιήθηκε κι αυτό, έγινε χάος με το παράλλο και όοοολα τελικά πέρασαν. Και σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι καθημερινά νιώθουν τις ίδιες αγωνίες, έχουν τους ίδιους φόβους κι ανησυχούν για πράγματα που μπορεί τελικά να μην γίνουν ποτέ ή ακόμη χειρότερα ανησυχούν σήμερα για ένα αύριο που μπορεί να μην έρθει….

Για σκέψου να χάσεις το σήμερα ανησυχώντας για ένα αύριο που μπορεί να μην σου ανήκει.  Να σου έχει απομείνει μόνο μια μέρα ζωής και να την περάσεις καθηλωμένος από τον φόβο για ένα αύριο που τελικά δεν θα είσαι εδώ για να ζήσεις. Πόσο θλιβερή σκέψη!

Με ανακουφίζει πολύ το να κοιτάζω παλιές φωτογραφίες και να θυμάμαι τα άγχη που είχα τότε. Με γαληνεύει η ιδέα ότι τελικά όλα πέρασαν και τα περισσότερα από τα τότε άγχη μου σήμερα δεν τα θυμάμαι καν. Πόσο πολύπλοκα πλάσματα είμαστε τελικά οι άνθρωποι. Πόσο έχουμε μάθει να δυσκολεύουμε και να μπερδεύουμε την ζωή μας. Πόσο αρνούμαστε να δούμε μακριά χωρίς φόβο.

1.                                           “The Majestic Splendor of Snow Mountain”

Σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ήδη πέρασε. Ναι είμαι πια μεσήλικάς και βαδίζω ολοταχώς προς την τρίτη ηλικία! Το πιστεύεις; Εγώ όχι. Όλα είναι σαν να έγιναν χθες. Τα μαθητικά χρόνια, οι εκδρομές με φίλους, ο πρώτος μου έρωτας, η γνωριμία μου με το τρελό μου αγόρι, ο γάμος, η γέννηση των αγοριών…μόλις χθες έτσι φαντάζουν όλα. Και φοβάμαι μην γίνω από εκείνες της γραφικές τύπισσες που αρνούνται να αποδεχτούν την  πραγματικότητα και ζουν σε άλλη διάσταση. Και μετά σκέφτομαι πως ο καθένας μπορεί να ζήσει σε όποια διάσταση γουστάρει και  γεμίζει το μυαλό μου όνειρα, γιατί η ψυχή δεν σταματά να θέλει, όπως το μυαλό δεν σταματά να φοβάται!

Μα εγώ θέλω να φροντίσω τις ανάγκες της ψυχής μου και να ζήσω λίγες ακόμη τρέλες….Να τρέξω κι άλλους μαραθώνιους, να πάω κι άλλα ταξίδια, να γράψω κι άλλα βιβλία, να ανέβω κι άλλα βουνά…να αλλάξω για ακόμη μια φορά επαγγελματική ρότα στη ζωή μου, να ρισκάρω με σχέσεις, με αλλαγές, με μαλλιά, με ρούχα, να ζήσω υπερβάσεις, να αγαπήσω κι άλλους  ανθρώπους, να γνωρίσω κι άλλους τόπους, να κάνω ακόμη πιο βαθιά ταξίδια μέσα μου, να ζήσω κι άλλα θαύματα!

Να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να ζω παρά τους φόβους που ώρες ώρες αφήνω να με καταπιούν!

Και κάθε φορά που νιώθω τον φόβο να με κυριεύει θυμάμαι την ιστορία του  μικρού Γιάννη….

Ο μικρός Γιάννης λοιπόν πήγαινε κάθε μέρα με τον παππού του στο βουνό για να ταΐσουν το κοπάδι με τα πρόβατα. Ο χειμώνας μπήκε βαρύς και έπεσαν χιόνια πολλά. Εκείνη την ημέρα δυσκολεύτηκαν να περπατήσουν μέσα στο πυκνό χιόνι που είχε σκεπάσει τα πάντα και είχε φορτώσει το βουνό. Όταν έφτασαν στη στάνη  έκαναν την δουλειά τους και ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή φωνή σαν βροντή που ερχόταν πάνω από το βουνό. "Να πέσω τώρα;"

Ο Γιάννης τρομοκρατήθηκε γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει από που ερχόταν αυτή η φωνή, γύρισε τρομαγμένος κοίταξε τον παππού του και τον είδε να κοιτά ήρεμος προς το βουνό και να απαντά. "Περίμενε ακόμα δεν έχεις καμία δουλειά να πέσεις." Ο Γιάννης κατάπιε την γλώσσα του, ο φόβος τον παρέλυσε και δεν ρώτησε τίποτα.

Την επόμενη μέρα έγινε πάλι το ίδιο το χιόνι ήταν πάλι πυκνό και αφού τάισαν τα πρόβατα η τρομερή βροντή ακούστηκε και σείστηκε το βουνό. "Να πέσω τώρα δεν αντέχω άλλο. Να πέσω;"…Και αμέσως μετά ο Γιάννης άκουσε  τρομοκρατημένος τον παππού του να απαντά, "Δεν έχεις ανάγκη, αντέχεις ακόμα" και πάλι ο Γιάννης δεν ρώτησε από που ερχόταν αυτή η φωνή. Κάθε μέρα γινόταν το ίδιο η βροντή έλεγε πως δεν αντέχει και πως ήθελε να πέσει ο παππούς χαμογελώντας ήρεμα απαντούσε πως αντέχει κι άλλο κι ο φόβος του Γιάννη μεγάλωνε και γινόταν γιγάντιος μέχρι που κάποια φορά ακούγοντας την βροντή πανικοβλήθηκε τόσο πολύ που γύρισε την πλάτη κι άρχισε να τρέχει με όλη του την δύναμη. Ο παππούς του φώναξε να σταματήσει μα ο Γιάννης δεν άκουσε και συνέχισε να τρέχει σαν να τον κυνηγούσε ο μεγαλύτερος του τρόμος και τότε, από τα ποδοβολητά του δημιουργήθηκε μια τεράστια χιονοστιβάδα που κύλισε με ορμή από το βουνό και τους σκέπασε όλους…τον Γιάννη, τον παππού και τα πρόβατα…κι έτσι τέλειωσε η ιστορία τους!

Την πρωτάκουσα πριν πολλά χρόνια αυτή την ιστορία. Δεν θυμάμαι από ποιόν ή που…μα θυμάμαι πως επειδή  για χρόνια πολλά ζούσα παραλυμένη από το φόβο, την ένιωσα ως το μεδούλι μου. Ήξερα τι εννοεί. Το είχα νιώσει. Μου είχε συμβεί, να γυρίσω την πλάτη μου σε φόβους, να το βάλω στα πόδια κι εκείνοι να με πλακώσουν και να με καταπιούν!  Η ιστορία του Γιάννη ήταν και δική μου!

Από τότε πολλές φορές η ιστορία αυτή έγινε θεραπευτικό εργαλείο. Την έχουμε δουλέψει σε ομάδες, σε συναντήσεις, έχουμε μπει στους φόβους του Γιάννη, του Κώστα, της Ελένης, Τα Σοφίας και δεκάδων άλλων ανθρώπων κι έχουμε ταυτιστεί μαζί του ξανά και ξανά! Ο φόβος σε παραλύει. Ο φόβος σε κάνει μικρό. Ο φόβος σε παγιδεύει και μόλις του γυρίσεις την πλάτη σε πλακώνει…Η σοφία του παππού είναι το μεγάλο κλειδί! Να μάθεις να ακούς τον φόβο δίχως φόβο…ακούγεται οξύμωρο, μα είναι σπουδαίο.

Το μεγάλο μυστικό είναι τελικά πάντα η πιο απλή διαπίστωση! Εμπιστοσύνη στην εσωτερική μας σοφία. Επίγνωση και αυτογνωσία. Να γνωρίσουμε λοιπόν τις δυνατότητες μας, να ξέρουμε τις αντοχές μας, να ακούμε τις φωνές των φόβων μας χωρίς πανικό όχι γιατί δεν υπάρχει κίνδυνος, αλλά γιατί έχουμε γνώση των ορίων μας κι εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Στην ενασχόληση μου όλα αυτά τα χρόνια με τον άνθρωπο και τα συναισθήματα έμαθα πως δεν γίνεται να δημιουργείς έναν συναίσθημα και να μην μπορείς να το οριοθετήσεις! Τα συναισθήματα μας δεν είναι μεγαλύτερα από εμάς κι  ότι ξεκινά από εμάς, σταματά από εμάς. Όταν είμαστε η αρχή μπορούμε να είμαστε και το τέλος!

Καλημέρα αγαπημένοι! Ακόμη μια χρονιά που ξεκινάμε μαζί… κι εύχομαι από φέτος, κάθε φορά που μας κατακλύζουν οι αγωνίες και τα άγχη μας, να θυμόμαστε την ιστορία του Γιάννη για να μην γυρνάμε την πλάτη στους φόβους μας μα να κοιτάμε μακριά το χιονισμένο βουνό και να του απαντάμε χαμογελώντας, πως αντέχει ακόμα…

…για εμένα μπήκε η Παρασκευή τα ξημερώματα, με ένα κερί αναμμένο, βραδινή βροχή και γραπτό μοίρασμα μαζί σας. Αυτό κι αν είναι ευτυχία!