Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Η μαγεία του Δεκέμβρη....

Ο Δεκέμβρης μπήκε υπέροχα! Ναι ξέρω όλα φαντάζουν υπέροχα στον κόσμο που περιγράφω...μα η αλήθεια είναι πως σαν τα ζω δεν τα νιώθω έτσι. Νιώθω σχεδόν πάντα πίεση κι άγχος. Έχω ένα ξινό πρόσωπο τόσο που κάποιοι φίλοι που με ξέρουν καλά πια γελούν..."τι έγινε πάλι ξίνισες; Πάλι τα νεύρα σου έχεις, πάλι δεν θέλεις να είσαι εδώ; πάλι δεν θέλεις να το κάνεις αυτό που κάνεις;"
Γελάω...είμαι βλέπεις από εκείνους τους ανθρώπους που θέλουν την δόση της γκρίνιας τους. Δεν είναι αληθινή γκρίνια, έχει λίγο χιούμορ μέσα και μπόλικες παιδικές γκριμάτσες αγανάκτησης.
Είναι η ένδειξη της κούρασης μου ίσως, που βγαίνει με μια παιδικότητα, δεν ξέρω...
Σίγουρα έχει και λίγη πλάκα όλο αυτό. Από την άλλη σίγουρα, παίρνω αποφάσεις που με εξουθενώνουν...μα σαν κοιτώ το αποτέλεσμα από μακριά πάντα ενθουσιάζομαι! Πάντα!


Έτσι ο Δεκέμβρης μπήκε υπέροχα...μα πριν μπει έφυγε ένας Νοέμβρης που με έκοψα κομματάκια...Συναισθηματικά με εξουθένωσε. 
Το Σαββατοκύριακο της γιορτής μου ξεκίνησε με μια σπουδαία γιορτή γεμάτη φίλους. Τριανταπέντε χρόνια Ιθάκη.Η Ιθάκη της καρδιάς έκλεινε τριανταπέντε χρόνια ζωής, με στόχο πάντα ελεύθερους ανθρώπους. Συγκίνηση, αγκαλιές, πρόσωπα λατρεμένα. Οικογένεια! Αυτό νιώθω σαν βρίσκομαι εκεί.Φαμίλια! Ξύπνησα το πρωί του Σαββάτου κομμάτια από την προηγούμενη γιορτή και το πρωινό, συνοδεύτηκε με μια υποχρεωτική κάθοδο στην Θεσσαλονίκη. Ήταν ένα δύσκολο πρωινό μα μου χάρισε αυτό. 


Αυτό το τοπίο, αυτό τον ουρανό, αυτή τη θάλασσα, αυτό το χρώμα. Το χρώμα της σιωπηλής πανέμορφης αυτής πόλης που έμαθα να αγαπώ σαν δική μου!
Ήξερα πως θα είναι μια ιδιαίτερη ημέρα κι ήταν...Το μεσημέρι με βρήκε στο Καυτατζόγλειο, στην πρώτη γιορτή αθλητισμού Δημήτριος Κρυσατάλλης. Να μιλάω εγώ για εκείνον.Τον υπερμαραθωνοδρόμο. Εκείνον που κατάπινε τα χιλιόμετρα.Τι θα μπορούσα να πω εγώ για εκείνον...Είχα μια αγωνία κι έναν φόβο. Μην πω πολλά, μην πω λίγα, μην δεν πω αυτά που πρέπει, μην λυπηθεί το κορίτσι του που με μάτια βουρκωμένα με κοίταζε από μακριά...


Ήταν μια τόσο συγκινητική γιορτή, που εύχομαι να καθιερωθεί και να γιορτάζουμε κάθε χρόνο την μνήμη του μέσα σε γεμάτα γήπεδα! Τα βράδυ τρέξαμε όλοι μαζί, η γνωστή παρέα. Έτσι όπως το σκεφτόμουν. Σε ένα υπέροχα σιωπηλό στάδιο, να ακούμε τα βήματα μας και τη  υπέροχη μουσική από τα μεγάφωνα, με τους προβολείς αναμμένους να γεμίζουν με σκιές το γήπεδο. Κι εμείς να τρέχουμε, να γελάμε, να ανταλλάσσουμε συνταγές, με την Ελισάβετ και να θυμόμαστε εκείνον. Εκείνον που μας ένωσε και μας έφερε όλους εκεί, σε αυτή την μεγάλη γιορτή.Θα ήταν τόσο χαρούμενος αν ήταν μαζί μας...Τόσο περήφανος για όσα κατάφερε!
Τερματίσαμε με με τα μεγάφωνα να παίζουν δυνατά το Walz του Shostakovich που λατρεύω και σημαίνει πολλά για εμένα αφού το έχω συνδέσει με την Ιθάκη μου!όχι τυχαία λοιπόν...
Πάντα φανταζόμουν τον μεγάλο συνθέτη να σκαλίζει τις νότες ενώ οι βόμβες έπεφταν πάνω από το Στάλινγκραντ. Απογοητεύτηκα σαν έμαθα πως γράφτηκε πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Πάντα αγαπούσα τα δράματα...
Έτσι τερματίσαμε και με συγκίνηση και γέλια παραλάβαμε στο τέλος του αγώνα, ένα μετάλλιο που κανείς μας δεν ήθελε να πάρει. Σαν φεύγει ένας άνθρωπος τι παίρνει μαζί του...τι κουβαλά από όλα αυτά για τα οποία μόχθησε σε ετούτη τη ζωή;

Η ημέρα της γιορτής μου ήταν ημέρα χαράς. Στολίσαμε, ανάψαμε κεριά, γιορτάσαμε ξανά, κάναμε γλυκά, ξεκουραστήκαμε...Όλα τα χωρέσαμε  σε μια μόνο ημέρα!


Θαρρείς κι από τον αγώνα και μετά να ξύπνησε μέσα μου κάτι και ενώ ήμουν τόσο κουρασμένη, ήθελα να νιώσω. Να νιώσω ότι κι όσα μπορώ. Έτσι αποφάσισα να κάνω πράξη όλα όσα συζητούσαμε με την Ελισάβετ κι άρχισα να δημιουργώ, να φτιάχνω μικρές κατασκευές, να ψήνω αμέτρητα κουλουράκια!
Το σπίτι μια γιορτή από μόνο του. Στολίδια και χαρά και χρώμα και φύση.Φύση που λατρεύω!

Όλη η εβδομάδα με βρήκε να ψήνω γερμανικά κουλουράκια. Γυρνούσα σπίτι αργά το βράδυ και άνοιγα ζύμες, στόλιζα, έψηνα. Το είχα τόση ανάγκη αυτό.Το να γιορτάσω, να χαρώ, να ξεχάσω.
Όλο αυτό το φλερτ με τον πόνο των ανθρώπων, όλο αυτό το τέλος που έφερε ο Νοέμβρης, με έκανε να θέλω να νιώσω ζωντανή, να χαρώ με αυτά που έχω και να το νιώσω. Να το νιώσω στ'αλήθεα!!Ερχόταν τα γενέθλια του γιου και θα γινόταν δεκάξι. Έψηνα και φούρνιζα και ετοίμαζα και στόλιζα το σπίτι να είναι όλα έτοιμα για εκείνον...Για εμάς! 

Nusstaler

Vanillekipferl

Haselnussmakronen

coconut Macaroons

Μπισκότα βουτύρου με κανέλα

Όχι! την ώρα που τα κάνω δεν είμαι πάντα τρισχαρούμενη. Όπως την ώρα που τρέχω δεν είμαι πάντα χαρούμενη. Νιώθω εξάντληση, άρνηση, χάνω το νόημα μου, χάνω την δύναμη μου, απογοητεύομαι, θέλω να κάνω πίσω...μα είναι εκείνη η φωνή μέσα μου που ξέρει να μην με εγκαταλείπει πια και δεν μου αφήνει περιθώρια. Όλα ήταν πανέμορφα λοιπόν και το σπίτι γέμισε κόσμο. Θυμάμαι αυτή την έκφραση τόσο έντονα. Θυμάμαι δασκάλους σημαντικούς να την λένε ξανά και ξανά. "Ανοίγουμε τα σπίτια μας! Δεν μένουμε μόνοι"


Μου αρέσει το σπίτι να είναι ανοιχτό. Να έχει κόσμο. Φωνές χαρά, παππούδες, φίλοι, παιδιά. Ενέργεια και φως να μπαινοβγαίνει.  Ανοιχτά σπίτια. Ανοιχτές καρδιές.






Την ημέρα που ξημέρωσαν τα γενέθλια του ξυπνήσαμε όλοι νωρίς.Το δεντράκι στο δωμάτιο του αναμμένο. 

Σαν σήμερα δεκάξι χρόνια πριν γεννήθηκε...αυτή η σκέψη. Πόσο υπέροχα συγκινητική...Μας βρήκε το πρωινό ξύπνιους όλους. Ακόμη κι ο μικρός ξύπνησε σχεδόν μια ώρα νωρίτερα.Ήταν ημέρα καθημερινή οπότε είχαμε το πρόγραμμα μας κι όμως όλοι εκεί με τα λαμπάκια στο δέντρο  αναμμένα να τον περιμένουμε να ξυπνήσει για να φύγει στο σχολείο, με τα φιλιά και τις ευχές μας να τον συνοδεύουν. Τα γενέθλια ενός ανθρώπου είναι σημαντικά στο σπίτι μας. Δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ...ή ίσως και να ξέρω μα δεν έχει σημασία! 

Σημασία έχει που όλοι πια το ζούμε με τον ίδιο τρόπο... Του έκανα έκπληξη. Άλλαξα όλο μου το πρόγραμμα και το δικό του μιας κι έχει δραστηριότητες ως το βράδυ. Πήγα και τον πήρα από το σχολείο και πήγαμε μαζί στα μαγαζιά. Το μάτια του σαν με είδε...το ξάφνιασμα του. Πολύτιμο!
Φάγαμε, γελάσαμε, χαζολογήσαμε. Βλεπόμαστε τόσο λίγο...τόσο λίγο πια και τα χρόνια κι οι στιγμές περνούν...και το μαζί λιγοστεύει!  
Τον ρώτησα τι θα ήθελε να κάνουμε στα γενέθλια του και μιας και η γιορτούλα με τους φίλους του πήρε παράταση, μου ζήτησε να είμαστε όλοι μαζί. Να δούμε ταινία, να φάμε πίτσα και να κοιμηθούμε στρωματσάδα. Δεν είναι τρομερό το πως μεγάλωσε...είναι πια παλικαράκι κι ακόμη νιώθει χαρά με το να είναι μαζί μας, κάνοντας όλα αυτά που λάτρευε από τότε που ήταν μικρούλης. Το μαζί...μαζί!
Ήταν μια φανταστική βραδιά. Με το σπίτι όλο στον αέρα. Στρώματα στο σαλόνι μαξιλάρια παπλώματα...χάος...κι όμως.Τζάκι αναμμένο και γελούσαμε με τις περιπέτειες της Ντόρη που έψαχνε να βρει την οικογένεια της. Τα λαμπάκια να φωτίζουν και κάτω από το δέντρο το πολικό εξπρές να κάνει το μεγάλο του ταξίδι...




Κοιμήθηκα με ένα χαμόγελο στο στόμα και ξύπνησα αξημέρωτα. Έμεινα να κοιτάζω τα φωτισμένα μας παράθυρα. 
Ήταν τόση η γαλήνη που ένιωθα. Αφουγκραζόμουν τις ανάσες τους. Ότι χρειαζόμουν στην ζωή ήταν σε εκείνο το δωμάτιο. Οι ανάσες τους κι οι χτύποι της καρδιάς τους. Το ξημέρωμα με βρήκε σιωπηλή να μην κάνω τον παραμικρό θόρυβο μην ξυπνήσουν και χαθεί η μαγεία. Γιατί, τι είναι η μαγεία των Χριστουγέννων...αυτό είναι! Αυτό ακριβώς. Η στιγμή εκείνη η πελώρια που νιώθεις την Αγάπη.Την νιώθεις στ'αλήθεια. Αυτό είναι μαγεία!

Ξημέρωνε Δεκέμβρης.


Ξημέρωσε λοιπόν ο Δεκέμβρης...με ένα υπέροχα χλωμό πρωινό. Με ζεστές αγκαλιές και παιχνίδια στο σαλόνι. Με την γεύση της ίδιας της ευτυχίας στο στόμα.



Με το σπίτι ανάστατο και τον καφέ μου αχνίζει έστειλα ένα μήνυμα συμπαράστασης σε μια μαμά που ήξερα πως την ημέρα εκείνη πονούσε κι η απάντηση της με γέμισε πίστη. Κι αγάπη και χαρά! Γιατί η ζωή κυλά. Κυλά και ξέρει να δίνει ακόμη κι όταν νιώθεις πως σου τα παίρνει όλα. Εκεί στην άκρη ενός σκοταδιού περιμένει μια Ελπίδα.

Να ξυπνάς και να είναι Δεκέμβρης και να σε περιμένει μια γιορτή, μια υπόσχεση...Υπόσχεση για ένα και μόνο πράγμα. Για το μαζί! Οι στιγμές χάνονται τόσο γρήγορα. Τόσο γρήγορα προσπερνούμε και ξεχνάμε το σημαντικό. Είδα ένα βίντεο εκείνο το πρωί. Μόλις είχε κυκλοφορήσει.Την ίδια εκείνη ημέρα Πρώτη Δεκέμβρη.Το βίντεο των φετινών Χριστουγέννων με ένα σπουδαίο μήνυμα. Συγκινήθηκα πολύ γιατί το ένιωσα. Είμαι κι εγώ αυτή η γυναίκα. Που τρέχει, που ξεχνάει που αγχώνεται, που χάνει τα σημαντικά και προσπαθεί να μην μπερδεύεις τις προτεραιότητες. Υπάρχουν μέρες που γυρνώ σπίτι αργά και τους βλέπω τόσο λίγο κι υπάρχουν μέρες που είμαστε όλοι τόσο βιαστικοί που δεν λέμε ούτε μια σωστή καλημέρα.
Υπάρχουν μέρες που με ρωτούν "χαμογέλασες σήμερα μαμά;" και τότε σαν να συνέρχομαι κι αναρωτιέμαι...χαμογέλασα σήμερα;


Εκείνο το πρωινό ξύπνησα με την μαγεία του Δεκέμβρη στα μάτια. Είναι εκείνες οι ημέρες που σαν να σε συνεφέρουν. Αυτός ο Δεκέμβρης θα είναι δικός μας. Να τον ζήσουμε όπως μας αξίζει, όπως τον έχουμε ανάγκη. Με γελαστά μάτια κι ανοιχτές αγκαλιές. Γιατί αυτό είναι η μαγεία του Δεκέμβρη. Οι άνθρωποι που αγαπάμε και το μαζί.
Ας μην χάσουμε την ευκαιρία αυτού του Δεκέμβρη...

Καλημέρα αγαπημένοι...έρχονται ημέρες γιορτινές, γεμάτες προσδοκίες. Φέτος ας χαρίσουμε στον εαυτό μας όσο περισσότερο "μαζί" μπορούμε. Σε αντίσταση  της τρέλα που ζούμε, ας επικεντρωθούμε στα σημαντικά, στα αληθινά πολύτιμα και ας αναζητήσουμε την μαγεία στα μάτια αυτών που αγαπάμε...Γιατί αυτό είναι η αληθινή μαγεία αυτών των γιορτών. Είναι το συναίσθημα που κουβαλά η γέννηση ενός παιδιού...Αυτή η υπέροχη γαλήνη κι η αγάπη που δεν έχει όρια. Αυτή η αίσθηση της απόλυτης σιωπής μέσα μας, σαν η ζωή να μπήκε ακριβώς στη θέση της και όλα βρίσκουν το νόημα τους εκεί στα θολά μάτια ενός μικρού ανθρώπου που μόλις πρωταντίκρυσε τον κόσμο, με μάτια καθαρά, γεμάτα ελπίδα, πίστη κι εμπιστοσύνη. Τα μάτια ενός μικρού Χριστού και τις στιγμές εκείνες ξέρουμε πως τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό σε ετούτη τη ζωή,  από αυτά τα μάτια!

Φέτος τα Χριστούγεννα ας δώσουμε χρόνο σε ένα μόνο πράγμα...στο "μαζί!"

Καλό Δεκέμβρη κόσμε...Ξέρω πως καμιά φορά σας κουράζω με αυτό το υπέροχα. Όλα πάνε υπέροχα, μα η αλήθεια είναι πως  αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο θέλω να ορίζω την ζωή μου.Με θετικότητα...Αυτό το "υπέροχα" δεν είναι τόσο η αλήθεια, όσο...η προσπάθεια μου!
                                                                                                                    Κατερίνα

Υ.γ. Πολλοί μου ζητήσατε συνταγές για τα Χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια και μιας κι είναι αδύνατο να τις γράψω όλες, τόλμησα να στείλω τα link από αγγλικές ιστοσελίδες με συνταγές...Ελπίζω στην κατανόηση σας! Για μεγάλη ποικιλία μπισκότων μπορείτε να ρίξετε μια ματιά εδώ. The one with all the tastes. της αγαπημένης φίλης Ερμιόνης.

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθείτε τα πιο άμεσα νέα μας στο Instagram...εκεί υπάρχει μεγαλύτερη διάδραση και μπόλικη από την μαγεία του Δεκέμβρη...

Διαβάστε αν θέλετε την συνέντευξη μου στο MAXMAG 

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

"Ρίζα μ'...."

Μια έκφραση που άκουσα κάποια χρόνια πριν από έναν άνθρωπο που θρηνούσε. Έναν άνθρωπο που πονάω πολύ και ο θρήνος του είναι συνδεδεμένος θαρρείς, με την δική μου χαρά... Σαν να άναψε ένα φως μέσα μου και θυμήθηκα εκφράσεις λέξεις και στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια, καθώς "ρίζα μ'" οι πόντιοι αποκαλούν τα παιδιά τους...

Φαντάζει σχεδόν αλλόκοτο. Ανάποδο! Συνήθως ρίζες θεωρούμε τους προγόνους μας και κλαδιά ή μπουμπούκια αποκαλούμε τα παιδιά μας. Κι όμως στην Ποντιακή διάλεκτο οι άνθρωποι σοφά κι υπέροχα αποφάσισαν να δώσουν αυτό τον ορισμό στα νεότερα μέλη της οικογένειας.Τα παιδιά. Γιατί αν ο στόχος μας είναι το δέντρο να μεγαλώσει, θα πρέπει να φροντίσουμε τις ρίζες του. Να βαθύνουν, να απλώσουν, να γίνουν γερές γιατί τότε μόνο το δέντρο μας θα απλώσει κλαδιά στον ουρανό και θα γιγαντωθεί και θα γεμίσει καρπούς. Μόνο τότε ένα δέντρο έχει την πιθανότητα όχι απλά να επιβιώσει μα να θεριέψει. Μόνο αν έχει γερές δυνατές και στέρεες ρίζες.  Τα παιδιά μας λοιπόν είναι η συνέχεια μας. Είναι αυτά που θα κρατήσουν το δέντρο της οικογένειας όρθιο και θα το γεμίσουν καρπούς. Τα παιδιά είναι οι ρίζες μας, η σύνδεση μας με την ίδια τη γη και το πλούσιο χώμα που ζει μέσα της.

Πόση σοφία κρύβει όλο αυτό...καθώς το δέντρο ζει αν κοπούν τα κλαδιά, μα δεν ζει αν κοπούν οι ρίζες του... Οι παππούδες μας κι οι πρόγονοι μας, είναι αυτοί που φεύγουν και χάνονται πρώτοι κι αν ήταν ρίζες το δέντρο θα χάνονταν μαζί τους. Μα το δέντρο ψηλώνει κι ανθίζει γιατί τρέφεται από την νέα γενιά που φροντίζει να το τροφοδοτεί με την αστείρευτη ενέργεια της. Οι ρίζες είναι οι σύνδεση μας με το δέντρο της οικογένειας μας, με την ιστορία και την πορεία του. Οι ρίζες είναι η σύνδεση μας με την ίδια την ζωή.
Ρίζα μ'.
Την λατρεύω αυτή την έκφραση. Δεν είναι απλά έκφραση συγγένειας. Είναι έκφραση πόνου. Αληθινού πόνου σαν αυτόν που δημιουργεί μόνον η αγάπη!
Δεκαέξι χρόνια πριν ένιωσα τον πόνο αυτό σαν έβγαλα την πρώτη μου ρίζα σε ετούτη τη γη. Σαν σήμερα δεκαέξι χρόνια πριν γεννήθηκε ο γιος μου. Ο πρώτος και πολύτιμος μου και τα χέρια μου απέκτησαν φτερά και τα πόδια μου έβγαλαν ρίζες σε ετούτη τη γη. Ρίζες που τεντώνουν και βαθαίνουν και θρέφουν.
Ο γλυκός μας Νοέμβρης μπαίνει στα γλυκά του δεκάξι! Τα περιμέναμε αυτά τα sweet sixteen και θα τα γλεντήσουμε όπως τους αξίζει!


Δεκάεξι χρόνια έχει που απέκτησα ρίζες στον κόσμο αυτό. Το μεγάλωμα τους έχει έναν πόνο και μια γλύκα μαζί. Σαν καθώς εκείνοι οι μικροί άνθρωποι, βαθαίνουν τις ρίζες του δέντρου μας εγώ να νιώθω την προσπάθεια τους και το τέντωμα του σώματος τους, στο δικό μου σώμα. Νιώθω θαρρείς μέσα στα κύτταρα μου το άπλωμα τους στον κόσμο. Νιώθω τον αγώνα τους...
Κάποτε σε μια μου ομιλία είχα πει πως όσο πιο πολύ αγαπάμε, τόσο πιο πολύ δενόμαστε με την ζωή κι όσο πιο πολύ δενόμαστε με τη ζωή τόσο μεγαλώνει ο φόβος...Δεν πίστευα ποτέ πως η γέννηση του πρώτου μου γιου, θα με συνέδεε με τέτοιο πρωτόγνωρο μα καλοδεχούμενο φόβο, με τέτοιο υπέροχο πόνο.Τον πόνο της αγάπης. 
Από τότε που γεννήθηκε εκείνος ξημέρωσε μια νέα μέρα για εμένα. Μια νέα ζωή...Κι από τότε κάθε χρόνο τέτοια ημέρα...για χατίρι του ξημερώνει!  Ξανά και ξανά, δεκάξι χρόνια τώρα!
Κι εύχομαι να ξημερώνει...να ξημερώνει, να ξημερώνει...

Καλήμερα αγαπημένοι. Εύχομαι να ξημερώνει για όλα τα παιδιά του κόσμου. Σήμερα στο σπίτι μας έχουμε χαρά! Μεγάλωσε ο γλυκός Νοέμβρης!!! 
Χρόνια πολλά πούλι μ'. Χρόνια πολλά ρίζα μ'...
                                                                                                      Κατερίνα

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Ο σκύλος....

Σαν τον πρωτοσυνάντησα είδα μπροστά μου έναν άνθρωπο ραγισμένο. Σχεδόν σπασμένο... Εγκλωβισμένο σε έναν κόσμο σκιών. Σε μια προσωπική φυλακή γεμάτη πόνο, φοβίες, άγχος και καταναγκασμούς, χωρίς να μπορεί να βγει στο φως...Σιγά σιγά βρήκε τον τρόπο. Σερνόμενος, κουρασμένος, πληγωμένος κι όμως βρήκε τον τρόπο να σπάσει τα δεσμά που τον κρατούσαν και να ξεμυτίσει για πρώτη φορά στον ήλιο.... Ήταν σαν να έγινε ένα θαύμα! Γίνεται ένας άνθρωπος σχεδόν τυφλός από τα σκοτάδια που ζούσε για χρόνια, να βρει τη δύναμη να κοιτάξει προς τα πάνω;
Γίνεται! κι εκείνος το απέδειξε με την προσπάθεια του, μα κι η ελευθερία, αν δεν ξέρεις να την ζήσεις δεν έχει αξία καμία. Ελεύθερος πια κι όμως ο φόβος πάλι εκεί, να τον καταδυναστεύει, να του ρουφά την ενέργεια, να τον αποδυναμώνει!
...Πάντα με εντυπωσιάζει αυτό.Το πως οι άνθρωποι παλεύουν με όλο τους το είναι να ελευθερωθούν κι όμως σαν το καταφέρουν δεν ξέρουν πως να ζήσουν ελεύθεροι και λουφάζουν ξανά στο υγρό κελί τους. Εκείνο βλέπεις ξέρουν για σπίτι τους...

Rescue of a sad dog who forgot to live

Του μίλησα για έναν σκύλο που συναντώ τον τελευταίο καιρό τα πρωινά που πηγαίνω για τρέξιμο. Ζει σε ένα άθλιο χωράφι ξεχασμένος. Το αφεντικό του ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας με παλιά μυαλά, τον κακομεταχειρίζεται. Τον κρατά νηστικό, τον κλωτσά, του φωνάζει. Είναι αδύνατος σαν κλαράκι, κοιμάται κουλουριασμένος στο αγιάζι και στη βροχή κι από τα μάτια του έχει σβήσει κάθε λάμψη... Προσπαθώ να τον φτάσω, να του δώσω κάτι να φάει...μα δεν ανταποκρίνεται και καμιά φορά του πετάω κάτι από μακριά, για να βάλει στο άδειο του στομάχι. Με τον ιδιοκτήτη δεν βγάζω άκρη και κάθε φορά που του μιλάω με "στολίζει" και με διώχνει έντονα. 
Τις προάλλες περνώντας παρατήρησα πως έλειπε....και μετά από λίγο παρατηρώντας καλύτερα τον είδα έξω από τα κάγκελα να κοιμάται κουλουριασμένος. Είχε καταφέρει με κάποιο τρόπο να λυθεί από τα δεσμά του κι ήταν τόσο λεπτός που πέρασε ανάμεσα από τα κάγκελα και βγήκε έξω. Θα μπορούσε να είχε φύγει. Να είχε τρέξει μακριά κι όμως είχε κουλουριαστεί κι έτρεμε εκεί έξω από τα κάγκελα του άθλιου μοναχικού χωραφιού. Τον κάλεσα κοντά μου, τον χάιδεψα έκανα να τον τραβήξω....μα εκείνος στάθηκε για λίγο ακίνητος κι ύστερα γύρισε πάλι με το σβησμένο βλέμμα του και κουλουριάστηκε εκεί έξω από τα κάγκελα της φυλακής του. Πόνεσα...Τι αξία έχει το να είσαι ελεύθερος αν δεν ξέρεις τι είναι ελευθερία;

"Αυτό τον σκύλο μου θυμίζεις" του είπα. Έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι κι ύστερα..λίγες μέρες μετά έγραψε ένα γράμμα. Μου το διάβασε με δάκρυα στα μάτια και πόνεσα και χάρηκα και συγκινήθηκα βαθιά!
Γιατί, είναι γενναίο να μπορείς να είσαι ελεύθερος, μα πιο γενναίο είναι να τολμάς να είσαι ελεύθερος την ώρα που φοβάσαι την ελευθερία πιο πολύ από τα ίδια σου τα δεσμά!

"Αγαπημένε μου Σκυλάκο
Έμαθα την ιστορία σου και κατά έναν περίεργο τρόπο σε σκέφτομαι κάθε ημέρα. Έμαθα ότι είσαι δέσμιος των συνθηκών και των καταστάσεων, έτσι όπως διαμορφώθηκαν η ακόμα καλύτερα έτσι όπως σου τις διαμόρφωσαν. Μπορώ να καταλάβω πως νιώθεις μέσα σου. Νιώθω τον πόνο σου, την στεναχώρια σου, τα χιλιάδες γιατί, το αδιέξοδό σου. Πόσες χιλιάδες στιγμές στέκεσαι απλά και σκέφτεσαι, ψάχνεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί. Πως εγκλωβίστηκες έτσι σε μια ζωή που δεν ήθελες, πόσα όνειρα έχεις κάνει για το πώς μπορούσε να είναι διαφορετικά η ζωή σου. Είναι η στιγμή που κάνεις μικρά ταξίδια στο άγνωστο, χάνεσαι για λίγο και πάλι κάποιος θα βρεθεί η κάτι να σου χαλάσει αυτό το όνειρο.
Ξέρεις λοιπόν κάτι; Μοιάζουμε πολύ σ’ αυτό. Επίσης έμαθα πως κάποια μέρα έσπασες τις αλυσίδες σου, βγήκες λίγο παραπέρα να δεις πως είναι και πάλι κοντοστάθηκες με απορία. Ωραία τα κατάφερα… τώρα τι κάνω;  Αναρωτήθηκες. Πίσω δεν μ’ αρέσει να πάω, να φύγω για κάπου δεν ξέρω το πώς και έτσι λοιπόν ένιωσες να χάνεσαι. Έτσι δεν είναι; Πριν σου είπα ότι μοιάζουμε. Τελικά ξέρεις τι σκέφτηκα; Είμαστε ίδιοι.
Όλα αυτά στα λέω για να μην νιώθεις μόνος σου Σκυλάκο.
Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, απλά δεν υπήρξαμε λίγο πιο παρατηρητικοί. Ξεχάσαμε να αναπνέουμε, να μυρίζουμε τα πιο απλά, όπως ένα λουλούδι και να ταξιδεύουμε με αυτή την ωραία αίσθηση που μας αφήνει, να γευόμαστε τις πιο γλυκιές γεύσεις της ζωής και να αφήνουμε τον εαυτό μας να απολαμβάνει, να ζούμε τις στιγμές σαν να είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μας.
Αφήσαμε να μας εξουσιάζουν οι σκέψεις και οι άνθρωποι, η θλίψη και η απογοήτευση, ο πόνος και τα δάκρυα. Όχι όμως πια. Ας κάνουμε στον εαυτό μας το δώρο της ευτυχίας, της ύπαρξής μας. Δεν ξέρω πως είναι ο άλλος κόσμος ούτε κι εσύ, αλλά μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ωραία λύση θα ήταν να αρχίσουμε με μια κραυγή και οι δυο,  κάπου μακριά σε ένα βουνό. Ξέρω ότι μπορείς και μπορώ να τα καταφέρουμε, ζούσαμε τόσα χρόνια στην σκιά, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε στο φως;  Πίστη σε εμάς να έχουμε. Θα μιλάμε με τον κόσμο, θα γελάμε με την καρδιά μας, μπορεί να μας πει ο κόσμος τρελούς, εμείς όμως θα ξέρουμε πως πλέον ζούμε. Τι λες; Το κάνουμε το βήμα; 
Εγώ θέλω να τινάξω από επάνω μου ότι με έχει δεμένο και τώρα που ξέρουμε να σπάμε τις αλυσίδες, ας φύγουμε μπροστά. Και πιο πέρα θα υπάρχει οξυγόνο, τα δέντρα και η φύση θα είναι ίδια, απλά εμείς θα τα δούμε πιο όμορφα, γιατί δεν γνωρίζαμε ότι πιο έξω απ’ τις άγριες αναμνήσεις υπάρχουν τα πιο τρελά όνειρα.
Νιώθω να με κοιτάς στα μάτια γιατί είσαι κι εσύ έτοιμος. Τι λες πάμε; Αρκεί ένα βήμα την κάθε φορά. ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΕΜΠΡΟΣ να μην ξαναδούμε πίσω ποτέ. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Μπορεί το βήμα να γίνει τρέξιμο, να κοιτάξουμε πίσω και κάποια στιγμή να έχουμε φύγει τόσο μακριά που να μην φαίνεται ο τόπος των αναμνήσεων που ζούσαμε. Είναι σίγουρο. Εγώ θέλω, το ξέρω και εσύ θέλεις, οπότε ας τρέξουμε να τελειώσουμε μια για πάντα ότι γαμημένο μας διέλυσε. Τρέξε Σκυλάκο Τρέξε………!!!!
Αν κουραστείς θα σε πάρω αγκαλιά, αν κουραστώ εγώ, να μου γαβγίζεις να θυμάμαι τον σκοπό, αρκεί να μην σταματήσουμε ποτέ."

Εσύ που φοβάσαι να δραπευτεύσεις. Εσύ που δεν βλέπεις ελπίδα καμιά...να θυμάσαι...η φυλακή είναι στο μυαλό σου.Τρέχα λοιπόν.Τρέχα με όλη την δύναμη του αδύναμου σου κορμιού. Τρέχα μέχρι να μείνεις ξέπνοος, μόνο τρέχα... Είσαι γενναίος!

Καλό βράδυ αγαπημένοι... Το γράμμα αυτό αφορά όλους μας. Οι φόβοι. Οι αγωνίες, τα πρέπει, τα μπορώ, τα δεν μπορώ, τα δεν αντέχω, όλα. Όλα! Όλα! είναι δικά μας δεσμά. Δικά μας. Ο σκυλάκος θέλει να τρέξει πια ελεύθερος και κάθε φορά που κάνουμε πίσω και μας πλακώνουν και πάλι οι σκιές, ένα του γάβγισμα, θα μας θυμίζει για πάντα, να μην ξεχνάμε τον σκοπό.
Τον σκοπό που θα μας κάνει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να μείνουμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι! Όπως μας αξίζει! 

...όπως σου αξίζει...Σε ευχαριστώ γενναίε μου...

                                                                                                                        Κατερίνα
Υ.Γ. Ο σκύλος της ιστορίας βρίσκεται ακόμη σε δεσμά, μα σύντομα όπως ορίζει ο νόμος, αυτό θα αλλάξει.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Δυνατά...

Η ζωή είναι ένα κερί αναμμένο στην άκρη ενός μυαλού. Όσο αντιστέκεται σε σκοτεινούς ανέμους παραμένει αναμμένο...Όταν οι αγέρηδες συνεπαίρνουν το μυαλό, το κερί σβήνει...σβήνει και πρέπει να γίνει κάτι. Κάποιος να έρθει και να το ανάψει ξανά!

Πολλές φορές μέσα μου νιώθω το κερί να τρεμοπαίζει σε σκοτεινές ριπές και άγριους βοριάδες. Μα γύρω άνθρωποι πολλοί και σαν δεν μπορώ να το ανάψω μόνη μου, με βοηθούν εκείνοι! Δεν το ξέρουν. Δεν μπορούν καν να φανταστούν πόσο σημαντικοί υπήρξαν εκείνη τη στιγμή που τους χρειαζόμουν...κι όμως...
Μπορεί να ήταν ξένοι που τους προσπέρασα στο δρόμο. Κι ένα χαμόγελο στο παιδί τους, ένα χάδι στο κεφάλι του τριχωτού τους φίλου, ένα χαμόγελο  κι ένα φιλί στο στόμα του έρωτα τους, μια ομπρέλα που άνοιξε για δυο κι ας ήταν ξένοι, έτσι για να διασχίσουν μαζί το δρόμο μέσα στην μπόρα....άνθρωποι, που με την ύπαρξη τους άναψαν ένα κερί σβησμένο στο κεφάλι μου...
Έτσι συμβαίνει σαν αρχίζεις να παρατηρείς. Να παρατηρείς καλά ότι γίνεται γύρω σου. Ότι υπάρχει, ανασαίνει, ζει, γύρω σου!

Έτσι συμβαίνει σαν δεν ζεις στον κόσμο αυτό μόνος σου και συνειδητοποιείς πως όλοι αυτοί που περπατούν δίπλα σου, αγαπούν πονούν, ζουν ένα τέλος, έναν έρωτα, βιάζονται, χαίρονται, φοβούνται...ναι φοβούνται όσο εσύ!

Έτσι περπατώ στο δρόμο τον τελευταίο καιρό κι ύστερα ανοίγω το μικρό μου μπλοκάκι και γράφω την στιγμή που με άλλαξε..."η μαμά που φίλησε την μικρή πληγή του μωρού της για να περάσει  ψιθυρίζοντας του πάει".... και πάει! 
"Οι δυο φίλες που γελούσαν δυνατά, καθισμένες στην άκρη του μικρού καφέ στην πλατεία." 
"Η γιαγιά που έπλεκε καθισμένη στο παγκάκι και στα πόδια της λιαζόταν ο μικρός της σκύλος..."
"Η ριπή ανέμου που ανακάτεψε τα φύλλα στο πέρασμα μου και τα έκανε να στροβιλίζονται πάνω από το κεφάλι μου."
" Η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού έξω από το φούρνο το πρωί".
"Η μικρή αδέσποτη γάτα που τρίφτηκε στο χέρι μου, σαν το άπλωσα για να την χαϊδέψω."
 Η ζωή είναι τόσο γενναιόδωρη. Η μέρα τόσο γενναιόδωρη. Οι στιγμές τόσο γενναιόδωρες κι εμείς τόσο μόνοι. Μα μια στιγμή αν σταθείς και σκεφτείς θα νιώσεις την σύνδεση, με τον στρυφνό παππού, με τον αγέλαστο ταξιτζή, μα την μόνιμα βιαστική μαμά, με τον αγχωμένο άντρα που τρέχει κοιτώντας το ρολόι και πέφτει πάνω σου χωρίς να ζητήσει συγνώμη, με τον θυμωμένο οδηγό στο φανάρι, με τον αδιάφορο έφηβο. Άνθρωποι συνδεδεμένοι με μια τεράστια μοναξιά!

Μα όλοι αυτοί, όλοι εμείς, ζούμε στην ίδια στιγμή. Μοιραζόμαστε την ίδια μαγική στιγμή ο καθένας με τα δικά του συναισθήματα, με την δική του πραγματικότητα.... Αν σηκώσουμε τα μάτια πόσα θα βρούμε να μας ενώνουν. Πόσα θα νιώσουμε, πόσα θα αποδεχτούμε! 

Έμαθα να παρατηρώ κι αυτή ήταν μια ανάγκη επιβίωσης. Άρχισα να το κάνω σαν βαρέθηκα να περπατώ με το κεφάλι χαμηλωμένο. Μόνιμα βιαστική και σκυθρωπή. Και ωωωω! τι κόσμος ήταν αυτός που απλώθηκε μπροστά μου! Πόσοι άνθρωποι μου προσέφεραν χαρά, χαμόγελο, ζεστασιά, νόημα, βοήθεια χωρίς καν να το ξέρουν! Αγόρασα ένα μικρό μπλοκάκι λοιπόν χρόνια τώρα - ιδέα από ένα εργαστήρι συγγραφικής τέχνης χρόνια πριν για να έχουμε πάντα υλικό σαν στερεύουμε από εικόνες κι ιδέες -  και το κουβαλώ μαζί μου πάντα. Και καταγράφω. Ημερομηνία ώρα και στιγμή. Εικόνα και νιώθω. Δυο λέξεις όχι πολλά. Δυο λέξεις. Για να θυμάμαι τι ήταν αυτό που μου κέντησε ένα χαμόγελο στα σφιγμένα χείλη!

Αύριο σήκωσε το κεφάλι σου κι άρχισε να παρατηρείς. Θα δεις θαύματα πολλά. Θα συγκινηθείς, θα γελάσεις, να νιώσεις...και δεν θα σε αφορά καν αυτό που θα δεις. Μα θα σε αφορά. Γιατί σε αυτό τον κόσμο ζούμε μαζί. Μαζί, συνδεδεμένοι με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο. Κι ύστερα πάρε ένα μικρό χαρούμενο μπλοκάκι και κατέγραψε τις στιγμές για να τις θυμάσαι για πάντα. Για να θυμάσαι πως μια ξένη στιγμή άναψε ένα φως στο σβησμένο κερί στο δικό σου κεφάλι! Έτσι το κερί σου, δεν θα σβήνει ποτέ γιατί ο κόσμος τούτος είναι πηγή. Πηγή ενέργειας και χαράς. Πηγή έμπνευσης κι ευτυχίας. Πηγή ζωής και πηγή συναισθημάτων. Πηγή στιγμών κι εμείς κοινωνοί...αν κρατήσεις το κεράκι αναμμένο θα μπορείς χωρίς να το ξέρεις να ανάβεις κεράκια στις ζωές άλλων ανθρώπων. 
Γι 'αυτό να αγαπάς δυνατά, να γελάς δυνατά, να αγκαλιάζεις δυνατά και να ζεις δυνατά! Δυνατά!
Και το βράδυ άναψε ένα κεράκι στο δωμάτιο σου, πιες ένα ζεστό μυρωδάτο τσαγάκι  και διάβασε το μπλοκάκι των ξένων στιγμών που κατέγραψες, εκείνων των στιγμών που σου έδωσαν νόημα και χαρά και σε συγκίνησαν και σε διακίνησαν και σου χάρισαν φως..
Την ίδια εκείνη ώρα, κάποιος θα διαβάζει την δική σου στιγμή, εκείνη που γελώντας δυνατά τον έκανες να γυρίσει να σε κοιτάξει και άναψες μέσα του ένα φως...


"Κάποτε ήμασταν τόσο κοντά...δεμένοι θαρρείς με ένα ομφάλιο λώρο. Με ένα σκοινί που κόπηκε άξαφνα για να γυρίσουμε ξανά πλάτη με πλάτη..."
Ας μην γυρίσουμε ξανά πλάτη με πλάτη. Ας μείνουμε δεμένοι. Ας μείνουμε κοντά...

Η ζωή είναι ένα κερί αναμμένο στην άκρη ενός μυαλού. Θα έρθουν αγέρηδες και βοριάδες. Μελτέμια και τραμουντάνες...μα εμείς να γελάμε δυνατά για να ακούμε ο ένας το γέλιο του άλλου και να μην τρομάζουμε από τα σκοτάδια σαν τα κεριά σβήνουν. 

Γέλα δυνατά λοιπόν για κάποιον και κάποιος θα γελάσει δυνατά για εσένα... Ακούς; Δυνατά! και σιγά σιγά θα μάθεις να μην φοβάσαι με το γέλιο σου...

Καληνύχτα αγαπημένοι...
                                                                                                                                   Κατερίνα

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Αν ήξεραν...

Η ανάρτηση ήταν έτοιμη. Ανάλαφρη χαρούμενη, γεμάτη ζωή και χαρά από το τριήμερο των γενεθλίων του αγοριού μας. Πέμπτη βράδυ ήρθαν τα κακά μαντάτα... Θυμάμαι ο παππούς μου που το έλεγε σαν ευχή αυτό! Καλά μαντάτα! Τι πελώρια ευχή!

Τα κακά μαντάτα ήταν πως έφυγε το κορίτσι μας...Δεν ήμασταν ακριβώς συγγενής. Η πρώτη ξαδέρφη της πρώτης ξαδέρφης...μα ξέρετε. Στο χωριό είμαστε όλοι ξαδέρφια! Ήταν άρρωστο το κορίτσι μας, μα όλοι προσμέναμε σε ένα θαύμα! Το θαύμα δεν έγινε ποτέ και όλα πάγωσαν. Το πρωινό της Παρασκευής με βρήκε να ταξιδεύω στο χωριό για να της πω αντίο. Η μέρα ηλιόλουστη χρώματα παντού. Το δάσος απέναντι χρωματιστό υπέροχο.Κόκκινα, κίτρινα και χρυσά φύλλα παντού! Ένα  μαγικό τοπίο... Τι ομορφιά παντού κι εσύ να την χάνεις...
Μια πολύ μοναχική διαδρομή είναι αυτή σαν δεν έχεις παρέα. Μαζί μου οι σκέψεις μου οι μνήμες από καλοκαίρια στο χωριό. Με γέλια και ξενύχτια στην καφετέρια, βόλτες με τα μηχανάκια, φλερτ, ατελείωτα βράδια με συζητήσεις που δεν τέλειωναν ποτέ και σχέδια για την ζωή που θα ρθει...Κάναμε όνειρα πολλά για το τι και το πως. Όνειρα κοριστσίστικα και λίγο ροζ....Όταν είσαι μικρός ονειρεύεσαι μα δεν ξέρεις...Δεν ξέρεις πως πρέπει να την αντέχεις την ζωή που θα ρθει, μα πρέπει να αντέχεις και τα όνειρα για να μπορείς να τα κυνηγήσεις!...

Τελευταία φορά που την είδα ήταν στο χωριό. Ένα καλοκαίρι ξεκινούσε. Μιλήσαμε για λουλούδια. Για το πόσο τα αγαπάμε κι οι δυο. Έφυγε για λίγο κι ύστερα γύρισε με μια αγκαλιά από  τα ολάνθιστα παχύφυτα της αυλής της. Τέτοια ήταν! Ήξερε να δίνει, δεν κρατούσε τίποτε για εκείνην...Γιατί δεν κρατούσες τίποτε για εσένα αγάπη, γιατί;....
Το πρωί εκείνο πριν φύγω έκανα μια βόλτα στην ηλιόλουστη αυλή.Τα λουλούδια της έχουν θεριέψει στις γλάστρες μου κι είναι χαρούμενα πολύ! Πολύ!!! Να ζουν τα λουλούδια σου κι εσύ να λείπεις...

Έτσι πέρασε η βδομάδα. Με το μυαλό λίγο πηγμένο, σε σκέψεις και μνήμες και θλίψη και την ίδια τη ζωή που δεν σου δίνει περιθώρια γιατί τρέχει κι είναι απαιτητική πολύ...Και χθες Πέμπτη πάλι την μέρα του Αρχάγγελου που παίρνει με γαλήνη τις ψυχές. Παρόλο που ήταν μεσοβδόμαδα, γιορτάζαμε την ονομαστική γιορτή του μεγάλου μας γιου. Απλά πράγματα έτσι για τη χαρά. Για να γεμίζει το σπίτι ζεστασιά και μυρωδιές ψημένων γλυκών που ο γιος μας αγαπά...κι ήρθε και το επόμενο κακό μαντάτο....

Πάλι κορίτσι. Συνάδελφος. Πέρασε από φωτιά. Φωτιά κι η ίδια. Μαχήτρια της ζωής με κάθε τρόπο. Πολεμίστρια. Ήξερε από ήττες, από αγώνες, από μάχες. Να έχεις κάνει μια τέτοια προσπάθεια στην ζωή σου. Να έχεις δώσει τέτοιον αγώνα για να την κατακτήσεις και μετά να σβήνεις έτσι. Άδικο! Μα τι είναι δίκαιο σε τούτη τη ζωή;  
Τελευταία φορά την είδα στην παρουσίαση του βιβλίου μου στην Αθήνα τον Ιούνιο. Τα μάτια της πιο μπλε κι από τον ουρανό πετούσαν σπίθες όπως πάντα.Θυμάμαι την αγκαλιά της, εκείνες τις δικές μας τις σφιχτές τις θεραπευτικές. Το γέλιο της. Την φωνή της. Τα χέρια της τα πονεμένα και εκείνο το χαμόγελο που πάντα έκρυβε κάτι...Αγωνίστρια να σώσει την ζωή της κι όχι μόνο την έσωσε, μα έδωσε νόημα σε πολλές χαμένες ψυχές. Χάρισε φως σε πολλά πλάσματα που ζούσαν σε σκιές!Τι υπέροχος τρόπος να ξεπληρώσεις το χρέος σου σε τούτη τη ζωή!
Δεν ήξερε πως ήταν άρρωστη τότε...φαινόταν δυνατή κι ολοζώντανη!

Βούλιαξα...ξέρω πως πολλές φορές σε αυτό το blog, έχω μιλήσει για το τέλος για ανθρώπους που έχουν χαθεί από την ζωή μας...όλοι χάνουμε ανθρώπους... Κι υπάρχουν κι αυτοί που χάνουν πλάσματα που αφήνουν ένα κενό στην καρδιά τους που δεν γεμίζει ξανά. Αφήνουν μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ.Δεν θα γιάνει θαρρείς σε τούτη τη ζωή και πάλι με μια τέτοια πληγή πρέπει να συνεχίσουν να ζουν τη ζωή τους...Αδιανόητο μα τα καταφέρνουν.
Μα όσο κι αν ξέρεις πως η ζωή τραβά μπροστά θέλεις μια στάση, να ξαποστάσεις, να μείνεις εκεί μια στιγμή δική σου, με σκέψεις, με μνήμες, με δάκρυα, με θυμό. Θέλεις μια στιγμή να ουρλιάξεις κι ύστερα να μπεις πάλι στην καθημερινότητα. Να συνεχίσεις να βαδίζεις, να συνεχίσεις να ζεις και για λογαριασμό του άλλου...

Μια φίλη ανέβασε στον τοίχο της ένα απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη...Σαν επιμνημόσυνη δέηση...Το διάβασα και κάτι μέσα μου φούσκωσε...και μετά καταλάγιασε σαν ξαφνικά να βρήκα λίγα για τα νιώθω μου!

"...και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτε ο ένας από τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να αγωνιστούν.

Γιατί οι άνθρωποι σύντροφε 
ζουν από την στιγμή 
που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων.

Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο 
ή έναν νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα..."

Κανείς δεν αποφασίζει να ζήσει έναν τέτοιο πόνο. Κανείς! Σε διαλέγει ο πόνος...γιατί; Ίσως  και να μην μάθουμε ποτέ, σε τούτη τη ζωή. Μα στάθηκα λίγο σε τούτη την εικόνα που είχε το κορίτσι μας στο προφίλ της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σκέφτηκα πως ναι...εκείνη έτσι έζησε την ζωή της. Έτσι αποφάσισε να τη ζήσει.
Χαμογελάω γιατί κι οι δυο έτσι αποφάσισαν να ζήσουν την ζωή τους κι αν και δεν συνδέθηκαν ποτέ εδώ, θα συνδεθούν εκεί. Είμαι σίγουρη. Αγρίμια και ονειροπόλες κι οι δυο. Με μάτια άγρια και τρυφερά μαζί. Πλάσματα ελεύθερα κι εγκλωβισμένα μαζί! Εύχομαι οι ψυχές τους να συναντηθούν και να γιάνει η μια την άλλη...
Κι εδώ πίσω δεν μένει παρά το στροβίλισμα ενός φύλλου που πέφτει στη γη.Ο τελευταίος του μαγικός χορός που γεμίζει με ενέργεια την διαδρομή του μέχρι να ακουμπήσει το χώμα και με γενναιοδωρία να συνεχίσει να γίνεται ενέργεια. Χους εις Χουν...

Pixers
Καλημέρα αγαπημένοι...Ξέρω! Μα μην λυπηθείτε. Μην μαυρίσετε, μην σκεφτείτε πως όλα είναι μάταια...Καμία ανάσα μας δεν είναι μάταιη σε τούτη τη ζωή αν την κάνουμε με επίγνωση της σημαντικότητας της. Με επίγνωση της δύναμης της. Μπορεί να μας νικά ο θάνατος  μα οι ρίζες μας,  όπως είπε κι ο Χατζηδάκης, οι ρίζες μας είναι στους αιώνες...κι ο στόχος μας είναι σε τούτη εδώ τη στιγμούλα!

Ετούτη τη στιγμούλα που θα κάνουμε σημαντική και πελώρια κι αύριο σαν εμείς θα λείψουμε από αυτή τη γη, θα υπάρχει κάποιος που μας αγάπησε κι αγαπήθηκε από εμάς και θα θυμάται και ζώντας μαζί του την στιγμή μας,  ριζώνουμε την μνήμη μας στην αιωνιότητα καθώς χρόνια μετά κάποιος θα μιλά με μια φράση μας, θα παίρνει νόημα από μια σκέψη μας, θα χαμογελά με την θύμηση μας. Γι΄αυτό σήμερα...κοιτάξου καλά στον καθρέφτη...και δώσε σε αυτή τη στιγμή που σου χαρίστηκε αξία. Μην νικηθείς απέναντι στη αιωνιότητα. Μην αφήνεσαι να χαθείς. Μην αφήνεσαι στην απελπισία. Η επανάσταση είναι χαμένη αν την κάνεις μόνος σου οπότε, μην μένεις μόνος κοίτα γύρω σου χέρια πολλά να πιαστείς, να χαϊδευτείς, να αγκαλιάσεις, να αγκαλιαστείς! Μην κρατάς για εσένα. Δώσε ότι έχεις, ότι μπορείς. Δώσε γαμώτο και τη μολότοφ που φαίνεται τόσο γοητευτική, σαν θυμώνεις και δεν βρίσκεις νόημα, μην την πετάς στο μέλλον...κι αυτό το τσιγάρο μην το ανάβεις, σβήστο το γαμημένο κι εκείνες θα το είχαν σβήσει αν ήξεραν...

Αν ήξεραν...

You have never been in love, Until you've seen the stars, reflect in the resevoirs

Αφιερωμένο! Δυνατά!!! να ακουστεί στα αστέρια!
                                                                                                                    Κατερίνα

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Το πιο όμορφο Φθινοπωρινό Στεφάνι του κόσμου!.

Είχα καιρό πολύ πολύ καιρό να κάνω μια τέτοια ανάρτηση και μιας και δεν έπαψα ποτέ να στολίζω να δημιουργώ και να διακοσμώ τους χώρους του σπιτιού, αποφάσισα να κάνω μια τέτοια ανάρτηση. Ξέρετε από αυτές που αγαπήθηκαν πολύ και έχουν όλη αυτή την απλότητα του blogging, τότε στο ξεκίνημα του.


Να λοιπόν θα σας δείξω δυο τρία φθινοπωρινά στεφανάκια που έκανα με τον παλιό καλό τρόπο. Πανεύκολα κι όμορα πολύ. Το πρώτο είναι ένα στεφανάκι με φύλλα... Σε μια βάση στεφανιού από κλαδιά αμπέλωπα σαν αυτά που πριν χρόνια έδειξα εδώ κόλλησα χρωματιστά φθινοπωρινά φύλλα. Μια πανεύκολη απλή κατασκευή που όμως έχει ομορφύνει τον άδειο τοίχο μας κι έχει χαρίσει χρώμα σε μια άδεια γωνιά της εισόδου!



Το δεύτερο μικρό project αφορά τα κούμαρα που είχαμε μαζέψει πριν καιρό και με τα κλαδιά είχα στολίσει τότε τα βάζα του σπιτιού.Τώρα τα κλαδιά ξεράθηκαν μα δεν πέταξα τους καρπούς. Τους κράτησα και περνώντας τους σε ένα σύρμα όπως έδειξα και πάλι  παλιότερα εδώ και έφτιαξα μικρά χαριτωμένα φθινοπωρινά στεφανάκια!




Τέλος το μεγάλο project που λάτρεψα και μου έφαγε μπόλικο χρόνο μα χαλάλι του. Είναι το στεφάνι με καρπούς άγριας τριανταφυλλιάς. Για εμάς είναι εύκολο να μαζέψουμε μιας και γύρω μας έχει μπόλικες οπότε μια βόλτα στο ρέμα και γεμίσαμε κλαδιά με μικρά κόκκινα μπιρμπιλάκια, από άγριες τριανταφυλλιές και κλαδιά πυράκανθου και  μουρτζιάς  για τα βάζα.
Γενικά οι καρποί άγριας τριανταφυλλιάς είναι η τρέλα μου. Το φθινόπωρο και τα Χριστούγεννα είναι πάντα γεμάτο το σπίτι με κλαδιά και στολίδια που έχω φτιάξει με αυτά. Θεωρώ πως είναι από μόνα τους στολίδια!




Έτσι λοιπόν αφού μάζεψα αρκετά, τα έκοψα αφήνοντας ένα μικρό κοτσανάκι στην βάση τους κι ένα ένα τα πίεσα πάνω στο σφουγγαρένιο στεφάνι που αγόρασα. Ξέρετε από αυτά που απορροφούν νερό και φτιάχνουμε στήλες λουλουδιών. Ήταν δύσκολο να το βρω γιατί συνήθως τα ανθοπωλεία δεν πουλούν μα εγώ βρήκα μια αποθήκη που τα πουλάει σtο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Δεν έβρεξα το στεφάνι για να αντέξουν περισσότερο οι καρποί γιατί θα το κρεμούσα στον τοίχο οπότε θα έσταζε και θα ήταν πολύ βαρύ. Άλλωστε οι καρποί αγριοτριανταφυλλιάς κρατούν και διατηρούν το χρώμα τους ολοζώντανο για πολύ πολύ καιρό!

Έτσι άρχισα να τα τοποθετώ γύρω γύρω στο στεφάνι ανάλογα με το μέγεθος και το χρώμα τους. Κάποιοι ήταν μεγαλύτεροι και πιο άγουροι άρα με πιο ανοιχτό χρώμα σχεδόν πορτοκαλί. Επίσης βρήκα και κάποιους καρπούς από ήμερες αναρριχώμενες τριανταφυλλιές της αυλής μας που είναι πιο σκούροι και στρογγυλοί και δίνουν μια νότα διαφορετικότητας στο στεφανάκι...Μου πήρε κοντά ένα δίωρο.




Όμως ήταν ένα ηλιόλουστο ήρεμο Κυριακάτικο πρωινό που ευχαριστήθηκα και χάρηκα πραγματικά απολαμβάνοντας την ήρεμη και λαμπερή φθινοπωρινή ημέρα. Ήταν λίγο ψυχοθεραπευτικό λοιπόν όλο αυτό...νομίζω πως το να δημιουργεί κανείς κάτι με τα χέρια του πάντα είναι ψυχοθεραπευτικό!




Το στεφάνι κρεμάστηκε στον τοίχο λοιπόν. Είναι αρκετά βαρύ αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να θυμάστε οπότε πρέπει να στερεωθεί σωστά για να  αντέξει το καρφάκι. Στολίζει το σπίτι μας παρέα με κλαδιά άγριας τριανταφυλλιάς και μεγάλα κλαδιά πορτοκαλί και κόκκινου πυράκανθου που επίσης αγαπώ πολύ.


Κατά την γνώμη μου είναι το πιο πιο πιο όμορφο στεφάνι που έχω φτιάξει ποτέ. Το λάτρεψα στην κυριολεξία!!!

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Κεριά, κολοκύθες, λαμπάκια, τσάγια και στιγμές απολαυστικές σαν έρθει το αγαπημένο σαββατοκύριακο που πλησιάζει και θα μας δώσει την ευκαιρία να χαρούμε την ομορφιά της φύσης στο σπίτι μας και το ίδιο το σπίτι μας.



Θα είναι τριήμερο για εμάς μιας και η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τον πολιούχο της κι έχει την τιμητική της. Οπότε ακόμη μεγαλύτερη ευκαιρία  για εμάς, για βόλτες στην εξοχή και συλλογή μικρών θησαυρών που θα μας δώσουν ιδέες, θα στολίσουν το σπίτι μας και θα γεμίσουν το μέσα μας με μια σχεδόν παιδική χαρά. Εκείνη τη χαρά του να κολλάς, να μπογιατίζεις, να διπλώνεις, να ξεδιπλώνεις, να πασπαλίζεις και να φτιάχνεις κάτι μικρό κι άτσαλο, μα τόσο αγαπημένο γιατί είναι δικό σου! 

Καληνύχτα αγαπημένοι! 
Μπαίνουμε στο τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτώβρη! Ας το απολαύσουμε όπως του αξίζει, όπως μας αξίζει!
                                                                                                                             Κατερίνα

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Το να τρέχεις στην Κρήτη....

Ανεβήκαμε στο αεροπλάνο κι είπαμε "Φεύγουμε. Πάμε Κρήτη." Βρήκαμε σαν δικαιολογία το τρέξιμο. "Πάμε να τρέξουμε" είπαμε. Πέρσι τέτοιον καιρό ήμασταν εκεί και είπαμε αφού περάσαμε τόσο καλά γιατί δεν το ξανακάνουμε; Και το ξανακάναμε. Τα παρατήσαμε όλα στη μέση και με έναν κουβά άγχος στις πλάτες του ο καθένας τα αφήσαμε όλα πίσω και ανεβήκαμε στο αεροπλάνο...και φύγαμε για Κρήτη. Για να τρέξουμε....


Αυτό το τρέξιμο...αχ αυτό το τρέξιμο. Σαν άρχισα να τρέχω δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ πως αυτή μου η παλαβομάρα θα με έδενε με ανθρώπους. Θα με ανέβαζε σε αεροπλάνα, θα με έβαζε να κάνω ταξίδια, θα με συνέδεε και θα με έκανε συνδετικό κρίκο για άλλους ανθρώπους...Δεν μπορούσα να το φανταστώ...κι όμως. Ξεκινάς μόνος...πάντα μόνος και κάπου στη μέση αρχίζεις να συνδέεσαι και άλλους τους παρακινείς να έρθουν μαζί σου, άλλοι σε παρακινούν να τους ακολουθήσεις κι έτσι στο τέρμα φτάνετε πολλοί. Μια χαρούμενη χρωματιστή ομαδούλα ανθρώπων...όχι μόνο αυτών που τρέχουν, μα κι αυτών που ακολουθούν. Γιατί πάντα κι οι συνοδοί αυτών που τρέχουν είναι συμμέτοχοι κι άξιοι συμπορευτές. Η παρέα μας λοιπόν είναι μοιρασμένη. Αυτοί που τρέχουν κι οι σύντροφοι που ακολουθούν. Τα  support όπως τα λέμε γελώντας. Εμείς κάνουμε τα χιλιόμετρα κι αυτοί πίνουν τις ρακές....κουβαλούν ρούχα, νερά, σακίδια, μπανάνες, άπλυτα, φωτογραφικές...



Τα τρυφερά μας support οι πιο πιστοί μας  φροντιστές!
Εμείς κάνουμε την δρομική μας τρέλα κι εκείνοι κάνουν την δική τους τρέλα, σε καπηλιά και γραφικά καφενεία περιμένοντας μας και τσουγκρίζοντας ποτήρια στην υγεία μας! Ενίοτε πέφτουν και τηλέφωνα στην ώρα του αγώνα..."Έλα που είστε αργείτε; να παραγγείλουμε άλλη μια ρακή;"
κι εσύ να ανεβαίνεις τρέχοντας μια ανηφόρα κι από μέσα απαντάς "...να γκουρλωθείς στις ρακές την τύχη μου μέσα" κι απέξω "κοίτα θα τελειώναμε σε ένα δεκάλεπτο αλλά θέλουμε να απολαύσουμε το τοπίο οπότε παραγγείλετε ακόμη τρεις γύρες...κι αν δεν έρθουμε σε τρεις ώρες πάρτε το 166"...



Αυτές οι παρέες τι παρέες χαρούμενες. Τι γέλια, τι ανοησία! Αυτοί με τα δικά τους περιμένοντας μας κι εμείς με τα δικά μας τρέχοντας!
Κι αφού ήταν τόσο καλά είπαμε λοιπόν να το ξανακάνουμε και η Κρήτη αχ η Κρήτη...
Για ακόμη μια φορά μας μάγεψε!






Ήλιος γεμάτος φως. Τουρίστες που ήρθαν από μακριά και μαζί τους δώσαμε κι εμείς μια παράταση στο καλοκαίρι! Σουλατσάραμε στα σοκάκια του
Ηράκλειου και του Ρεθύμνου. Απολαύσαμε ομορφιά και γλυκύτητα. Χαρούμενοι φωτεινοί άνθρωποι παντού! όπου κι αν πηγαίναμε μας καλοδέχονταν και μας φρόντιζαν σαν να είμασταν δικοί τους άνθρωποι. όπως στο μικρό παλαιοπωλείο στο Ηράκλειο, που σταθήκαμε να θαυμάσουμε τους θησαυρούς μαγεμένοι εκεί στην μικρή αυλή του με την μικρή ροδιά.



Περπατώντας καταλήξαμε του Καγιαμπή, στο μαγαζάκι του κυρ Δημήτρη. Με τους τοίχους τους γεμάτους φωτογραφίες και μνήμες και τον κυρ Δημήτρη να μας κερνάει ρακές και να μας λέει ιστορίες για χρόνια όμορφα και άγρια. Τα πιάτα γεμάτα απλότητα έκρυβαν λίγη από την παιδική μας ηλικία και τα απλά τραπεζώματα των γιαγιάδων μας. Τσουγκρίσματα, αναλύσεις κι αμπελοφιλοσοφίες και ένα τεράστιο ρόδι για το δρόμο. Πως ξεπροβοδίζεις έναν φίλο; Αυτό ακριβώς!
Τα ίδια και την άλλη μέρα....Ο φίλος Γιάννης που μαζί κάναμε αυτό το ταξίδι,  μου έδωσε τρεις σελίδες με εστιατόρια να διαβάσω και να διαλέξω που θα πάμε...από όλα  εκείνα διάλεξα την Ταβέρνα του Γιάννη στο χωριό Κυπαρίσσι. Γιατί, με ρώτησε...Γιατί έτσι νιώθω απάντησα...και πήγαμε.
Τι να πω για αυτό που ζήσαμε. Δεν ήταν τραπέζι ήταν μυσταγωγία. Μπήκαμε μέσα στο μαγαζί περνώντας από το μαγερειό όπου στο πετρογκάζ ο Γιάννης το ταβερνιάρης τηγάνιζε πατάτες.




Μας καλοδέχτηκε με γέλια και χαρές και στάθηκα εκεί να θαυμάζω. Κουβέντα στην κουβέντα ο Γιάννης μου είπε πως σπούδασε λέει στην Περαία!!!! στην σχολή τουριστικών επαγγελμάτων και εκεί έγινε μια σύνδεση υπέροχη μόλις του είπα πως εμείς ζούμε στην Περαία...κι άντε τα γέλια και τα επιφωνήματα κι οι συνδέσεις των ανθρώπων γίνονται έτσι απλά με ένα γέλιο, ένα άγγιγμα, ένα τσούγκρισμα. Το ταβερνάκι πέτρινο από άκρη σε άκρη. Σκοτεινό με μικρά παράθυρα, τεράστια βαρέλια όπου έβαζες όσο κρασί ήθελες...







Τα ονόματα των κρασιών εμπνευσμένα. Εγώ να πω εδώ πως ήπια το μυστικό του παππού! Η χαρά περίσευε. Ακόμη και μαντινάδες ποιήθηκαν εκεί στο φως των κεριών! Βοήθησε βέβαια και το κοκκινέλη του Μανώλη....αυτό έπινε ο φίλος Θανάσης που αδερφοποιήθηκε στην Κρήτη κι άρχισε να γράφει μαντινάδες! " Να 'ναι καλά οι φίλοι μας στη μαγική την Κρήτη. Ωσάν αυτούς δεν βρήκαμε ούτε στη Σαλονίκη!" Γέλια κι άντε ξανά στην υγεία μας!
Το φως των κεριών μας κρατούσε συντροφιά. Δεν είχε ρεύμα βλέπεις κι όλο ο χώρος φωτιζόταν μόνο με κεριά σε μπουκάλια παλιοκαιρισμένα. Η ατμόσφαιρα υπέροχη. Ρακές, κεριά, κρασιά, γέλια...όλα έγιναν ένα χαμόγελο ζαλισμένο στα χείλη μας και η παρέα έμεινε εκεί να γελά να συζητά, να προλάβει να πει κι αυτό και το άλλο κι απέναντι η υπέροχη πλαγιά, με τα λιόδεντρα και τα ξερά χωράφια...κι εμείς στησαμε πηγαδάκια στο δρόμο, όπως κάνεις σαν δεν θέλεις να χωριστείς...



Ακολούθησαν καφέδες και τσάγια στο σπίτι των αγαπημένων μας φίλων....


Γιατί  έχουμε κι εκεί φίλους που τους γνωρίσαμε μέσα από το ιντερνετικό μας μοίρασμα και το  blogging, όπως η σχέση μου με το Ελπιδένιο πλάσμα όπως τη λέω...εκείνη την μικρή μου Ελπίδα!
Κι από ξένοι γίναμε φίλοι και πίνουμε μαζί καφέδες και τρέχουμε και μοιραζόμαστε μαζί. Αυτό που αγαπώ περισσότερο σε όλα αυτά είναι οι συνδέσεις των ανθρώπων κι αυτό ακριβώς με τρελαίνει. Δουλεύοντας σε ομάδες πάντα μέσα στο μυαλό μου χωρίς να το θέλω, κάνω παντρειές...όπως λέω. Γνωρίζω κάποιον και σκέφτομαι "ω Θεέ μου πόσο τέλειο θα ήταν αν μπορούσε να γνωρίσει εκείνον ή εκείνη θα βοηθούσε τόσο πολύ ο ένας τον άλλο, θα τους έκανε τόσο καλό αυτή η γνωριμία"...
Δεν ξέρω πως το σύμπαν μ'ακούει και σχεδόν πάντα αυτό που αρχικά ήρθε ως σκέψη γίνεται και πράξη και το σύμπαν συνωμοτεί, ίσως κι εγώ λιγάκι κάποιες φορές...και φέρνει κοντά ανθρώπους και κάπως έτσι γίνονται τα μεγάλα μοιράσματα κι οι μεγάλες συνδέσεις...και το λατρεύω αυτό. Γιατί οι άνθρωποι αυτό χρειαζόμαστε περισσότερο από όλα...ανθρώπους!

...ανθρώπους που μας μοιάζουν πολύ ή έστω λίγο...όπως το κορίτσι μου εδώ που βλέποντας πως δεν πρόλαβα να φροντίσω τον εαυτό μου...με ρώτησε σοκαρισμένη "καλά δεν έβαψες τα νύχια σου;" Γιατί ξέρετε τι λέμε εμείς για τα νύχια...αν δεν προλάβεις να τα βάψεις, την έβαψες είναι δείγμα πως δεν είσαι καλά....


Όμως η Γιάννα μου,  ξέρει. Στο σαλόνι του ξενοδοχείου έβγαλε το βερνίκι από την μαγική τσάντα του sport Billy και σε χρόνο μηδέν μου έβαψε τα νύχια γιατί..."δεν γίνεται να τρέξεις έτσι"...
Η Γιάννα η αγαπημένη μου πολύτιμη μου μιας κι έχει αναλάβει την προσωπική φροντίδα των νυχιών μου πολλάκις καθώς είναι ποδολόγος, μεταξύ μας- η καλύτερη που υπάρχει- και ξέρει να φροντίζει τα νύχια των ποδιών μου, που με αποχαιρετούν μετά από μεγάλους αγώνες...
Αλλά πάνω από όλα είναι το κορίτσι μου σε αυτά τα χαρούμενα δρομικά ταξίδια όπου εγώ τρέχω με το αγόρι της κι εκείνη πίνει τσικουδιές με το αγόρι μου και μας περιμένουν μαζί στο τέρμα...Είναι αυτές οι φιλίες οι άλλες, τα τυχερά των ατελείωτων παιδικών πάρτι και σχολικών γιορτών,  αφού μας γνώρισαν τα παιδιά μας που έγιναν κολλητοί από την πρώτη τους μέρα στο σχολείο.


Σε αυτό το ταξίδι όλα είχαν μια γλυκύτητα μια τρυφεράδα. Οι βόλτες στα Κρητικά χωριά. Τα πλεκτά και τα κεντητά στα Ανώγεια. Οι γιαγιάδες οι καθισμένες στον ήλιο να πλέκουν δαντέλες και χέρια γερασμένα που δουλεύουν με μαεστρία τον αργαλειό. Οι γερόντισσες με τα σκαφτά πρόσωπα που σου μιλούν συρτά τραγουδιστά και σε πιάνει συγκίνηση μεγάλη...δεν ξέρω γιατί...έτσι σαν η φωνή τους να αγγίζει την καρδιά μου!







Ήταν όλα όμορφα στην Κρήτη όλα ξεχωριστά, μα πιο ξεχωριστός ήταν ο αγώνας εκεί στο όμορφο Αρκαλοχώρι! Ο παλμός, η χαρά, το κέφι, οι γελαστοί άνθρωποι, τα τραχιά χέρια και τα τρυφερά χτυπήματα στην πλάτη!
Γιατί τρέχουμε λοιπόν; Για πολλά και για όλα αυτά. Αυτός ο αγώνας είναι από τους πιο όμορφους. Περνάς μέσα από μικρά Κρητικά χωριά και στο δρόμο είναι όλοι. Όλοι. Γιαγιάδες, παππούδες, παιδιά, νέοι, γονείς, ο παππάς, ο πρόεδρος. Έχουν στρώσει τραπέζια, με καλούδια σπιτικά και σε περιμένουν. Σε καλοδέχονται στο χωριό τους, σου χαμογελούν. Σε χειροκροτούν και φωνάζουν και του χρόνου. Βγάζουν όλοι μα όλοι, ηχεία με μουσικές. Κάποιοι στις άκρες των χωριών έχουν βγάλει τις κρητικές του λίρες, τις γκάιντες, τα βιολιά και όλα τα μουσικά τους όργανα και παίζουν και τραγουδούν στους δρομείς. Υπάρχουν οικογένειες που έχουν βγει στο δρόμο με τα παιδάκια καλοντυμένα σαν να έχουν στολιστεί για την παρέλαση, με φιόγκους στα μαλλιά και χρωματιστά φουστανάκια και χειροκροτούν κι εμψυχώνουν.


Στους πάγκους τροφοδοσίας σταματάς για να πιεις νερό, να φας μπανάνα να τσουγκρίσεις ρακές!!!- Που αλλού γίνετε αυτό; - να γελάσεις με την ψυχή σου και να συνεχίσεις να τρέχεις με ένα μεθυσμένο σχεδόν χαμόγελο! Κάποια στιγμή εκεί στο πουθενά μέσα σε μια πλαγιά με ελιές κι ενώ ο ουρανός ήταν καθαρός και υπέροχα φωτεινός μια κοπέλα μόνη της είχε σταθεί εκεί μπροστά στα λιόδεντρα και έπαιζε ακορντεόν.


Μας ήρθαν δάκρυα από τη συγκίνηση.  Πως σε λένε της φώναξα, Ιφιγένεια, μου απάντησε...ευχαριστώ Ιφιγένεια ευχαριστώ!!! Εικόνα βγαλμένη από ταινία!

Σε κάποιο άλλο χωριό μια μαμά είχε βγάλει τις πιτσιρίκες της στο δρόμο. Εκείνη έπαιζε αρμόνιο και τα μικρά κρατούσαν ένα μικρόφωνο και τραγουδούσαν για εμάς... "Στα τριάντα σου δεν κρατιόσουνα για άνετος μου περνιόσουνα τώρα στα σαρανταπέντε πατριάρχης το 'χεις δει..."
Κι εμείς τρέχαμε. Χαρούμενοι. Σε ανηφόρες και κατηφόρες.


Στην υπέροχη Κρητική γη, με τους ξεχωριστούς ανθρώπους! Να τρέχεις σε εκείνο το τοπίο. Τόπος που ξέρει από πόνο. Γη που ξέρει από αγριάδα και αγάπη. Γη που ξέρει να δίνει χωρίς να ζητά!





Εκεί που ο ήλιος έκαιγε στην μέση του πουθενά στους απέραντους αμπελώνες είχαν βάλει ψεκαστικά και περνούσαμε ανάμεσα. Η αίσθηση της δροσιάς.Το γέλιο, η χαρά...Θεέ μου τι χαρά!


Η Ελισάβετ δίπλα μου φώναζε ξανά..".Ήρθαμε από Θεσσαλονίκηηηηη" κι ο κόσμος χαιρόταν και χειροκροτούσε και φώναζε στην υγειά σας και του χρόνου μπράβο στη Σαλονίκηηηη....Οι φωνές τους μας ταξίδευαν, μας συντρόφευαν. Σε όλη τη διαδρομή κάτω στην άσφαλτο είχε γραμμένα  μηνύματα. "Κανένας τοίχος δεν με σταματά." "Λίγο ακόμη και τελείωσε." "Κουράγιο κι έφτασες." Τι χαρά και τι ανακούφιση το να τα διαβάζουμε περνώντας πάνω τους.
Εκεί στις ανηφόρες τις ζόρικες ο Αλέξανδρος ανέλαβε να μας σπρώξει κάνοντας το χρέος του ως ο δρομικός μας συνοδός! Και βέβαια κρατάμε πάντα το δρομικό απόρρητο κι ότι λέμε στο δρόμο μένει στο δρόμο. Δρομική αλληλεγγύη βλέπεις...


Η γνωριμία με τους ανθρώπους καθώς τρέχεις έχει κάτι το υπέροχα συντροφικό. Ρωτάς όνομα, λες βασικά πράγματα που όμως είναι τόσο σπουδαία και φτάνοντας στο τέρμα θυμάσαι τα γέλια τα πειράγματα, τις στιγμές, που εκείνος ο άγνωστος φώναξε το όνομα σου "Ένα κουράγιο ακόμη Κατερίναααα"...κι αναρωτιέσαι...πως; Πως γίνεται αυτή η σύνδεση!

Εκεί φέτος συναντήσαμε και τη γιαγιά Αργυρώ. Την πιο μεγάλη σε ηλικία Ελληνίδα δρομέα του αγώνα. Βέρα Κρητικιά.Κανονική γιαγιά...μα όχι και τόσο κανονική γιαγιά τελικά!
Τρέξαμε μαζί της τερματίσαμε μαζί της με τα χέρια ενωμένα και ας ήμασταν ξένοι! Εκεί για δυο ώρες γίναμε σύντροφοι. Η γιαγιά Αργυρώ με τα δώδεκα εγγόνια...έτρεχε εκεί δίπλα μας αγέρωχη και μας μιλούσε τραγουδιστά λέγοντας μας πως τρέχει κάθε χρόνο και πως το να τρέχει είναι η χαρά της. Την κοιτούσαμε υπνωτισμένοι καθώς έτρεχε αργά και σταθερά κι ανέβαινε τα ανηφόρια της και μιλώντας για τον εαυτό της μας είπε πως όσο έχει γερό σώμα θα τρέχει και θα γελά γιατί... "αυτά κόρη μου είναι τα πλούτη μου!"
Τα χέρια μου τα πόδια μου, το γέλιο μου, τα πλούτη μου! Συγκινήθηκα...είμαστε πλούσιοι αγαπημένοι...τόσο πλούσιοι!


Στο τέρμα εκεί την περίμενε ο άντρας της...Με την λευκή κρητική μουστάκα και τα κάτασπρα μαλλιά...παππούλης. Απίστευτοι κι οι δυο! Την αγκάλιασε και την έδωσε την ζακέτα που κρατούσε...κι έτσι χάθηκαν από τα μάτια μου και σκέφτηκα έτσι θα γίνω κι εγώ. Θα τρέχω και σε κάθε τέρμα θα με περιμένει το τρελό μου αγόρι να μου κρατά τη ζακέτα....Εννοείται πως τον τερματισμό για ακόμη μια φορά τον έχασε και δεν έβγαλε ούτε μισή φωτογραφία! Τόσοι αγώνες μετά κι ακόμη να το πάρω απόφαση πως όχι δεν θα καταφέρει ποτέ μα ποτέ να βγάλει μια θριαμβευτική φωτογραφία τερματισμού! Είναι για να γίνει στο τέλος ο γνωστός καυγάς..."καλά πάλι δεν τράβηξες φωτογραφία"....για να ακουστούν οι γνωστές δικαιολογίες, "μπλόκαρε η μηχανή, ήταν μπροστά μου κάποιος, έτρεχες γρήγορα και δεν σε είδα, ήμουν τουαλέτα, δεν σε ξεχώρισα με τοσο κόσμο, δεν με άφησαν να περάσω, δε σε πρόλαβα μα καλά πότε ήρθες; σαν τον άνεμο τρέχεις"...κι άλλα τέτοια παλαβά για να έχουμε να καυγαδίζουμε εκείνη την ώρα και να γελάμε μετά!

Το να τρέχεις πάντα κρύβει κάτι σημαντικό. Για τον καθένα είναι ίσως κάτι διαφορετικό και ο τόπος ο τόπος για εμένα πάντα έχει σημασία. Ο δρόμος έχει πάντα την ιστορία του... Το να τρέχεις λοιπόν στην Κρήτη κρύβει κάτι άλλο. Άλλο, αλλιώτικο κι αλλοτινό!
Θυμάμαι πέρσι την ώρα που περνούσα από ένα ξεχασμένο χωριουδάκι με πλησίασε μια μαυροφορεμένη γιαγιά και απλώνοντας το χέρι της μου έβαλε κάτι στην παλάμη του χεριού μου. "Για το δρόμο κόρη μου, μόνο αυτό έχω"...μου είπε. Άνοιξα το χέρι μου κι είδα στη χούφτα μου μια καραμέλα...Έβαλα θυμάμαι τα κλάματα! Ήταν αυτή η αίσθηση πως πήγα επισκέπτης στο χωριό της στο σπίτι της κι είχε την ανάγκη να με φιλέψει. Να με φροντίσει. Στην Κρήτη το νιώθεις αυτό. Νιώθεις την σπουδαιότητα που νιώθουν οι υπέροχοι αυτοί άνθρωποι με τα σκαμμένα πρόσωπα σαν περνάς από το χωριό τους. Οι αυλές τους είναι καθαρές κι ολάνθιστες. Τα τραπέζια όλα βγαλμένα στο δρόμο με κεντητά κολλαριστά τραπεζομάντηλα πάνω τους κι απάνω πανεράκια και πιάτα με σπιτικά κουλουράκια πιτάκια, καλτσουνάκια, σταφίδες, φρούτα, σταφίδες...ρακές!
Νιώθεις σημαντικός. Νιώθεις να είσαι ο καλεσμένος το τιμώμενο πρόσωπο. Έχουν σηκωθεί όλοι από το πρωί και ψήνουν καθαρίζουν, στρώνουν για να υποδεχθούν εμάς. Εμάς τους περαστικούς, τους ξένους, που θέλουν να καλοδεχτούν και να φροντίσουν, με την Κρητική τους αγάπη.
Είναι υπέροχο το να τρέχεις στην Κρήτη γιατί οι εθελοντές με το φωσφοριζέ γιλέκα, δεν είναι μόνο οι νέοι κι ακμαίοι όπως συνήθως σε άλλες διοργανώσεις, μα  είναι και παππούδες με μουστάκες και χέρια άγρια που σηκώνουν την μαγκούρα στον αέρα και φωνάζουν "εεεεεε μπράβο ωρε κοπέλια." Που αλλού θα το δεις αυτό!





Που αλλού θα δεις τέτοιο τερματισμό με χορούς και πεντοζάλες. Με ρακές και φαγοπότι που κρατά ώρες. Με αγκαλιές, με χαρούμενες, Θεέ μου πόσο χαρούμενες γιαγιάδες και παππούδες...Αν τρέχεις και σου αρέσουν οι αγώνες, μια μέρα να τρέξεις στην Κρήτη...γιατί εκεί...εκεί βρίσκεις νόημα στο κάθε σου βήμα! Στην Κρήτη συνδέεσαι με μια αρχέγονη ρίζα...Σαν ο τόπος εκείνος να κουβαλά πάνω του την ιστορία του κόσμου. Ελιές, Αμπέλια. Ροδιές. Ουρανός κι απέναντι μια απέραντη θάλασσα. Άνθρωποι με πρόσωπα σκαμμένα. Νέοι με λίρες στα χέρια και κορίτσια που χορεύουν στο δρόμο με ξέμπλεκα τα μακριά μαλλιά. Φορούν γιλέκα εθελοντών ηλικιωμένοι, νέοι, παιδιά και χειροκροτούν και γελούν με τα φωτεινά πρόσωπα τους. "Άντε λίγο ακόμα μπράβο μπράβο", σου φωνάζουν "να 'στε γεροί να  μας έρθετε και του χρόνου" σου φωνάζουν κι είναι σαν να τραγουδούν και νιώθεις να θέλεις να τους αγκαλιάσεις που ξέρουν να είναι εκεί...που θέλουν να είναι εκεί! Η πιο όμορφη Ελλάδα είναι εκεί μαζί τους. Στα μάτια τους και στα απέραντα χωράφια τα φορτωμένα καρπούς και ζωή.

Το να τρέχεις στην Κρήτη σημαίνει πως ίσως και να κολλήσεις λίγη από την κουζουλάδα τους. Λίγη από τη χαρά τους κι ίσως αν είσαι τυχερός, να πάρεις λίγη μαζί σου και να την φέρεις στον τόπο σου, να την προσθέσεις στην καθημερινότητα σου....


Το να τρέχεις στην Κρήτη σημαίνει νιώθω...γέλια, αγκαλιές, μαντινάδες, γλεντοκόπημα. Γιατί στην Κρήτη ξέρουν από χαρά κι από νιώθω. Ξέρουν να πονούν και να χαίρονται και να αγαπούν...και το δείχνουν!
Αυτά νιώσαμε εκεί...και μετά μπήκαμε στο αεροπλάνο καθώς ο ήλιος ανέτειλε εκεί μακριά και είπαμε αντίο...μα μας έμεινε μια γλυκιά επίγευση στο στόμα...με κάτι από την τρυφεράδα του μελιού και την αγριάδα της ελιάς. Γυρίσαμε πίσω μεθυσμένοι. Χαρούμενοι...


Το να τρέχω με κάνει να νιώθω τόσο δυνατή και ταυτόχρονα τόσο συνδεδεμένη με τους ανθρώπους...κι ευγνωμονώ τα δυο μου πόδια.Τα δυο μου χέρια και το γέλιο μου! Ευγνωμονώ τα πλούτη μου κι εσένα γιαγιά Αργυρώ....

Δείτε το υπέροχο βιντεάκι του ημιμαραθώνιου...και στο 0.35 να'μαστε κι εγώ με την Ελισάβετ να λέμε μαντινάδες...Σου βγαίνουν πηγαία οι μαντινάδες στην Κρήτη....όλα σου βγαίνουν πηγαία στην Κρήτη!!!!'Καλημέρα αγαπημένοι...Τρέχουμε! Για τη χαρά. Για τη σύνδεση. Για τη ζωή μας την γεμάτη πλούτη. Για την ψυχή μας. Τρέχουμε!

Ευχαριστώ σας Φίλοι. Ευχαριστώ Κρήτη. Ευχαριστώ Αρκαλοχώρι!!!!



Διαβάστε παρακάτω για άλλα δρομικά ταξίδια:
 Ο Μαραθώνιος της Αθήνας. Ο Μαραθώνιος του "Μπορείς"...
42 χιλιόμετρα σιωπής...
Keep running!
Μαραθώνιος. Το ταξίδι!
Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος! Ένας στόχος...όνειρο...