Η καρέκλα!

Όλο  λέω θα γράψω κι όλο κάτι γίνεται κι από την μια βδομάδα ως  στην επόμενη μεσολαβούν πόλεμοι, καταποντισμοί, καταστροφές, επιθέσεις…και ενώ έχω κατά νου ένα θέμα ξαφνικά μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν φαντάζει αστείο! Το να αναστοχάζεσαι σε μια εποχή γεμάτη αναταράξεις μοιάζει πολυτέλεια και φαντάζει καμιά φορά και λίγο αστείο. Και μπαίνεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και πέφτεις πάνω σε ένα βιντεάκι που δείχνει ένα σώμα διαμελισμένο από βόμβες, έναν γονιό που θρηνεί το παιδί του, ένα παιδί που ουρλιάζει πάνω από το νεκρό σώμα του πατέρα του και το αμέσως επόμενο βίντεο δείχνει έναν τύπο που ταΐζει το ντυμένο με πανάκριβα ρούχα σκυλάκι του φαγητά πολυτελείας, ένα ονειρεμένο αγρόκτημα με τρισχαρούμενα ζώα και μια μαμά να πλάθει ζυμάρια για τα ανέμελα παιδιά της και ανθρώπους να ρεμβάζουν στην ακροθαλασσιά και να μιλούν για το νόημα της ζωής αγναντεύοντας το άπειρο…

Με λίγα λόγια σχιζοφρένεια! Πάντα είχεe πολύ μεγάλη σημασία σε ποια γωνιά του πλανήτη έχεις γεννηθεί, είτε είσαι άνθρωπος είτε ζώο…Μα τα τελευταία χρόνια που όλα έγιναν φανερά, είναι τρομερή όλη αυτή η αντίθεση και η εναλλαγή εικόνων μέσα από τις οθόνες μας. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αδιανόητα πράγματα και να τα χωνεύουμε πίνοντας αναψυκτικό στο μπαλκόνι μας.

Δεν μας κατηγορώ κάπως πρέπει να ζήσουμε και από την άλλη κατανοώ την ανάγκη όλων μας να νιώσουμε λίγο ξέγνοιαστα. Να κλείσουμε οθόνες, να σταματήσουμε να βλέπουμε ειδήσεις, να μην ακούμε τα νέα νιώθοντας ταυτόχρονα μια τρομερή ενοχή! Τύψεις γιατί γεννηθήκαμε σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, γιατί δεν μοιραζόμαστε το ψωμί μας, γιατί δεν βοηθάμε αρκετά τον συνάνθρωπο, γιατί δεν είμαστε πιο ενεργοί κοινωνικά…Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μας κάνουμε να νιώσουμε άσχημα, είμαστε εξαιρετικά εκπαιδευμένοι σε αυτό!

Και μετά τα κλείνουμε όλα και πάμε μια βόλτα, μιλάμε με έναν φίλο, περπατάμε δίπλα στη θάλασσα, βλέπουμε μια ευκολοχώνευτη ταινία…αφού έχουμε το προνόμιο γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε…πάντα βέβαια με την ενοχή στο πίσω μέρος της ψυχής μας! Γιατί αντί για βόλτα θα έπρεπε να κάνουμε κάτι κάτι….γενικά πάντα κάτι έχουμε να κάνουμε! Για τον συνάνθρωπο, για την χώρα, για τον πλανήτη… Ένα χρέος που οφείλουμε να εκπληρώσουμε. Πάντα ένα χρέος μας κυνηγά… Τι βάρος δυσβάσταχτο και τι άδειασμα αυτή η αίσθηση του να ζεις την ζωή σου με την αγωνία ότι πάντα κάτι χρωστάς και πρέπει να κυκλοφορείς με μια ευγνωμοσύνη καρφωμένη στην καρδιά! Με μια αγωνία φορεμένη στα μάτια. Να μην ξεχάσω το χρέος μου! Στους προγόνους, στους απογόνους…και στον εαυτό μας; Θυμόμαστε ποτέ τι χρωστάμε στον εαυτό μας;

Καμιά φορά λοιπόν ας το παραδεχτούμε, έστω μεταξύ μας…καμιά φορά θέλουμε απλά να ζούμε την ζωή μας, να τρώμε την ωραία μακαρονάδα μας, να διαβάζουμε το βιβλίο μας, να αγκαλιάζουμε τους αγαπημένους μας, χωρίς να σκεφτόμαστε το πόσο τυχεροί είμαστε σε σύγκριση με κάποιους άλλους, το πόσα ευχαριστώ πρέπει να πούμε, το πόσα κεριά πρέπει να ανάψουμε, το πόσες προσευχές πρέπει να κάνουμε για να εξαγνιστούμε από το βάρος αυτού του χρέους  και από το ότι πάντα  μα πάντα πρέπει να θυμόμαστε πως όλα αυτά που μας δόθηκαν δεν είναι δεδομένα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να χαθούν.

Θυμήθηκα λοιπόν την  ιστορία ενός παππού που ζούσε λέει σε ένα μικρό χωριό. Μια μέρα έφταιξε μια καρέκλα και την έβαλε στην πλατεία του χωριού. Ένας συγχωριανός τον ρώτησε τι είναι αυτή η καρέκλα κι εκείνος απάντησε πως «Αυτή η καρέκλα είναι για όποιον νιώθει πως του χρωστάω κάτι. Να πάει να κάτσει να ξαποστάσει.» Έτσι άρχισε να φτιάχνει καρέκλες μια δίπλα στη βρύση, μια στο δρόμο για τα χωράφια, μια κάτω από δέντρα.

Photo

Οι χωριανοί γελούσαν και τον ρωτούσαν: «Τι χρέος μας χρωστάς, παππού;»
Κι εκείνος απαντούσε: «Ξέρω 'γω; Ό,τι μπορεί να χρωστάω. Αυτή η καρέκλα είναι η συγχώρεση που ζητάω, για ότι έκανα ή δεν έκανα.»

Με τον καιρό, οι καρέκλες έγιναν τόσες πολλές που το χωριό γέμισε με μικρούς χώρους για να καθίσει κανείς, να μιλήσει, να γελάσει, να ξαποστάσει. Κι ο παππούς αλάφρυνε γιατί το βάρος του είχε γίνει ενέργεια, δίνοντας στο χωριό αυτό που μπορούσε. Και το χωριό βλέποντας τον παππού να κατεβαίνει στην δημοσιά χαρούμενο με βήμα ελαφρύ, άλλαξε. Οι συγχωριανοί άρχισαν να σκαρφίζονται κι εκείνοι τρόπους να ελαφρύνουν το βάρος τους φτιάχνοντας και χαρίζοντας ο καθένας ότι μπορούσε.

Μια καρέκλα εγώ, ένα τραπέζι εσύ, να καθίσουμε όλοι μαζί να νιώσουμε ξανά άνθρωποι!

Να συνδεθούμε, να γελάσουμε, να μην κατηγορούμε ο ένας τον άλλο, να μην συγκρίνουμε αυτό που δώσαμε ή αυτό που πήραμε. Να πούμε ευχαριστώ και να το εννοούμε κι αν δεν το πούμε να  μην περιμένουμε να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας για το αμάρτημα μας. Ας αφήσουμε πια τον εαυτό μας να νιώσουμε άνθρωποι. Άνθρωποι που κάνουμε λάθη, ξεχνάμε, μπερδευόμαστε. Ας μας επιτρέψουμε κάποιες φορές να μην χρωστάμε εξηγήσεις, ανταποδώσεις, οικονομικά και συναισθηματικά γραμμάτια.  Κουραστήκαμε αγαπημένοι. Κουραστήκαμε να νιώθουμε χρεωμένοι!

Με κάθε τρόπο…Με όποιον τρόπο…

Ας πούμε λοιπόν μια φωτεινή καλημέρα στον εαυτό μας. Ας του υπενθυμίσουμε πως του αξίζει να ζει και να χαίρεται. Πως δεν έκλεψε την χαρά, την ηρεμία ή την ασφάλεια του από την χαρά την ηρεμία και την ασφάλεια κάπου άλλου. Ας του δώσουμε την άδεια να γελά και αν νιώθει πως χρωστά υπάρχει πάντα η δυνατότητα να φτιάξει και να χαρίσει έστω μια καρέκλα…για να ξαποστάσει όποιος κουρασμένος την χρειάζεται…

Καλημέρα αγαπημένοι.!