Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Ταξίδι στην Ψυχή ενός βουνού...

Το πως ακριβώς βρεθήκαμε εκεί είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία...Μα ήταν σαν όλα να μας οδηγούσαν προς το μέρος εκείνο, που στην ψυχή του μέσα έκρυβε ένα δώρο, ένα μικρό πετράδι... κι όταν ακόμη βρεθήκαμε εκεί γνωρίσαμε φίλους που είναι φίλοι φίλων αδερφικών...και πάει λέγοντας...Κάποιοι σαν να το διάλεξαν για εμάς κι εμείς το κρατήσαμε για πάντα στην καρδιά μας.

Το λένε Montanema κι είναι ένα χειροποίητο χωρίο... Το ταξίδι ήταν να γίνει την περασμένη Άνοιξη, μα οι υποχρεώσεις μας έκαναν να το ακυρώσουμε. Και τώρα ήρθε ο καιρός. Πάλι δυσκολίες, κόντεψαν να μας φέρουν κοντά σε μια δεύτερη ακύρωση,  μα αυτή τη φορά τα καταφέραμε...


Βρίσκεται πάνω από τη λίμνη Πλαστήρα οπότε το ταξίδι μεγάλο και γεμάτο αξιοθέατα. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Παντού το Φθινόπωρο γέμιζε το δρόμο με τα ζεστά χρώματα του. 


Τα μικρά υπαίθρια μαγαζάκια στις άκρες των δρόμων γεμάτα θησαυρούς. Σταματούσαμε στην άκρη και οι άνθρωποι μας έβαζαν στις χούφτες, καρύδια και κάστανα...

Φτάνεις και μπροστά σου ξεδιπλώνεται η μαγεία. Μπορεί και να πέσεις σε κανένα κοπάδι με πρόβατα και να ακούσεις λέξεις από τον βοσκό που είχες ξεχάσει, μα σου θυμίζουν μια ζωή δική σου, τόσο μακρινή...





Ήταν δυο μέρες μαγικές. Χαθήκαμε μέσα στην πανέμορφη φύση. Μαζέψαμε μανιτάρια με τον απίστευτα υπομονετικό Ντίνο, που μας εξηγούσε το κάθε τι. Ο Άγγελος ενθουσιάστηκε. Το δάσος απόκοσμο. Πελώριο. Η ομορφιά του κρυμμένη παντού.



Εκοβε και καθάριζε κάθε μανιτάρι με τόση φροντίδα, με τόσο σεβασμό που ήταν σχεδόν συγκινητικό....





Η βόλτα στο δάσος,  μεγάλη και το κέφι μας επίσης μεγάλο κι αμείωτο!


Τα μανιτάρια καθαρίστηκαν και έγιναν σαλάτες και σούπες...Γεύσεις αξέχαστες. Γη και μυρωδιές του βουνού,  φρεσκοζυμωμένο ψωμί, κόκκινο κρασί και έξω η νύχτα...



Τα έλατα πανύψηλα.Θεόρατα. Σχεδόν τρομακτικά! Το τοπίο βγαλμένο από τα παραμύθια. Εκεί που κατοικούν νεράιδες και γίγαντες...



Τα παιδιά ευτυχισμένα. Έτρεξαν στο δάσος. Αφουγκράστηκαν τον άγριο καταρράκτη. Είδαν τον νερόμυλο όπου ακόμη και τώρα μετατρέπουν το στάρι σε αλεύρι. Έπαιξαν στο βουνό, λάτρεψαν την Χάιδω την μικρή παμπόνηρη γάτα, που έμπαινε το βράδυ στο δωμάτιο και χουχούλιαζε στην αγκαλιά του Γιώργου.









Έπλασαν κουλουράκια, έφτιαξαν με την εικαστικό,  μικρές δημιουργίες, με φύλλα και  κάθε λογής υλικά της φύσης...σαν αυτό το βαζάκι με τα πλατανόφυλλα, που ανάβαμε το βράδυ...




Πρωινά γεμάτα φως...με θέα το άγριο φαράγγι.


Οι γεύσεις αξεπέραστες. Θύμιζαν χρόνια απλότητας. Παιδική ηλικία.Κοτόπουλο με πλιγούρι και πίτες που έπλασαν χέρια γιαγιαδίστικα.


Κρασί γλυκό από τα αμπέλια του χωριού, πιατάκια βγαλμένα από το μπουφέ της μαμάς...


...και τα γλυκά πάντα στον πάγκο φρέσκα φτιαγμένα με αγάπη. Γεύσεις γεμάτες απλότητα.Μηλόπιτα από μήλα κομμένα από τις γύρω μηλιές, μπισκότα και σοκολατάκια σπιτικά... 



 ...και δίπλα οι μικρές βιβλιοθήκες...Μουσική και βιβλία και μυρωδιές τσαγιών, φωτιά που τριζοβολά στο μεγάλο τζάκι, μαλακοί καναπέδες και  γύρω το φαράγγι  και τα όνειρα να ξεπηδούν από τα μάτια....




Το πρωί μπορούσες να πας μαζί με τον Ντίνο ή με τα κορίτσια,  να μαζέψεις χόρτα για τις σαλάτες και λουλούδια για τα βάζα και να ξεθάψεις τις πατάτες και να μυρίσεις τα φρέσκα  όσπρια που λιάζονται στον ήλιο.



...και στο δωμάτιο σε περίμενε θαλπωρή και φροντίδα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια...μαζί με μια εντολή...Ζήσε αργά!




Το αντίο μας ήταν γεμάτο ευγνωμοσύνη. Αγκαλιαστήκαμε  με τους ανθρώπους και φιληθήκαμε σαν φίλοι παλιοί και υποσχεθήκαμε να μην χαθούμε και να μην χάσουμε την επαφή με τούτο τον τόπο!

Ένα μέρος φτιαγμένο με μεράκι κι αγάπη για τη φύση και την ζωή την ίδια...Αν βρεθείς κάπου εκεί στάσου κι αφουγκράσου.Τα νερά, την άγρια φύση, τον αέρα να γέρνει τα πανύψηλα έλατα με τα γκι σκαρφαλωμένα στις κορυφές τους. Το τοπίο απλά αξέχαστο. Νιώθεις την ψυχή σου να χορεύει πάνω από τα δέντρα και να ταξιδεύει στο φαράγγι...Νιώθεις πως ανήκεις εκεί...


Ήταν σούρουπο πια σαν ξεκινήσαμε να γυρίσουμε στον κόσμο μας, αφήνοντας πίσω μας τα ψηλά βουνά.Τα ιστορικά Άγραφα...
Στο βάθος η λίμνη κι ο ήλιος που έδυε, γέμιζε με χρώματα βαθιά το υπέροχο τοπίο...Είναι όμορφη η πατρίδα μας...Όμορφη πολύ κι αν την αγαπήσουμε σωστά θα νιώσουμε, πως της πρέπει μόνο τέτοιες ομορφιές να δημιουργούμε.

Γυρίσαμε σπίτι γαληνεμένοι, ήρεμοι νιώθοντας ευλογία για αυτούς που μας φρόντισαν. Για αυτούς που μας φιλοξένησαν και για αυτούς που μας ξενάγησαν στην ψυχή τους...Στην ψυχή ενός βουνού...Ένα πελώριο ευχαριστώ εκεί έξω...Πελώριο!
Mοντανέμα!Την επόμενη φορά, θα είναι σαν να γυρνάμε σπίτι μας....

Καλημέρα αγαπημένοι μας...Ευχόμαστε να νιώσατε έστω λίγη από την αγάπη που νιώσαμε κι εμείς. Ευχόμαστε μαγικά ταξίδια...στην μαγική μας πατρίδα...
                                                                                          ΚαΠα

8 σχόλια:

Momma Machi είπε...

Συγκίνηση απρόσμενη, έδειξες λίγη πατρίδα! Λίμνη Πλαστήρα βλέπεις, ίσον πατρίδα! Έχω ακούσει τόσα για αυτό το μέρος αλλά δεν το έχω επισκεφτεί, όταν έχεις συγγενείς καλούς εκεί δεν σε αφήνουν να μείνεις αλλού. Μου φτιαξες την μέρα!

Ελπίδα - two boys and hope είπε...

δεν εχω παει ποτε προς τα εκει.. αλλα θα ηθελα πολυ!! τι ομορφες εικονες Κατερινα μου!! Ο καλυτερος τροπος να ξεκινησω τη μερα μου!! πολλα φιλια

Katerina K είπε...

Πανέμορφη περιγραφή βγαλμένη -λες- από παραμύθι αλλά η ομορφιά της είναι μεγαλειώδης αφού πηγάζει από όμορφα αυθεντικά τοπία αλλά και γνήσιους ανθρώπους της προσφοράς! "Ρουφάτε" το μέλι της ζωής και καταγράφετε στο βιβλίο των κοινών σας αναμνήσεων...Χαίρομαι...
Τέρη

Marian DV είπε...

Πόσο τέλεια ανάρτηση! Μας γκαζώνει τις μηχανές για να φύγουμε προς χειμερινές περιπέτειες & εξορμήσεις :)) Ανοίγεις πληγές δηλαδή χιχι.
Η κατακλείδα, αυτό το "ζήσε αργά" πόσο το κυνηγάμε αυτές τις μέρες… Έχουμε βάλει στόχο οικογενειακό να κάνουμε πιο αργά τα σκ μας φέτος. Συνέχισε να μας δίνεις τέτοιες εικόνες και νομίζω ότι θα τα καταφέρουμε :))
Χαίρε Κατερίνα! Χαίρε πάντοτε!

Κούλλα είπε...

Καλημέρα Κατερινιώ! Τ΄είναι τούτο καλέ? θα μας τρελλάνεις εσύ... θέλω βουνό τώρα.... Είμαι λάτρης του βουνού οπόταν μια ταχυπαλμία την έπαθα... αχαχ και μένω και μακρυά.
Πέρα από την πλάκα, στην σημερινή σου ανάρτηση είδα έναν επίγειο παράδεισο, είδα πως το μεράκι των ανθρώπων μπορεί να κάνει θαύματα, είδα πως αν αγαπάς τη φύση αυτή σου το ανταποδίδει, είδα ότι ακόμα μια φορά προσφέρατε στα παιδιά σας το καλύτερο δώρο κτλ, κτλ...

clelia - Νεράιδες και Δράκοι είπε...

Πάντα με συγκινήσεις με τις αναρτήσεις σου! Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να μιλάς στην καρδιά μου! Μου δείχνεις ότι τα απλά είναι αυτά που μετράνε στην ζωή!Οι φωτογραφίες σου τέλειες όπως πάντα, ηρεμούν και γαληνεύουν την ψυχή ενώ συγχρόνως εξάπτουν την φαντασία!Μπράβο...

Αφροδίτη είπε...

Αγαπώ τα καταλύματα εκείνα, που αγκαλιάζουν και καλλιεργούν όλες τις αισθήσεις, που σε κάνουν να νιώθεις σπίτι σου από την πρώτη στιγμή, μα πιο πολύ γιατί κάνουν τους αποχωρισμούς δύσκολους και την υπόσχεση της επιστροφής ακοίμητο στο μυαλό σου φρουρό!

Βασίλης - Βενετία είπε...

Η πατρίδα μας... ο χειμώνας... κι η αγάπη που φωλιάζει στη φύση, που είναι η φύση μας. Ομορφιά άγονη. Σε ευχαριστώ για τις εικόνες...