Πρώτη ημέρα....

Ήρθαν όλοι για την μεγάλη γιορτή. Φορέσαν τα καλά τους κι έφτασαν με tα χέρια γεμάτα με ταψιά και κατσαρόλες. Γέμισε το σπίτι γεύσεις και γέλια και πρόσωπα λαμπερά. Ο νέος χρόνος μας βρήκε να τραγουδάμε δυνατά και να χορεύουμε. Τσουγκρίσαμε ποτήρια, ανταλλάξαμε ευχές, δώσαμε υποσχέσεις, αγκαλιαστήκαμε σφιχτά κι ύστερα, η  γιορτή τελείωσε.

Σε λίγο θα ξημέρωνε και όσο μπορούσαμε πιο γρήγορα τακτοποιήσαμε το χάος του σπιτιού. Πιάτα, ποτήρια, χαλιά, τραπέζια και μόλις τελειώσαμε με όλα, όπως κάθε χρόνο τρέξαμε να βάλουμε τα δώρα κάτω από το δέντρο, καθώς ο Άγιος Βασίλης στο σπίτι μας έρχεται την Πρωτοχρονιά. Όταν τα παιδιά ήταν μικρά αυτή ήταν μια μαγική ιεροτελεστία που μοιραζόμασταν οι δυο μας. Κουρασμένοι και άυπνοι, με το σπίτι χάος να τυλίγουμε δώρα και να στήνουμε όλο το σκηνικό…Τώρα ήμασταν όλοι εκεί…Τρέχαμε μαζί, καθαρίζαμε μαζί και μαζί, στολίζαμε τα δώρα, γράφαμε κάρτες, πετούσαμε καραμέλες και σοκολάτες κάτω από το δέντρο…Κάποια στιγμή είδα τον μεγάλο μας γιο, είκοσι δύο πια,  να φέρνει ένα ποτήρι γάλα και κουλουράκια… Τον ρώτησα «αλήθεια τώρα;» Και μου είπε «ναι εννοείται»!!! Δάγκωσε το κουλουράκι, άφησε τρίματα πάνω στο πιάτο κι ήπιε λίγο γάλα… Γελάσαμε. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως μια μέρα θα δαγκώνουν οι ίδιοι τους αυτό το κουλουράκι…

Τι νόημα έχει; θα μου πεις...Κι όμως να τελικά που έχει!

Με συγκίνησε τόσο πολύ όλο αυτό! Τα τελετουργικά κι οι συμβολισμοί είναι η αγάπη μου, ίσως γιατί είναι και πολύτιμο κομμάτι της δουλειάς μου. Κι αυτή η αγάπη πέρασε και σε εκείνους και το να δημιουργούν την μαγεία των γιορτών είναι πια κάτι σπουδαίο και πολύτιμο. Είναι τα σύμβολα κι οι τελετουργίες που κάνουν τις στιγμές ξεχωριστές και τους δίνουν βαρύτητα…κι έμαθαν να χρησιμοποιούν τις τελετουργίες και τους συμβολισμούς στη ζωή τους κι αυτό δεν είναι παρά ένα ακόμη σπουδαίο εργαλείο στη φαρέτρα της ζωής τους. Γιατί τελικά, δεν είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα αυτή που διαλύει την μαγεία της κάθε στιγμής, αλλά εμείς. Εμείς που σταματήσαμε να δίνουμε χρόνο και ενέργεια για κάτι που στα ενήλικα μάτια μας σταμάτησε να έχει νόημα. Πόσο φτωχά αυτά τα ενήλικά μάτια και πόσο εγκλωβισμένα από συναισθήματα, τα ενήλικα σώματα...

Παλιότερα κρύβονταν στις σκάλες για να δουν τον Άγιο Βασίλη και τώρα... τώρα τον ζωντάνευαν οι ίδιοι! Δεν είναι πια μικροί κι όμως όλα αυτά τα διατηρούν μόνοι τους . Είναι ο χρόνος που αφιερώνεις στο να κάνεις μια στιγμή ξεχωριστή. Το είπε κι ο Μικρός Πρίγκιπας αυτό για το τριαντάφυλλο του και με έκπληξη άκουσα τα αγόρια να το συζητάνε μεταξύ τους μια μέρα. Ο χρόνος, η προσπάθεια που καταβάλεις για κάτι, είναι που κάνουν αυτό το κάτι σπουδαίο κι όχι μόνο. Χωρίς αυτή την ενέργεια όλες οι μέρες είναι ίδιες…

Τρέχαμε να τα προλάβουμε όλα πριν ξημερώσει κι ύστερα  όλα σώπασαν. Όλα ήταν πια στη θέση τους κι όλοι στα κρεββάτια τους. Έφτασαν κάποια μηνύματα. Αυτοί που ήταν μακριά είχαν επίσης φθάσει κι ήταν ασφαλείς. Τι υπεροχο συναίσθημα όλοι όσοι αγαπάς να ναι ασφαλής.

Έμεινα για λίγο ακόμη ξύπνια να αφουγκράζομαι την ησυχία. Ολομόναχη, στην απόλυτη γαλήνη του πριν από λίγο πολύβουου σπιτιού. Η μαγική του σιωπή, τα λαμπιόνια και τα λαμπερά στολίδια... το σπίτι έμοιαζε να μου χαμογελάει.  Η αυγή με βρήκε στο μπαλκόνι. Να ακούω τους ήχους της νέας μέρας που ξημέρωνε. Η πρώτη ημέρα της νέας χρονιάς.  Ακουγόταν μια παράξενη σιωπή και η φύση που ξυπνούσε. Πουλιά, ένας κόκορας, ένας σκύλος που γαύγιζε κάπου μακριά… Τα χρώματα μαγικά… κι όλα σκεπασμένα με την αχλή του παγωμένου πρωινού. Ένιωσα απόκοσμα γαλήνια. Ευτυχισμένη. Χορτάτη, όπως έλεγε η γιαγιά μου. Χορτάτη στην καρδιά. Για όλα αυτά που μόλις είχαν γίνει. Για τα γέλια τη χαρά που είχαμε μοιραστεί, για τα τραγούδια και τις στιγμές τις πολύτιμες. Για το ότι όλα τα αγαπημένα μου πλάσματα, κοιμόταν μακάρια κάτω από ζεστές κουβέρτες.  Κοίταξα μέσα από το τζάμι το σιωπηλό σπίτι. Το τζάκι ακόμη έκαιγε, όλα τα λαμπάκια ήταν αναμμένα και κάτω από το δέντρο πολύχρωμα χαρτιά από τα δώρα του Άγιου Βασίλη που ήρθε και φέτος… Σήκωσα το κινητό και τράβηξα μια φωτογραφία εκείνη την μαγική στιγμή!

Αν υπάρχει ευτυχία, με βρήκε εκεί. Να κοιτώ από το παράθυρο, πίσω από την κουρτίνα, το σιωπηλό στολισμένο σπίτι και να ξημερώνει η πρώτη αυγή της νέας χρονιάς. Είχα μέσα μου ένα μικρό φόβο, γιατί  αυτή την μέρα διάλεξε η αγαπημένη μας θεία να φύγει κι από τότε τίποτε μέσα μου δεν είναι το ίδιο. Η μνήμη της μου έφερε δάκρυα. Αυτή είναι πια η μέρα της…Η μέρα μιας μεγάλης γιορτής γεμάτη με τη μνήμη της. Η πρώτη μέρα κάθε χρόνου, που κουβαλά, μια χαρά και μια θλίψη, έναν φόβο και μια ελπίδα… και βαθιά βαθιά ευγνωμοσύνη!

Μα πιο πολύ από όλα…μια αγάπη! Μια αγάπη που παρόμοια της δεν υπάρχει. Μια αγάπη που απλώνεται μέσα μου σαν χνουδωτή κουβέρτα και ζεσταίνει την ψυχή μου. Μια αγάπη γεμάτη εμπιστοσύνη…

Ένα αντίο κι ένα καλωσόρισμα. Καλώς ήρθες λοιπόν…

Κλείνω με τις ευχές που έγραψε ο  δημιουργός και καλλιτέχνης Jacques Brel για την 1 Ιανουαρίου του 1968 και μου έστειλε την ημέρα εκείνη ένα πλάσμα για εμένα ξεχωριστό! 

"Σας εύχομαι όνειρα ατελείωτα και την άγρια επιθυμία να πετύχετε κάποια απ' αυτά.

Σας εύχομαι να αγαπάτε ό,τι πρέπει ν' αγαπηθεί και να ξεχάσετε ό,τι πρέπει να ξεχαστεί.

Σας εύχομαι πάθη, σας εύχομαι σιωπές.

Σας εύχομαι να ξυπνάτε με τραγούδια πουλιών και γέλια παιδιών.

Σας εύχομαι να σέβεστε τη διαφορετικότητα των άλλων, γιατί είναι σπουδαίο να ανακαλύπτουμε την αρετή και την αξία του καθενός.

Σας εύχομαι να αντιστέκεστε στη στασιμότητα, στην αδιαφορία και στα αρνητικά της εποχής μας.

Τέλος, σας εύχομαι να μην εγκαταλείψετε ποτέ την αναζήτηση, την περιπέτεια, τη ζωή, την αγάπη, γιατί η ζωή είναι μια θαυμάσια περιπέτεια που κανένας δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη.

Σας εύχομαι ιδιαίτερα, να είστε ο εαυτός σας, περήφανοι για αυτό που είστε, και να χαίρεστε –γιατί η ευτυχία είναι το πραγματικό μας πεπρωμένο. "

Ηταν οι πρώτες ευχές της χρονιάς. Τις διάβαζα και τις ξαναδιάβαζα με συγκίνηση μεγάλη  και σκεφτόμουν πως τελικά  μπορεί τα χρόνια να περνούν κι οι καιροί να αλλάζουν μα οι ανθρώπινες ανάγκες παραμένουν ίδιες. Πόσο βαθιά συνειδητοποίηση...κι αυτό ήταν πέρα για πέρα ανακουφιστικό!

Είθε όλα τα πλάσματα τούτης της γης να ευλογηθούν με ευημερία κι ασφάλεια.
Καλή χρονιά αγαπημένοι…

Σας εύχομαι όνειρα ατελείωτα και την άγρια επιθυμία να πετύχετε κάποια απ' αυτά. Σας εύχομαι να αγαπάτε ό,τι πρέπει ν' αγαπηθεί και να ξεχάσετε ό,τι πρέπει να ξεχαστεί. Σας εύχομαι πάθη, σας εύχομαι σιωπές. Σας εύχομαι να ξυπνάτε με τραγούδια πουλιών και γέλια παιδιών. Σας εύχομαι να σέβεστε τη διαφορετικότητα των άλλων, γιατί είναι σπουδαίο να ανακαλύπτουμε την αρετή και την αξία του καθενός. Σας εύχομαι να αντιστέκεστε στη στασιμότητα, στην αδιαφορία και στ' αρνητικά της εποχής μας. Τέλος, σας εύχομαι να μην εγκαταλείψετε ποτέ την αναζήτηση, την περιπέτεια, τη ζωή, την αγάπη, γιατί η ζωή είναι μια θαυμάσια περιπέτεια που κανένας δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη. Σας εύχομαι ιδιαίτερα, να είστε ο εαυτός σας, περήφανοι γι' αυτό που είστε, και να χαίρεστε –γιατί η ευτυχία είναι το πραγματικό μας πεπρωμένο. ~Jacques Brel, 1968

Στάλθηκε πριν από 8 ώ.

Εισαγωγή

Τα κάλαντα!

Τα κάλαντα!!! Ω τα κάλαντα! Έχω να διηγηθώ άπειρες ιστορίες που να αφορούν αυτό το υπέροχο έθιμο. Αστείες , ντροπιαστικές, λυπητερές, υπερβατικές.

Στην Γερμανία μαζευόμασταν όλα τα ελληνόπουλα και ψάλαμε τα κάλαντα σχεδόν σε όλα τα σπίτια των Ελλήνων μαζεύοντας χρήματα για την Ελληνική κοινότητα. Σε κάθε σπίτι μας κερνούσαν κονιάκ και καλά για το κρύο και στο τέλος ήμασταν μια μεγάλη παρέα μεθυσμένων εφήβων που δεν θυμόμασταν καν τα λόγια και άλλοι γελούσαν υστερικά κι άλλοι έκλαιγαν με αναφιλητά…(εγώ) θυμάστε αυτή τη βλακεία που παθαίναμε όταν πίναμε πολύ και βάζαμε τα κλάματα…αξέχαστα ρεζιλίκια!  Άλλα χρόνια μην το συζητάς, τώρα όλοι οι γονείς μας, θα κατέληγαν στο τμήμα κι εμείς στην Πρόνοια!

Θυμάμαι μια απίθανη χρονιά που πιτσιρίκια με την αδερφή μου μαζέψαμε κοντά πέντε χιλιάδες δραχμές, αδιανόητο ποσό για μια τέτοια ηλικία και μετά ξεχυθήκαμε στην αγορά και γυρίσαμε σπίτι γεμάτες παιχνίδια. Εγώ θυμάμαι είχα αγοράσει τα ιποποταμάκια  κι ονειρευόμουν να ζήσουμε τα Χριστούγεννα στιγμές διαφήμισης, όπου όλοι μαζί  μικροί μεγάλοι, ευτυχισμένοι και τρισχαρούμενοι, έπαιζαν σε ένα ωραίο ζεστό σαλόνι και γελούσαν με ενθουσιασμό. Εντωμεταξύ αυτό το παιχνίδι ήταν τόσο θορυβώδες που οι μεγάλοι μας έκαναν έξωση από το σπίτι και το όνειρο της διαφήμισης, δεν το ζήσαμε ποτέ.

Η μάνα μου επίσης είχε την πρωτοκαθεδρία  που κάθε χρόνο είχε κατά νου να κάνει ψιλά για τα παιδιά και να έχει κι ένα καλαθάκι γεμάτο γλυκά και καραμέλες κι υπήρχαν κανόνες φίλε. Πρώτον έπρεπε να ακουστεί όοοοολο το τραγουδάκι και μας τρέλαινε, φτάνει ρε μαμάαααα, αν ήταν φάλτσα τα όργανα ή αν έχαναν τα λόγια τα παιδάκια, τους έλεγε με ύφος διακριτικά αυστηρό σαν κριτικός κινηματογράφου… «μπράβο, μπράβο και του χρόνου να μάθεις καλά τα λόγια ναι;» και αν τα παιδάκια στο κέρασμα, έβαζαν χούφτα για να πάρουν γλυκά  από το καλαθάκι, το σηκωμένο της φρύδι της πάγωνε το αίμα και τους έδειχνε πως έκαναν ξεκάθαρο λάθος… «ένα για τον καθένα να φτάσουν για όλα τα παιδάκια ναιιιι; έτσι μπράβο»… για την μαμά μου ότι κανείς πρέπει να το κάνεις με σοβαρότητα είναι ο ορισμός του «καμία δικαιολογία». 

Έχουμε απίθανες τέτοιες ιστορίες να διηγηθούμε με την ίδια αμετανόητη  πρωταγωνίστρια και ακόμη και τώρα ζούμε την ημέρα με τα κάλαντα σαν σε επανάληψή, κάθε χρόνο! Για να δούμε φέτος ποιος έκανε πρόοδο;;;;;

Όταν έγινα μαμά αυτή η μέρα ήταν σπουδαία και θυμάμαι σαν χθες που συμμετείχα στα πρώτα κάλαντα του μικρού τότε γιου που τον πηγαίναμε σε σπίτια φίλων και συγγενών, με το τριγωνάκι του και την χαρά του όταν έμπαιναν τα κέρματα στον τσίγκινο κουμπαρά. Κάνοντας πάντα παράκληση να είναι κέρματα γιατί άκουγε τον ήχο κι ενθουσιαζόταν…κι ύστερα τα πρώτα κάλαντα ολομόναχοι, με το κλαρινέτο και την κιθάρα τους  να ακούγονται τόσο φριχτά που ένιωθα λύπη για τους ακροατές τους. Τους συνόδεψα κρυφά καθώς ήθελαν να είναι μόνοι τους, νιώθοντας πια μεγάλοι κι εγώ τους ακολουθούσα από απόσταση μην τους χαλάσω την αίσθηση της ανεξαρτησίας. Θυμάμαι τέτοιες μέρες, φίλους μπαμπάδες με ανόητα γιορτινά σκουφιά να μαζεύουν μια μικρή παρέα τα παιδιά μας και καλά για να τα συνοδεύουν - πόσο ευτυχισμένα ήταν, έχω τόσες φωτογραφίες χαράς - και στο τέλος της ημέρας να καταλήγουν τα παιδιά κουντουρντισμένα και οι μπαμπάδες σε μεγάλα κέφια μεθυσμένοι από τα σφηνάκια για το κρύο!

Τα κάλαντα μας έχουν  τροφοδοτήσει με μπόλιες στιγμές απείρου κάλους μα εγώ έχω δύο συγκεκριμένες χρονιές στο μυαλό μου από κάλαντα που θα μου μείνουν αξέχαστα!

Πρώτη ανάμνηση, η πρώτη φορά που είπα τα κάλαντα. Μικρούλα, δεν θυμάμαι πόσο πιθανά νήπια ή πρώτη τάξη δημοτικού. Μου έμαθαν τέλεια το τραγουδάκι και πήγα μόνη - ναι μόνα πηγαίναμε τότε δεν φοβόταν μην μας κλέψουν - στο πρώτο σπίτι εκεί στη μικρή γειτονιά όπου η θεία - όλες θείες τις λέγαμε στην γειτονιά - μου έδωσε μια δραχμή! Ω τι ενθουσιασμός. Δραχμή και τσίχλα. Αγαπούσα τις τσίχλες το πληρώνω ακόμη, η οδοντίατρος μου μπορεί να το επιβεβαιώσει. Πάω στο δεύτερο σπίτι λέω τα κάλαντα. Δεν μου ανοίγει κανείς. Όμως ακούω θόρυβο από μέσα οπότε σκέφτομαι, δεν με άκουσαν. Τα ξαναλέω ακόμη πιο καθαρά και δυνατά. Κανείς δεν ανοίγει. Με το αθώο μου μυαλό, απλά περιμένω. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν θα μου ανοίξουν, δεν μπορούσα να φανταστώ γιατί, άλλωστε στην γειτονιά, όλοι ήταν γνωστοί μας ήξεραν και τους ξέραμε. Οπότε περίμενα με ενθουσιασμό και πίστη ότι η πόρτα θα ανοίξει….Περίμενα και περίμενα με καρτερικότητα. Πέρασε ίσως μισή ώρα, ίσως και περισσότερη πάντως κάποια στιγμή η πόρτα άνοιξε κι ήταν η γειτόνισσα που ντυμένη στην πένα, έβγαινε από το σπίτι. Με βλέπει μπροστά της και μένει παγωτό…κυριολεκτικά!

Μου ρίχνει μια ματιά όλο έκπληξη καθώς πίστευε πως με είχε ξεφορτωθεί ενώ εγώ χαμογελούσα ευτυχισμένη. Για λίγο κοντοστάθηκε αμίλητη, ξαναμπήκε στο σπίτι και βγαίνοντας μου έδωσε ένα μανταρίνι, χωρίς ποτέ να αρθρώσει λέξη….Το σκέφτομαι τώρα και λέω, "έλα ρε φίλε!" Μα τότε αλήθεια, το κοίταξα και πραγματικά δεν απογοητεύτηκα, θυμάμαι πως το έφαγα εκεί επί τόπου και συνέχισα. Πόσο αθώα τελικά είναι τα πιτσιρικάκια…Το σημαντικό ήταν να μου ανοίξουν την πόρτα και θυμάμαι πάντα όταν έλεγα τα κάλαντα - τουλάχιστον σε μικρή ηλικία γιατί όλοι ξέρουμε πως μεγαλώνοντας μεγαλώνουν κι οι ανάγκες  χεχε- η αγωνία μου ήταν αυτή, όχι πόσα  χρήματα θα μου δώσουν, ούτε τι θα μου δώσουν μα…να μου ανοίξουν την πόρτα…και για αυτό βρήκε την λύση η απίθανη τρελή μου ξαδέρφη!!!Η Σούζυ μου, που είχε κότσια φίλε όχι αστεία.

Είμαστε συνομήλικες γεννημένες με λίγες μέρες διαφορά. Πηγαίναμε στην Τετάρτη ή Πέμπτη δημοτικού και μαζί κάναμε γύρα όλη τη γειτονιά. Εκείνη τραγουδάει, εγώ – πρόσεξε - παίζω μελώδικα…μιλάμε για μεγαλεία! Πήγαμε σε κάποια σπίτια, στα περισσότερα μας άνοιγαν σε κάποια όχι. Εγώ απογοητευόμουν κι έσκυβα το κεφάλι, εκείνη φόρτωνε και φούντωνε και επαναστατούσε ο φλογερός  χαρακτήρας της.

Κάποια στιγμή λοιπόν χτυπάμε το κουδούνι στην πόρτα μιας πολυκατοικίας κι αμέσως αρχίσουμε να ψάλουμε….Τελειώνουμε. Δεν ανοίγει κανείς. Από μέσα ακούγεται θόρυβος που απότομα σταματά…είμαστε σίγουρες πως κάποιος είναι σπίτι. Εγώ θέλω να φύγουμε μα εκείνη μου λέει «όχι θα τα ξαναπούμε είναι άδικο, να μην μας ανοίξει.» Ξαναχτυπάμε το κουδούνι. Ξανατραγουδάμε. Τίποτα, σιωπή. «Πάμε να φύγουμε» της λέω «δεν θα ανοίξει». Η Σούζυ έγινε έξαλλη, άστραψε και βρόντηξε «όχι θα μας ανοίξει. Θα τα πούμε ξανά.»

«Έλα πάμε αλλού», να επιμένω εγώ. αλλά εκείνη ήταν αποφασισμένη. «Είναι άδικο». Τα ξαναλέμε…τίποτα. Ξανά. Τίποτα!

Εγώ πια έχω χάσει το κέφι μου και ξαφνικά τα μάτια της Σούζυς  γυάλισαν κι έγιναν πελώρια. Μου λέει «Το βρήκα». «Τι βρήκες;» τη ρωτάω και μου λέει «θα δεις! τώρα θα μας ανοίξει».

«Πως;» ρωτάω «θα δεις!» μου λέει με ύφος σκανταλιάρικο και συμπληρώνει, «όταν τελειώσουμε τρέχα…»

«Τρέχα;» Μα γιατί; Αφελές παιδάκι εγώ, εκείνη σπίρτο που πήρε φωτιά…Ξαναχτυπάμε το κουδούνι κι αρχίζουμε. Εγώ να φυσάω τη μελώδικα, εκείνη να τραγουδά με φωνή δυνατή και ξαφνικά  στον τελευταίο στίχο την ακούω να τραγουδά με περίσσιο ζήλο… «κι ο νοικοκύυυυρης του σπιτιούυυυυυυ….» και δεν προλαβαίνω να φυσήξω παρακάτω κι ακούω με φρίκη την Σούζυ να τραγουδάει με φωνή αλέγρα… «τουυυυ χρό, του χρόνου να ψοφή ή σειιιιιιι»  και μου λέει «ΤΡΕΧΑ» και ενώ είχα μείνει στήλη άλατος, με τραβάει από το χέρι κι αρχίζουμε να κουντρουβαλάμε τις σκάλες, καθώς η πόρτα άνοιξε απότομα με μια κυρία με ρόμπα και μπικουτί να μας φωνάζει και να αντηχεί σε όοοολη την πολυκατοικία «ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΠΑΛΙΟΚΟΡΙΤΣΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΚΑΛΕΕΕΕΕ» και την Σούζυ να απαντά από τον πάτο της σκάλας «εσύ να ντρέπεσαι που δεν ανοίγεις την πόρτα!»

Βγήκαμε έξω σαν τρελές και τρέχαμε για ώρα κυνηγημένες από τον φόβο μας και μετά σταματήσαμε απότομα κοιταχτήκαμε κι αρχίσαμε να γελάμε με τσιρίδες, υστερικά!!!  

Δεν το είπαμε ποτέ στους γονείς μας  παρά μόνο όταν γίναμε γυναίκες πια κι από όοοοολα τα κάλαντα της ζωής μου αυτά ήταν τα πιο περιπετειώδη και κάθε χρόνο τα θυμάμαι και πάντα μα πάντα γελάω σαν τότε, γαργαριστά σαν να ζω εκείνη την ίδια  στιγμή άγριας χαράς κι αδρεναλίνης.

Εντάξει, τώρα πια καταλαβαίνω, κάποιοι ανοίγουν, κάποιοι όχι. Δεν είναι υποχρεωμένοι να χαίρονται όλοι. Ίσως κάποιοι να μην θέλουν, ίσως να βαρέθηκαν, ίσως να μην είναι καλά ψυχολογικά, ίσως να ζουν μια τραγωδία, ίσως να μην έχουν χρήματα, ίσως ίσως ίσως…αλλά ξέρετε κάτι; Η ζωή πια μου έχει δείξει πως συνήθως οι άνθρωποι που έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία για να απομονωθούν, δεν γίνονται  θλιβεροί ή πικρόχολοι… αντίθετα γίνονται γενναιόδωροι και μεγαλόκαρδοι, ιδίως όσων αφορά τα παιδιά  κι αυτό είναι τόσο συγκινητικό!

Δεν θέλω να βάλω ταμπέλες θα ήταν άδικο. Μα σκέφτομαι πως ότι κι αν ζει ο καθένας μας, τα παιδιά δεν ξέρουν…Τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Απλά. Όμορφα….με όλη την αφέλεια της ηλικίας τους ε! ίσως όχι μόνο με αφέλεια, αλλά ακόμη κι έτσι, ξέρουν να μας βάλουν στο κλίμα των ημερών ακόμη και με το ζόρι!

Πλησιάζουμε στην παραμονή Χριστουγέννων  λοιπόν και όλα έτοιμα. Τα ψιλά. Το καλαθάκι με τα γλυκά και το νου μας γιατί ο νοικοκύρης του σπιτιού κινδυνεύει….

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένοι. Χίλια χρόνια να ζήσουμε νοικοκύρηδες μου!  Χίλια κι άλλα χίλια. Σούζυ ακούυυυυς; Ακόμη γελάω!

Να επιστρέφουν στο σπίτι για τα Χριστούγεννα...

Νέα μαμά εγώ τότε, συζητάμε  πριν χρόνια με ένα ηλικιωμένο συνάδελφο και με ρωτάει αν έχω φωτογραφία του γιου μου. Εννοείται πως είχα στο μικρό τσεπάκι του πορτοφολιού μου….τότε τα κινητά είχαν μόνο κουμπιά και μια τόση δα σκοτεινή οθόνη, οπότε τις φωτογραφίες τις είχαμε στα πορτοφόλια! Βγάζω και του δείχνω τη φωτογραφία διαβατηρίου στην οποία ο γιος μου ήταν δυο χρονών.

Ενθουσιασμένος ο συνάδελφος βγάζει το δικό του πορτοφόλι και τραβάει από μια μικρή θήκη μια φωτογραφία του δικού του γιου και μου λέει. "Καλέ τα παιδιά μας μοιάζουν τόσο πολύ σαν να είναι αδέρφια.  Έχουν τις ίδιες μπούκλες."

Κοιτάζω τη φωτογραφία και βλέπω πως πράγματι μοιάζουν και γελώντας ρωτάω τον συνάδελφο πόσο χρονών είναι ο γιος του μιας και δεν περίμενα να έχει τόσο μικρό παιδάκι…και μου απαντά, "Α! καλά τώρα είναι 30 χρονών στην φωτογραφία είναι δυο"….Γέλασα με την καρδιά μου!

Μου φάνηκε τρελό το να έχεις μεγάλο παιδί και να κουβαλάς φωτογραφία του από τότε που ήταν νήπιο… Μα είναι δυνατόν;

Ένα θα πω…στο πορτοφόλι μου κουβαλάω ακόμη την ίδια φωτογραφία  του νηπίου που είναι πια είκοσι δύο και του αδερφού του που είναι δεκαοχτώ. Ε ναι είναι δυνατόν!!!! Σαν τα παιδιά να μεγαλώνουν κι εμείς να μένουμε σκαλωμένοι σε εκείνη την τρυφερή τους ηλικία.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως μου λείπουν πολύ εκείνα τα χουχουλιάρικα όμορφα χρόνια που τα παιδιά ήταν μικρά κι η ζωή μας μαζί τους τόσο μα τόσο χρωματιστή και χαρούμενη! Ιδίως τα Χριστούγεννα…Ωωωωω τα Χριστούγεννα είχαν μια χαρά και μια μαγεία αξεπέραστη!  Μαζί τους έζησα τα Χριστούγεννα των ονείρων μου. Ζουσα την κάθε στιγμή. Βρήκα νόημα και δημιουργήσαμε μαζί συνήθειες και παραδόσεις που επαναλαμβάναμε κάθε χρόνο. Τα παιδιά ζούσαν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στο  παράλληλο σύμπαν που δημιουργούσαμε με  τον μπαμπά τους που τύχαινε να έχει με τις γιορτές, ακόμη μεγαλύτερη τρέλα από εμένα.

Μαζί τους έγραψα γράμματα στον Άγιο Βασίλη ενώ δάκρυζα με αυτά που εκείνοι έγραφαν στα δικά τους άτσαλα παιδικά  γράμματα στον Άγιο Βασίλη που αγαπούσαν, περίμενα με αγωνία να δω το δαγκωμένο μπισκοτάκι, να τους διαβάσω  το γράμμα που τους άφηνε ο Άγιος Βασίλης μαζί με το γνωστό κουδουνάκι από το Πολικό εξπρές και για να δούμε, ακούτε και φέτος τον ήχο από το κουδουνάκι; φορούσα άσχημες γιορτινές πιζάμες, κάλτσες και μπλούζες, έψαχνα τα αλευρωμένα καλικαντζαράκια, έψαλα, τραγούδησα, χόρεψα και πίστεψα. Πίστεψα βαθιά σε ότι κουβαλούν οι γιορτές αυτές! Θυμάμαι με λαχτάρα να τις περιμένω περισσότερο από τα ίδια τα παιδιά για να νιώσω μαζί τους τη μαγεία και κάθε χρόνο έφτιαχνα πρόγραμμα για το τι θα κάνουμε, για να τα προλάβουμε όλα. Από ψήσιμο, φούρνισμα και στόλισμα, μέχρι ύπνο στρωματσάδα κάτω από το δέντρο και διαγωνισμό διακόσμησης χριστουγεννιάτικων μπισκότων και κατασκευών. Παραμύθια  αγκαλιασμένοι κάτω από την κόκκινη «κουρβέτα» όπως έλεγαν και ατέλειωτες ώρες συζητήσεων για το  πως έρχεται ο Άγιος Βασίλης και πότε προλαβαίνει και πως μπορεί και ποιος τον βοηθάει….και εγώ λάτρευα να μιλάω μαζί τους ώρες…κι ακόμη κι όταν έγιναν έφηβοι τηρούσαμε τις παραδόσεις όλες κάτι που κι εκείνοι αποζητούσαν και διαφύλατταν. Γιορτινά πρωινά, τραπέζια σε φίλους, ύπνος κάτω από το στολισμένο δέντρο, κάλαντα με παρέες και μουσικά όργανα, διαγωνισμούς διακόσμησης μπισκότων, κάποιες Χριστουγεννιάτικες ταινίες που βλέπουμε κάααθε Χριστούγεννα και γελάμε και κλαίμε πάντα, σαν να τις βλέπουμε για πρώτη φορά  και βέβαια τα αγαπημένα μου παραμύθια!

Μόλις πριν δυο χρόνια τους διάβαζα το αγαπημένο μου "Το ωραιότερο Χριστουγεννιάτικο στολίδι" της Αγγελικής Δαρλάση και δεν μπορούσα να τελειώσω το βιβλίο γιατί έκλαιγα ασταμάτητα…

Τα Χριστούγεννα μας,  κρύβουν πάντα μερικές από τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις μας και φέτος που τα παιδιά είναι πια μακριά φοιτητές στις ζωές τους, μας ζητούν να δημιουργήσουμε εκείνη τη μαγεία. Ρωτούν αν στολίσαμε και παραγγέλνουν γευστικά καλούδια που αγαπούν ιδιαίτερα τις μέρες αυτές. Κι εμείς στολίσαμε όπως το θέλουν και το σπίτι μας είναι έτοιμο και τώρα που ζούμε πια μόνοι είναι όπως τότε που ήμασταν οι δυο μας, με τη διαφορά πως  έχουν μεσολαβήσει είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που ζούσαμε εντελώς μόνοι και βέβαια δεν είμαστε πια τριαντάρηδες! 

Το σπίτι είναι πιο σιωπηλό, μιλάμε συχνότερα με τα ζώα μας παρά μεταξύ μας αφού βλεπόμαστε ελάχιστα γιατί δεν είμαστε τριαντάρηδες αλλά δουλεύουμε σαν τριαντάρηδες και γυρίζουμε σπίτι εξουθενωμένοι. .

Επίσης τώρα που τα παιδιά έφυγαν αρχίσαμε να μαγειρεύουμε κάτι γρήγορο για να κερδίσουμε χρόνο και εξαφανιζόμαστε πάλι στις δουλειές μας. Οπότε όλα τα κάνουμε με λιγότερες ιεροτελεστίες και τελετουργικά, που ήταν τόσο σημαντικά και σπουδαία όταν υπήρχαν τα παιδιά στο σπίτι.

Τις προάλλες δε,  αποφάσισα να φάω στο σαλόνι μπροστά στην τηλεόραση κάτι που γενικά  ήταν απαγορευμένο  για όλους τους προφανείς λόγους, εκτός κι αν ήταν σαββατόβραδο, οπότε θα καθόμασταν όλοι μαζί. Σκέφτηκα πως θα κάνω το απαγορευμένο, κάτι το οποίο γενικά δεν ενθαρρύναμε ως γονείς, μα τώρα δεν με βλέπει κανείς οπότε δεν πειράζει…και αλί και τρισαλί έριξα  το φαγητό στον καναπέ - αν είναι δυνατόν! - και  κατέληξα αντί να τρώω, να πλένω τα καλύμματα σιχτιρίζοντας τον εαυτό μου, που υπενθύμιζα  συνέχεια στα παιδιά να προσέχουν… Νομίζω με εκδικήθηκαν!

Γενικά χωρίς τα αγόρια στο σπίτι όλα είναι αλλιώς. Τώρα ότι αφήνω το ξαναβρίσκω στη θέση του, τίποτα δεν λερώνεται και οι δουλειές είναι πολύ λιγότερες…όλα είναι πιο γαλήνια μα λιγότερο ζωντανά…

Ρωτάω τον μπαμπά τους αν θυμάται τα χρόνια που πέρασαν και μελαγχολεί και μου απαντά πως χαίρεται που τα ζήσαμε και περάσαμε τόσο όμορφα και επικεντρώνεται στο πως θα περάσουμε όμορφα τώρα. Πάντα πιο γειωμένος από εμένα. Πόση ευλογία τελικά όλα όσα ζήσαμε και πόση συνειδητοποίηση πως αλλάξαμε πίστα. Και από δω και πέρα όλα θα είναι αλλιώς και πρέπει να ξανακοιταχτούμε. Να δώσουμε όλο το χρόνο σε εμάς. Να επενδύσουμε σε μια σχέση την οποία την βρίσκαμε και την χάναμε γιατί προτεραιότητα ήταν πάντα οι μικροί πολύτιμοι άνθρωποι. Κι όχι μόνο αυτό αλλά να επενδύσουμε περισσότερο και σχέσεις μας με φίλους και ανθρώπους που αγαπάμε και ταιριάζουμε κι αυτό για εμένα είναι το πιο σπουδαίο όλων, για να μην γίνουν πάλι τα παιδιά το επίκεντρο της ζωής μας με έναν τρόπο που να τους πιέζει και να τους αγχώνει!

Για να είναι εκείνοι ελεύθεροι και ξέγνοιαστοι να ανακαλύψουν την ζωή και να πετούν μακριά μας και πίσω από τα πιο τρελά όνειρα τους, θα πρέπει να νιώθουν πως είμαστε χαρούμενοι και ήρεμοι. Πως έχουμε μια καλή ζωή με φίλους και συγγενείς μας και δεν είμαστε μόνοι.

Οπότε…ελάτε να ενωθούμε. Να θυμηθούμε τα νιάτα μας, να ξεκινήσουμε τις εξόδους, τα επιτραπέζια τα σαββατόβραδα και τις  εκδρομές με τα καπη, όπως μας λένε και μας κοροϊδεύουν.

Νομίζω πως τελικά αυτή η περίοδος στην ζωή ενός γονιού είναι η πιο υποτιμημένη.  Όλοι μιλάμε για το πόσο δύσκολο είναι το να κοιμήσεις ένα βρέφος, να ηρεμήσεις ένα νήπιο, να κατευθύνεις έναν έφηβο…μα κανείς δεν σε προετοιμάζει για το πόσο δύσκολο είναι το να αποχωριστείς ένα ενήλικα που είναι όμως το πιο πολύτιμο πλάσμα στην ζωή σου και δεν θα σταματήσεις ποτέ να το βλέπεις ως το μικρό και χαριτωμένο εκείνο μικρούλι για το οποίο κάποτε ήσουν ο κόσμος όλος! Ξαφνικά δεν είσαι πια ο κόσμος του όλος. Σε αποδομεί και πονάει πολύ αυτή η αποδόμηση...

Η ζωή αλλάζει αγαπημένοι και πως θα τα καταφέρναμε αν δεν αφηνόμασταν να αλλάξουμε κι εμείς μαζί της! Αλλάζουμε λοιπόν. Μεταμορφωνόμαστε, ωριμάζουμε και αναλαμβάνουμε τον εαυτό μας, βάζοντας τον σε προτεραιότητα αφού δεν υπάρχει κανείς άλλος τριγύρω να έχει το προνόμιο αυτό! Κι ενώ παλιότερα έπρεπε να δώσεις μάχη για να καταφέρεις να βάλεις έστω για λίγη ώρα σε προτεραιότητα τον εαυτό σου, τώρα ξαφνικά ο χρόνος είναι όλος δικός σου…Κανείς δεν θα πει χίλιες φορές μαμά,  κανείς δεν θα σε φωνάξει, να τον σκουπίσεις, να τον ταΐσεις, να τον διαβάσεις, να τον πας στο φίλο του, στην δραστηριότητα, στην έξοδο, κανείς δεν θα λερώσει τον  καναπέ….εκτός  από εσένα!

Γι’ αυτό αν σου λερώσουν τον καναπέ…μην δώσεις σημασία! Μην χαλάς την στιγμή, το κέφι, την διάθεση σου, όσο κουρασμένος κι αν νιώθεις. Κάποια μέρα δεν θα είσαι πια τόσο σημαντικός, ούτε τόσο χρήσιμος κι αυτά, δεν θα είναι για πάντα τόσο μικρούλια και τίποτε από όλα όσα φαντάζουν σημαντικά σήμερα δεν θα έχουν σημασία αύριο, σε ένα μήνα ή σε πέντε χρόνια…Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κι είναι η ευκαιρία σου να ζήσεις μαζί τους τη μαγεία που έχουν ανάγκη. Την μαγεία που εσύ έχεις ανάγκη και δεν το ξέρεις…Αφέσου! 

Αφήνομαι κι εγώ λοιπόν, σε ότι μου φέρνει ο χρόνος κι αποφασίζω να τα ζήσω με την αξία που τους αρμόζει… Τελικά κάθε στάδιο της γονεϊκότητας έχει κάτι να μου μάθει κι εύχομαι να  εξελίσσομαι και να μεγαλώνω με εμπιστοσύνη στο ρόλο αυτό, με εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στην σχέση μας.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και επιτέλους, θα γυρίσουν σπίτι οι φοιτητές. Σε αυτό το σπίτι που ξέρει να τους φροντίζει και κουβαλά ήχους, εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις, ασφάλεια και την μαγεία των γιορτών που τόσο αγαπούν...Αυτή την υπέροχη αίσθηση πως όσο φανταστικά κι αν είναι τα μακρινά και περιπετειώδη σου ταξίδια, πάντα είναι τρυφερά ανακουφιστικό το να γυρίζεις τελικά... σπίτι. Και ίσως κάπως έτσι να μετριέται κι η επιτυχία μας ως γονείς κι εύχομαι πάντα να χαίρονται τα παιδιά μας να επιστρέφουν σπίτι!

Καλές γιορτές αγαπημένοι. Ξέρετε εσείς!!! Με ευημερία, χαρά και μάτια λαμπερά! Και όσοι λείπουν, πάντα να βρίσκουν το τρόπο να επιστέφουν...

Αφιερωμένο εξαιρετικά.....

Δυο από τις πιο αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες αναρτήσεις:

Βλέπεις ότι βλέπω;

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη και τα κουδουνάκια...

Το Σχολείο τελείωσε!

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το blog, ο μικρούλης της παρέας ξεκινούσε τα νήπια κι ήταν ένα ξεκίνημα δύσκολο που τότε μοιράστηκα μαζί σας…

Ζήσαμε μαζί στιγμές όμορφες μέσα από αυτό το blog μοιράστηκα αγιασμούς και αποφοιτήσεις, ανοίγματα και κλεισίματα χρονιάς! Πρώτες και τελευταίες ημέρες στο σχολείο….και τώρα πάνε όλα…Πέρασαν! Φέτος το λιοσποράκι αποφοίτησε από το Λύκειο και το σχολείο τελείωσε για πάντα!

Πρώτη μέρα στο σχολείο 2012

Θυμάμαι στο κλείσιμο της πρώτης δημοτικού είχα συγκινηθεί πολύ και μια δασκάλα μου είπε περίμενε έχεις πολλές ακόμη συγκινήσεις μπροστά σου! Γελάσαμε τότε…Μου φαινόταν όλα τόσο μακριά. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσο γρήγορα θα κυλούσαν τα χρόνια. Μου το έλεγαν μα δεν μπορούσα να το κατανοήσω! Μου φαινόταν όλα αδιανόητα μακριά…Κι όμως όλα σαν να γίναν σε μια στιγμή! Το έχω ξαναγράψει την στιγμή που ζεις κάτι σου φαίνεται ατελείωτο μα σαν περνά φαντάζει σαν να κράτησε μια μόνο ανάσα! Παράξενη που είναι η αίσθηση του χρόνου. Σε ξεγελά. Σε μπερδεύει, σε παρασέρνει, μα είναι αμείλικτος. Δεν στέκεται, δεν περιμένει λεπτό! Τρέχει τρέχει τρέχει….κι ότι προλάβεις!

Ο μόνος τρόπος να αντέξεις το φευγιό του είναι όταν τον έχεις να τον ζεις. Έτσι προσπάθησα να ζήσω τα σχολικά τους χρόνια. Με φίλους, με παρέες, με ένα σπίτι πάντα ανοιχτό και ζωντανό γεμάτο παιδιά, με σχολικές γιορτές, με ποιήματα και στολές, με μουσικές βραδιές, με παραστάσεις, με σκετσάκια, με συλλόγους γονέων, με τέλειες γιορτές αποφοίτησης και παρελάσεις, με καλοκαιρινά κλεισίματα με χορούς και γυμναστικές επιδείξεις και τα τέλεια γλέντια των συλλόγων γονέων, με καφέδες μαμάδων, με εκδρομές, με ενημερώσεις και αναμονή στις ουρές για τις προόδους, με απογοητεύσεις και γέλια και καυγάδες, με πρόβες, με ατελείωτες ώρες διαβάσματος και ασκήσεων και ξενύχτια και συζητήσεις με δασκάλους και διευθυντές και καθηγητές και αγωνίες και χαρτάκια ενημερώσεων  «αδιάβαστος» ή «δεν έγραψε την άσκηση»…Πόσο σημαντικά φάνταζαν όλα τότε…πόσο σημαντικά ήταν!!!

Τα ζήσαμε όλα! Τα ευχαριστηθήκαμε, ως το μεδούλι. Γνωρίσαμε ανθρώπους κάναμε νέους φίλους, μάθαμε πολλά. Χαρήκαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, νιώσαμε περήφανοι ή εκτεθειμένοι ανάλογα τα ανδραγαθήματα που έκαναν τα καμάρια μας! Δεν κάναμε καθόλου πίσω, προσπαθήσαμε να τα προλάβουμε όλα, να τα ζήσουμε όλα μαζί τους. Τα σχολικά τους χρόνια παρότι είχαν τόσο τρέξιμο και τόση αγωνία και κούραση….τα ευχαριστηθήκαμε. Νιώθω χορτασμένη. Γεμάτη συναισθήματα. Χαρούμενη. Ανακουφισμένη….και συγκινημένη βαθιά! Γιατί το σχολείο τέλειωσε και μαζί του τέλειωσε μια εποχή που ακόμη δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω, μα γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα σαν θυμάμαι όλα εκείνα τα υπέροχα υπέροχα χρόνια που μοιραστήκαμε μαζί!

Γνωρίσαμε παιδαγωγούς εμπνευσμένους, ανθρώπους δώρα στην ζωής μας και στις ζωές των παιδιών μας, γέμισε η ζωή μας με φίλους αγαπημένους, μεγαλώσαμε μαζί, ωριμάσαμε μαζί. Γελάσαμε, κλάψαμε …όλα μαζί σε σχολικές αίθουσες και αυλόγυρους. Τους ευχαριστώ όλους βαθιά κι ειλικρινά. Όλους!!

Πως θα μπορούσα λοιπόν να μην μοιραστώ μαζί σας το κλείσιμο αυτού του μαγικού κύκλου!

Κι όπως όλα στην ζωή τελείωσε κι αυτό….Μέρες πριν μας σέρνανε στα μαγαζιά, μαλώναμε σε δοκιμαστήρια κοιταζόμασταν με τους άλλους γονείς με κατανόηση και γελούσαμε κάτω από τα μουστάκια μας, ερχόταν σπίτι και δοκίμαζαν ρούχα, ξεσήκωναν την ντουλάπα του μπαμπά και του μεγάλου αδερφού έκαναν επιδείξεις, μιλούσαν στα τηλέφωνα.... Ηταν σπουδαίο το να είναι όμορφοι!!

Κι ήταν όλοι όμορφοι πολύ!! Το μικρό μου τρομαγμένο  νηπιάκι είχε μεταμορφωθεί σε ένα νεαρό άντρα...και παρόλο που μου έλειπε εκείνο το μικρό πλάσμα που έτρωγε τα νύχια του πρώτη μέρα στο σχολείο,  ένιωθα υπέροχα αγκαλιάζοντας τον νεαρό άντρα, αληθινά ευλογημένη που έζησα αυτή την μαγική μετάβαση μαζί του...

Ήρθαν στην αποφοίτηση ντυμένοι στην πένα. Τα κορίτσια που έρχονται στο σπίτι μας με κοκαλάκια στα μαλλιά και σκισμένα τζιν φορούσαν υπέροχα φορέματα και μέσα σε μια βραδιά μεταμορφώθηκαν σε γυναίκες. Το ίδιο και τα αγόρια που τα γνωρίσαμε νηπιάκια  με ροζ τρυφερά μάγουλα, έδωσαν την θέση τους σε νεαρούς καλοντυμένους άντρες. Τα παιδιά μας! Όμορφα, λαμπερά κι ευτυχισμένα. Ντύθηκαν με τα καλά τους έτσι όπως αρμόζει στις μεγάλες  στιγμές.

 Δείτε στο instgram το πάρτι της χρονιάς!!!

Η βραδιά ήταν δική τους ολοκληρωτικά. Ήταν ευτυχισμένοι. Μέσα τους ακόμη μικρά και φοβισμένα μα με μάτια λαμπερά γεμάτα δίψα. Τα κοιτάζαμε από μακριά, να παίρνουν τα απολυτήρια τους, να χορεύουν, να μοιράζονται, να γελούν κι είμασταν θαρρείς άφωνοι μπροστά τους. Οι αμήχανοι γονείς που μένουν να τα κοιτούν από την άλλη άκρη να βαδίζουν με ορμή προς την ζωή και άλλο δεν μπορούν να κάνουν πια,  παρά μόνο να ελπίζουν…πως θα θυμούνται κάθε λέξη, κάθε ευχή, κάθε συμβουλή…

...την ώρα που πίνουν, ερωτεύονται, οδηγούν, ταξιδεύουν και τα μυαλά πετούν θα θυμούνται…κάθε λέξη, κάθε ευχή, κάθε συμβουλή…Τι αγωνία να τα καταφέρουν γιατί αυτό θα σημαίνει πως μαζί τους θα τα έχουμε καταφέρει κι εμείς…οι αμήχανοι γονείς, που όπου κι αν πάμε κουβαλάμε μαζί ζακέτα κι ομπρέλα! Πότε ήταν που αρχίσαμε να φοβόμαστε τη βροχή;

Έπιασε μπόρα την ώρα της αποφοίτησης, «αχ θα τους χαλάσει την γιορτή» σκεφτήκαμε και πολλοί γονείς έφυγαν τρέχοντας μα η νέα γενιά χόρευε μπροστά μας μέσα στην βροχή, ανέμελη. Τίποτε δεν θα μπορούσε να τους χαλάσει τη γιορτή!!!Όχι αυτή τη γιορτή!

Τα καλά φορέματα και τα κολλαριστά πουκάμισα μουσκεύτηκαν, τα τακούνια βγήκαν και την θέση τους πήραν τα αθλητικά. Τσαλακώθηκαν, βράχηκαν,  ίδρωσαν και δεν σταμάτησαν να τραγουδούν και να χορεύουν και ήθελα να κλάψω γιατί  δεν ήξεραν όπως δεν ξέραμε κι εμείς, πως κρατούν στα χέρια τους μια δύναμη πελώρια. Την δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο! Μπήκαν στην επόμενη φάση της ζωής τους με ένα ξέφρενο πάρτι που κράτησε ως το πρωί!

Εύχομαι ότι κι αν κάνουν, όπου κι αν βρεθούν, να μην ξεχάσουν τα σημαντικά σε τούτη τη ζωή που δεν είναι άλλο παρά οι άνθρωποι! Οι άνθρωποι! Οι άνθρωποι! Οι άνθρωποι και το αλάτι της ζωής τους…η αγάπη…

Ήρθε η ώρα του θερισμού αγαπημένοι. Ότι σπείραμε, ότι ποτίσαμε, ότι φροντίσαμε, μεγάλωσε και τα ντελικάτα στάχυα έγιναν πια χρυσά και πετούν ελεύθερα μακριά μας! Θυμάμαι σαν τα παιδιά μου πήγαν στο δημοτικό και αντί να τα αφήνω στα χέρια της νηπιαγωγού, έπρεπε να τα αφήνω έξω από την μεγάλη καγκελόπορτα του αυλόγυρου. Με μια  αγωνία τεράστια, μην συμβεί κάτι και κανείς δεν το καταλάβει...μην χαθεί, μην μπερδευτεί, μην μην μην...χιλιάδες τρομακτικές σκέψεις! Που δεν σταματούν ποτέ μόνο αλλάζουν μέγεθος και μορφή. Έτσι και τώρα, στεκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη καγκελόπορτα που ανοίγει για εκείνους και βγαίνουν πια εκεί έξω στην ζωή! Δεν θα υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές να βάζουν τα όρια...ούτε καν εμείς παρά μόνο η μνήμη των λέξεων και των πράξεων μας...κι η ελπίδα την κρίσιμη στιγμή να θυμηθούν...τις λέξεις, τις ευχές, τις συμβουλές... 

Αποχαιρετάμε μια υπέροχη εποχή και μπαίνουμε σε τούτο το καλοκαίρι λίγο πιο… μόνοι. Μα θα το αντέξουμε ξέροντας πως εκείνοι δεν θα ναι ποτέ μόνοι σε τούτη τη ζωή, γιατί οτι κι αν συμβεί οι παλιοί συμμαθητές είναι οικογένεια!

Ει ψιτ, σε εσάς όλους που είστε τώρα μαζί και απολαμβάνεται ο ένας τον άλλο...μην ξεχνάτε τα λόγια του Χατζιδάκη..." Οι ρίζες σας είναι στους αιώνες, μα ο στόχος σας να είναι σαν αυτήν εδώ τη στιγμούλα". Μην υποτιμάτε τις στιγμούλες...αλλάζουν ζωές!  
Μικρέ, τράβα μπροστά και μην κοιτάς πίσω...ότι αγαπάς είναι πάντα εδώ, να σε περιμένει! Μεγάλωσες λιοσποράκι μου..."Πέτα μακριά Στάνλεϊ, απογειώσου!"

Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα!!!Σας στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Τα καταφέραμε ως εδώ κι αλλάζουμε πίστα. Με αγωνία, με χαρά, με περιέργεια. Σας ευχαριστώ  για το μοίρασμα. Σας ευχαριστώ που πάντα βρίσκεται τον τρόπο να είστε εδώ! Καλό Καλοκαίρι αγαπημένοι!!!

Κατερίνα...

Υ.Γ. Μοιράζομαι κάποιες αναρτήσεις από παλιότερες αποφοιτήσεις και βέβαια από τις πρώτες μέρες στο σχολείο...καλέ τι μικρά που ήταν!!!

Πρώτη ημέρα στο Σχολείο.

Μένουμε πάντα παιδιά!

Πρωτάκια σε δράση!

Προβιβάστηκα!

Το Δημοτικό τέλειωσε!

Τέλος κι αρχή με καλοκαιρινά μπουρίνια!

Θέλεις να γίνουμε φίλοι;

Τα παιδιά παίζουνε με το φεγγάρι!

Το μεγαλύτερο μάθημα!

Πανελλήνιες. Η εμπειρία!

Εμπιστοσύνη...

Ήρθε και το 2024!!! Σαν να έγιναν όλα σε μια στιγμή. Μια αστραπή. Γιορτές, φώτα, άνθρωποι και έπεσε η αυλαία σε χρόνο μηδέν…και να 'μαστε πάλι εδώ στο ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς. Με προσδοκίες και ενθουσιασμό και λίγη κούραση και λίγο σούρσιμο και πολλές κρυφές σκέψεις…και λίγες ελπίδες και κάμποσα όνειρα και ....

...πως διάολο το κάνουμε αυτό κάθε χρονιά και δημιουργούμε ενθουσιώδη σχέδια δεν ξέρω! Λες και δεν ξέρουμε ότι σε λιγότερο από μήνα θα σερνόμαστε να βγάλουμε τη μέρα! Ξεκινάμε πάντα με φόρα και καταλήγουμε κουρέλια.

Εγώ φέτος το αποφάσισα. Ούτε σχέδια και μεγάλες αποφάσεις, ούτε οράματα, ούτε πιέσεις και πομπώδης στόχους…τίποτα.

Να κυλά όμορφα η ζωή θέλω. Να δουλεύω με χαρά, να μην ξεχνάω να ανασαίνω, να έχω την καρδιά μου ανοιχτή, να ανάβω κάθε μέρα κεριά, να στολίζω με κάθε ευκαιρία  βάζα, να διαβάζω καμιά σελίδα από το βιβλίο που ξεροσταλιάζει στο κομοδίνο μέσα στην τρέλα της εβδομάδας μου, να μην ξεχνώ να εκπαιδεύομαι να ξελαμπικάρει το μυαλό μου, να γυμνάζω λιγάκι το σώμα μου να μην σκουριάσει, να μιλάω με κανένα άνθρωπο, να χαίρομαι τις διαφορετικές γεύσεις της κάθε εποχής, να θυμάμαι πως ζω κι όχι απλά υπάρχω…Απλά πράγματα! Μέχρι να έρθει η Άνοιξη και να αρχίσω να ονειρεύομαι τα ανθισμένα λουλούδια και να περνάω τα Σαββατοκύριακα, σκαλίζοντας και ξεχορταριάζοντας τα παρτέρια μου.

Οι εποχές των μεγάλων αποφάσεων τελείωσαν νομίζω. Τώρα οι μεγάλες αποφάσεις αφορούν τα παιδιά μας κι αυτό έχει ένα άλλου είδους άγχος μα και μια άλλου είδους χαρά. Μια χαρά πάνω από εσένα…παράξενη. Αλλάζουμε. Όλο και περισσότερο σκέφτομαι πως οι μεγάλες συγκινήσεις καμιά φορά είναι πολύ μεγάλες για εμένα. Δεν θέλω να με πιέζω πολύ, θέλω να με ακούω περισσότερο και καμιά φορά το καταφέρνω. Ίσως και να γέρασα όπως αλληλο κοροιδευόμαστε με τους φίλους μας…ίσως! Ίσως όμως και να ωρίμασα και να σταματήσω να πιέζω τον εαυτό μου με τρόπο που για χρόνια ήταν σχεδόν κακοποιητικός. Άλλωστε σύμφωνα με το βιβλίο του Burkeman που μου χάρισε η σοφή μου Μάρω, 80 χρόνια ζωής ισοδυναμούν σε τέσσερις χιλιάδες εβδομάδες…λίγες ε;

Ε λοιπόν εγώ έχω ζήσει 2720… και μου απομένουν λιγότερες από 1300 αν θα καταφέρω να ζήσω ως τα 80!!! Σοκάρουν οι αριθμοί σωστά; Δεν το είχαμε σκεφτεί ποτέ έτσι…που σημαίνει πως πάνω από τις μισές αυτές εβδομάδες τις πέρασα μαλώνοντας με και ταλαιπωρώντας με…Όχι δεν μετάνιωσα…έτσι έπρεπε να γίνει, δείχνω εμπιστοσύνη είπαμε. Μέσα από αυτό έμαθα πολλά. Αν δεν είχα μάθει από αυτά, θα είχα μετανιώσει. Για κάποια λάθη είναι αργά κι εγώ δεν θέλω να ξανακάνω τα ίδια λάθη… Ο στόχος είναι λοιπόν όχι να μην ξανακάνω λάθη μα να μην επαναλάβω παλιά λάθη. Ο στόχος είναι να αποδεχθώ τα παλιά λάθη και να εμπιστευτώ τα νέα…Γιατί το κάθε νέο λάθος είναι ο νέος μου δάσκαλος…  Ελπίζοντας πάντα, αυτή η ωριμότητα να με οδηγεί σε όλο και μικρότερα, σε όλο και λιγότερα λάθη…

"Σταμάτα να τρέχεις πίσω από τον χρόνο Κατερίνα", μου ψιθυρίζω "κι αποδέξου με γαλήνη πως κάποια πράγματα δεν θα τα προλάβεις ποτέ. Να είσαι σε ειρήνη με τον εαυτό σου!" 

Είπα δεν θα βάλω στόχους κι είπα ψέματα. Να είμαι σε ειρήνη με τον εαυτό μου! Αυτός είναι ο πιο πολύτιμος στόχος μου!

Οπότε έχουμε και λέμε! Εμπιστοσύνη στην ροή. Με ανακουφίζει τόσο αυτή η λέξη. Ήταν λέξη κλειδί τότε που δούλευα στην θεραπευτική κοινότητα  Ιθάκη. Σαν χανόταν ο δρόμος, το νόημα, η ουσία. Σαν οι άνθρωποι μπερδεύονταν και δεν ένιωθαν ασφάλεια με μια απόφαση, δεν ένιωθαν σίγουροι για κάτι. Σαν ένιωθαν αντίσταση, φόβο κι άρνηση…"Δείξε εμπιστοσύνη" ήταν η πρόταση που πλανιούνταν στον αέρα.

Δείξε εμπιστοσύνη στην διαδικασία, στην ζωή, στον εαυτό σου τον ίδιο…κι αυτό έμοιαζε με ζεστή κουβέρτα σε ένα παγωμένο χιονιά. Σαν κάποιος ξαφνικά να σε αγκάλιαζε σφιχτά και να σε έστελνε σε μια μήτρα ασφαλή όπου δεν θα χρειαζόταν να αποφασίσεις για κάτι παρά μόνο να δείξεις εμπιστοσύνη και να αφεθείς! Μαγική έκφραση….Έβλεπες τότε ανθρώπους που αντιστέκονταν σπασμωδικά, να λιώνουν και να αφήνονται σε χέρια ασφαλή…κι αυτό ήταν γοητευτικό πάντα να το παρατηρείς!

Όλες οι δεύτερες σκέψεις που μας βασανίζουν, "έπρεπε να είχα πει αυτό, να είχα κάνει το άλλο, να είχα σκεφτεί το παράλλο."  Όλες οι αγωνίες για λάθος αποφάσεις, για λάθος κατευθύνσεις, για λάθη που μας αφήνουν ξάγρυπνους…πάντα σκέφτομαι δείξε εμπιστοσύνη. Έτσι έπρεπε να γίνει. Μάθε ότι χρειάζεσαι να μάθεις. Πάρε ότι χρειάζεται να πάρεις. Μην αφήνεις κανένα λάθος να πάει χαμένο. Οι λάθος δρόμοι, τα αδιέξοδα, οι κακές διαδρομές δεν είναι χαμένος χρόνος αν εκμεταλλευτούμε σωστά την γνώση που μας έδωσαν…οπότε σταμάτα να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και δείξε εμπιστοσύνη…

Κι έτσι κυλά η ζωή με εσωτερικές συνομιλίες και  ανακουφιστικές αναπλαισιώσεις….εδώ παρέα με τον κουραμπιεδάκο, τον  μικρότερο της παρέας μας, που όπως κάθε μικρότερος της παρέας δεν θα μεγαλώσει ποτέ και θα με ακολουθεί από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν να είναι η ουρά μου! Μια ουρά κάτασπρη που πρόσθεσε στην καθημερινότητα μας χαμόγελα και δεν έχω επιλογή από το να αγαπώ τρελά...

Καλή χρονιά λοιπόν. Με απλότητα κι εμπιστοσύνη! Εϊ ψιτ...και σε ειρήνη με εμάς, με τις αποφάσεις μας, με τον πολύτιμο εαυτό μας...Καλημέρα αγαπημένοι με μια ευχή, ας είναι  φέτος φωτεινά, ακόμη και τα πιο δύσβατα μονοπάτια!

Αφιερωμένο...

Η ζωή είναι γιορτή!

Είπα να γράψω! Μετά από δέκα ολόκληρους μήνες είπα να γράψω….και μην νομίζετε…παρόλο που δεν γράφω μέσα στο μυαλό μου δεν κάνω άλλο τίποτα. Γράφω γράφω γράφω….κάθε στιγμή, κάθε λεπτό γράφω! Γιατί τελικά αυτό αγαπώ περισσότερο από όλα στην ζωή μου. Να γράφω! Για εμένα για τους άλλους, για εσάς. Δεν έχει σημασία για ποιόν, μα μόνο το ότι γράφοντας νιώθω να υπάρχω. Νιώθω να είμαι παρούσα στην ζωή μου που τρέχει με ταχύτητα τρομακτική!

Μου θυμώνω, νιώθω απογοητευμένη από εμένα, με μαλώνω, μα όσο κι αν προσπαθώ  οι ρυθμοί της ζωής μου έχουν αλλάξει τόσο που δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να γράφω στον παλιό μου ρυθμό, μα τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία…παρά μόνο το ότι τώρα είμαι εδώ και γράφω! Έχουμε καταφέρει επιτέλους να στολίσουμε το σπίτι, έχω προλάβει να φτιάξω ζύμη για κουλουράκια, έχω ανάψει τα κεριά μου, έχω βράσει ένα ζεστό χωριάτικο τσάι με μπόλικο μέλι και με το ράδιο να παίζει χριστουγεννιάτικη μουσική γράφω! Άρα επικοινωνώ! Και το λατρεύω γιατί έξω φυσά ένας  παγωμένος βοριάς που κάνει τα δέντρα να γέρνουν και τα λιγοστά φύλλα να χορεύουν…κι η φύση είναι πιο όμορφη από ποτέ!

Όλον αυτό τον καιρό που πέρασε συνέχεια σκεφτόμουν πιθανές αναρτήσεις και πάντα κάτι γινόταν, κάτι τρομερό κάτι αδιανόητα σκληρό, κάτι αναπάντεχο κι ο κόσμος διαλυόταν θαρρείς μπροστά μου και πάντα σκεφτόμουν τι να γράψεις Κατερίνα…πως μπορείς να γράψεις μετά από αυτό ή εκείνο…. Και πάντα σιωπούσα και το άφηνα για λίγο μετά  για ίσως αύριο, για μιαν άλλη μέρα ή μήνα ή εποχή… να περάσει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, μέχρι που ήρθαν Χριστούγεννα. Και στα τόσα χρόνια που γράφω δεν υπήρξαν ποτέ Χριστούγεννα χωρίς μια ανάρτηση. Χωρίς το φως, την γαλήνη, την τρέλα και την μαγεία των Χριστουγέννων! Και είπα να κάνω μια από εκείνες τις παλιές αναρτήσεις που τόσο αγαπάτε και μου ζητάτε στα τρυφερά σας μηνύματα…Να γράψω όπως παλιά, που τα παιδιά σαν μικροί σίφουνες μας έπαιρναν τα μυαλά, που στολίζαμε μαζί, φτιάχναμε κατασκευές, γράφαμε γράμματα και βλέπαμε ταινίες…σαν το σπίτι μας να ήταν ένας κόσμος μαγικός όπου κανένας δεν μπορούσε να μας βρει, να μας επηρεάσει, να μας αγγίξει …

Μα πολλά άλλαξαν. Είναι διαφορετική η ζωή τώρα που τα παιδιά είναι μεγάλα. Ο ένας λείπει κι ο άλλος σαν να λείπει, κλεισμένος σε έναν κόσμο με διάβασμα, σχολείο, φροντιστήρια, μαθήματα, εξετάσεις. Το σπίτι  είναι πιο σιωπηλό, πιο ήρεμο και σίγουρα πιο τακτοποιημένο…να κι ένα θετικό! Υπάρχει ένα κομμάτι που λαχταρά εκείνες τις μέρες της μεγάλης ανακατωσούρας που πάντα τρέχαμε μα όλα τα προλαβαίναμε γιατί ήταν σπουδαίο για εκείνους. Γιατί ήταν σημαντικό, να δουν, να νιώσουν, να μάθουν, να γεμίσουν βιώματα και στιγμές και μνήμες….Τώρα δεν προλαβαίνω πολλά και νομίζω πως εκτός από τον χρόνο λείπει και το κίνητρο, μιας και κάθε νέα εμπειρία του παιδιού, είναι πάντα σπουδαίο κίνητρο για ένα γονιό.

Οι βόλτες στην βροχή πια είναι μόνο για εμάς, το να μαζέψουμε φύλλα ή κάστανα, να στολίσουμε, να φτιάξουμε κουλουράκια μικρές κατασκευές…είναι πια όλα για εμάς και τίποτε για εκείνους. Οπότε λέμε ίσως αργότερα, ίσως αύριο, ίσως, ίσως , ίσως…

Μπαίνουμε πια σε μιαν άλλη εποχή όπου τα παιδιά φεύγουν και όλα όσα ήταν τόσο σημαντικά και σπουδαία όσο εκείνα ήταν μικρά ξαφνικά χάνουν τη μαγεία τους γιατί ξαναγυρνάμε στον κόσμο που ζούσαμε πριν. Στον κόσμο των ενηλίκων μόνο που έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια και δεν είμαστε πια οι αεικίνητοι ενθουσιώδης τριαντάρηδες.

Παράξενη που είναι η ζωή! Έτσι όλα αλλάζουν και μαθαίνουμε ξανά να ζούμε με τα νέα δεδομένα και να βρίσκουμε νόημα πια για εμάς…

Κι όλα αυτά που απλόχερα δίναμε στα παιδιά μας γιατί τα άξιζαν, χρόνο, εμπειρίες, στιγμές πολύτιμες, να  συνεχίσουμε να τα δίνουμε και σε εμάς γιατί κι εμείς τελικά τα αξίζουμε.

Η σκέψη αυτή ήταν η απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου σαν σκέφτηκα να μην στολίσω παρά μόνο τα βασικά, να μην κάνω κατασκευές, να μην ψήσω κουλουράκια γιατί δεν προλαβαίνω και σαν γυρίζω σπίτι αργά το βράδυ ή σαν έρχονται τα σαββατοκύριακα θέλω μόνο να κοιμάμαι και να ξεκουράζομαι. Και τελικά κάπως έτσι σηκώθηκα από τον καναπέ και ξύπνησε μέσα μου αυτή η ανάγκη…αυτή η χαρά που έρχεται σαν κοιτάζεις από το παράθυρο και δεν σου φτάνει! Θέλεις να βγεις εκεί έξω. Να κοιτάξεις τον ουρανό, να νιώσεις τον αέρα στα μάγουλα, να νιώσεις την δροσιά στο σώμα. Να βιώσεις κι όχι απλά να δεις. Έτσι με την πρώτη ευκαιρία μάζεψα όμορφα κλαδιά για να φτιάξω μπουκετάκια και στεφάνια, καρπούς τριανταφυλλιάς και φύλλα δάφνης για να φτιάξω γιρλάντες και μικρές κατασκευές. Κάποια ακόμη με περιμένουν να τα πιάσω κι ίσως να μην προλάβω καν μα δεν με νοιάζει πια. Αυτή η βόλτα στους αγρούς με εμένα να συλλέγω όλα αυτά τα όμορφα στολίδια της φύσης είναι μια εικόνα συνδεδεμένη με γαλήνη. Είναι μέρος μιας προεόρτιας παράδοσης πια και σημαίνει πολλά. Περπατώ, αγγίζω, μυρίζω, μαζεύω, θαυμάζω χρώματα και φαντάζομαι όλη αυτή την ομορφιά, σε μια άγρια σύνθεση στο τραπέζι της κουζίνας κι αυτό με ηρεμεί. Μου δίνει χαρά και με γεμίζει δημιουργικότητα. Έτσι μια ηλιόλουστη μα παγωμένη ημέρα τα αράδιασα όλα στο τραπέζι της αυλής κι άρχισα τα δικά μου. Έβαλα και τις φέτες πορτοκαλιού να στεγνώνουν πάνω στο καλοριφέρ, για την γιρλάντα που ελπίζω να φτιάξω, άναψα και τα κεράκια μου, έψησα και τα μπισκότα….ότι προλάβεις σκεφτόμουν. Ότι προλάβεις είναι καλύτερο από το τίποτα. Είναι καλύτερο από μια άδεια ώρα πίσω από μια οθόνη ή από  ώρες χαμένες σκρολάροντας στο κινητό.

Κι όλα σιγά σιγά μοιάζουν γιορτινά. Η ζωή κυλά με τα δικά της, τα όμορφα, τα δύσκολα, τα περίπλοκα και τα απλά κι είμαστε εδώ εμείς κι άλλοτε την ζούμε κι άλλοτε την αποφεύγουμε.  Κι αν κοιτάξεις πίσω δεν θυμάσαι τελικά τις μέρες που έκανες αυτά που κάνεις συνήθως. Δουλειά, σπίτι το γνωστό τρέξιμο κι η γνωστή ρουτίνα. Αντίθετα, θυμάσαι τα ξεχωριστά, τα διαφορετικά, αυτά που έκανες ξεκλέβοντας χρόνο από την γνωστή ρουτίνα! Τούτες τις μέρες θέλω να τις ζω. Να τις νιώθω στο πετσί μου και κάπως μαγικά να δημιουργώ χώρο για στιγμές πολύτιμες. Όπως τις προάλλες που μέσα σε μια τρελή μέρα από αυτές που βλεπόμαστε μόνο στα πεταχτά, ήρθε ο γιος μου και με ρώτησε πότε θα γράψουμε γράμμα στον Αη Βασίλη. Σταμάτησα ότι έκανα  και τον κοίταξα απότομα…Σοβαρά τώρα; Τον ρώτησα. Εννοείται! Μου απάντησε!

Συγκινήθηκα βαθιά…Γιατί είναι πάνω από δεκαεφτά πια, ένας νεαρός άντρας και όλο αυτό έχει άλλη διάσταση μέσα του. Γιατί τελικά, δεν ήταν ποτέ, ο Άγιος Βασίλης, τα δώρα, τα λαμπάκια…Ήταν οι δικές μας μοναδικές στιγμές. Ήταν η πολύτιμη διαδικασία. Το ότι παγώναμε το χρόνο και μας δίναμε την ευκαιρία να συνδεθούμε, να σκεφτούμε, να είμαστε μαζί. Ήταν οι ευχές που στέλναμε στο σύμπαν, η γλύκα της ζεστής σοκολάτας και τα γέλια που μοιραζόμασταν, ήταν η ασφάλεια μιας πίστης που γεννιόταν μέσα από αυτή την τόσο απλή διαδικασία. Ήταν η ζεστασιά μέσα μας…

Κι αυτό είναι πια μέσα τους και δεν έχει σημασία που μεγάλωσαν, δεν έχει σημασία που η πραγματικότητα είναι πια πολύ διαφορετική. Η μαγεία των Χριστουγέννων είναι βίωμα και αυτήν αναζητούν, όπως την αναζητούμε κι εμείς οι ενήλικες. Και ξέρουν που να την ψάξουν και πως να την βρουν. Κι αυτό είναι κατάκτηση!  Μια κατάκτηση σπουδαία για εκείνους και για εμάς. Για τους γονείς μας και τους παππούδες μας. Μια κατάκτηση για κάθε άνθρωπο που έγνοια του είναι, μέσα στην δύσκολη καθημερινότητα, μες στις δυσκολίες και τα ζόρια, να μην ξεχνά, να μην παραλείπει να μεταφέρει τούτη την αγάπη στην επόμενη γενιά! Όλες αυτές οι στιγμές, οι μνήμες που δημιουργούσαν σε εμάς οι γονείς μας κι αργότερα  εμείς δημιουργούσαμε ως νέοι γονείς στα παιδιά μας, όλα αυτά που λέγαμε για την έννοια της αυτοφροντίδας, της προσφοράς, της πνευματικότητας, της αγάπης…Όλα αυτά που σημαίνουν Χριστούγεννα, είναι πια μέσα τους.

Έλαβα λίγες μέρες πριν ένα μήνυμα από μια νεαρή γυναίκα που μου έγραψε πως σαν άρχισε να διαβάζει το blog ήταν φοιτήτρια και τώρα είναι μια νεαρή μαμά μιας κόρης ενός έτους…και συγκινήθηκα! Γιατί τώρα εκείνη δημιουργεί την δική της μαγεία, και την ζει μέσα από μάτια παιδικά. Τώρα ξέρει! Κι ήταν αυτό το μήνυμα μια ώθηση προς εμένα να θυμηθώ…γιατί δημιουργούσα όλα αυτά και τα μοιραζόμουν. Γιατί τελικά η ζωή είναι μοίρασμα!

Τις φετινές γιορτές, ανάβουμε φώτα, ανάβουμε κεριά, ανοίγουμε τις καρδιές μας, ανοίγουμε τα σπίτια μας. Η λύπη μικραίνει κι η χαρά πολλαπλασιάζεται μέσα σε ανοιχτές αγκαλιές κι η ζωή είναι πάντα πιο όμορφη σαν τη μοιράζεσαι. Φέτος για τα Χριστούγεννα μια είναι η ευχή λοιπόν. Καλά Χριστούγεννα, πάντα με υγεία και Ανοιχτές ψυχές κι ας ζήσουμε τούτη τη γιορτή με την λαμπρότητα που της ταιριάζει. Ας ζήσουμε τούτη την ζωή, με την αξία που της ταιριάζει. Γιατί τελικά...η ζωή είναι γιορτή!  

Είχα να το γράψω καιρό αυτό και τώρα αντιλαμβάνομαι πόσο μου έλειψε! Καλημέρα αγαπημένοι!!!

Είναι δεκάδες μα ξεχώρισα κάποιες από τι παλιότερες αγαπημένες Χριστουγεννιάτικες αναρτήσεις:

Γράμμα στον Άγιο παππούλη και τα κουδουνάκια...

Βλέπεις ότι βλέπω;

Χριστούγεννα γεμάτα αγάπη....

Χριστούγεννα στη Γερμανία

Τα γκυ της αγάπης

Ότι έχω ανάγκη τα Χριστούγεννα

Ζωή γεμάτη ανθρώπους

Τι είναι η αγάπη;

Χριστούγεννα στο Πατρικό...Χριστούγεννα στην πατρίδα

Η μαγεία του Δεκέμβρη