Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Μικρό Λευκό Κοχύλι...

Ήμουν στην ζωή μου άνθρωπος τυχερός. Το έχω ξαναπεί...Όχι γιατί καθόμουν στη γωνιά μου κι ερχόταν η τύχη να με βρει, μα γιατί την έψαχνα εγώ και την έβρισκα...
Σε χλωρό κλαρί δεν την άφησα μόλις κατάλαβα πως τα φτερά μου είναι η υγεία μου κι υγεία όλων όσων αγαπώ...
Έτσι κατάφερα κι ολοκλήρωσα πολλά από τα μικρά ή μεγάλα όνειρα μου...Να συναντήσω τον έρωτα, να κάνω την δουλειά που ονειρευόμουν στην Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη, να γίνω μαμά, να καταφέρω να γίνω για δεύτερη φορά μαμά, να ανέβω στον Όλυμπο, να γίνω Μαραθωνοδρόμος, να δημιουργήσω τους Κύκλους...κι άλλα πολλά. Όνειρα υπέροχα, που δεν τα κουβαλούσα μα τα έβρισκα στην διαδρομή.Τα έβρισκα κρυμμένα σε γωνιές του μυαλού μου ή τα άφηνα να ανθίσουν μέσα μου κι ύστερα τα κυνηγούσα σαν μανιασμένη κυνηγός...

Μα υπήρχε ένα όνειρο που με κυνηγούσε, με στοίχειωνε από τότε που ήμουν παιδί...Τότε όταν στην Τετάρτη δημοτικού διάβασα το πρώτο μου βιβλίο..."Βήτια Μαλέεφ Στο σχολείο και στο σπίτι".  
Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο από τον συγγραφέα, μα το είχα λατρέψει και ακόμη θυμάμαι πως ανοίχτηκε μπροστά μου ένας κόσμος μαγικός...
Πίστεψα δεν ξέρω πως, μα το πίστεψα πως κι εγώ μπορούσα να δημιουργήσω έναν τέτοιο κόσμο κι άρχισα να γράφω. Ιστορίες κλεμμένες, από ταινίες ή παιδικές σειρές. Μα το κλέψιμο δεν ήταν η ουσία παρά μόνο η εξάσκηση γιατί σιγά σιγά άρχισα να μπορώ να δημιουργώ και δικούς μου μυθικούς κόσμους στο χαρτί...
Εκεί στα εννιά μου περίπου χρόνια, γεννήθηκε μέσα μου ένα όνειρο. Να γίνω συγγραφέας.
Το ήθελα πολύ...πολύ. Κολασμένα! Έγραφα πολύ κι ασταμάτητα, μα ακόμη και σαν μεγάλωσα δεν τολμούσα να μοιραστώ τίποτε με κανέναν...Κάποιες φορές κάποια μικρά κείμενα, μα τίποτε ουσιώδες.
Αυτή η ανάγκη με πονούσε βαθιά. Ένιωθα να με προδίδω.Ότι κι αν έκανα δεν μου έφτανε γιατί με θεωρούσα δειλή...Ζούσα σε συνεχή απογοήτευση με τον εαυτό μου. Ένιωθα λίγη κι άδεια, συνέχεια. Έγραφα όλη την ώρα με κάθε ευκαιρία. Ήξερα πως αυτό δεν σε κάνει συγγραφέα. Έλεγα όσοι είναι συγγραφείς έχουν συστατικά που δεν έχω. Εκτός από ταλέντο έχουν αυτοπειθαρχία και πίστη στον εαυτό τους κι εμένα μου έλειπαν και τα δύο. Ήθελα να τολμήσω. Το ήθελα όσο κι ο αέρας που ανέπνεα...Πήγα σε σεμινάριο Συγγραφικής Τέχνης. Η δασκάλα μου μου έδωσε δύναμη πολλή. "Να γράφεις" μου είπε τελειώνοντας, κοντά  οκτώ μήνες μετά, "...σε παρακαλώ γράψε!"
Έγραφα, μα πάντα χωρίς να εκτεθώ. Πάντα με φρέναρα κι έτσι  κάποια χρόνια μετά, χωρίς πολύ σκέψη δημιούργησα το blog...
Στην αρχή χωρίς στόχο, μα μετά ο στόχος με βρήκε και δεν ήταν παρά η ανάγκη μου να εκτεθώ και να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου, με ασφάλεια. Σε ένα κοινό που έκρινε, μα δεν ανήκε στον πολύπλοκο και απαιτητικό κόσμο των συγγραφέων και των κριτικών λογοτεχνίας.

Ένιωσα πως έφτανα κοντά...μα όχι απόλυτα κι έτσι άρχισα και πάλι να ρισκάρω. Οι αναγνώστες μου, όλοι εσείς και τα μηνύματα σας μου δώσατε την δύναμη και την πίστη που χρειαζόμουν. Ξαναδούλεψα το Μικρό κοχύλι, που τότε είχε άλλο όνομα.Το έστειλα σε κάποιους εκδοτικούς, ένας από αυτούς, μου ζήτησε αλλαγές διάφορες...Προσπάθησα να ανταποκριθώ. Να γίνει πιο μεγάλο, με περισσότερους διαλόγους, με μεγαλύτερη πλοκή. Πιο άρτιο λογοτεχνικά. Προσπάθησα και προσπάθησα, μα ήταν αδύνατο.
Η μαμά, ήθελε αλλιώς να πει την ιστορία της...το ίδιο κι η Στέλλα!
Εγκατέλειψα την προσπάθεια και απάντησα, αυτό είναι δεν μπορεί να αλλάξει...Τέλος λοιπόν από εκεί...Στα χρόνια που έφυγαν το έστειλα σε άλλους είκοσι, τριάντα, ίσως και παραπάνω εκδοτικούς.Τηλέφωνα, αλλαγές, ασυνεννοησίες, αδιαφορία, απέραντη σιωπή και αρνητικές απαντήσεις σωρηδόν...Απογοήτευση. Απόρριψη!
Μέχρι που ήρθε μια απάντηση με νόημα κι άρχισε κάτι νέο...

Το Μικρό Λευκό Κοχύλι, απέκτησε υπόσταση. Σταμάτησε να ζει στην οθόνη του υπολογιστή μου και να κάνει παρέα με άλλα τόσα ντροπαλά και μισοτελειωμένα δημιουργήματα μου...
Την πρώτη φορά που είδα το εξώφυλλο του θαμπώθηκα. Ο Βησσαρίων ο απίθανος καλλιτέχνης -γραφίστας, με τον οποίο συνεργάσθηκα, με γέμισε ιδέες και ενώ είχα κάτι άλλο στο νου, ανατράπηκε ολοσχερώς. Γι'αυτό ξετρελαίνομαι να δουλεύω μαζί του! Για τις ανατροπές! Για τη φροντίδα στα ζόρικα!Για την πίεση στα κολλήματα μου!
Το αποτέλεσμα με συγκίνησε. Ναι είναι σκούρο, ναι για κάποιους καταθλιπτικό, ναι βαρύ, μα ανάμεσα σε όλα όσα σχεδίασε, το ήξερα πως ήταν αυτό! Αυτό το μικρό σπασμένο πλάσμα...ήταν ένα άλλοτε ζωντανό κοχύλι κι ήταν αυτό! Το κοχύλι μου...


Σαν αντιλήφθηκα  λίγες μέρες πριν πως κυκλοφόρησε με σκέπασε μια θλίψη, ένας φόβος, μια αγωνία...Τι θα πουν για το κοχύλι μου όσοι το διαβάσουν Με έπνιγαν οι αμφιβολίες, αν τελικά έκανα το σωστό...Αν τελικά θα αρέσει. Αν αγορασθεί, αν αν αν...η ανασφάλεια μου ξύπνησε το θηρίο του φόβου...Έκανα  λάθος! Ήμουν πεπεισμένη γι αυτό, μα δεν υπήρχε πια γυρισμός...Με φόβο το ανακοίνωσα στο fcb κι όλοι εσείς...με απογειώσατε!

Πριν δυο ημέρες το έπιασα κι εγώ πια, στα χέρια μου. Μικρό. Ντελικάτο, μα τόσο δυνατό. Σαν ηχηρό χαστούκι...έτσι ήθελα να νιώθουν διαβάζοντας το κι έτσι ένιωσα κι εγώ σαν το πρώτο αντίκρισα και μύρισα το χαρτί! Χαρτί!

Κι ύστερα άρχισαν να έρχονται όλα αυτά τα υπέροχα σας μηνύματα κι ένιωσα ευλογία! Το πρώτο μήνυμα ήταν από την τρελή μου κι αγαπημένη μου Μαρία, πρώτη αναγνώστρια του και τα λόγια της μου έδωσαν δύναμη...κι άλλη δύναμη!
Δεν έκλαψα σαν το έπιασα στα χέρια μου, μα με τα μηνύματα και τα λόγια σας. Γιατί τελικά, εσείς είστε το κοινό μου. Οι κριτικοί μου. Οι πιστοί μου αναγνώστες. Οι μυστικοί υποκινητές μου.
Σας ευγνωμονώ που με κάνατε να αγγίξω ξανά αυτό το γραπτό και με υποκινήσατε να το κάνω βιβλίο. Που με πιέσατε να κυνηγήσω το πιο μεγάλο, το πιο αληθινό, το πιο παλιό, το πιο άγουρο όνειρο μου.
Εσείς το καταφέρατε, με την παρότρυνση και την συμμετοχή σας.

Τώρα πια όλα έχουν τελειώσει...Το Μικρό Κοχύλι, ταξιδεύει εκεί έξω. Βγήκε στις ανοιχτές τρομακτικές θάλασσες κι αρμενίζει. Δεν νιώθω περήφανη κι ευτυχισμένη, όπως νόμιζα. Δεν νιώθω καν συγγραφές, δεν τολμώ ούτε να με σκεφτώ έτσι. Αντίθετα, νιώθω όλα αυτά που φοβόμουν. Αγωνία, φόβο κι έκθεση. Μα αυτά είναι η πραγματικότητα ενός ονείρου.Το ότι τα νιώθω σημαίνει πως το ζω...πως δεν είναι πια όνειρο!
Και τελικά, άξιζε αυτό το όνειρο, μόνο και μόνο γιατί το αποτέλεσμα του έκανε τόσο χαρούμενους, τους γονείς μου...τους μικρούς μου γιους που θέλουν να το μοιράσουν στην πλατεία από τη χαρά τους!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον εκδοτικό οίκο Γαβριηλίδη, που ρίσκαρε με έναν νέο κι άπειρο δημιουργό, χωρίς αλλαγές, χωρίς πιέσεις, με μια απλότητα που μου ταιριάζει.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους μου στάθηκαν, με υποστήριξαν, με υποκίνησαν, με πίεσαν με έκριναν, με διόρθωσαν, με εκπαίδευσαν...να γίνω αυτό που είμαι. Ένα Μικρό Λευκό Κοχύλι...που δεν έσπασε...
Μακάρι να μην έσπαγε ποτέ, κανένα κοχύλι!

Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εκείνο το κοχύλι που έσπασε και το δικό του σπάσιμο, έγινε η δική μου έμπνευση...Λυπάμαι τόσο, μα σε ευχαριστώ!
Όσο για το δικό μου μικρό κοχύλι που είναι πια γραμμένο σε χαρτί...εύχομαι καλά ταξίδια, με δυνατούς αγέρηδες, ηλιοφώτιστους ουρανούς και νύχτες με αστροφεγγιά. Καλό ταξίδι μικρούλι...Καλό ταξίδι κοχυλάκι μου κι αντίο...Τελειώσαμε...

Καλημέρα αγαπημένοι μου!Σας χρωστώ ένα όνειρο! Σας χρωστώ ένα όνειρο ζωής!
                                                                                                                    Κατερίνα

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, κατόπιν παραγγελίας ή απευθείας στον εκδοτικό οίκο στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση.

31 σχόλια:

Georgia P. είπε...

Καλοτάξιδο το "όνειρό" σου, που πια είναι πραγματικότητα! Να είσαι πάντα καλά να εκπληρώνεις τα όνειρά σου!

ΕΥΓΕΝΙΑ είπε...

Μπράβο Κατερίνα για την πίστη στα όνειρά σου!! Την τύχη μας τη φτιάχνουμε, κι εγώ το πιστεύω αυτό. Καλή επιτυχία με το πρώτο σου βιβλίο, το οποίο εξωτερικά είναι πανέμορφο! Φιλάκια πολλά!

Momma Machi είπε...

Θυμάσαι που σου είπα στο φβ, οτι θα το αγοράσω γιατί θέλω να έχω ένα κομμάτι σου αλλά δεν θα το διαβάσω γιατί με πονάει αυτό που πραγματεύεται? ψέμματα σου είπα! το παρήγγειλα και το περιμενω εναγωνίως! Καλοτάξιδο Κατερίνα μου!
υ.γ. θερμη παράκληση: το δεύτερο βιβλίο σου -τι?δεν το έχεις αρχίσει ακόμη? γρήγορα παρακαλώ πολύ- να μην έχει να κάνει με πόνο+παιδί! δεν το αντεχω λεμε.

Ανώνυμος είπε...

Ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου το βιβλίο σου για να με ταξιδέψει, να με συγκινήσει, να με απογειώσει, να με συναπάρει, όπως κάνεις εδώ και καιρό με τις αναρτήσεις σου στο blog.!!!! Καλή επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνεις !!!
Μία φίλη

sitronella είπε...

Τι όμορφο συναίσθημα το να εκπληρώνεται ένα όνειρό σου! Μπράβο Κατερίνα, εύχομαι να εκπληρωθούν όλα σου τα όνειρα και το βιβλίο αυτό να έχει την πορεία που θέλεις, να το αγκαλιάσουν και να το αγαπήσουν όλοι όσο εσύ.

Βασίλης - Βενετία είπε...

Δάκρυα μου ΄ρθανε στα μάτια διαβάζοντας το... ΄΄Και τελικά, άξιζε αυτό το όνειρο, μόνο και μόνο γιατί το αποτέλεσμα του έκανε τόσο χαρούμενους, τους γονείς μου...τους μικρούς μου γιους που θέλουν να το μοιράσουν στην πλατεία από τη χαρά τους!΄΄ ..
Μα, και βέβαια! Πόση χαρά θα πήρανε, πόση περηφάνια για αυτή την κόρη και μαμά που κάνει βήματα μεγάλα...
Και πάλι μπράβο σου! Το άξιζες...

Clelia - Νεράιδες και Δράκοι είπε...

Καλοτάξιδο το Κοχυλάκι σου Κατερίνα μου! Περιμένω να το διαβάσω πως και πως... και ας με τρομάζει τόσο το θέμα που πραγματεύεται!
Θέλω ακόμα να σου πω ένα μεγάλο μπράβο, που κυνηγάς τα όνειρά σου! Είσαι ένα φωτεινό παράδειγμα για εμάς!!! Εξάλλου το σενάριο στις σελίδες της ζωής μας, το γράφουμε εμείς! Καλή επιτυχία μέσα από την καρδιά μου!!!

foufoula89 είπε...

καλοταξιδο,,,,,θα το διαβασω

Maria Metafa είπε...


ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!

Πολύ όμορφο!

Με συγκίνησες πολύ με αυτό το "τελειώσαμε"

Σου εύχομαι γρήγορα να εκδοθεί και το επόμενο έργο σου.

MARGY TSINGOU είπε...

Καλοτάξιδο. Είμαι σίγουρη ότι θα πάει καλά, κι εσύ να είσαι.
Σε διαβάζω τόσα χρόνια κ ας μην σχολιάζω. Το χειΣ κοπέλα μου.
Προχώρα! !!!

Ρένα Χριστοδούλου είπε...

Καλοταξιδο Κατερίνα μου.
Ήλπιζα σε παρουσίαση για να έχουμε τη χαρά να σε δούμε και να σε ακούσουμε.
Φιλακια πολλά.

des tzav είπε...

Συγχαρητήρια για την επίτευξη του ονείρου σου! Δίνεις ελπίδα σε οσους μοιραζονται το ίδιο όνειρο με εσένα!
Καλοτάξιδο να είναι το κοχυλακι σου!

My Lovable Baby (by Daeira mommy) είπε...

Θα επαναλάβω ό,τι σου έγραψα στο FB:
Πολλά πολλά συγχαρητήρια Katerina μου! Εννοείται θα το αγοράσω και εννοείται θα το διαβάσω. Θα το κάνω δώρο στον εαυτό μου και όχι μόνο! Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο και να περπατήσει σε δρόμους γεμάτους ροδοπέταλα! Το μικρό σου κοχύλι, θα γίνει πολύ μεγάλο μια μέρα! Τεράστιο! Θα το θυμηθείς <3

ΕΥΗ είπε...

Ένα ακόμη όνειρο γίνεται πραγματικότητα , τι όμορφο πράγμα ..να είσαι περήφανη για όσα έχεις πετύχει..προχώρα Κατερίνα ..
ΥΓ.μόλις το παρήγγειλα και το περιμένω πως και πως.καλό σαββατοκύριακο.

Eva Psarrou είπε...

Να' σαι καλά, Κατερίνα, για την συγκίνηση και την έμπνευση που χαρίζεις σε κάθε σου ανάρτηση. Λόγος που αξίζει να εκδοθεί και να διαπρέψει, πόσο μάλλον όταν πηγάζει από έναν άνθρωπο που έχει πολλά ακόμα να πει! Καλή τύχη στο μικρό σου Κοχύλι, είμαι σίγουρη ότι θα την έχει!
ΥΓ: Υπάρχει και στο δικό μου συρτάρι κλεισμένο ένα τέτοιο όνειρο, άγουρο, δειλό, να περιμένει τη μαγική στιγμή που θα αναπνεύσει. Νομίζω πως λίγο ως πολύ όλοι ανήκουν στον χώρο του blogging ανιδιοτελώς και καθαρά από προσωπική εσωτερική ανάγκη, και όχι για λόγους προβολής, διαφήμισης, γνωριμιών και άλλα πολλά και λυπηρά, κρύβουν μέσα τους το σαράκι της συγγραφής.
ΥΓ2: Άργησα να σχολιάσω, προτιμώ να παραμένω σιωπηλή αναγνώστρια μεν, πιστή δε.
ΥΓ: Εννοείται πως θα το αναζητήσω άμεσα, ελπίζω να προλάβω προτού να εξαντληθεί η πρώτη έκδοση! Θα ήθελα να σου το στείλω να μου το ξαναστείλεις με προσωπική χειρόγραφη αφιέρωση, γίνεται;
Καλοτάξιδο Κατερίνα, and ..keep writing!

ΝΙΚΗ ΣΚΟΥΤΕΡΗ είπε...

Καλοτάξιδο,με πολλές επιτυχίες, με πίστη και θάρρος στη ζωή σου!

kathycallie είπε...

Καλοτάξιδο Κατερίνα μου! Δεν το έχω διαβάσει ακόμη αλλά μετά από τόσα χρόνια που σε διαβάζω εδώ και από το λίγο που σε γνωρίζω, πιστεύω πως έχεις πολλά να δώσεις!
Kathy by anthomeli

Owl Mommy Βέρα είπε...

Αχ, το αναμένουμε Κατερίνα μου! Όλα φωτεινά να του πάνε του μικρού κοχυλιού και περιμένουμε βέβαια ... παρουσίαση!

me (maria) είπε...

Κατερίνα μου δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι!!!
Καλοτάξιδο να είναι!
Δεν ξέρεις πόσο ανυπομονώ να το διαβάσω!!
Σου εύχομαι πάντα να κατακτάς τις κορυφές που θέλεις!
Φιλιά πολλά!

'Ελεν B είπε...

καλοτάξιδο!!!!!
θέλω να το διαβάσω! κι όταν το κάνω θα τα πούμε πάλι!!

Ερμιόνη είπε...

Υπέροχο κορίτσι!
Πολλά συγχαρητήρια για ακόμα ένα κατόρθωμα!
Σε θαυμάζω που κυνηγάς τα όνειρα σου και που σε αντίθεση με πολλούς από εμάς δεν μένεις στο "κάποτε" αλλά το μετατρέπεις σε τώρα!
Ελπίζω το βιβλίο σου να αγαπηθεί όσο του αξίζει!
Σε φιλώ!

Ελπίδα - two boys and hope είπε...

καλοταξιδο Κατερινα μου!! Ανυπομονω να το διαβασω!! Και εννοειται οτι μολις σε δω θελω και να το υπογραψεις!!! πολλα φιλια

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο Κατερίνα!

Καλοτάξιδο! Να έχεις πάντα έμπνευση! Δεν αφήνω συχνά σχόλια αλλά σε παρακολουθώ ανελλιπώς μέσω του blog σου. Όλα τα καλά σου εύχομαι! Μάρβι

Αφροδίτη είπε...

Νιώθω πως πολλές φορές αυτό το δόσιμο ψυχής με τα γραπτά σου σε όλους εμάς, ο χρόνος που αφιερώνεις, για να συνθέσεις τις αράδες του νου σου και να τις τυπώσεις στο χαρτί, νιώθω πως πολλές φορές σ' έχει βάλει σε διάφορες σκέψεις κι έχει ενεργοποιήσει τους εσωτερικούς αναστολείς σου. Μα..., μα..., σκέψου μονάχα αυτό, Κατερίνα. Αυτό που αφήνεις πίσω σου είναι ένα χωράφι σπαρμένο, έτοιμο ν' ανθήσει και ν' αποδώσει καρπούς... όχι μόνο για σένα αλλά και για τα παιδιά σου, τα πιο σημαντικά απ' όλα! Τα κάνεις να νιώθουν περήφανα για τη μαμά τους, να καμαρώνουν και τους δείχνεις το δρόμο της νίκης, της δικής τους μονάχα νίκης. Και πίστεψέ με, είναι υπέροχο το συναίσθημα αυτό, απλά υπέροχο!
Καλοτάξιδο, καλοτάξιδο, αγαπημένη! Περιμένω να το διαβάσω, να σε χορτάσω, αν και δε χορταίνεσαι εσύ, αγάπη, δε χορταίνεσαι ποτέ...!

Demi είπε...

Κατερινάκι μου,τι ομορφα τα νέα σου!!!!!!!!!Ποσο χάρηκα δεν λέγεται!!!!!!!
Καλοτάξιδο Το Κοχύλι !!!!Συγχαρητηρια και παντα να πραγματοποιείς τα όνειρα σου!!!!!!
Θέλω πολυ να το διαβάσω!!!!!!
Φιλιά Demi

ευα είπε...

Μόλις το τελείωσα και τα δάκρυα δεν έχουν στεγνώσει ακόμη από τα μάτια μου.. Δυνατό,αληθινό και γενναιόδωρο όπως ακριβώς είσαι εσύ.. Να σε έχει ο Θεός καλά και να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα. Καλοτάξιδο!

Amelie-handmadebeauty είπε...

Κατερινακι μου συγχαρητήρια!! Καλοτάξιδο ας ειναι το μικρο σου λευκό κοχύλι!!
Εχω ηδη κανει την παραγγελία μου εδω και πολλες μερες αλλα μετα απο επικοινωνία μου με τον εκδοτικό οίκο μου είπαν οτι επειδή πήγε ανέλπιστα καλα εξαντλήθηκε οποτε επανακυκλοφορεί!! Σε λίγες μερες θα το εχω και εγω(επιτέλους) στα χέρια μου!!
Καλη συνεχεια εύχομαι!!!!

Ariadne είπε...

Χάρηκα όταν άμεσα σε μεγάλο βιβλιοπωλείο του κέντρου το βρήκα και το αγόρασα γιατί σε διαβάζω κάθε φορά που γράφεις και μ'αρέσει έτσι όπως τα λες.Οπότε το περίμενα πώς και πώς. Το διάβασα μονορούφι χθες βράδυ σε μια ώρα και με μάτια κλαμένα από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή γιατί το θέμα του σκοτώνει.Επειδή έχω φίλη που έχασε το κορίτσι της και είχα στο μυαλό μου εκείνη συνεχώς, επειδή είμαι μάνα και ταυτίστηκα σε πολλά, επειδή τα γράφεις τόσο ζωντανά, επειδή ήταν πολύ συγκινητικό!Περιμένω το επόμενο!Αριάδνη AriadnefromGreece!

Little Box of Love είπε...

Καλοταξιδο το κοχυλι σου! Μολις το παραλεβα και αγωνιω να το διαβασω!

Marios Psalidakis είπε...

Κατερίνα...

Το διάβασα χτές.
Μάθημα ζωής...
Μαχαίρι στην καρδιά...
Νομίζω πως πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι γονείς, να καταλάβουν κάποιοι άνθρωποι πως δεν είναι οι μόνοι που περνούν δυσκολίες στην καθημερινότητά τους σ' αυτό τον κόσμο.
Τόσο άσπρο κοχύλι δεν είχα ξαναδεί πάντως!
Ανυπομονώ για τη συνέχεια...

tasoula είπε...

Κατερινακι μουυυυυυυυυυ!!!
παει τοσος καιρος που εχω να μαθω νεα σου
ειναι αυτη η μιζερη καμια φορα καθημερηνοτητα που σε κανει να αναβαλεις να βρεις το τηλεφωνο που εχασες απο ανθρωπους που αγαπας και τοσο συχνα σου ερχοντε στο νου
ειναι αυτη ιδεολογια να απεχεις απο τα λεγομενα sosial mydia (δεν ξερω και πως γραφοντε!!)
ειναι η ζωη που τρεχει τοσο γρηγορα
μια ζωη που εσυ με εβαλες στην αφετηρια της και με εσπρωξες να τρεξω...
και ερχετε αυτη η στιγμη που πεφτει στα χερια μου αυτο το μικρο μαυρο βιβλιο το μικρο λευκο κοχυλι και διβαζοντας το ονομα σου,βλεποντας τη φωτογραφια σου, μια πλημμυρα σηνεσθηματων γεμιζει μεσα μου
εκανα δυο μερες να ξεκινησω να διαβασω το βιβλιο
απλα καθομουν και το εβλεπα, σε εβλεπα και ριγοι συγκινησης διαπερνουσαν το κορμι μου, δακρια χαρας και τοσες αναμνησεις...
θεε μου τοση αγαπη...
τοση ευλογια...
ειμουν τοσο περιφανη για αυτην την Κατερινα, που εγω την ξερω, που δεν σταματαει πουθενα, που επιτελους δινει αυτην την ευλογια απλοχερα να την γνωρισουν και αλλοι μεσα απο τη γραφη της μεσα απο την ψυχη της
γιατι ψυχη διαβασα μετα μεσα σε αυτες τις σελιδες
ψυχη δινεις παντα σε οτι κανεις...
μην σταματησεις ποτε...

ΥΓ Τωρα που ξαναβρηκα το blok αν και ανθρωπος του νεατερνταλ με τα κομπιουτερ θα σε παρακολουθω

ΣΑΓΑΠΩ ΦΙΛΗ ΜΑΝΑ ΑΔΕΛΦΗ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΕ