Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

30 Χρόνια Ιθάκη!!! Η δική μου Ιθάκη...

Ήταν ένα παιδί σκληρό. Σκληρό πρόσωπο, σκληρά μάτια. Σκληρά και άδεια. Δεν ήξερε τι ήθελε, πως το ήθελε, γιατί το ήθελε. Ήξερε μόνο πως ήταν θυμωμένος. Με εσένα, με εμένα, με τον κόσμο όλο. Ήταν καταστροφικός. Ήθελε όλα να τα διαλύσει, μα πιο πολύ από όλα...ήθελε να διαλύσει τον εαυτό του. Και τον διέλυε με κάθε ευκαιρία. Τα χέρια του ήταν τρύπια από τις βελόνες. Τρύπιο και το μυαλό του. Έπινε για χρόνια. Κάποτε το σώμα ήταν δυνατό, μα τώρα το σώμα κατέρρεε.
Με αυτό το σώμα είχε οργώσει βουνά, είχε αθληθεί, είχε φτάσει ψηλά και τώρα αυτό το σώμα ήταν κουφάρι.  Κουφάρι μέσα στο οποίο κατοικούσε ένα κουρασμένο μυαλό, μια μπερδεμένη ύπαρξη, μια ταλαιπωρημένη ψυχή...
Τα μαλλιά του άπλυτα, αξύριστος για μέρες, με ρούχα που μύριζαν. Ζούσε στο δρόμο για μήνες, διωγμένος από δυο γονείς που αγωνιούσαν κάθε λεπτό για εκείνον μα εκείνος ένιωθε να τους μισεί. Η πίεση τους τον διέλυε, μα και του έσωσε την ζωή.  Δεν άντεχε άλλο το δρόμο, το κρύο, την αστυνομία, τα κρατητήρια, την ξεφτίλα. Ήθελε να αλλάξει, δεν ήξερε, πως, δεν ήξερε γιατί, μα ένιωθε πως έπρεπε.


Εικαστική παρέμβαση "To παγκάκι" από το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ
 
Έφτασε στην Ιθάκη, την Θεραπευτική Κοινότητα κι όχι το νησί. Ένα σπίτι μεγάλο και φωτεινό, μα αδιάφορο στα μάτια του. Δεν ήξερε τότε πόσο πολύ θα το αγαπούμε κάποτε αυτό το "σπίτι"...
Ήταν μια ημέρα κρύα, με το σκληρό του πρόσωπο πετρωμένο, άγριος και απροσπέλαστος σαν τοίχος. Τα χέρια του γεμάτα τατουάζ σκληρά και φοβερά να δείχνουν πόσο επικίνδυνος ήταν...πόσο επικίνδυνος είχε την ανάγκη να φαίνεται.
Δεν μιλούσε για ημέρες. Δεν επικοινωνούσε. Ήθελε να φύγει. Το σώμα του διαλύονταν κάθε μέρα. Άρχισε να βγάζει στερητικά. Άγρια. Τα σωθικά του έκαιγαν. Αν μπορούσε να φύγει θα έφευγε, μα δεν τον κρατούσαν τα πόδια του. Έμεινε καρφωμένος σε ένα κρεββάτι να πονά μέχρι το μεδούλι. Τύλιξαν ένα σεντόνι στο ξύλο του κρεβατιού γιατί από τον πόνο χτυπούσε τα πόδια του εκεί κι είχαν γεμίσει αίματα. Μέρες, νύχτες, εκεί σε εκείνο το κρεββάτι. Το κεφάλι του γύριζε, έβλεπε εικόνες παραμιλούσε. Οι μπερδεμένες ουσίες που έπαιρνε τον είχαν κάνει τρελό. Το μυαλό του σούπα. Ξερνούσε ασταμάτητα σε έναν κουβά δίπλα του κι έβγαζε χολή γιατί είχε να φάει μέρες. Κάθε μέρα έλεγε..."αύριο θα φύγω" και κάθε μέρα έμενε για να φύγει την επόμενη.

Όταν σηκώθηκε από το κρεββάτι άρχισε να σέρνει το κορμί του σαν γέρος δεξιά κι αριστερά. Όπου τον πήγαιναν. Άρχισε να τρώει λίγο ψωμί και την άλλη μέρα λίγο περισσότερο και λίγο περισσότερο.
Οι μέρες περνούσαν κι όσο το σώμα δυνάμωνε, άρχισε το χειρότερο. Άρχισε να "δουλεύει" το μυαλό. Του έπαιζε παιχνίδια, τον κορόιδευε, τον μπέρδευε. Το σώμα δεν τη χρειαζόταν πια, μα το μυαλό του ήθελε να τον προδώσει. Ήθελε να πιει. Το ήθελε σαν κολασμένος.
Συνέχεια, κάθε στιγμή σκεφτόταν εκείνη την παλιά πρόθυμη ερωμένη. Εκείνη που θα τον έκανε να ξεχάσει τα πάντα. Το βουνό μπροστά του, τις δυσκολίες που έρχονταν, τα πρέπει, τα χαμένα χρόνια που έπρεπε να καλύψει, την οικογένεια, τους φίλους, μια ζωή που του ήταν πια ξένη...όλα γύρω του μια θηλιά, ένας βρόγχος  που έκλεινε σιγά σιγά και τον έπνιγε. Αγωνιώδης κάθε του ανάσα, κάθε του βήμα, κάθε του πρωινό ξύπνημα. Σκεφτόταν "αύριο θα φύγω" και κοιμόταν ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος με τη σκέψη της, γιατί στην γωνία ήταν εκείνη. Πάντα εκεί. Τον περίμενε σαγηνευτική, πανέμορφη, γεμάτη υποσχέσεις...όμορφη σαν ψέμα... Η ηρωίνη του. Την ήθελε και τη φοβόταν.

Η κάθε μέρα ήταν το κέρδος του. Η κάθε στιγμή ήταν το κέρδος του. Το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο που δεν έφευγε, που δεν την πίστευε, που δεν έτρεχε να την κυνηγήσει, ήταν το κέρδος του. Είχε αρχίσει σιγά και σταδιακά να νικάει, να έχει τον έλεγχο, να πιστεύει πως ίσως και να μην είναι ακατόρθωτο...

Η προσπάθεια ήταν μεγάλη και σκληρή. "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία" και το να ξεφύγεις από την εσωτερική σου φυλακή θέλει κότσια. Θέλει να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που είχες  απαρνηθεί για χρόνια. Θέλει να ασχοληθείς με όλα αυτά που πρόδωσες. Θέλει να κάνεις τον κόσμο να σε ξαναγαπήσει. Θέλει να σταθείς απέναντι σε κάθε φόβο και να πεις "εδώ είμαι". Θέλει να σταθείς στον καθρέφτη και να πεις "αυτό είμαι" και το  "αυτό", να μην το μισείς πια...Θέλει κότσια να παλεύεις με τον εαυτό σου. Θέλει κότσια να μην του γυρίσεις την πλάτη και τον απαρνηθείς.
"Μόνο τότε θα μπορείς να είσαι ελεύθερος"...έτσι του είπαν και το πίστεψε. Τους πίστεψε, εμπιστεύτηκε κάθε τους λέξη  κι εκεί που ήταν παραιτημένος, βουλιαγμένος σε κατάβαθα σκοτεινά νερά, άρχισε να κουνά το πόδια του. Άρχισε να τα χτυπά δυνατά.  Άρχισε να προσπαθεί απεγνωσμένα να φτάσει στην επιφάνεια και να πάρει αέρα, να γεμίσει τα πνευμόνια του με ζωή!
Τι μαγεία ο αγώνας εκείνος. Τι προσπάθεια, τι πίστη. Δεν μπορείς παρά να σταθείς εκεί δίπλα και να θαυμάζεις αυτή την προσπάθεια. Να νιώθεις σεβασμό σαν ένας άνθρωπος γυρίζει από το θάνατο. Σεβασμό!

Πέρασαν κοντά έξι μήνες, με την σκέψη "αύριο θα φύγω"...Δεν έφυγε! Αντίθετα ο καθημερινός αγώνας τον δυνάμωσε. Πονούσε βαθιά, μα άντεχε. Ήταν ακόμη θυμωμένος μα μπορούσε πια να το διαχειριστεί. Εναντιωνόταν στο κάθε τι μα τίποτε δεν ήταν ικανό να τον κάνει να φύγει. Είχε αναπτύξει  δεσμούς. Είχε φίλους, είχε σχέσεις κι αγαπούσε...αγαπούσε κάτι με όλη του την δύναμη. Αγαπούσε την πίστη που εκείνο "το σπίτι" του έχωσε στο μυαλό. Την πίστη πως μπορούσε να τα καταφέρει. Πως μπορούσε να την νικήσει. Πως ήταν πιο δυνατός.
 Έγινε ξανά κάτι από αυτό που θυμόταν. Κάτι από τον παλιό του εαυτό, πριν γίνει φάντασμα. Ένιωθε πως μπορούσε να τα καταφέρει όλα. Πως μπορούσε να τα αντέξει όλα, πως μπορούσε πια να αρχίσει να κάνει όνειρα  ξανά...πως είχε δικαίωμα να διεκδικήσει την ζωή. Ένιωθε πως είχε γυρίσει από τον κόσμο των σκιών...κι ήταν τώρα αυτός όμορφος σαν ψέμα. Αληθινός, καθαρός.

Άρχισε να προσπαθεί να ξανάρθει σε επαφή με την οικογένεια του. Ο πατέρας ήταν ο δύσκολος στόχος. Πληγωμένος, ντροπιασμένος. Σκληρός κι αμετακίνητος. Ίδιος με το γιο του. Άρχισαν να μιλάνε στο τηλέφωνο. Λέξεις γεμάτες απόσταση και χωρίς ίχνος συναισθήματος...μα μιλούσαν και πάλι μετά από χρόνια σιωπής.

Αύγουστος. Μια ομάδα της Κοινότητας θα ανέβαινε στον Όλυμπο. Δήλωσε συμμετοχή. Θα ανέβαινε κι εκείνος.


Κι εκεί, μετά από μια αξέχαστη προσπάθεια δύο ημερών, έφτασε στο Μύτικα. Πάτησε εκεί στην πιο ψηλή κορφή της Ελλάδας αυτός που λίγους μήνες πριν φλέρταρε με το θάνατο. Το σώμα του είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, το μυαλό του καθαρό, με μια διαύγεια που τον έκανε να βλέπει  μέσα του τόσο βαθιά που σχεδόν τον τρόμαζε. Στάθηκαν εκεί αγκαλιασμένοι στην κορφή του βουνού κι έκαναν "Κραυγή". Φώναξε το όνομα του δυνατά, τα πνευμόνια του γέμισαν με οξυγόνο κι ύστερα το όνομα του βγήκε με ένταση πρωτόγνωρη. Το βουνό πήρε τη φωνή του... Ήταν καθαρός. Ήταν ευτυχισμένος.


Έτσι ευτυχισμένος βγήκε σε εκείνη την φωτογραφία, αγκαλιά με τους φίλους του. Συνοδοιπόρους στην πιο σκληρή ανάβαση της ζωής του. Φεύγοντας, έβαλε στην τσέπη του μια μικρή πέτρα από την κορυφή.

Μέρες μετά σε μια συνάντηση είδε την οικογένεια του. Ο πατέρας, ο σκληρός και αμετακίνητος εκείνος άνθρωπος, που είχε μάθει να κρύβει καλά τα συναισθήματα του σηκώθηκε μπροστά σε όλους και είπε κοιτάζοντας το γιο του, πως λίγες μέρες πριν έλαβε ένα γράμμα. Ένα γράμμα δίχως λόγια μα με μια μικρή πέτρα μέσα και μια φωτογραφία που έδειχνε το γιο του στην κορφή του Μύτικα .
Κι εκεί μπροστά σε όλους ο άλλοτε σκληρός πατέρας λύγισε, ψιθυρίζοντας τα λόγια:  "Το παιδί μου που το είχα για πεθαμένο, σαν το αγέρωχο αετόπουλο στην κορφή του Ολύμπου".

Πέρασαν χρόνια πολλά. Γνώρισα πολλές σκιές που έγιναν αγέρωχα αετόπουλα και τελικά αυτό είναι για εμένα η Ιθάκη. Τα λόγια εκείνου του πατέρα, που δεν τα ξέχασα ποτέ.
Ενός γονιού που έζησε σχεδόν το θάνατο του παιδιού του και που τελικά η αλλαγή του ενός άγγιξε και τον άλλον. Γιατί η αλλαγή συμπαρασύρει.
Αυτό θυμάμαι, αυτό κρατάω...το "αγέρωχο αετόπουλο", που πετάει ελεύθερο εκεί έξω και νιώθω περήφανη για εκείνον κάθε στιγμή. Όπως και για όλα τα άλλα περήφανα πλάσματα που μαζί τους περπάτησα σε δρόμους σκληρούς και δύσκολους μα γεμάτους με κρυμμένους θησαυρούς.

Πριν λίγες ημέρες η Ιθάκη έκλεισε 30 χρόνια ζωής. 30 ολόκληρα χρόνια...και είναι αστείο το ότι τώρα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ. Στην Ελλάδα της κρίσης...δεν έχουν θέση τα αγέρωχα αετόπουλα, παρά μόνο τα φαντάσματα που ζουν στις σκιές.

Όμως εγώ ξέρω. Το έχω δει να συμβαίνει. Έχω δει ανθρώπους να δείχνουν "αρετή και τόλμη" για να βγουν από την προσωπική τους φυλακή κερδίζοντας  πίσω την ελευθερία τους. Κι άλλο στη ζωή δεν υπάρχει πιο πολύτιμο από  αυτό. Την ελευθερία!

Χρόνια πολλά Ιθάκη. Είσαι η αγάπη μου και η πίστη μου πως οι άνθρωποι μπορούν κι αξίζουν να είναι ελεύθεροι!
                                                                                                
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε εσάς, φίλοι, συνοδοιπόροι, συνεργάτες, συνάδελφοι και προπάντων σε εκείνα. Τα μεγάλα και πολύτιμα θαύματα που είδα και άγγιξα. Ευχαριστώ Ιθάκη... κράτα την Πίστη ζωντανή!
                                                                                                 Κατερίνα


ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ
 Συμβουλευτικό KέντροΕυριπίδου 16
546 34 Θεσσαλονίκη
τηλ. 2310 212030, 2310 212031
φαξ. 2310 215999




15 σχόλια:

Ελπίδα είπε...

Δεν εχω λόγια...

Ανώνυμος είπε...

Καλημερα σας. Πρωτη φορα γραφω σχολιο σε κειμενο σας. Το κανω τωρα γιατι αυτο το θεμα με ποναει παρα πολυ. Εχω δυο ξαδερφια ο ενας ζει ακομα τον εφιαλτη των ναρκωτικων γιατι δυστυχως δεν θελει, δεν μπορει να βγει απο αυτο τον εφιαλτη. Ζει με την μεθοδωνη και πιστευει πως ετσι ειναι καλα. Η αδερφη του ευτυχως καταφερε και βγηκε απο αυτον τον εφιαλτη μετα απο 3 χρονια σκληρης προσπαθειας. Μεσα στο ΚΕΘΕΑ βρικε τον αγαπημενο της και μαζι περασαν στην απεναντη οχθη. Το Σαββατο πηραν το χαρτι της αποφοιτησης απο την ''σχολη'' τρισευτυχισμενοι οχι μονο γιατι τα καταφεραν αλλα και γιατι μαζι με το πτυχιο ερχεται σε λιγους μηνες και το μωρακι τους. Οταν την βλεπεις τιποτα δεν θυμιζει τον παλιο της εαυτο, ξεκιναει την ζωη της απο την αρχη σε πιο γερες βασεις και πιο σοφη μετα απο αυτα που περασε. Μακαρι να βρισκε αυτην την δυναμη και ο αδερφος της. Ενω την βλεπει πως εχει αλλαξει, του αρεσε που τα καταφερε η αδερφη του ο ιδιος λεει οτι ειναι μια χαρα, οτι δεν ειναι αρρωστος. Και το κακο ειναι οτι αυτο το λεει εδω και 18 χρονια. Αν δεν τον φροντιζε η μανα του, (γιατι δεν εχει το κουραγιο να τον διωξει ενω ο πετερας πιο σκληρος δεν τον θελει πλεον ουτε να τον βλεπει), δεν νομιζω να ζουσε τωρα. Συγχαρητηρια για την δουλεια που κανατε και κανετε με το να βοηθατε ανθρωπους που εχουν χασει τον δρομο τους. Αυτα τα πλασματα θελουν πολυ βοηθεια και πολυ αγαπη σε αυτον τον δυσκολο αγωνα που εχουν να δωσουν. Συγγνωμη για το μεγαλο κειμενο αλλα οσο και να προσπαθησα να γραψω πιο λιγα δεν τα καταφερα.
Να ειστε παντα καλα
Αναστασια

Parents Land Gr είπε...

Κατερίνα μου αυτές οι αναρτήσεις σου μας καθηλώνουν αλλά προπάντως μας διδάσκουν πως πρέπει να ειμαστε σαν γονεις αλλά και σαν δάσκαλοι. Πως η ζωή είναι μάχη που δεν πρέπει να παρατάς ποτε.
Σε ευχαριστουμε.

Xristina @ Dear e-diary είπε...

Γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα!

Θα έπρεπε να υπάρχουν και άλλοι τέτοιοι φορείς και όχι να κλείνουν και αυτοί που υπάρχουν!

Litsa Ch είπε...

Κι εγώ τα θυμάμαι τα πάντα σχεδόν, κάθε χρόνο σου στην Ιθάκη τον θυμάμαι, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Και την ατάκα του Μαχαιρίτσα, στη συναυλία του για τα 20α (νομίζω) γενέθλια της Ιθάκης. "Καλές αναδουλειές", σας ευχήθηκε...

lolipopfamily είπε...

Κατερίνα τι υπέροχη περιγραφή. Τι συγκλονιστική ! Πόσα ακόμη έχω να μάθω από σένα; Θα στο λέω κάθε φορά που μπορώ : Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις !!!!!

Καλημέρα

Αφροδίτη είπε...

Σαρωτική η δύναμη του κειμένου σου, Κατερίνα μου, σκληρή γροθιά στο στομάχι και δάκρυα πικρά στα μάτια. Ελευθερία, ελευθερία.... Ναι, θέλω να νιώθω ελεύθερος, θέλω να είμαι ελεύθερος!

ΛΕΝΑ Π. είπε...

Το κείμενό σου είναι ανατριχιαστικό.Χτυπάει κατ' ευθείαν στην καρδιά.Να είσαι καλά

Ανώνυμος είπε...

Πώς τα καταφέρνεις πάντα, βρε Κατερίνα;Όταν έφτασα στην φράση του πατέρα κάηκαν τα μάτια μου..

Ειρήνη είπε...

Υπέροχο κείμενο! Πριν απ΄όλα ας κάνουμε τα παιδιά μας αετόπουλα, δυνατά να βγουν στον κόσμο, πριν προκύψει να περάσουν μια τέτοια ταλαιπωρία ώστε να καταφέρουν την ανάβαση σε ψηλές κορφές! Η ηρωίνη δεν είναι απλώς μια ερωμένη πλανεύτρα αλλά, πρωτίστως,η ζεστή αγκαλιά της μανούλας!!! Ας αγαπήσουμε δυνατά τα παιδιά μας!Διορθωτικές κινήσεις πάντα μπορούν να επιτευχθούν απέναντι στα "σπλάχνα" μας!Δαιμονίζομαι με όλους αυτούς τους ντροπιασμένους γονείς λες και η ευθύνη είναι αποκλειστικά και μόνον των εθισμένων παιδιών!Εύχομαι η ΙΘΑΚΗ να παραμείνει ζωντανή, ενεργή, δυνατή και με όλο και λιγότερους ανθρώπους στην αγκαλιά της! Πολλά φιλιά!

Μαρία Έλενα είπε...

Όμορφη ανάρτηση
Φιλάκια ...

Bella Jocalia είπε...

Συγκλονιστικό κείμενο, μου θύμισε στιγμές δύσκολές, όταν και εγώ κάποτε στην δουλειά που ήμουν δεχόμουν ανθρώπους οι οποίοι είχαν περάσει αυτόν τον Γολγοθά και στέκονταν μπροστά μου αγέρωχοι με την ελπίδα να τους δώσω μια ευκαιρία στη ζωή, στην εργασία, στην εκπαίδευση και εγώ το έκανα, όχι γιατί τους λυπόμουν ,αλλά γιατί πίστευα ότι για να φτάσουν μέχρι εκεί πέρασαν πολλά και ποια ήμουν εγώ που θα τους έκλεινα το δρόμο έπρεπε κάτι να κάνω και το όσο περνούσε από το χέρι το έκανα.
Δέσποινα

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα Κατερίνα.Καλημέρα και στα αετόπουλα τούτης της Γής,που ονειρεύονται να πετάξουν.Χρόνια πολλά σε όλους εσάς που τους δίνετε τα φτερά για να το πραγματοποιήσουν.Χρόνια πολλά σε όλους εσάς που αγωνίζεστε για να βγάλετε το φώς πού χάνεται στα σκοτάδια..Χρόνια πολλά σε σας που δουλεύετε με κάθε κόστος για την κάθαρση ψυχών και για την επανεκκίνηση ζωών.Είναι συγκλονιστική η στιγμή όταν μέσα από τα σωθικά τους βγαίνει το ειμαι ο...... ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ...ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.Και καλή δύναμη,όσο άγρια κι αν είναι τα πράγματα,γιατί,η ΖΩΗ αξίζει.Λία από Αθήνα.

xarotoart είπε...

Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που μ' έκανε να σκεφτώ πως ίσως δεν έπρεπε να ρίξω ''μαύρη πέτρα'' στις σπουδές μου σαν κοινωνική λειτουργός, ίσως θα έπρεπε να βρω τη δύναμη ν΄ασκήσω το επάγγελμα που μου προξενούσε τόσο πόνο, ίσως έπρεπε ν΄ακούσω τα λόγια των αγαπημένων μου καθηγητών και τις συμβουλές τους...Είναι πια αργά αλλά χαίρομαι που ένοιωσα αυτή την αμφιβολία μέσα μου έστω και τώρα.
Σ' ευχαριστώ

Katerina K είπε...

...δεν υπάρχουν λόγια! Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι σαν εσένα Κατερίνα, με πίστη, αφοσίωση, αγάπη στον άνθρωπο και ελπίδα! Σε ευχαριστώ...