Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Τα γαλάζια σου γράμματα...

Κοντά 12 χρόνια πριν...

Είμαι ακόμη νέα Διευθύντρια, σε νέα θέση. Είμαι έξαλλη για κάτι που έγινε στη δουλειά. Έξαλλη. Νιώθω οργή, θυμό. Νιώθω τόσο εξαντλημένη από το θυμό μου που δεν ελέγχω πια τον εαυτό μου. Καπνοί βγαίνουν από τα αυτιά μου, όσοι με βλέπουν με αποφεύγουν γιατί κυκλοφορώ με "λυμένο το ζωνάρι", έτοιμη για καυγά.
Αρχίζω να γράφω μια επιστολή στον Διευθυντή μου. Κι όλα τα νεύρα, τον θυμό, την αίσθηση αδικίας, τα αφήνω σε εκείνη την επιστολή. Σε εκείνο το απίθανο έγγραφο! Την πρωτοκόλλησα και την έστειλα με ένα αίσθημα απόλυτης ικανοποίησης και βέβαια πολύ πολύ ξαλαφρωμένη.

Μέσα σε μια ώρα μου τηλεφωνεί η γραμματέας του Διευθυντή ζητώντας μου να ανέβω στο γραφείο του. Έχω μια αίσθηση ικανοποίησης...επιτέλους με άκουσε. Επιτέλους τα είπα και τώρα θα γίνει ο χαμός...Ήμουν έτοιμη. Έτσι νόμιζα!
Η γραμματέας γλυκύτατη πάντα, μου έδωσε πίσω την επιστολή λέγοντας μου πως ο Διευθυντής θα ήθελε να του την  ξαναδώσω διορθωμένη. "Ωρίστε;"
Κοίταξα το επίσημο πρωτοκολλημένο έγγραφο. Είχε πάνω του διορθώσεις με κόκκινο στυλό. Διορθώσεις σε ορθογραφικά και συντακτικά μου λάθη. Η περηφάνεια μου μόλις είχε δεχθεί ένα σοβαρό πλήγμα...
Έμεινα για λίγο κόκαλο, ψιθύρισα ένα ντροπασμένο "ευχαριστώ" και έφυγα τρέχοντας με την κατακόκκινη επιστολή στα χέρια μου!

Ήμουν τώρα ακόμη πιο θυμωμένη μαζί του. Τα μάτια μου έτσουζαν, ένιωθα ταπεινωμένη, ντροπιασμένη...Κοίταζα και ξανακοίταζα τα κοκκινάδια στο χαρτί. Σαν μαθητριούλα που πήρε πίσω αποτυχημένο διαγώνισμα. Τόσα πολλά λάθη κάνω; Θεέ μου τι ντροπή!

Κατέβηκα στο γραφείο μου κι άρχισα αργά και με βαριά πληγωμένη καρδιά, με κατακρεουργημένο εγωισμό να καθαρογράφω την διορθωμένη επιστολή. Ένιωθα σαν να ήμουν στο σχολείο. Ένιωθα γελοία!
Μα την ώρα που έγραφα έγινε κάτι μυστήριο. Ο θυμός εκείνος που με έκανε να γράψω την επιστολή, είχε πια εξανεμιστεί και την θέση του είχε πάρει άλλος θυμός. Θυμός προς τον εαυτό μου που με είχα φέρει σε αυτή τη θέση.
Έγραφα λοιπόν και την ώρα που έγραφα, ξαναδιαβάζοντας την επιστολή σκέφτηκα "Μα τι βλακείες γράφω; Τι παιδαριώδης συμπεριφορά; Τι λόγια βαρύγδουπα; Σκέτο τσίρκο. Απίθανα υπερβολική, καλά τα κατάφερες ανόητη!!!"
Ήμουν απελπισμένη...Ντροπιασμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό αυτή τη φορά. Ο θυμός μου με είχε κάνει μικρή. Πως διάολο τα έγραψα όλα αυτά και τι θα κάνω τώρα που ντρέπομαι να δώσω ξανά αυτή την παιδιάστικη επιστολή;

Έμεινα εκεί να την κοιτάζω για ώρα κι εκείνη την ώρα έμαθα κάτι απίθανο.
Εκείνος ο άνθρωπος που μου έστειλε πίσω την διορθωμένη επιστολή, μου έκανε ένα απρόσμενο δώρο. Μου έδωσε μια ακόμη ευκαιρία, να σκεφτώ...
Την έσκισα, παρόλο που ήταν πρωτοκολλημένη. Έγραψα μιαν άλλη, επίσημη, σοβαρή, που άρμοζε στην θέση μου, στην δουλειά μου, στην επαγγελματική και ατομική μου υπόσταση. Μια επιστολή που έλεγε λίγα και απτά. Που τόνιζε χωρίς να βροντοφωνάζει, μια επιστολή που δεν είχε συναίσθημα, μα επαγγελματισμό.

Ζήτησα να του την δώσω η ίδια, στο χέρι, γιατί περίμενα τις αντιρρήσεις του όταν θα διαπίστωνε πως άλλαξα το κείμενο. Ήθελα να του εξηγήσω...
Δεν χρειάστηκε. Την πήρε χαμογελαστός, σαν να ήταν αυτή η πρώτη επιστολή, την διάβασε μπροστά μου και ήρεμα μου είπε "Πολύ ωραία. Ακούω το αίτημα σου."
Έτσι απλά. Φεύγοντας μου είπε..."Την επόμενη φορά που θα είσαι τόσο θυμωμένη, sleep on it"  τον ρώτησα τι εννοεί και μου απάντησε, "όταν κάτι σε τρώει, μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις. Μην κάνεις βιαστικές κινήσεις. Αγόρασε χρόνο, ακόμη κι αν δεν υπάρχει". "Πως;" τον ρώτησα. "Sleep on it" μου απάντησε. "Υπάρχουν φορές που δεν γίνεται και δεν έχω τέτοια περιθώρια χρόνου" του είπα...
"Έχεις" μου απάντησε. "Απλά πρέπει να τεντωθείς λίγο παραπάνω."

Όταν ήμουν μικρότερη ο μόνος τρόπος που είχα να καταλαγιάζω τα συναισθήματα μου ήταν το να τα γράφω και τα έγραφα. Σε όλους. Σε γονείς, δασκάλους, φίλους, συγγενείς, συνεργάτες. Σε όποιον έβρισκα εύκαιρο! Χαμός. Όταν δεν μπορούσα να μιλήσω έγραφα. Ότι δεν μπορούσα να πω το έγραφα. Ότι φοβόμουν να ξεστομίσω το έκανα "γραπτό" δώρο. Ήταν πιο εύκολο...για εμένα τουλάχιστον γιατί ο άλλος ήταν σαν να έτρωγε μούτζα!


http://www.achildgrows.com/a-gift-im-going-to-give-my-children-every-year/
A child grows  

Αυτή η επιστολή ήταν το τελευταίο μου τέτοιο γραπτό μήνυμα.
Μέσα σε λίγη ώρα πήρα ένα από τα πολυτιμότερα μαθήματα στη ζωή μου. Πάνω στον θυμό και στην ένταση, μην γράφεις πύρινα γράμματα που αργότερα μπορεί να σε ντροπιάζουν. Γράμματα που μπορεί να μετανιώσεις για αυτά. Μην γράφεις τίποτε που θα δώσεις σε κάποιον ή που θα διαβάσει κάποιος άλλος. Γράψε το για εσένα για να σου φύγει ο θυμός, τα νεύρα, το συναίσθημα της κατάφωρης αδικίας που νιώθεις αλλά είναι υπερβολικό και θα είναι αργά, πολύ αργά όταν το αντιληφθείς. Όταν είμαστε θυμωμένοι θα πρέπει να μένουμε σιωπηλοί στην εσωτερική μας φωνή. Κουφοί στο συναίσθημα της απόλυτης αδικίας που νιώθουμε...γιατί; Γιατί όλα στη ζωή είναι σχετικά. Αυτό έμαθα.
Το αποδεικνύει ο νόμος της σχετικότητας..."Όλα στη ζωή είναι σχετικά και γι' αυτό ανεκτά" το είπε ο γνωστός διαφωτιστής  John Lock, το αγαπώ και το έχω κανόνα στη ζωή μου.
Αυτό λοιπόν που σήμερα είναι ο κόσμος όλος, αύριο θα είναι κάτι που απλά πέρασε και πάει...κι έχει σημασία μεγάλη το σημείο στίξης που θα έχεις βάλει στο κλείσιμο του. Γιατί αν έπρεπε απλά να βάλεις κόμμα, άνω τελεία ή θαυμαστικό κι εσύ μέσα στον παροξυσμό και τον θυμό σου έβαλες τελεία, την πάτησες...Υπάρχει κίνδυνος δίπλα στην κατά λάθος τελεία σου, ο άλλος  να βάλει παύλα...και τότε πάει...Τότε θα έχει στ' αλήθεια τελειώσει...και θα σε έχει συμπαρασύρει...τι κρίμα...

Ακριβώς για αυτό...μην πάρεις καμία, καμία απόφαση εν βρασμώ. Αγόρασε χρόνο και αν μπορείς κομίσου με αυτό που σε βασανίζει...Το πρωί τα πράγματα θα έχουν άλλη διάσταση μέσα σου και θα είναι υπέροχο το ότι δεν θα έχεις εκθέσει τον εαυτό σου και τα συναισθήματα σου.
Λοιπόν!Φιλική Συμβουλή:
Μην γράφεις γράμματά για να στείλεις μηνύματα και τελεσίγραφα. Μην γράφεις γράμματα ενώ είσαι θυμωμένος, πιεσμένος, στρεσαρισμένος, αδικημένος, ταπεινωμένος και πάει λέγοντας. Μην στέλνεις sms, emails, twitter και μην ποστάρεις τσιτάτα και statments όταν δεν είσαι στα καλά σου, ανεβάζοντας  δήθεν καυστικά λόγια και αποφθέγματα για να τα διαβάσουν όλοι οι άσχετοι και ο ένας σχετικός!...Μη, μη, μη...μην το κάνεις εκτός κι αν είσαι αποφασισμένος να διαχειριστείς τριγμούς, ρωγμές...και χαλάσματα σε μια σχέση. Μην στέλνεις κάτι που δεν μπορείς να πάρεις πίσω...
Εντάξει λάθη κάνουμε όλοι, αλλά μεγαλώνοντας ας προσπαθήσουμε τουλάχιστο να τα ελαχιστοποιήσουμε.
Από την άλλη αν θέλεις να στείλεις αγάπη με ένα γράμμα, ε! τότε ναι τότε κάνε το, πάρε το ρίσκο γιατί η αγάπη...δεν είναι ποτέ σπατάλη, όσο κι αν μπορεί να  είναι λάθος!...όσο κι αν είμαι εγώ λάθος...δεν με νοιάζει. Η αγάπη είναι δώρο...(καλά κράτα και μια πισινή, αν αγαπάς μόνο γαϊδούρια...και ψάξτο αυτό το τελευταίο).
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί συμβαίνουν τόσα στον κόσμο κι είναι τόσο παράξενες οι μέρες που ζούμε. Μέρες ξένες. Άνθρωποι που γίνονται ξένοι. Λόγια ξένα. Ξένη πατρίδα. Μέχρι κι ο εαυτός σου ώρες ώρες, φαντάζει ξένος.

Μπορώ να είμαι θυμωμένη...ναι αντέχω τον θυμό, χωρίς όμως να δίνω καμιά ευκαιρία σε άχρηστα συναισθήματα να υπερισχύσουν. Αντίθετα διαβάζοντας κάποια γραπτά του παρελθόντος σκέφτηκα για ακόμη μια φορά, εκείνο το κατακόκκινο γραπτό που μου επιστράφηκε σαν χαστούκι και αν και εξακολουθώ να κάνω πολλά ορθογραφικά λάθη...σταμάτησα να αποφεύγω τα συναισθήματα μου, γιατί αυτό έκανα σκορπώντας τα στα χαρτιά.
Όχι δεν σταμάτησα να γράφω...πως θα μπορούσα άλλωστε! Πάλι γράφω ολόκληρα κατεβατά από πύρινα γράμματα...αλλά τώρα είναι μόνο για εμένα! Είναι εργαλεία για την δική μου ηρεμία κι όχι βόμβες για την ηρεμία του άλλου!
Κι αν έχω θυμό, τον κρατάω για εμένα, τον επεξεργάζομαι, γράφοντας, σβήνοντας, βρίζοντας, σε ένα γραπτό μόνο για εμένα. Θα τον φιλτράρω, θα τον αναλύσω, θα τον αφήσω να εξατμιστεί για να μην με μπερδεύει κι όταν θα έχω κάτι να πω, θα το πω πια κατάματα με λόγια κι όχι με γράμματα.

Κι αυτό το λέω ωριμότητα...

Είναι δώρο το να έχεις χρόνο να μηρυκάσεις, να κάνεις αυτοκριτική και τελικά να έχεις την ευκαιρία, να δεις τα πράγματα στο φως του ήλιου. Μπορεί η γνώμη σου να μην αλλάξει... μπορεί το θέμα να εξακολουθεί να είναι το ίδιο,  τα συναισθήματα σου να είναι ακριβώς τα ίδια, όμως θα έχεις γλυτώσει πολλά. Πολλά. Και πάνω από όλα τον αυτοσεβασμό σου...

Ιδιαίτερα τώρα που ασχολούμαστε όλοι και μοιραζόμαστε γραπτά μέσω του ίντερνετ, καλά θα κάνουμε  να το θυμόμαστε αυτό.

Όσο για εκείνη την τραγική επιστολή...έχουμε ρίξει πολύ γέλιο με τον Διευθυντή μου τα επόμενα χρόνια που γνωριστήκαμε καλά δουλεύοντας μαζί. Πολύ γέλιο... κι αν έχω μάθει κάτι από εκείνον, είναι να αγοράζω χρόνο από εκεί που δεν υπάρχει λεπτό. Ω!!! Έχω γίνει ειδική σε αυτό γιατί εκπαιδεύτηκα από τον καλύτερο. Έχω καταφέρει να βάλω σε αναμονή απίθανες καταστάσεις κι ανθρώπους εξαιρετικά σημαντικούς σε στιγμές που έκαιγαν...Αποκορύφωμα...έδρα δικαστών...δεν μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω για αυτό, μα ξέρω πως οι συνάδελφοι τώρα γελούν γιατί θυμήθηκαν την απίθανη εκείνη ημέρα...που είχε  ευτυχώς αίσιο τέλος και τελικά ναι! Είμαι η βασίλισσα του "sleep on it!"


Μα δυστυχώς δεν έχουν όλες οι ιστορίες happy end. Για αυτό πρόσεχε αυτά που γράφεις, δεν  είναι το ίδιο με το να  τα λες. Βέβαια κι αυτά που λες πρόσεχε αλλά...τα γραπτά έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί κάποια γραμμένα ανεξίτηλα λόγια, είναι τελικά πολύ "blue"...

Καλημέρα αγαπημένοι. Σύνθημα..."Είσαι τούρμπο; Ψυχραιμία. Sleep on it! και δράσε αύριο." Στο λέω εγώ που την έχω πάθει πολλάκις....θα γλυτώσεις από μεγάλη ξεφτίλα!
                                                                                         Κατερίνα

19 σχόλια:

Maria Villioti είπε...

Καλημέρα Κατερίνα μου! Εγώ ποτέ μου δεν έγραφα. Άλλη κακή συνήθεια...χαχα. Όμως τα τελευταία χρόνια που επικοινωνούμε πολύ όλοι μέσω ίντερνετ και γραπτό λόγο, έχω διαπιστώσει πόσο διαφορετικός είναι από τον προφορικό. Και αυτό που λες, αλλά και γιατί μπορεί εύκολα να παρεξηγηθούν τα λόγια σου, αφού δεν υπάρχει η χροιά της φωνής, το ύφος,η εξήγηση που θα δώσεις μιλώντας προφορικά. Εύκολα μπορεί να βγούμε από τα ρούχα μας με καταστάσεις, αλίμονο αν αντιδράσουμε όταν βρισκόμαστε σε έξαρση! Είμαι κι εγώ της δεύτερης σκέψης, της τρίτης, μη σου πω και της τέταρτης...χαχα. Όχι πως δεν λειτουργώ και εν βρασμώ, αλλά όλες τις φορές το μετανιώνω. Μου αρέσει το τύπος του διευθυντή σου. Στωικός και φιλοσοφημένος. Η εμπειρία του προφανώς τον διαμόρφωσε. Φαίνεται να ήταν αντάξιος της θέσης του. Φιλιά πολλά κοριτσάκι κι εύχομαι να σας δω κι από κοντά!

Ελπίδα είπε...

καλημέρα Κατερίνα μου!! Αφιέρωσες πάλι.. πολλά φιλιά

Georgina Kassavetes είπε...

Αχ πόσο πονεμένη ιστορία...και δική μου δυστυχώς. Μεγαλη υπόθεση η διαχείριση της οργής/θυμού. Εγώ επενδύω και στην ηλικία πια. Λεω που θα πάει όσο μεγαλώνω θα αμβλυνθεί! Γι'αυτό εκείνο το μπλε σρουμφάκι που είναι μέσα στην τσατίλα δεν βλέπει βελτίωση. Δεν μεγαλώνει! :)

Ανώνυμος είπε...

Αγαπώ να διαβάζω Κατερίνα! Πάντα με βάζεις σε σκέψεις κ πάντα μου φτιάχνεις τη διάθεση! όμως κ σήμερα όπως κ τότε ένα ορθογραφικό λάθος εμφανίστηκε με κόκκινο! "Είναι δώρο το να έχεις χρόνο να μυρικάσεις" = Είναι δώρο το να έχεις χρόνο να μηρυκάσεις" :) καλημέρα!
chisti_st

Dee Dee είπε...

Νιωθω να εχω τοσα πολλα να σου πω πανω σ'αυτο το θεμα. Εγραφα απο πολυ μικρη. Και στις χαρες και στα νευρα. Και το πολυτιμοτερο δωρο που εκανα ποτε σε καποιον, ηταν ενα τετραδιο που ειχα γραψει για καποιον παιδικο μου ερωτα. Επι δυο χρονια το εγραφα! :)
Το γραψιμο και για μενα ειναι μεγαλη απολαυση. Ειναι ενας τροπος εκφρασης που απολαμβανω πολυ.
Οταν ειμαι θυμωμενη παλι γραφω. Αλλα "κρυφα" :) Εχω μεγαλωσει κι εγω λιγακι κι εχω καταλαβει οτι δεν ειναι ομορφο να πληγωνεις ανθρωπους εν βρασμω.
Οσο για δημοσιες δηλωσεις, δεν ξερω τι ειναι αυτο που μας κανει να εχουμε την αναγκη τετοιας δημοσιας εκφρασης για προσωπικα θεματα. Με θυμο δεν εκφραζομαι ευκολα δημοσια, αλλά εχει τυχει να γραψω πως νιωθω στο facebook, συνηθως με συνοδεια καποιου μουσικου κομματιου. Κι αναρωτιεμαι τι ειναι αυτο που θελω εκεινη τη στιγμη. Την προσοχη απο καποιον; Το νοιαξιμο; Δεν ξερω. Πολλα μαζι ισως :)

Ομορφη καλημερα!

Xristina @ Dear e-diary είπε...

Πόσο μα πόσο δίκιο έχεις... Συμφωνω και προσπαθώ να το εφαρμόζω και εγώ αυτό το sleep on it. συνήθως τα καταφέρνω! Είναι που είμαι και βολική στον υπνο...

αχτίδα είπε...

Γέλασα αφάνταστα με την ανάρτηση σου αυτή γιατί είναι ένα θέμα που έχω πολλές φορές "συμβουλέψει" τις νεαρές μου φίλες. Κάποτε ο άνδρας μου με ρώτησε γιατί τόσα χρόνια παντρεμένη δεν έχουμε μαλώσει ποτέ..δεν έχεις νεύρα με ρώτησε γελώντας; Τότε του αποκάλυψα ότι ..μέσα μου βράζω, σφίγγω τα χείλη, το μυαλό και τη γλώσσα..στη σκέψη μου μέσα τον ..περνώ γενιές 14ρεις μα..κρατιέμαι! Αν μιλήσω κάτι εκείνη τη στιγμή θα πω ίσως πράγματα που ο θυμός με κάνει να τα πω και η λογική φεύγει..Λοιπόν στις επόμενες ώρες μας περνά ο θυμός και στους δύο και τότε..τότε..τον βάζω στο τοίχο και του τα εξηγώ ήρεμα και παίρνω μία Συγνώμη.Φαντάσου αν δεν το είχα κάνει τότε..Λοιπόν ..συμπέρασμα..σε στιγμές θυμού λούφαξε..μη γράφεις.. μη μιλάς..μέτρα προβατάκια στη σκέψη σου.την επόμενη μέρα πίστεψε με όλα θα τα βλέπεις διαφορετικά.Λοιπόν τέλεια η ανάρτηση σου.

Kelly Sokou είπε...

I will sleep on it! Εχεις τόσο δίκιο.

Μαρία Έλενα είπε...

Πόσο δίκιο έχεις
Φιλάκια ...

kathycallie είπε...

Κατερινάκι μου καλημερα. Δεν θα σχολιάσω πολλά γιατί με όλα αυτά μπήκα σε σκέψεις διάφορες... ξέρεις από αυτές τις προσωπικές που χάνουν την ουσία τους όταν προσπαθείς να τις γράψεις σε δύο σειρές! Εγώ πάλι θα μείνω ... στο ότι όλα στη ζωή είναι σχετικά. Το λέω συνέχει αλλά δεν ήξερα σε ποιον ανήκει! Τον ευχαριστώ και αυτόν αλλά και εσένα που μου το έμαθες! Κάλη

Tzina Varotsi είπε...

Όλη η ανάρτηση είναι σα να γράφτηκε για την περίπτωσή μου!
Παίρνω φωτιά στο λεπτό, στήνω τρελό πανηγύρι .. γράφω πύρινους λόγους κι όταν γίνομαι μπαρούτι δεν .. συμμαζεύομαι με τίποτα!
Υπόσχομαι όμως να προσπαθήσω να κάνω πράξη το "sleep on it", (άραγε άλλάζει ο άνθρωπος;..)
Γράψε κάτι και γι' αυτό.. θα είναι πολύ ενδιαφέρον!
Φιλί!

Nasia είπε...

αυτα τα γράφουν πρώτα πρωτα Κατερίνα μου κι όχι μετα απο 3 χρόνια μπλοκινγκ! Τώρα προλάβαμε και ξεμαλλιαστήκαμε χαχαχαχαχα
συμφωνώ πως εχει αποτέλεσμα η σιωπή αλλά άνθρωποι είμαστε ,κάποτε θα ξεσπάσουμε καλώς ή κακώς...
φιλάκια!

marronblogger είπε...

Καλά, έχω κυλιστεί στο πάτωμα με το το τελικό σου συμπέρασμα περί ξεφτιλογλιτωμού και συνεχίζω να στριφογυρίζω χαμαί, από το σχόλιο της Νάσιας!!!!
Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, γλυκ(ε)ιά μας Κατερίνα!!!

Μαργαρίτα είπε...

Αχ σοφή συμβουλή! και εγω δυο φορές απάντησα εν βρασμό ψυχής και τις δυο μου στοίχισε πολύ...

Ερμιόνη είπε...

Πόσα και πόσα δεν έχω γράψει σε στιγμές έντονου αναβρασμού. Δήθεν ικανοποιημένη και ανακουφισμένη, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω αργότερα ότι αν δεν είχα βιαστεί τόσο πολύ, αν είχα περιμένει 30’ να ξεθυμάνει η ένταση δεν θα είχα γράψει βαρύγδουπες δηλώσεις που πραγματικά μετά φάνταζαν ανόητες.
Υπέροχη ανάρτηση γλυκιά Κατερίνα, αληθινή πέρα για πέρα! Λίγος χρόνος, λίγη ψυχραιμία και όλα τα προβλήματα αντιμετωπίζονται πολύ καλύτερα όταν είμαστε νηφάλιοι. Σε φιλώ!

Άννα είπε...

Πανω στην ώρα ήταν η ανάρτησή σου... Αν και βασίλισσα του sleep on it (εχω απαντησει με απόλυτη ψυχραιμια και κατηγορηγματικό τρόπο σε παλιο δ/ντη μου που με ρωτησε μια μερα που "εβραζα" τι συμβαινει πως αν του απαντουσα εκείνη τη στιγμή θα μαλώναμε , οπότε ανεβαλα την κουβέντα για την επομενη μερα!!!), σημερα με πηρε μπαλα το αγχος και η αγανακτηση... Και ενω το ξερω πως αυριο θα το δω αλλιώς...
Φιλια!

Αφροδίτη είπε...

Μου τηλεφωνεί η καλύτερή μου φίλη από το Πανεπιστήμιο αρκετά χρόνια μετά και μου λέει ότι θα μ' επισκεφτεί στο νέο μου σπίτι, στη νέα μου πόλη. Χαίρομαι πολύ, μα πάρα πολύ. Μαγειρεύω και την περιμένω το μεσημέρι πραγματικά με μεγάλη ανυπομονησία. Τίποτε, το κουδούνι δε χτυπά. Μου τηλεφωνεί το βράδυ και μου λέει ότι ήρθε και θα τα πούμε την επόμενη μέρα τελικά. Την περιμένω ξανά με την ίδια λαχτάρα και αγάπη! Το κουδούνι πάλι δε χτυπά. Μου τηλεφωνεί και μου λέει ότι θα τα πούμε μια άλλη φορά, γιατί αυτή τη φορά είχε να δει κάποιους άλλους φίλους.... Της έστειλα μια κάρτα με τελεία και παύλα. Λυπάμαι όχι για την τελεία αλλά για την παύλα σε όσα περάσαμε μαζί.... Ήσουν υπέροχη για μια ακόμη φορά, Κατερίνα μου....!

Momma Machi είπε...

Εμένα τώρα γιατί μου φαίνεται ότι κάτι διάβασες και ...σε τσίγκλισε;;; μου φαίνεται σαν απάντηση σε κάτι αυτή η ανάρτηση περισσότερο και πολύ λιγότερο απλά καταγραφή βιώματος! πάντως όπως και να χει, έχεις απόλυτο δίκιο!

Ανώνυμος είπε...

Εγω πάλι πιστεύω πως μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, μπορούμε και να μιλάμε. Το να γράφεις αντί να μιλάς, κρύβει και μια αποφυγή.(για να μην πω δειλία και το χοντρύνω)Τέλος πάντων άστα βράστα είμαι παθούσα.
Ελίνα