Φθινοπώριασε στο σπίτι...

Ήρθε το Φθινόπωρο και στο σπίτι μας. Φέτος όλα τα κάναμε γρήγορα. Ανάμεσα σε τρελές μακριές ημέρες και σε  εργαζόμενα Σαββατοκύριακα, βάλαμε επιτέλους τη ζωή μας σε τάξη. Τελειώσαμε όλα τα γνωστά πλυσίματα και η σκόνη του Καλοκαιριού που ήταν παντού χάθηκε. Όλα πια μυρίζουν πάστρα. Στρώσαμε κιόλας τα χαλιά. Το είχαμε ανάγκη όλο αυτό.Το να μπει το μυαλό σε άλλους ρυθμούς.

Ο καιρός είναι όμορφα μαλακός και μας κάνει τη χάρη ο ήλιος να λάμπει κάθε μέρα κι αυτό κάνει το σπίτι ακόμη πιο ζεστό και γεμάτο γαλήνη.

Κι εκεί ανάμεσα σε όλα να κι εγώ με το γνωστό κλαδευτήρι. Σε μικρά διαλείμματα από τη δουλειά και τις συναντήσεις, να μαζέυω τα ρόδια από τις φουντωτές μας ροδιές και να κόβω πυράκανθους και πλατανόφυλλα...όπως πάντα! Με έχετε μάθει πια. Ο αγαπημένος σύντροφος στην τρέλα βρήκε την υπέροχη αυτή κολοκύθα της Σταχτοπούτας και μου την κουβάλησε...ελπίζοντας μετά τα μεσάνυχτα να γίνει άμαξα...φευ!!!

Έμεινε κολοκύθα...γι'αυτό θα γίνει η γνωστή αγαπημένη  κολοκυθόσουπα μετά το τέλος εποχής...

Κλαδιά φλαμουριάς, καυσόξύλα, ξερά καλαμπόκια, μικρές χρωματιστές κολοκύθες, μια φωλίτσα που έπεσε από το πεύκο μας μια ημέρα που φυσούσε. Μυρωδιές γης που αγαπώ και ρετσινιού από τα φρεσκοκομμένα ξύλα.

Κι εκεί από κάτω τα μικρά σκατζοχοιράκια. Τα αγόρασα σε ένα ταξίδι από την Κομοτηνή πριν 6 χρόνια. Αγαπήθηκαν αφάνταστα από τα παιδιά που τότε ήταν μικρούληδες...Τα χάιδευαν, τα χαιρετούσαν, τα ντάντευαν...και σαν βγαίνουν από το ντουλάπι...ακόμη ξέρουν να χαρίζουν χαμόγελα...Αγαπημένη μας σκατζοχοιρο οικογένεια...

Παλιές χαριτωμένες κατασκευές βγήκαν επίσης από το ντουλάπι, όπως το καθρεφτάκι που έκανα ντεκουπάζ με χαρτοπετσέτες πριν πολλά πολλά χρόνια. Πόσοι μικροί χαριτωμένοι θησαυροί στα ντουλάπια μου. Μαρτυρούν τις καλλιτεχνικές και δημιουργικές μου αναζητήσεις ανα περιόδους...Τεχνικές που με ενθουσιάζουν, πέφτω με τα μούτρα και  γρήγορα προσπερνώ, μα ποτέ δεν ξεχνάω.

Το χρώμα πορτοκαλί και κόκκινο από τους άγριους πυράκανθους και τα ζουμερά ρόδια. Το αγαπώ αυτό το χρώμα.Τα πρωινά που ο ήλιος πέφτει πάνω τους με ορμή αποκτούν όλα μια λάμψη απίστευτη.

Αυτό είναι το πρώτο χρώμα του φθινοπώρου...που μετά από λίγο καιρό ξεθωριάζει και γίνεται καφετί, με ίχνη ροζ, μωβ, λιλά και θαμπά κόκκινα...σαν τις φθινοπωρινές Ορτανσίες.

Μικρές ομορφιές. Γωνιές γεμάτες εκπλήξεις. Πέρασαν τόσα χρόνια για να αγαπήσω το φθινόπωρο....Την απλότητα του.

Πέρασαν τόσα χρόνια για να μάθω να γεμίζω τα παράθυρα με φωτεινά φυτά και κλαδιά χρωματιστά.

Πέρασαν τόσα χρόνια για να καταλάβω πως το φθινόπωρο έχει χρώματα...

Χρώματα και μυρωδιές που μου θύμιζαν κάτι χωρίς ποτέ να ξέρω το τι...Μέχρι που μεγάλωσα και κατάλαβα πως το φθινόπωρο μυρίζει πατρίδα...και πατρίδα λένε,  είναι η παιδική μας ηλικία...Ίσως γι'αυτό πια με συγκινεί τόσο αυτή του η αίσθηση, που μοιάζει με αυτή της πρώτης αγκαλιάς...

Κι ανάμεσα σε όλα...τα πιο όμορφα μου τριαντάφυλλα. Δώρο του μπαμπά μου στα φετινά μου γενέθλια. Οκτώ, σαν τον όγδοο μήνα που γεννήθηκα.Τόσο ξεχωριστά...πως θα μπορούσα να τα αποχωριστώ; Τα έβαλα εκεί σε μια γωνιά, γεμάτη με λάμψη.

Δίπλα στις αποξηραμένες καλοκαιρινές ορτανσίες, που κρατούν ακόμη το χρώμα τους και σε μια ακόμη λατρεμένη φωτογραφία των παιδιών μας. Η στιγμή απαθανατίστηκε χρόνια πριν, στην μαγική χώρα των παραμυθιών σε ένα ταξίδι στον παππού και στην γιαγιά μας στη Γερμανία. 

Κάθονται πάνω σε ένα γιγάντιο μανιτάρι και στα αποκαμωμένα πρόσωπα τους κρυμμένη η ευτυχία και στα μάτια τους όλη η μαγεία των παραμυθιών που ήξεραν και ξαφνικά τα ζούσαν! Απίθανη αίσθηση, εκείνο το ταξίδι...Χαράχτηκε!

...κι έτσι απλά τα απογεύματα της Κυριακής που είμαστε επιτέλους σπίτι...λίγο πριν μπούμε πια σε ρυθμούς μιας νέα εβδομάδας. Λίγο πριν μετατραπούμε σε πιεστικοί γονείς και αγχωτικοί σύντροφοι...ανάβουμε τα κεριά...κι όλα λίγο σαν να αλλάζουν. Ένα σπιτικό κέικ μήλου με κανέλα, με γεύση Χειμώνα που λέει κι ο Γιώργος. 

Ένα ζεστό τσάι στο παλιό ξεχασμένο ντελικάτο φλιτζανάκι.  Η καρό κουβέρτα στα πόδια και στιγμές σιωπής με μόνο ήχο το παιχνίδι των παιδιών και το ξεφύλλισμα του περιοδικού...

Και περνούν οι μέρες...και περνά η ζωή. Κι είναι μια γλυκιά γλυκιά ζωή...

Να είστε όλοι καλά εκεί έξω. Πάντα ασφαλείς, πάντα ήρεμοι ακόμη κι όταν όλα πάνε απίθανα στραβά. Λίγο χρόνο, λίγο χρώμα, λίγη μυρωδιά από την χαμένη ασφάλεια της παιδικής μας ηλικίας...με εκείνη την απίθανη αίσθηση όταν η ξυλόσομπα άναβε για πρώτη φορά, μέσα στον Οκτώβρη και το σώμα από μόνο του κουλουριάζεται κάτω από μια κουβέρτα κι είναι σαν να ξαναγυρνάς εκεί...σε εκείνη την αίσθηση  της αιώνιας ασφάλειας που το μυαλό δεν θυμάται...μα το σώμα που κρατά τις μνήμες του...ξέρει πάντα πως και που να την βρίσκει.

Καλημέρα αγαπημένοι...Πάντα καλή μέρα.

                                                                                            Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

"Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"

Ετοιμάσαμε από βραδύς τα ρούχα τους. Τσάντες τακτοποιημένες, κασετίνες, μολύβια ξυμένα παρόλο που δεν θα χρησημοποιηθούν. Ο μεγάλος θα είχε επιτέλους καινούρια τσάντα! Την τσάντα του Γυμνασίου. Ήταν απίστευτα περήφανος για αυτή του την τσάντα δώρο της γιαγιάς του, όπως και η προηγούμενη του Δημοτικού...

Βγάλαμε ρούχα καθαρά.Τα διάλεξαν με προσοχή.Ο μικρός μια μπλούζα με μεγάλο κόμικ φανταχτερή, γεμάτη χρώματα. Ο μεγάλος μαι γκρί σοβαρή μπλούζα και μια καρό βερμούδα. Πρώτη μέρα στο σχολείο.

Όλα ήταν πια έτοιμα ακουμπισμένα πάνω στις καρέκλες τους... περιμένοντας τη μεγάλη μέρα! Περνώντας μετά από λίγο είδα πως ο Άγγελος είχε ακουμπήσει πάνω στα ρούχα τα γυαλιά ηλίου κι ένα καπέλο που αγαπά...Ο μικρός μου τζαζίστας θα πήγαινε πρώτη μέρα στο Μουσικό Γυμνάσιο φορώντας καβουράκι...Το λάτρεψα και τον θαύμασα για την τόλμη του!

Ήταν μια όμορφη μέρα...και πέρασε και η αγωνία για το μικρό μας Γυμνασιόπαιδο μετριάστηκε και μπήκαμε σε ρυθμούς. Μπροστά του όλα νέα. Νέο σχολείο, νέοι συμμαθητές, νέοι χώροι, νέο σύστημα, νέοι καθηγητές. Ένας νέος κόσμος που τον κοίταζε από μακριά με δέος κι ενθουσιασμό και φαινόταν τίποτε να μην τον ακουμπά. Κανένα ξάφνιασμα παρά μόνο αυτό του ενθουσιασμού. 

Το θυμάμαι καλά αυτό το ξάφνιασμα. Θυμάμαι την τρελή χαρά που είχα τότε κι εγώ κοριτσάκι.Θυμάμαι πως στεκόμουν στον καθρέφτη και κοίταζα ώρες την υπέροχη μεγαλήστικη πια τσάντα μου, έναν γαλάζιο σάκο που κρατούσα στον ώμο, με το ένα χέρι μου, με μια "και καλά ανεσούλα"  κι όχι την βαρετή παιδική τσάντα του Δημοτικού. Θυμάμαι πως έκλεινα τα μάτια μου το βράδυ και ψιθύριζα στον εαυτό μου "θα είσαι γυμνασιοκόριτσο" κι αυτή τη λέξη τη λάτρευα και την έλεγα χίλιες φορές. "Γυμνασιοκόριτσο", "Γυμνασιοκόριτσο". 

Ένιωθα φόβο και περηφάνια μαζί κι όταν τον κοίταζα σιωπηλό και απόμακρο, ήξερα ακριβώς πως νιώθει.

Άρχισε το σχολείο κι υπήρχε ενθουσιασμός για ότι ήταν νέο...κι ήταν όλα νέα! Ο ενθουσιασμός του μεταδοτικός. Μιλούσε συνέχεια για τα μουσικά όργανα και τους καθηγητές, για τις καταπληκτικές αίθουσες διδασκαλίες, για τα ντουλαπάκια, για το φαγητό και το κυλικείο και το μεγάλο σχολείο...και την χορωδία και τις ορχήστρες και άλλα απίθανα πράγματα...και μετά από δύο εβδομάδες...κατέρρευσε.

Γυρνώντας, έπεσε με φόρα στον καναπέ και δήλωσε με απόγνωση, πως περνά φριχτά γιατί είναι μόνος του. Του λείπουν οι φίλοι του, του λείπουν οι συμμαθητές του...Μας είπε πως δεν μπορεί να κάνει νέους φίλους και όταν τον ρώτησα γιατί,  μου απάντησε πως ...δεν ήξερε να κάνει φίλους!

Εντυπωσιάστηκα...

Ένα απίθανα κοινωνικό παιδί, που ποτέ δεν έμεινε έξω από παρέες ξαφνικά δεν ήξερε να ενσωματωθεί. Του είπα πως δεν είχε ποτέ πρόβλημα στο να κάνει νέες γνωριμίες και νέες σχέσεις. Με κοίταξε παραξενεμένος. "Δεν είχες πάντα φίλους, όμως έκανες πάντα φίλους."

"Πως έκανα;" Με ρώτησε. "Τους ρωτούσες αν ήθελαν να παίξετε και μετά γνωριζόσασταν.Τώρα γιατί είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό;"

Με κοίταζε σιωπηλά...κι ήξερα. Ήξερα πως είχε ακουμπήσει την αόρατη γραμμή που χωρίζει τον αθώο παιδικό του κόσμο με τον κόσμο των "μεγάλων"... "Γιατί ντρέπομαι", είπε!

Ναι! Αυτό που ήταν τόσο εύκολο για εκείνον όταν πήγε 21 μηνών στον στον παιδικό σταθμό και αργότερα μικρούλης στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό, ξαφνικά γίνεται περίπλοκο καθώς μεγαλώνει. 

Κάτι που ήταν τόσο αυθόρμητο σχεδόν πηγαίο τότε που πιτσιρικάκι και φώναζε "παιδάκι παιδάκι, θέλεις να παίξουμε;" τότε που απλά ρωτούσε "πως σε λένε;" χωρίς να ντρέπεται, τότε που προσκαλούσε "θέλεις να γίνεις φίλος μου;" χωρίς να σκεφτεί ποτέ πως μπορεί να πάρει μια αρνητική απάντηση...Άλλωστε ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να παίξει μαζί του ή να γίνει φίλος του;

Ήταν ο ίδιος ανθρωπάκος...που έβγαινε με βήματα διστακτικά από την παιδική κι έμπαινε το ίδιο διστακτικά στην εφηβική ηλικία...Ένα ακόμη αναπτυξιακό στάδιο...ένα ακόμη άγνωστο κι υπέροχο ταξίδι μαζί του!

Μιλήσαμε. Τι σημαίνει ντροπή; Τι σημαίνει φόβος; Πως κάνουν γνωριμίες οι μεγάλοι;

Ήταν εντυπωσιακό το ότι αντιλήφθηκα πόσο πιο δύσκολα και με πόσες περισσότερες αναστολές πλησιάζουμε νέους ανθρώπους και κάνουμε νέες σχέσεις εμείς οι ενήλικες. Πόσο απλά θα ήταν αν εξακολουθούσαμε να ρωτάμε "πως σε λένε" και "θα ήθελες να γίνουμε φίλοι;" 

Μετά από αυτές τις συζητήσεις, κάθε μέρα ήταν καλύτερη. Γνώρισε παιδιά, έκανε τις επιλογές του κι άρχισε σιγά σιγά να χτίζει μια νέα σχέση...Αργά και σταδιακά. Με κόπο. Πως λέμε το σωστό, πως κάνουμε σχέσεις χωρίς να παίζουμε μπάλα ή τάπες στα διαλείμματα; Πως κάνουμε νέες σχέσεις χωρίς να παίζουμε με αυτοκινητάκια και δίχως να τρέχουμε παίζοντας κυνηγητό στο προαύλιο; Κάνοντας μόνο βαρετές βόλτες πάνω κάτω και μιλώντας; Πως να βρεθεί κάτι κοινό, αν ξέρεις να προσεγγίζεις μόνο ως παιδί; 

Ήταν δύσκολο. Πήρε μαζί του κόμικ, πήρε μαζί του τη μπάλα, πήρε μαζί του τη ρακέτα του...προσπάθησε σκληρά...κι άλλαξε πολύ γρήγορα και το συναίσθημα της μοναξιάς μετατράπηκε και πάλι σε ενθουσιασμό! Άρχισε να επενδύει...και ξαφνικά μια μέρα πριν...η "επένδυση" χάνεται. Ο νέος φίλος αλλάζει σχολείο!

Μας είπε με  θυμό, πως προσπάθησε να τον μεταπείσει.Να τον κάνει να μείνει...μα εκείνος έφυγε. "Τώρα πρέπει να βρω πάλι άλλον φίλο." Μας είπε με απογοήτευση.

"Τώρα ξέρεις πως"...του είπα.

Με κοίταξε για  λίγο με απογοήτευση κι ύστερα σηκώθηκε απότομα για να βάλει μια τρικλοποδιά στον αδερφό του που μόλις περνούσε. Πλακώθηκαν για λίγο στα πατώματα και μετά το παιχνίδι μετατράπηκε σε κανονικό καυγά που έληξε με κοπανήματα και φωνές "άι παράτα με!"

Λίγη ώρα μετά τους βρήκα να παίζουν αμέριμνοι με τα star wars ανθρωπάκια τους κάνοντας γαλαξιακές μάχες και νικώντας μαζί τους εχθρούς.

we love minions

Πόσο πελώριος είναι ο παιδικός κόσμος. Πόσο απίθανα απλός. Πόσο μαγευτικά καθαρός. Οι λέξεις δεν εννοούν, μόνο λένε. Τα συναισθήματα δεν μπερδεύουν, μόνο παρακινούν. Οι πράξεις δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, παρά μόνο παρορμήσεις. 

Πόνεσα με τη συνειδητοποίηση. Με την πραγματικότητα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλοι καθημερινά. Με τις συστολές που δεν μας αφήνουν να μπούμε σε νέες γνωριμίες, σε νέες περιπέτειες. Με το φόβο, τις ανασφάλειες, την εσωστρέφεια, που μεταφράζονται απλά σε ντροπή. 

Κι αναρωτιέμαι πόσους ανθρώπους αφήσαμε να προσπεράσουν, πόσες ευκαιρίες αφήσαμε να χαθούν από φόβο κι ανασφάλειες...κι όταν βρισκόμαστε μόνοι με τον εαυτό μας ξέρουμε πως μπορεί να λέμε "ντρέπομαι"...μα τελικά είναι κάτι πολύ περισσότερο από ντροπή...

Κάτι που αν δεν φροντιστεί σωστά στην ηλικία που πρέπει, θα μετατραπεί σε κάτι πολύ χειρότερο... Σε μια αδυναμία πελώρια. 

Ο κόσμος των μεγάλων είναι τόσο πολύπλοκος και δεν υπάρχει ήπιος τρόπος να μπεις σε αυτόν.

Απλά μπαίνεις...και στα δύσκολα στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και ρωτάς  στο νέο σου εαυτό, "Πως σε λένε; Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"...κι εύχεσαι να πει "ναι" και να μην σε εγκαταλείψει...

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, παρά μόνο μέσα από εμάς... Ευτυχώς που ξέρουμε ακόμη να κάνουμε νέους φίλους...Ευτυχώς που η ντροπή, οι ανασφάλειες κι οι συστολές, δεν μας κρατούν μακριά από εκείνο το πιτσιρίκι που ζει ακόμη μέσα μας και χωρίς να νοιάζεται για το "όχι" συχνά πυκνά ρωτάει παράτολμα..."Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"

Ρωτήστε λοιπόν άφοβα κι αν κάποιος σας πει όχι...συνεχίστε  ρωτώντας τον επόμενο. Ευτυχώς η ζωή δίνει αμέτρητες ευκαιρίες κι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι δίπλα μας...αρκεί να μπορείς να κάνεις χωρίς ντροπή μια απλή ερώτηση...εσύ τι λες, θέλεις να γίνουμε φίλοι;

Καλημέρα  αγαπημένοι! Καλό Σαββατοκύριακο. 

                                                                                     Κατερίνα

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Αφέσου...

Οι μικροί λευκοί Ζεφύρανθοι άνθισαν και πάλι...Σημάδι πως ήρθε Φθινόπωρο.

Τις όμορφες ηλιοφώτιστες μέρες η αυλή ακόμη μας καλοδέχεται και τα Σαββατοκύριακα τρώμε έξω  στον μεσημεριανό ήλιο της, 

ενώ τα παιδιά ακόμη παίζουν έξω 

και στήνουν μάχες  παντού πάνω στις πευκοβελόνες και στα πεσμένα φύλλα που  σιγά σιγά την στολίζουν.

Δεν ήμουν έτοιμη για αυτό το Φθινόπωρο...μα ήρθε. Ήρθε κι είναι όμορφο. Το μυαλό μου γεμάτο ιδέες, γεμάτο σχέδια και προγράμματα. Χάνω την μπάλα, την ξαναβρίσκω , την ξαναχάνω. Μπερδεύομαι, ισιώνω, ξαναμπερδεύομαι. Ένα κομμάτι μέσα μου ενθουσιάζεται με όλη αυτή τη δράση, άλλο κομμάτι θέλει να απομονωθεί και να χαθεί από όλα. Τόσοι άνθρωποι γύρω μου.Τόσοι πολλοί άνθρωποι. Κοιταζόμαστε, νιώθουμε, χανόμαστε, βρισκόμαστε. Κάτι μας συνδέει. Κάτι μας φέρνει κοντά. Η ενέργεια της ζωής...τα αχαρτογράφητα ακόμη σχέδια της για εμάς!

Τρομάζω με κάθε νέο ταξίδι, μα αφήνομαι κι ακολουθώ και μπαίνω στη δράση. 

Ο μόνιμος καθημερινός πονοκέφαλος περνά μόνο την ώρα που τρέχω. Εκεί που δεν χωρά σκέψη γιατί το σώμα μοχθεί. Εκεί μόνο δεν πονά το κεφάλι, όταν πονά το σώμα όλο, από την προσπάθεια.

Κυριακή απόγευμα πια και η μέρα σχεδόν έφυγε. Τα παιδιά σε φίλους, δεν πρόλαβα να τα δω καθόλου όλο το Σαββατοκύριακο, γιατί ήμουν σε  ένα υπέροχο αλλά πολύωρο σεμινάριο. Γύρισα σπίτι κι είπα στο αγόρι "πήγαινε με κάπου να ξεκουραστούν τα μάτια μου. Να απλώσει το βλέμμα." 

Ανεβήκαμε στο δρόμο για το Λιβάδι. Μόνοι μας όπως παλιά και το βλέμμα άπλωσε στις πλαγιές που ήταν κατάφυτες και λιλά από τις μυρωδάτες άγριες έρρικες.

Βουητό από μελίσσια 

ένα απαλός, καθαρός, ζεστός νοτιάς στις πλαγιές.

Απέναντι ο απογευματινός ήλιος, χρυσός να χάνεται πίσω από τη θάλασσα κι η μυρωδιά μελιού παντού στο σιωπηλό βουνό.

Μαζέψαμε έρρικες για τα βάζα και φασκόμηλο για τα Χειμωνιάτικα βράδια και πανέμορφα στριφογυριστά κλαδιά από πουρνάρια για τις γλάστρες και την φθινοπωρινή μας διακόσμηση.

Το σπίτι γέμισε μικρά λιλά ανθάκια...Πόση ταπεινή κι άγρια η ντροπαλή ομορφιά τους, με τα μικρά λουλούδια να κοιτούν τη γη, χωρίς να γνωρίζουν πόσο όμορφα είναι...

Το πρωί της Δευτέρας ο ήλιος κατακόκκινος, φωτεινός γεμάτος ένταση, μπήκε από τα παράθυρα. 

Το πρωινό των παιδιών λίγο πριν φύγουν για το σχολείο, είχε αυτό το χρώμα!

"Αν είναι η Δευτέρες να έχουν τέτοιο χρώμα θα μπορέσω να τις αγαπήσω" σκέφτηκα...και ξύπνησε μέσα μου ένας έρωτας. 

Ο έρωτας για μια Δευτέρα κόκκινη και χρυσή με μια απίθανη λαμπερή θαμπάδα...

Αυτή η εβδομάδα  που σήμερα κλείνει ήταν από τις πιο δύσκολες, από τις δυνατές. Γεμάτη ξεκινήματα, γεμάτη λάθη, παρεξηγήσεις, λόγια, συναντήσεις πρωινές, απογευματινές, βραδυνές. Νέες ομάδες, παλιές ομάδες, δάκρυα και απίθανα γέλια και αγκαλιές σφιχτές τόσο σφιχτές που πονά το κάθε κόκαλο, μα μένεις άδειος σαν φύγουν. 

Γεμάτη ενέργεια από χέρια που επουλώνουν πληγές και καθαρότητα και τελικά φροντίδα. Γεμάτη εκπλήξεις. Άκουσα λόγια εμπνευσμένα, γενναιόδωρα και κατάλαβα πως είμαι στο σωστό δρόμο έστω κι αν καμιά φορά τον χάνω. Ένιωσα συναισθήματα που ήταν σαν κουβάρια, να ξετυλίγονται απαλά και μια εσωτερική πίεση να λειαίνει, να παύει και να μπαίνει στη σωστή της διάσταση...
Τα παιδιά μου, ο αγαπημένος, οι άνθρωποι γύρω μου...Όλοι αυτοί οι άλλοτε γενναιόδωροι κι άλλοτε σκληροί άνθρωποι. Όλοι εμείς...Τι πολύβουη, γεμάτη ζωή, σαν το μελίσσι στο σιωπηλό βουνό.

Όλο αυτό που ζεις την ώρα που το ζεις και νομίζεις πως είναι ο κόσμος όλος... είναι απλά σημαντικό για εκείνη τη στιγμή όχι για όλες. Απομόνωσε το!

Και την ώρα τη δύσκολη που το φως χάνεται...μια αχτίδα θα καταφέρει να τρυπώσει από κάπου. Θα γίνει τότε μια μικρή αντανάκλαση μαγική κι η εξωστρακισμένη αχτίδα θα πέσει στα κλειστά σου μάτια...Θα  σε υποχρεώσει να τα ανοίξεις. 

Έτσι απλά...μια δύναμη μαγική, μια ενέργεια καθαρή, θα σε προστάξει..."άνοιξε τα μάτια" και τότε...τι μαγεία, τι φως καθαρό, μέσα στο σκοτεινό απογευματινό δωμάτιο.

Την ώρα εκείνη την απογευματινή που όλα σκοτεινιάζουν...αφέσου. Αφέσου στη δύναμη που θα σε υποχρεώσει να ανοίξεις τα μάτια σε εκείνο το σπάνιο, το τελευταίο φως... Αφέσου κι έχε εμπιστοσύνη!

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό Φθινόπωρο.
                                                                                      Κατερίνα

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Μικρούλα...

Πόσα όνειρα είχαν για εσένα...Σε φρόντιζαν, σε κοίταζαν  με λατρεία, σε αγαπούσαν. Μπήκαν σε μια βάρκα για εσένα για να τραβήξουν σε άλλη γη καλύτερη. Κάπου που δεν θα πεινάς, δεν θα πονάς και δεν θα φοβάσαι...Για εσένα. Εσύ τους οδηγούσες. Εσύ τους έδινες δύναμη. Η ανάγκη τους  να σου προσφέρουν την ασφάλεια. Ο πόθος τους να σου χαρίσουν ευτυχία...

Το ταξίδι μεγάλο στεριές βουνά και θάλασσα. Τα νερά γαλάζια και φωτεινά...η θάλασσα γεμάτη όνειρα κι η στεριά δίπλα. Τόσο κοντά! 

Σε εκείνα τα γαλάζια νερά τους είδες να  γλιστρούν μακριά. Σε εκείνα τα γαλάζια νερά έχασες για πάντα την σφιχτή αγκαλιά τους. Σε εκείνα τα γαλάζια νερά χάθηκε η μυρωδιά του κόρφου της, τα μαλακά της χέρια και τα μαλλιά της που σου χάιδευαν το πρόσωπο, σαν σε φιλούσε. 

Σε εκείνα τα γαλάζια νερά έχασαν την ευκαιρία να σε δουν να ανθίζεις και το ταξίδι τέλειωσε για εκείνους...

Σε εκείνα τα γαλάζια νερά έσβησε για σένα η λέξη μαμά, η μικρή αδύναμη αδερφούλα σου, που δεν δεις ποτέ να μεγαλώνει. Εκεί στα γαλάζια νερά,  έσβησε το παρελθόν, έσβησαν οι ρίζες σου!

Ήσουν η κόρη, η εγγονή, η αδερφή...μα τώρα πια δεν είσαι κανενός κόρη, εγγονή, αδερφή.
Πως σε λένε;  Δεν θα μάθεις ποτέ.

Θα έρχονται κάπου κάπου εικόνες μιας άλλης ζωής που δεν θα αναγνωρίζεις. Ένα αχνό γέλιο, μια μυρωδιά, ένα δάκρυ αλμυρό...Τότε που είχες άλλο όνομα κι άλλη πατρίδα!

Θα θυμάσαι το χαμόγελο της να σβήνει στα γαλάζια νερά και θα θυμάσαι το κρύο. Το κλάμα σου, άλλοτε δυνατό σαν απελπισία κι άλλοτε βουβό, σαν θρήνος. Θα θυμάσαι την κούραση.Τα δάκρυα σου που αλμυρά μπερδεύονταν με τη θάλασσα.Θα θυμάσαι την θάλασσα λαμπερή και γεμάτη φως τα πρωινά και κατάμαυρη με ένα σκοτάδι πηχτό σαν τον ίδιο το θάνατο σαν έπεφτε η νύχτα. Θα θυμάσαι την παγωνιά, το σκοτάδι και το σωσίβιο που σε κρατούσε στη ζωή. Και κάτι άλλο....Τι σε κρατούσε στη ζωή μικρούλα; 

Ποιο όνειρο, ποια ανάγκη έκανε την ψυχή σου να κρατιέται σαν αγρίμι και να γαντζώνει με μανία  τα μικρά τρυφερά σου χέρια στην ζωή! Τι σε έκανε τόσο πολύ να θέλεις να ζήσεις;

Ίσως τα όνειρα τους καθώς έκλειναν τα μάτια τους κοιτώντας για τελευταία φορά τα βρεγμένα κατάμαυρα μαλλιά σου να λάμπουν σε εκείνο τον φωτεινό ήλιο...

Ίσως τα χέρια τους τα παγωμένα που σε άγγιζαν για τελευταία φορά καθώς τους κατάπινε η θάλασσα...Ίσως τα μάτια σου τα μαύρα σαν λαμπερά καρβουνάκια που σάρωναν με αγωνία εκείνο το απέραντο γαλάζιο...μήπως και τους δεις, καθώς τους φώναζες να γυρίσουν. Μήπως και δεν χάθηκαν...μήπως και φανούν για να χωθείς στην τρυφερή αγκαλιά τους... 

Τι σε κράτησε στη ζωή αυτή μικρούλα, αν όχι η ευχή τους κι ένα όνειρο μεγάλο και φωτεινό...

Καλώς ήρθες στη χώρα μου κοριτσάκι. Μικρό γενναίο πλάσμα... 

Μικρούλα...τόσο μικρούλα!

                                                                                            Κατερίνα

Με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο.

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

September Blues...

Με κράτησαν σιωπηλή ο θυμός και μετά η απογοήτευση...Πάντα γράφω πως όταν κάτι είναι ζεστό αποφεύγω να το ακουμπάω, ως θέμα, ως σκέψη ή ως συναίσθημα. Αν έχω την πολυτέλεια του χρόνου την χρησιμοποιώ...οπότε κι αυτό έκανα.  Ο ιντερνετικός χώρος με θυμώνει καιρό τώρα μα τώρα ήρθε και κάτι παραπάνω από θυμός...ήρθε απογοήτευση, ήρθε αηδία, ήρθε ψέμα, ήρθε κοροιδία. Τι κάνω, γιατί το κάνω, που είμαι εγώ μέσα σε όλο αυτό...Ποιά είμαι; Τι δουλειά έχω εγώ μέσα σε αυτό το χαώδη κόσμο.Πως έμπλεξα με όλα αυτά τα αρπακτικά;
Έμεινα σιωπηλή. Σιωπηλή και σε απόσταση, πηγαία η ανάγκη.  Θα μπορούσα να μοιραστώ τόσα...Τόσα από αυτό το παράξενο καλοκαίρι. Τι κι αν ο ήλιος ξεθώριασε; Μέσα μου έχει ήλιο...

Μέσα μου φουσκώνουν κύματα.

Μέσα μου φοράω ακόμη τα χρωματιστά καλοκαιρινά χαϊμαλιά, σαν αυτά που φορούσαν οι γιοι μου όλο το καλοκαίρι και δεν τα αποχωρίστηκαν γιατί του τα έφερε η γιαγιά τους

και μέσα μου στέκομαι στην ακροθαλασσιά και κοιτάζω τα παιδιά και τα ανίψια μου να παίζουν βόλεϊ στην άμμο, μικρά και μεγάλα μαζί σε ένα παιχνίδι απίθανου γέλιου και πάθους από όλες τις ηλικίες.

Χαίρομαι τις ανιψιές μου που έγιναν μικρές κυρίες...Όμορφες. Θεέ μου πόσο όμορφες, πόσο φωτεινές. Όλα τα ανίψια μου είναι στα μάτια μου πλάσματα λατρεμένα, που τα  αγάπησα πριν ακόμη γεννηθούν...και η τωρινή τους εικόνα μου φέρνει δάκρυα.

Μέσα μου είμαι ακόμη στο πατρικό να παρακολουθώ τα αγόρια να κάνουν παλαβά και να πειραματίζονται με νέα παιχνίδια  στην αυλή

και παρακολουθώ τη γιαγιά να ξετρελαίνεται με τα καμώματα τους και να προσπαθεί να βγει selfie με τα εγγόνια της κι ακούω τα γαργαριστά τους γέλια!

Μέσα μου είμαι εκεί στο στρωμένο απογευματινό της τραπέζι να περιμένει τις φίλες της και να έχει γεμίσει τον χώρο με μαμαδίστικη ομορφιά και φροντίδα, όπως μόνο εκείνη ξέρει να την χαρίζει.

Μέσα μου είμαι στον Πλαταμώνα στο μπαλκόνι της γιαγιάς Μάχης απέναντι από τη θάλασσα, όπου είναι η παιδική χαρά κάθε γενιάς παιδιών.

Το πρόγραμμα πάντα ίδιο ολόκληρες δεκαετίες. Πρώτα δικό μας και τώρα των παιδιών μας. Μπάνιο, φαγητό, ύπνος μούσι και παιχνίδι, παιχνίδι, παιχνίδι, όλα τα ξαδέρφια μαζί.
Εμείς, τα πρώτα ξαδέρφια στο μπαλκόνι να τσουγκρίζουμε ποτήρια και να κατασπαράζουμε λιχουδιές της θείας Μάχης που πια πήρε προαγωγή σε γιαγιά Μάχη και τα δεύτερα ξαδέρφια να παλεύουν και να χοροπηδούν στους καναπέδες, όλα μαζί...κι ας έχουν να βρεθούν έναν ολόκληρο χρόνο. Όταν βρίσκονται είναι σαν να χώρισαν μόλις χθες!

Μέσα μου είμαι εκεί σε εκείνη τη στιγμή που ο μπαμπάς μου μου χάρισε ένα ροζ μπουμπούκι κι εγώ τον μάλωσα..."γιατί το έκοψες ρε μπαμπά! Δεν το λυπήθηκες;" κι εκείνος με κοίταζε με το χέρι απλωμένο...Μέσα μου είμαι σε εκείνη την στιγμή και την αλλάζω και του λέω "είναι πανέμορφο σ' ευχαριστώ" και πέφτω στην αγκαλιά του...

Μέσα μου είμαι εκεί κι είμαστε όλοι εκεί. Στην αυλή του πατρικού κι αν λέμε  αντίο το λέμε για λίγο. Ως την άλλη εβδομάδα, ως τον άλλο μήνα...όχι ως τον άλλο χρόνο γιατί κάθε φορά η σκέψη μου γεμίζει φόβους για όλα όσα νομίζω πως δεν προλάβαμε να πούμε και να κάνουμε...θα έχουμε άλλον ένα χρόνο;
Μέσα μου...το καλοκαίρι αρχίζει...όμως είναι ψέμα...Κρατήθηκα μακριά από όλα αυτά και το καλοκαίρι τελειώνει! Μαζί του έφυγαν όλοι οι αγαπημένοι...Μπαμπάς, μαμά κι αδερφή κι ανίψια και ξαδέρφια. Όλοι είναι πια μακριά.
Ο καθένας στη ζωή του, ξαναγυρίσαμε όλοι στο μικρό μας μονοπάτι...στραβό, ίσιο, ανηφορικό, εύκολο, δύσκολο...άγνωστο!
Μπήκα λοιπόν στο kapaworld μετά από όλη αυτή τη σιωπή....και βρήκα όλους εσάς. Γιατί ενώ εγώ σιωπούσα εσείς ήσασταν εδώ! Εδώ στο μικρό κήπο...στην χώρα των ΚαΠα.
Και συγκινήθηκα για την πίστη σας και την προσήλωση και τις επισκέψεις και τα μηνύματα, που δεν ενθάρρυναν να γράψω, δεν πίεζαν, δεν ρωτούσαν που είμαι και γιατί χάθηκα.Τα μηνύματα έλεγαν ... "είμαι εδώ". Ναι!Ο ιντερνετικός χώρος  έχει πολύ ψέμα...μα έχει κι εσάς. Κι εσείς είστε η αλήθεια μας...

Είμαι κι εγώ εδώ λοιπόν αγαπημένοι....
Με τις σκέψεις και τα σχέδια. Με την ελπίδα...
Θα είναι διαφορετική η φετινή χρονιά. Αλλιώτικη. Για όλους και για πολλούς από εσάς το ξέρω.
Θα είμαστε μαζί όμως...Μαζί όπως είμαστε τρία χρόνια τώρα.
Κι αν έχω τις μαύρες μου δώστε μου χρόνο...με έπιασε η θλίψη του Σεπτέμβρη. Θα το ξεπεράσω...μα μου είναι ακόμη δύσκολο να βγάλω την σαγιονάρα όχι από το πόδι...μα από το μυαλό!

Τι κρατάω από αυτό το παράξενο Καλοκαίρι το γεμάτο πνευματικότητα, και συναισθήματα βουτηγμένα σε σκοτάδι και φως.
Αυτή την εικόνα! Αυτός είναι ο κόσμος μου... αγαπημένοι. Αυτή η φωτογραφία τον αντικατοπτρίζει.

Αυτή η πελώρια στιγμή...τραβηγμένη από το χέρι της αγαπημένης μου Φανούλας, που έχουμε μοιραστεί απίθανα συναισθήματα μαζί κι έτυχε να βρεθούμε την μοναδική αυτή στιγμή, εκεί στην μικρή πλατεία στο Καζαβίτι, για να  μου κάνει αυτό το δώρο αποτυπώνοντας αυτή την εικόνα, που μου φέρνει δάκρυα απέραντης χαράς και θλίψης μαζί! Η οικογένεια μου....

Σας αφήνω με ένα τραγούδι αγαπημένο. Chris de Burgh, της γενιάς μου. Μέσα του κρύβει Φθινόπωρο και αντίο. Μέσα του κρύβει την θλίψη ενός μοναχικού ουρανού και την υπόσχεση, πως κάποιος θα είναι για πάντα εκεί να σε περιμένει. Πάντα και για πάντα αγαπημένοι, ας είμαστε όλοι τόσο τυχεροί να έχουμε κάποιον να μας περιμένει και κάποιον να περιμένουμε...Πάντα και για πάντα!
Σας ευχαριστούμε που μας περιμένατε...