Τελικά ήρθε...

Εντάξει...όσο κι αν το αρνούμαι...ήρθε το Φθινόπωρο. Αυτή την εβδομάδα το καταλάβαμε πια, όταν ξυπνούσαμε το πρωί και ο ουρανός ήταν έτσι φορτωμένος...

Βγάλαμε πάλι από τις ντουλάπες τα ζεστά ρούχα, γεμίσαμε τα συρτάρια με τις λεβάντες που μας έδωσε η νονά του Γιώργου και ο Πα τις έκανε μικρά τέλεια ματσάκια.

Άνθισαν και οι μελαγχολικοί μου Ζεφύρανθοι... στις τελευταίες αναλαμπές του ήλιου

και...κάναμε και την πρώτη κολοκυθόσουπα της χρονιάς! Ε αυτό πια είναι τελείωσαν τα ψέματα! Ήρθε!

Μαζί του ήρθαν κι άλλα, σαν το δεματάκι που ήρθε από το Κρινιώ μου που είχε μέσα διάφορα, μαγικά σαν εκείνη. Τι υπέροχη έκπληξη!!! Με ξετρέλανες πάλι.
Μια μικρή παραμυθένια οικολογική τσάντα, από αυτές που αγαπώ και την παρήγγειλε από την εμπνευσμένη Τατιάνα και το Ψαλίδι και Κορδέλα της... Τέλεια!!!!

Έχω κι ένα ταξιδιάρικο καραβάκι που το λένε KaPaworld,  δίπλα με μια αιώνια σπείρα. Ένα κοχύλι που συμβολίζει την αιωνιότητα...

Μόνο από εκείνη!Την λατρεμένη μου...

...και σαν να μην έφταναν όλα αυτά να κι άλλο δέμα...

Ήρθε πακέτο έκπληξη που το έφερε η αδερφή που ήταν μέρος της σκευωρίας.Η σκευωρία της χαράς λέω εγώ! Το τρελό Σοφάκι...η ξαδέρφη του ξαδέρφου που λέμε και γελάμε για ευχές έστειλε στους Κύκλους Ζωής αυτά, με ευχές για καλό ξεκίνημα.

Έναν σκασμό τσάγια, μυρωμένα, με γεύσεις φρούτων, με αρώματα, με χρώματα, κι ένα πανέμορφο κουτί για να μπουν μέσα... Όλα από το Μπαχαράδικο που αγαπάμε! Αγαπάμε μπαχαράδικο ναι πολύ! Και Σοφάκι αγαπάμε ναι πολύ! Οι Κύκλοι Ζωής εφοδιάστηκαν λοιπόν με κάθε λογής ροφήματα για το Χειμώνα...θα γίνει μακελειό!!!

Τι άνθρωποι υπάρχουν τριγύρω...μόνο να σηκώσεις το κεφάλι. Έχουν τόσα να δώσουν και να πουν και να μοιραστούν.Τους ευχαριστώ όλους. Νιώθω απέραντη συγκίνηση με κάτι τέτοιες απίθανες χειρονομίες. Με σκέψεις που γίνονται μοίρασμα και λόγια...Σας ευχαριστώ για αυτά τα υπέροχα λόγια!

Και βέβαια μιας και μιλάμε για δώρα να κι άλλο ένα.Το Σαββατοκύριακο τα ξαδέρφια μας, μας έστειλαν την ανιψιά μας για να μείνει μαζί μας! Τι τέλειο Σαββατοκύριακο ήταν αυτό με την μικρή στο σπίτι! Ένιωσα πως είχα επιτέλους μια διαφορετική παρέα, ροζ φουξ που με ακολουθούσε κατά πόδας.
"Τι φόρεσες. Πως χτενίστηκες, τι κοκαλάκια έχεις, μήπως να βάλω κι εγώ λίγο lip gloss στα χείλη μου;" Μια γλύκα. Άσε που τους έβαλε και τους δυο σε σειρά. Έπαιζαν με απόλυτη ηρεμία επιτραπέζια ή lego και δεν ακούστηκαν φωνές και ουρλιαχτά παρά μόνο κάτι χαριτωμένες κοριτσίστικες τσιρίδες.

Επιτέλους κάποιος μέσα στο σπίτι έκανε τις ίδιες παρατηρήσεις με εμένα..."Άσε κάτω τη μπάλα έχει λάσπες θα γίνεις  χάλια, φάε πρώτα και μετά μίλα, μην φωνάζεις σε ακούμε ..." Τα κανονικά δηλαδή!
Τα αγόρια ηρέμησαν για λίγο και μετά πήγαμε όλοι μαζί στην εκδήλωση της  iWog και μεταμορφώθηκε κι εκείνη σε αγοροκόριτσο....τόσο κράτησε η κοριτσίστικη της αύρα!

Ανέβηκε στον τοίχο αναρρίχησης, κρεμάστηκε από τα σχοινιά μαζί με τα αγόρια...όλα τα παλαβά τα έκανε...

και μετά την πήγα να κάνει ζωγραφιά στο πρόσωπο....μεράκι το είχα αυτό!

Ήταν μια υπέροχη περιπετειώδης ημέρα.
Με πολύ γέλιο, πολύ φαγητό και πολύ παρέα, αφού ήμασταν όλο το γνωστό παιδομάνι με τους γονείς φίλους. 

Εκεί ανάμεσα στους πάγκους λοιπόν είδα και το Μαράκι μια φίλη που πέρσι μάθαινε να ράβει και φέτος φτιάχνει αυτά τα απίστευτα!

Αν έχει ο άνθρωπος μεράκι και ταλέντο κάνει θαύματα. Πάει και τελείωσε!!!
Αν θέλετε να κάνετε κάποιο παιδικό δωράκι σε μπλουζάκι, τσαντούλα, ή οτιδήποτε άλλο, με σχέδιο που σας αρέσει επικοινωνήστε μαζί της εδώ "mdagkli@gmail.com".

Κι έτσι μπήκαμε σε μια νέα εποχή. Με τα κρύα πρωινά, με τους μοναχικούς πρωινούς καφέδες στη δουλειά, δίπλα στο παράθυρο, με τον χλωμό ήλιο να μου κλείνει το μάτι καθώς κάνω την προετοιμασία των ομάδων, σε απόλυτη πολύτιμη σιωπή.

Με αυτή την εικόνα σας στέλνω την καλημέρα μου, με τον πρωινό μου καφέ στο τέλειο κορμό που κουβάλησαμε από την λατρμένη μας Λευκάδα και τον έκανα τραπεζάκι!
Στέλνω επίσης, όλη μου την αγάπη στην ξαδέρφη μου την Άννα, που μου χάρισε την αστερένια κόρη της για ένα τέλειο Σαββατοκύριακο.Την Άννα μου, που για ακόμη μια φορά χρειάζεται όλη την θετική μας ενέργεια μιας κι είναι στο νοσοκομείο.
Και ακόμη  θετική ενέργεια, για έναν άλλο άνθρωπο, που θαυμάζω απεριόριστα και δίνει μια αγωνιώδη μάχη για τη ζωή του...Εύχομαι να γίνεις γρήγορα καλά κύριε  Στέλιο...Αγαπημένε μας κύριε Στέλιο!

Καλημέρα αγαπημένοι. Με μια ημέρα για κάποιους δώρο και για κάποιους φορτίο...Μα μια ημέρα ακόμη, δική μας. Δική μας αγαπημένοι! Καλό Φθινόπωρο...
                                                                                                         Κατερίνα

Δύο πανεύκολες ξύλινες κατασκευές.

Αποφάσισα λοιπόν ο χώρος που δουλεύω, ο χώρος όπου δημιουργήθηκαν οι "Κύκλοι Ζωής", να είναι όσο πιο απλός κι εναλλακτικός γίνεται. Οπότε ήταν ευκαιρία να φτιάξω μικρές κατασκευές, που να καλύπτουν τις ανάγκες με το λιγότερο δυνατό κόστος. Άρχισα να ψάχνω, να σκαλίζω τα βιβλία κατασκευών και να ξεπατικώνω ιδέες.

Και να λοιπόν δυο πανεύκολες κι εξαιρετικά φθηνές κατασκευές. Χρειαζόμουν μια κρεμάστρα...μια κρεμάστρα, μια κρεμάστρα....μουμπλε μούμπλε...(σκέψεις) και κάτι σαν πίνακα  ανακοινώσεων....ξανά αναζήτηση και σκέψη!

Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ξύλο που αγαπώ πολύ και ταιριάζει με την απλότητα του χώρου.
Έτσι λοιπόν αγόρασα σανίδια  και τα έκοψα δίνοντας  τους το σχήμα που ήθελα, ενώνοντας τα με δυο κεντρικά ξύλα σανίδας κομμένα όμως στη μέση για να είναι πιο λεπτά και να μην φαίνονται άσχημα.

Κάρφωμα.

Μετά βάψιμο.

Λευκό, πιο λευκό δεν γίνεται γιατί είχα αποφασίσει να αγοράσω σιδερένια κρεμαστράκια από το Tiger και ήθελα να ξεχωρίζουν...Πιο απλό δεν γίνεται.

Το αποτέλεσμα χαριτωμένο.

Γέμισε χαρά ο τοίχος κι είναι και πολύ λειτουργική γιατί έχει μπόλικο χώρο για να κρεμαστούν πολλά πολλά ζακετοπαλτά και φουλάρια...

Σειρά είχε ο πίνακας ανακοινώσεων...Το πιο απλό πράγμα που έχω κάνει ποτέ.
Σανίδες  κομμένες στο μέγεθος που ήθελα. Απλά τις έβαψα γαλάζιες.Τις στερέωσα στον τοίχο και νατος ο καλλιτεχνικός μου memo board!

Ομορφούλης. Έδωσε πολύ φως σε εκείνη την κολόνα στη μέση του τοίχου!

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά. Πινέλα, μπογιές, ξύλο, κέφι και φτιάχνουμε μικρά θαύματα. Εντάξει μπορεί να είναι μικρά αλλά...είναι δικά μας κι είναι θαύματα!!!
Αυτό το Σαββατοκύριακο τελειώνουμε και το τελευταίο μπαούλο κι έτσι ολοκληρώνονται όλες οι κατασκευαστικές ανάγκες του επαγγελματικού μου χώρου...

Μεγάλη χαρά αγαπημένοι...Μεγάλη χαρά.
Ελπίζω σύντομα να μπορέσω να σας παρουσιάσω και την ιστοσελίδα που είναι υπό κατασκευή, για να γνωρίσετε τους "Κύκλους Ζωής".
Έπεσε πολύ δουλειά, πολύ ξύσιμο, βάψιμο, κάρφωμα και όχι μόνο....

Προς το παρόν βάφουμε το μπαούλο που θα γίνει τρέλα!!! κι ονειρευόμαστε...εγώ τουλάχιστον. Ονειρεύομαι και χαμογελάω στο κενό με τα σχέδια και τις εικόνες που καταστρώνω...και πιστεύω σε αυτές! Σαν να ξύπνησα και να ζω το όνειρο μου...κι ελπίζω να κρατήσει.

Σας στέλνω την αγάπη μου εκεί έξω και τις ευχές μου! Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι....
                                                                                                                   Κατερίνα

Υ.Γ. Ειρήνη με το συγκλονιστικό σου μήνυμα στην προηγούμενη ανάρτηση...Θά' θελα να βρω τα σωστά λόγια. Μα δεν υπάρχουν. Λυπάμαι. Απλά λυπάμαι. Σε ευχαριστώ...για το κουράγιο να το γράψεις και να το μοιραστείς. Καλή δύναμη.

Αερικό...

Οι Καλοκαιρινές ημέρες σβήνουν σιγά σιγά...όχι όμως κι οι αναμνήσεις μας...Είμαστε σχεδόν ακόμη εκεί στην άκρη της θάλασσας, να αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο και να αφουγκραζόμαστε το φλοίσβο.
Όσο κι αν οι ημέρες μίκρυναν, όσο  κι αν δρόσισε κι αν άρχισαν τα σχολεία, κι αν άρχισε το πρόγραμμα μας να τρέχει, όσο κι αν η ζωή κι η καθημερινότητα μας προστάζουν να μπούμε σε καλούπια, σε ρυθμό, σε ρουτίνα...ωστόσο το μυαλό μας...είναι αληταριό που λέει και στο υπέροχο τραγούδι του το "Αερικό" ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. 'Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει..."

Έτσι ο νους μας δραπέτης της καθημερινότητας, είναι ακόμη εκεί. Στην αμμουδιά εκείνη την υπέροχη βραδιά, με τα παιδιά να τρέχουν τριγύρω με τη γιαγιά να τους χαϊδεύει τα μαλλιά και τον παππού να τους δείχνει πως να ψαρεύουν. Κοίταζα τα χέρια του να αγκιστρώνουν το δόλωμα, να πετά με δύναμη το καλάμι, να σωπαίνει κοιτάζοντας το νερό. Κι ήταν τόσο ευτυχισμένες οι στιγμές αυτές. Τόσο ήρεμες. Ήθελα να μείνω εκεί και να τους κοιτάζω όλους, να σκέφτομαι πως πρέπει να χορτάσω αυτές τις στιγμές, να τις γευτώ, να τις κρατήσω για πάντα...μέσα μου πολύτιμες, ασφαλισμένες!

Με την οικογένεια και τις γνωστές φωνές τους να ταράζουν τη σιωπή...Αυτή είναι η πιο τρυφερή ανάμνηση αυτού του καλοκαιριού...Εκείνο το δικό μας δειλινό στη θάλασσα.

Έτσι, αποφασίσαμε να χαιρετίσουμε το φετινό καλοκαίρι. Με ένα ακόμη δειλινό στη θάλασσα. Μόνοι μας. Οι τέσσερις μας. Να τρέχουμε, να παίζουμε γιγάντια τρίλιζα στην άμμο, να κοιτάμε τον ήλιο να χάνεται στον ορίζοντα κι εμείς να κάνουμε μια ευχή!
Ανοίξαμε την ώρα εκείνη το κοκτέιλ που μας χάρισαν στο Συνέδριο στις Ψηφιακές Γειτονιές( ναι το κρατήσαμε για κάτι πολύ ιδιαίτερο)...κι ήπιαμε μια παγωμένη mimoza, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια. Σκέψεις τόσο κοινές, τόσο πελώριες, τόσο πολύτιμες. Ευχές τόσο κοινότυπες...

Να είμαστε εδώ. Καλά. Όλοι.Του χρόνου το Καλοκαίρι να μας βρει γερούς, χαρούμενους, δυνατούς. Μαζί με όλους όσους αγαπάμε. Κι αγαπάμε πολλούς...να μην λείψει κανείς μας, κανείς  τους...κανείς σας!!!

Κι έφυγε...το καλοκαίρι γλίστρησε σαν άμμος από τα χέρια μας κι έμειναν οι μνήμες, οι εικόνες στα μάτια, ο ήχος της θάλασσας και των τζιτζικιών στ 'αυτιά μας και οι μυρωδιές...αυτές οι υπέροχες καλοκαιρινές μυρωδιές. Πρωινή αρμύρα, ψημένο καλαμπόκι, ρίγανη, τηγανητές πιπεριές και πατάτες, καβουρντισμένος καφές...
Αντίο καλοκαίρι. Νιώθω ευγνωμοσύνη, για όσα έφερες...πίκρα, για όσα πήρες. Μα είναι όλα δικά σου! όλα δικά μου...κι αυτά που έφυγαν κι αυτά που έμειναν...

Πρώτη ημέρα του Οκτώβρη. Φθινοπώριασε αγαπημένοι...Καλό Μήνα σε όλα τα  "αληταριά" εκεί έξω...Είμαστε πολλοί!
                                                                                              Κατερίνα

Κλείνοντας Κύκλους...

Είναι μία το βράδυ και μόλις γύρισα από μια βραδινή μου ομάδα. Ήθελα να γράψω κάτι άλλο σήμερα μα δεν πρόλαβα και μου είναι αδύνατο να βρω το κουράγιο να καταθέσω κάτι λιγότερο από αυτό που ένιωσα. Από αυτό που ακόμη νιώθω. Την γλυκιά μελαγχολία του τέλους. Την αίσθηση της λυτρωτικής ελευθερίας που μπορεί να ζήσει κανείς μέσα σε μια ομάδα, είτε ως θεραπευτής, είτε ως θεραπευόμενος. Ένα ντοπάρισμα συναισθημάτων. Μια έκρηξη και μια γαλήνη μετά και μια αίσθηση γλυκιάς κούρασης, σαν όλα τελειώνουν.

Όλα αρχίζουν πάντα με μια προσμονή και μια προετοιμασία.Την ίδια προσμονή κάθε φορά, έστω κι αν έχουν περάσει εκατοντάδες ομάδες...Προσμονή και  προετοιμασία. Ο χώρος είναι έτοιμος. Καθαρός με μια πολύ διαφορετική έννοια. Σχεδόν διάφανος.

Όλα είναι εκεί για να βοηθήσουν, να υποστηρίξουν. Να χαρίσουν ασφάλεια κι ηρεμία. Ο χώρος "στρωμένος", "ασφαλισμένος", έτοιμος να δεχθεί όλους αυτούς που θα έρθουν και θα καταθέσουν τα συναισθήματα τους.

Θα τα αφήσουν ευλαβικά στο κέντρο του Κύκλου. Θα τα εμπιστευτούν με μια αγωνία και μια  αίσθηση αόριστου φόβου κι η ομάδα θα τα απογειώσει...θα τα κάνει δικά της, θα ταξιδέψει με αυτά σε ταξίδια απολαυστικά γεμάτα αισθήσεις και πόνο και χαρά και ατέλειωτο γέλιο και πάλι δάκρυα και πάλι γέλιο κι αγκαλιές...

Κι ύστερα ο Κύκλος κλείνει. Κι ύστερα τελειώνει κάτι και νιώθεις ευλογία που το έζησες. Νιώθεις ευγνωμοσύνη που ήσουν μάρτυρας στο άνοιγμα, στο ταξίδι και στο κλείσιμο ενός Κύκλου...Ενός Θεραπευτικού Κύκλου!

Το απόσταγμα είναι μαγικό...Όλες οι αισθήσεις συμμετέχουν. Νομίζεις πως το βλέπεις μα η αλήθεια είναι πως το απόσταγμα είναι γυμνό στο μάτι...Πέτρες σκληρές και άγριες. "Πάρτες πίσω γιατί δεν τις χρειάζομαι πια" σου λένε...και νιώθεις περηφάνια. Γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο, ένα κλαδί δεντρολίβανο και καυτή γλυκιά σοκολάτα...και λόγια ανείπωτα.

Αίσθηση του "αντέχω, μπορώ, τώρα μπορώ, μπορώ και μόνος μου"! και είναι υπέροχο γιατί το ξέρεις πως είναι έτσι...Μπορεί και μόνος του! Και λέει "αντίο"...και ξέρει καλά,  πως τώρα πια δεν θα είναι ποτέ ξανά "μόνος"!

...και ο Κύκλος κλείνει...Παύουν τα γέλια, σκουπίζονται τα δάκρυα και μένεις μόνος σε ένα χώρο που μαρτυρά πως εκεί έγινε μια μάχη! Ένας αγώνας, μια διαδρομή αγωνιώδης και ταυτόχρονα μαγική...
Ο χώρος το μαρτυρά, το φωνάζει σε κάθε του γωνιά. Στα τσαλακωμένα μαξιλάρια, στα λερωμένα ποτήρια, στα αντικείμενα που είναι ολόγυρα πεταμένα, στα μοναχικά κεριά, στα λερωμένα χαρτομάντιλα...

Κάθεσαι για λίγο και κοιτάς και μνημονεύεις στιγμές λόγια. Χαμογελάς στο κενό και τους ευγνωμονείς που στάθηκαν τόσο γενναίοι απέναντι στους δαίμονες τους. Εύχεσαι πάντα να' ναι ούριος ο άνεμος στα ταξίδια τους γιατί τους αγαπάς....κι ύστερα αρχίζει μια διαδικασία λατρεμένη.

Αρχίζεις να καθαρίζεις το χώρο. Μαζεύεις όλα όσα έμειναν πίσω και βάζεις τα πάντα στη θέση τους. Πλένεις τα μαντήλια, τα ποτήρια, αδειάζεις σακούλες, τακτοποιείς μαξιλάρια, ανοίγεις παράθυρα...Να φύγουν όλα, να πετάξουν στη δροσιά της νύχτας. Και ο χώρος να μείνει σιωπηλός και  φρέσκος. Καθαρός ξανά για το επόμενο συναισθηματικό ταξίδι κάποιων άλλων ανθρώπων...

Κρύβει τόση ευλογία αυτό. Έχω ζήσει πολλούς τέτοιους Κύκλους να κλείνουν κι όσο κι αν κλείνουν μένει πάντα κάτι πίσω. Μια σιωπή μαγική στους τοίχους. Μια αίσθηση πως όλα πια έχουν γραφτεί παντού εκεί γύρω στα δέντρα, στα φύλλα...στον αέρα, στον  κήπο.  Σαν αυτούς τους μαγικούς κήπους που είχαμε στο μυαλό μας, σαν ήμασταν παιδιά...
Στον μαγικό κήπο λοιπόν.
Κάπου εκεί είναι φυλαγμένες οι ιστορίες όλων. Όλων σας...Για Πάντα. Σας ευχαριστώ γενναίοι!

Καλημέρα αγαπημένοι μου. Σας στέλνω την αγάπη μου και ένα τραγούδι για μαγικούς παιδικούς κήπους...Να μπείτε μέσα τους και  να χαθείτε...Χωρίς δισταγμό...

...για να μην έχω αποτύχει...

Που να σε κρύψω αγάπη μου να μην σε βρουν...Να μην σε βρουν τα θεριά. Αυτός ο κόσμος είναι μικρός για να σε κρύψει. Μικρός πολύ ο κόσμος μας...κι εσύ είσαι τόσο ευάλωτος.

Αγάπη μου στη μια γωνιά  έχει πόλεμο και σφάζουν τα παιδιά στο δρόμο. Στην άλλη γωνιά τα παιδιά ζουν σε γκέτο και δεν έχουν νερό και φαγητό. Στην άλλη άκρη τα παιδιά γίνονται πολεμιστές και ανθρώπινες ασπίδες και σε κάποια άλλη γωνιά τα παιδιά πουλιούνται για σκλάβοι και γίνονται βορά στα χέρια αγριανθρώπων. Αγάπη μου, θα σου πω και κάτι ακόμη αδιανόητο. Εδώ δίπλα μας κι όχι πολύ μακριά, μόλις δίπλα μας, παιδιά βασανίζονται με κάθε τρόπο...κάθε μέρα. Βασανίζονται και πεινούν και παραμελούνται και δεν έχουν πρόσβαση στη μόρφωση και κάποια μεγαλώνουν με λάθος αξίες...κι αυτό είναι το ίδιο σοβαρό. Το ίδιο σκληρό. Το ίδιο επικίνδυνο και τρομακτικό. Γιατί το να μεγαλώσει ένα παιδί με λάθος αξίες, δεν είναι μόνο κακοποίηση, είναι παιδί μου πανωλεθρία.
Είναι σαν τις ταινίες υπέρτατης καταστροφής που αγαπάς να βλέπεις και στο τέλος νικάει πάντα ο καλός...Εδώ η υπέρτατη καταστροφή καλέ μου  δεν έρχεται με τα όπλα, μα χρησιμοποιώντας ευάλωτα ανθρώπινα μυαλά...

Που να σε κρύψω αστέρι μου να μην σε βρουν. Σε ποια γωνιά του κόσμου αυτού θα μεγαλώσεις όπως σου αξίζει; Σε ποια γωνιά δεν θα φοβάσαι να γελάς και να είσαι παιδί και εγώ σε ποια γωνιά του κόσμου δεν θα φοβάμαι πως θα σε βρουν...Θα σε βρουν και θα σου κάνουν κακό...
Παιδί μου...
Ποια γωνιά αυτού του κόσμου είναι ασφαλής για τους μικρούς αθώους ανθρώπους σαν κι εσένα; Ποια χώρα μυθική, μαγική....Ποια χαρούμενη χρωματιστή χώρα; Ποια χώρα ξεχασμένη...να μπορούν όλα τα μικρά ανθρωπάκια να ζουν ευτυχισμένα, γελώντας στον πρωινό ήλιο, χορεύοντας στη βροχή, με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι και φτερά στα πόδια, για να τρέχουν και να πετούν και να ονειρεύονται...

Έχεις τόσα σχέδια για τη ζωή καλέ μου...Τόσα σχέδια και για σκέψου αγάπη μου, για σκέψου να μεγαλώσεις να γίνεις υπέροχος, γενναίος όπως ονειρεύεσαι, ψηλός και τολμηρός. Με αξίες κι ιδανικά και πίστη στη ζωή και στους ανθρώπους.
Να αγαπάς και να δίνεις, να παλεύεις για το δίκιο, να προστατεύεις τους αδύναμους και να εμπιστεύεσαι έτσι όπως εσύ μόνο ξέρεις κι ύστερα  κάποιος να σου κάνει κακό...κάποιος να σε πονέσει ανεπανόρθωτα...και να διαγράψει όλη αυτή την πίστη. Αυτή την εμπιστοσύνη.

Τι θα έχει απομείνει στον κόσμο αυτό αγάπη μου, αν όλα όσα πιστεύουμε είναι αδύναμα; Αν δεν μπορούν να νικήσουν το κακό; Τι νόημα έχει αν δεν μπορεί το καλό να θριαμβεύσει;
Τι νόημα έχει παιδί μου αν δεν μπορώ να σε φροντίσω σωστά! Αν δεν μπορώ να σε προστατεύσω, αν δεν μπορώ να σε κρατήσω ασφαλή;
Αν δεν σου μάθω να προστατεύεις τον εαυτό σου από τα αρπακτικά...αν δεν σου μάθω να μην γίνεις εσύ αρπακτικό...Τι νόημα θα έχει αυτός ο κόσμος ψυχή μου αν κάνουμε όλοι λάθος κι εσύ γίνεις αρπακτικό; Αν γίνεις εσύ θηρίο;



"Θηρίο κατασπαράζει καλούς ανθρώπους". Γιώργος 6.

Κανένα...Κανένα νόημα αγόρι μου. Παιδί μου λαμπερό...κανένα νόημα δεν θα έχει ο κόσμος μου...γιατί θα σε έχω προδώσει. Γιατί θα έχω προδώσει εμένα. Γιατί θα  έχω αποτύχει.

Τρέμω για εσένα. Φοβάμαι  τα θεριά και τον άγριο κόσμο μα δεν θα σε κρύψω από αυτόν, καλέ μου. Ούτε θα κρυφτώ...
Είσαι τυχερός όπως λίγα μικρά παιδιά γιατί υπάρχει μια γωνιά στον πλανήτη αυτό που είναι ασφαλής για εσένα. Είναι η αγκαλιά μου κι αυτή είναι η κληρονομιά σου.
Με αυτήν θα κάνεις τον κόσμο να γυρίζει...Με αυτήν αγάπη μου, θα κάνεις τον κόσμο να ημερέψει...
Συνέχισε να ονειρεύεσαι και να γελάς μικρό μου πλάσμα...κι εγώ θα είμαι η ασπίδα σου, ο κυματοθραύστης σου...όσο μπορώ, όσο αντέχω.
Κι ελπίζω όταν θα είσαι έτοιμος να βγεις εκεί έξω μόνος...ο κόσμος αυτός να έχει αλλάξει. Να έχει αλλάξει καλέ μου και να μην είναι πιο δυνατά τα θηρία, ούτε εσύ να χρειαστεί ποτέ να γίνεις θηρίο για να επιβιώσεις στη ζωή...

Να επιλέξεις σωστά και να  γίνεις άνθρωπος καλέ μου κι αυτό απλά να αρκεί για να σε προστατεύσει, από τα θηρία και τα αρπακτικά.
Μ' ακούς; Να γίνεις άνθρωπος...αγόρι μου. Να γίνεις Άνθρωπος...για να μην έχω αποτύχει...
                                                                                                      Κατερίνα

Μην πετάξεις τις παλιές καρέκλες...Μεταμόρφωσε τες...

Αυτό το καλοκαίρι μεταξύ άλλων είχε και πολύ δημιουργία και πολύ δουλειά.Αποφάσισα να φτιάξω τον χώρο που θα δουλεύω κι ήθελα να χρησιμοποιήσω κάποια από τα παλιά  διαλυμένα έπιπλα που έβρισκα πεταμένα κατά καιρούς και τα μάζευα. Στόχος ήταν βέβαια να μειωθεί το κόστος και να  μην πάνε χαμένα τα παλιά αυτά κομμάτια. Άρχισα λοιπόν να τα φτιάχνω ένα ένα και σιγά σιγά σαν ήρθε η ώρα να φτιάξω το δικό μου γραφείο, διαπίστωσα πως ενώ τα χρώματα που μου αρέσουν συνήθως είναι τα παλ με αποκορύφωμα το λευκό όπως τα χρώματα που χρησιμοποίησα φτιάχνοντας το  προσωπικό μου χώρο στο σπίτι...αυτή τη φορά λοιπόν, χωρίς να το πολυκαταλάβω βρέθηκα να δίνω χρώμα.
Το γραφείο μου είναι ακόμη μισοτελειωμένο μα μπαίνοντας κανείς μέσα πέφτει στην κυριολεξία πάνω σε χρώματα. Σκέτο smarties!

Σήμερα λοιπόν θα σας δείξω τις καρέκλες του γραφείου μου. Δεν ήθελα να αγοράσω καρέκλα μεγάλη, μαλακή  και στριφογυριστή. Οι λόγοι προαναφέρθηκαν αλλά ιδιαίτερα οι καρέκλες είναι η τρέλα μου.
Κάθομαι πολλές ώρες στο γραφείο και θέλω όταν γράφω, μια στάση όρθια. Να μην βουλιάζω, να μην με νυστάζει, να μην με ξεκουράζει...Έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω  αυτές τις καρέκλες...Φαίνονται απαίσιες το ξέρω....

Έχω κι άλλη πιο απαράδεκτη. Την πήρα από την ξαδέρφη μου γιατί ήταν σε αυτό το αίσχος και φοβάμαι τώρα που την έφτιαξα μην τη δει και την θέλει πίσω...χεχε

Κι άρχισε  η βαρετή κι απαίσια δουλειά του ξυσίματος. Η μια καρέκλα δεν είχε βάση μιας κι ήταν από αυτές με τα πλαστικά σχοινιά σαν χρωματιστά καλώδια.Ο Πα έκοψε  ένα ξύλο και το τοποθέτησε πάνω της για να χωράει και να μπορεί να καθίσει κανείς με ασφάλεια.

Μετά ήρθε η δουλειά του βαψίματος. Άρχισα λοιπόν να ανακατεύω τα χρώματα κάνοντας συνδυασμούς.

Έκανα τόσα βαψίματα αυτό το καλοκαίρι που έχω μάθει να κάνω συνδυασμούς στο πιτς φιτίλι. Τις έβαψαν οι βοηθοί! Μεγάλο το μεράκι...Εγώ γλίτωσα τη δουλειά και τη γκρίνια κι αυτοί, ένιωσαν χρήσιμοι και βέβαια τρισευτυχισμένοι που τους έδειξα  εμπιστοσύνη!

Τα πήγαν μια χαρά και να το αποτέλεσμα...κούκλες έτσι;

Και να τες λοιπόν στο νέο μου γραφείο.

Το πάτωμα είναι χάλια εδώ. Τώρα έχει ξυθεί κι έχει βαφεί...ναι ναι, όλο το πάτωμα...
Είναι όμορφο το αποτέλεσμα εγώ τις λάτρεψα...θα τις λιώσω!!!!
Προσεχώς κι άλλες εικόνες από άλλες κατασκευές και  αλλαγές στο νέο πανέμορφο γραφειάκι μου...

Κλείνοντας θα ήθελα να ενημερώσω για δυο πολύ σημαντικά δρώμενα της πόλης μας. Φέτος το αγαπημένο μου ΚΕΘΕΑ κλείνει 30 χρόνια ζωής.
Τριάντα  χρόνια φροντίδας και  αληθινής βοήθειας.
Τριάντα  χρόνια εμπειρίας στην απεξάρτηση στη χώρα μας. Γιορτάζει με πολλούς τρόπους σε όλη την Ελλάδα και μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ για τα προγράμματα σε άλλες πόλεις, μα στην Θεσσαλονίκη για μια ακόμη φορά το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ συνεργάζεται με την ΚΟΘ για ένα τριήμερο γεμάτο μουσική.
Αν βρείτε χρόνο μην το χάσετε, θα είναι μοναδική εμπειρία.

Επίσης την Δευτέρα στις 23 Σεπτέμβρη στις 18.00 το απόγευμα στο εστιατόριο "Σκούφος" η  Δράση Ελληνίδων Bloggers με πρωτομάστορα πάντα την αγαπημένη μας Ρένα από το
Δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου, έχουν ετοιμάσει μια απίστευτη εκδήλωση με στόχο την οικονομική ενίσχυση της ΛΑΜΨΗΣ.
Αυτή είναι η δύναμη της ένωσης και του bloggin και του μοιράσματος. Bloggers από όλη την Ελλάδα έστειλαν τα εδέσματα τους για να διατεθούν προς πώληση για αυτό τον μεγάλο σκοπό. Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Θα είναι μια συγκινητική ημέρα και γιατί όχι, μια ευκαιρία να βοηθήσουμε οικογένειες που έχουν ανάγκη πολλή μεγαλύτερη από όσο μπορούμε να φανταστούμε και βέβαια να γνωριστούμε και να περάσουμε όμορφα...

Σας στέλνω την αγάπη μου και τις ευχές μου για ένα όμορφο, ήσυχο, δημιουργικό Σαββατοκύριακο...και μια ευχή.
Μακάρι να μπορούμε να μεταμορφώνουμε ότι είναι παλιό και φαίνεται άσχημο και αχρείαστο. Μακάρι να έχουμε την δύναμη, να αλλάζουμε ότι δεν μας αρέσει και μακάρι όλα να μπορούν να αλλάζουν σαν το ξύλο, που δεν χαλάει, δεν παλιώνει και δεν χάνει ποτέ την ικανότητα του με λίγη δουλειά, να γίνεται καινούριο...
Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                   Κατερίνα