Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

...για να μην έχω αποτύχει...

Που να σε κρύψω αγάπη μου να μην σε βρουν...Να μην σε βρουν τα θεριά. Αυτός ο κόσμος είναι μικρός για να σε κρύψει. Μικρός πολύ ο κόσμος μας...κι εσύ είσαι τόσο ευάλωτος.

Αγάπη μου στη μια γωνιά  έχει πόλεμο και σφάζουν τα παιδιά στο δρόμο. Στην άλλη γωνιά τα παιδιά ζουν σε γκέτο και δεν έχουν νερό και φαγητό. Στην άλλη άκρη τα παιδιά γίνονται πολεμιστές και ανθρώπινες ασπίδες και σε κάποια άλλη γωνιά τα παιδιά πουλιούνται για σκλάβοι και γίνονται βορά στα χέρια αγριανθρώπων. Αγάπη μου, θα σου πω και κάτι ακόμη αδιανόητο. Εδώ δίπλα μας κι όχι πολύ μακριά, μόλις δίπλα μας, παιδιά βασανίζονται με κάθε τρόπο...κάθε μέρα. Βασανίζονται και πεινούν και παραμελούνται και δεν έχουν πρόσβαση στη μόρφωση και κάποια μεγαλώνουν με λάθος αξίες...κι αυτό είναι το ίδιο σοβαρό. Το ίδιο σκληρό. Το ίδιο επικίνδυνο και τρομακτικό. Γιατί το να μεγαλώσει ένα παιδί με λάθος αξίες, δεν είναι μόνο κακοποίηση, είναι παιδί μου πανωλεθρία.
Είναι σαν τις ταινίες υπέρτατης καταστροφής που αγαπάς να βλέπεις και στο τέλος νικάει πάντα ο καλός...Εδώ η υπέρτατη καταστροφή καλέ μου  δεν έρχεται με τα όπλα, μα χρησιμοποιώντας ευάλωτα ανθρώπινα μυαλά...

Που να σε κρύψω αστέρι μου να μην σε βρουν. Σε ποια γωνιά του κόσμου αυτού θα μεγαλώσεις όπως σου αξίζει; Σε ποια γωνιά δεν θα φοβάσαι να γελάς και να είσαι παιδί και εγώ σε ποια γωνιά του κόσμου δεν θα φοβάμαι πως θα σε βρουν...Θα σε βρουν και θα σου κάνουν κακό...
Παιδί μου...
Ποια γωνιά αυτού του κόσμου είναι ασφαλής για τους μικρούς αθώους ανθρώπους σαν κι εσένα; Ποια χώρα μυθική, μαγική....Ποια χαρούμενη χρωματιστή χώρα; Ποια χώρα ξεχασμένη...να μπορούν όλα τα μικρά ανθρωπάκια να ζουν ευτυχισμένα, γελώντας στον πρωινό ήλιο, χορεύοντας στη βροχή, με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι και φτερά στα πόδια, για να τρέχουν και να πετούν και να ονειρεύονται...

Έχεις τόσα σχέδια για τη ζωή καλέ μου...Τόσα σχέδια και για σκέψου αγάπη μου, για σκέψου να μεγαλώσεις να γίνεις υπέροχος, γενναίος όπως ονειρεύεσαι, ψηλός και τολμηρός. Με αξίες κι ιδανικά και πίστη στη ζωή και στους ανθρώπους.
Να αγαπάς και να δίνεις, να παλεύεις για το δίκιο, να προστατεύεις τους αδύναμους και να εμπιστεύεσαι έτσι όπως εσύ μόνο ξέρεις κι ύστερα  κάποιος να σου κάνει κακό...κάποιος να σε πονέσει ανεπανόρθωτα...και να διαγράψει όλη αυτή την πίστη. Αυτή την εμπιστοσύνη.

Τι θα έχει απομείνει στον κόσμο αυτό αγάπη μου, αν όλα όσα πιστεύουμε είναι αδύναμα; Αν δεν μπορούν να νικήσουν το κακό; Τι νόημα έχει αν δεν μπορεί το καλό να θριαμβεύσει;
Τι νόημα έχει παιδί μου αν δεν μπορώ να σε φροντίσω σωστά! Αν δεν μπορώ να σε προστατεύσω, αν δεν μπορώ να σε κρατήσω ασφαλή;
Αν δεν σου μάθω να προστατεύεις τον εαυτό σου από τα αρπακτικά...αν δεν σου μάθω να μην γίνεις εσύ αρπακτικό...Τι νόημα θα έχει αυτός ο κόσμος ψυχή μου αν κάνουμε όλοι λάθος κι εσύ γίνεις αρπακτικό; Αν γίνεις εσύ θηρίο;


"Θηρίο κατασπαράζει καλούς ανθρώπους". Γιώργος 6.

Κανένα...Κανένα νόημα αγόρι μου. Παιδί μου λαμπερό...κανένα νόημα δεν θα έχει ο κόσμος μου...γιατί θα σε έχω προδώσει. Γιατί θα έχω προδώσει εμένα. Γιατί θα  έχω αποτύχει.

Τρέμω για εσένα. Φοβάμαι  τα θεριά και τον άγριο κόσμο μα δεν θα σε κρύψω από αυτόν, καλέ μου. Ούτε θα κρυφτώ...
Είσαι τυχερός όπως λίγα μικρά παιδιά γιατί υπάρχει μια γωνιά στον πλανήτη αυτό που είναι ασφαλής για εσένα. Είναι η αγκαλιά μου κι αυτή είναι η κληρονομιά σου.
Με αυτήν θα κάνεις τον κόσμο να γυρίζει...Με αυτήν αγάπη μου, θα κάνεις τον κόσμο να ημερέψει...
Συνέχισε να ονειρεύεσαι και να γελάς μικρό μου πλάσμα...κι εγώ θα είμαι η ασπίδα σου, ο κυματοθραύστης σου...όσο μπορώ, όσο αντέχω.
Κι ελπίζω όταν θα είσαι έτοιμος να βγεις εκεί έξω μόνος...ο κόσμος αυτός να έχει αλλάξει. Να έχει αλλάξει καλέ μου και να μην είναι πιο δυνατά τα θηρία, ούτε εσύ να χρειαστεί ποτέ να γίνεις θηρίο για να επιβιώσεις στη ζωή...

Να επιλέξεις σωστά και να  γίνεις άνθρωπος καλέ μου κι αυτό απλά να αρκεί για να σε προστατεύσει, από τα θηρία και τα αρπακτικά.
Μ' ακούς; Να γίνεις άνθρωπος...αγόρι μου. Να γίνεις Άνθρωπος...για να μην έχω αποτύχει...
                                                                                                      Κατερίνα

26 σχόλια:

pisces είπε...

Όλοι οι φόβοι μου μπροστά μου...μέσα στις δικές σου λέξεις.........και τα μάτια μου δεν σταματούν να τρέχουν.......απο φοβο.Δεν ξέρω τι άλλο να πω στο παιδί μου ,τι άλλη συμβουλή να της δωσω,έχει πολλά όνειρα....και εγώ μόνο ένα....να είναι ευτυχισμενη.Να είναι ευτυχισμένο το μονακριβακιμου.....Έχουμε πολύ αγώνα μπροστά μας,πρέπει να παλέψουμε για τα παιδιά μας.Σε φιλώ Κατερίνα μου.

talibanoula είπε...

Μόλις αποτύπωσες με τις πιο εύγλωττες λέξεις τις σκέψεις και τους φόβους όλων των μανάδων...
Σαν αγρίμι θέλω να τα αρπάξω και να τα κρύψω..μακριά, κάπου ήρεμα,γαλήνια και με ασφάλεια..αλλά δεν είμαι αγρίμι...ούτε και αυτά! και ας μας κάνει ο κόσμος μας να το ξεχνάμε συχνά πυκνά... και πρέπει να τους μάθω όλα αυτά που αναφέρεις...να υπήρχε μόνο ένα εγχειρίδιο με τον σωστό τρόπο...

Stavi Papa είπε...

ότι και αν πω θα ακουστεί τόσο λίγο και μικρό, μπρος σε όλα αυτά που με έκανες να νιώσω... θυμίζοντας μου τους φόβους και τις έννοιες μου για τα μικρά μου... μα κάτι μέσα μου λέει, ότι ακόμα και αν δε φτιάξουμε εμείς τη ζωή μας όπως της πρέπει, θα είναι τα παιδιά μας αυτά που θα βάλουν καινούρια θεμέλια σε αυτή τη χώρα, γιατί θα μεγαλώσουν όπως τους πρέπει... σαν άνθρωποι.. με πολύ πολύ αγάπη!!! δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο απο αυτό..

korina είπε...

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΑΝΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΠΕΡΝΑΝΕ,ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...ΑΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΘΕΡΙΑ Η ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΟΝ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΑΓΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΚΟΣΜΟ;ΑΡΑΓΕ ΕΤΣΙ ΕΝΟΙΩΘΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΜΑΝΕΣ Η ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΠΙΟ ΗΡΕΜΑ ΤΟΤΕ;ΜΕΤΡΑΩ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΩ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ΩΣ ΤΟΤΕ,ΜΑΚΑΡΙ...

kate astolat είπε...

Είπες όλα αυτά που βλέπω στα μάτια των φιλενάδων μου που αγωνιούν για τα μικρά τους αγγελούδια, αυτά που όλες οι μαμάδες γύρω μου σκέφτονται, αλλά καμία δεν εκφράζει ανοιχτά. Και αναρωτιέμαι, αν όλοι μοιραζόματε τους φόβους μας, πόσο διαφορετικά θα νιώθαμε;
Μοιράζομαι το κειμενό σου, για να πάρουν θάρρος και άλλες μαμάδες.
Να έχεις μία πολύ όμορφη μέρα
Kate
https://www.facebook.com/TheLabOntheRoof

marilise είπε...

Κατερινα μου ειναι υπεροχο να συναντας μπροστα το καθρεφτη της ψυχης σου σε ευχαριστω που δεν κιοτεψες σε ευχαριστω που μπορεσες να ακουσεις τις ψυχες μας ..... φιλια

Φλώρα είπε...

Άλλη μια φορά περιγράφεις γλαφυρά, όσα φτερουγίζουν κι αναστατώνουν την καρδιά μου...την καρδιά κάθε μαμάς...
Είσαι έμπνευση...
Σ' ευχαριστώ...

fantaizi είπε...

Καλημερα!Απλα συχαρητηρια ακομα τρεχουν ποταμι τα ματια μου ειναι ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΚΑΘΕ ΜΑΝΑ ΣΑΣ.Να σαι καλα!

Κατερίνα Σταμνά είπε...

Κατερίνα μου, υπέροχο κείμενο για μια ακόμη φορά. Μοναδικό. Η μητέρα μου λέει οτι στη ζωή αυτή υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια.Αυτό προσπαθώ και εγώ να γίνω πρώτα. Πρώτα εγώ και μετά τα παιδιά μου. ΑΝΘΡΩΠΟΣ και όχι ανθρωπάκι............Θέλει δουλειά αλλά αξίζει τον κόπο. Σ' ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για οτι μοιραζεσαι μαζί μας.....

Αφροδίτη είπε...

Όταν φοβάμαι, έρχομαι και κουρνιάζω στα κείμενά σου, στις λέξεις σου, στις εικόνες σου. Αγάπη νιώθω να μ' αγκαλιάζει, αγάπη μου μυρίζει και ηρεμώ. Μη φοβάσαι, αγάπη θέλουν τα παιδιά κι εσύ είσαι...αγάπη. Η αγάπη δεν αποτυγχάνει ποτέ....

Tzina Varotsi είπε...

Δεν μπορεί.. δεν γίνεται να μη γίνει Άνθρωπος γιατί του ενστάλαξες την ανθρωπιά και την αγάπη μαζί με το πρώτο γάλα που του τάϊσες!
Φιλιά αγαπημένη μου :)

Ανώνυμος είπε...

Πόσο όμορφο, πόσο αληθινό...
Μόλις με βοήθησες να καταλάβω από που έρχονται οι ανεξέλεγκτες αγωνίες και φοβίες για τα δικά μου μικρά αστεράκια.Σ'ευχαριστώ...
Δήμητρα

Μαρία Έλενα είπε...

Πολύ όμορφο
Φιλάκια ...

Ελπίδα είπε...

Αγάπη..και όλα θα πάνε καλά!!Σε φιλώ

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥΛΙΔΟΥ είπε...

ΜΑΜΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΟΒΟΣ.....ΚΑΤΕΡΙΝΑΚΙ ΜΟΥ...ΓΛΥΚΙΑ ΜΑΝΟΥΛΑ....ΤΡΥΦΕΡΗ ΨΥΧΗ...ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Parents Land Gr είπε...

Από την στιγμη που καταλαβαίνει μια γυναίκα οτι θα γίνει μαμά αρχίζει αυτός ο παράλληλος κόσμος γεμάτος φοβο,εγνοια αλλα και πολλή αγάπη.

agrimio είπε...

Την ίδια αγωνία αισθάνομαι κι εγώ. Κι απορώ μαζί μας. Τι κόσμο θα παραδώσουμε στα παιδιά; Σίγουρα όχι τον κόσμο που μας παρέδωσαν οι δικοί μας.. Ας ελπίσουμε να είναι πιο όμορφος! Ας πασχίσουμε να είναι πιο όμορφος! Είναι στο χέρι μας!

Φιλί δροσερό από Μελβούρνη. Μη χάνεσαι :)

Owl Mommy Βέρα είπε...

Εγώ με αυτό που λένε "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα" δεν συμφωνώ.. Μπορούμε! Να διδάξουμε τα παιδιά μας να είναι άνθρωποι και με αυτό θα αμυνθούν, με αυτό θα φτιάξουν ένα λίγο καλύτερο κόσμο..

Μάρβι είπε...

Είναι μια ακόμα από τις αναρτήσεις σου που μου ανεβάζουν ένα κόμπο στο λαιμό....πόσο δίκιο έχεις...

Αγγελικη Ν είπε...

Αχ βρε Κατερίνα μου, σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας... Όμως αφού υπάρχει κάποια ομάδα ανθρώπων, που έχουν τις αξίες που αναφέρεις, θα βρουν τα παιδιά μας την ομάδα τους και θα πορευτούν με το κεφάλι ψηλά και ένα χαμόγελο στα χείλη!
Πολλά φιλιά από Ν Αφρική

Ανώνυμος είπε...

Ολα οσα φοβιζουν μια μαμα και εναν μπαμπα και τους κανουν να τρεμουν για την καθημερινοτητα των παιδιων τους , για τον κοσμο που θα τα αφησουμε να κολυμπησουν μονα τους !!! Αγαπη μονο στα αγγελουδακια μας και ολα θα πανε καλα θελω να πιστευω !!! Μαρια Μ

Ανώνυμος είπε...

Κατερίνα,
το πρωί διάβαζα για ακόμα μια φορά...το ποίημα του Κίπλιγκ "Αν"...και τώρα τα λόγια σου...σ΄αυτό το ποίημα για μένα κρύβεται όλο το νόημα της ανθρώπινης ζωής...
Μαρία Τ.

Ανώνυμος είπε...

Απλά καταπληκτικό,

και τι σύμπτωση... οι φόβοι τελικά είναι ίδιοι, οι αγωνίες είναιίδιες και όμως θέλω να συνεχίζω να διαβάζω τέτοια κείμενα. Ηρεμεί η ψυχή μου, καταλαγιάζουν οι φόβοι μου. Να σαι καλά!!!
Αφροδίτη Τ.

hamomilaki. Gr είπε...

Αναδημοσιεύτηκε στο Χαμομηλάκι

Εξαιρετικό κείμενο
Σας ευχαριστούμε

Rena Christodoulou είπε...

ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΑΛΛΑ ΔΕ ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΑ ΠΙΣΩ ΓΙΑΤΙ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ!!!!!
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΙ ΕΛΠΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!!!
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΞΙΕΣ, ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΕ!!!!!
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥ!!!!!!!!
ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!

despina hatzi είπε...

To blog ειναι κατι παραπανω απο αληθινο, αληθινο, αληθινο, αξιοζηλευτο και μοναδικα συγκινητικο... Καθε φορα που διαβαζω διαφορα κλαιω κυριολεκτικα και μεταφορικα... Καλη δημιουργικη δυναμη σε ολα!!