Κορίτσια...

Κάνω το πρωινό μου τρέξιμο στην παραλία και παρακολουθώ τους ανθρώπους που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση και κάνουν επίσης την πρωινή τους γυμναστική περπατώντας με γρήγορο βάδην, ή τρέχοντας.

Δυο νεαροί, ένας ποδηλάτης, μια μικρή παρέα γυναικών που περπατούν γρήγορα και μιλάνε, ένας ηλικιωμένος...Βλέπω από μακριά να ξεχωρίζει ένα κορίτσι. Ξαφνιάζομαι γιατί τέτοια πρωινή ώρα τις καθημερινές, συνήθως δεν βλέπεις τέτοιες ηλικίες, αφού είναι ανοιχτά τα σχολεία. Την κοιτάζω από μακριά που πλησιάζει με βήμα γοργό μα και νωχελικό ταυτόχρονα. Φοράει μια ροζ φόρμα. Ροζ κουφετί απίθανο κι έχει κατάξανθα μακριά μαλλιά με φράντζα. Είναι λεπτή και λυγερή και το βάδισμα της έχει αυτή την υπεροχή της νιότης, την αδιαφορία τη ασφάλειας.

Τη  θαυμάζω ήδη και όσο πλησιάζει όλο και πιο κοντά διαπιστώνω πως η αρχική της εικόνα με μπέρδεψε, ίσως και να μην είναι τόσο νέα, ίσως και να μην είναι τόσο κορίτσι....ίσως και να είναι μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη από όσο αρχικά φανταζόμουν...

Περνώντας από δίπλα της πια διαπιστώνω πως είναι απροσδιορίστου ηλικίας, κάπου μεταξύ 60 και 70... Δεν μπορώ ακριβώς να καταλάβω και ξαφνιάζομαι τόσο. Ξαφνιάζομαι  τόσο που την κοιτώ αποσβολωμένη. Ξαφνιάζομαι γιατί δεν έχει σημασία ο αριθμός, αυτή η γυναίκα που μόλις με προσπέρασε ήταν ένα θαύμα.

Μπορούσες να διακρίνεις το κορίτσι μέσα της, πάνω της. Όχι στα μακριά μαλλιά, ούτε στη ροζ φόρμα, μα στο αναιδέστατο αδιάφορο μούτρο της, στο υπέροχο λίκνισμα στο περπάτημα της, στο χαλαρό σπάσιμο της μέση της και σε εκείνο το στητό κεφάλι!

Το κορίτσι μέσα της προκαλούσε, υπήρχε, διεκδικούσε...κι ήταν πανέμορφο. 

Συνήθως σαν μιλάω με μια γυναίκα την αποκαλώ κορίτσι. Έτσι χωρίς γιατί. Μου βγαίνει αυθόρμητα. Κορίτσια και μικρές φωνάζω τις φίλες μου, κορίτσια και μικρές, αποκαλώ σε γραπτά μηνύματα συνεργάτιδες, φίλες, αναγνώστριες. 

Πάντα, μα πάντα, μα πάντα!!! θα με διορθώσουν στέλνοντας μου μηνύματα όπου ντροπαλά θα με ενημερώνουν " ε! όχι και μικρή, ολόκληρη γαϊδούρα" "καλέ 45 χρονών γυναίκα με λες κορίτσι!" ...κι άλλα παρόμοια...

Κάθε φορά απαντώ κι εγώ με παρόμοιο χιούμορ και κάθε φορά αναρωτιέμαι...γιατί είναι τόσο θέμα το να είσαι πάνω από 25 και να σε αποκαλούν κορίτσι κι εγώ γιατί νιώθω ακόμη έτσι;

Νιώθω το κορίτσι μέσα μου να ζητάει, να ρωτάει, να παλεύει, να διεκδικεί. Θυμάμαι ακριβώς όλα τα στάδια της κάθε ηλικίας μου. Πως είναι να είσαι μικρό χαρούμενο κοριτσάκι, θυμωμένη μπερδεμένη έφηβη, ντροπαλή, ανασφαλής νεαρή κοπέλα, αγχωμένη, αυτάρκης πια γυναίκα, μα πάντα, πάντα κορίτσι, αγέρωχο, περήφανο, μικρό μα και μεγάλο. Ποτέ δεν σταμάτησα να σκέφτομαι έτσι, να νιώθω έτσι, να είμαι έτσι! 

Κάθε φορά τα διορθωτικά σχόλια με γεμίζουν θλίψη. Οι γυναίκες, είμαστε τόσο επικριτικές, τόσο ενοχικές, τόσο απίθανα αυστηρές η μια με την άλλη.  Περνώντας τα χρόνια υπάρχουν πράγματα που απλά απαγορεύονται. Γιατί; Γιατί έτσι! 

Δεν μπορεί μια ώριμη γυναίκα, μια σοβαρή ώριμη γυναίκα, να ντύνεται με έντονα χρώματα, να φοράει κοντές φούστες ή στενά παντελόνια, να φοράει κοκαλάκια στα μαλλιά, να βάφεται έντονα, να γελάει δυνατά, να φορά ανοιχτό μπούστο, να μην είναι διακριτική, να μην κρατάει τα προσχήματα, να  έχει τατουάζ, να χορεύει έντονα, να τραγουδά δυνατά, να φλερτάρει, να, να, να...Εκατοντάδες απαγορευτικά που αν τα υπερβεί, θα θεωρηθεί, φθηνή στη χειρότερη περίπτωση, γραφική στην καλύτερη...

Κάθε φορά που κάποιο από τα κορίτσια με διορθώνει λέγοντας μου πως δεν είναι μικρή ή κορίτσι θέλω να θυμώσω μα λυπάμαι...λυπάμαι κι αναρωτιέμαι...

Πότε σταμάτησες να είσαι κορίτσι; Πότε το να είσαι κορίτσι έγινε για εσένα απαγορευτικό; Πότε στέρησες από τον εαυτό σου το να είναι κορίτσι;

Σήμερα είναι μια σπουδαία ημέρα, μια ημέρα μνήμης, για όλα εκείνα τα κορίτσια που πάλεψαν και παλεύουν άθελα τους για τα δικαιώματα των γυναικών. Τα δικαιώματα του φύλου μου! Ημέρα των κοριτσιών που θα γίνουν γυναίκες και θα ξεχάσουν να παραμείνουν κορίτσια.

Tim Walker

Εγώ πάντως αγαπημένοι...δεν γεννήθηκα  μόνο γυναίκα. Πριν γίνω γυναίκα ήμουν κορίτσι και εκείνο το κορίτσι ζει μέσα σε ένα σώμα που μεγαλώνει κι ωριμάζει, μέσα σε ένα μυαλό που μεστώνει, μέσα σε ένα ένα συναισθηματικό κομφούζιο που μέρα με τη μέρα βρίσκει την άκρη στα συναισθηματικά του αδιέξοδα...

Μα ότι κι αν γίνει παραμένει κορίτσι.ζωηρό, ματαιόδοξο, ενοχλητικό, γλυκό και σαρκαστικό μαζί...και περνώντας τα χρόνια αυτό είναι το όνειρο μου. Να γερνάω γλυκά και τρυφερά, με έναν σεβασμό σε εκείνο το κορίτσι που θα ζει για πάντα μέσα μου. 

Θα γίνω ένα ώριμο κορίτσι σαν αυτά στην υπέροχη φωτογραφία του Tim Walker! Θα δίνω χώρο στο κορίτσι μέσα μου να υπάρξει, να ανασάνει, να κάνει τα δικά του.

Ποτέ δεν θα σταματήσω να δίνω χρώμα και φως και λίγη τρέλα στη ζωή αυτού του κοριτσιού γιατί αυτά την τρέφουν, αυτά τη γεμίζουν και την κάνουν χαρούμενη κι αν η ωριμότητα έχει προσχήματα το κορίτσι μέσα μου έχει απαιτήσεις!

Και πρώτη και καλύτερη την απαίτηση να ζήσω την ζωή που μου αξίζει. Σαν τρελό κι αναπάντεχο κορίτσι κι όχι σαν μια ξεχασμένη, πικρόχολη γκρίζα γυναίκα, για να κρατήσω τα προσχήματα!

Θα φοράω στενά τζιν, σταράκια και φουλάρια,  θα βάφω τα μαλλιά μου και θα κρεμάω μακριά σκουλαρίκια στα αυτιά μου, θα χορεύω, θα φλερτάρω και θα πίνω μπύρες με τα κορίτσια μου και θα περπατάω αγκαλιά με τον αγόρι μου ως τα βαθιά γεράματα. 

Γιατί ως τα βαθιά γεράματα θα είναι το αγόρι μου κι εγώ...θα είμαι το κορίτσι του!

Καλημέρα κορίτσια μου...Σήμερα κοιτάξτε  στον καθρέφτη και ψάξτε την. Ψάξτε εκείνη την κοπέλα, το κορίτσι που περιμένει με αγωνία να ζήσει ξανά μέσα στο σώμα μας και σκεφτείτε σοβαρά γιατί την εγκαταλείψατε; κι ως πότε θα κρατάτε τα προσχήματα των άλλων...

Σκέφτομαι πως ίσως τελικά να είναι η ώρα να ζήσουμε όλα αυτά που ούτε ως κορίτσια αφήσαμε τον εαυτό μας να χαρεί γιατί τότε  δεν υπήρχαν τα προσχήματα μα υπήρχαν όλες  οι αναστολές κι η ανασφάλεια, της νιότης!

...κι υπόσχομαι, όταν θα γεράσουμε, θα γεράσουμε σαν κορίτσια και θα γίνουμε από εκείνες τις γιαγιούλες που σαν τις βλέπει κανείς δεν θα  σκέφτεται "τι γλυκιά γριούλα", μα θα αναρωτιέται ..."ωχ τι σκαρώνει πάλι η τρελό γρια!"  

Γιατί και σαν γριές, πάλι  τρελοκόριτσα θα είμαστε!

           

                                                                                                                                  Κατερίνα

Γεννήθηκα Γυναίκα , έγραφα 3 χρόνια πριν!

Κύμα αγάπης!

Μια βδομάδα πριν έκανα μια ανάρτηση.Την ανάρτηση που ζητούσα την υποστήριξη σας για την περιπέτεια υγείας του ανιψιού μου Παύλου...γιου ενός αγαπημένου μου ξαδέρφου και κουμπάρου μου, του Βασίλη...

Δεν φαντάστηκα ούτε στιγμή τι θα σήμαινε όλο αυτό. Η περιπέτεια τους μεγάλη και το μόνο που περίμενα όλον αυτό τον καιρό από τότε που έμαθα τα δυσάρεστα νέα είναι να δοθεί η άδεια για να ανοίξει λογαριασμός σε τράπεζα και το μόνο που σκέφτηκα είναι ότι τώρα είναι η ώρα να "χρησιμοποιήσω" το blog και κυριολεκτώ με τη λέξη. 

Ένιωθα εμπιστοσύνη στους αναγνώστες και στην Κοινότητα των blogger, μα δεν μπορούσα να διανοηθώ τη συνέχεια...

Και έγινε το αδιανόητο...

Πάνω από 32.000 επισκέψεις, πάνω από 300 κοινοποιήσεις, πάνω από 80 φιλικά blogs που δημιούργησαν μια ενιαία κίνηση bloggers και άλλοι τόσοι ανεξάρτητοι φίλοι bloggers που λειτούργησαν άμεσα. Μακάρι να μπορούσα να καταγράψω το κάθε ένα από αυτά τα blogs μα είναι απίστευτα πολλά, γι'αυτό και η κίνηση ήταν τεράστια.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα άνθρωποι  να ενημερώνονται, να παίρνουν πρωτοβουλίες και να στέλνουν την ανάρτηση σε μεγάλες και δημοφιλείς ιστοσελίδες και δημοσιογράφους κι ήταν απίστευτα συγκινητικό αυτό γιατί μετά μου έστελναν ειδοποιήσεις...τύπου "πήρα την πρωτοβουλία και έστειλα την ανάρτηση στην τάδε ιστοσελίδα ή στον τάδε δημοσιογράφο, ελπίζω να μην σε πείραξε"...λες και υπήρχε περίπτωση να ενοχληθώ από το αληθινό σας ενδιαφέρον...

Σχεδόν άμεσα οι μεγαλύτερες, πολυπληθέστερες σε μέλη και πιο δημοφιλείς ιστοσελίδες με θεματολογία για παιδιά και γονείς ανταποκρίθηκαν. Μαμάδες Μπαμπάδες, Μικροί Μεγάλοι, Είμαι Μαμά, Ελληνίδες Μαμάδες. Ένιωσα περήφανη γιατί όλοι αυτοί οι ενεργοποιημένοι άνθρωποι είναι φίλοι. Σύντροφοι στην ιντερνετική τρέλα.

Photo

Μέσα σε 24 ώρες μιλούσαν για τον Παύλο, σχεδόν όλα τα social media. Κι ύστερα άρχισαν να έρχονται απίθανα μηνύματα, "κάντε αυτό, απευθυνθείτε εκεί για να μείνει η οικογένεια στη Βοστόνη, μιλήστε με την τάδε ενορία να τα τηλέφωνα και τα ονόματα αυτής της κοινότητας που θα φροντίσει για τη διαμονή της οικογένειας στο εξωτερικό, επικοινωνήστε μαζί μας σε αυτό το τηλέφωνο να σας βοηθήσουμε με τον ΕΟΠΠΥ, μιλήστε μαζί μας στο τάδε τηλέφωνο για να σας παραπέμψουμε στον τάδε γιατρό, υπεύθυνο του τάδε τμήματος στο τάδε Νοσοκομείο, μιλήστε μαζί μας για να βρούμε δωρεές για αεροπορικά εισιτήρια, είμαστε  η τάδε ομάδα θα πουλήσουμε αυτό και τα έσοδα θα διατεθούν στην προσπάθεια του παιδιού, θέλουμε την άδεια σας για να το δημοσιεύσουμε στην ιστοσελίδα μας, θέλουμε αφίσες για να τις βάλουμε στο σχολείο μας, θέλουμε μετάφραση στα αγγλικά να μαζέψουμε χρήματα στο εξωτερικό, έχουμε δημιουργήσει μια πλατφόρμα συγκέντρωσης χρημάτων, έχω ανοίξει μια σελίδα charity στο εξωτερικό για να σας στείλω τα χρήματα, είμαστε ο τάδε οργανισμός και βρίσκουμε χορηγίες" ....όπως οι Charity Idols που έδειξαν τεράστιο κι ειλικρινές ενδιαφέρον...

...κι έπειτα άρχισαν να έρχονται τα μηνύματα όλων αυτών των ανθρώπων...για κουράγιο, δύναμη, προσευχή...
Μηνύματα συγκινητικά, αληθινά, ειλικρινή, καθαρά, υπέροχα, γεμάτα έμπνευση...

κι ύστερα άλλα μηνύματα  "είχα μόνο 20 ευρώ λυπάμαι", "δεν θα πάρω στολή στο παιδί μου φέτος, τα χρήματα εκεί θα είναι πιο χρήσιμα", "δεν είχα χρόνο να σταθώ στην τράπεζα σήμερα μα θα το κάνω αύριο"...ταπεινότητα, αυταπάρνηση, αλληλοβοήθεια, ανθρωπιά...

Στην κυριολεξία μαγεύτηκα!

Σε πολλά από αυτά απάντησα και τα πολλά τα προώθησα στους γονείς του Παύλου γιατί χρειαζόταν οι ίδιοι να επέμβουν και να ενημερωθούν...

Αυτή την εβδομάδα, γνώρισα και μίλησα κι επικοινώνησα με απίστευτους ανθρώπους, αληθινούς ήρωες, ένιωσα αληθινό ενδιαφέρον, ένιωσα πως εκεί έξω υπάρχουν αληθινοί, αληθινοί άνθρωποι! Γεμάτοι αυταπάρνηση, έτοιμοι να κάνουν ένα ξένο παιδί δικό τους...

Ο Παύλος δεν είναι δικό μου παιδί. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να οικειοποιηθώ έναν ξένο πόνο γιατί η αλήθεια είναι πως κανείς από εμάς παρόλο που κατανοούμε δεν μπορούμε να νιώσουμε στο ελάχιστο, το φόβο, την αγωνία, τον πόνο, τη θλίψη, το θυμό ενός γονιού που νιώθει να απειλείται το παιδί του...

Μα ο Παύλος, είναι ανίψι μου, γιος του ξαδέρφου μου, είμαστε συγγενείς...όμως αγαπημένοι αναγνώστες. Αγαπημένοι πιστοί φίλοι bloggers. Αγαπημένοι μου!

Ο Παύλος δεν είναι  δικό σας παιδί, δεν είναι ανίψι, φίλος, γνωστός σας. Δεν είναι καν γειτονόπουλο, ή φίλος των παιδιών σας...Δεν σας είναι τίποτε κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο. Το πιο πελώριο.

Το ότι η αντίδραση όλων ήταν άμεση, ουσιώδης, αληθινή κι αποτελεσματική! Όταν είπα ευχαριστώ στην πρώτη αγαπημένη φίλη  blogger που κινητοποιήθηκε λίγα μόλις λεπτά μετά την ανάρτηση μου, μου απάντησε με κεφαλαία γράμματα, σαν να με ταρακουνούσε,  "EXEΙ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΑΥΤΑ"...

Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί εκεί έξω. Υπάρχει αγάπη.Υπάρχει νοιάξιμο. Υπάρχει φροντίδα και φάνηκε καθαρά! Τελικά, οι άνθρωποι χρειάζονται μια μικρή ευκαιρία να δείξουν το μεγαλείο τους...

Με ξάφνιασαν πολλά. Με συγκίνησαν πολλά. Μα πιο πολύ με ξαφνιάσατε και με συγκινήσατε, εσείς γιατί είστε δικοί μου.Φίλοι μου. Σύντροφοι μου. Εσείς οι "ανώνυμοι bloggers," όπως μου έγραψε ένας φίλος. Εσείς οι σιωπηλοί, αόρατοι άνθρωποι που μου γράφατε, "είμαστε εδώ", "όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε" "δεν θα σταματήσουμε αν δεν γυρίσει νικητής" "θα κάνουμε ότι μπορούμε"...

Εσείς οι πελώριοι άνθρωποι, οι φύλακες άγγελοι, που βρεθήκαμε συνδεδεμένοι μέσα από αυτό το blog και ξαφνικά γίνατε οι ήρωες μου. Οι ήρωες ενός ξένου παιδιού...που νιώσατε σαν δικό σας!

Νιώθω περήφανη για τον κάθε έναν από εσάς. Για όλους τους γνωστούς κι άγνωστους αναγνώστες και για όλους τους φίλους bloggers...Όλα αυτά τα σημαντικά έγιναν μέσα από ένα  blog που ως στόχο δεν έχει τίποτε άλλο, πέρα από το απλό κι ειλικρινές μοίρασμα.

Δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει τι κάνατε. Δεν ξέρω αν νιώθετε την δύναμη σας, μα εγώ μέσα από εσάς ένιωσα μια τεράστια ασφάλεια. Μια αίσθηση πως δεν είμαστε μόνοι. Ένιωσα ένα δίχτυ ασφαλείας.

Πως ότι κι αν γίνει έχω εσάς...κι ότι κι αν γίνει έχετε εμένα...ως blogger, ως άνθρωπο! Είμαστε πελώριοι γιατί είμαστε πολλοί...

Μπήκατε μαζί με άλλους, σε μια τεράστια ομάδα ανθρώπων. Στην ομάδα αυτή των ηρώων που βοήθησαν ένα παιδί να ακουμπήσει το όνειρο του...γιατί το όνειρο είναι πιο κοντά από ποτέ!!!

Νιώθω τυχερή. Νιώθω ευλογημένη. Νιώθω ευγνώμων για αυτό το τεράστιο κύμα αγάπης που στείλατε εκεί έξω εσείς οι δικοί μου άνθρωποι. Σας ευχαριστώ αγαπημένοι...Για την εμπιστοσύνη. Για την Πίστη. Για την αλήθεια σας...Είστε οι Αγαπημένοι μου και πραγματικά δεν ξέρω τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά τα συναισθήματα σας!

Ο αγώνας και η προσπάθεια δεν σταματούν και δεν χαλαρώνουμε.Ο μικρός χρειάζεται πάντα την υποστήριξη και την βοήθεια μας, καθώς ο  χρόνος πιέζει. Παρακολουθήστε ενημερώσεις και νεότερα στην σελίδα "Μια βοήθεια γα τον Παύλο" στο fcb.

ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079

ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490

Καλημέρα, καλημέρα. Εύχομαι υγεία σε όλα τα παιδιά. Τα παιδιά του κόσμου. Τα παιδιά μας. Εύχομαι όλοι να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο. Εύχομαι σε κάθε σας ανάγκη να βρεθούν δίπλα σας άνθρωποι σαν εσάς...Γενναιόδωροι κι αληθινοί!
Άνθρωποι που ξέρουν να δίνουν και να μοιράζονται...γιατί όπως διάβασα πρόσφατα από έναν άνθρωπο που αγαπώ, "δεν είναι ο πλούτος που λείπει από αυτόν τον κόσμο αλλά το μοίρασμα...."

Στέλνω την αγάπη μου εκεί έξω κι ένα ακόμη πελώριο ευχαριστώ...Ευτυχείτε αγαπημένοι!Ευτυχείτε κι ευημερείτε...Εύχομαι να μπορούσατε να νιώσετε την αγάπη μου...

Συνεχίζουμε!

                                                                                                Κατερίνα

Το Σύμπαν Που Αγάπησα!

Ημέρα των φίλων λοιπόν και γράφει η Βέτα!

Την Βέτα από το Σχολείο της Φύσης την ξέρετε πια όλοι.

Η Βέτα Γεωργιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Τετράλοφο Κοζάνης, μέσα στις μυρωδιές του χωριού, στους ήχους της παρέας και τη φροντίδα της γειτονιάς. Μέσα από αυτές τις παραστάσεις σπούδασε Παιδαγωγικά και έγινε σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών. 

Για είκοσι δύο χρόνια εργαζόταν ως Νηπιαγωγός στο δημόσιο, ώσπου εννέα χρόνια πριν αποφάσισε να πραγματοποιήσει το δικό της παιδαγωγικό όνειρο. «Το Σχολειό της Φύσης», ένα σχολείο στη φύση, το οποίο θα αναπτύσσει τον άνθρωπο ως ολότητα. Ένα διαρκές ταξίδι αναζήτησης του εαυτού για μαθητές, γονείς, δασκάλους αλλά και για την ίδια, που δεν σταματά ποτέ να μαθαίνει και να αλλάζει.

Στις 5 Μαρτίου, η δική μας Βέτα θα κάνει παρουσίαση στο TED-x Kavala...οπότε όσοι  θα βρίσκεστε εκεί,  θα έχετε την χαρά  να την απολαύσετε!

Είναι χαρά και τιμή για εμένα το ότι είναι φίλη αγαπημένη και σήμερα θέλει να κάνει ένα κάλεσμα για μια σημαντική διοργάνωση του Σχολειού της Φύσης.

Το Σύμπαν που αγάπησα - Η Πλάνη Των Αισθήσεων

Είναι μεγάλη χαρά και τιμή να έχουμε τον καθηγητή Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνο Δανέζη, γνωστό σε όλους κυρίως από τις εκπομπές στην ΕΤ3 "το σύμπαν που αγάπησα" στο Σχολειό της Φύσης, την Κυριακή 6/3/2016 και ώρα 11π.μ για να μας μιλήσει για το πως οι αισθήσεις μας περιορίζουν την αντίληψη μας γιαυτό που πραγματικά υπάρχει γύρω μας. 

Γιατί αν πραγματικά "βλέπαμε" άλλα θα ήταν αυτά που θα αντιλαμβανόμασταν και τα οποία η φυσική πια μας τα εξηγεί με επιστημονικό τρόπο.

Οφείλω να πω πως όταν άκουσα τον Δανέζη,πριν 5 χρόνια από κοντά, ήταν σαν να άνοιξε ένα άλλο κεφάλαιο στη ζωή μου γιατί όσα διαισθανόμουν άρχισα πια να τα αντιλαμβάνομαι και επιστημονικά. 

Ως άνθρωποι μεγαλωμένοι δυτικότροπα, χρειαζόμαστε την απόδειξη, θέλουμε επιβεβαίωση. 

Ο Δανέζης μας τη δίνει με τον καλύτερο τρόπο και μέσα από αυτή τη γνώση βεβαιώνεσαι πια πως είμαστε ενωμένοι και συνδεδεμένοι και πως αυτή είναι η κατάσταση του ανθρώπου που του προσφέρει χαρά και ευδαιμονία. Γιατί αυτή είναι η φυσική μας κατάσταση. Απλά δεν το βλέπουμε!!!

Είναι από τις πιο σημαντικές ομιλίες του σχολείου και η συμμετοχή σας είναι σημαντική για εσάς και για την εκπαίδευση των παιδιών σας.
Το Σάββατο 5/3/2016 είναι η ομιλία του στο Πολυτεχνείο!!!

Κυριακή 6/3/2016 και ώρα 11π.μ  στο Σχολείο της Φύσης στον Τρίλοφο. Σας περιμένουμε!

Όταν τα παιδιά μπαίνουν στο κόσμο των Υπολογιστών και των Social media...

Το να αποκτήσει ένα παιδί κινητό είναι κάτι μεγάλο και σημαντικό. Μπαίνει σε έναν κόσμο πελώριο τον οποίο δεν είναι ακόμη σίγουρο πως μπορεί να διαχειριστεί ή μάλλον είναι απόλυτα σίγουρο πως δεν μπορεί να διαχειριστεί. Το ίδιο δεν το γνωρίζει βέβαια και με την αγουράδα της ηλικίας επιμένει να  αποκτήσει ένα εργαλείο που  κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να χρησημοποιείται αυστηρά από ενήλικες...εκτός κι αν υπήρχαν ειδικά  κινητά για ανηλίκους...

Μπορεί να είναι υπερβολή όλο αυτό και το καταλαβαίνω, μα αυτή είναι η γνώμη μου...Βέβαια ζούμε στο εδώ και τώρα, τα παιδιά έχουν μια τεράστια εξοικείωση με την τεχνολογία οπότε είναι ίσως κουτό να βάλουμε ταμπέλα απαγορευτική στο δικό μας παιδί σε ένα αντικείμενο που όλοι οι φίλοι του θα έχουν πρόσβαση. Η απαγόρευση κάνει ακόμη πιο μεγάλο τον πόθο. Οπότε μπορεί άθελα μας να μεγαλοποιήσουμε κάτι που αν δεν απαγορεύαμε να είχε μικρότερη διάσταση στο μυαλό του παιδιού μας.

Είναι όπως παλιά που δεν σου έπαιρναν οι γονείς μηχανάκι για να μην χτυπήσεις κι εσύ ανέβαινες να οδηγήσεις το μηχανάκι του κολλητού σου και χτυπούσες με εκείνο...Το αποτέλεσμα το ίδιο.Οπότε και πάλι όλα αρχίζουν και τελειώσουν σε μια απόλυτη λέξη...διαχείριση!

Πριν από  την διαχείριση έρχεται η οριοθέτηση, οπότε για εμάς ήταν αδιανόητο παιδιά του δημοτικού να έχουν κινητό. Καταλαβαίνω πως κάποιοι γονείς για λόγους ασφαλείας χορηγούν σε παιδιά μικρότερα το κινητό τους. 

Για εμάς ευτυχώς δεν υπήρχαν τέτοιοι ή άλλοι λόγοι οπότε τα παιδιά μας ήξεραν πως όσο είναι στο Δημοτικό δεν θα αποκτήσουν κινητό. Ξεκάθαρο τόσο, που ποτέ δεν απαίτησαν, παρακάλεσαν, παραπονέθηκαν, γκρίνιαξαν, θύμωσαν για κάτι που ήξεραν πως δεν θα αποκτήσουν, παρόλο που σίγουρα ζήλευαν το ότι κάποιοι συμμαθητές τους ήταν κάτοχοι κινητών.  

Ήταν απλά αδιαπραγμάτευτο για εμάς κι αυτό έβαζε μια τελεία. 

Quiz:Is your child addicted to mobile Technology?

Όταν όμως ο Άγγελος πήγε στο Γυμνάσιο το πρώτο που ζήτησε ήταν να αποκτήσει κινητό.

Μετά από σκέψη πολλή κι αφού πήρε τους πρώτους του βαθμούς αποφασίσαμε με τον μπαμπά του, πως ήρθε η ώρα να αποκτήσει το πολυπόθητο κινητό...κι άρχισε το κυνήγι της αγοράς.

Θα ήταν δώρο οπότε η αγορά του αφορούσε εμάς. Ξέραμε πως προτιμούσε μαύρο χρώμα και αυτή ήταν η μόνη πληροφορία που θα μας ήταν χρήσιμη. 

Καθίσαμε λοιπόν και σκεφτήκαμε σε τι θα του ήταν χρήσιμο αυτό το εργαλείο και με βάση την χρησιμότητα του, του αγοράσαμε ένα φθηνό, αξιοπρεπές καρτο κινητό που μπορεί τα βασικά...

Δεν έχει μεγάλη μνήμη δεν έχει περιστρεφόμενη κάμερα, δεν αντέχει να σηκώσει σούπερ εφαρμογές αλλά έχει τις πολύ βασικές δυνατότητες ενός απλού smart phone. 

Οι λόγοι που δεν του πήραμε ένα "καλό" κινητό πολλοί. Καταρχήν ο οικονομικός. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε πως ένα δωδεκάχρονο παιδί μπορεί να κυκλοφορεί στην τσέπη με ένα κινητό 200, 300, 400, 500 και βάλε ευρώ!!!

Δεύτερο το κινητό είναι εργαλείο γιατί να αγοράσεις ένα εργαλείο που δεν έχει χρησιμότητα καμία για εσένα. Είναι σαν να αγοράζει αγροτικό ενώ δεν είσαι αγρότης. Το κινητό το χρειάζεται για να επικοινωνεί και να κάνει τα βασικά...όλα αυτά τα μπορεί ένα απλό κινητό κι όλα τα υπόλοιπα θα ήταν για εκείνον υπερβολή...Θα ήταν σαν να παίρναμε αγωνιστικό ποδήλατο σε έναν παιδί που ακόμη οδηγεί με βοηθητικές ρόδες.

Ο Άγγελος ενθουσιάστηκε με το κινητό του στην αρχή...μετά συγκρίνοντας το με κινητά φίλων, συγγενών ή συμμαθητών του απογοητεύτηκε. Κάποιες φορές ήταν θυμωμένος, με τις λίγες δυνατότητες του δικού του κινητού ή και με εμάς φαντάζομαι και την επιλογή μας και μετά απλά το αποδέχθηκε και άρχισε να μπορεί να το χρησιμοποιεί έτσι ώστε οι μικρές του δυνατότητες να μην τον ενοχλούν.

Δεν το επιβάρυνε με άχρηστες εφαρμογές, δεν το γέμιζε με εικόνες και πληροφορίες έτσι ώστε να το επιβραδύνει και γενικά αποδέχθηκε την πραγματικότητα του.

Η διαχείριση της κάρτας ήταν υπόθεση αποκλειστικά δική του. Είχε μια κάρτα το μήνα. Την έτρωγε...απλά περίμενε τον επόμενο μήνα, αδιαπραγμάτευτο κι αυτό και ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Ο μεγάλος φόβος όπως κι η αγωνία ήταν το διαδίκτυο. Όμως στο διαδίκτυο μπορεί να μπαίνει με wifi μόνο σε χώρους δημόσιους ή στο σπίτι μας οπότε ο έλεγχος είναι πιο εύκολος και ποτέ δεν χρειάστηκε.

Για ασφάλεια, κανόνας είναι πως ξέρουμε τους κωδικούς του,  μα δεν θα τους χρησημοποιήσουμε ποτέ αν δεν υπάρξει θέμα σοβαρό στο οποίο θα κρίνουμε πως πρέπει να παρέμβουμε. 

Έτσι όταν συχνά ζητάω από τον Άγγελο να κάνουμε καθαρισμό στο κινητό του το διαχειρίζεται εκείνος ενώ εγώ παρακολουθώ τι κάνει και ξέρει πως αυτός ο έλεγχος αφορά την ασφάλεια του.

Έχει συμβεί να  του ζητήσουμε να σβήσει κάτι, μια άτσαλη φωτογραφία που μπορεί να φέρει εκείνον ή κάποιον άλλο σε δύσκολη θέση, μια μυστήρια εφαρμογή ένα βίαιο παιχνίδι. Το  κάνει χωρίς δεύτερη κουβέντα, έχοντας αποδεχθεί πως υπάρχουν παγίδες που δεν μπορεί ακόμη να "μυριστεί" και όταν τον ενημερώνουμε για αυτές συχνά ξαφνιάζεται.

Τέλος, όταν κάνουμε έλεγχο σε αντικείμενα που αφορούν και τα δυο παιδιά μας...πχ, σχολική τσάντα, το δωμάτιο, το  κινητό, το tablet, πάντα ο ενδιαφερόμενος είναι μπροστά, δεν κάνουμε τίποτε κρυφά. Η δική μας έγνοια είναι όλα αυτά να  έχουν μια διαφάνεια και να μην γίνουν με έλλειψη σεβασμού. Η ιδιωτικότητα τους,  είναι σπουδαία μα γνωρίζουν πως ακόμη είναι μικροί για να διαχειριστούν με ασφάλεια τον κόσμο...
Βέβαια το κινητό του καθενός είναι δικό του και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το ανοίξει χωρίς να πάρει άδεια. Ποτέ τα παιδιά μου δεν άνοιξαν την τσάντα μου, ποτέ! Πόσο μάλλον δεν έχουν πάρει ποτέ το κινητό μου για να παίξουν κάτι ή να απασχοληθούν όταν ήταν μικρότερα.Ποτέ! Καταρχήν για λόγους, υγείας κι ασφάλειας. Κατά δεύτερο για λόγους αρχής....
Άλλωστε το κινητό ήταν για εμένα πάντα εργαλείο και δεν είχε παιχνίδια ή μυστήριες εφαρμογές.

Για τη διαχείριση των ηλεκτρονικών συσκευών, υπάρχουν στο σπίτι μας, ξεκάθαροι κανόνες για όλους μας.Τα κινητά ή τα tablet δεν τα παίρνουμε ποτέ στα δωμάτια μας και στο κρεββάτι, τα φορτίζουμε σε ένα σημείο στο σπίτι κοινό για όλους και οι υπολογιστές λειτουργούν πάντα σε κοινή θέα.Ο σταθερός είναι σε κεντρικό σημείο του σπιτιού κι αφορά όλους και οι φορητοί είναι μόνο για τους ενήλικες που σημαίνει πως τα παιδιά δεν έχουν ακόμη φορητούς υπολογιστές. Αν κάποια στιγμή, μεγαλώνοντας αποκτήσουν και πάλι θα ισχύσουν οι ίδιοι κανόνες για όλους. 

Οι κανόνες μας διευκολύνουν πολύ γιατί κάποια πράγματα είναι απλά έτσι και δεν ζοριζόμαστε να λέμε τα ίδια  ξανά και ξανά, όπως επίσης το γεγονός πως τα tablet που μπορούν τα παιδιά να χρησημοποιήσουν λειτουργούν μόνο τα Σαββατοκύριακα. Οπότε μέσα στην εβδομάδα το μόνο ηλεκτρονικό μέσο που ανοίγει κάποια απογεύματα είναι η τηλεόραση.

Επίσης η διαχείριση των social media είναι κάτι που μας έβαλε σε σκέψεις και πολλές φορές μας ζητούσαν να ανοίξουν λογαριασμό στο fcb, ιδίως ο μεγάλος για να συνομιλεί με φίλους του. Με απόλυτη τεκμηρίωση η απάντηση μας είναι πως για την ώρα δεν μπορεί να συμβεί αυτό.

Η αλήθεια είναι πως μας κάνει την ζωή εύκολη γιατί δεν φαίνεται να τον ενοχλεί και ιδιαίτερα και με τους φίλους τα σαββατοκύριακα μιλάνε στο τηλέφωνο...το σταθερό που είναι επίσης σταθερό....

Γενικά είμαστε παλιομοδίτες...αυτό καταλαβαίνω!

Ο κύριος χώρος που ο Άγγελος χρησημοποιούσε το κινητό του ήταν στα διαλείμματα στο σχολείο. Στην αρχή της  φετινής χρονιάς ο διευθυντής έστειλε  στους γονείς ειδοποίηση για την άσκοπη κι υπερβολική χρήση των κινητών στο σχολείο...

Το συζητήσαμε και αποφάσισε για λίγο να μην το παίρνει μαζί του σχολείο...και από τότε πέρασαν δύο μήνες που το κινητό έμεινε στην κυριολεξία ξεχασμένο στο συρτάρι. Προχθές τον ρώτησα τι γίνεται τώρα που δεν έχει κινητό σχολείο κι αν θα ήθελε να το ξαναπάρει. Μου απάντησε πως δεν το χρειάζεται και με άφησε έκπληκτη κι όχι μόνο για αυτό, μα  γιατί μου είπε πως επειδή εκείνος δεν έχει κινητό δεν ανοίγουν κι οι κολλητοί του τα κινητά τους με αποτέλεσμα να παίζουν στα διαλείμματα επιτραπέζια στον ειδικό χώρο που διαμόρφωσε το σχολείο και βέβαια  μιλάνε πολύ και μοιράζονται πολύ  και πειράζουν ο ένας τον άλλον κι έχουν γνωριστεί τόσο καλά που ο Άγγελος χοροπηδάει από χαρά όταν πάει σχολείο γιατί θα τους συναντήσει... Με εντυπωσιάζει αυτό και με ενθουσιάζει.

Κανένα ηλεκτρονικό δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επικοινωνία κι είμαι χαρούμενη πολύ που τα παιδιά το καταλαβαίνουν.

Αυτή η ανάρτηση έγινε με αφορμή πολλά μηνύματα που παίρνω όπου με ρωτάτε πως διαχειριζόμαστε αυτό το θέμα. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας, ζητώντας τη άποψη μου για ένα τόσο λεπτό θέμα και τελικά νιώθω πως δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, μα αυτό που μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ή όχι. Όλα όσα γράφω τα γράφω ως μαμά και μέσα από την δική μας εμπειρία με τα παιδιά μας.

Η γνώμη μου είναι πως η κάθε οικογένεια έχει τον δικό της τρόπο διαχείρισης στα πάντα. Κάποιοι βασικοί κανόνες μπορούν να υπάρχουν όμως, για να βοηθήσουν, να υποστηρίξουν και να κατευθύνουν, όπως σε όλα στη ζωή.

Για να υπάρξουν κανόνες που θα τηρούνται όμως, απαραίτητο είναι να υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης και αυτή χτίζεται μέσα από  την τριβή και την καθαρότητα της συμπεριφοράς μας προς τα παιδιά μας.
Ακούω γιατί εμπιστεύομαι, κι αν ο μικρός άνθρωπος είναι σίγουρος για την σχέση με τους γονείς, αν νιώθει ασφαλής και ήρεμος, οτι δεν θα τον κατασκοπεύσω, μπερδέψω, ξεγελάσω, όλα θα είναι πολύ πιο εύκολα, σε κάθε νέο εξελικτικό βήμα που θα κάνουμε μαζί, παιδιά και γονείς...

Για εμάς ως τώρα το θέμα της διαχείρισης των υπολογιστών, κινητών κλπ, ήταν αρκετά εύκολο.
Ναι υπήρξαν περίοδοι που κόλλησαν, ναι πολλές φορές παζαρεύουν ή υπερβαίνουν τα όρια και τον κανόνα του χρόνου, γιατί είναι παιδιά και γιατί τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση κι επίβλεψη, οπότε πάντα ότι γίνεται θα γίνει μπροστά μας. Για να είναι ευκολότερος ο έλεγχος τους σε όλα τα επίπεδα, με στόχο πάντα την ασφάλεια τους.

Είναι σαν να σου ζητά το παιδί σου να πάει μόνο του στο πάρκο και του του δίνεις την άδεια αλλά δεν ελέγχεις ποτέ, αν πήγε όντως εκεί, αν πήγε τηρώντας τους κανόνες ασφαλείας στο δρόμο ή πως και με ποιόν παίζει και όταν εκείνο γυρίζει μια ώρα μετά από την καθορισμένη ώρα δεν του κάνεις παρατήρηση και δεν έχει για αυτό καμία επίπτωση...

Για εμένα όλα είναι ευκαιρία για  εκπαίδευση  της συμπεριφοράς τους. Το ίδιο και οι υπολογιστές και τα social media καθώς και ο τρόπος που φέρονται μέσα στον ιντερνετικό κόσμο.

Πάντως, το πιο γοητευτικό σε όλα αυτά είναι που καμιά φορά μου έρχονται μηνύματα από το γιο μου στο κινητό που με συγκινούν πολύ. Καλημέρες, ευχές, λόγια τρυφερά και βέβαια το ότι μου δίνει την ευκαιρία να του απαντήσω με τον ίδιο τρόπο.
Καταλαβαίνω πως είναι ένας νέος τρόπος επικοινωνίας, όπου θα  πρέπει να μυήσω τα παιδιά μου σε αυτόν με τον ίδιο τρόπο που τους μαθαίνω οτιδήποτε νέο, γοητευτικό μα κι επικίνδυνο...

Ο κόσμος είναι πελώριος και με τον ιντερνετ έγινε ακόμη πιο πελώριος. Όπως σε μια πόλη για να μπορέσεις να κυκλοφορήσεις πρέπει να μάθεις τις οδούς, τις ιδιαιτερότητες, τις ασφαλής και τις επικίνδυνες περιοχές, τα μαγαζιά, τα σπίτια, τα πάρκα, τους φίλους, τους εχθρούς, έτσι ακριβώς πρέπει να μάθουμε να ζούμε και μέσα στον κόσμο του ιντερνετ.
Όσο  περισσότερο το αποδεχθούμε, όσα περισσότερα μάθουμε για αυτή την πόλη που ζούμε τόσο καλύτερα θα μάθουμε και στα παιδιά μας να ζουν με χαρά κι ασφάλεια μέσα της...Μια μέρα θα ξετρυπώσουν δικές τους γωνιές, κουτούκια, στέκια, φίλους, σκοτεινά δρομάκια, απαγορευμένες περιοχές, μα όσο ξέρουν ποιοι είναι  οι ίδιοι, ποιες είναι οι αρχές τους στη ζωή και πως να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους, τόσο λιγότερο θα φοβόμαστε  και να αγωνιούμε εμείς οι γονείς τους.

...γιατί όχι, εμείς δεν θα σταματήσουμε ποτέ να φοβόμαστε και να αγωνιούμε...κι αυτό είναι το ζητούμενο τελικά για έναν γονιό. Να είναι σε συνεχή εγρήγορση, να μην παζαρεύει και να μην αποδυναμώνει  ο ίδιος τον ρόλο του...δίνοντας διπλά μηνύματα στον παιδί του. Το ξέρω πως όλοι το ίδιο προσπαθούμε, ο καθένας με τον τρόπο του...

Καλημέρα αγαπημένοι. Καλή δύναμη σε όλους μας! Κανένα εργαλείο δεν είναι επικίνδυνο αν ξέρεις πως ακριβώς να το χειριστείς...Οπότε δημιουργούμε "χειριστές" με επίγνωση...

                                                                                                           Κατερίνα

Μέρες γεμάτες καρδιές!

Τις μέρες που είμαστε όλοι μαζί τις κρατάω σαν θησαυρό! Μέρες γεμάτες με εμάς. Μέρες γεμάτες γεύσεις και παιδικές φωνές σαν αυτές που πέρασαν.
Κλειστήκαμε στην κουζίνα και μαγειρεύαμε με ενθουσιασμό γιατί θα ερχόταν η Αναστασία η ανιψιά μας και τα παιδιά είχαν τρελή χαρά.
Οι ανιψιές μου που ήρθαν να δουν την ξαδερφούλα έμειναν μαζί μας οπότε ζήσαμε ένα απόλυτα χαρούμενο και χρωματιστό χαμό με πέντε παιδιά μέσα στο σπίτι να παίζουν, να παλεύουν και να γελούν ασταμάτητα.
Να σιγομουρμουρίζουν και να γελούν ως τα ξημερώματα μέσα στα ανακατωμένα παπλώματα ο ένας επάνω στον άλλον και την άλλη μέρα να τους βρίσκω να κοιμούνται παντού λες κι ήταν υπνοβάτες και το βράδυ σουλατσάριζαν γύρω γύρω...

Όταν είσαι με παιδιά δεν βαριέσαι.Οι ευκαιρίες πολλές και σε όλα λένε ναι, εκτός από το καθάρισμα! Οπότε κουλουράκια Ναι! βόλτα Ναι! ταινία Ναι! συναυλία για να δούμε τον Άγγελο Ναι! σε όλα Ναι!
Παρόλο που συνήθως βαριόταν εύκολα και κατέληγαν ο ένας να πειράζει τον άλλο!

...κι ο καθένας μαγείρευε κι απολάμβανε τη δική του δημιουργική ανάγκη.

Το πρωινό γιορτινό. Με πέντε μικρούς Βαλεντίνους στο σπίτι τα μπισκότα κι η σοκολάτα παρέα με τις βάφλες είχαν την τιμητική τους.

Για το μεγάλο μου Βαλεντίνο η μπισκοτοκαρδιά ήταν νομίζω αρκετή! και παρόλο που την διεκδίκησαν πολλοί την καταβρόχθισε εκείνος!

Βόλτα στον υδροβιότοπο να δούμε τα φλαμίνγκο που μας απέφευγαν συστηματικά και μετά στην θάλασσα, για παιχνίδι με το κύμα και μετά σπίτι σε ένα ακόμη γιορτινό χρωματιστό τραπέζι που στρώθηκε με πολλές φωνές και πειράγματα και γέλια.

Θορυβώδης, εκκωφαντικοί, ολοζώντανοι! Ένα τραπέζι μέσα στο κέφι και τα γέλια.

Η μέρα έκλεισε με το γλυκό των μικρών και βέβαια αμέσως μετά ταινία κι οι καναπέδες αγκαζέ με τα χέρια και τα πόδια τους πλεγμένα...

Η παρέα θα χωριζόταν, ήρθε ο ξάδερφος να παραλάβει το πολύτιμο φορτίο πια,  μα πριν γίνει αυτό το τζάκι άναψε, ο καφές αχνιστός και μυρωμένος μπήκε στις κούπες και απολαύσαμε το δικό μας γλυκό των μεγάλων, με φρέσκες φράουλες...

...κι έτσι γιορτάσαμε τον Βαλεντίνο φέτος. Παρέα με πολλούς μικρούς Βαλεντίνους. Μικρά αποτελέσματα αγάπης...κι ήταν ίσως ένα από τα ωραιότερα Σαββατοκύριακα μας και η ωραιότερη γιορτή του Βαλεντίνου, που δεν γιορτάσαμε...γιατί όχι δεν γιορτάζουμε! Μα πάντα τελικά το καταλήγουμε σε γιορτή...σαν να θέλει αυτή η μέρα να γιορταστεί από μόνη της και της κάνουμε το χατήρι!

Οι μέρες με τα παιδιά είναι οι απλές για εμένα και γι'αυτό οι πιο αγαπημένες.Δεν κουράζομαι, δεν αγχώνομαι, δεν νιώθω πίεση για τίποτε. Ξέρω πως θα παίξουν, ξέρω πως θα φάνε, ξέρω πως θα απολαύσουν ο ένας τον άλλο. Ξέρω πως θα ζήσω το χαμό, ξέρω πως θα κάνω διαιτησία, χαίρομαι γιατί θα έχω την ευκαιρία να πω τα σοφά μου, ξέρω πως θα ξαπλώσω στον καναπέ με κλειστά μάτια και κάθε δυο λεπτά θα τα ανοίγω για να ελέγξω τι θόρυβος ήταν αυτός κι αν αυτό που ακούστηκε ήταν κλάμα ή γέλιο.
Τις μέρες που περνώ μαζί με τα παιδιά τις κρατώ σαν θησαυρό γιατί είναι μέρες  πολύτιμες. Μέρες γεμάτες καρδιές. Πολύχρωμες κι ελεύθερες καρδιές που μου θυμίζουν πόσο σημαντικά, πόσο αξέχαστα, πόσο γεμάτα ζωή είναι αυτά τους τα χρόνια...και πόσο γρήγορα περνούν!

Οι μέρες αυτές είναι γεμάτες με το μέλλον. Τα θεμέλια που βάζουμε στις σχέσεις μας, στις σχέσεις τους, για να θυμούνται σαν ενηλικιωθούν πως είναι να ζεις τη στιγμή και να αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα...
Καλημέρα αγαπημένοι!
                                                                                                 Κατερίνα

Some day...

Έβλεπα  τις προάλλες μια αμερικάνικη ταινία, από εκείνες τις εύπεπτες και χαριτωμένες. Με πολλή δράση, λίγο αίσθημα και ωραία τοπία. Μου αρέσουν αυτές οι ταινίες κάτι κρύες βραδιές όπου το μυαλό δεν θέλει να πολυσκεφτεί.

Κάποια στιγμή όμως ειπώθηκε κάτι που με ακολούθησε μέχρι το τέλος της ταινίας, κράτησε ξάγρυπνο το μυαλό μου το βράδυ, άνοιξε μια συζήτηση στο πρωινό με το αγόρι και με έβαλε σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις έτσι απλά κι αναπάντεχα.

Η πρωταγωνίστρια λοιπόν είπε πως κάποια μέρα θα κάνει κάποια από όλα όσα ονειρεύεται και ο συμπρωταγωνιστής της απάντησε πως το "κάποια μέρα" είναι ουσιαστικά συνώνυμο του ποτέ...

Κι εκεί ακριβώς σκέφτηκα πως για όλα τα μεγάλα μου όνειρα, για όλα τα μακρινά ταξίδια, για ότι θεωρώ αδύνατο να γίνει δεν ξεστομίζω την λέξη "ποτέ" μα δίνω στο "ποτέ" μια ψεύτικη ελπίδα, μια μικρή παράταση στο όνειρο, λέγοντας στον εαυτό μου ψέματα πως κάποια μέρα...θα κάνω αυτό ή εκείνο ή το άλλο...

Κάποια μέρα!

Κι αυτή η κάποια μέρα δεν έρχεται ποτέ...

Το ξέρω από πριν, μέσα μου είναι σχεδόν ξεκάθαρο πως το "κάποια μέρα" είναι σαν το ντουλάπι με όλα τα ημιτελή όνειρα. Μένουν εκεί κλεισμένα και στοιβάζονται και στοιβάζονται και σαν ανοίξεις το ντουλάπι ορμάνε όλα μαζί και το κλείνεις γρήγορα από φόβο...
Τι: μην σου φύγουν τα ξεχασμένα όνειρα; Μην τα δεις ξαφνικά μπροστά σου και τρομάξεις με όλα αυτά που ξέχασες, που δεν κατάφερες, που πρέπει να εγκαταλείψεις, που πρέπει να αποδεχθείς πως δεν θα κάνεις ποτέ;
Δεν ξέρω...Ξέρω πως όλα εκείνα εγώ τα κρατάω κλεισμένα καλά κι αν τύχει και με ρωτήσω λέω στο εαυτό μου..."κάποια μέρα"...

Είπα είναι η ιδέα μου και μετά ρώτησα τον μικρό μου γιο..."Αν με ρωτήσεις πότε θα πάμε εκεί και σου απαντήσω  κάποια ημέρα τι θα σημαίνει;"
Χωρίς καν να με κοιτάξει μου απάντησε..."σημαίνει πως δεν θα γίνει ποτέ"...

Πόνεσα. Πόνεσα με το ότι το έχει ήδη καταλάβει ενώ εγώ μόλις το είχα αντιληφθεί...Το κάποια μέρα σημαίνει ποτέ!

...κι ύστερα μέτρησα. Μέτρησα για ποιά όνειρα έχω πει κάποια μέρα κι ήταν πολλά...Ταξίδια, μέρη που θέλω να δω, το ηλιοβασιλέματα στη Σαχάρα, το τροπικό δάσος στο Βόρνεο, την αυγή στις σαβάνες της Αφρικής, το μονοπάτι των Ινκας στο Μάτσου Πίτσου,τις στέπες της Ρωσίας,  τις φάλαινες και τους παγετώνες στην Παταγονία...Κάποια μέρα έχω πει. Δηλαδή ποτέ!
Μέτρησα σχέδια, που αφορούσαν εμένα τις ανάγκες της οικογένειας μου...κάποια μέρα θα κάνουμε εκείνο μαζί και το άλλο. Κάποια μέρα θα κάνουμε όλοι μαζί κοπάνα και θα πάμε βόλτα κάπου μακριά, κάποια μέρα δεν θα χρειαστεί να δουλεύουμε τόσο πολύ και κάποια μέρα δεν θα χρειάζεται να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από τα απλά πάθη μας ή τα λάθη μας...
Κάποια μέρα θα τρώμε χωρίς να μας νοιάζει αν παχύνουμε ή θα καπνίζουμε μιας στις τόσες, χωρίς να μας νοιάζει αν πεθάνουμε ή θα λέμε τη γνώμη μας χωρίς να μας νοιάζει ποιόν θα χάσουμε...κάποια μέρα!


...Κι ύστερα θύμωσα.Θύμωσα γιατί αντιλήφθηκα πως  όλα όσα πει πως θα τα κάνω, θα τα δω ή θα τα νιώσω  "κάποια μέρα"...τα έχω ήδη εγκαταλείψει!

Σαν να άνοιξα το ντουλάπι και όλα όσα είχε μέσα δεν ξεχύθηκαν όπως νόμιζα. Μα στάθηκαν εκεί στη σειρά, να με κοιτούν με απογοήτευση, με βλέμμα επικριτικό! Μα εγκατέλειψες μου είπαν...

Δεν ξέρω αν είναι εγκατάλειψη ή παραίτηση. Δεν ξέρω αν είναι ρεαλισμός ή συνειδητοποίηση...μα ξέρω πως όπως και στο τέλος της ταινίας...για κάποια όνειρα, για κάποια σχέδια, το κάποια μέρα...είναι σήμερα!

Σήμερα αγαπημένοι!
                                                                                                       Κατερίνα

Είκοσι ένα χρόνια Ζωής...

Άνθισαν οι μυγδαλιές...

Η ζωή τρέχει. Δεν σε περιμένει απλά τρέχει κι αν μπορείς ακολουθείς, αν όχι μένεις πίσω κι είναι αυτό καμιά φορά επίπονο πολύ...

Στην τρέλα των ημερών χάσαμε πολλά.Σημαντικά.Τα πιο σημαντικά...μέχρι που κάποια στιγμή  με αφορμή κάτι άσχετο και κοιτώντας τις ημερομηνίες διαπιστώσαμε πως είχαμε προσπεράσει μια μέρα σημαντική. Την ημερομηνία της γνωριμίας μας...

Δεν με πείραξε. Ήταν τόση η ένταση κι η αγωνία και το τρέξιμο της καθημερινότητας που δεν με πείραξε καθόλου. 

Είπα στον εαυτό μου..."ωχ καημένη με την τρέλα σου...δεν έγινε και τίποτε" και με έπεισα...κι εκείνη τη στιγμή η γυναίκα που στεκόταν δίπλα μου με παρότρυνε..."μην το αφήσεις έτσι κάντε κάτι" γέλασα κι της απάντησα πως θα γυρίσω αργά από τη δουλειά, πως δεν βαριέσαι είκοσι ένα χρόνια είναι αυτά έχουμε γιορτάσει και γιορτάσει...κι εκείνη επέμεινε..."Όχι όχι. Κάντε κάτι διαφορετικό. Ένα ωραίο διαφορετικό φιλί λίγο πριν κοιμηθείτε...κάτι!"

Θα δούμε είπα μέσα μου και μπήκα με φούρια στη ρουτίνα την υπόλοιπης ημέρας...και το ξέχασα.

Μέρες μετά και λίγο πριν κοιμηθώ θυμήθηκα ξανά τη συζήτηση μας και σκέφτηκα πως τελικά το θέμα ξεχάστηκε ολοσχερώς...δεν δώσαμε καμία σημασία στην ημέρα, δεν την τιμήσαμε, δεν την γιορτάσαμε δεν την κάναμε ξεχωριστή...

Δικαιολογίες υπήρχαν πολλές...εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς στα δικά μας...σκέφτηκα...κι ύστερα λίγοι πριν κλείσω τα μάτια μου μου ήρθε η εικόνα εκείνης την γυναίκας. 

Όμορφη κι αγέρωχη πολύ την ώρα που μου έλεγε...κάντε κάτι το ξεχωριστό κι εγώ προσπέρασα με τόση ευκολία τα λόγια της...Σκέφτηκα πως εκείνη η γυναίκα μόλις λίγο καιρό πριν είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της, χάνοντας απροσδόκητα και σκληρά,  το σύντροφο της. 

Είχε μείνει μόνη...δεν υπήρχε το επόμενο φιλί...υπήρχε μόνο το τελευταίο. Δεν υπήρχε το αύριο, μόνο εκείνη η πελώρια στιγμή που τον κοίταζε χωρίς να ξέρει πως θα είναι η τελευταία τους...

Ένιωσα οργή με τον εαυτό μου...οργή κι ευγνωμοσύνη σε εκείνη. Ευγνωμοσύνη κι έναν πόνο που εγώ είχα μια ευκαιρία που εκείνη έχασε...κι ήταν σκληρό. Σκληρό πολύ κι άδικο για εκείνη την υπέροχη αγέρωχη γυναίκα που νιώθω να αγαπώ και να θαυμάζω...

Του μίλησα...Ξεχαστήκαμε του είπα...

ναι! Είχαμε ξεχαστεί...

Αφεθήκαμε και κάναμε τα ασήμαντα σημαντικά...

Ξημέρωσε η Κυριακή και θα ήταν δική μας. Στη ρεματιά που έπαιζε εκείνος, σαν ήταν μικρός. Εκεί στην μικρή βάθρα με το νερό και τις καλαμιές. Στις ψηλές αμμώδης πλαγιές που την Άνοιξη μένουν οι πολύχρωμοι  μελισσοφάγοι. Ένα μέρος που τα αγόρια λατρεύουν...

Η βόλτα μας ήρεμη χωρίς πολλά λόγια. Αφήσαμε τα αγόρια να κατρακυλούν στην άμμο και ακούγαμε τις φωνές τους να αντηχούν σε όλο το πλάτωμα. 

Περπατούσαμε δίπλα δίπλα με τη σιωπηλή παρέα του Κάρλο και του Λου και σκεφτόμουν πως έτσι θέλω να κυλήσει η ζωή. Ήρεμα κι απλά.  Μας σκέφτηκα να είμαστε ηλικιωμένοι που θα βγάζουν βόλτα τα σκυλιά κι ύστερα θα γυρνάμε σε ένα σπίτι που θα είναι άδειο τις καθημερινές μα τις Κυριακές θα έρχονται οι γιοι μας να το γεμίζουν ζωή...κι η σκέψη  αυτή μου έφερε δάκρυα συγκίνησης. 

Γυρίσαμε σπίτι ενθουσιασμένοι κι ήρεμοι με τα αγόρια να βγάζουν άμμο από τα αυτιά και τα ρουθούνια τους κι ύστερα το τρελό αγόρι μπήκε στην κουζίνα...έκπληξη μας είπε!

Έστρωσα το τραπέζι στο σαλόνι μπροστά στην τηλεόραση. Κάτι που όταν συμβαίνει μας δίνει τρελή χαρά!

Έβγαλα τα παλιά, βαριά σκαλιστά ποτήρια της μαμάς μου που αγαπάω και στόλισα το τραπέζι με τα ανθάκια μυγδαλιάς και τα κλαδιά αγριοτριανταφυλλιάς που είχαμε κόψει. 

Το μενού μας ξετρέλανε. Μπριζόλες στο φούρνο με χειροποίητη σάλτσα μπάρμπεκιου και πατάτες και για κλείσιμο φράουλες με σοκολάτα και banoffee με μια ελαφριά πικράδα του καφέ στην κρέμα του...

Το γλυκό και το πικρό σε μια λεπτή ισορροπία...που εύκολα μπορεί να χαθεί...

Σαν τη σχέση μας...

Η έκπληξη του μας ενθουσίασε. Οι γεύσεις απλές μα μοναδικές και το κλείσιμο με την απλότητα που μας ταιριάζει...

Είκοσί ένα χρόνια λοιπόν...μια ζωή και θυμάμαι σαν χθες το κάθε συναίσθημα που ένιωθα τότε. Την κάθε στιγμή, την κάθε λεπτομέρεια...Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Μα πέρασαν μέρες πολλές εκατοντάδες. Δύσκολες, όμορφες, σκληρές, παραιτημένες...κι έρχεται ένας ξένος πόνος να σου θυμίσει πόσο σημαντικό είναι αυτό που έχεις και πόσο εύθραυστο!

Κι εσύ που νιώθεις μόνο πως έχασες...να ξέρεις έρχεται η Άνοιξη κι οι κρόκοι ανθίζουν δειλά, μετά από τόσο καιρό σιωπής, κάτω από τη γη.

 

Δεν είναι ποτέ αργά να ανθίσεις. Δεν είναι ποτέ αργά να ανοίξεις δειλά τα πέταλα σου στον ήλιο. Δεν είναι ποτέ αργά, να πιστέψεις πως θα αγγίξεις την ευτυχία...γιατί απλά την αξίζεις!

Σε ευχαριστώ...

Καλημέρα αγαπημένοι... Γεμάτη φως, γεμάτη ζωή. Απλά "Γεμάτη"...

                                                                                                           Κατερίνα