Ακόμη μια παράσταση ξεκινά....

Θυμάστε τις παραστάσεις του θίασου του Κοινωνικού Συλλόγου, Δέντρο Ζωής; Έχω κάνει τόσες αναρτήσεις πια για αυτές τις απίθανες αγαπημένες  παραστάσεις (2012, Α2013 Β2013, με αποκορύφωμα αυτή του Ιούνιου 2014) ...

Περάσαμε τόσες μαγικές στιγμές, τόσο δυνατές συγκινήσεις...

Μια νέα λοιπόν διαδρομή ξεκινά με μια παράσταση που παίχτηκε για πρώτη φορά πέρσυ κι έγινε χαμό.Τον Κύκλο Ζωής.Φέτος ο Κύκλος Ζωής θα ξαναπαιχτεί, με πολλές πολλές αλλαγές κι εμπλουτισμένος με το Πνεύμα των  Χριστουγέννων!Κι όχι μόνο αυτό μα θα δωθούν παραστάσεις και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, οπότε σπεύσατε.

Τα έσοδα των παραστάσεων όπως πάντα θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό και συγκεκριμένα  αυτή τη φορά θα προσφερθούν στο "Σύλλογο Φίλων Καρκινοπαθών Παιδιών ΣΤΟΡΓΗ".

Όμως πριν από όλα αυτά οι πρόβες καλά κρατούν και οι προετοιμασίες επίσης. Και το ξέρω καλά μιας και το γνωστό τρελό αγόρι....οΠα δηλαδή θα πάρει μέρος και σε αυτή την παράσταση! Θα ζήσουμε πάλι μεγάλες στιγμές....

Λοιπόν και αυτή τη φορά για τις ανάγκες της παράστασης όλοι οι συνπρωταγωνιστές  βρέθηκαν στο δάσος για μια μαγική φωτογράφιση....Σας χαρίχω μερικές εικόνες από τα παρασκήνια της μεγάλης φωτογράφισης!

Να καταγράψω το γεγονός όπως μου μεταφέρθηκε μιας και δεν ήμουν εκεί...Κυριακή πρωί, νοίκιασαν βανάκι κι έσκασαν μύτη σε γνωστό δασύλιο της περιοχής με κόσμο τριγύρω.Και αρχίζουν να βγαίνουν από το βαν όλοι αυτοί οι γνωστοί χαρακτήρες παραμυθιών.Ξαφνικά πέφτει σιωπή και βουβαμάρα, άνθρωποι κοιτούν έκπληκτοι και πιτσιρίκια γουρλώνουν μάτια και ζουν...σε όνιερο καθώς βλέπουν στο δάσος ολοζώντανους...από την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό Λύκο μέχρι τον Πινόκιο και την Αριελ....
Αντε τώρα να τους πιστέψουν οι συμμαθητές τους....

 Εντάξη πέρασαν απίθανα κι έριξαν πολύ γέλιο και φαίνεται η μεταδοτική πολύχρωμη χαρά τους!

Το αποτέλεσμα της φωτογράφισης σας το παρουσιάζω αμέσως μετά με λίγα λόγια για το έργο μέσα από τις λέξεις του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Βισσαρίωνα;

"Είναι Χριστούγεννα... Η Αλίκη έχει πια μεγαλώσει και αποφασίζει να επισκεφτεί τη γιαγιά της στο δάσος. Ξαφνικά όμως χάνεται… Δεν ξέρει ποιο μονοπάτι να ακολουθήσει και αυτό τη φοβίζει. Στο δρόμο της συναντάει ήρωες γνωστών παραμυθιών που ζωντανεύουν και μέσα από τις ιστορίες τους μιλάνε για βασικές αξίες και αλήθειες της ζωής. Κάποιοι θα θελήσουν να τη βοηθήσουν και να τη διδάξουν και κάποιοι άλλοι να την οδηγήσουν σε περιπέτειες. Θα καταφέρει άραγε να βρει το σωστό δρόμο και να φτάσει στον προορισμό της;"

Το παραμύθι λοιπόν ξεκινά...κι έρχεται για να μας μαγέψει...δείτε τις εικόνες και θα καταλάβετε....

Μια ακόμη μαγική παράσταση θα στηθεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.Έκπληκτα γιατί για ακόμη μια φορά θα πρέπει να αναφέρω πως όλα τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι δημιουργίες των συμμετεχόντων που όχι δεν είναι επαγγελματίες είναι εργαζόμενοι μπαμπάδες και μαμάδες που ζουν το όνειρο τους....Τις στιγμές απαθανάτισε η φωτογράφος Τοπαλίδου Θεοδώρα www.brightside.gr

ενώ την επεξεργασία των φωτογραφιών επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης μας Βισσαρίων Σάκος που είναι και γραφίστας.

Ημερομηνίες παραστάσεων;

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Αίθουσα Αιμίλιος Ριάδης στις 17.00 και 19.30. 
Τιμή Α ζώνης 10 ευρώ. Τιμή Β ζώνης 8 ευρώ.

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014 στο ΚΑΠΠΑ 2000 στην Περαία Θεσσαλονίκης, στις 17.00 και 19.30. 
Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ

Αγαπημένοι. Κλείνω το φωτογραφικό λοιπόν αφιέρωμα σε μια παράσταση που είναι κάτι πολύ περισσότερο από παράσταση για πολλούς.Είναι κατάθεση συναισθηματική πολλών ανθρώπων.Μια προσπάθεια να προχωρήσουν αντίθετα στο ρεύμα.Αρκεί να διαβάσετε αυτό για να κατανοήστε λίγο από το μέγεθος αυτής τους της προσπάθειας! 

Θα είμαστε όλοι εκεί και σας περιμένουμε.κι όχι μόνο αυτό σας υποσχόμαστε πως αυτή η παράσταση θα σας μαγέψει και ίσως...ίσως λέω να αλλάξει λίγο και τον τρόπο που σκεφτόμαστε ή βλέπουμε την ίδια τη ζωή!

Ελάτε με τα παιδιά σας, μα φέρτε και φίλους και παρέα...κι όλοι μαζί θα γλεντήσουμε παρέα βοηθώντας και μπαίνοντας στον Πνεύμα των Χριστουγέννων...πάντα μαζίγιατί όπως είναι και το Σύνθημα του Συλλόγους μας Δέντρο Ζωής..."Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον Κόσμο μας"...

Καλημέρα αγαπημένοι...Εύχομαι να θυμηθείτε να είστε εκεί!

                                                                                                        Κατερίνα

Για συνεχής πληροφορίες μπορείτε να παρακολουθείτε την ιστοσελίδα μας, στο facebook.

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας

Μυρωδιά Χριστουγέννων...

Κυριακή πρωί και με ξύπνησαν οι κραυγές από τα λέιζερ που ακούγονταν από τα στόματα τους. Ήχοι πυροβολισμών και εκτοξεύσεων. Αυτοί είναι ήχοι που μπορούν να τις κάνουν μόνο τα αγόρια. Το δικό μου στόμα δεν τους βγάζει όσο κι αν έχω προσπαθήσει...και κάθε φορά που το προσπαθώ ο μπαμπάς τους γελάει βροντερά λέγοντας πως αυτή η ικανότητα είναι καταγεγραμμένη στα γονίδια των αγοριών. Διαπίστωσα πως το σαλόνι έχει μετατραπεί σε πλανήτη των star wars...

Ετοιμασία αργού πρωινού και στην τηλεόραση έχει Nemo. Την στιγμή που εμφανίζεται η μικρή ανιψιά του οδοντιάτρου που σκοτώνει τα ψαράκια ταρακουνώντας τα  φωνάζουν κι οι δυο δυνατά "Η ΝΤΑΡΛΑ". Ορμούν στη γυάλα με το ψάρι και βάζουν τα χέρια τους πάνω της λέγοντας στο ψάρι μας,"Μάικ μην βλέπεις".

Γέλιο κάτω από τα  μουστάκια μας, με τον μπαμπά τους.

Αμέριμνη λίγο αργότερα με τον καφέ στο χέρι πάω να καθίσω στον καναπέ και μου την πέφτουν. Το νέο παιχνίδι είναι να μου επιτίθενται όπως  ο κινέζος Cato στον inspector Clouseau στο έργο Ροζ Πάνθηρας. 

Προσπαθούν να με ρίξουν κάτω και φωνάζουν και παλεύουν και κάθε φορά έρχονται με νέες ιδέες και ορμούν με μαξιλάρια, με φωτόσπαθα, με τρομακτικούς αλαλαγμούς. Κάθε φορά νομίζουν πως με πιάνουν στον ύπνο και κάθε φορά τους δένω κόμπο!!!Ακόμη μπορώ να τους καταφέρω και τους δυο μαζί, εγώ η γριά μάνα...

Τα απογεύματα λείπω. Κάθε απόγευμα φεύγω από το σπίτι και γυρίζω βράδυ πια. Οπότε σαν έρχεται Σαββατοκύριακο πρέπει οπωσδήποτε να ευχαριστηθώ ένα απόγευμα στο σπίτι και όταν μπορώ - όπως αυτό το Σαββατόβραδο - βουλιάζω στον καναπέ και δεν κουνιέμαι...τόσο που καμιά φορά τα αγόρια παραπονιούνται γιατί τους πιάνει βαρεμάρα.

Εφόσων λοιπόν η μια ημέρα αφιερώθηκε στον καναπέ είπαμε η άλλη να αφιερωθεί στο σπίτι. Οι μισοί έξω στην αυλή κι οι μισοί μέσα σε εσωτερικές δουλειές, μαγείρεμα και διακόσμηση.

Δεν στολίσαμε ακόμη μα στο σπίτι μας αυτό το Σαββατοκύριακο υπήρχε μια χαρά, σαν το πνεύμα των Χριστουγέννων να μας τριγυρίζει...

Από το καλάθι  με τα τσιγκέλια, ειδικό  για αποξήρασνη βοτάνων, που είχαμε αγοράσει σε ένα ταξίδι στη Γερμανία, ξεκρεμάσαμε τα αποξηραμένα ματσάκια με δυόσμο, ρίγανη και φασκόμηλο και κρεμάσαμε φύλλα και κάστανα και κάθε λογής φυσικά στολίδια.

Χρωματιστά φύλλα από Σφεντάμι και ξύλα και κεριά...Τα μάτια μου μαγεύονται από τέτοιες εικόνες. Αυτού του είδους η φυσική διακόσμηση με γοητεύει. Τα μάτια μου πέφτουν κυρίως σε τέτοιες ιδέες σε βιτρίνες και ιντερνετικές εικόνες.

Συχνά μου γράφετε πως δεν έχετε κοντά δάσος για να μπορέσετε να βρείτε όλα αυτά τα υλικά μα η αλήθεια είναι πως μπορεί κανείς να τα βρει και στις πόλεις που είναι γεμάτες με πλατάνια και σφεντάμια και κάθε λογής μικρους θάμνους διακοσμητικούς. Μπορεί κανείς να βρει παντού απλά φυσικά υλικά από φύλλα, κλαδάκια, μέχρι κουκουνάρια και καρπούς πλατανιών.

Το ένα έφερε το άλλο και μόλις κρεμάσαμε τα φύλλα, τα βαζάκια και τις μικρές κολοκύθες, με έπιασε ενθουσιασμός! Ήταν και πάλι σαν γιορτή κι αυτή γιορτή είχε κάτι από τη μυρωδιά των Χριστουγέννων. Λίγα χρυσάνθεμα στο βαζάκι κι  ένα κούτσουρο σχισμένο στη μέση αντί να καεί στο τζάκι, πήρε προαγωγή κι έγινε κηροπήγιο. 

Λίγα χρωματιστά φύλλα, βρύα και κουκουνάρια κολλημένα πάνω του.

Μια  απλή μα υπέροχη  κολοκυθόσουπα με φρυγανισμένο ψωμί και σοβαρές συζητήσεις με βαθυστόχαστα παιδικά  ερωτήματα μεταξύ οίνου και αχλαδιού...."γιατί τα κορίτσια είναι πιο μαλακά από τα αγόρια;"...έλα μου ντε!!!

Ένα απλό κέικ πορτοκαλιού μεταμορφώθηκε παρέα με λιωμένη σοκολάτα κι ήρθε ένα ζεστό μαλακό βράδυ που θύμιζε κάτι παραπάνω από καταθλιπτικό Κυριακάτικο απόβραδο.

Δύο ακόμη εβδομάδες και μπαίνει η Δεκέμβρης.

Τώρα πια οι μέρες μας έχουν μια αναμονή γλυκιά. Ακόμη κι οι Δευτέρες... Το τραπέζι στολισμένο. Εγώ δουλεύω και πίνω απογευματινό καφέ και τα αγόρια μελετούν δίπλα μου. Κάθε λίγο με ρωτούν κάτι για τα μαθήματα κι όταν δεν μπορώ να βοηθήσω επεμβαίνει ο μπαμπάς τους, κυρίως στα μαθηματικά που για εμένα είναι ξένη γλώσσα.

Είναι όμορφα το απόγευμα λίγο πριν φύγω. Προλαβαίνω να πιω έναν καφέ και να απολαύσω τα κεριά αναμμένα και το σπίτι μας σχεδόν γιορτινό μέχρι να φύγω. Είναι η ώρα που καταφέρνω να δω για λίγο τα παιδιά και να κάνουμε τα μαθήματα τους κι αν είμαστε όλοι τυχεροί...δεν θα εκνευριστεί κανείς...πράγμα εξαιρετικά σπάνιο!

Το βράδυ αν δεν αργήσω και γυρίσω νωρίς με περιμένουν. Είναι προετοιμασμένοι για μάχη ακροβολισμένοι σε γωνίες και παριστάνουν τους αόρατους πολεμιστές...

Είναι σίγουροι πως με ξαφνιάζουν και εγώ είμαι σίγουρη πως για αρκετό ακόμη καιρό μπορώ να τους φάω λάχανο...

Είναι όμορφες οι μέρες με την μυρωδιά από μια ιδέα Χριστουγέννων να πλανάται στον αέρα. Κάνουν την εβδομάδα λίγο πιο ανάλαφρη, λίγο πιο  εύκολη στο μυαλό μας καθώς είναι γεμάτες από μια μυρωδιά γεμάτη υποσχέσεις για τις μέρες που θα 'ρθουν. 

Να είναι ξέγνοιαστες και λίγο λαμπερές και γεμάτες με το αχνό φως των κεριών.

Ακόμη μια τρελή τρελή ημέρα μας περιμένει αγαπημένοι. Ας την απολαύσουμε. Ας την ευχαριστηθούμε. Δεν περιμένουμε τις γιορτές για να στολίσουμε. Δεν περιμένουμε το Σαββατοκύριακο για να ανάψουμε τα κεριά, ούτε καν το βράδυ...Τα ανάβουμε όποτε θέλουμε απλά γιατί μπορούμε. Στολίζουμε όποτε μας κάνει κέφι απλά γιατί το χρειαζόμαστε.

Χαρίζουμε στις μέρες μας χρώμα και νόημα και αν μας περισσεύει χρόνος λίγο πριν φυτευτούμε αποκαμωμένοι για λίγη ώρα στον καναπέ, παλεύουμε με τα παιδιά μας και μετά πέφτουμε αποκαμωμένοι στα χαλιά αγκαλιασμένοι και μου λένε "τραγούδησε μας μαμά"...και τους τραγουδάω παιδικά νανουρίσματα και νομίζω πως εγώ το έχω μεγαλύτερη ανάγκη από εκείνους και το αντιλαμβάνομαι μόνο όταν κοιμούνται πια μακάρια στα κρεββάτια τους.Οι ημέρες αυτές σύντομα θα τελειώσουν το ξέρω πως σε λίγο δεν θα αποζητούν τα τραγούδια μου ή την αγκαλιά μου κι εγώ σίγουρα δεν θα μπορώ πια να τους νικάω σαν παλεύουμε...και με θλίβει λίγο αυτή η σκέψη...

Μα στο "εδώ και τώρα" ζω μαζί τους μέρες που θυμίζουν Χριστούγεννα...μέρες που θυμίζουν παιδικά νανουρίσματα και όνειρα γλυκά και μαγικά...Σιγά μην περιμένω το αύριο...

Καλημέρα "εδώ και τώρα" μου! Καλημέρα αγαπημένοι....

                                                                                             Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Κάστανα, έρρικες και κλαδιά για φθινοπωρινές συνθέσεις.

Τις προάλλες ψάχνοντας στα συρτάρια μου βρήκα κρυμμένο αυτό τον μικρούλη! Δώρο της αδερφής μου από μια  εκδρομή της, με το σχολείο. Ήμασταν τότε κι οι δυο παιδιά και τον έχω 27 χρόνια...κι ακόμη μοιάζει ολοκαίνουριος...κι όμορφος σαν αληθινός.

Τι συγκίνηση όταν τον βρήκα στα ξεχασμένα μου ντουλάπια! Ευκαιρία λοιπόν για ανανέωση...μιας και είχαμε όλα τα όμορφα καλούδια που είχαμε μαζέψει από την εκδρομή μας στο δάσος. Έτσι ένα ξύλο γεμάτο βρύα έγινε βάση για κεριά. Αν δεν έχετε αλουμινένιες βάσεις (τις πουλάνε παντού πια) μπορείτε να στερεώσετε τα κεριά πάνω στο ξύλο με καρφιά. 

Οι έρρικες αυτή την εποχή έχουν επίσης την τιμητική τους. Οπότε έφτιαξα μια σύνθεση σε ένα όμορφο μπωλ Ένα γλαστράκι στη μέση και κλαδιά και κάστανα τριγύρω μαζί με βρύα. 

Αλλά και ανθισμένες ορτανσίες που στην κυριολεξία αγαπώ αυτό το ξεθωριασμένο Φθινοπωρινό τους χρώμα...

Είναι όμορφο το Φθινόπωρο...τα απαλά χρώματα, έχουν μια γαλήνη, μια ζεστασιά και μια απλότητα.

Λίγα κάστανα, κλαδάκια, φρέσκα λουλούδια, μερικά κεριά κι όλα αλλάζουν...

Το σπίτι στολίστηκε ξανά...με τα άγρια βουνίσια κλαδιά με τα παράξενα λουλούδια.

 ...σαν να έχουμε κάθε σαββατοκύριακο γιορτή και την απολαμβάνουμε...

Καλημέρα αγαπημένοι. Καλό σαββατοκύριακο και καλή ξεκούραση σε όσους δεν εργάζονται. Ας γεμίσουμε το σπίτι μας με εικόνες, με χρώματα φθινοπωρινά και μυρωδιές. Ας γεμίσουμε την ζωή μας με λίγη από την δανεική ομορφιά της φύσης...Δημιουργήστε!
                                                                                        Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Νάνος ή Γίγαντας;

Λέμε..."όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να στο δώσει...Λέμε ..."σκέψου θετικά, οι αρνητικές σκέψεις προσελκύουν το κακό....

Λέμε..."τίποτε κακό δεν θα συμβεί, αν δεν αφήσεις να συμβεί..." κι άλλα λέμε...είναι η νέα μόδα της εποχής. Ο νέος τρόπος να σκέφτεσαι. Θετικά. Μόνο θετικά. Πάντα θετικά, πάντα με ενθουσιασμό. Πάντα με πίστη κι ελπίδα, πως όλα θα έρθουν όπως τα θέλεις. Ίσως όχι σήμερα, μα σίγουρα αύριο. Ίσως όχι έτσι όπως τα παρήγγειλες, μα κάνε υπομονή...

Πρώτη και καλύτερη εγώ! Μέσα από από τα γραπτά μου πόσες φορές δεν έχω περάσει αυτά τα μηνύματα...Κάνε "σαν να"! Πίστεψε στην αλλαγή σου. Μόχθησε για να κυνηγήσεις τα όνειρα σου. Σκέψου θετικά, μην ακούς τον Γίγαντα των φόβων σου, σταμάτα να είσαι ο Νάνος των ονείρων σου...

Ναι! Πρώτη και καλύτερη εγώ τα λέω αυτά... Όμως μάγκες...διάλειμμα!

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως αυτοί που αρρώστησαν ήθελαν να αρρωστήσουν; Πως αυτοί που ζουν μια τραγωδία την επέλεξαν; Πως αυτοί που τους βρήκε μια συμφορά την προκάλεσαν με κάποιο τρόπο; Πως  δηλαδή, αν φοβάμαι κάτι το έλκω και με την πρώτη ευκαιρία θα ορμήσει το κακό από τη γωνία να με σκεπάσει;

ΌΧΙ!!!

Άσχημα πράγματα συμβαίνουν στους ανθρώπους...και κανείς δεν έχει ευθύνη για αυτό. Απλά συμβαίνουν.Τυχαία ή όχι δεν ξέρει κανείς...θα το δείξει η ιστορία! Οπότε τέρμα οι ενοχές για τις άσχημες μέρες ή για τις άσχημες σκέψεις, ή για τις δύσκολες στιγμές...Μπορούμε κάπου κάπου να βουλιάζουμε πάντα παρέα με μια σανίδα σωτηρίας, για να μπορέσουμε να βγούμε στην επιφάνεια μόλις είμαστε έτοιμοι!

Εγώ είμαι εκεί...στην σιωπή του βυθού για λίγο. Νάνος των ονείρων μου και νιώθω προς το παρόν αδύναμη να τα βάλω με τον Γίγαντα των φόβων μου...Δεν πειράζει συμβαίνει! Έχω το δικαίωμα.

Δεν αφήνω τον εαυτό μου να το ζήσει πάνω από δυο, βαριά τρεις ημέρες.
Όμως όσο τη ζω έχει μια απλότητα, μια ανακούφιση και μια γαλήνη αυτή η παραίτηση...ίσως γιατί ξέρω πως δεν θα κρατήσει πολύ!

Απαγορεύονται λοιπόν οι άσχημες σκέψεις όχι γιατί θα με βρει το κακό, αλλά γιατί θα μου χαλάσουν τη διάθεση...Αλλά ακόμη κι η διάθεση να μου χαλάσει, δεν υπάρχει τίποτε που να μην αλλάζει σε αυτή τη ζωή.Τίποτα! (οκ εξυπνάκια υπάρχει, αλλά μιλάμε για τη ζωή, εντάξει;)...

Οπότε που και που, βουλιάζουμε χωρίς φόβο. Όποιος δεν φοβάται να βουλιάξει, σίγουρα δεν έχει να φοβηθεί τίποτε  από την αληθινή ζωή! Υγιές και το ένα, υγιές και το άλλο. Άλλωστε ποιος θέλει να είναι μόνο χαρούμενος λες κι έχει πάρει χάπια;

Ο Γίγαντας κι ο Νάνος...είναι φιλαράκια κι έρχονται όταν τους χρειαζόμαστε. Μπορεί να μας τη σπάνε, μπορεί να μας θυμώνουν, μπορεί να μας κάνουν να φαινόμαστε ή να νιώθουμε αδύναμοι...μα δείξτε μου έναν που μπόρεσε να είναι Νάνος...και δεν μπορεί να γίνει Γίγαντας...και το αντίθετο!!!

Καλημέρα αγαπημένοι. Νάνοι ή Γίγαντες...όπως ξυπνήσατε σήμερα, απολαύστε το χωρίς ενοχές!

                                                                                            Κατερίνα 

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Ημέρες Halloween "trick or treat"...

Εβδομάδα κορύφωσης του Halloween στον κόσμο...Μια γιορτή που στόχο έχει να γελοιοποιήσει  και να ξορκίσει το φόβο του θανάτου...

Για εμάς μια γιορτή ξένη...παρόλο που κι εμείς ξέρουμε να ξορκίζουμε το κακό, μέσα από την αγάπη και την δύναμη που κρύβει η ίδια η ζωή.

Γιατί η ζωή...κρύβει τόση δύναμη!!!

Τετάρτη βράδυ ο μικρός αρρώστησε. Πυρετός, βήχας. Ξημερώματα Πέμπτης,  ο μεγάλος κάνει αλλεργική αντίδραση. Ξαφνικό έντονο πρήξιμο, φαγούρα...Το τρομακτικό χέρι μου έσφιξε το στομάχι. Μπήκαμε στο Σαββατοκύριακο με αϋπνίες και επισκέψεις σε γιατρούς. 

Τα κάστρα περίμεναν μόνα και σιωπηλά στη γωνία. Τα παιδιά δεν είχαν κέφι για παιχνίδι. Ξημερώματα. Η αλλεργική κρίση του μεγάλου κορυφώνεται η ένεση κορτιζόνης είναι πια απαραίτητη, ο βήχας τoυ μικρού εξελίσσεται σε βροχόσπασμο...

Παρασκευή απόγευμα στο Σχολείο της Φύσης παρακολουθώ για ακόμη μια φορά τη 

Μέρω Κεσεσίογλου να μιλά για τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Ακτή Ελεφαντοστού. Γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου "Μελέκ" όπου εξιστορεί την διαδρομή της στην προσφορά και στην φιλανθρωπία. Μια σπάνια γυναίκα μιλά και λέει πως δεν γίνεται "να ευτυχούμε μόνοι μας".

Το μυαλό μου στον γιο μου που μόλις έχει γυρίσει από τον γιατρό μετά από μια ακόμη κρίση. Τα μάτια μου καθηλωμένα στην οθόνη να κοιτώ μια γυναίκα να γελά περιτριγυρισμένη από εκατοντάδες παιδιά. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τα στοιχειώδη. Παιδιά που στις κρίσεις βήχα και στις αλλεργικές αντιδράσεις δεν έχουν φάρμακα. Δεν έχουν φροντίδα...δεν έχουν αυτά που έχουν τα δικά μου παιδιά...Οι γονείς τους τα βλέπουν να πονούν, νιώθοντας ανίσχυροι, αδύναμοι!

Νιώθω φρίκη με την σκέψη...μα ταυτόχρονα η ανησυχία της μαμάς, δεν φεύγει. Θρονιάστηκε στο στήθος μου...Φοβάμαι σαν τα παιδιά μου είναι άρρωστα...και δεν παύω να σκέφτομαι κι εκείνα τα παιδιά...Οι εικόνες τραγικές. Απλά τραγικές...θέλω να κλάψω. Να βάλω τα χέρια μου στα μάτια και να κλάψω απαρηγόρητα, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά.

Τελειώνει η παρουσίαση.

Ο Γιώργος Καλαντζής παίζει πιάνο και ο Κώστας Πρατσινάκης με την υπέροχη βραχνή φωνή του τραγουδά. Σιωπή. Πλήκτρα και μια φωνή. Σκοτάδι και οι στίχοι του  "χειμωνανθού". Το συναίσθημα βαρύ, μα υπέροχο "Μυσταγωγία" ψιθυρίζει η Βέτα. Η βραδιά έκλεισε με το απόλυτο τραγούδι...Μέλισσες...

"Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές"...

Ξόρκισα κι εγώ τους δικούς μου φόβους και με την καρδιά γεμάτη βαθιά συναισθήματα που δεν ήξερα τι να τα κάνω, σιωπηλά, γύρισα σπίτι, στη φωλιά μου...Στο δρόμο ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό...Κάποιος έφυγε.

"Αν κλάψω μην με φοβηθείς, την ένιωσα και πριν χαθείς, μια πίκρα στο ροδόνερο γιατί μ' αρνιόσουν τ΄όνειρο..."

Την επόμενη ημέρα είχα να κάνω, έναν αποχαιρετισμό...

Πρωί. Μια ημέρα ηλιόλουστη και φωτεινή. Κοιμητήρια Συμμετέχω στο αντίο μιας γυναίκας που φώτισε κάποια από τα νεανικά μου μονοπάτια. Παρακολουθώ το σύντροφο της να στέκεται ακέραιος, ήρεμος και κοιτώντας το κενό να κουνά το κεφάλι του σαν να μην πιστεύει αυτό που ζει. Την ώρα του αποχαιρετισμού πλησιάζει. Μια αμμοδόχος είναι στην άκρη και ένα όμορφο ασημένιο φτυαράκι περιμένει να χρησιμοποιηθεί. Το αγνοεί. Απλώνει τα χέρια του.Τρέμουν. Ενώνει τις χούφτες του και τις βυθίζει στο χώμα. Γεμίζει τα χέρια του με γη...και την ρίχνει στην καλή του. Μια, δυο φορές...ευλαβικά. Ο ήχος του χώματος που πέφτει στο ξύλο, κούφιος, άγριος, τελειωτικός. Γη στη γη...

Ξαφνιάστηκα και κράτησα απότομα την αναπνοή μου. Μου ξέφυγε ένας λυγμός.

Απίστευτη εικόνα εκείνο το ξαφνικά γερμένο, παραιτημένο κεφάλι και τα χωμάτινα χέρια...Τα λέρωσε για εκείνη! Αντίο αγαπημένη μας!

Γύρισα σπίτι μεσημέρι. Με περίμεναν. Μας περίμενε μια βόλτα. Μια βόλτα στη ζωή...την είχα ανάγκη. Στο αμάξι γέλια, φωνές, μαλώματα. Πόσες φορές λέμε τη λέξη "ήρεμα", όταν μπαίνουμε στο αμάξι...

Ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη. Οι δρόμοι ασφυκτικά γεμάτοι.

Ο Άγγελος είναι πια ο μόνιμος προσωπικός μας φωτογράφος, καθώς δεν σταματά να απαθανατίζει.

Βόλτα στη λιακάδα και καφές στην αγαπημένη μου. Στο καλύτερο κι ομορφότερο,  καφέ της πόλης. Sugar Angel. Έχει ξανατύχει μετά από τον αποχαιρετισμό ενός ανθρώπου να καταλήγω εκεί...Χρειάζομαι ίσως την ψευδαίσθηση ευτυχίας που μου χαρίζει η ζάχαρη... Απαρνήθηκα για πρώτη φορά την red velvet μου και απόλαυσα ένα συγκλονιστικό cheesecake με σμέουρα, παρέα με τον πιο συγκλονιστικό cappuccino...Ναι!Οι γεύσεις μπορούν να χαρίσουν μια απλή μα βαθιά, ευτυχία.

Απογευματινή επιστροφή. Γάλα για να βουτήξουν τα φρέσκα βουτυρένια Halloween μπισκότα της Αγγελικής που πήραμε φεύγοντας.

Ξάπλωσαν στον καναπέ. Ο μικρός παρέα με τα αρκούδια του. Τον ποντικό Κόκο και το Mικρούλη το πανάκι που έχει από μωρό. Κοιμούνται κι οι τρεις  αγκαλιά κι η εικόνα μου φέρνει δάκρυα. Ένας μικρούλης, αληθινός σάρκινος κι άλλοι δύο πάνινοι...με εξίσου αληθινοί!

Μέρες γεμάτες φαντάσματα. Ξύπνησαν και χτύπησαν την πόρτα και  φώναξαν με δύναμη " κέρασμα ή  τρόμαγμα" μα εσύ δεν πρόλαβες να απαντήσεις γιατί έχεις ήδη πάρει την τρομάρα...

Μόνο που τα βλέπεις στην πόρτα σου. Μόνο που νιώθεις τα μικρά φαντάσματα τόσο κοντά σου...Κι όταν όλα τελειώνουν αναρωτιέσαι αν τα έζησες στ' αλήθεια.  Αν οι μικρές τρομακτικές στιγμές στάθηκαν πράγματι δίπλα σου. Ξέρεις πως ήταν μικρές και πέρασαν πια, μα άφησαν κάτι από το παγωμένο πέρασμα τους...Το ξέρεις πως θα ξανασυναντηθείτε σε αυτή τη μεγάλη ζωή...εσύ και τα μικρά φαντάσματα. Εσύ κι ο φόβος. Εσύ κι ο πόνος.

Από την άλλη το ξέρεις πως είσαι τυχερός γιατί ότι έρχεται φεύγει κιόλας...μα όχι για όλους. Αν δεις τα σβησμένα μάτια των παιδιών που έχει δει η "Μελέκ"...θα καταλάβεις.

"Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές" αγαπημένοι...Ένας μεταφορικός δυνατός στίχος! Τον λατρεύω. Το θυμάρι  λέγεται πως ξυπνάει τις δυνάμεις μας και διώχνει μακριά τους εφιάλτες. 

Η ζωή τα 'χει όλα κι όταν τη ζεις να εύχεσαι να είναι μια  γεμάτη ζωή. Από τις ημέρες που έφυγαν, κρατάω εικόνες τρυφερές και στιγμές πελώριες έστω κι αν έκρυβαν πόνο και θλίψη. Όλα κομμάτι της διαδρομής. Όλα κομμάτι του περάσματος μας...και τελικά, στα δύσκολα...περνάμε από τη Sugar Angel...για εγγυημένη συναισθηματική χαλάρωση!

...trick or treat..λοιπόν;

Καλημέρα αγαπημένοι...Άγνωστοι αγαπημένοι μας!

                                                                                    Κατερίνα

Το βιβλίο "Μελέκ. Θρησκεία μου είναι η αγάπη..." του καθηγητή Αλέξανδρου Σπανίδη, μπορείτε να το προμηθευτείτε στο τηλέφωνο  23920 64370. Τα έσοδα θα βοηθήσουν  τη συνέχιση του έργου της προξένου της Ακτής Ελεφαντοστού κας. Μέρω Κεσεσίογλου.

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.