Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Τέλεια Ζωή!

Τις προάλλες  δώσαμε στον μπαμπά μας άδεια να πάει σε μια εκδρομή κι εμείς περάσαμε  ένα Σαββατοκύριακο οι τρεις μας... Τον τελευταίο καιρό με τα δικά μου ωράρια, ο Πα έχει γίνει το παιδί λάστιχο.Του χρειαζόταν λίγο να ξενοιάσει. Λίγη παραπάνω πίεση ήθελε και πήρε τελικά την απόφαση να μας αφήσει και  πείσθηκε πως όλες οι δουλειές δεν πειράζει να περιμένουν.... Οπότε άφησε τον Κάρλο να φυλάει το σπίτι και την οικογένεια του και την έκανε....

Και μείναμε εμείς...Μόλις τελειώσαν όλες οι πρωινές υποχρεώσεις  (αγώνες ποδοσφαίρου, μαθήματα μουσικής, εξετάσεις κλαρινέτου, τι τρέξιμο!!!)...μαζευτήκαμε στο σπίτι κι άρχισαν τα ωραία...
Δηλαδή  το "εμείς"!

 
Ο μπαμπάς μας είναι αυτός που του αρέσει η ρέγουλα και η τάξη να μην ξεφεύγουν από τα γνωστά πλαίσια. ....Ο Πα προτιμά την διατήρηση αυτής της ασφαλούς για τα παιδιά ρουτίνας...εμένα πάλι δεν με ενοχλεί τα σπάω τα "πρέπει" μια στις τόσες, οπότε εγώ είμαι αυτή που βάζω τα διαόλια. Από το αν θα κάνουν κοπάνα από τις υποχρεώσεις τους...αν θα φάνε πρόχειρα φαγητά ή παραπάνω γλυκά, αν θα φάνε στο σαλόνι βλέποντας τηλεόραση κι όχι στην τραπεζαρία, αν θα μείνουν ξύπνιοι ως αργά, αν θα κοιμηθούν ο ένας στο κρεββάτι του άλλου, που σημαίνει πως θα ξενυχτίσουν μιλώντας...κλπ
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα έχω εγώ τον ρόλο που είχε ο μπαμπάς μου στην δική μας οικογένεια...
Αυτός που βάζει τα φιτίλια που λέει κι ο Πα! "Μην μας φιτιλιάζεις"....με μαλώνει.

Έτσι λοιπόν αυτό το Σαββατοκύριακο έγινε ο χαμός. Τα παπλώματα στο πάτωμα και στρωματσάδα τρώγοντας ποπ κορν...και βλέποντας Brave. Παραδίπλα στο χαλάκι του ο Καρλίτο...ο μόνος σκύλος μας που έχει το προνόμιο να κοιμάται μέσα στο σπίτι μια στις τόσες.


Η νύχτα μαγική, έξω κρύο, μια ολοζώντανη φωτιά, σπίτι που μυρίζει φρεσκοψημένο ποπ κορν και το φως της τηλεόρασης.Όταν λείπει ο μπαμπάς πάντα κοιμόμαστε όλοι μαζί μα αυτή τη φορά το παρακάναμε...


Τους πήρε ο ύπνος αγκαλιασμένους άλλος με το πόδι κι άλλος με το χέρι μου. Ο Κάρλο μας κοιτούσε από το χαλάκι του και ξεφυσούσε απογοητευμένος που δεν τον άφηνα να κοιμηθεί στο ωραίο ζεστό χαλί στο κέντρο του σαλονιού....ή ακόμη καλύτερα πάνω στα παπλώματα μαζί μας.


Δεν ήθελα να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ. Οι αισθήσεις μου όλες απολάμβαναν. Κάποια στιγμή ο Γιώργος ξύπνησε και μισοκοιμισμένος μου εξιστορούσε το όνειρο του. Πως μας κυνηγούσαν οι δεινόσαυροι και μια γιγάντια άγρια αρκούδα έτρεχε να φάει τον Κάρλο και πως οι εξωγήινοι μπήκαν στο σπίτι μας από την καμινάδα και κάτι πελώρια βρωμόπουλα(!!!) έτρωγαν τα λαχανικά από τον κήπο του μπαμπά κι ο μπαμπάς προσπαθούσε να τα διώξει...κι άλλα απίθανα  που δεν θυμάμαι κι ύστερα με φωνή σοβαρή και μάτια κλειστά, με ρώτησε "Τώρα πες μου την αλήθεια μαμά, υπάρχουν όλα αυτά τα τέρατα;"  "Όχι καλέ μου" του απάντησα...Γύρισε ανακουφισμένος πλευρό και κοιμήθηκε...Παιδιά! Με μια λέξη μπορεί να τους παρέχεις αρκετή ασφάλεια για να ξανακλείσουν τα μάτια και να μπουν με ορμή στον κόσμο των ονείρων χωρίς ίχνος φόβου....Πόσο δυνατοί είμαστε στον κόσμο τους...

Ξυπνήσαμε μαζί με τον Κάρλο, τεντωθήκαμε  κι υποδεχθήκαμε ένα τέλειο πρωινό ουρανό.

 

Έμεινα για λίγο ξαπλωμένη να τους παρατηρώ καλά καλά και να προλάβω να γεμίσω με ευτυχία τα μάτια μου...Τόσο ήρεμη και γεμάτη ένιωθα!



Κι ύστερα άνοιξαν τα μάτια τους κι ήρθαν οι φωνές, τα γέλια, η ανακατωσούρα...



Ήρθαν αυτοί οι δύο τύποι. Γύρισαν από τον κόσμο των ονείρων και μπήκαν με φόρα στην πραγματικότητα μου. Θορυβώδεις και πληθωρικοί. Ανακάτεψαν την ρουτίνα μου που με τόσο κόπο κρατούσα. Εγώ ήμουν πάντα αυτή που κρατούσε τα όρια της τάξης αυτής στη ζωή μου.Τα διαφύλασσα, τα διατηρούσα. Δεν άφηνα κανείς να καταρρίψει αυτή μου την οριοθέτηση. Πάντα τακτική, πάντα με πρόγραμμα, ίσως λόγω δουλειάς ή της μητρότητας.
Και να που μεγάλωσαν πια και έδωσα την άδεια στον εαυτό μου να χαλαρώσει. Ξαφνικά αντιλήφθηκα πως τα όρια τα βάζω γιατί νιώθω τόσο ωραία όταν τα ξεπερνώ ή τα σπάω...Μόλις το ανακάλυψα αυτό ηρέμησα και αφέθηκα!
Πόσο λυτρωτικό και τι τυχερή νιώθω, που μπορώ να έχω την ελευθερία να παίζω αυτό τον χαλαρό ευχάριστο ρόλο χωρίς ενοχές γιατί ξέρω πως υπάρχει κάποιος  άλλος στον οποίο μπορώ να βασιστώ  για να μην γίνουν όλα "χυμαδιό"...που λέει κι ο Πα!
Κάποιος που νιώθει τόσο ασφαλής με τον εαυτό του, που δεν τον νοιάζει  να κρατάει τα μπόσικα...μέχρι να χρειαστεί και πάλι,  να αλλάξουμε ρόλους...

Οπότε αυτό το  πρωί δεν είχε το τέλειο υγιεινό πρωινό του μπαμπά...αλλά κάτι που αν το έβλεπε θα πάθαινε φρίκη!!! Ντόνατς!

 

Ζεστό σοκολατένιο γάλα έτοιμο για να δεχθεί τις βαθιές βουτιές τους...εντάξει και λίγο χυμό γιατί μας αρέσει...και τσουρέκι για την μαμά...Αγαπώ το τσουρέκι για πρωινό!


Κι όλα αυτά πάνω στα στρώματα...ξαπλωτοί σαν Ρωμαίοι αυτοκράτορες...πάει ο Πα θα πάθαινε απανωτή φρίκη...

Μετά οι απαραίτητες κολωτούμπες και τα γέλια



κι ο δικός μου χρόνος να τους ακούω να κάνουν τα ακροβατικά τους, διαβάζοντας το περιοδικό μου.


Εγώ ήμουν η μαμά...Καμιά φορά θυμάμαι τα λόγια της αγαπημένης μου Όλγας (γλυκό μου πλάσμα) που λέει "δεν είναι σαν να παίζουμε τους μεγάλους;"...Γελάω πάντα πολύ με αυτό. Μου το ψιθύριζε όταν καθόμαστα δίπλα δίπλα  στα Συμβούλια. Όλοι σοβαροί και συγκρατημένοι κι έγερνε στο αυτί μου και μου το ψιθύριζε παιχνιδιάρικα..."Σαν να παίζουμε τους μεγάλους...ε;" 
Να λοιπόν κι εγώ τώρα, σαν να είμαι μικρή και να παίζω "τα σπιτάκια"....Τότε, έβαζα τις κούκλες στη σειρά και τα μικρά κατσαρολικά μου κι ήμουν η μαμά του σπιτιού....Μα τώρα είναι αλήθεια παρόλο που καμιά φορά νιώθω ακόμη, σαν να παίζω...τα σπιτάκια !


Το τηλεφώνημα του Πα μας επανέφερε στην τάξη. Είχε πια μεσημεριάσει όταν τακτοποιήσαμε τρέχοντας τα παπλώματα και τα αγόρια άρχισαν τα μαθήματα τους. Ο Άγγελος απογοητευμένος μου είπε "πέρασε"! "Πέρασες καλά;" Τον ρώτησα..."Τέλεια" μου απάντησε."Κράτα το "τέλεια" λοιπόν!" κι εκείνος έγραψε ένα χαρτάκι και το έβαλε στα βάζο των αναμνήσεων...

Η μέρα εξελίχθηκε "αλλιώς" κι είχε εκπλήξεις που μας πόνεσαν! Ποτέ δεν μπορείς να προετοιμαστείς για το μετά. Είπαμε καληνύχτες με δάκρυα και απογοήτευση!
Στο κλείσιμο της μέρας κρατάμε το "τέλεια" και ευχαριστούμε την ζωή που μας χαρίζει ευκαιρίες για να μαθαίνουμε και να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας...κι εμάς! Στο κάτω κάτω συνήθως εμείς φέρνουμε στη ζωή μας τα καλά, εμείς και τα κακά.

Λοιπόν...αυτό που λέμε τέλεια ζωή, δεν υπάρχει...μα είμαστε τυχεροί αν μπορούμε να αναγνωρίζουμε τις τέλειες στιγμές, να τις ζούμε και μετά να τις κρατάμε για πάντα!!
Τέλεια λοιπόν αγαπημένοι κι αν η μέρα εξελιχθεί δραματικά...θα υπάρχει τουλάχιστον ένα "τέλεια", να μας ζεσταίνει την μνήμη τις ζόρικες ώρες...Εύχομαι μια Τέλεια Καλημέρα λοιπόν!
                                                                         Κατερίνα

22 σχόλια:

ikaxela είπε...

Αγαπώ αναρτήσεις... Καλημέρα σας παιδιά!

kathycallie είπε...

Καλημέρα!! Καλημέρα! Με έκανες και χαμογελώ πλατιά! Τι ωραία να τα σπάμε! Κι εμάς όταν λείπει ο μπαμπάς τα σπάμε πολλές φορές! Ε τον Κάρλο γιατί το αφήσατε μοναχούλι και παραπονιέται; Χιχι!
Kathy by anthomeli

Effie's Sweet Home Designs είπε...

Καλημέρα Κατερίνα μου,
αυτά μένουν!!!!
Τα παιδιά θα τα θυμούνται όταν μεγαλώσουν, ο Κάρλο μέγας φύλακας εν απουσία του μπαμπά!!!!
Πολλά πολλά φιλάκια σε όλους!!!!!

kathycallie είπε...

Καλημέρα όλη μέρα με πολλές Τέλειες στιγμές! Αν και ξέρω ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατον μέσα στην βαβούρα της καθημερινότητας, μια δυο πινελιές ποτέ δεν είναι αργά για να βάψουμε τη ζωή μας! Αυτά τα αγουροξυπνημένα μουτράκια δεν είναι όλα τα λεφτά; Φαντάζομαι τι έχει να γίνει ότι δει ο μπαμπάς σας αυτή την ανάρτηση,χιχι!!! Πάντα όμορφες στιγμές εύχομαι έστω κι αν πολλές φορές καταλήγουν σε τραγωδία! Callie by Anthomeli

...INA είπε...

Περιμένω πως και πως τις αναρτήσεις σου, γιατί ό,τι και αν γράψεις το νόημα για μένα παραμένει το να κρατάς την "τέλεια στιγμή"! Να την δημιουργείς, να την απολαμβάνεις και τελικά να την κρατάς!

Craftland είπε...

καλημερα!!!τι ωραια που περασατε...ετσι πρεπει να ξεφετγουμε κ λιγο απο το προγραμμα.γελασα πολυ με καθετι που θα παθαινε φρικη ο μπαμπας σας!!χαχα

Χρυσαυγή είπε...

Μου αρέσουν ιδιαιτέρως οι αναρτήσεις σου όταν έχουν να κάνουν με τα ζωηρά, γεμάτα ενέργεια πρωινά που περνάτε όλοι μαζί. Δεν σου κρύβω ότι από εκείνο το εκπληκτικό βίντεο που φτιάξατε αποφάσισα να αγοράσω βαφλιέρα για τα παιδιά...

Τέτοιες τέλειες στιγμές να περνάτε πάντα στα "κρυφά" όταν ο μπαμπάς σας λείπει!!! χιχιχι

Και για τα υπόλοιπα εύχομαι περαστικά να είναι.

Σε φιλώ πολύ Κατερίνα!

Crazy Tourists είπε...

Πω πω σούπερ!!!
Τι όμορφα που περάσατε!!

Τρελοτουρίστρια

Penelope είπε...

Κάπως σαν τον ΠΑ, θα το πάθαινα κι' εγώ!
Μιας και μάλλον προτιμώ την τάξη, τη "ρέγουλα" και τα σχετικά με την "επιβίωση" μέσω ωραρίων.

Ομολογώ πάντως πως και οι "κρεπάλες" αυτές έχουν την μοναδικότητα τους, αλλά όχι για πολύ συχνά...

mirsini's creations είπε...

Αυτά είναιιι !!!!! Λείπει ο γάτος και χορέυουν τα ποντικάκια τα γλυκά....χίχίχί...μαζί με τον μονάκριβό τους σκυλάκο !!! Πάντως...εγώ είδα ότι και ο Πά ξεσάλωσε στην εκδρομή...χάχάχά...τσιφτετέλια...υπνοσακοδρομίες στους διαδρόμους....πενταήμερηηη...τέλεια φάση...χάχάααα...πιό παιδιά και απο τα παιδιά γίνανε καλέ αυτοί !!! Πιά τάξη και οργανωτικότητα...θέλει και χαρούμενες ατασθαλίες η ζωή...χίχίχί...είσαι Θεά Κατερίνα μου...!!...καλή συνέχεια και πολλά φιλάκια στα ποντικάκια σου τα αγαπημένα !!!! :))

Ελπίδα είπε...

Καλημέρα Κατερίνα μου!! Κι εμείς έτσι..Ο Αντώνης είναι της τάξης κι εγώ της αταξίας..χαχα...Έτσι τέλειες να είναι πάντα οι στιγμές σας!! σε φιλώ..

Nice things! είπε...

Πολυ ωραία ανάρτηση! Αυτές ειναι οι πραγματικά ωραίες στιγμές στην ζωή! Εγω όταν έρχεται διακοπές ο μικρός μου ξαδερφος περνάω τέτοιες στιγμές ευτυχίας! Καλή σου μέρα!

lpower είπε...

Τέλεια Καλημέρα ... Τέλεια Φίλη μου!!!

agrimio είπε...

Μια γλυκιά καλημέρα κι από εμένα, ελπίζω να είστε όλοι καλά. Αχ, τζάκι, δεν ξέρω πότε θα το ξαναδώ.. Χαχα. Εδώ έχουμε καύσωνα αυτές τις μέρες, και τις αναρτήσεις τις έκανα από την παραλία.. χεχε. Σας φιλώ

Ερμιόνη είπε...

Κατερίνα μου η αλήθεια είναι ότι δεν σε είχα για τον... μπουρλοτιέρη της οικογένειας χα χα!!
Χρειάζονται και αυτά τα φιτίλια ενίοτε, πρέπει να χαλαρώνουμε και να αφηνόμαστε για λίγο στην πιο ανέμελη παιδική μας φύση! Νομίζω ότι και τα παιδιά μας χαίρονται να μας βλέπουν πιο χαλαρές και ας ξέρουν ότι αυτό δε θα διαρκέσει πολύ!
Φιλιά πολλά!

Nice things! είπε...

Καλήσπέρα! Σου έδωσα ένα βραβείο σήμερα! Πέρασε από το μπλογκ να το πάρεις! http://maro-nicethings.blogspot.gr/2013/02/blog-post_19.html
Καλή εβδομάδα!

SPYRIDOULA είπε...

Τι γλυκιά ανάρτηση!Οι μικρές όμορφες στιγμές είναι που μένουν και σας εύχομαι πάντα να περνάτε τόσο όμορφα!Φιλάκια πολλά!

Lyriel B είπε...

Α ώστε εσύ είσαι που "φιτιλιάζεις" την παρέα χε χε ;) Πόσο σε ζηλεύω σ' αυτό ... εγώ αν αφεθώ θα γίνουμε στ'αλήθεια χυμαδιό που λέει και ο Πα και ποιος μας συμμαζεύει μετά δεν ξέρω.. όμως οι κανόνες έχουν διπλό ρόλο, να είσαι σωστός όταν τους ακολουθείς και να χαίρεσαι όταν μια στο τόσο τους παραβαίνεις :) Οι φωτογραφίες σου είναι απίθανες, ο Κάρλο πανέμορφος και γυαλιστερός -άστον λίγο στο χαλί μαμά- το ροζ στον ουρανό καθώς έβγαινε ο ήλιος, τα παιδιά στα επιδαπέδια κρεβατάκια τους, και το πρωινό, αχ αυτό το πρωινό, ήταν όλα .... τέλεια !! Ναι η ζωή δεν είναι τέλεια, αλλά κάποιες στιγμές ΕΙΝΑΙ !! Πολλά φιλάκια Κατερινιώ μου κορίτσι γλυκό :)

Μαρία Έλενα είπε...

Όμορφες στιγμές με όμορφες φωτος
Φιλάκια ...

Dee Dee είπε...

Δεν υπαρχει η τελειοτητα :) Υπαρχουν ομως υπεροχες στιγμες στη διαρκεια μιας μερας :) Και μας κανει πολυ καλο να τις προσεχουμε, να τις εκτιμαμε και να τις ρουφαμε :)

Καλημερα ολη μερα λοιπον :)

υ.γ. υπεροχες οι φωτογραφιες!!!! Εγω εχω τυψεις παντα για την διατροφη της μικρης. Νομιζω ειμαι εσυ και ο Πα μαζι :):):):)

Dimitra είπε...

Λείπει ο Πα χορεύουν τα ποντικάκια ε??? Πανέμορφα όλα, το σκηνικό ιδανικό για αταξίες και κρεπάλη!
Στο δικό μας σπιτικό εγώ είμαι η σπάστικ να ξέρεις, όσο κι αν δε μου φαίνεται...χε χε χε. Μπαμπάς με τέκνα είναι ικανοί να τρέφονται με πίτες με τυρί μέσα σε ένα σπίτι φουλ στη βρώμα:)

Αφροδίτη είπε...

"Ουδέν καλόν αμιγές κακού". Εμείς κρατάμε το καλό και το κάνουμε τέλειο!!!