Ένα ματσάκι ρίγανη!

Μου ήρθε μέρες τώρα στο μυαλό μια μνήμη… Μια μνήμη αγαπημένη… Ο μικρός μου γιος επτά χρονών τότε είχε πάει με το Σχολείο της Φύσης στο μαγικό Καζαβίτι στη Θάσο. Η πρώτη του απόδραση χωρίς τη μαμά και το μπαμπά. Δυο εβδομάδες παρέα με τα φιλαράκια του,  στο σπίτι της Νίτσας και του Νίκου, να κυνηγούν νεράιδες στο δάσος, να κάνουν μπάνιο στις βάθρες του ποταμιού, να κοιμούνται στην άμμο στην παραλία των μεταλλίων, να τραγουδούν  με κιθάρες γύρω από τη φωτιά, να κάνουν νυχτερινές βουτιές στην θάλασσα, να περπατούν σιωπηλά στην σπείρα της αιωνιότητας, να χορεύουν στη βροχή, να ζωγραφίζουν, να παίζουν μπουγέλο και βραδινό κρυφτό, να μαγειρεύουν παρέα, να δημιουργούν, να ζουν το καλοκαίρι με όλο τους το είναι.

Στην επιστροφή όλοι οι  γονείς έχουμε μαζευτεί με tρελή αγωνιά και περιμένουμε τα πιτσιρίκια μας, με πανό καλωσορίσματος κι ενθουσιασμό. Μόλις φτάνουν τα πουλμανάκια τα παιδιά κατεβαίνουν με απόλυτη τάξη και σιωπή. Οι δάσκαλοι μας κάνουν νόημα να μην πλησιάσουμε. Αδημονούσαμε, σχεδόν καιγόμασταν από την επιθυμία να τα σφίξουμε στα χέρια μας,  να ριχτούμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου….μα εκείνα περπάτησαν σιωπηλά. Κάθισαν κάτω στη γη όλα μαζί σαν μικρά παπάκια και άρχισαν να τραγουδούν με εκείνη την μαγική μελωδική φωνούλα τους «άσπρα καράβια τα όνειρα μας για κάποιον ρόδινο γιαλό, άσπρα καράβια τα όνειρα μας….». 

Εύθραυστα μα και τόσο δυνατά που είχαν ζήσει δυο ολόκληρες εβδομάδες χωρίς εμάς.

Στεκόμασταν απέναντι τους και κλαίγαμε! Κλαίγαμε όλοι οι γονείς από χαρά κι έπειτα τα μικρά πλάσματα σηκώθηκαν κι ήρθαν κοντά μας με τρόπο τελετουργικό κι ήρεμα, σταθερά έτειναν τα χέρια τους και μας χάρισαν ένα ματσάκι ρίγανη και  ένα κομμάτι κόκκινο ύφασμα  από το φόρεμα της νεράιδας που είχαν βρει στο δάσος, σύμβολο της παντοτινής τους σύνδεσης, με εκείνο το κομμάτι της παιδικότητας που κρύβει μαγεία..

Ηταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος για μια στιγμή εκεί μπροστά τους. Θυμάμαι τον μικρό λιοσποράκι μου να τραγουδά με την λεπτή παιδική σχεδόν ραγισμένη φωνούλα του. Σοκολατένιος από τον ήλιο, όμορφος και τόσο ευτυχισμένος. Κι ύστερα να απλώνει το χέρι του και να μου χαρίζει τη ρίγανη που μάζεψε από το βουνό και το τρυφερό χεράκι, να μυρίζει ξεγνοιασιά κι ελευθερία! Το τρυφερό του χεράκι να μυρίζει καλοκαιρινή πατρίδα και γελούσα κι έκλαιγα. Θεέ μου έκλαιγα με μια χαρά που όμοια της είχα ζήσει την στιγμή εκείνη την πολύτιμη που σφιχτά τον κράτησα στην αγκαλιά μου, λίγες μέρες αφότου γεννήθηκε στο νεογνολογικό του Ιπποκράτειου!

Σαν βλέπεις να μεγαλώνει ένα παιδί που κόντεψε να χαθεί, νιώθεις μικρός  μπροστά στη μεγαλοσύνη της ζωής. Έτσι ένιωθα τότε και το θυμήθηκα σαν μια μαμά πρόσφατα μου μίλησε για την πρώτη εμπειρία του μικρού της γιου στο Καζαβίτι στην φετινή εκδρομή του Σχολειού της Φύσης…

Τι μαγικές στιγμές ζήσαμε με το σχολείο αυτό. Γέμισε την ζωή μας με νόημα και ανθρώπους. Τι στιγμές υπέροχες μοιραστήκαμε με όλους τους γονείς που έγιναν συνοδοιπόροι και φίλοι και κτίσαμε σχέσεις ζωής! Πόσο μου λείπουν εκείνες οι μέρες. Εκείνα τα συναισθήματα κι εκείνη τη σύνδεση με τους ανθρώπους. Τότε που η ζωή ήταν γεμάτη απλότητα και μαγεία. Εκείνη την μαγεία που ανακαλύπταμε μέσα στα μάτια των μικρών παιδιών μας! Τώρα τα παιδιά μας είναι έφηβοι…τρελοί και παθιασμένοι με τη ζωή, με έναν τρόπο διαφορετικό. Αλίμονο, σε λίγες μέρες το λιοσποράκι γίνεται δεκαπέντε! Τι ευλογία....

Και μπορεί να ζούμε μέρες δύσκολες και παράξενες μα τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να κάνουν την ζωή απλή…τα παιδιά, τα ζώα και τα λουλούδια…Έτσι, με μιαν ωραία καθαρότητα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, τα λουλούδια ανθίζουν και τα ζώα χοροπηδούν στα πόδια μας με ενθουσιασμό!

Οι μέρες είναι καυτές, γεμάτες χρώματα. Οι φλαμουριές γέμισαν μελένιες μυρωδιές τον αέρα, τα στάχυα θερίστηκαν.  Συναντηθήκαμε με τους γονείς και την αδελφή μου μετά από μήνες κι αγγιχτήκαμε κι αγκαλιαστήκαμε κι εκείνη η αγκαλιά είχε κάτι το θεραπευτικό. Σαν να κλείνουν ρωγμές, σαν να επουλώνονται πληγές. Τούτος ο Χειμώνας μας πόνεσε. Μας χώρισε. Μας φόβισε. Τούτος ο Χειμώνας μας απείλησε κι ήρθε το Καλοκαίρι να μας ζεστάνει ξανά και να γεμίσει φως τα παγωμένα σκοτάδια. Ναι το Καλοκαίρι έρχεται για να μας βοηθήσει να αντέξουμε …Το Καλοκαίρι έρχεται για να γεμίσει με φως τα μάτια και να λιώσει τις παγωμένες ψυχές.

Λατρεύω τα Καλοκαίρια. Μπορώ να ζήσω μια ζωή σε ένα παντοτινό Καλοκαίρι. Ναι μπορώ!  Με τις μέρες να είναι λαμπερές και καθάριες. Με τον αέρα να κουβαλά βαριά αρώματα και νοτιάδες να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Με τη θάλασσα να γεμίζει με ήχους τα αυτιά μου και το απέραντο μπλε της να ξεκουράζει τα μάτια μου….κι εκείνο τον ήλιο να στραφταλίζει μέσα της σαν αιώνιος εραστής. Ναι! Θα ήθελα η ζωή να κουβαλούσε περισσότερα και μεγαλύτερα, λαμπερά Καλοκαίρια!  Ιδίως μετά από τέτοιους Χειμώνες …αδιανόητα πικρούς και κρύους…

Αυτά σκέφτομαι και αναρωτιέμαι τι λείπει …τι λείπει από την ζωή και η απάντηση είναι μια! Αυτό που περισσότερο μου λείπει είναι οι άνθρωποι. Η σύνδεση μας, οι αγκαλιές μας, τα ξέγνοιαστα γέλια μας, οι μπύρες στην άμμο, οι απλοϊκές συζητήσεις μας, τα παιχνίδια των παιδιών μας ενώ εμείς αγναντεύουμε τις θάλασσες, η Ζωή. Το μαγικό αυτό κορίτσι με τα ξέμπλεκα μαλλιά που γέμιζε με φως τα μάτια μας! Η Ζωή γαμώτο, που μας χαρίζονταν χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς μάσκες, εμβόλια κι αποστάσεις… Χωρίς προφυλάξεις. Η Ζωή που ζούσαμε  σαν καλοκαιρινό έρωτα εφήβων… κι όχι σαν συζυγική σχέση συνταξιούχων!

Την λαχταρώ. Την μνημονεύω. Την αναζητώ στα ξέγνοιαστα γέλια  των παιδιών μου, στα χρωματιστά μπουμπούκια των λουλουδιών μου και στις χαρούμενες ουρές των σκύλων μου…και την βρίσκω στα μάτια των ανθρώπων που κοιτάζουν με λαχταρά τα σφιγμένα χέρια και τις κλειστές αγκαλιές…αχ αυτά τα πικραμένα μάτια!

Μου θυμίζουν όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα κι έπαψαν να είναι. Όλα όσα θεωρούσαμε δικά μας και δεν είναι. Όλα όσα νομίσαμε πως είμαστε και δεν είμαστε.

Απογοητεύομαι, πόσο απογοητεύομαι και θλίβομαι…κι ύστερα ξυπνώ μια μέρα μπαίνω στην κουζίνα και προσπαθώντας να ξεκρεμάσω το τηγάνι από το τσιγκέλι που είναι κρεμασμένο, ακουμπώ με το χέρι στο ματσάκι με τη ρίγανη. Ναι εκείνο το ματσάκι που είναι ακόμη κρεμασμένο εκεί μετά από τόσα χρόνια. Ενθύμιο αγάπης.  Κοντοστέκομαι ξαφνιασμένη και το κοιτάζω. Κι έπειτα τρίβω με τα ακροδάχτυλα μου τα φυλλαράκια και Θεέ μου. Μυρίζει ακόμη. Μυρίζει όπως τότε. Δεν έχασε τίποτε από την μαγική μυρωδιά της. Όπως τότε που ζούσε ελεύθερη φυτρωμένη στην πλαγιά του βουνού και ο ήλιος χάιδευε τα φύλλα της. Μάζευε την ενέργεια του και τόσα χρόνια ξεραμένη την κουβαλά ακόμη μέσα της. Θα την κουβαλά για πάντα…Ναι θα κουβαλά για πάντα εκείνη την μυρωδιά της καλοκαιρινής μας πατρίδας. Ξεγνοιασιά κι ελευθερία!

Ένα μικρό ματσάκι ρίγανης που κουβαλά μια πίστη κι ένα για πάντα! Ακούς; Για πάντα!!

Καλημέρα αγαπημένοι! Τρίψτε ρίγανες και βασιλικούς, με τα ακροδάχτυλα σας και θυμηθείτε… Εδώ είμαστε. Εδώ!

                                                                                                   Κατερίνα

Ακούστε το δυνατά τα τρανταχτεί το μέσα! Αφιερωμένο...

Ζητάω και δέχομαι...δυο δώρα που μαθαίνω να εκτιμώ!

Χάθηκα και το ξέρω. Το φετινό πρόγραμμα έχει μια πίεση πρωτόγνωρη. Η ζωή άλλαξε με έναν τρόπο και το γράψιμο άλλαξε ρυθμό. Με λυπεί αυτό γιατί το έχω ανάγκη μα πιο πολύ με θλίβει η επαφή μας που χάνεται...

Το blogg είναι για εμένα μια αίσθηση. Είναι η επαφή με μια ενέργεια ολοζώντανη που την έχω ανάγκη. Οπότε δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια να επανέρχομαι με την κάθε ευκαιρία αγαπημένοι!.

...κι αυτή τη φορά επανέρχομαι με μια ακόμη συζήτηση μας με την Δέσποινα Κανάκογλου, από το "Giati oxi"....Την Δέσποινα  που έχει καταφέρει να δημιουργήσει το πρώτο podcast στην Ελλάδα κι έχει φτιάσει πια τα 1.000.000 downloads και έχει ακροατές σε πάνω από 80 χώρες σε όλο τον κόσμο! Το υπερταλαντούχο αυτό πλάσμα που αυτή τη φορά μου ζήτησε να μιλήσουμε για κάτι τελείως διαφορετικό. Για τα δώρα που δυσκολευόμαστε να δεχτούμε και για όλα όσα φοβόμαστε να ζητήσουμε! 

Ξαφνιάστηκα και βρήκα την ιδέα εμπνευσμένη. Μια ακόμη συζήτηση μας που απόλαυσα και συνειδητοποίησα κ εγώ πολλά!  Σας καταθέτω την συζήτηση μας όπου μπορείτε να ακούστε πατώντας  στο παρακάτω link: 

Εκπομπή: Φοβάσαι να ζητήσεις και δυσκολεύεσαι να δεχτείς;

Για ακόμη μια φορά τα είπαμε από απόσταση δυστυχώς λόγω της πανδημίας μα δώσαμε την υπόσχεση πως η επόμενη μας σύνδεση θα είναι από κοντά όπως κάναμε παλιά και πραγματικά το απολαμβάναμε!

Στο παρακάτω link μπορείτε να βρείτε όλα τα αρχεία με τις συζητήσεις μας με την αγαπημένη Δέσποινα στο Giati oxi.

Αρχεία συζητήσεων.

Καλημέρα Καλημέρα...εύχομαι μέσα σε όλη αυτή την τρέλα να προλάβουμε να απολαύσουμε στιγμές κι ανθρώπους. Να μάθουμε να ζητάμε την ανάγκη μας από τους άλλους κι από τον εαυτό μας. Να μάθουμε να διεκδικούμε ότι χρειαζόμαστε και να δεχόμαστε ότι οι άλλοι έχουν να μας προσφέρουν χωρίς επιφυλάξεις και δεύτερες σκέψεις. Με την ελευθέρια και την απλότητα, όπου δεχόμασταν δώρα και συναισθήματα σαν ήμασταν μικροί κι όλα ήταν αυτονόητα. Ζητάω και δέχομαι λοιπόν....κι εμπιστεύομαι, η μαγικής μας λέξη!!!! 

Καλημέρα αγαπημένοι! Ελπίζω με έναν τρόπο  ξεχωριστό να περνάτε καλά ή έστω να το προσπαθείτε!!!!

                                                                                                                 Κατερίνα

Πανελλήνιες. Η εμπειρία!

Πλησιάζει πάλι  το τέλος της χρονιάς, μιας χρονιάς δύσκολης κι αλλόκοτης για τους μαθητές κάθε ηλικίας. Το τέλος κάθε σχολικής χρονιάς είναι μια δύσκολη περίοδος γιατί έχει τελικές βαθμολογίες, διαγωνίσματα, εξετάσεις, πέρασες, δεν πέρασες, με τι βαθμό πέρασες...Πίεση λοιπόν για τους μικρούς ανθρώπους και για εμάς τους γονείς τους. Πίεση και μπόλικες δόσεις ανταγωνισμού! 
Κατανοητά και τα δυο ...ως ένα βαθμό πάντα! 

Την γνώμη μου για όλο αυτό την έχω ήδη καταθέσει σε μια παλιότερη ανάρτηση που έγραψα για τα Παιδιά Τρόπαια. Και σήμερα να το έγραφα δεν θα άλλαζα ούτε λέξη!

Ως παιδί στην δική μου μαθητική ζωή έζησα την πίεση το άγχος και την απογοήτευση πολλές φορές, μα όταν έρχεται η ώρα να τα ζήσεις ως γονιός αλλάζει το πράγμα!
Εκεί κάτι μέσα μου έσπασε...Πέρυσι λοιπόν ζήσαμε την εμπειρία των Πανελληνίων ως γονείς και νιώθω πως ήταν μια από τις πιο δύσκολες και τραυματικές εμπειρίες. Γιατί όλο αυτό ναι! Ήταν απάνθρωπο. 
Το αποφάσισε μόνος του.  Μα όχι ακριβώς. Οι συζητήσεις κι οι κατευθύνσεις στο σχολείο, οι συμμαθητές και τα όνειρα του, το ίδιο το σύστημα που σε οδηγεί τελικά προς τα εκεί. Βοηθήσαμε να πάρει μια κατεύθυνση με την σχολή που τον ενδιέφερε. Μίλησε με παιδιά που φοιτούσαν εκεί, έψαξε τα μαθήματα, έκανε την έρευνα του, ήταν κάτι που του ταίριαζε από μικρό παιδάκι, τότε που τα παιχνίδια του όλα εμπεριείχαν κατασκευές και δημιουργία.  Μας ζήτησε βοήθεια για τα φροντιστήρια και τα μαθήματα. Δεν ξέραμε αν συμφωνούσαμε ή αν διαφωνούσαμε, ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ότι θα δώσει Πανελλήνιες, πάντα θεωρούσαμε πιο πιθανό, με ευκαιρία της σχέσης μας με την Γερμανία το να επιλέξει το εξωτερικό...Κι όμως ήθελε να το δοκιμάσει. Εκεί αντιλήφθηκε κι ίδιος τη δυσκολία του και αγχωμένος ζήτησε βοήθεια. Είχε τεράστια κενά, που έπρεπε να καλυφτούν καθώς η προετοιμασία όλων ξεκινά δυο χρόνια πριν κι εκείνος το αποφάσισε μέσα στο Καλοκαίρι πριν την τρίτη Λυκείου πράγμα αδιανόητο...Αδιανόητο πραγματικά ότι τα παιδιά μπαίνουν σε αυτό το ρυθμό χρόνια πριν...
 
Ήταν μια δύσκολη χρόνια, όπου ένιωθα ανεπαρκής ως γονιός...Έβλεπα ένα απίθανα χαρούμενο παιδί, με έντονη κοινωνική ζωή, να βουλιάζει, να βάζει κιλά, να απομονώνεται, να χάνει το χαμόγελο και τη χαρά του.
Τον παρατηρούσα να χάνεται, να μικραίνει, να κλαίει, να ξεσπά, να τρώει ακατάπαυστα, να μπερδεύεται, να χάνει το κίνητρο του, να απογοητεύεται, να νιώθει λίγος, να νιώθει ένοχος, να νιώθει υπόλογος. Όλα όσα αγαπούσε μπήκαν στον πάγο. Έξοδοι, δραστηριότητες, μουσική, αθλητισμό, όλα τα σταμάτησε γιατί δεν προλάβαινε με το διάβασμα. Μα πως είναι δυνατόν να ζήσει ένας νέος άνθρωπος χωρίς όλα αυτά που του δίνουν χαρά; Όλη αυτή η ενέργεια στο νέο και σώμα του, πως θα έβρισκε διέξοδο;

Τον έβλεπα να συρρικνώνεται να γίνεται φάντασμα, να θυμώνει και μετά να κλαίει γοερά και μετά να χαίρεται και να τραγουδά σαν έγραφε καλά....κι όλη του η ζωή κι η ζωή των φίλων του να γίνεται ένας βαθμός, μια απόδοση, ένα κυνήγι που όμως δεν του ταίριαζε γιατί αυτό το είδος κυνηγίου δεν ταιριάζει σε όλους...

 
Πόνεσα. Θύμωσα, Απογοητεύτηκα. Με τον μπαμπά του ήμασταν συνέχεια σε εγρήγορση, ζούσαμε κάτι που δεν θέλαμε να ζήσουμε, που δεν επικροτούσαμε, που δεν ξέραμε πως να στηρίξουμε.
Στα μισά της διαδρομής εκείνος ένιωσε χαμένος, ένιωσε πως δεν άντεχε μα δεν ήξερε τι να κάνει. Να τα παρατήσει τώρα τόσο κοντά στο τέλος και μετά τι; Τι;....Ένιωθε εγκλωβισμένος με την απόφαση του έστω κι αν προσπαθούσαμε να τον καθησυχάσουμε. Ένιωθε την ανησυχία μας. Τον δικό μας φόβο την αγωνία μας. 

Βοήθησαν πολύ οι εμπνευσμένες δασκάλες του που τον στήριξαν, τον κατεύθυναν, του έδωσαν κίνητρο και τον βοηθούσαν να βλέπει φως στις πιο σκοτεινές ημέρες! Κική, Βάσω, Χριστιάννα, Δέσποινα. Οι νεράιδες μας! Ηταν η πρώτη φορά που έβλεπε την αγωνιώδη πλευρά των καθηγητών κι αυτό με συγκίνησε βαθιά...
Βοήθησε  ο μπαμπάς του που τον κατεύθυνε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό πρόγραμμα περισσότερο λειτουργικό, που να εμπεριέχει χρόνο ξεκούρασης και  αποδοτική μελέτη. Μπήκε στο πρόγραμμα με ανακούφιση. Ξυπνούσε στις 04.00 κάθε πρωί για μήνες. Άλλοτε αγόγγυστα, άλλοτε με φρίκη, φόβο κι αγωνία. Διάβαζε, έτρωγε, κοιμόταν. Δεν παραπονιόταν τουλάχιστον όχι φανερά. Σαν στρατιώτης. Έκλαιγε όμως συχνά σαν μωρό και χαιρόμουν για αυτό γιατί ξεσπούσε. Πιεζόταν να ξεπεράσει κατά πολύ τα μαθησιακά όρια του. Ο καθένας ξέρει το δικό του παιδί και ξέρω πως υπάρχουν μαθητές εξαιρετικοί, που ζουν μια τέτοια ζωή, μα εκείνος δεν ήταν έτσι. Το φανέρωναν οι μαθητικές του αποδόσεις. Προσπαθούσε πάντα, μα όσο χρειαζόταν και τώρα χρειαζόταν πολύ περισσότερο από όσο  είχε ποτέ του  φανταστεί.

Το ότι το παιδί μου έπρεπε να βιώσει όλο αυτό που είχα βιώσει εγώ ως μαθήτρια τριάντα χρόνια πριν με έκανε έξαλλη! Τριάντα χρόνια πριν κι εξέλιξη καμία! Τις ημέρες των Πανελληνίων  τις θυμάμαι σαν εφιάλτη. Μιλούσαμε με τους φίλους και τους συγγενείς που ζούσαν τα ίδια και παίρναμε δύναμη ο ένας από τον άλλο.

Εκείνος έβαζε τέρμα μουσική και έτριζαν τα τζάμια. Καμιά φορά πήγαινα στο δωμάτιο του και χορεύαμε μαζί και έλαμπε. Του έγραψα τότε ένα κείμενο για "Το μεγαλύτερο μάθημα" σε όλο αυτό που ζούσε, που δεν είναι παρά η διαδρομή. Ήθελα τόσο να του πάρω το βάρος, να τον ανακουφίσω από τον φόβο.
Φτάνοντας στις εξετάσεις εκείνος ένιωθε ήρεμος έτσι έλεγε, έτσι ένιωθε, μα το σώμα του κατέρρεε. Γαστρεντερολογικά συμπτώματα, πονοκέφαλοι, συνεχείς αιμορραγίες από την μύτη που μας τρόμαζαν, ακόμη και εκρήξεις πυρετού...όλα τα έπαθε χωρίς κι ο ίδιος να νιώθει το γιατί. Φοβόμουν μην πάθει κάτι. Ήθελα να του πω φτάνει, δεν χρειάζεται να συνεχίσεις απέδειξες την επίμονη σου, την δύναμη σου, το πείσμα, το κουράγιο και την γενναιότητα σου επιλέγοντας να διασχίσεις μια τόσο δύσκολη για εσένα  διαδρομή. Μα ήταν η δική του διαδρομή! Θυμήθηκα εκείνο τον Μαραθώνιο όπου έπαθα μετατόπιση ισχύουν και μου πρότειναν να σταματήσω στα μισά, πόσο είχα θυμώσει. 
Ήταν πια μια ανάσα πριν το τέλος...και κράταγε το τελευταίο του κουράγιο. Εμείς λέγαμε δεν πειράζει κι εκείνος γινόταν έξαλλος… "Πειράζει Πειράζει. Εμένα με πειράζει!!!" Κι είχε δίκιο πως ήταν δυνατόν να μην τον πειράζει! Εκεί τον θαύμασα ακόμη πιο πολύ. Όλα τα παιδιά μας τα θαύμασα, γιατί αυτό που έκαναν ήταν πελώριο.

Η περίοδος της αναμονής  των αποτελεσμάτων δύσκολη παρόλο που το καλοκαίρι ήταν ξέγνοιαστο αν εξαιρέσεις την Πανδημία που αιωρούνταν. Κι έρχεται η εποχή όπου τα αποτελέσματα κάνουν και πάλι πρωταγωνιστές τους γονείς και τα παιδιά γίνονται τρόπαια. Αποτελέσματα και βαθμοί στο διαδίκτυο. Ο ένας να δίνει δημόσια συγχαρητήρια στον άλλο και το καταλαβαίνω. Ναι καταλαβαίνω τη χαρά και την ανάγκη να την μοιραστεί κάνεις. Δεν γίνεται να μην χαρείς εσύ που πέτυχες επειδή ο άλλος δεν τα κατάφερε. Ωστόσο η γραμμή εδώ είναι λεπτή. Τόσο αδιόρατα λεπτή. Σαν χάδι αόρατο που δεν το βλέπεις μα το νιώθεις, σαν απόρριψη που δεν τη  ξεστομίζει κανείς μα όλοι την εννοούν.

Διάβαζα στο ιντερνέτ σε τοίχους φίλων ενισχυτικά σχόλια για τα παιδιά που δεν τα πήγαν καλά, να μην απογοητεύονται, να μην νιώθουν αποτυχημένα, πως οι εξετάσεις αυτές δεν σημαίνουν τίποτα, πως η ζωή είναι μπροστά τους, πως δεν κρίνεται η εξέλιξη τους από αυτά τα αποτελέσματα και στο τέλος έκλειναν με συγχαρητήρια στο δικό τους παιδί που με τόσες χιλιάδες μόρια κατάφερε και πέρασε στην σχολή που επιθυμούσε και πέτυχε τον στόχο του. Πόσο ασύμβατο το ένα  από το άλλο. Πόσο αταίριαστο, σχεδόν εριστικά ειρωνικό...
 
Οι Πανελλήνιες είναι δύσκολες κι εμείς οι γονείς τις κάνουμε ακόμη δυσκολότερες, έτσι νιώθω. Η πίεση μας να νιώσουμε περήφανοι μέσα από την επιτυχία τους, ο ανταγωνισμός μας, η ανάγκη μας να διαλαλήσουμε στα πέρατα του κόσμου την χαρά μας, τον κόπο μας, τον κόπο του παιδιού μας, είναι όλα απόλυτα κατανοητά. Μα από την άλλη...δημιουργεί μια αφόρητη πίεση στα πολύτιμα πλάσματα μας.
Η χαρά είναι για να μοιράζεται, αυτή είναι η αλήθεια μα ακόμη και ο τρόπος που επιλέγει ο καθένας να μοιραστεί την χαρά του, είναι σπουδαίο να εμπεριέχει φροντίδα, αλληλεγγύη  κι ενσυναίσθηση, όπως άλλωστε σε όλα στη ζωή. Μια ντελικάτη γραμμή χωρίζει το μοίρασμα, από τον κομπασμό. Τι πειράζει θα  μου πεις άσε τον κόσμο να είναι χαρούμενος. Γεμάτη με γραμμές η ζωή να βάλουμε φρένο και στη χαρά μας, για να την αντέχουν οι λυπημένοι; 

Μια μεγάλη φιλοσοφική κουβέντα αυτή. Μάθημα από τα πιο δύσκολα, ο σεβασμός στην πιο μεγάλη ώρα της χαράς. Τα παιδιά το κάνουν τέλεια, εμείς οι ενήλικες θέλουμε λίγη δουλίτσα....
 ...
Τώρα ένα χρόνο μετά τον ρώτησα αν άξιζε τον κόπο όλο αυτό που πέρασε. Μου απάντησε μονολεκτικά. Όχι! Χωρίς συζήτηση ή δεύτερη σκέψη. Όχι…μα ίσως είναι ακόμη νωρίς!
 …
Αν το ερώτημα λοιπόν είναι αν αξίζει η εκπαίδευση θυσίες η απάντηση είναι ναι! Ξεκάθαρο ναι!
Αν αξίζει ένα όνειρο θυσίες, η απάντηση είναι και βέβαια ναι! Δεν υπάρχει συζήτηση. Ναι!
 
Όμως, γιατί το κυνήγι ενός εκπαιδευτικού δικαιώματος, σε αυτή την ηλικία θα πρέπει να εμπεριέχει μια
τέτοιας βαρύτητας θυσία και πίεση αυτό είναι κάτι που δεν το κατάλαβα ποτέ…
Η γνώμη μου για τις Πανελλήνιες ήταν και παραμένει ίδια. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει, να προσπαθήσει, να παλέψει.  Ωστόσο δεν βρίσκω κανένα νόημα στον τρόπο, καθώς εξουθενώνει και στιγματίζει τα παιδιά ενώ στραγγίζει τις οικογένειες τους οικονομικά και συναισθηματικά. Είναι ένα σύστημα άδικο κι άνισο, όπου εγκλωβίζει γονείς και παιδιά, ιδίως αν δεν υπάρχουν οικονομικά αποθέματα κάνοντας τις Πανελλήνιες ως τον μόνο τρόπο διεκδίκησης μιας θέσης στην  Ανώτερη κι Ανώτατη εκπαίδευση.

Πως είναι δυνατόν όλη αυτή η απίθανη προσπάθεια χρόνων ενός παιδιού και καλώς ή κακώς η οικονομική στέρηση  και επένδυση της οικογένειάς του να εξαρτώνται από ένα γραπτό και μια ημέρα; Κι αν κάποιο παιδί έχει μια δύσκολη ημέρα; Κι αν το άγχος το μπλοκάρει; Κι αν προκύψει κάποιο θέμα υγείας λόγω πίεσης ή άγχους; Υπάρχουν πολλοί άριστοι μαθητές που έτσι απλά από μια ατυχία, χρειάστηκε να αποχαιρετήσουν τα όνειρα τους. Όχι δεν το δέχομαι. Δεν θέλω να το δεχθώ! Δεν θέλω να βλέπω άξια παιδιά να νιώθουν αποτυχημένα. Τα παιδιά είναι ο σπόρος τούτου του κόσμου και κάθε σπόρος είναι πολύτιμος κι ελεύθερος να βρει τον προορισμό του.

Φτιάσαμε λοιπόν και πάλι στην δύσκολη αυτή εποχή του χρόνου και φέτος  με την Πανδημία να έχει διαλύσει το εκπαιδευτικό πλαίσιο όλο είναι ακόμη πιο δύσκολο.
Εύχομαι καλή δύναμη φέτος στα παιδιά και  τις οικογένειες των παιδιών που διεκδικούν  μια θέση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Σε εσάς παιδιά, έχω να πω πως ξέρω πως όσο κι αν σας λέμε πως αν δεν τα καταφέρετε  δεν πειράζει, εσάς σας πειράζει. Σας πειράζει γιατί είναι ο κόπος και τα όνειρα σας…

Δεν συμφωνώ με τίποτε από όλα όσα αφορούν τον θεσμό των Πανελληνίων μα ξέρω με βεβαιότητα πως μετά από αυτή την εμπειρία, ασχέτως  του αποτελέσματος, θα ανακαλύψετε ποιότητες  σας  και θα αποκτήσετε γνώσεις για τον εαυτό σας, τον χαρακτήρα, τις ικανότητες και τις δυνατότητες σας,  που ούτε μπορούσατε να φανταστείτε. Γιατί αυτό που ζείτε είναι μια κατάσταση συναισθηματική τόσο έντονη που διακινεί κι αλλάξει  εκ θεμελίων, προσφέροντας μια σπουδαία επίγνωση εαυτού, μα αυτό θα το εκτιμήσετε πολύ αργότερα.

Μέχρι τότε κουράγιο και ευχές για μια ζωή γεμάτη ευκαιρίες που θα δίνετε στον εαυτό σας μετά από σκληρό παζάρι, με τον άλλο σας εαυτό που θα θέλει να τα παρατήσει. Αντισταθείτε σε κάθε φωνή για εγκατάλειψη και συνεχίστε με το κεφάλι ψηλά για κάθε μάχη που κερδίσατε μα κυρίως για κάθε μάχη που χάσατε και δεν σας έσπασε. Δεν σας έκανε να κλειστείτε στο καβούκι σας τρομαγμένοι.

Μπορεί όλα αυτά τώρα να φαντάζουν όλη σας η ζωή μα δεν είναι παρά μόνο μία στιγμή στο χρόνο. Κι ο στόχος όλων μας, είναι να γίνουμε μαχητές της ζωής παρά νικητές μιας στιγμής. 

Όσο για εμάς τους γονείς σας, μην ανησυχείτε πως θα μας απογοητεύσετε. Δεν έχουμε ανάγκη, αντέχουμε τα πάντα σε σχέση με εσάς μα αυτό που δεν αντέχουμε είναι να σας βλέπουμε να πονάτε! Κάθε αγώνας που δίνετε σε τούτη τη ζωή πρέπει να τον δίνετε για εσάς κι όχι για εμάς! Είστε οι πρωταγωνιστές της ζωής σας όχι της ζωής μας. Κι ότι κι αν γίνει σε τούτη τη μεγάλη ζωή, να θυμάστε πως είστε τα καμάρια μας!

Μια προσευχή και μια αγκαλιά σφιχτή και να μην ξεχνάτε πως ...κι αυτό θα περάσει, άλλωστε..."οι ρίζες σας είναι στους αιώνες!"

 

Δεν θα σας συμβουλεύσω με τίποτε από αυτά που ήδη ξέρετε. Καλό φαγητό, καλό ύπνο. Θα σας συμβουλεύσω να ξεδίνετε. Να τραγουδάτε δυνατά, να γελάτε δυνατά, να κλαίτε δυνατά και να χορεύετε.

Το τραγούδι αφιερωμένο με αγάπη. Στα δύσκολα βάλτε τέρμα τον Freddie  και χορέψτε τρελά να ξεδώσετε, πιο δυνατοί από ποτέ, πιο ζωντανοί από ποτέ. Το αύριο όλο δικό σας.

Τέρμα λοιπόν, γιατί ο Freddie ξέρει....

                                                                                                 Κατερίνα                                                   
 

Ο χρόνος....

Ξύπνησα ξημερώματα. 4.00 το πρωί. Αν άνοιγα το βιβλίο μου θα ξεχνιόμουν και σίγουρα θα με ξανάπαιρνε ο ύπνος . Η Έλενα Ακρίτα με τα σκισμένα τούλια της μου κρατά υπέροχη συντροφιά αυτές τις μέρες. Ωστόσο έμεινα για λίγο ξαπλωμένη να αφουγκράζομαι τη νυχτερινή σιωπή και το τραγούδι του αηδονιού. Τι κελάηδισμα συγκλονιστικό από ένα τόσο μικρό πλάσμα.

Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά! Σχεδόν μυρίζει Καλοκαίρι...

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Νιώθω πως δεν είχα πολλά να πω. Παλεύω κι εγώ όπως όλοι με την προσπάθεια να μπουν όλα ξανά σε μια σειρά. Συνέχεια θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει «να περάσει αυτός ο μήνας και τα πράγματα θα στρώσουν» ….πέρασαν χρόνια. Μια απάτη ο χρόνος…Τα πράγματα δεν στρώνουν, πάντα θα βρίσκεται κάτι νέο να μας αγχώνει, να έχει προτεραιότητα, να  πιέζει την καθημερινότητα και τη ζωή. Ο χρόνος…  ναι! Απάτη.

Έτσι κι εγώ άρχισε να παγώνω το χρόνο κάποιες μέρες. Κι ότι κι αν συμβαίνει απλά να το σταματώ και να του δίνω παράταση, γιατί τελικά πάντα υπάρχει χρόνος. Κάποιες μέρες είναι για εμάς.  Αυτή η σκέψη,  «να τελειώσει κι αυτό και μετά θα ξεκουραστώ, μετά  θα πάω μια βόλτα, μετά θα έχω το δικαίωμα να χαλαρώσω, μετά μετά μετά….» δεν τελειώνει ποτέ! Ποτέ!

Και πάντα κάτι βγαίνει και το μετά γίνεται μια συνέχεια του τώρα. Οπότε δεν έχει νόημα να τρέχεις πίσω από την ουρά σου. Κάποιες μέρες παγώνει ο χρόνος με προεδρική εντολή (εγώ είμαι ο πρόεδρος μην  αναρωτιέσαι) και παίρνω απόσταση. Έτσι έγινε το φετινό Πάσχα όπου για πρώτη φορά μετά από εικοσιπέντε χρόνια  απείχα όλη την Μεγάλη Εβδομάδα από τη δουλειά κι είχα χρόνο για να χαζεύω τα τσουρέκια να φουσκώνουν, τα παρατηρώ  τα λουλούδια μου να ανθίζουν, να βάφω  μια ολόκληρη ημέρα αυγά σε δέκα διαφορετικά κατσαρολάκια, να ξεφλουδίζω με ευλάβεια ένα ένα τα μύγδαλα για να στολίσω τα τσουρέκια και να ακούω το κελάηδισμα των αηδονιών τα ξημερώματα!

Για δες πέρσι μου έστειλε η φίλη μου η Ελπίδα από την Κρήτη του βολβούς από την αυλή της και φέτος...έγιναν λουλούδια! Με τούτα τα απλά γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα...

Όλα αυτά τα μικρά ασήμαντα που τα κάνουμε τρέχοντας τελείως διεκπαιρεωτικά ή που τα προσπερνάμε γιατί δεν προλαβαίνουμε να τους δώσουμε σημασία. Και τώρα ο ήλιος είναι όλο και πιο λαμπερός κι οι μέρες όλο και μεγαλύτερες κι η πλάση μυρίζει καλοκαίρι. Όλα είναι τρισευτυχισμένα, λουλούδια, πουλιά, ζώα κι έντομα. Ένα τεράστιο πάρτι  από τα πλάσματα που ζουν και πετούν και μεγαλώνουν γύρω μας. Κι είναι αυτό υπέροχο πολύ.  Σήμερα κάποια πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν και πάλι στις μετακινήσεις και στις επαφές μας. Κι εύχομαι η ζωή να βρει το ρυθμό της κι εμείς οι άνθρωποι τον δικό μας. Ο πόνος κι η απόγνωση δεν σταματούν ποτέ, όπως δεν σταμάτα κι η γη να γυρίζει… γι 'αυτό τραβάμε μπροστά. Μόνο μπροστά!

Αυτό σκεφτόμουν όταν  την προηγούμενη εβδομάδα μετά από οκτώ ολόκληρους μήνες επισκεφθήκαμε την Θεσσαλονίκη, με αφορμή τον εμβολιασμό μου. Ήταν μια αίσθηση παράξενη. Είχα μια αγωνία αλλόκοτη. Σαν να μου ήταν ξένο όλο αυτό, σαν να έκανα ταξίδι μακρινό. Μου φάνηκε υπέροχη μα ταυτόχρονα και τρομακτική. Την είχα πεθυμήσει τόσο.

Είχα να μπω σε πόλη τόσο καιρό που σαν να ξέμαθα, σαν να ένιωθα άβολα έξω από τα νερά μου. Πήγαμε στο εμβολιαστικό κέντρο, το μεγαλύτερο της Ελλάδας τρομερή εμπειρία  από μόνο του κι εκεί με έπιασε μια αλλόκοτη αίσθηση, σχεδόν συγκίνηση. Σαν να ζούσα σε ταινία. Ο κόσμος, οι διάδρομοι, τα φώτα, οι άνθρωποι γύρω μου…ένιωσα πρωταγωνίστρια. Ένιωθα πως ήμουν  παρούσα σε μια σπουδαία στιγμή της ιστορίας. Το τρελό αγόρι ήταν ο συνοδός μου και με περίμενε παραδίπλα και την ώρα της αναμονής  ανταλλάσσαμε ανόητα  μηνύματα. Ανόητα και συγκινητικά. Δεν μπορούσε να είναι εκεί μα ήταν κι ήλπιζα να είναι όλο αυτό το ξεκίνημα μιας ζωής που θα μοιάζει με την παλιά… τότε που όλα ήταν απλά.

Μετά πήγαμε οι δυο μας για μια πίτσα και μια βόλτα στην πόλη, σαν να ήταν μέρα γιορτινή. Τα αγόρια έστελναν μηνύματα  «τι έγινε το έκανες το εμβόλιο; πως είσαι άρχισε να βγαίνει η προβοσκίδα;   Βγήκατε βόλτα για πίτσα και σόδα  τα παπούδια;»  Πότε μεγάλωσαν και μας  κάνουν χαβαλεδάκο; Ούτε το κατάλαβα.  Μα έγινε κι αυτό. Όλες εκείνες οι απίθανες αγωνίες όταν ήταν μωρά. Τα ατελείωτα ξενύχτια, οι θηλασμοί, τα πρώτα λόγια, τα πρώτα βήματα …πέρασαν όλα. Πόσο δύσκολα κι απαιτητικά ήταν σαν τα ζούσα και τώρα …με πόση απλότητα τα ανακαλώ και τα θυμάμαι. Η ζωή είναι πια διαφορετική. Το να είσαι γονιός και τα παιδιά σου να είναι ανεξάρτητοι άνθρωποι είναι υπέροχο στάδιο. Όλες οι μικρές έγνοιες  για το τι θα φάνε και  τι θα φορέσουν, φεύγουν και μένουν μόνο οι μεγάλες οι κανονικές.  Αποκτά η ζωή άλλη βαρύτητα και άλλη απλότητα ταυτόχρονα.

Μα σαν κοιτάς πίσω ξαφνιάζεσαι …με το πόσο αναθεματισμένα γρήγορα έγιναν όλα! ΄

Γι ‘ αυτό παγώνουμε το χρόνο. Μια μέρα την εβδομάδα, δυο αν είμαστε τυχεροί. Κι εκεί σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τα πουλάκια  που ξεμύτισαν  από τα αυγουλάκια τους στη φωλιά  της φλαμουριάς. Το νέο  μικρό πουλάρι που γέννησε πριν  λίγες μέρες η φοράδα στο απέναντι λιβάδι. Τα σύννεφα που μαζεύονται και μαυρίζουν και γίνονται στάλες και δροσίζουν τα δέντρα. Τον ήλιο να χαμογελά στα χρωματιστά χωράφια. Τη θάλασσα να γεμίζει χρυσάφι και φως.

Τις δεκαοχτούρες που κατέβαιναν να πιούν νερό από τα μπολάκια των σκύλων και γίνεται μάχη με τα σπουργίτια που διεκδικούν την δικής τους σταγόνα. Τα μικρά μας ζωντόβολα τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ που έχουν διαλύσει τα πάντα κι έχουν μασήσει ακόμη και τα παπούτσια που έχω για το τρέξιμο και από τύχη γλύτωσα το εγκεφαλικό ….μα η ζωή μαζί τους είναι γεμάτη γέλιο και χαρά….

Ο χρόνος...

Αυτός ο αλήτης, ο κλέφτης, ο προδότης! Δεν σε ρωτά πότε μπορείς ή πότε θέλεις. Πότε είσαι έτοιμος ή πότε αντέχεις. Μία σου χαρίζει και μία σου κλέβει. Μία σου δίνεται και μία σε απαρνιέται ...δεν ξέρεις ποτέ μπορεί να είναι στ 'αλήθεια δικός σου...

Οπότε μια στις τόσες, όποτε μπορείς πάγωσε τον...και κάνε σαν να είναι για πάντα δικός σου. Απόλαυσε τον με όποιον τρόπο μπορείς κι ύστερα άφησε τον να γλιστρήσει και πάλι από τα χέρια σου υπέροχα ελεύθερος. Αυτό τον κάνει πολύτιμο...το ότι πρέπει να μάθουμε να τον κυνηγάμε και να καταλάβουμε πως δεν θα τον κατακτήσουμε ποτέ μα μόνο θα τον γευτούμε για λίγο, για όσο μας το επιτρέψει! 

Χρόνος. Μαγικός και πολύτιμος!...Σαν ανεκπλήρωτος έρωτας...

Καλημέρα αγαπημένοι! Συνεχίζουμε...

                                                                                                               Κατερίνα

Η Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη είναι ιδέα! Στηρί ΖΩ ΚΕΘΕΑ.

Φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από τότε που αποφάσισα να αλλάξω ζωή και έκλεισα ένα πελώριο και σημαντικό κύκλο στη ζωή μου αποχαιρετώντας το Κεθεα. Το ότι σταμάτησα να εργάζομαι από εκεί όμως δεν σήμαινε πως έφυγα. Η  Ιθάκη είναι σαν πατρικό μου, οι άνθρωποι που δουλέψαμε μαζί, όπως κι οι άνθρωποι που παλέψαμε μαζί, είναι οικογένεια...κι η οικογένεια μου αυτή την περίοδο βάλλεται! Δεν είναι η πρώτη φορά. Έχουμε ζήσει πολλές πολλές κρίσεις μαζί κι η Ιθακη μόνη της κι ως Κεθεα στα 38 μαγικά χρόνια της ύπαρξης της έχει περάσει κι έχει ξεπεράσει πολλά. Έχει ζήσει μπόρες και εργαζόμενοι,  θεραπευόμενοι, απόφοιτοι, γονείς και θεραπευτές, έχουν δώσει μάχες σημαντικές. Ξέρει από μάχες ο κόσμος του Κεθεα! Ξέρουμε από αγώνες...

Νιώθω πως αυτό που ζούμε τώρα είναι το πιο απειλητικό καθώς φαίνεται να βάλλεται εκ θεμελίων όλο το πλαίσιο λειτουργίας του Κεθεα. Δεν θα εξηγήσω το τι ακριβώς συμβαίνει μπορείτε να ενημερωθείτε και να αποκτήσετε την άποψη σας. Εγώ σήμερα θέλω να μοιραστώ κάτι άλλο... Όταν αποχώρησα κατέγραψα την εμπειρία μου και το τι σημαίνει για εμένα η Θεραπευτική αυτή δομή. Τα εργαλεία της, η θεραπευτική της αξία, το νόημα πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί....Ίσως κάποια μέρα μπορέσει να εκδοθεί ολόκληρο ....
Προς το παρόν μοιράζομαι ένα μικρό κομμάτι. Το πιο ουσιαστικό. Τι κάνει πελώριο τον τρόπο λειτουργίας της Κοινότητας;...

Είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει. Αυτό που είναι η δύναμη της. Αυτό που μου έλειψε περισσότερο. Το μαζί. Η ομάδα! 

Ομάδα

Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς δουλεύοντας στην Ιθάκη είναι η δύναμη της ομάδας..
Στην διάρκεια των σπουδών όλοι εκπαιδεύονται να δουλεύουν με ομάδες, στις ομάδες, για ομάδες…Παρακολουθούν μαθήματα για την δυναμική της ομάδας, την εξερεύνηση της ομάδας, που την πιάνεις, που την αφήνεις, που μπαίνεις, που βγαίνεις, πάντα ως θεραπευτής…
 Κανείς όμως επί της ουσίας δεν εκπαιδεύεται να είναι ο ίδιος μέλος μια ομάδας. Μιας ομάδας ατόμων με κοινό στόχο. Μιας ομάδας ανθρώπων με διαφορετικό εκπαιδευτικό υπόβαθρο, με διαφορετική  προσέγγιση, με διαφορετικό επάγγελμα.
Κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, θεραπευτές πρώην εξαρτημένοι, λογιστές, ξυλουργοί, δάσκαλοι, καλλιτέχνες…όλοι μια ομάδα.
Τίποτε δεν σε προετοιμάζει για αυτό! Η αίσθηση στην αρχή είναι αλλόκοτη. Έχουμε όλοι τον ίδιο στόχο, δουλεύουμε σε διαφορετικό «πόστο», κάνουμε όμως επί της ουσίας την ίδια δουλειά. Το αντικείμενο είναι ίδιο, είναι έμψυχο, είναι όλοι αυτοί που μέχρι χθες ήταν ξεγραμμένοι και σήμερα όλοι εμείς μαζί θα πρέπει να τους πείσουμε ότι αξίζουν, ότι μπορούν, ότι έχουν δικαίωμα!
 
Αυτό δεν μπορεί κανείς να το κάνει μόνος του, χρειάζεται την ομάδα του. Και εγώ είχα τη δική μου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσεις στην ομάδα σου, να την δεχθείς, να  μην το παίξεις  ξερόλας και την παρακάμψεις, να την εμπιστευτείς…Ουσιαστικά ως θεραπευτής περνάει κανείς από όλα τα στάδια που περνούν οι θεραπευόμενοι αλλά με τη δική του ομάδα. Όλες τις συγκρούσεις, την απογοήτευση, την αίσθηση του ανήκειν, την ένταση.
 
Μπήκα στην Ιθάκη με ένα ρόλο, με τις σπουδές μου, την «επιστημονική» ή μη εμπειρία μου…Άλλοι συνάδελφοι με εξαιρετικά μεταπτυχιακά, ντοκτορά, χρόνια επιστημονικής και επαγγελματικής εμπειρίας …
Τίποτε!
Μπήκαμε όλοι κάτω από έναν κοινό παρονομαστή  κι άρχισε η σκληρή εκπαίδευση. Μια διαβολοεδβομάδα που κράτησε χρόνια!!
 
Δεν έχει δεν ξέρω, δεν μπορώ, δεν είναι δική μου δουλειά. Όλα είναι και δική σου δουλειά. Οτιδήποτε έχει να κάνει με τους θεραπευόμενους είναι δική σου δουλειά και το πρώτο που κάνεις είναι να κατέβεις από το βάθρο του θεραπευταρά, για να δουλέψεις εκεί στη βάση μαζί με όλους.  Στην απλή καθημερινότητα. Θα μπεις να κάνεις ομάδες όταν μάθεις τι σημαίνει να καθαρίζεις τα ζώα, υπάρχουν συνάδελφοι Ψυχολόγοι, που η πρώτη τους μεγάλη ανάθεση έργου ήταν να βρουν μια λύση με τους τυφλοπόντικες που έτρωγαν τα ζαρζαβατικά.
 
Αν δεν το αντέξει κανείς αυτό απλά φεύγει.
Για να το αντέξει κανείς αυτό πρέπει να μπορεί να το νοηματοδοτήσει. Να βρει την ουσία, να δώσει εξηγήσεις.
Αυτό είναι το κλειδί σε όλα…Το να ψάχνεις για απαντήσεις στα ερωτήματα, τα χιλιάδες καθημερινά ερωτήματα!
Για αυτό  είναι τόσο ουσιώδης η ομάδα. Στο να σε κρατάει δίπλα, να σε κατευθύνει, να σου παρέχει ασφάλεια, κάλυψη, συντροφικότητα. Τα πάντα! Στην ομάδα μου έπρεπε να μάθω να λειτουργώ άμεσα και αποτελεσματικά. Δεν υπήρχε χρόνος.
Αυτό ήταν κι ότι ήταν να γίνει, θα έπρεπε να γίνει άμεσα και γρήγορα. Στα χρόνια που δούλεψα εκεί  άλλαξα πολλές και διαφορετικές ομάδες και κατάλαβα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια. Η ομάδα σου παρέχει μια συντροφικότητα και μια βάση που αν είναι γερή μπορεί να σε απογειώσει.
Στις κατά καιρούς ομάδες μου έχω υπάρξει από σάκος του μποξ, μέχρι πελώρια αγκαλιά. Εγώ για τους άλλους κι οι άλλοι για εμένα.
 
Το πρώτο λοιπόν που έπρεπε να κάνω είναι να γνωρίσω την ομάδα μου και να την εμπιστευτώ…όπως και οι θεραπευόμενοι. Αυτό σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολο και χρειάζεται χρόνο. Μα είναι το κλειδί για όλα…Η ομάδα. Πως να εκπαιδεύσεις όλους αυτούς  τους ανθρώπους, πώς να τους πείσεις να αφεθούν για να νιώσουν αν δεν μπορείς να το κάνεις εσύ ο  ίδιος για τον εαυτό σου; Στη δουλειά μου εκεί έμαθα ότι, ότι κι αν κάνω έχει αντίκτυπο. Το πως μιλάω, τι λέω, γιατί. Πως περπατάω, πως φέρομαι στα ζώα, στα ζουζούνια, στα λουλούδια, τι μουσική ακούω, τι ρούχα φοράω και γιατί, αν πληρώνω φόρους, αν περνάω με κόκκινο, να βρίζω όταν οδηγώ, αν κοροϊδεύω, αν λέω ψέματα, αν αν αν…Όλη μου η ζωή είχε σημασία. Οι αρχές και η φιλοσοφία της Ιθάκης κυλούσαν μέσα μου, στη ζωή μου στην καθημερινότητα μου, στο πως ζούσα μέσα στο σπίτι μου…κι είχε αυτό σημασία.
Γιατί αν ήμουν ψεύτικη θα ήμουν κακή θεραπεύτρια, κακό πρότυπο, ανδρείκελο , κούφια!! Κι εγώ ήθελα να είμαι αληθινή, ήθελα να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου, ήθελα να είμαι μέλος άξιο  ενός θεσμού και μιας ιδέας που θέλει τους ανθρώπους να μοχθούν για το καλό, το όμορφο, το αληθινό. Κι αυτό απλά μου έκανε…και το έκανα δικό μου.
 
Δουλεύοντας λοιπόν με τον εαυτό σου, με την εικόνα σου, το πρώτο που μαθαίνεις είναι να ακούς.  Ακούω και Δέχομαι είναι η πρώτη φράση που μαθαίνει κανείς στην Ιθάκη. Ακούω και Δέχομαι είναι η πρώτη φράση που μαθαίνει κανείς μπαίνοντας σε μια ομάδα και μαθαίνοντας να ανήκει σε αυτή ενεργά. Ακούω και Δέχομαι!!!
Θυμάμαι εκείνη την περίοδο άκουγα άκουγα άκουγα και δεχόμαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ένιωθα ταπεινή και ήμουν. Εκπαιδευόμουν και τα αυτιά μου ήταν σαν χωνιά. Ρουφούσα τα πάντα. Κάθε πληροφορία, κάθε λέξη. Όλα, όλα ήταν σημαντικά.
Δουλεύοντας ως πρότυπο, είναι σαν να κάνεις τον εαυτό σου τη βάρκα που θα περάσει ο άλλος απέναντι. Δεν είσαι ο βαρκάρης…αλίμονο αυτό θα ήταν το εύκολο. Δεν είσαι ο εμψυχωτής ή ο προπονητής…Θα έπρεπε να περάσουν χρόνια για να γίνει κανείς αυτό. Στην αρχή είσαι η ίδια η βάρκα που ο άλλος θα πατήσει πάνω σου για να περάσει απέναντι, οπότε θα  έπρεπε να φροντίσω η βάρκα μου να παρέχει  μια ασφαλή μετάβαση  και να μην μπάζει νερά!
 
Αυτή η περίοδος είναι καταπληκτική γιατί εκπαιδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό να κάνει πράγματα μέχρι χθες αδιανόητα. Καθαριότητα, μαγειρική,  επισκευές, οργάνωση νοικοκυριού, θέματα ζώων, προβλήματα με τα αμάξια, διοργάνωση γιορτών, συναυλιών, ξεναγήσεις πολιτικών, τραγουδιστών, ηθοποιών, οικονομικές αναλύσεις,  προϋπολογισμούς, διαγωνισμούς για αγορές, έρευνες αγοράς, …μια πληθώρα θεμάτων που χρίζουν άμεσης επίλυσης. 
Θέματα που ούτε μπορούσα να διανοηθώ ότι έπρεπε να γνωρίζω ή να ορίζω για να μπορώ να δουλέψω ως…θεραπεύτρια!
Μα αν ήθελα να εκπαιδεύσω σωστά τους ανθρώπους που είχα στην ευθύνη μου έπρεπε να μάθω να τα κάνω όλα αυτά…για να τους δείξω ότι κι εκείνοι μπορούσαν να μάθουν να τα κάνουν. Για να τους δείξω πώς να τα κάνουν,  για να  βρουν το κομμάτι που τους λείπει και να ξαναμπούν στη ζωή…
Κι η ζωή έπρεπε να έχει δράση και γοητεία.!
 
Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Τα χρόνια που προσπαθεί κανείς να βρει την ταυτότητα του. Έτσι κι εγώ πάλευα να βρω τη δική μου. Σκεφτόμουν «αυτή τη δουλειά τη θέλω σαν κολασμένη».
Έτσι ένιωθα ότι θα μπορούσα να πάω στη κόλαση και πάλι πίσω. Τόσο γοητευμένη ένιωθα, τόσο δυνατή.
Η δύναμη μου ήταν η ενσωμάτωση στην ομάδα μου, η αποδοχή. Εκεί έδωσα τις μάχες μου, εκεί εξάντλησα το ρεπερτόριο μου, εκεί βούλιαξα, εκεί έπεσα, εκεί με κράτησαν, εκεί αφέθηκα. Στην ομάδα μου. Εκεί όπου ανήκα. Στην ασφάλεια μου…
 
Ήμουν έτοιμη, να δείξω εμπιστοσύνη.
 
Ότι κι αν λες ότι κι αν κάνεις αν δεν ανήκεις επί της ουσίας στην ομάδα σου είναι φρούδες…δεν έχουν βάση, είσαι στον αέρα. Έχω δει πολλούς καλούς θεραπευτές να χάνονται και να φεύγουν γιατί δεν είχαν την αποδοχή της ομάδας τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η ομάδα έχει πάντα δίκιο ή πάντα τη σωστή κατεύθυνση…Όμως κανενός είδους εκπαίδευση δεν σε προετοιμάζει για αυτό! Κανένα μεταπτυχιακό, δεν σου δείχνει έτσι ωμά το δρόμο…Μόνο η σκληρή ομαδική δουλειά…
 
Κι είναι αυτό το πιο μεγάλο δώρο από τα πολλά που πήρα από το «σπίτι» αυτό.
Να δουλεύω ομαδικά, να μοιράζομαι, να παγώνω την προσωπική μου φιλοδοξία,  να έρχεται το εγώ σε δεύτερη προτεραιότητα, γιατί δουλεύοντας σε ομάδα πάντα μπαίνει πρώτα το «εμείς». Πάντα, πάντα, πάντα!!
 
Έπρεπε πρώτα να γίνω καλός μαθητής για να μπορέσω να γίνω καλός             δάσκαλος. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ξέρω ότι είχα μια δίψα να τα καταφέρω. Ξέρω ότι είχα μια έξαψη κι έναν ενθουσιασμό για αυτή τη «δουλειά». Ξέρω ότι έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό. Πάτησα κάτω τον εγωισμό μου, έκανα σφουγγαρόπανο τις ανάγκες μου, πόνεσα, φοβήθηκα…μα ποτέ δεν ένιωσα μόνη. Σε όλο αυτό το ταξίδι είχα δίπλα μου ανθρώπους, όχι φίλους μα συνοδοιπόρους, συνμπορευτές, που ο κοινός μας στόχος  λειτουργούσε πάνω μας σαν κόλα  από εκείνες τις δυνατές που κολάνε ατσάλι! Έτσι ένιωθα ανάμεσα στους. Τόσο δυνατή. Κομμάτι ενός συνόλου, ενός κοινού μετώπου. Ένας κυματοθραύστης έτοιμος να αντέξει το μεγάλο κύμα!!
 
Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη εκπαιδευτική διαδικασία και το πιο μεγάλο μάθημα. Αυτό που έπρεπε να μάθουν και οι ίδιοι οι θεραπευόμενοι μέσα από τη ζωή τους στην Ιθάκη. Την δύναμη τους ως μέλη μιας ομάδας.
Ότι δεν είναι ανάγκη με αυτή την ομάδα να συμφωνούν σε όλα ή να τα αποδέχονται όλα, αλλά αυτή η ομάδα ήταν αυτή που θα τους κρατούσε ζωντανούς σε ότι αφορά την θεραπευτική δουλειά που είχαν μπροστά τους…Εμπιστεύσου, δεν είσαι μόνος!
 Το πρώτο μου μεγάλο μάθημα και ίσως το πιο σημαντικό…Η δυναμική της ομάδας όταν μέσα σε αυτή την ομάδα είσαι μέλος...Δεν μπορείς να έχεις ουδετερότητα, κριτική ματιά, απόσταση…δεν μπορείς να έχεις τίποτε από όλα αυτά τα ασφαλή τερτίπια των Ψυχολόγων και των θεραπευτών…μπορείς μόνο να υπάρξεις μέσα της ή να χαθείς…έτσι απλά!!
Για εμένα μόλις είχε αρχίσει μια υπέροχη περιπέτεια και θα τη ζούσα μέχρι το τέλος…Το να χαθώ δεν ήταν επιλογή! Δεν θα μπορούσε να ήταν…
 
Αυτή είναι η πρώτη αρχή που μαθαίνει κανείς στη ζωή του στο ΚΕΘΕΑ. Η αρχή της αυτοβοήθειας. Δεν θα δώσεις, αν δεν πάρεις. Δεν θα πάρεις, αν δεν δώσεις…Δεν θα μάθεις αν δεν με βλέπεις, αν δεν κάνεις αυτό που έκανα. Εγώ είμαι εδώ για εμένα και για εσένα…κι εσύ για εσένα και για εμένα…
Απίστευτα δυνατοί συμβολισμοί…που τους νιώθεις στο πετσί σου από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου εκεί, άσχετο με το αν είσαι θεραπευτής ή θεραπευόμενος… Το μονοπάτι είναι παράλληλο κι έχει τις ίδιες λακκούβες!!
 
Το ότι αυτό το μονοπάτι δεν το διασχίζεις μόνος είναι ευλογία.
Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργούσε έναν δεσμό απίστευτο με την ομάδα των συναδέλφων που κάθε φορά δουλεύαμε μαζί.  Ήταν σαν να «μεγαλώναμε» παιδιά. Συχνά το λέγαμε μεταξύ μας. Συμπορευτές μέσα στις ίδιες αγωνίες, στις ίδιες αξίες στους ίδιους φόβους για τους ίδιους ανθρώπους. Η ένωση μόνο με γονεικό ρόλο μπορεί να συγκριθεί. Αυτό ήταν κάτι που μας ένωσε για μια ζωή. Αγαπήσαμε βαθιά τους ίδιους ανθρώπους και ζήσαμε μαζί στιγμές απίστευτα έντονων συναισθημάτων.

Ζήσαμε αγκαλιά στιγμές πραγματικού μεγαλείου. Υπερβάσεις, γέλια, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ταξίδια, απώλειες. Μαζί, με τα χέρια πάντα μπλεγμένα, με τους ώμους πάντα κολλητά.
Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν είναι η επαφή. Τα αγγίγματα που δεν έχουν φύλλο. Δεν έχουν σεξουαλικότητα. Μόνο μια ουδέτερη φροντίδα. Αγκαλιές σφιχτές, που είναι δύσκολο να τις νιώσεις έξω από εκεί. Είναι παράξενο το πόσο μαγικά γίνεται αυτό. Μια συντροφικότητα σπάνια. Όλα άρχιζαν και κατέληγαν σε μια αγκαλιά γεμάτη σιωπή και βάθος. Μάτια που κοιτάζονται και μιλούν χωρίς λόγια.
Κι αυτό…δεν  ξέρω αν φεύγει, ούτε ξέρω αν αλλάζει ποτέ.

.

.... Πολλοί μπορεί να σκεφθούν πως δεν είναι δυνατόν να ήταν όλα ρόδινα κι υπέροχα και σίγουρα χρειάζονται αλλαγές. Λάθη πολλά...σε ποια οικογένεια , σε ποιόν εργασιακό πλαίσιο, σε ποια ζωή οι άνθρωποι δεν κάνουν λάθη; 

Δεν φαίνεται όμως να είναι αυτό το πρόβλημα γιατί δεν είναι τα λάθη του που έφεραν το Κεθεα σε μια τόσο απειλητική θέση ... Μάλλον το αντίθετο κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ!

Να αναφερθεί εδώ πως το ΚΕΘΕΑ. κατέχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων (ΕFTC) και είναι ο πρώτος ελληνικός οργανισμός με ειδική συμβουλευτική σχέση σε θέματα ναρκωτικών στο Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC).

Από το 1983 που με κόπο κι όραμα γεννήθηκε η πρώτη κι ιστορική πια Θεραπευτική Κοινότητα Ιθακη, συστάθηκε το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων που έχει δημιουργήσει περισσότερες από 100 μονάδες σε 26 πόλεις και 18 σωφρονιστικά καταστήματα για την υποστήριξη ενηλίκων, εφήβων, γονέων ανήλικων παιδιών, μεταναστών, φυλακισμένων, αποφυλακισμένων και αστέγων. Στο διοικητικό συμβούλιο έχουν διατελέσει ως άμισθοι εθελοντές προσωπικότητες όπως: Χρόνης Μίσσιος, Μάριος Πλωρίτης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Νίκη Γουλανδρή, Νίκος Κούνδουρος, Άλκη Ζέη, Αμαλία Μεγαπάνου, Γεωργουσόπουλος Κώστας, Ηλίας Μαμαλάκης, νομικοί, δημοσιογράφοι, καθηγητές πανεπιστημίων, και πολλοί άλλοι.

Όχι το ΚΕΘΕΑ δεν είναι δικό τους. Το ΚΕΘΕΑ είναι δικό μας. Είναι του ανθρώπου που που ζει στο πεζοδρόμιο, κοιμάται στο παγκάκι και στα σκοτάδια του τολμά να ονειρεύεται μια ζωή καθαρή. Είναι του απελπισμένου γονιού και του ξεχασμένου μετανάστη. Του αποφυλακισμένου που ζητά επανένταξη κι ελπίζει σε ίσα δικαιώματα. Του φυλακισμένου που ξέρει πως καθαρός σημαίνει ελεύθερος! Το ΚΕΘΕΑ δεν ανήκε σε καμία από τις κυβέρνησες που θέλησαν να το αλλάξουν, ούτε και στη τωρινή που θέλει να το αποδημήσει με βίαιο και μη δημοκρατικό τρόπο.

Το ΚΕΘΕΑ είναι η κληρονομιά μας. Ανήκει στην χώρα και στους πολίτες της. Ανήκε στους γονείς μας και ανήκει στα παιδιά μας. Το ΚΕΘΕΑ είναι ολονών μας! 

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλημέρα Ιθακη. Καλημέρα ΚΕΘΕΑ. Είμαστε μαζί. Είμαστε πολλοί. Είμαστε ομάδα!!!

                                                                                                                                Κατερίνα

Για καλύτερη ενημέρωση μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω την επιστολή των επίτιμων μελών του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ. 

Η Ιθάκη θα μείνει αβύθιστη!

Διαβάστε εδώ παλιότερες αναρτήσεις μου για την Θ.Κ.Ιθάκη

Κραυγή!

30 Χρόνια Ιθακη. Η δική μου Ιθακη!

Ο Αστερίας, η Μηλιά και το εργαστήρι της Ψυχής...

Instagram

Η Πόρτα

Η Αγκαλιά

Η Κραυγή

Ανίκητοι!

Σκέφτομαι εδώ και μέρες τι να γράψω…τι έχει νόημα πια να γράψω. Για τις μέρες που  φεύγουν , για τις στιγμές που χάνονται για όλα αυτά τα τετριμμένα που λέμε και ζούμε καθημερινά, για το ότι η ζωή μας έγινε ένας ιός και δεν μιλάμε πια για έρωτα, για σχέδια, για ταξίδια, για  καυγάδες, για τα λουλούδια που άνθισαν, για αυτά που έγιναν τότε  εκεί, για αυτό που είπε εκείνος ή ο άλλος, για ωραίες γεύσεις, για συνταγές που θα δοκιμάσουμε, για φράσεις μεγάλων ποιητών , για όνειρα, για τα πάρτυ που πήγαμε, για την έξοδο που κάναμε, για την τάδε θεατρική παράσταση και το τάδε έργο στο σινεμά και  για το ποιος θα πάρει φέτος το Οσκαρ  καλύτερης ταινίας, για τα ποτά που ήπιαμε,  για το ποιο μαγαζί  έχει τους καλύτερους μεζέδες,  για την μαμά που είπε αυτό και το μικρό γιο που είπε το άλλο, για το νέο βιβλίο που διαβάσαμε κι έγραφε αυτό αχ κάτσε να σου πω τι έγραφε, για τις τραγουδάρες που έβγαλε αυτό το συγκρότημα …για απλά μικρά ανόητα καθημερινά….

Θυμάμαι δυο χρόνια πριν,  σε έναν αγώνα δρόμου δεκαπέντε  χιλιομέτρων τρέχαμε παρέα με την φίλη μου την Ελισάβετ και για δεκαπέντε χιλιόμετρα  κοντά  δυο ώρες  δηλαδή, μιλούσαμε για συνταγές. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα βλέπεις και μιλούσαμε για μελομακάρονα, μπισκότα, ψητά για το γιορτινό τραπέζι …δυο ολόκληρες ώρες… Τώρα βρεθήκαμε στο δρόμο  τυχαία και σταθήκαμε σχεδόν με έκπληξη κάποια μέτρα η μια από την άλλη μιλήσαμε για ιούς, κρούσματα και απαγορεύσεις,  για την ζωή που άλλαξε και πέντε λεπτά μετά, φωνάξαμε σ ‘αγαπώ η μια στην άλλη από μακριά και φύγαμε και πήγα σπίτι κι έκλαψα γιατί κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει εκείνη, τα ξέγνοιαστα τρεξίματα μας,  τα γέλια,  τα αστεία μας και τα σφιχταγκαλιάσματα με τα οποία χαιρετιόμασταν…

Τώρα σαν όλα όσα μας απασχολούσαν να κρυφτήκαν πίσω από ένα μεγάλο φόβο. Πίσω από ένα μεγάλο θυμό. Πίσω από ένα μεγάλο πρωταγωνιστή… Τον ιό.

Κανείς δεν μιλάει πια για  τα απλά τα καθημερινά, τα όμορφα κι άσχημα, τα σημαντικά. Οι πρόσφυγες, οι άστεγοι, τα δικαιώματα των γυναικών, η  οικογενειακή βία, η κρατική βία, τα δικαιώματα, η εξέλιξη μας, τα ζώα και ο πλανήτης, οι δουλειές, οι μάχες που έχουμε να δώσουμε με την καθημερινότητα, με την γνώση, τα παιδιά, την εκπαίδευση, τις σχέσεις μας, τον εαυτό μας,… όλα αυτά τα σπουδαία έπαψαν πια να είναι προτεραιότητα κι  αυτό με θλίβει. Με πονά!

Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα καβούκια τους…κι αρνούμαι, αρνούμαι να δεχτώ πως όλο αυτό είναι ζωή!  Η ζωή μας. Όχι δεν είναι αυτό ζωή και βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να ασφυκτιούν, να έχουν κρίσεις άγχους, να παίρνουν φάρμακα, να καταφεύγουν σε θεραπείες, νομίζοντας πως έχουν κατάθλιψη, ή αγχώδης διαταραχές ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…και θέλω να φωνάξω «είσαι μια χαρά. Μην φοβάσαι!» Μην φοβάστε αγαπημένοι είμαστε όλοι μια χαρά, δεν είναι παρά το άγχος και τα  συμπτώματα του κι είναι φυσιολογικό να υπάρχει. Αλίμονο αν σε τέτοιες συνθήκες δεν είχαμε άγχος.

Ένα χρόνο πριν στην πρώτη καραντίνα μιλούσα με ένα άνθρωπο  που βρισκόταν  στην δύση της ζωής του, με έντονα συμπτώματα άγχους. Του ζήτησα να μου μιλήσει λιγάκι για την ζωή του… Είχε προλάβει να ζήσει έναν πόλεμο, την ορφάνια, έναν εμφύλιο, μια δικτατορία, τη μετανάστευση και φτώχεια, ατελείωτη φτώχεια κι ανασφάλεια…  Πότε ήταν πιο δύσκολα τότε ή τώρα; Τότε βέβαια. Πως λοιπόν τα καταφέρατε τότε;  ρώτησα και μου απάντησε με φωνή γεμάτη νοσταλγία… «Ωωω, τότε...Τότε ήμουν τρεις φορές αθάνατος!»

Συγκλονίστηκα!

Έκλαψα θυμάμαι  σαν γύρισα σπίτι …για την νιότη και την άγρια δύναμη της, που μου λείπει, μου λείπει τρελά…και την βλέπω στα μάτια και στα σώματα των γιων μου  και των φίλων τους, σαν κατεβαίνουν με ορμή την κατηφόρα πάνω στα ποδήλατα και γελούν δυνατά στον αέρα που τους παίρνει τα μαλλιά. Σαν τρέχουν σαν τον άνεμο και κυλιούνται  με ενθουσιασμό στους αμμόλοφους και σκαρφαλώνουν στα δέντρα  και στις πλάγιες και δεν κουράζονται ποτέ. Σαν γέρνουν πίσω το κεφάλι και γελούν δυνατά νεαροί άντρες  πια και τραντάζεσαι η γη η ίδια από τα γέλια τους και την δύναμη τους. Ήρεμοι. Αγέρωχοι. Σταθεροί και σκέφτομαι Ναι! Τρεις φορές αθάνατοι!

Δεν με νοιάζει τίποτε όσο η γη είναι γεμάτη με τέτοια πλάσματα. Γεμάτα νιάτα και δύναμη και ξεγνοιασιά. Γεμάτα με φως κι απλότητα. Γεμάτα όνειρα και σχέδια, γεμάτα με ζωή!  Στα δικά τους τηλεφωνήματα με τους φίλους τους δεν μιλούν για τον ιό, μα γελούν, φωνάζουν, παίζουν, ακούν τέρμα μουσική ζουν με έναν άλλο τρόπο, μα ζουν! Τρεις φορές αθάνατοι! Ξέρουν από ελπίδα, από έρωτα, από χαρά και ταυτόχρονα δεν ξέρουν τίποτα μα… ποιος νοιάζεται! Όσο η γη είναι γεμάτη από τέτοια ενέργεια ποιος νοιάζεται! Αυτοί είναι η επανάσταση, η αντίσταση  κι η αλλαγή. Αυτοί είναι η δύναμη που θα μας τραβήξει μπροστά. Σε λίγα χρόνια θα έχουν αναρρώσει και θα έχουν οργώσει τη ζωή. Αυτοί,  η μαγική σπορά μας…οι τρεις φορές αθάνατοι! Με τα λαμπερά μάτια και τα ρωμαλέα σώματα. Τα κορίτσια με τα ξέμπλεκα μαλλιά,  τις  γόνιμες μήτρες και τα φωτεινά  αθώα χαμόγελα.

Ένα βήμα πίσω για εκείνους  λοιπόν…Για εκείνα τα αγόρια και τα κορίτσια που σιγά σιγά μπαίνουν σε ρόλο πρωταγωνιστικό και εμείς είμαστε εδώ και κρατάμε γερά για  να τους παραδώσουμε μια υπέροχα άδεια σκηνή, να την γεμίσουν με δημιουργία και φως.

Αγαπημένοι είμαστε καλά! Το να είσαι κλεισμένος στο σπίτι, αποκομμένος από την κοινωνική ζωή, χωρίς δουλειά και χωρίς ελπίδα, είναι κάτι που σε αρρωσταίνει.  Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε  αλήθεια άρρωστοι μα πως έχουμε  ψυχοσωματικά συμπτώματα. Αίσθηση άγχους, ταχυκαρδίες, πίεση, πνιγμός, αγωνία, αυπνία, ένταση, θλίψη…Αν δεν είχαμε τα συμπτώματα αυτά σε τέτοιες συνθήκες, τότε πιθανά κάτι πράγματι  να μην πήγαινε καλά. Το ότι τα νιώθουμε ότι νιώθουμε, μπορεί να είναι τρομακτικό μα  είναι καλό σημάδι. Σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί κι αντιστεκόμαστε…

Ξέρω, φοβόμαστε και κουραστήκαμε όλοι πολύ,  μα ας κοιτάξουμε την πιτσιρικαρία δίπλα μας κι ας αντισταθούμε στον φόβο μας με τον ίδιο τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν να το κάνουν…

Σαν να είμαστε τρεις φορές αθάνατοι …όπως τότε που ήμασταν. Τότε που κατεβαίναμε με ορμή τις κατηφόρες "χωρίς χέρια"  με τον αέρα να σφυρίζει στα αυτιά μας και το ποδήλατο να τραντάζει το σώμα μας  και νιώθαμε άτρωτοι κι ανίκητοι. Ανίκητοι αγαπημένοι... Θυμάστε;

                                                                                                              Κατερίνα

Μείωση Βλάβης!

Στον χώρο της απεξάρτησης όταν  ένας άνθρωπος δυσκολεύεται ή αρνείται να απομακρυνθεί από την χρήση ουσιών μέχρι να έρθει η στιγμή που θα καταφέρει να πάρει την απόφαση να το κάνει, μιλάμε για μείωση βλάβης. Τι σημαίνει αυτό; Ουσιαστικά σημαίνει πως προσπαθούμε να ελαχιστοποιήσουμε τους κινδύνους που προκαλεί η χρήση ουσιών πχ να παρέχουμε καθαρές σύριγγες για να μην επιβαρυνθεί ο οργανισμός του με μια μεταδιδόμενη ασθένεια, κερδίζοντας χρόνο, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη αλλαγή.

Αυτή είναι η λέξη που τριγυρνά στο μυαλό μου εδώ και πολύ πολύ καιρό. Μείωση βλάβης. Εφόσον δεν μπορούμε να αποφύγουμε όλες αυτές τις αλλαγές που φέρνει ο εγκλεισμός,  η πανδημία κι όλα αυτά τα αλλόκοτα και σκληρά που ζούμε τον τελευταίο χρόνο, τουλάχιστον να μειώσουμε την βλάβη.
Η υπομονή όλων έχει εξαντληθεί. Έχουμε κουραστεί πολύ. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τεράστιες. Το προσεγγίσαμε με όποιον τρόπο μπορούσαμε. Σαν δώρο.  Σαν ευκαιρία. Σαν τιμωρία. Σαν κατάρα. Ίσως δεν έχει πια νόημα να βάλουμε ταμπέλες και να αποδεχτούμε το απλό. Είναι αυτό που είναι και αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε ας μειώσουμε την βλάβη.
Οποία κι αν είναι αυτή. Συναισθηματική, οικονομική, κοινωνική. Σε κάθε άνθρωπο τα δεδομένα διαφέρουν, οπότε ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τι σημαίνει μείωση βλάβης για εκείνον.
Για εμένα μείωση βλάβης είναι να μειώσω την κακή διατροφή, να μειώσω τον χρόνο σε οθόνες, να προστατέψω τον εαυτό μου από όλα όσα μπορώ, να συνεχίσω να είμαι ενεργό πολιτικό και κοινωνικό ον... Νιώθω πως μου έχουν τελειώσει οι συμβουλές προς τον εαυτό μου και βαδίζω μηχανικά πια, με στόχο να μην κάνω μεγαλύτερη βλάβη από αυτή που έχει ήδη προκληθεί γιατί…
…η εγκατάσταση του φόβου στη ζωή μας, είναι βλάβη. Η εγκατάσταση του ελέγχου στη ζωή μας, είναι βλάβη. Η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης, είναι βλάβη. Η αποκοπή και η απομάκρυνση από τους αγαπημένους μας, είναι βλάβη. Η απαγόρευση εργασίας, είναι βλάβη. Η οικονομική δυστοκία, είναι βλάβη. Η αυτοεγκατάλειψη, είναι βλάβη. Η αίσθηση εγκατάλειψης και μοναξιάς ιδίως των ηλικιωμένων ανθρώπων μας, είναι βλάβη. Η φτωχή εκπαίδευση και κοινωνική ζωή των παιδιών μας, είναι βλάβη. Η στέρηση ελευθερίας και βασικών δικαιωμάτων, είναι βλάβη. Η απομάκρυνση από τη φύση, είναι βλάβη. Ο διακεκομμένος και ανάστατος ύπνος είναι βλάβη…και κάποια από αυτά που ζούμε μπορεί να μην φαίνονται ως βλάβη, μακροχρόνια όμως προκαλούν αστάθεια συναισθηματική και κοινωνική. Προκαλούν βλάβη κι ο στόχος μας είναι απλά να μειώσουμε αυτή τη βλάβη. Κι αυτό λέγεται αυτοφροντίδα κι έχει κοινωνικές προεκτάσεις.

Γιατί προστατεύοντας εμάς μειώνουμε την κοινωνική βλάβη.
 

Μάρτιος 2020. 

Λίγο πριν την πρώτη καραντίνα τράβηξα αυτή την εικόνα και θυμάμαι σαν τώρα την αίσθηση αγωνίας μπροστά στο μαγικό αυτό κι αλλόκοτο τοπίο. Προσεχόμουν να είναι ένα κακό όνειρο.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να τα φανταστώ όλα αυτά ένα χρόνο πριν όταν χωρίς να το ξέρουμε η ζωή μας θα άλλαζε για πάντα. Διαβάζω τις περσινές αναρτήσεις και θυμάμαι πως ο φόβος ήταν τεράστιος όπως κι η άγνοια. Ένιωθα τρωτή, τρομαγμένη, παγωμένη από φόβο και ταυτόχρονα τόσο αφελής! Εγώ δεν είμαι από αυτούς, που είδαν την πανδημία, ως δώρο, ως ευκαιρία, ακόμη κι ως ευλογία. Δεν θα μπορούσα να το δω ποτέ έτσι, με την ίδια λογική που δεν θα μπορούσα να δω ως δώρο, ευκαιρία ή ευλογία έναν πόλεμο, μια φυσική καταστροφή ή την μάχη με μια ασθένεια που απειλεί την ζωή ενός ανθρώπου. Με ξάφνιαζαν και συνεχίζουν να με ξαφνιάζουν αυτές οι λέξεις.

Ίσως δεν ήμουν συναισθηματικά ώριμη, αρκετά δυνατή ή ονειροπόλα για να το δω έτσι,  δεν ξέρω.

Ξέρω, πως το ένιωσα σαν αγωνία. Σαν να ασφυκτιείς προσπαθώντας να αναπνεύσεις. Σαν ένα βαθύ τραυματισμό. Μια καταστροφή, αυτό ένιωσα. Μακροχρόνια ίσως και να ανακαλύψω και το δώρο μέσα σε αυτή τη δοκιμασία. Σίγουρα, έχω μάθει πολλά για τον εαυτό μου και για τους ανθρώπους ένα χρόνο τώρα, μα δεν μπορώ ακόμη να αξιολογήσω τίποτα. Είναι νωρίς, πολύ νωρίς για απολογισμό  και το να κοιτώ  πίσω, μου προκαλεί  ακόμη μεγάλο πόνο. Δεν θυμάμαι τίποτε θετικό, δεν ένιωσα τίποτε ως δώρο. Με ένοιαζε να κρατώ το ηθικό μου ψηλά …και αυτή ήταν η προσπάθεια μου. Η ευθύνη μου στους αγαπημένους μου. Να βγει καλά, ακόμη μια μέρα.

 
Όχι δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί, στο ξεκίνημα την πρώτης καραντίνας. Το νιώθω σαν εφιάλτη όλο αυτό. Σαν μια αρρώστια που ήρθε, σαν μια μάχη που δόθηκε και δίνεται και φτάνει στο τέλος. Με τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Τεράστιες οικονομικές ανατροπές. Τεράστιες απώλειες ….και θυμάμαι τον μικρό μου γιο που πέρυσι τον Φεβρουάριο μας έκανε μια παρατήρηση την ώρα που μιλούσαμε με τον μπαμπά του για τα ποσοστά των ανθρώπων που πέθαιναν στην Κίνα πριν ακόμη ο ιός έρθει και σε εμάς. «Δεν είναι αριθμοί μας είχε πει έντονα. Είναι άνθρωποι που είχαν οικογένειες. Ηταν σαν εμάς!…»
 
Πόσο είχα ντραπεί τότε….Άνθρωποι που είχαν οικογένειες και κάποιοι τους αγαπούσαν. Δεν χάθηκαν αριθμοί, χάθηκαν χαμόγελα, αγκαλιές, στιγμές. Χάθηκαν οι τελευταίες λέξεις, το σφίξιμο των χεριών, το αντίο. Χάθηκαν καλοκαίρια και γλέντια μαζί τους, χάθηκαν ιστορίες. Χάθηκε το ποτήρι που τσουγκρίζαμε, το φιλί που μοιραζόμασταν, το τηλεφώνημα της Κυριακής… Όταν χάνεται ένας άνθρωπος είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη έτσι δεν λένε; ….Κάηκαν βιβλιοθήκες. Εκατομμύρια βιβλιοθήκες ταυτόχρονα και γέμισε ο κόσμος καπνούς που μας έπνιξαν ασφυκτικά. Είναι η ιστορία τους, η μνήμη τους, που στροβιλίστηκε και χάθηκε από τούτη τη γη σαν αέρας…
Ποιος τους θυμάται; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να τους ξεχάσει έστω κι αν δεν τους γνώρισε ποτέ;
 

Μάρτιος 2021...

Ένα χρόνο πριν μπαίναμε σε ένα σκοτεινό τούνελ… Σήμερα γεμάτοι απώλειες κάθε λογής, κάνουμε ανασυγκρότηση των δυνάμεων μας. Χάσαμε την τέλεια ανεμελιά μας, την «ωραία» σειρά μας, την ψευδαίσθηση της ξεγνοιασιάς, της κανονικότητας και του άτρωτου πολιτισμού μας, μα είμαστε εδώ. Μετριόμαστε, κάνουμε ανασύνταξη, αποχαιρετάμε ….και ξαναμπαίνουμε στην προσπάθεια, με λιγότερη άγνοια, με περισσότερη επίγνωση και αποδοχή. Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτό που ζούμε ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας.  Μείωση βλάβης λοιπόν. Δεν χρειάζεται να κάνουμε βαθιές ριζικές αλλαγές, μα απλά να μειώσουμε ή να διαφοροποιήσουμε τις κακές  μας συνήθειες έτσι ώστε να είναι λιγότερο καταστροφικές…Βαδίζουμε με ρέγουλα,  ένα βήμα τη φορά. Δεν είναι αγώνας ταχύτητας, είναι αγώνας αντοχής!
 
Καλό Μάρτη αγαπημένοι…  βαδίζουμε αργά και σταθερά προς την έξοδο. Κουρασμένοι. Αποδυναμωμένοι. Μπερδεμένοι. Θυμωμένοι. Απογοητευμένοι. Σίγουρα πολύ πιο μόνοι. Λυπημένοι και πληγωμένοι βαθιά….μα προχωράμε. Φροντίστε τις πληγές σας. Συνεχίζουμε…

                                                                                                       Κατερίνα