Χάρτινα όνειρα....

Πότε είναι η σωστή ώρα να ζήσεις ένα όνειρο; Εσύ το αποφασίζεις ή η ζωή; Μήπως η τύχη;

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικό σαν έρθει η ώρα να ωριμάσει ή σαν έρθει η ώρα να ωριμάσουμε εμείς;

Αυτά σκεφτόμουν σαν την έβλεπα να δακρύζει μπροστά μου γιατί εγώ ζούσα το όνειρο μου...Δάκρυζε για εμένα, συγκινημένη και με συγκίνησε κι εμένα, γιατί ήξερα πως ένιωθε....Σχεδόν εγκλωβισμένη μέσα σε όνειρα που φοβάται να αγγίξει...Όνειρα απλά, μα τόσο πελώρια!

Το "είναι αργά" είναι μια φράση που δεν δέχομαι...Το "ποτέ δεν είναι αργά" είναι μια φράση που αγαπώ γιατί μου δίνει όραμα. Με κάνει να σηκώνομαι κάθε δύσκολο πρωινό από το κρεββάτι.Με κάνει να βγαίνω εκεί έξω στον κόσμο γεμάτη φόβο κι ελπίδα....Φόβο μην δεν προλάβω...ελπίδα πως θα προλάβω!

Φόβο μην δεν τα καταφέρω, πίστη πως θα τα καταφέρω!
Πήρα τον δρόμο με μια χαρά και μια αγωνία. Πίσω μου μια καταιγίδα ανοιξιάτικη, μπροστά μου μια ο ήλιος και μια η βροχή. Άστατος ο καιρός κι ο δρόμος υπέροχα ανοιχτός κι απέναντι ο Όλυμπος φορτωμένος σύννεφα!

 Το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου έκλεισε το ταξίδι του, στην Κατερίνη. Ο Χάρτινος Κύκνος άνοιξε  τα φτερά του στην Κατερίνη. Στον ίδιο υπέροχο εμπνευσμένο χώρο του βιβλιοπωλείου Νέστωρ. Με τα υπέροχα χρωματιστά ράφια και την ζεστή ατμόσφαιρα, μα ακόμη πιο σημαντικό, με τους πολύτιμους γελαστούς ανθρώπους του, την Δέσποινα, τον Νίκο και την Ελένη,  που ξέρουν να δίνουν, να αγκαλιάζουν και να προφέρουν!

Αν μπορώ να βρω μια λέξη μόνο για το τι ένιωσα στην παρουσίαση αυτή θα έλεγα τρυφερότητα. Ένιωσα πως οι άνθρωποι που ήρθαν εκεί ακούμπησαν τρυφερά τα χάρτινα φτερά του ευάλωτου κύκνου. Τον χάιδεψαν απαλά, με σεβασμό, με αληθινή φροντίδα. Η Δομνίκη κι η Μπέττυ τα δυο κορίτσια που τον παρουσίασαν μίλησαν για το βιβλίο αυτό με λέξεις πολύτιμες κι ακριβές και τίμησαν κι εκείνο κι εμένα με κάθε τρόπο!
Ήρθαν σε αυτό το πρώτο του ταξίδι, φίλοι αγαπημένοι. Φίλοι ιντερνετικοί, παλιοί συμμαθητές, άνθρωποι που μας συνέδεε ένας αόρατος πόνος.
Χαρούμενοι γείτονες που με τίμησαν με γέλια και χαρές και άνθρωποι που με  γενναιοδωρία, με αγκάλιασαν, σκουπίσαμε λίγα δάκρυα, κάναμε σφιχτές αγκαλιές και γελάσαμε δυνατά...

Απέναντι μου η Ξένια, η κολλητή μου από το Δημοτικό. Αυτή που ζωγράφιζε χαρτάκια και μου τα χάριζε. Φ.Π. έγραφαν πάνω...Φιλία Παντοτινή κι ονειρευόμασταν η φιλία μας η παιδική να κρατήσει για πάντα! Αυτά τα όνειρα είχαμε στα δέκα...

Αυτή που μου έμαθε να χορεύω και να τραγουδάω...ένα από τα πιο όμορφα και ραγισμένα χάρτινα πλάσματα που ξέρω κι αγαπώ...Αυτή που με έκανε να γελάω και ντυνόμασταν καρναβάλια πιτσιρίκες και βγαίναμε στο σεργιάνι. Αυτή που μαζί κλάψαμε, γελάσαμε, ερωτευτήκαμε, ονειρευτήκαμε,  χωρίσαμε και σκορπιστήκαμε στους πέντε ανέμους,  μα πάντα βρισκόμασταν σε ενδιάμεσους προορισμούς. Αυτή που με έχει δει να κάνω ανόητο κι ατελείωτο stand up comedy σε διάφορες φάσεις της ζωής μας και που πάντα με ενθαρρύνει να προβάλω το αστείο μου κομμάτι! Και να τώρα παρόλο που ζει στη Νότια Ελλάδα ήταν εκεί για εμένα και μου τράβηξε πολλές υπέροχες σοβαρές  φωτογραφίες και μια αστεία! Κι ήταν αυτή η πιο όμορφη γιατί είναι η πιο αληθινή μου! Αυτή η Φ.Π. μου....

Μα το πιο πολύτιμο ήταν πως σε αυτή την πρώτη παρουσίαση ήταν εκεί για πρώτη φορά μαζί, οι άνθρωποι που μου χάρισαν τον κόσμο.Οι γονείς μου που χωρίς την δική τους στήριξη δεν θα είχα ζήσει καμιά από αυτές τις ιστορίες. Δεν θα είχα γνωρίσει κανέναν από όλους αυτούς τους ανθρώπους...Χωρίς εκείνους να είναι η βάση μου τίποτε από όλα όσα έγιναν δεν θα γινόταν...
Κάθονταν εκεί στην άκρη όμορφοι και χαρούμενοι πολύ! Κι εγώ ένιωθα τόσο γεμάτη, τόσο περήφανη βλέποντας τους!

Μια βραδιά τρυφερή για όλες τις τρυφερές ζωές λοιπόν! Έφυγα μεθυσμένη από χαρά και ήρεμη...τόσο ήρεμη σαν να πέρασε από πάνω μου εκείνη η τρομερή μπόρα που έβλεπα από μακριά κι αντί να με τρομάξει με ξέπλυνε! Με καθάρισε μέχρι μέσα...και άδειασα υπέροχα!
Κι ήρθε ένα Σαββατοκύριακο στο πατρικό γεμάτο μαμά και μπαμπά. Γεμάτο γεύσεις που αγαπώ. Γεμάτο από την λουλουδιασμένη αυλή τους. Γεμάτο από τις βόλτες  με την μαμά και την ζεστή πίτα στο Hug in a Mug καφέ της ξαδέρφης μου.

Γεμάτο με την μυρωδιά από την υπέροχη ανθοδέσμη που ήρθε από την Κρήτη με ευχές για το πρώτο αυτό πέταγμα του Κύκνου! Από την Κρήτη!!! Για φαντάσου! Η Ελπίδα μου η αγαπημένη κι ο καλός της...με σκέφτηκαν. Μύρισε όλο το σπίτι με τα κρίνα της και γέμισε όλη μου η καρδιά αγάπη και συγκίνηση γιατί μέσα στα δικά της, σκεφτόταν εμένα κι ήταν εκεί. Μαζί μου! Με τούτη την ανθοδέσμη που κουβαλούσα στην αγκαλιά μου σαν παράσημο! Τι πλάσμα. Τι άνθρωποι.Τι ουσιαστική γενναιοδωρία!

Ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο με τα σπιτικά γλυκά της μαμά γιατί είχαμε χαρά!!! και τον υπέροχο θεριακλίδικο Ελληνικό καφέ στα πανέμορφα φλυτζανάκια της!!!

Γεμάτο με τα παιδιά μου και τις σφιχτές αγκαλιές τους την γιορτή της μητέρας....Γεμάτο με τις λέξεις του μικρού μου γιου που έγραψε με άτσαλα παιδικά γράμματα στην κάρτα που έφτιαξε για την μαμά μου, "είσαι η καλύτερη μαμά, της μαμάς μου..."

Γεμάτο με την σκευωρία τους να μου αγοράσουν τα λουλούδια και να μην το καταλάβω. Ο μικρός το έκρυψε και το κουβάλησε στο σάκο που είχε στην πλάτη του. Μου το έδωσε την άλλη μέρα στραπατσαρισμένο και μαδημένο μα όμορφο...τόσο όμορφο! Γελούσαμε ευτυχισμένοι. Για σκέψου, μου χάρισαν λουλούδια, γιατί είχα την τύχη να είμαι μαμά τους ...

 Μπήκαμε όλοι μαζί στο αμάξι για μια μικρή εκδρομή κι εκεί μαλώσαμε...και μετά γελάσαμε και μετά τραγουδήσαμε και μετά χάσαμε το δρόμο και ξαναμαλώσαμε και μετά ξεχαστήκαμε και μετά λέγαμε αστεία...και....πόση ζωή κρυμμένη σε στιγμές απλές σχεδόν ασήμαντες!
Πόση ζωή, πόση αλήθεια. Πόση αγάπη και πόση προσπάθεια....

Προσπάθεια....Τι λέξη!!! Γιατί τελικά τι είναι τα όνειρα; Μια προσπάθεια είναι! Αυτό είναι...Το να κρατήσεις μια φιλία, το να ζήσεις την μητρότητα, το να έχεις την αγάπη και την φροντίδα των ανθρώπων, το να έχεις κοντά τους αγαπημένους σου, το να μην προδώσεις την εμπιστοσύνη αυτών που σε αγαπούν, το να στηρίξεις τον εαυτό σου όταν δειλιάζει και φοβάται, το να μάθεις να μην εγκαταλείπεις κάτι που λαχταράς κι από όραμα να το κάνεις αλήθεια σου....
Τα όνειρα μένουν όνειρα σαν δεν τα ποτίζουμε με την προσπάθεια μας! Τα ζούμε μόνο αν τα ποτίσουμε. Αν μοχθήσουμε γι αυτά. Αν δεν τα ξεχάσουμε εκεί να αργοπεθαίνουν σε μια παλιοκαιρισμένη γλάστρα στην άκρη μιας αυλής.

Τότε που γράφαμε στα τετράδια τις πρώτες άτσαλες ιστορίες μας και παίζαμε τα παιδικά παιχνίδια μας. Τότε που μοχθούσαμε για να χτίσουμε τις σχέσεις μας και παλεύαμε για αυτές, για να τις κάνουμε παντοτινές, δεν ξέραμε, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Τότε νιώθαμε πως τα όνειρα είναι φτιαγμένα από αέρα...
Έτσι πίστευα κι εγώ. Έτσι είχα μάθει, πως δεν πιάνονται το όνειρα....

Ίσως όχι όλα τα όνειρα! Γιατί κάποια μπορείς να τα ακουμπήσεις...Κάποια είναι εκεί και σε περιμένουν να τα ποτίσεις για να ανθίσουν!
Ο Χάρτινος Κύκνος....έκανε το πρώτο του δειλό πέταγμα. Εκεί σε ένα χώρο γεμάτο με τα όνειρα δεκάδων ανθρώπων που ήξεραν να μην φοβούνται τα όνειρα τους!  Ήξεραν να μην τρομάζουν με τους φόβους τους. Ήξεραν να μην κάνουν πίσω κάθε φορά που τρόμαζαν ή φοβόταν!
Γιατί τα όνειρα είναι φτιαγμένα να μοιάζουν άπιαστα...ακριβώς γι'αυτό! Γιατί ο στόχος τους δεν είναι να γίνουν πραγματικότητα, μα το να κάνουν εσένα κυνηγό...

Το κυνήγι είναι η ουσία. Το κυνήγι είναι το ταξίδι! Και μόλις πιάσεις ένα, γεννάς άλλο...Γιατί γεννήθηκες για να κυνηγάς. Γιατί το κυνήγι είναι γνώση και ξέρεις κάτι...όλοι γεννιόμαστε κυνηγοί. Μα λίγοι τελικά κυνηγάμε!!!

Αγαπημένοι...Γεννημένοι κυνηγοί αγαπημένοι! Τα όνειρα μου κάποτε τα έφτιαχνα έτσι που να μπορώ να τα ακουμπώ, μέχρι που ένα φίλος ο Χρήστος, μου έγραψε μια μέρα "dream big" και θυμήθηκα...Θυμήθηκα πως είναι να μην ονειρεύεσαι μόνο στα μέτρα σου.  Θυμήθηκα τέσσερα χρόνια πριν με αφορμή τις Ψηφιακές Γειτονιές...που αποφάσισα όχι να πιστέψω απλά αλλά, να δουλέψω, να μοχθήσω, να καταβάλω προσπάθεια και να γίνω από dream maker....dream starter, όπως είχε πει τότε ο Yatzer και με είχε αναστατώσει!
Το να υπογράφω ένα βιβλίο που έγραψα ήταν για εμένα όνειρο αδιανόητο και θα ήθελα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να πω σε εκείνη την χαμένη, μπερδεμένη έφηβη ει ψιτ..."θα τα καταφέρεις"...
Μα η ζωή πέρασε κι αντί γι άυτό γυρίζω δίπλα μου και λέω σε εσένα...Σε εσένα που με κοίταζες και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια σου με πόνο, γιατί δεν ξέρεις πως είναι να ζεις το όνειρο σου...
"Ει ψιτ...Μπορείς να τα καταφέρεις!"

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ!   Που είστε εκεί και βρίσκετε νόημα στα γραπτά μου.Που ταξιδεύετε με τις σκέψεις μου. Που μου στέλνετε μηνύματα, που πιστεύετε σε εσάς, σε εμάς. Που με βοηθήσατε να με βρω, να στυλωθώ, να πιστέψω.
Πάμε για νέα όνειρα...όσο πιο άπιαστα τόσο πιο προκλητικά...μα κυνηγώντας τα μεγάλα, ας μην ξεχνάμε τα μικρά... Ξέρετε, εκείνα τα ταπεινά...
Μια βόλτα με την οικογένεια με ανοιχτά τα παράθυρα στο αμάξι και όλοι μαζί να τραγουδάμε. Ένας καυγάς που καταλήγει σε γέλιο, μια αγκαλιά λουλούδια από έναν φίλο και ένας Ελληνικός καφές με γλυκό του κουταλιού, παρέα με τη μαμά...

Καλημέρα αγαπημένοι!Αν μπορεί να πετά ένας χάρτινος κύκνος, μπορεί να πετάξει και ένα χάρτινο όνειρο...Το δικό σου χάρτινο όνειρο! Πίστεψε το....
Επόμενος στόχος Θεσσαλονίκη! Παρασκευή, 25 Μαΐου στις 19.00, Μέγαρο Μουσικής, μαζί σας ξανά και η γιορτή συνεχίζεται...

                                                                                                                      Κατερίνα

Ο Χάρτινος Κύκνος ανοίγει φτερά!!!

Επιτέλους το ταξίδι του Χάρτινου Κύκνου ξεκινά. Πρώτα Κατερίνη στην όμορφη γενέτειρα μου,  την Παρασκευή 11 Μάη, μετά Θεσσαλονίκη στις 25 Μάη με μια ακόμη τρυφερή βραδιά και κλείνουμε πανηγυρικά με Αθήνα στις 19 Ιούνη, με μια ελπίζω καλοκαιρινή φιέστα μαζί σας.

Η χαρά μου μεγάλη γιατί επιτέλους θα έρθω σε επαφή με όλους εσάς που θα καταφέρετε να είστε εκεί. Εσάς που όλα αυτά τα χρόνια με στηρίζετε, με φροντίζετε, μου δείχνετε το ενδιαφέρον και το νοιάξιμο σας. Εσείς οι μαγικοί άνθρωποι που σας νιώθω ως ευεργέτες μου!

Είναι η δεύτερη φορά που θα το  ζήσω όλο αυτό κι αναρωτιέμαι αν θα έχει τα ίδια συναισθήματα. Όλον αυτό τον καιρό μου στέλνετε όλοι εσείς φωτογραφίες με τον Κύκνο, όπως κάνατε και με το Κοχυλάκι. Έτσι δημιούργησα στο pinterest έναν φάκελο και με τα δυο βιβλία με τις εικόνες σας.Τις δικές σας εικόνες που με τόση γενναιοδωρία και ενθουσιασμό, μοιράζεστε μαζί μου!
Στο κοχυλάκι μου στείλετε απίθανες φωτογραφίες από θάλασσες, βουνά, καφέδες, μοναχικές βραδιές, ταξίδια, βόλτες σας παρέα με το βιβλίο μου και με γεμίσατε συγκίνηση.
Τώρα στον Κύκνο και πάλι κάνετε το ίδιο κι έχουν έρθει ήδη 39 φωτογραφίες. Σας ευχαριστώ!
Συνεχίστε να το κάνετε σας παρακαλώ αυτή η επικοινωνία με γεμίζει με χαρά!

Ο Χάρτινος Κύκνος pinterest

Ξεκινάμε λοιπόν παρέα με όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Ξεκινάμε παρέα, να τους δώσουμε φωνή και μέσα από αυτούς να δανείσουμε την φωνή μας σε όσους δεν έχουν!
Για να γίνει αυτό θα πρέπει  απλά...να θυμόμαστε, "να έχουμε το ίδιο βλέμμα για όλους τους ανθρώπους"!

Κατερίνη λοιπόν. Στον εμπνευσμένο χώρο του αγαπημένου μου βιβλιοπωλείου Νέστωρ. Παρέα με την Δέσποινα Νέστωρα, την ιδιοκτήτρια, που είναι ένα πλάσμα ανοιχτό και γενναιόδωρο και εκτός από την φιλοξενία στον πανέμορφο χώρο της, θα μας διαβάσει και μικρά αποσπάσματα του βιβλίου.
Θα μας συντροφέψουν δυο κορίτσια επίσης αγαπημένα:

• Δομνίκη Καράτζιου  Συγγραφέας του βιβλίου "Ο Γλάρος Νάθαν ο Σφυριχτής", ραδιοφωνική παραγωγός καθώς και παιδική μου φίλη.
• Μπέττυ Ποικιλίδου Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας, παιδική φίλη της αδερφής μου και...βιβλιοφάγος.

Σας περιμένουμε λοιπόν την Παρασκευή 11 Μαΐου, στις 20.30 το βραδάκι στον χώρο του βιβλιοπωλείου Νέστωρ, για γνωριμία και μοίρασμα. Η παρουσία σας θα  είναι ιδιαίτερη τιμή για εμένα και θα δώσει σε όλους μας μεγάλη χαρά.

Καλημέρα λοιπόν αγαπημένοι. Ο Μάης μπήκε δυναμικά...ίσως παραπάνω δυναμικά για κάποιους από εμάς...αλλά του το συγχωρούμε γιατί μας ήρθε τελικά γεμάτος δώρα! Κι αν τα δώρα δεν έρχονται πάντα σε όμορφο περιτύλιγμα δεν παύουν να είναι δώρα που έχουν κάτι να μας μάθουν και να μας θυμίσουν!
Ένα δώρο σε τέλειο περιτύλιγμα όμως, είναι για εμένα οι παρουσιάσεις που έρχονται και με γεμίζουν προσμονή! Σας περιμένω....

Είμαστε επιτέλους στην καρδιά της Άνοιξης!!! Πάμε αγαπημένοι! Δυνατά!

                                                                                                                       Κατερίνα

Παρακολουθήστε την ανακοίνωση της εκδήλωσης στο fcb 

Ένα Ταξίδι...

Να ξεκινάς για ταξίδι και να ξέρεις πως εκεί που πας, θα ανταμώσεις με ανθρώπους που αγαπάς. Να ετοιμάζεσαι για ταξίδι και να μπαίνεις στο αμάξι με μια προσμονή να φτάσεις, να φτάσεις. Να ξεκινάς για ταξίδι και να είναι Άνοιξη κι όλα να είναι καταπράσινα κι ολοζώντανα. Να ξεκινάς για ταξίδι και να τραγουδάς, να γελάς, να ονειρεύεσαι με μάτια κλειστά και τον ήλιο να σου χαϊδεύει τα βλέφαρα!...

Και σαν φτάσεις να σε περιμένουν αγκαλιές και γέλια. Να σε περιμένουν μια αυλή ολάνθιστη κι ένα κοπάδι άλογα που τρέχουν άγρια κι ελεύθερα. Να σε περιμένουν άγρια βράχια και δάση και μονοπάτια κι ένα ποτάμι φουσκωμένο και καθαρό. Να σε περιμένουν ρεματιές και καλντερίμια και πόρτες υπέροχα χρωματιστές. Να σε περιμένουν γεύσεις και εικόνες που κουβαλούν κάτι από την μακρινή σου νιότη...

Άνθρωποι απλοί. Πρόσωπα σκαμμένα. Μονοπάτια φιδογυριστά και νερά καθάρια να τρέχουν από παντού...κι ο άνεμος να ακούγεται πάνω από την μεγάλη χαράδρα. Κι εκεί στην άκρη να ακούς τον μαγικό του ήχο και να θαυμάζεις τα μικρά θαρραλέα αγριολούλουδα που φυτρώνουν στα γκρεμνά. Να μυρίζεις τη βρεμένη γη από την ξαφνική μπόρα που φέρνουν τα σύννεφα και να ρουφάς την καθαρή ενέργεια της φύσης.Τι γενναιόδωρες στιγμές!

Να απλώνεις τα χέρια εκεί στην άκρη του γκρεμού και η άγρια χαράδρα να απλώνεται στα πόδια σου...και το βουνό να σε περιμένει. Ναι! να περιμένει εσένα να το περπατήσεις. Να το εξερευνήσεις, να το χαρείς. Να τσαλαβουτήσεις στα νερά των ποταμών, να θαυμάσεις τα άγρια δέντρα, να μιλήσεις με τα κλαδιά και να τα χαϊδέψεις απαλά...Να περιμένει να ακούσει τις παιδικές φωνές να τραγουδούν άτσαλα και να φωνάζουν στα βράχια κι η χαράδρα να μεταφέρει την ηχώ της φωνής τους.

Να νιώσεις ζωντανός ολοζώντανος εκεί σε ένα μικρό ξύλινο τραπέζι στριμωγμένος καθώς γελάς. Γελάς μακάρια ευτυχισμένα, με το κεφάλι γερμένο πίσω. Γελάς λες κι όλος ο κόσμος είναι ευτυχισμένος σαν εσένα εκείνη την απόλυτη στιγμή. Λες και δεν υπάρχει καμιά σκοτεινιά στην άκρη καμιάς διαδρομής...και γελάς σαν μεθυσμένος, με  αστεία που κανείς δεν βρίσκει καν χαριτωμένα...μόνο εσύ κι η παρέα σου. Αυτιστικά κλεισμένοι σε εμάς, στον μικρό μας κύκλο...εκεί γύρω από το ξύλινο μικρό τραπέζι που ζουν τα θαύματα...

Κι ύστερα τα σύννεφα να απλώνονται πάνω από τα βουνά και με ένα καφέ ελληνικό παρέα, να μοιράζεσαι απλόχερα λέξεις και ζωή. Και ξαφνικά να νιώθεις τόσο δυνατά.Τόσο συγκινητικά που κάποιος σε εμπιστεύεται με τα νιώθω του. Και τα γέλια τόσο γρήγορα, γίνονται τρυφερά δακρυσμένα μάτια! Τι ευλογία οι άνθρωποι.Οι σχέσεις κι η αλήθεια τους!

Λιβάδια και νερά και δέντρα και πέτρα. Πέτρα άγρια που πάνω της οι άνθρωποι χτίσαν την ζωή τους. Κι εκείνη τους στύλωσε σε τούτη τη γη και τους έδωσε βάση να πατήσουν. 

Μια πετρόχτιστη εκκλησία στη μέση και γύρω σπίτια και μικρές καθαρές γειτονιές. 

Πέτρα και ξύλο.

Γη κι ουρανός...και στη μέση η ψυχή του κόσμου! 

Να πηγαίνεις ταξίδι για να βρεις τα κομμάτια σου τα σκόρπια. Αυτά που η καθημερινότητα τα στέλνει εδώ κι εκεί κι εκείνα μοιρασμένα, χαμένα προσπαθούν να ενωθούν απελπισμένα. Να καλύψουν τα κενά. Κι αρκεί ένα  μονοπάτι που μυρίζει φασκόμηλο, ένα μικρό λευκό ανθάκι στην άκρη του γκρεμού. Μια ριπή ανέμου σε μια αρχαία χαράδρα, μια πρωινή αγκαλιά για καλημέρα κι ένα δυνατό γέλιο...και να τα κομμάτια κολλούν ξανά. Μπαίνουν ξανά στην θέση τους. Χωρίς δισταγμό ενώνονται...κι ύστερα ένα αντίο αρκεί για να ανοίγει την πρώτη ρωγμή...ξανά!

Στα ταξίδια αυτό που μετρά είναι το αντίο. Αν πονάει...το ταξίδι άξιζε! Κι αυτό το αντίο πόνεσε με έναν πόνο τρυφερό όπως τον πόνο των παιδιών μας που αγκαλιάστηκαν εκεί κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στο κέντρο της πλατείας. Και το αντίο γέμισε τα μάτια μας και φούσκωσε την καρδιά μας. 

Ζαγορόχωρια. Μικρό και Μεγάλο Πάπιγκο. Οβίρες. Μοναστήρι Αγίας Παρασκευής. Χαράδρα Βίκου. Μέτσοβο  και μια παρέα φίλων που διασχίσαμε τον Βορά και το Νότο για να ενωθούμε εκεί κάτω από την Αστράκα...την μαγική "σκεπή", που γενναιόδωρα μας σκέπασε.  

Η μνήμη γέμισε εικόνες και το σώμα με νιώθω...Και τα ταξίδια τα ζούμε αυτό ακριβώς. Για να νιώσουμε, να δούμε, να ενωθούμε! Γιατί όπως λένε, το να ταξιδεύεις, είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει πραγματικά πλούσιο....

Εύχομαι ταξίδια γεμάτα περιπέτειες και εικόνες. Εύχομαι ταξίδια μαγικά σε όλους. Με πολλά νιώθω και πολλά αγαπώ! Καλημέρα αγαπημένοι! Καλό Μάη!!!
                                                                                                                   Κατερίνα

Λουλούδια και Φως...

Τέλειωσε και το Πάσχα, τέλειωσαν κι οι διακοπές. Οι μικροί άνθρωποι ξαναγύρισαν στους ρυθμούς τους κι εμείς το ίδιο, σαν να προσπαθούμε να βρούμε ξανά τα βήματα μας  μέσα σε αυτή την πρώτη κανονική εβδομάδα μετά τις γιορτές.

Οι ημέρες που πέρασαν ήταν όμορφες αν και κουραστικές. Ηλιόλουστες, χαρούμενες και λίγες...αχ πόσο λίγες. Πόσο γρήγορα τελειώνουν δυστυχώς! Μου φάνηκε σαν μια γρήγορη ανάσα όλο αυτό. Σαν να μην κατάλαβα καλά καλά πότε ήρθαν και πότε πέρασαν.

Τα παιδιά είχαν φύγει από νωρίς στην γιαγιά και στον παππού κι ήταν η πρώτη φορά που το ζήσαμε αυτό.Το να φεύγουν δηλαδή τα παιδιά και να μένουμε μόνοι για λίγες ημέρες κι ήταν υπέροχα ανακουφιστικό για όλους μας. Αυτοί περνούσαν τέλεια στους παππούδες κι εμείς δουλεύαμε χωρίς όμως την έγνοια τους. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε απίστευτα γρήγορα και παρόλο που το σπίτι ήταν άδειο, όλα έγιναν με την γνωστή ιεροτελεστία. 

Τα αυγά, τα τσουρέκια, τα στολίσματα! Την έχω ανάγκη αυτή την γιορτινή διαδικασία. Δεν πρόλαβα όπως πάντα, να δω κανέναν από τους φίλους και μόνο ένα τρελοκόριτσο που τα τελευταία χρόνια έχει αποφασίσει να είναι η νεραιδονονά μου...μου έδωσε την λαμπάδα μου και χάρηκα τόσο, μα τόσο πολύ για μια ακόμη χρονιά, καθώς τώρα σε αυτή την ηλικία, το κοριτσάκι μέσα μου είναι χαρούμενο που για πρώτη φορά στη ζωή της παίρνει λαμπάδες! 

Η λαμπάδα μου φέτος μύριζε υπέροχα και είχε πάνω της το παπούτσι μια μάγισσας....Τι τρομερή συγκίνηση, η εικόνα κάποιων αγαπημένων ανθρώπων για εμένα. Μάγισσα λοιπόν...και τα αγόρια την κοίταζαν και γελούσαν!

Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι μαζί και πάλι στην βάση μας στο πατρικό και ζήσαμε λίγες ηλιόλουστες χαρούμενες ημέρες. Το σπίτι των γονιών ανοιξιάτικο και φωτεινό, με τα λουλούδια ολάνθιστα και την αυλή πεντακάθαρη. Η μαμά είχε στολίσει και το σπίτι ήταν τόσο γιορτινό κι όμορφο. Τόσο γεμάτο φως και ζωή! Το πρώτο μας Πάσχα όλοι μαζί!

Γύρω από τις γλάστρες και τα χαρούμενα ανθάκια ο λαγός είχε αφήσει σοκολατάκια και μικρά δωράκια για τα παιδιά και παρόλο που κοροϊδευόμαστε πια μεταξύ μας...το χρειάζονται αυτό το μικρό χαρούμενο τελετουργικό...

Ξύπνησαν το πρωί και τα ποδοβολητά τους ακούστηκαν σε όλο το σπίτι καθώς έτρεχαν με ενθουσιασμό να μαζέψουν τα σοκολατένια αυγουλάκια τους! 

Κι ύστερα το αγαπημένο μου...Η βόλτα. Αυτή η Πασχαλινή βόλτα μέχρι το φαγητό να ετοιμαστεί, με ενθουσιάζει. Πήγαμε να μαζέψουμε λουλούδια για το Πασχαλινό τραπέζι και περπατήσαμε στα σοκάκια της γειτονιάς. Μικρές καθαρές αυλές, γεμάτες λουλούδια και άνθρωποι να χορεύουν, να μοιράζονται, να γελάνε, να τσουγκρίζουν ποτήρια. "Σε ποια άλλη χώρα θα το δεις αυτό;"

Είπε ο μεγάλος μου γιος. Αυτή η εικόνα των ανθρώπων να γιορτάζουν όλοι μαζί σε αυλές και δρόμους τους ενθουσίασε. Κι εμένα επίσης....Εικόνα υπέροχα φωτεινή, σχεδόν λυτρωτική.

Τα αγόρια όλα μαζί  με πήγαν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι να μου δείξουν το "μεγαλύτερο δέντρο που υπάρχει"....Κι ήταν πράγματι ένα πανέμορφο κάτασπρο από τα λουλούδια δέντρο, σε μια παλιά χορταριασμένη αυλή! Τόσο μεγάλο που δέσποζε σχεδόν σε όλη τη γειτονιά. 

Και μετά βόλτα στο ποτάμι να μαζέψουμε ήλιο και παπαρούνες με τον χιονισμένο Όλυμπο να μας χαιρετά. Τραγουδήσαμε περπατώντας όλοι μαζί και γελάσαμε και τρέξαμε κι εγώ μάζευα λουλούδια από τα γύρω δέντρα και τα χωράφια. Τα αγριολούλουδα στόλισαν το τραπέζι μας και γέμισαν χρώμα τις μέρες μας. Χαμομηλάκια, παπαρούνες, άσπρες και λιλά πασχαλιές και σινάπια...Όμορφη απλότητα.

Ευχαριστηθήκαμε συζητήσεις και γέλια και πρωινά ατελείωτα με τα περέκια της μαμάς μας να καθόμαστε γύρω από το τραπέζι για ώρες συνεχόμενες και τα γεύματα να περνούν από το πρωινό στο μεσημεριανό και μετά στον απογευματινό καφέ και γλυκό και τσουγκρίσματα...και βέβαια στο τέλος της μέρας να βγαίνει το πιεσόμετρο και να μετράμε όλοι την πίεση μας....η εκδίκηση του αρνιού!

Αλλά πιο πολύ ευχαριστήθηκα αυτές τις όμορφες στιγμές με τα μικρά μου ανιψούδια και τις αγκαλιές μας, που είναι ακόμη τόσο τρυφερά παιδικές...σε αντίθεση με τις αγκαλιές των δικών μου αγοριών που έχουν άλλο"ύψος"...και δεν είναι πια παιδικές....

Ήταν όμορφες...όμορφες ημέρες μα λίγες. Πέρασαν πια και γυρίσαμε στο σπίτι μας γεμάτοι με αναμνήσεις και χαρούμενα δώρα και και μπαίνουμε πια στην τελευταία ευθεία, πριν το Καλοκαίρι!

Το κλείσιμο μια ακόμη χρονιάς πλησιάζει και νιώθω τόση ανακούφιση περιμένοντας του.

Μια ανάσα πριν το τέλος της Άνοιξης, μια ανάσα πριν την αρχή του Καλοκαιριού.Δυο μόλις μήνες έμειναν για να κλείσει ακόμη ένας δημιουργικός κύκλος και αυτή η ανάσα μου φαίνεται η πιο κουραστική πια γιατί κουβαλά, την ένταση και το βάρος μιας ολόκληρης χρονιάς...Μα θα περάσει κι εύχομαι να κυλήσει όσο γρήγορα κύλησαν κι όλες οι υπόλοιπες μέρες.

Νιώθουμε αδημονία μεγάλη για  τις μέρες που έρχονται και θα μας φέρνουν την ξεγνοιασιά του Ελληνικού ήλιου!

Ας περάσουν γρήγορα λοιπόν αγαπημένοι.Μέχρι τότε γεμίζουμε την καθημερινότητα μας με φως και χρώμα. Δώρα της φύσης και της ίδια την ζωής. Από τα τραπέζια μας δεν λείπουν τα αγριολούλουδα και από τις αυλές και τα μπαλκόνια μας οι γλάστρες με τα χαρούμενα γεράνια, ενώ τα χωράφια καταπράσινα πια γεμίζουν τα μάτια μας με ομορφιά.

Η ζωή κάνει και πάλι τον μαγικό της Κύκλο κι η φύση που ξέρει να περιμένει, με την ορμή ενός νέου ξυπνήματος γεμίζει το μέσα μας με ζωή και ελπίδα. Μια ελπίδα, πως όλα ξυπνούν, όλα συνεχίζουν κι υπάρχουν...όλα είναι ακόμη εδώ.Υπέροχα εδώ!!!

Χρόνια πολλά αγαπημένοι. Ελπίζω αυτή η γιορτή της ζωής να σας βρήκε γερούς και χαρούμενους σε αγκαλιές αγαπημένες!

Συνεχίζουμε λοιπόν περπατώντας με βήμα γοργό προς ένα ακόμη καλοκαίρι!Να κλείσουν οι εκκρεμότητες, να κλείσουν τα σχολεία, να κλείσει μια ακόμη τρελή χρονιά. Μια ανάσα έμεινε...Καλή και απολαυστική διαδρομή μέχρι εκεί και κουράγιο σε όλους μας!

Καλημέρα λοιπόν!!!!Μην ξεχνάτε να γεμίζετε με λουλούδια τα βάζα σας και φως την ζωή σας!

                                                                                                                  Κατερίνα