Σε αποδέχομαι...

Είσαι αποδεκτός. Σε δέχομαι έτσι όπως είσαι. όπως φαίνεσαι, όπως σκέπτεσαι, όπως μιλάς, όπως περπατάς, όπως γελάς, όπως κοιτάς μακριά τον ορίζοντα, όπως μαλώνεις, όπως αντιστέκεσαι.

Δεν έχω την ανάγκη να αλλάξω κάτι από εσένα παρά μόνο να αποδεχθώ, χωρίς όρο κανέναν ή μάλλον έναν...να με αποδεχθείς κι εσύ!

Αν νιώσω την αποδοχή σου, ίσως καταφέρω να με αποδεχθώ κι εγώ και να πάψω να είμαι θυμωμένος, οργισμένος, πικραμένος, ντροπιασμένος,  για όλα όσα δεν είμαι, για όλα όσα δεν μπορώ, για όλα όσα κάνω διαφορετικά, για όλα όσα δεν αντέχω...

Είσαι αποδεκτός κι είμαι κι εγώ! Πόσο ανακουφιστικό. Πόσο λυτρωτικό συναίσθημα!

Lost bird

Όλοι οι άνθρωποι, είτε θύτες, είτε θύματα υπήρξαν κατά κύριο λόγο μπερδεμένα παιδιά χωρίς κατεύθυνση.

Μόνο η αποδοχή κι η αγάπη των γονιών μπορούν να αλλάξουν το τοπίο, έτσι ώστε να έχουμε ανθρώπους που αντιστέκονται στα Κοινωνικά στερεότυπα κι αποδέχονται τη διαφορετικότητα καταρχήν μέσα τους, μετά πάνω τους κι ύστερα δίπλα τους...

Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους  θύματα κι άλλους τόσους θύτες κι όλοι μεγάλωσαν ως πληγωμένα μπερδεμένα παιδιά.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει παράκαμψη παρά μόνο η αποδοχή...

Σε αποδέχομαι, έτσι απλά...γιατί τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης από την αποδοχή κι αν κάποιος δεν το ένιωσε αυτό το συναίσθημα ως παιδί, πάντα κάτι θα του λείπει.

Η αποδοχή είναι συναισθηματική τροφή. Είναι σαν το ασβέστιο και αν δε πάρεις αρκετό ως βρέφος τα κόκαλα σου θα παραμείνουν ευαίσθητα ως τα βαθιά γεράματα...

Αν κάποιος δεν πήρε την αποδοχή που χρειαζόταν από τους γονείς του...μισός θα παραμείνει κι αν είναι τυχερός, θα χρειαστεί να κάνει μια αγωνιώδη διαδρομή για να αποδεχθεί ο ίδιος τον εαυτό του, μα αν δεν τα καταφέρει, θα βρεθεί εγκλωβισμένος, ανάμεσα στην οργή και τον πόνο, τον θυμό και την εγκατάλειψη, την ντροπή και την ενοχή.

Ο γονιός, μόνο ο γονιός μπορεί να δώσει τη βάση για να πατήσει ένα παιδί, να νιώσει ικανό, αποδεκτό και να απλώσει τα φτερά του σε αυτό τον κόσμο, όπως κι αν είναι, όπως κι αν φαίνεται...όμως το να αποδεχθεί ένας γονιός το παιδί του σημαίνει πολλά.

Σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθεί την κάθε διαφορετικότητα.Την κάθε ιδιαιτερότητα. Σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθεί για το παιδί του κάτι που ντροπιάζει, πονά, θυμώνει τον ίδιο!

Μόλις εμείς οι γονείς καταφέρουμε να βάλουμε την αγάπη μας για τα παιδιά μας πάνω από την δική μας ανάγκη για Κοινωνική αποδοχή, επιβεβαίωση και επιβράβευση. Μόλις τα παιδιά μας σταματήσουν να είναι τα τρόπαια της επιτυχίας μας.

Μόλις αντιληφθούμε πως το να έχουμε ένα παιδί, με σωματικές, εμφανισιακές, νοητικές και σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, δεν είναι ντροπή και κατάρα, ούτε σημαίνει πως αποτύχαμε ως γονείς.

Μόλις σταματήσουμε να απαιτούμε από τους γιους και τις κόρες μας να μας κάνουν περήφανους και να μην μας ντροπιάζουν.

Μόλις η ευτυχία μας  σταματήσει να εξαρτάται από το επιτυχημένο κοινωνικά παιδί μας...τότε μόνο θα μπορέσουμε να αρχίσουμε να μεγαλώνουμε ελεύθερους ανθρώπους, απαλλαγμένος από φόβους κι ενοχές, που έχουν τη ρίζα τους στην μη αποδοχή του ίδιου τους του εαυτού!

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα λιγότεροι άνθρωποι να είμαστε σεξιστές, ρατσιστές, και πάει λέγοντας...

Αυτό θα σημαίνει πως θα έχουμε φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο για να τον παραδώσουμε λίγο πιο ανθρώπινο, λίγο πιο ισότιμο, λίγο πιο δίκαιο και λιγότερο βίαιο, στις επόμενες γενιές.

Η αποδοχή είναι η υπέρτατη ένδειξη της αλτρουιστικής, αληθινής αγάπης...Δεν μπορώ να φανταστώ έναν γονιό να βάζει την προσωπική του ανάγκη ή φιλοδοξία πάνω από την αγάπη του για τον μικρό του άνθρωπο...Κι όμως οι γονείς είμαστε συχνά εγκλωβισμένοι άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Αρκεί να τα αντιμετωπίσουμε και να αλλάξουμε.

Είναι τρομακτικό το να αντιληφθούμε την ευθύνη μας. Είναι πάνω από εμάς. Χρειάζεται να υπερβούμε τον εαυτό και τις ανάγκες μας. Χρειάζεται να παλέψουμε με τους φόβους, τα συμπλέγματα και τις ανασφάλειες μας για να μεγαλώσουμε ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι, με το σώμα, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, την πολιτική στάση, την θρησκευτική πίστη, το ντύσιμο, το χρώμα, την μόρφωση, τις επιδόσεις, την καταγωγή τους, μα και με το σώμα, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, την πολιτική στάση, την θρησκευτική πίστη, το ντύσιμο, το χρώμα, την μόρφωση, τις επιδόσεις και την καταγωγή των άλλων!

Από την άλλη αυτό που είναι τρομακτικό ως ευθύνη είναι κι υπέροχο, γιατί μας δίνεται η μαγική ευκαιρία να γίνουμε εμπνευστές! Όχι καλοί ή κακοί γονείς μα εμπνευστές ενός άλλου ανθρώπου...

και τελικά...να σας πω ένα  μυστικό...Δεν χρειάζεται να είσαι γονιός για να εμπνεύσεις. Χρειάζεται να είσαι απλά άνθρωπος!

Καλημέρα αγαπημένοι...παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Όλοι μας. Όλοι είμαστε παραδείγματα προς μίμηση ή προς αποφυγή...Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ενήλικες τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ο ένας τον άλλο, σε αυτό τον κόσμο θα συνεχίσουμε να βλέπουμε παιδιά να κακοποιούνται, να περιγελούνται, να ντροπιάζονται, να "εξαφανίζονται", να δολοφονούνται, επειδή είναι διαφορετικά...σε έναν κόσμο που δεν αντέχει την διαφορετικότητα.

Καλή δύναμη εκεί έξω...                                                                                                                                                                                                       Κατερίνα

Είμαι Blogger;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι για διάφορα πράγματα που μου συμβαίνουν ή για διάφορα πράγματα που υποτίθεται πως είμαι και δεν τα είχα από τη γέννηση μου μα τα απέκτησα μεγαλώνοντας. Από τα πιο απλά..."είμαι οδηγός;" μέχρι τα πιο πολύπλοκα..."είμαι σύζυγος και μάνα;"

Οι ταμπέλες κι οι ρόλοι συχνά με αγχώνουν, ιδίως αυτές για τις οποίες νιώθω ανεπαρκής "είμαι μαραθωνοδρόμος;" ή αυτές που χρειάζονται πολλά ψωμιά για να τις φτάσω "είμαι συγγραφέας;"

Συχνά πυκνά λοιπόν ένα άλλο μεγάλο ερωτηματικό έχει προστεθεί στις εσωτερικές μου αναζητήσεις..."είμαι  blogger;"

Τέσσερα ακριβώς χρόνια πέρασαν από την πρώτη δημοσίευση κι όμως ακόμη δεν το νιώθω...Πιστεύω ακράδαντα πως το blogging δεν σε κάνει  blogger όπως και η συγγραφή δεν σε κάνει συγγραφέα... 

Θυμάμαι πως άρχισε όλο αυτό. Σαν αστείο, στα χαμένα, σαν πείραμα, σαν δοκιμή...Θυμάμαι τους πρώτους φίλους να αφήνουν ενθαρρυντικά μηνύματα και μετά τους πρώτους ανθρώπους μέσα από το χώρο του internet. Τους πρώτους bloggers που με διάβασαν κι άρχισαν να μου γράφουν κι αρχίσαμε να επικοινωνούμε και να δημιουργούμε σχέσεις.

Τους πρώτους ανθρώπους μέσα στο χώρο που βοήθησαν και προώθησαν το blog κι όχι μόνο. Προώθησαν και την δουλειά μου και με στήριξαν πραγματικά σαν φίλοι παλιοί... κι είναι πολλοί και όλοι σημαντικοί, μα αξίζει να αναφέρω την αγαπημένη Ρένα, την πρώτη ίσως που με στήριξε απίστευτα και ουσιαστικά, την υπέροχη ζωγράφο μας τη Μαρία που παρόλο που ζει στην Αθήνα γνωριστήκαμε και αναπτύξαμε μια ζεστή σχέση, την Κατερίνα, με τα γεμάτα ενίσχυση και συναίσθημα μηνύματα της και την τρυφερή γραφή της, την Τζωρτζίνα, με το απίστευτο μπρίο και το ταλέντο της στη συγγραφή, με την Λύριελ, με τις υπέροχες φωτογραφίες της και την τρομερή υποστήριξη της σε κάθε μου βήμα, με την Ευσταθία και τα τρυφερά της λόγια, με την Έφη και την μαμαδίστικη φροντίδα της, με Αχτίδα και την αγάπη με την οποία μου έστελνε τα μηνύματα της, με την Λαμπρινή και τις λατρεμένες δημιουργίες της με τις οποίες γέμισε το σπίτι μας, την Βενετιά μου τη λατρεμένη με την πελώρια αγάπη της, την Ζαμπία με τις ιστορίες από την κουζίνα της και την μαγειρική της μαγεία,  με τη κουκουβάγια μάμα Βέρα και τις μαμαδο ιστορίες της, με την Κατερίνα και την Κάλλυ με το κέφι και τον ενθουσιασμό τους, με την Σοφία και την απίθανη γενναία τρέλα της, το τρυφερό Χαμομιλάκι, την αγαπημένη του Παπίτσα με την απλόχερη φιλία της, την υπέροχη και απίστευτα υποστηρικτική Μάχη και το τρυφερό Γιωτάκι, την απίθανα γενναία Γεωργία, την πάντα γεμάτη αγάπη Ελπίδα, την καταπληκτική Χρυσαυγή, την super ταλαντούχα Ερμιόνη και όλες τις γεύσεις της, την αγαπημένη εκρηκτική Όλγα, το γενναιόδωρο Χριστινάκι, την γενναία Αντιγόνη,  το τρελοκομείο τη Νάσια,  την γεμάτη φροντίδα κυρία Εύη, την αξέχαστη Μαριαντίνα, την Maya, την Μαριάννα, την Andria, την Αγγελική, την Εύα, την γλυκιά Vaillie μου, το λατρεμένο Θωμάκι μου, Μάρα, την Tante Kiki, την Marron, την Demi, την Κωνσταντίνα, την τρυφερούλα μου Φλώρα, το Σπιρτόκουτο, το ξενιτεμένο Αγριμάκι μου,  το μακρινό Χριστινάκι,  την Χρυσάνθη, την γεμάτη γεύσεις Αγγελική, την Ανθούλα μου, με τον μικρό της μαγικό  κόσμο, την τρελό Μισιρλού, την Θεανώ,  την γλυκιά Μαρία, την Εβίτα, και βέβαια την  πιο πολύτιμη όλων, τη μοναδική μου   Φραουλίτσα, την αδερφή μου...Θεέ μου είναι τόσοι πολλοί κι έχω ξεχάσει δεκάδες υπέροχους ανθρώπους που θέλω να ευχαριστήσω και να τους πως πως δεν τους ξέχασα ούτε στιγμή!!!

Μια Κοινότητα  ανθρώπων που δημιουργούσε κι έφτιαχνε υπέροχες κατασκευές και ένιωθα να μας ενώνει αυτός ο πυρετός της δημιουργίας...και ένιωσα μέλος της.

Στην αρχή λοιπόν άρχισα να γράφω χωρίς στόχο, χωρίς καν να ξέρω τι θα ήθελα να πω...ήξερα όμως πως είχα να πω πολλά...γιατί μετά ήρθε μια νέα γνωριμία με τις τόσο σημαντικές ιστοσελίδες των Μαμάδων Μπαμπάδων και των Μικροί Μεγάλοι και ξαφνικά ένιωσα να ανήκω και σε μιαν άλλη ιντερνετική κοινότητα. Αυτή με τον ρόλο του γονιού...Οι ιστοσελίδες αυτές, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα,  με στήριξαν και προώθησαν το blog μας με αποτελέσματα εντυπωσιακά...

Γνώρισα κι άλλους υπέροχους bloggers. Κι άλλους υπέροχους φίλους. Ο κύκλος άνοιξε για να με χωρέσει κι εκεί...σε εκείνη την Ψηφιακή Γειτονιά!

Η φιλία που ανέπτυξα με ανθρώπους μέσα από τον κυβερνοχώρο, με δυο από τους διαχειριστές των συγκεκριμένων ιστοσελίδων και σημαντικούς bloggers  τον αγαπημένο πια, Χρήστο και την εμπνευσμένη Ασπα, με έκαναν να αλλάξω κατεύθυνση. Ιδίως η σχέση μου με τον Χρήστο, με έκανε να θέλω να γίνω πιο τολμηρή, να γράφω περισσότερο, να προκαλώ τον εαυτό μου και να κάνω...μεγάλα όνειρα...(ευχαριστώ φίλε)...

...μα και πάλι τα όνειρα μου δεν είχαν να κάνουν  με το blogging. Νομίζω πως τελικά όλο αυτό έγινε για να γράψω. Να εξελιχθώ, μέσα από κάτι που μέχρι τότε το έκανα μόνο για τον εαυτό μου.Τη γραφή. Ρίσκαρα, δημοσιεύοντας, σκέψεις και γραπτά πολύ σημαντικά για εμένα. Σαν να ήταν όλο αυτό μια πρόβα...Μια επιβεβαίωση για να συνεχίσω να δημιουργώ μέσω της τέχνης που λατρεύω.Της συγγραφής....

Τολμώ να πω τη λέξη αν και απέχω έτη φωτός από το να θεωρήσω ποτέ τον εαυτό μου συγγραφέα...είμαι μάλλον ένας άνθρωπος που υπηρετεί αυτή την τέχνη... από ένστικτο χωρίς να την κατέχει...

Το blog, με άνοιξε. Με άλλαξε. Με έβγαλε εκεί έξω. Γνώρισα ανθρώπους πολλούς, πέρα από τους bloggers. Έκανα φίλους πολλούς ανθρώπους που διάβαζαν τις ιστορίες και τα γραπτά μου και ήρθαν κοντά μου. Κάποιοι έμειναν και τους ευγνωμονώ! Δεν θέλω να σας ονοματίσω έναν έναν. Φίλοι πια που ζείτε στις άκρες της γης ή σε μακρινές πόλεις, μα έχουμε γνωριστεί βαθιά κι ουσιαστικά και θέλω να ξέρετε πως είστε τόσο σημαντικοί για εμένα.
Μέσα από το ιστολόγιο μας, γνώρισα μόνο την υπέροχη και γενναιόδωρη πλευρά των ανθρώπων κι αν ακόμη υπήρξαν και θλιβερές στιγμές και βρέθηκαν κι άνθρωποι που με λύπησαν ή με πόνεσαν, ήταν εξαιρετικά λίγοι μα ακόμη κι αυτοί είχαν κάτι σημαντικό να μου χαρίσουν.

Πολλές φορές φοβήθηκα, έκανα πίσω, είπα πως φτάνει...μα πάντα κάτι με ξαναγυρνούσε πίσω...στην επαφή με το πληκτρολόγιο και τους αναγνώστες μου...το πιστό ευλογημένο κοινό μου...Όλους εσάς που ευγνωμονώ για κάθε στιγμή χαμόγελου που απλόχερα μου χαρίζετε με τα σχόλια μα και με την σιωπή σας...

...Δεν είχα καθόλου στο νου μου να γράψω μια επετειακή ανάρτηση, μα πριν λίγες ημέρες έγινε κάτι που με τάραξε και με συγκίνησε βαθιά...Ένα κορίτσι από τα πολλά που αγαπώ. Ένα ξεχωριστό μου πλάσμα, φίλη, σύντροφος και σταθερή αναγνώστρια και πολλά άλλα και σημαντικά για εμένα, με ρώτησε πριν χρόνια σε μια συνάντηση μας, σαν ήμουν μικρή τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω...Τι απίστευτη ερώτηση...Η απάντηση βέβαια ήταν πάντα μία. Συγγραφέας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτό ήθελα...Εκείνη κράτησε την πληροφορία, την δούλεψε με υπομονή για καιρό, για χρόνια... και λίγες μέρες πριν μου δώρισε αυτό...

Το πρώτο μου βιβλίο. Το πρώτο βιβλίο των ΚαΠα!

Ζήτησε και από άλλους φίλους μας κι αναγνώστες, να της δώσουν αγαπημένες τους αναρτήσεις του blog. Ζήτησε από μια γραφίστρια να σχεδιάσει το εξώφυλλο και να στήσει το περιεχόμενο. Ζήτησε από μια επιμελήτρια να επιμεληθεί τα γραπτά και έπειτα το έδεσε...και να! Μου είπε...το πρώτο σου βιβλίο!

Το κράτησα στα χέρια μου ευλαβικά...κι έκλαψα...Το χαρτί κι η μυρωδιά του και μέσα οι λέξεις μου, το μοίρασμα μου, κομμάτια από την ψυχή μου την ίδια. Είναι τόσο εμπνευσμένο κι όμορφο, λευκό και γαλάζιο, με μια απλότητα τόσο συγκινητική!

Απίστευτο! Πόσο πολύτιμο. Πόσο ανεκτίμητο.Ένας άνθρωπος μου έκανε δώρο το πρώτο μου βιβλίο και αυτό με έκανε κομμάτια. Για την γενναιοδωρία της, για την απίστευτη δουλειά που έκανε, για τις ώρες που θυσίασε από τα παιδιά της, για όλα όσα ξόδεψε για εμένα...γιατί; Για να κρατήσω εγώ στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο...

και το κράτησα...Είναι δίπλα μου. Στο κομοδίνο μου.Το χαϊδεύω απαλά και χαμογελώ περήφανη. Διαβάζω τα γραπτά και δεν το πιστεύω πως είναι δικά μου...οι λέξεις μου, οι σκέψεις μου, εγώ...

Αγαπημένοι...το λέω συχνά και θα το ξαναπώ...Δεν ξέρω τι έκανα για να το αξίζω όλο αυτό. Πραγματικά δεν ξέρω και νιώθω συναισθήματα πελώρια μα και μπερδεμένα.

Το blogging με έβγαλε εκεί έξω και με έκανε να σταθώ μπροστά σας. Με έκανε όχι απλά να γράψω, μα να μοιραστώ. 

Πήρα το ρίσκο, ξεπέρασα το φόβο κι ήταν ένα υπέροχο ταξίδι με ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Ανθρώπους να μπαίνουν στη ζωή μου και να με κάνουν να νιώθω τόσο σημαντική, τόσο ξεχωριστή, χωρίς να αντιλαμβάνονται καν πως εκείνοι οι ίδιοι είναι οι ήρωες μου...Εσείς!

Εσείς, η δύναμη και η κάθε αδυναμία μου...

Βέβαια το ότι κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο δεν με κάνει συγγραφέα...Μέσα μου οι συγγραφείς είναι τέρατα και θεοί γιατί ναι, δεν πιστεύω πως το να γράψεις ένα και δυο και δέκα βιβλία σε κάνει συγγραφέα. Η ίδια τέχνη σε κάνει δημιουργό της, με το να σε διαλέξει...και όχι δεν τους διαλέγει όλους...

Παρόλα αυτά εγώ είμαι τυχερή πολύ γιατί βρήκα το στόχο μου μέσα από το blogging. Κι ο στόχος μου είναι η ανθρώπινη επικοινωνία και το μοίρασμα, μέσα της συγγραφής...

Το βιβλίο μου ναι! Είναι το πιο όμορφο, το πιο καλοφτιαγμένο βιβλίο στον κόσμο...όχι το πιο καλογραμμένο ίσως. Μα έχει ψυχή! Κι αυτό τουλάχιστον μπορώ να μου το αναγνωρίσω...

...και τελικά αυτό το μικρό βιβλίο με κάνει να νιώθω τόσο περήφανη και δεν το ήξερα καν! Δεν το ένιωθα παρά μόνο την στιγμή που το αντίκρυσα κι άρχισα να το διαβάζω και μέσα του με ανακάλυψα...

Τέσσερα χρόνια  blogging. Τέσσερα χρόνια μαζί σας, με πάνω από τετρακόσιες αναρτήσεις. Με σκέψεις, εικόνες, μοίρασμα. Με εξέλιξη, με εξάσκηση. Με σταθερότητα, με πίστη!

και να ...κρατώ το πρώτο μου βιβλίο στα χέρια μου κι έρχεται κάτι νέο...ένα άλλο βιβλίο...η πρώτη μου νουβέλα.

Ένας εκδοτικός έχει αναλάβει την έκδοση του...μα δεν μπορώ να μαρτυρίσω τίποτε περισσότερο πέρα από το ότι θα το κρατώ σε λίγο καιρό στα χέρια μου και θα είστε και πάλι οι πρώτοι που θα μάθετε την ημερομηνία κυκλοφορίας του!

...και κλείνω με κάτι ακόμη. Η μικρή μου νουβέλα απορρίφθηκε πάνω από 20 και βάλε εκδοτικούς τα τελευταία χρόνια... κι  από άλλους τόσους τα προηγούμενα χρόνια που ξαναπροσπαθησα να την εκδόσω. Ποτέ δεν σταμάτησα να πιστεύω σε αυτήν...κι αν εκδοθεί και δέκα την διαβάσουν και την απορρίψουν και ένας την βρει υπέροχη...Γι' αυτόν. Γι' αυτόν τον ένα την έγραψα και τελικά για αυτόν τον ένα έγραψα την κάθε μου ανάρτηση!

Καλημέρα αγαπημένοι μου και καλό μήνα! Σας ευχαριστώ για πολλά...για όλα. Σε εσένα που μου χάρισες το πρώτο μου βιβλίο θα είσαι πάντα ο πρώτος και πιο πιστός μου εκδότης! 

Σ'αγαπάω! Σ'αγαπάω! Σ'αγαπάω!...και σε ευχαριστώ...

                                                                                                    Κατερίνα

Οι κολοκύθες του Φθινοπώρου...και των ονείρων...

Οι κολοκύθες είναι όμορφες πολύ μα τις έχουμε συνδέσει με την απάτη, την αμφισβήτηση, την απογοήτευση, την ανικανότητα. Δεν ξέρω γιατί.Ίσως φταίει το παραμύθι της Σταχτοπούτας όπου η άμαξα μετατρεπόταν σε κολοκύθα. Ίσως γιατί είναι μεγάλες μα κούφιες και παρά τον όγκο τους, δίνουν λίγη ψίχα...Πραγματικά δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως τα κολοκύθια είναι παρεξηγημένα και σε όποια μορφή είναι για εμάς υπέροχη τροφή ενώ αυτή την εποχή δίνουν μια υπέροχη διακοσμητική εικόνα στο σπίτι μας.

Μικρές λευκές διακοσμητικές κολοκύθες, λίγες φθινοπωρινές μας ορτανσίες και τα μικρά λευκά μπιλάκια ενός θάμνου με το όνομα συμφορίκαρπος, που γεμίζει το παρτέρι μου και τέτοια εποχή ανθίζει κι είναι πανέμορφος.

Ένα απλό κλαράκι που μετατράπηκε σε μόμπιλε φύλλων και βέβαια η αγαπημένη κολοκύθα γρατσούνα, έτσι τις ξέρουμε εδώ. Έχουμε μπόλικες από αυτές. Τις καλλιεργεί στο μπαλκόνι της η αδερφή του Πα. Τις αφήνουμε και ξεραίνονται τελείως και μετά μπορεί να κάνει κανείς διάφορα σχέδια.

 Εμείς τις τρυπήσαμε και τις κάναμε φαναράκια. Δίνουν στο σπίτι μια υπέροχη ζεστασιά...

Μια γωνιά με ένα κλαδί με την πανέμορφη Μουρτζιά και τους κατακόκκινους καρπούς της. Ένα πραγματικά υπέροχο δέντρο που μπορούμε να βρούμε σε κάθε άκρη της χώρας μας.

Αυτό το κατακόκκινο βάζο δε...πολύ πιθανόν να είναι σε ηλικία ίσως και μεγαλύτερο από εμένα...
Ζούσε για χρόνια αποθηκευμένο σε κουτιά στο πατρικό και σώθηκε από μια πλημμύρα. Σαν το είδα ξεπήδησαν εικόνες από το μυαλό που με πήγαν τόσο πίσω.  Τηλεφώνησα στη μαμά και μου έδωσε την άδεια της να το κάνω δικό μου κι είναι τόσο ξεχωριστό.

...κι ύστερα όλα αυτά τα κλαδιά που μαζεύουμε στις εξορμήσεις μας...Κλαδιά από Βελανιδιές, οξιές ή πλατάνια.

Κλαδιά που μπαίνουν στο νερό και διατηρούνται για καιρό, μα ο χρόνος δεν τα αφήνει ανέπαφα.Σαν το Φθινόπωρο να είναι ήδη μέσα τους και τα φύλλα τους κιτρινίζουν αργά και σταδιακά. Είναι υπέροχη αυτή η αλλαγή να συμβαίνει μέσα στο σπίτι μας. Μια φυσική διαδικασία, ένας κύκλος που ότι κι αν κάνεις έχει πάρει τη σειρά του...

 Την αγαπώ αυτή τη διαδικασία.Κι αυτά τα πεσμένα φύλλα ακόμη και μέσα στο σαλόνι μας τα αγαπώ κι αυτά.Το λίπασμα των δέντρων.Το λίπασμα της γης...
Στροβιλίζονται απαλά και πέφτουν σαν να χορεύουν κι ακούς τον απαλό τους ήχο, τόσο διακριτικός και υπόκωφος.

Οι μεγάλες πορτοκαλιές κολοκύθες, γνωστές με το όνομα...Σταχτοπούτα (Cinderella)...θα γίνουν οι σούπες κι οι πίτες κι αυτού του Χειμώνα μα μέχρι τότε,  μαζί με ξερά φύλλα αμπέλωπα και πλάτανου κάνουν έναν υπέροχο συνδυασμό, δίνοντας μια Φθινοπωρινή και λίγο μελαγχολική νότα σε μια γωνιά του σπιτιού.

Δεν θα γίνουν άμαξα...Θα μείνουν για πάντα κολοκύθες, μα έχουν μέσα τους μια δική μας κρυφή ελπίδα.Ένα παραμύθι παιδικό βγαλμένο από τα όνειρα...εκεί που οι κολοκύθες, μπορούν να γίνουν άμαξες, εκεί που ζουν πρίγκιπες και πριγκίπισσες.

Ατή η εποχή έχει μια ζεστασιά και μια ηρεμία. Στρώθηκαν τα χαλιά, τα σπίτια μαζεύτηκαν, άναψαν ίσως οι σόμπες, μύρισαν τα πρώτα ψημένα κάστανα. Κι εμείς θα φωτίσουμε με κεράκια το σπίτι και θα μαζευτούμε γύρω από εστίες και φωτιές με τις παλάμες να ζεσταίνονται πάνω τους...

Είναι όμορφος αυτός ο καιρός. Έρχονται οικογενειακές και φιλικές μαζωξεις σε παρείστικες ζεστές βραδιές, με τον Χειμώνα να πλησιάζει και για φέτος κάνουμε μια ευχή για όλους...όλες οι κολοκύθες τις ζωής τους να μεταμορφωθούν σε ότι ονειρεύονται...
Άμαξες, πρίγκιπες, πριγκίπισσες κι ότι άλλο έχουν ανάγκη...Το φετινό Χειμώνα ας είναι όλες οι κολοκύθες μας μαγικές...

Καλημέρα και καλή Παρασκευή λοιπόν...κι αν δεν φέρατε λίγο φθινόπωρο στο σπίτι σας, δοκιμάστε να το κάνετε αυτό το Σαββατοκύριακο αγαπημένοι. Θα γεμίσετε το σπίτι γαλήνη...
                                                                                              Κατερίνα

Ο δρόμος με τις έρικες...

Τα τελευταία χρόνια έχουμε αποκτήσει μια συνήθεια. Κάθε Οκτώβρη ανεβαίνουμε στο βουνό και μπαίνουμε σε έναν λόφο που είναι γεμάτος έρικες.
Μια υπέροχη διαδρομή πλούσια σε μυρωδιές και χρώματα. Οι λόφοι τριγύρω κατάμεστοι με τους ανθισμένους θάμνους  σε διάφορα χρώματα.  Από βαθύ μοβ, μέχρι αχνό ροζ και άσπρο. Όλο το βουνό είναι στολισμένο και πανέμορφο.

Κάτω μακριά η πόλη κι υπόλοιπη ζωή κι εμείς εκεί ψηλά να στεκόμαστε και να αγναντεύουμε, να μυρίζουμε το φασκόμηλο που τρίψαμε στα ακροδάχτυλα μας και να ακούμε το βούισμα των μελισσών την ώρα που ο ήλιος δύει πίσω από το λόφο...
Περπατάμε στα μονοπάτια τα γεμάτα θάμνους και στο φιδογυριστό δρόμο και τρυγάμε εικόνες και σιωπή...

Όταν ήμασταν νέο ζευγάρι δεν μπορούσα να φανταστώ πως μια τέτοια βόλτα μοναχική κι ήρεμη, θα ήταν τόσο πολύτιμη. Τότε όλα στη ζωή ήταν έντονα σαν κύματα μεγάλα. Άλλοτε τρομακτικά κι άλλοτε παιχνιδιάρικα...
Τώρα καμιά φορά σκέφτομαι πως η σχέση μας είναι σαν μια μεγάλη καθαρή λίμνη. Σιωπηλή, ήρεμη, ότι πρέπει για πρωινή ή απογευματινή βαρκάδα...
Τα κύματα έρχονται σπάνια πια και καμιά φορά νιώθω να μου λείπουν τόσο...μα άλλες φορές σκέφτομαι πόσο ανακουφιστικό είναι το να μην χρειάζεται πια να παλεύω μαζί τους αν και μου λείπει ο ήχος τους...η αίσθηση της έντασης και της δύναμης τους...Η αίσθηση πως μπορούν να με καταπιούν μα κι η ασφάλεια, πως κάποιος θα με τραβήξει...

Έτσι ήταν στην αρχή η σχέση...Χαβάη 5-0 κι εμείς αιώνιοι serfers...
Και να έρχεται ένα απόγευμα του Οκτώβρη είκοσι χρόνια μετά που αντιλαμβάνομαι πως δεν καβαλάμε πια κύματα, παρά γλιστράμε πάνω τους με την ξύλινη κι ασφαλή μας βάρκα...και μια στις τοσες σταματάμε για καμιά βουτιά, έτσι για την τιμή των όπλων!

Τα αγόρια δεν μας ακολουθούν πια σε πολλά και είμαστε όλο και περισσότερο μόνοι στις βόλτες μας κι ενώ παλιά χανόμασταν στην πόλη και στα εμπορικά τώρα οι στιγμές της ηρεμίας μας προτιμάμε να έχουν τον αέρα, τη σιωπή  και την καθαρότητα της φύσης.
...κι αν τότε είχαμε πολλά για να πούμε και να διαφωνήσουμε, τώρα οι διαφωνίες φαίνεται να μην έχουν  νόημα κι όλα στη ζωή φαίνεται να έχουν απλοποιηθεί...σε μια συχνότητα που σπάνια έχει υψηλά νετσιμπέλ, μα όταν τα έχει...τα έχει!

Φτάνει αυτό; Είναι αρκετό; Είναι λίγο; Είναι βαρετό; Είναι ασήμαντο;...Δεν ξέρω. Πως να ξέρω:
Νιώθω μόνο. Κι άλλοτε νιώθω σαν να μην φτάνει κι άλλοτε πως θα είναι για πάντα αρκετό!

Προς το παρόν βαδίζουμε μαζί στο φιδογυριστό δρόμο με τις έρικες που κόβουμε για να στολίσουμε με την ομορφιά τους το σπίτι μας και ακούμε τις μέλισσες να βουίζουν...

"Μην πλησιάζεις περισσότερο" μου φωνάζει την ώρα που πάω κοντά για να τις φωτογραφίσω κι αυτό μου υπενθυμίζει πως είναι εκεί για όλα τα σημαντικά μα πιο πολύ για όλα αυτά που φαντάζουν ασήμαντα...
Είναι εκεί για να κρατάει τα μπόσικα, που λέμε...Μια έκφραση που στα αγγλικά λατρεύω.
I've got your back...

Έτσι απλά. Κι αυτό είναι για εμένα η απόλυτη έκφραση αγάπης και φροντίδας σε κάθε σχέση. Ερωτική, φιλική, συναδελφική...I've got your back. Γενναίο και συνωμοτικό μαζί.
Ένα κλείσιμο του ματιού...Δεν σε ανταγωνίζομαι. Μην μασάς. Σε στηρίζω! Τράβα μπροστά...Είμαι εγώ εδώ.  I've got your back...

Νομίζω πως αν αυτό χαθεί σε μια οποιαδήποτε σχέση...Η αλληλοστήριξη, τότε όλα καταρρέουν, όλα σε μια αιώνια, απόλυτη στιγμή.
Μα και πάλι ίσως όχι...Δεν ξέρω. Πως να ξέρω; Ακόμη περπατάμε.

Το μονοπάτι με τις έρικες το βαδίζουμε ακόμη μαζί, βασικά όχι μαζί...παρέα, γιατί ο καθένας ψιλοκάνει τα δικά του.
Εκείνος αγναντεύει, εγώ κόβω λουλούδια, εκείνος ανεβαίνει το λόφο, εγώ τον κατεβαίνω και πάει λέγοντας...

Νιώθω γύρω μου άνθρωποι  και σχέσεις, να αλλάζουν, να μπερδεύονται, να μετακινούνται, να χάνονται κι είναι αυτό επίπονο πολύ, μα από την άλλη κι υγιές.
Ο δρόμος είναι εκεί, οι έρικες είναι εκεί κι ο ήλιος που χάνεται πίσω από το λόφο...κι εκείνος εκεί είναι. Εκεί θα είναι για πάντα, έστω κι αν αύριο ανεβαίνεις μοναχός σου το δρόμο με τις έρικες...

...κι όσο είναι ακόμη καιρός ας μάθουμε να  περπατάμε όχι μαζί, μα παρέα, γιατί κι αν ακόμη το "μαζί" αλλάξει, το παρέα μπορεί να μην αλλάξει ποτέ...

Άλλωστε το "μαζί" δεν λέει τίποτε, αν δεν είμαστε παρέα...Hey. I've got your back...

Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                                   Κατερίνα

Φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο, με τα ξαδέρφια.

...Δώσαμε υποσχέσεις για μαγειρέματα και γλυκοψησίματα και βόλτες στα δάση και κάναμε λίγο από όλα...Τα ξαδέρφια μας ήρθαν να μείνουν μαζί μας,  το Σαββατοκύριακο τα ξαδέρφια μας από την Κατερίνη κι ήταν ευκαιρία να το παραξηλώσουμε...και το παραξηλώσαμε...

Τα μήλα είχαν την τιμητική τους...Κάποιοι υπέροχα γενναιόδωροι άνθρωποι ήρθαν με  ένα καφάσι φρέσκο κομμένα μήλα.

Τα μισά έγιναν καταπληκτική μαρμελάδα που όμοια της δεν έχω ξαναφάει...με λίγη κανέλα μέσα το τρελό αγόρι έκανε τα μαγικά του...

κάποια καραμελώθηκαν για τα παιδιά, με μια πανεύκολη συνταγή, που είχε ακριβώς την γεύση των παιδικών μας χρόνων

και κάποια έγιναν η ωραιότερη μηλόπιτα που υπάρχει κι εδώ θα βρείτε τη συνταγή...

 Οι επισκέψεις από αγαπημένους είναι ευκαιρία για γευστικά ξεσαλώματα.... οπότε το δώσαμε και κατάλαβε...και μιας κι είχαμε βάλει στο πρόγραμμα μια βόλτα στο δάσος, σηκωθήκαμε όλοι μαζί να επισκεφθούμε την γιορτή του Κάστανου στο Λιβάδι...

Με την ευκαιρία των γενεθλίων του βενιαμίν της παρέας που έγινε δυο χρονών (χρόνια πολλά Απολλωνήηηη) και με φωνάζει Τεία, μαζευτήκαμε όλοι μαζί και ενώσαμε τις δυνάμεις μας για μια τέλεια οικογενειακή Κυριακή.

Ο κόσμος πολύς, τα κάστανα γλυκά μα αυτό που έμεινε τελικά ήταν η περιπέτεια από την μεγάλη μας βόλτα στο δάσος, με τα παιδιά να τρέχουν τρελαμένα.

Ο πιο φασαρτζής βέβαια ο μεγάλος ξάδερφος, που ακόμη και τώρα που έγινε θείος είναι αυτός δημιουργεί όπως πάντα ίντριγκες προκαλώντας μια τρελή μάχη με βελανίδια...γιατί τελικά, κάποια αγόρια δεν μεγαλώνουν ποτέ!

Είναι τέλειο το να μπορούμε να είμαστε μαζί. Είναι τέλειο που τα παιδιά μας έχουν την ίδια ηλικία κι έχουμε τις ίδιες αγαπημένες συνήθειες...και αγαπάμε τη φύση με το ίδιο πάθος...έτσι απλά.

Παιδιά που τρέχουν στα λιβάδια κι εγώ μαζί τους....

Η φύση είναι τόσο όμορφη αυτές τις  ημέρες.Τα χρώματα στα δέντρα ακόμη δεν έχουν αρχίσει να ξεφτίζουν καλά, μα υπάρχει μια υποψία αυτής της ομορφιάς που θα ακολουθήσει με τα πολλά χρώματα των κιτρινικόκκινων φύλλων.

Γυρίσαμε σπίτι πεινασμένοι και κουρασμένοι μα γεμάτοι εικόνες, γέλια και κλαδιά...

...και μετά μιας κι ο καιρός ήταν καλός ευκαιρία να χαρούμε την αυλή πίνοντας τον καφέ μας στο φθινοπωρινό  δειλινό.

 Η μηλόπιτα σερβιρισμένη με παγωτό σκέτη κόλαση...καταναλώθηκε σε μηδενικό χρόνο....

Αυτοί οι δυο αχώριστοι κι ο Λου να τους κυνηγάει για μια ευκαιρία να δοκιμάσει λίγο καραμελωμένο μηλαράκι...

Το μαγκάλι πάντα γίνεται πόλος έλξης των παιδιών και των μεγάλων με τα χεράκια πάντα απλωμένα στη φωτιά που τόσο αγαπιέται...όπως έλεγε κι η ξαδερφούλα...

...και κάπως έτσι τέλειωσε η μέρα και το ξαδερφίστικο μας Σαββατοκύριακο κι αυτός ο καφές στο τέλος της Κυριακής ήταν απλά τέλειος.
Μου λείπουν αυτές οι τόσο δικές μας κοριτσίστικες κουβέντες...και μπορεί να μεγαλώσαμε μα όταν κοιταζόμαστε βλέπουμε η μια στα μάτια της άλλης την μικρή της ξαδέρφη.
Είναι όλο τόσο απλά και άνετα με αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί κι η σχέσης είναι τόσο οικεία και σημαντική που πάντα σαν χωρίζουμε συγκινούμαστε πολύ...Το ίδια και τα παιδιά που από χθες που χωριστήκαμε έπεσαν σε κατάθλιψη και το σπίτι είχε  μια βουβαμάρα...που κράτησε κοντά μια ώρα...χρόνος ρεκόρ για τους φωνακλάδες που έχουμε για γιους!

Μια νέα εβδομάδα ξεκίνησε και μας πάει όλο και πιο βαθιά προς την καρδιά του Φθινοπώρου, με βροχές, περισσότερα κιτρινισμένα φύλλα και πιο τσουχτερό κρύο κάθε μέρα...και μπορεί ακόμη να μην βγάλαμε τα Χειμωνιάτικα από τις ντουλάπες μα οι μέρες αλλάζουν αργά και σταθερά, σε ένα αιώνιο ραντεβού που πάντα φαίνεται να μας βρίσκει απροετοίμαστους...

Καλημέρα αγαπημένοι, πολλές ευχές για μια ημέρα, γεμάτη απλότητα!
                                                                                                    Κατερίνα