Τα Εσπεριδοειδή είναι μεγάλη αδυναμία. Για χυμό για γλυκό ή μαρμελάδες ή απλά για μια ωραία φρουτοσαλάτα και οι φλούδες στο τζάκι ή πάνω στο καλοριφέρ για να μυρίσει όλο το δωμάτιο φρεσκάδα...Τίποτε δεν πάει χαμένο!
Κάθε χρόνο φροντίζω να κάνω μαρμελάδες με διάφορα εσπεριδοειδή με φρέσκα μοσχομυριστά φρούτα.Πριν λίγες ημέρες λοιπόν στη λαϊκή βρήκα αυτά:
Δεν ήξερα τι είναι και ρώτησα...μα τι παράξενα πορτοκάλια είναι αυτά: Ο μανάβης μου είπε "ξύσε λίγο τη φλούδα και μύρισε το". Το έκανα και ζαλίστηκα από την συγκλονιστική ευωδιά...Περγαμόντο !!
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και αγόρασα.
Αποφάσισα λοιπόν να τα κάνω γλυκό του κουταλιού που μας αρέσει τόσο, ενώ ταυτόχρονα πήρα και μανταρίνια για μαρμελάδα...
Πίσω στο σπίτι διαπίστωσα ότι αγόρασα μήλα ενώ είχαμε και επίσης υπήρχαν και πολλά αχλάδια...που αν δεν τα τρώγαμε άμεσα θα χαλούσαν!!
Ζαλώθηκα τα άρματα κι έπιασα δουλειά. Θα έκανα δύο ειδών μαρμελάδες και γλυκό του κουταλιού...
Περγαμόντο
Έξυσα τη φλούδα του,
και το καθάρισα από την σάρκα του και αποφάσισα να το κόψω σε λεπτές φέτες γιατί έτσι μας αρέσει περισσότερο.
Το ξύσμα λυπήθηκα να το πετάξω και το έβαλα σε ένα ταψάκι να αφυδατωθεί.
Στη συνέχεια έβαλα νερό να βράσει και τα έριξα μέσα τα άφησα να βράσουν δέκα λεπτά, μετά πέταξα το νερό κι έβαλα καθαρό να ξαναβράσει και ξανά μέσα δέκα λεπτά τις φέτες περγαμόντο.Το έκανα αυτό τέσσερις φορές, για να ξεπικρίσει τελείως.
Στη συνέχεια έβαλα να γίνει το σιρόπι και μόλις έδεσε καλά έριξα μέσα τις φλούδες. Έβρασα πάλι για 10 λεπτά.Την επόμενη ημέρα επανέλαβα το δεκάλεπτο βράσιμο για να δέσει καλά το σιρόπι, στο σημείο αυτό έριξα μια κουταλιά χυμό λεμονιού... Έτοιμο το περγαμόντο...
Η μυρωδιά του συγκλονιστική!! Δεν έχει τέτοια μυρωδιά το αγοραστό...όχι δεν είχα ξαναδοκιμάσει τέτοια μυρωδιά σε γλυκό κουταλιού!Με ελληνικό καφεδάκι είναι απλά όνειρο...Μυρίζει καλοκαίρι!!
Το ξύσμα μετά από δύο ημέρες κι αφού δεν του έμεινε καθόλου υγρασία το έβαλα σε ένα βαζάκι και το έχω για να το βάζω σε γλυκά ή ακόμη και σε τσάι για να πάρει μυρωδιά...
Η αλήθεια είναι ότι μόλις ανοίξω το βάζο η μυρωδιά είναι μεθυστική....
Την ψίχα του περγαμόντο λυπήθηκα να την πετάξω οπότε αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω στη επόμενη μαρμελάδα μου.
Μανταρίνι
Η μαρμελάδα μανταρίνι είναι απλή δύο κιλά μανταρίνια καλό πλύσιμο κόψιμο στη μέσα κι ελαφρύ στύψιμο.
Τα ρίχνω όλα στην κατσαρόλα και τα βράζω μέχρι να μαλακώσουν τελείως.Μετά τα βάζω στο μπλέντερ και τα λιώνω τελείως.
Δεν μου αρέσει οι μαρμελάδες να έχουν κομμάτια.Δεν τα συμπαθώ.
Στη συνέχεια ρίχνω τη ζάχαρη για δύο κιλά μανταρίνια εγώ βάζω περίπου 800 γραμμάρια ζάχαρη. Επίσης δεν τις συμπαθώ πολύ γλυκές... Άφησα τη ζάχαρη και τα λιωμένα μανταρίνια να πάρουν μια βράση κι έτοιμη η μαρμελάδα μας....
Εσπεριδοειδή με Οπωροφόρα
Τα υπόλοιπα φρούτα 5 μήλα κόκκινα, 3 αχλάδια, η ψίχα από το περγαμόντο, 2 πορτοκάλια και 1 λεμόνι. Τα καθάρισα και τα έβαλα να βράσουν.
Μόλις μαλάκωσαν τα έλιωσα όλα μαζί στο μπλέντερ και μετά μαζί με τη ζάχαρη τα άφησα να πάρουν μια βράση. Εκεί πρόσθεσα και ελάχιστη κανέλα...
Η ποσότητα της ζάχαρης πάντα εξαρτάτε από το πόσο γλυκιά θέλει κανείς τη μαρμελάδα του. Εγώ πάντα βάζω λίγο λιγότερο από το μισό της ποσότητας των φρούτων που χρησιμοποιώ και βέβαια εξαρτάτε το φρούτο. Στις φράουλες που έχουν δική τους γλύκα βάζω συνήθως ακόμη λιγότερη ζάχαρη...Γενικά δεν μου αρέσει η γλύκα της ζάχαρης να υπερκαλύπτει τη γλύκα ή τη γεύση των φρούτων.
Α. εσπεριδοειδή και οπωροφόρα Β. μανταρίνια
Έχουμε λοιπόν αρκετή μαρμελάδα Εσπεριδοειδών για να βγάλουμε το Χειμώνα...Τέλειες μυρωδιές και μια γλυκόπικρη συγκλονιστική γεύση που κάνει το πρωινό ζεστό ψωμάκι...απλά ονειρεμένο....
Για τέλος θα μας τρατάρω μια εικόνα που θυμίζει μόνο Ελλάδα....Στην υγειά μας!!
Το πρώτο σχολείο του μικρού μου ήταν το Σχολείο της Φύσης... Ένα σχολείο που όλοι αγαπήσαμε! Κι όταν λέω όλοι εννοώ, όλη η οικογένεια.Γιατί το σχολείο αυτό υπήρξε εμπειρία υπέροχη για όλη την οικογένεια. Συγκεντρώσεις, μαζώξεις, συναντήσεις με ιδιαίτερους ανθρώπους, εκδρομές, βόλτες πικ νικ, πάρτι....όχι για τα παιδιά μα και για τους γονείς...και εννοώ μόνο τους γονείς.
Στο σχολειό αυτό γίνονται πράγματα όχι μόνο με τα παιδιά αλλά και χωρίς αυτά...Γιατί κι οι γονείς έχουν την ανάγκη να ξεσκάσουν να περάσουν όμορφα, να βγουν από το ρόλο και να χαλαρώσουν, να μάθουν για να μπορούν να είναι καλύτεροι γονείς.... Έχουν ανάγκη από φροντίδα και το σχολείο αυτό δίνει αυτή τη φροντίδα!!
Μα το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι δεν εκπαιδεύει μόνο τα παιδιά μας, εκπαιδεύει εμάς τους ίδιους τους γονείς των μικρών ανθρώπων, εμάς τους γονείς των αυριανών πολιτών του κόσμου.
Ένα σχολείο που σου δείχνει την ευθύνη σου!
Μπαμπάς και γιοί...φτιάχνοντας χελιδονοφωλιές!
Μπαμπάς σε τσουβαλοδρομία....
Αγώνες με καρότσια...Γιώργος στο καρότσι!!
Πρωτομαγιά 2009
Έτσι το έχω στο μυαλό μου εγώ αυτό το σχολείο...Δεν είναι το πανέμορφο καθαρό καταπράσινο περιβάλλον του που το κάνει ξεχωριστό, πολλά σχολεία είναι έτσι, είναι το ότι οι άνθρωποι εκεί αποφάσισαν να παιδευτούν παραπάνω για να παρέχουν πράγματα ιδέες κι αξίες. Έχουν το λαχανόκηπο τους, τα ζωάκια τους, ο Γιωργάκος ζύμωνε το ψωμάκι του έκανε κέικ κι είχε μάθει να σκάβει τις ντοματούλες στο λαχανόκηπο κι ήταν μόνο 3...
2011
Πικ νικ στην εξοχή
Επίσης στο σχολείο αυτό...υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο.Δεν εργάζονται μόνο κοπέλες βρεφονηπιοκόμοι ή νηπιαγωγοί αλλά και άντρες....Αγόρια με κέφι κι ενθουσιασμό και τα παιδιά τους λατρεύουν...Ο "κύριος Πάρης" ακόμη μονοπωλεί τις συζητήσεις μας με το Γιώργο.
Ήταν το πρώτο σημαντικό αντρικό πρότυπο για εκείνον έξω από τα όρια της οικογένειας του...
Ο Γιώργος φέτος πηγαίνει στο Δημόσιο νηπιαγωγείο λοιπόν, είναι μια ανάρτηση που είχα κάνει με πολύ αγωνία τον Σεπτέμβρη και μπορείτε να βρείτε εδώ.
Όμως η σχέση μας με το σχολείο αυτό και τους ανθρώπους του δεν έχει κλείσει και όποτε μου δοθεί η ευκαιρία να είμαι εκεί με ή χωρίς τον μικρό μου, το κάνω με ενθουσιασμό.... Άλλωστε είναι πάντα ευκαιρία για το Γιώργο να βρει αγαπημένους του ανθρώπους και φίλους και είναι ευκαιρία για εμένα να πάρω μια βαθιά ενισχυτική ανάσα από την γυναίκα που είναι πίσω από όλα αυτά...τη Βέτα.
Όταν λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφώνησε για να με ενημερώσει για μια βραδιά συζήτησης με θέμα πολύ ιδιαίτερο...το σκέφτηκα.
Ήμουν άρρωστη, είχα πυρετό, η μύτη έτρεχε και πονούσε το κεφάλι μου. Ήταν οι κρύες εκείνες ημέρες που χιόνιζε πολύ σχεδόν κάθε βράδυ κι ο δρόμος ήταν παγωμένος.... Ήμουν και συναισθηματικά βουλιαγμένη, ήταν η μέρα που έκανα την ανάρτηση με τον κοκκινολαίμη! Δύσκολη μέρα...
Της είπα "Δεν ξέρω Βέτα είμαι κι άρρωστη..." μου είπε "όσο μένεις εκεί άπραγη, άρρωστη θα είσαι..."! Χαμόγελο!! Είναι ευλογία να έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που σου τσιμπάνε... τον ποπό...έχω πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μου...Πολύ τυχερή!!
Πήγα...
Ήταν μια πανέμορφη βραδιά στο μεγάλο δωμάτιο του παραμυθιού, με το πέτρινο τζάκι αναμμένο.
Έξω χιόνιζε και μέσα όλοι οι άνθρωποι, άνδρες γυναίκες με χρωματιστές κάλτσες κάθονταν ή ξάπλωναν πάνω στα χαλιά και στα μαξιλάρια.Ακουμπούσαν ο ένας τον άλλο με μια οικειότητα που φανέρωνε σχέση κι ασφάλεια.
Είχε ένα μικρό μπουφεδάκι με ζεστά ροφήματα και τέλεια μικρά γλυκίσματα που φέρνει ο καθένας από το σπίτι του...και που και που εμφανίζονταν από το διπλανό δωμάτιο τα πιτσιρίκια που έπαιζαν κι έτσι είχαμε ξαφνικά έναν πριγκιπάκο ή καμιά τσουπρίτσα με ροζ κορδέλες να χώνονται χοροπηδώντας σε αγκαλιές...Τέλεια εικόνα!!
Χαμόγελα αγκαλιές, και έναρξη με το τραγούδι της ZAZ που είναι κι επίσημα πια το τραγούδι του σχολείου.
Κάθε μάζωξη αρχίζει και τελειώνει με αυτό το τραγούδι...
Μπήκαμε στο θέμα...
Το θέμα ήταν ζόρικο παρ όλη την φοβερή αισιοδοξία που εξέπεμπε η όλη στάση της μαμάς που μας το διηγούνταν...
Ήταν λοιπόν η ιστορία της Αγνής, μιας μαμάς που όταν ο μικρός της γιος ήταν πεντέμισι χρονών η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο... Ήταν μια υπέροχη συζήτηση..με κομπιάσματα, με μάτια βουρκωμένα, με κορμί σε μόνιμη ανατριχίλα...
Η γυναίκα αυτή μας διηγούνταν πέρα από την πάλη της με την αρρώστια, την μεγάλη της αγωνία για το μικρό της και την απόφαση της για μια διαφορετικού είδους στάση απέναντι του...Αποφάσισε πως εκείνο το μικρό έπρεπε να εκπαιδευτεί γρήγορα και αποτελεσματικά και να γίνει ανεξάρτητο για να μπορεί να υπάρχει χωρίς να έχει την ανάγκη της.
Βέβαια η ανάγκη του παιδιού για τον γονιό του είναι πολυδιάστατη αλλά εκείνη προσπαθούσε τουλάχιστον να μπορεί το παιδί να σταθεί μόνο το σε καταστάσεις που εκείνη δεν θα ήταν εκεί για να βοηθήσει... Ήταν οδυνηρό γιατί είχε μεγαλώσει τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της με όλη την υπερπροστατευτικότητα ενός γονιού.
Οπότε έπρεπε να αλλάξει και τον δικό της τρόπο απέναντι του και να τον προετοιμάσει για μια ζωή χωρίς εκείνη... Δεν του είπε ψέματα ποτέ, δεν τον προστάτευσε ποτέ από την αλήθεια.Ήταν δύσκολο και σκληρό και για τους δύο...
Το παιδί αυτό είναι τώρα ένας νεαρός έφηβος. Έχει κάνει ταξίδια στην Ευρώπη μόνος του, είναι εξαιρετικός μαθητής και κάνει πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και και και ....ένα παιδί που ρουφάει τη ζωή και ζει τις στιγμές...
Η μαμά ακόμη παλεύει με το θεριό κι εκείνο μαζί της γιατί είναι αντίπαλος σκληρός η μαμά. Είναι φτιαγμένη από την στόφα των ηρώων !!! Η μαμά θα πολεμάει με το Δράκο, έχει μάθει από πόλεμο και δεν φοβάται τους εφιάλτες...Εκεί στην άκρη είναι τα μικρά της που μεγάλωσαν αλλά θα είναι πάντα μικρά για εκείνη...και θα πολεμήσει όσο χρειαστεί!!
Είναι κι η ίδια της αθλήτρια, μαχητική, έχει τις φίλες της, τις συγκεντρώσεις της, τη δουλειά της,τα ταξίδια της, τη ζωή της.
Ζει με τον πόνο και δεν την αφορά πια, ζει με την αγωνία, όπως και τα παιδιά της έχουν μάθει να ζουν με αυτή, μα όλα αυτά δεν την έχουν κρατήσει έξω από τη ζωή...αλίμονο...όλα αυτά την πείσμωσαν για να γίνει η προσωποποίηση της ζωής!!
Ήταν μια μαγική βραδιά για εμένα...για πολλούς λόγους. Η ιστορία της Αγνής έγινε αφορμή για μια συζήτηση γεμάτη με προσωπικές εμπειρίες του καθενός που σε αφήνουν άφωνο, γιατί βλέπεις έναν ήρεμο χαρούμενο άνθρωπο με το παιδί του αγκαλιά και δεν ξέρεις...δεν ξέρεις την ιστορία του...
Άνθρωποι που μιλούσαν με λόγια απλά για το θάνατο και ένιωθαν ασφάλεια... Είχαν την άδεια ο ένας του άλλου να λένε πράγματα σκληρά που πονάνε και να είναι ένταξή αυτό....Να μοιράζονται χωρίς κριτική, να ακούν!!
Μια θεραπευτική ομάδα, αυτό έγινε το βράδυ εκείνο...Μια απόλυτα θεραπευτική ομάδα, χωρίς καν να χρειαστεί ο ρόλος του θεραπευτή!! Μόνοι τους...Απίστευτο...
Θα θυμάμαι πάντα ένα χειροκρότημα, όταν δύο γονείς μπήκαν μέσα στην αίθουσα και όλοι γύρισαν να τους κοιτάξουν.Σιγή...κι ύστερα η μαμά μίλησε και είπε..."Η βιοψία του μικρού βγήκε αρνητική" Το χειροκρότημα εκείνο...ακόμη το σκέφτομαι και βουρκώνω!!
Αυτοβοήθεια, αυτό είναι το κλειδί. Αυτή και η απάντηση σε όλα όσα μας συμβαίνουν.
Στη δουλειά μου μέσα στις θεραπευτικές ομάδες κάνουμε ακριβώς αυτό. Εκπαιδεύουμε τους ανθρώπους πως να απλώνουν το χέρι για να δώσουν και να πάρουν βοήθεια...γι'αυτό το σχολείο αυτό μου ταίριαξε, γιατί κούμπωσε επάνω μου η φιλοσοφία του...γιατί μιλάει στους ανθρώπους και λέει το πιο απλό...αυτό που για χρόνια λέω στου θεραπευόμενους μου και στον εαυτό μου..."Κοίτα γύρω, δεν είσαι μόνος...Δείξε εμπιστοσύνη"...
Βγήκα έξω και χιόνιζε.Φυσούσε ένας παγωμένος αέρας και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα...κάτασπρα κι υπέροχα....Είχα πυρετό μα δεν ήμουν πια άρρωστη...έγινε αυτό που μου είχε πει η Βέτα... Έγινα καλά μέσα σε δυο ώρες.
Το σχολείο ήταν σιωπηλό και άδειο από παιδιά...Μα όλα εκεί μαρτυρούν το πέρασμα τους!!
Η καρδιά μου ήταν φουσκωμένη, πελώρια κι ήρεμη...χαμογελούσα γιατί ήμουν γεμάτη...κι ήξερα ότι θα οδηγήσω μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, με το χιόνι να πέφτει πυκνό, με το υπέροχο τραγούδι της ΖΑΖ για παρέα....Είχα χρόνο να νιώσω τι έγινε να φέρω στο νου μου τα λόγια όλα και τα χαμόγελα κι ύστερα θα έφτανα σπίτι και θα αγκάλιαζα τα μικρά μου...
Γιατί στη ζωή έχει σημασία το τώρα ...αυτή η μικρή μαγική στιγμή που θα τη ζήσεις ή θα την προσπεράσεις περιμένοντας μιαν άλλη καλύτερη...που ίσως να μην έρθει ποτέ!!
Οι ημέρες περνούν δύσκολα για όλους.Πολλοί φόβοι, πολλά ερωτηματικά, πολλή αγωνία και θυμός. Ωστόσο η επιλογή είναι να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ένα όμορφο ασφαλές περιβάλλον για την οικογένεια μας, πέρα από την προσπάθεια μας να είμαστε κοινωνικά και πολιτικά ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας!!
Προχθές λοιπόν στα ψώνια που κάναμε από το super market αγοράσαμε κι ένα ματσάκι τουλίπες. Είναι πανέμορφες και στόλισαν το χώρο μας και τον γέμισαν με χρώμα κι ελπίδα..
...όλη αυτή η ομορφιά, ενεργοποίησε την ανάγκη για ακόμη περισσότερη δημιουργικότητα.
Τα Χριστούγεννα η μικρή Fraulitsa μου χάρισε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο της Imke Johannson "Spaziergang durchs jahr". Στα Ελληνικά μεταφράζεται περίπου ως "βόλτα μέσα από το χρόνο" ή κάτι τέτοιο..
Είναι υπεροχο με καταπληκτικές ιδέες και τέλειες κατασκευές μόνο με φυσικά υλικά. Ξεπατίκωσα λοιπόν την ιδέα για κάτι πανεύκολο, αλλά πολύ πολύ ωραίο.Την υλοιποίηση ανέλαβε βέβαια ο Πα.
Η κατασκευή απλή. Παίρνουμε δυο κορνίζες διαφορετικού μεγέθους, σε ότι χρώμα μας αρέσει.Εμείς επιλέξαμε λευκό.
Βγάζουμε το γυαλί από τις κορνίζες και τοποθετούμε ένα ξύλο κόντρα πλακέ στη θέση των γυαλιών.
Το κολάμε για πιο σταθερό αποτέλεσμα.Επειτα παίρνουμε ένα σκουπόξυλο. Το κόβουμε στη ύψος που θέλουμε και το κολλάμε.Εμείς το στερεώσαμε και με βίδες για μεγαλύτερη σταθερότητα κι έπειτα το βάψαμε στο χρώμα που έχουν οι κορνίζες...
Να το αποτέλεσμα, ένας πανέμορφος δίπατος δίσκος για να χωρέσει τα μικρά διακοσμητικά με τα οποια θα το στολίσουμε. Μπορεί να "κουβαλήσει" κεριά, να σερβίρει γλυκάκια ή ότι άλλο φανταστεί κανείς...
Εμείς αυτή την φορά, τον στολίσαμε με θησαυρούς της φύσης, κεράκια, κλαδιά και βρύα.
Η φύση μας δίνει πάντα τα πιο όμορφα στολίδια...Από τη συλλογή τους, μέχρι την κατασκευή μια πραγματικά δημιουργική διαδικασία, για το μυαλό και τα μάτια...Δεν χορταίνουμε να τον κοιτάμε!!
Είναι πανέμορφος...
Μαζί με αυτό, αποφάσισα να φτιάξω κηροπήγια πάγου. Υπέροχο και πανεύκολο.
Γεμίζουμε ένα βαθύ τάπερ ή ποτήρι με νερό. Βυθίζουμε στο κέντρο ένα άλλο μικρότερο ποτήρι, για να μείνει ένα μεγάλο κενό στη μέση που θα μπει αργότερα το ρεσώ. Μέσα στο νερό βάζουμε αν θέλουμε, κλαδάκια φύλλα, ανθάκια, καρπούς.
Μπορείτε βέβαια να μην βάλετε και τίποτε το αποτέλεσμα είναι εξίσου όμορφο.
Το τοποθετούμε στην κατάψυξη και όταν παγώσουν βάζουμε σε ζεστό νερό το ποτήρι για να ξεκολλήσει ο πάγος και ορίστε, υπέροχα γυάλινα βαζάκι για ρεσώ.
Εδώ είναι ένα παγωμένο κηροπήγιο μόνο με νερό...οι ιριδισμοί της φλόγας είναι υπέροχοι...
Τα υπόλοιπα έγιναν έτσι...λίγο πιο παιχνιδιάρικα και χρωματιστά...Τα λατρεύω!!
Μια απίστευτα ρομαντική εικόνα....
Αυτές τις τόσο κρύες ημέρες ο πάγος θα αργήσει να λιώσει και θα έχουμε όμορφα κεράκια για μια ρομαντική βραδυά στην παγωμένη αυλή, παρέα με το μαγκάλι και ζεστές κουβέρτες.
Ενα βραδάκι αφιερωμένο σε εμάς μιας και έρχετε και η μέρα του γνωστού Αγίου....που δεν γιορτάζουμε ποτέ αλλά μας παρασύρει κάθε χρόνο....
Στολίσαμε και το σπίτι με αυτές τις χάρτινες καρδούλες, που κρέμονται γεμάτες καραμελάκια...
Μια επίσης εύκολη και πολύ όμορφη κατασκευή που βρήκα εδώ στην σελίδα της Martha Stewart πριν ένα χρόνο. Όταν πέρασε ο καιρός λυπήθηκα να τα πετάξω, τα αποθήκευσα και φέτος ξαναστολίσαμε τις γλυκές καρδούλες κι όποιος περνάει από εκεί...τσιμπάει κι ένα καραμελάκι!!
Ομορφα πραγματάκια, φθηνές γρήγορες μα πανέμορφες κατασκευές. Κατι απλό για να ομορφύνει την καθημερινότητα που τον τελευταίο καιρό είναι πιο γκρίζα από ποτέ...
Τα χέρια ζεσταίνονται στο ποτήρι με το καυτό τσάι. Ζεστή κουβέρτα στα πόδια. Κεράκια κι ένας χιονιάς να φυσάει πάνω από τα κεφάλια μας.
Μια γλυκιά βραδιά δική μας...Εκεί πέρα μακριά η κρίση κι όλα όσα μας περιμένουν...Κάνουμε ένα διάλειμμα στο τώρα κι αύριο συνεχίζουμε την προσπάθεια, γιατί η συνεχής προσπάθεια είναι το χρέος μας στους μικρούς ανθρώπους που κοιμούνται αμέριμνοι στα ζεστά τους κρεβάτια...Μέχρι τότε λοιπόν, ακουμπάμε μόνο όπου χωράνε τα όνειρα...
