Το χρώμα των Χριστουγέννων...

"Μαμά δώσε μου δυο ευρώ να σου πάρω ένα δώρο"...μου είπε ο μικρός γιος μου τις προάλλες στο Χριστουγεννιάτικο bazzar του Σχολείου της Φύσης. Του έδωσα δύο ευρώ και ανάμεσα στο δεκάδες εκατοντάδες στολίδια μου έφερε αυτό που ήξερε καλά πως θα λατρέψω...

Τίποτε λαμπερό, τίποτε ιδιαίτερο. Ένα βαζάκι με κορδέλες κι ένα κουδουνάκι κόκκινο κρεμασμένο πάνω του κι ήταν αυτό ακριβώς που θα έπαιρνα κι εγώ ανάμεσα σε όλα τα άλλα...Το πιο ασφαλές, Το πιο όμορφο στα μάτια μου...

Καμιά φορά σκέφτομαι πως είμαι ο πιο βαρετός άνθρωπος που υπάρχει. Πηγαίνω σε ένα καφέ ή σε ένα μπαρ, λέω θα πάρω κάτι νέο θα δοκιμάσω κάτι καινούριο....πάντα καταλήγω να παραγγέλνω το ίδιο ακριβώς ποτό ή ρόφημα.

Πάμε στην ταβέρνα, σκέφτομαι θα πάρω κάτι άλλο μια νέα γεύση, μην πάρεις πάλι τα γνωστά, λέω στον εαυτό μου...Τζίφος η παραγγελία θα είναι πάντα η ίδια.

Το ίδιο και στο ζαχαροπλαστείο...πάντα φεύγω με το ίδιο γλυκό...Θυμώνω. Λέω μα γιατί, αφού υποσχέθηκες να δοκιμάσεις κάτι νέο, μα η αλήθεια είναι πως είναι τόσο αγαπημένες κάποιες γεύσεις ή συνήθειες που σαν μπω στο δίλημμα, δεν θέλω να χαλάσω την απόλαυση που ξέρω στα σίγουρα πως με περιμένει, από το ρίσκο μιας νέας εμπειρίας που μπορεί να μην με ενθουσιάσει...όχι σε όλα, εντάξει. 

Δεν μιλάμε για σοβαρά ρίσκα μα για αυτά τα απλά καθημερινά...Δεν θα ρισκάρω δηλαδή μια δοκιμασμένη μακαρονάδα με κάποια νέα γκουρμεδιάρικη ή εξωτική γεύση. Ποτέ!

Τι βαρετό πλάσμα....

Έτσι λοιπόν κάθε που πλησιάζουν Χριστούγεννα σκέφτομαι "φέτος θα ρισκάρω και με κάτι καινούριο.Ένα νέο χρώμα, μια νέα ιδέα....φτάνει τα γνωστά, τα ασφαλή."

Κοιτάζω βιτρίνες, βλέπω περιοδικά κι ενθουσιάζομαι και λέω ναι ναι! Φέτος θα κάνω πράγματα και θάματα και θα γίνω τολμηρή...

Μα μόλις βγουν τα στολίδια από τα κουτιά, είναι σαν να συναντώ παλιούς αγαπημένους φίλους. Μόλις δω κουκουνάρια ξύλα, κλαδιά νιώθω σαν υπνωτισμένη...σαν να με καλούν και καταλήγω πάντα στις ίδιες επιλογές και στα ίδια χρώματα, μέχρι που φέτος το αποφάσισα.

Για εμένα τα Χριστούγεννα είναι κόκκινα, με λίγο λευκό του χιονιού, με μια ιδέα βαθύ πράσινο του έλατου και καφέ του ξύλου...Με λίγα λόγια φύση και πάλι φύση!

Αγαπώ και λίγο την λάμψη του ασημιού και του χρυσού, μα το χρώμα μου είναι ένα καφετί κλαδί, με πράσινα φύλλα και κόκκινους καρπούς, πασπαλισμένους με χιόνι...Αυτό είναι το χρώμα των Χριστουγέννων και τέρμα!

Δεν το παλεύω άλλο, με έχω πάρει απόφαση...

Κι έτσι στολίσαμε και φέτος, και  το σπίτι γέμισε Χριστουγεννιάτικα χρώματα και φως...Σαν αυτό το μικρό στολίδι που ήρθε από μακριά και με συγκίνησε τόσο πολύ γιατί είναι σαν να φτιάχτηκε για το σπίτι μας. Με τα χρώματα που αγαπώ με δαντέλες και σύμβολο ένα καρούλι...σαν το χρόνο που κυλά...Κάποιοι φίλοι μου με ξέρουν τόσο καλά...όπως η υπέροχη μου Μαρία!

Στο τζάκι το παλιό στεφάνι που έφτιαξα κάποια χρόνια πριν. 

Τούγιες και λεμονοκυπάρισσα να μυρίσει το σπίτι με τη φρεσκάδα του δάσους και κουκουνάρια δίπλα στον γλυκό παππούλη που ζει 10 ολόκληρα χρόνια μαζί μας κάθε του Χριστούγεννα...

Να και λίγη από τη λάμψη του ασημιού στη γωνιά  με μια υπέροχη κατασκευή, ένα δέντρο από κουκουνάρια περσινό  δώρο της Λευκής, αδερφής του Πα, που με τον άντρα της δημιουργούν μικρά και μεγάλα θαύματα!

Και κλαδιά στα παράθυρα με αγριοτριανταφυλλιές. 

και το στεφάνι που κάνει παρέα με το πληθωρικό Χριστολούλουδο.

Κλαδιά μουρτζιάς στο  παλιό λατρεμένο βάζο της μαμάς, με δυο κοκκινολαίμηδες να κελαηδούν στα κλαδιά της.

Το κλαδί που το φθινόπωρο είχαμε κρεμάσει τα κιτρινισμένα φύλλα, τώρα γέμισε μικρά αστραφτερά στολίδια...κάποια φτιαγμένα στο χέρι δώρα φίλων...

Ένα μεγάλο κομμάτι ξύλου που πάνω του μπήκαν κλαδιά και κεριά αντίστροφης μέτρησης και ένα από τα τεράστια κουκουνάρια που μας δίνει από το Λαύκο η νονά του Γιώργου και ένα σωρό όμορφα αγαπημένα στολίδια, 

όπως αυτά τα τρία αγοράκια που ζουν μαζί μας 8 χρόνια τώρα...είναι αδέρφια κι έχουν κι ονόματα...

...κάθε μέρα σαν όλοι μαζευόμαστε μετά από όλο το καθημερινό τρέξιμο, ανάβουμε ένα κερί για κάθε νέα βδομάδα...και μετράμε...

Το σπίτι των Χριστουγέννων για εμάς, είναι κατακόκκινο κι είναι φτιαγμένο για να το ζούμε σε ξέστρωτους καναπέδες και ανέμελα πρωινά...

Το πιο γενναίο μου κομμάτι είναι αυτό το απαλό ροζ με το λευκό και το ανοιχτό λιλά, στην άκρη της γωνιάς μα κι αυτό δεν ήταν δική μου απόφαση μιας κι ήταν δώρα των παλιών μου συνεργατών, που αγαπώ και δεν τα απαρνιέμαι ποτέ!

Όμως τα πιο όμορφα όμορφα στολίδια μας είναι αυτά που σαν τα κοιτάμε κρύβουν μέσα τους κάτι από την απλότητα των παιδιών μας...

όπως αυτό το βαζάκι που έφτιαξε πρόσφατα ο μικρός μας με φύλλα και δεν το αποχωρίζομαι, με τίποτε.

Το δέντρο μας πανέμορφο...Στολισμένο μόνο από εκείνους χωρίς παρεμβάσεις δικές μας. Στο φως της ημέρας μοιάζει σαν καραβάν σαράι, μα σαν ανάβουν τα λαμπάκια, ξεχύνεται η μαγεία του.

Είναι πανέμορφο, με το τρένο να περνά σφυρίζοντας από  το Χριστουγεννιάτικο χωριό που έφτιαξε πριν από πολλά πολλά χρόνια ο μπαμπάς τους...όταν έγινε μπαμπάς...

Οπότε τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας έχουν το χρώμα ενός χειμωνιάτικου κλαδιού αγριοτριανταφυλλιάς...μαζί με το ζεστό φως το κεριών που τα βράδια γεμίζουν το μυαλό με όνειρα.

Καλημέρα αγαπημένοι...Ευχές για καλά και δημιουργικά στολίσματα, ευχές για μια υπέροχη γιορτινή ατμόσφαιρα, σε κάθε σπίτι και σε κάθε καρδιά...

                                                                                                              Κατερίνα

Ο μίτος του γυρισμού...

Μπήκε πια ο Δεκέμβρης κι είναι σαν να μας καλεί, σαν να μας προστάζει μια πελώρια ανάγκη για χαρά. Διάβασα κάπου πως ο Δεκέμβρης είναι για τους μήνες, ότι είναι  η Παρασκευή για την εβδομάδα...

Πως θα μπορούσα να διαφωνήσω...

Μα ο Νοέμβρης στο φευγιό του  άφησε σε εμάς και σε όλη την οικογένεια των φίλων μας, μια πικρή, θεόπικρη γεύση...Το τελευταίο του Σαββατοκύριακο, ήταν γεμάτο ανθρώπους και κέφι και στολίδια πεταμένα παντού και τα παιδιά να στολίζουν και να χαίρονται....μα μέσα μας εγώ κι ο μπαμπάς τους είχαμε μια θλίψη και μια οργή, μιας και μόλις είχαμε ενημερωθεί για το ατύχημα ενός παιδιού.Της έφηβης κόρης ενός φίλου...Ένα ατύχημα που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο της...Το θάνατο ενός παιδιού...

Τα παιδιά μας έπαιζαν στο σαλόνι και στόλιζαν το δέντρο, με χριστουγεννιάτικες μελωδίες να πλανώνται στον αέρα κι εμείς κοιταζόμασταν με νόημα γιατί δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε αυτό που ζούσαν σε ένα άλλο σπίτι κάπου κοντά μας, εκείνοι οι γονείς που θρηνούσαν το παιδί τους...βιώνοντας  τον εφιάλτη κάθε γονιού...

Όμως η ζωή...η ζωή κυλά και συνεχίζει και παρόλο που τα παιδιά ήξεραν και τρόμαξαν και ήταν λίγο πιο σιωπηλά, δεν σταματούσαν να είναι παιδιά και χόρευαν και γελούσαν και μας προσκαλούσαν σε ένα γλέντι. Στο γλέντι της ζωής, σαν να μας έλεγαν "υπάρχουμε"!

Ξημέρωσαν τα γενέθλια του Άγγελου και για να τα προλάβουμε όλα τρέχαμε σαν δαιμονισμένοι. Η τούρτα του είχε κεράκια 007 μιας κι ο κύριος είναι λάτρης του James Bond! Πάνε περίπατο τα παιδικά πάρτι και οι αγορίστικες τούρτες...

Εκείνος τρισευτυχισμένος που είναι μεγάλος κι ο αδερφός του τρισευτυχισμένος που έχει εκείνον για μεγάλο αδερφό!

Ήταν τόσο συγκινητικό να τους κοιτάμε να χαίρονται ο ένας τον άλλο και την κάθε στιγμή, ενώ το μυαλό μας δεν έφευγε στιγμή από τη σκέψη...Τη σκέψη εκείνου του παιδιού που χάθηκε.
Γράφοντας την ανάρτηση "Πετάω" με αφορμή τα γενέθλια του, ένιωθα συναισθήματα πρωτόγνωρα, καθώς ήμουν επηρεασμένη από το φευγιό της μικρής,  από την αίσθηση της απώλειας των γονιών της. Της αληθινής, άγριας κι αμετάκλητης απώλειας!

Μέσα στη νύχτα και τελευταία στιγμή κόψαμε τον κορμό σε κομματάκια και τα τυλίξαμε για κέρασμα της τάξης του κάτι που τον κατ ενθουσίασε μιας και ο ταπεινός κορμός είναι το αγαπημένο του γλυκό!

Γονείς...ότι κι αν γίνει τα παιδιά έχουν προτεραιότητα...κάθε στιγμή, κάθε λεπτό...

Το πρωί των γενεθλίων του ξυπνήσαμε για να ετοιμαστεί για το σχολείο. "Κοίταξε έξω από το παράθυρο τον ήλιο"...του είπα. Σταθήκαμε κι οι δυο μαζί αγκαλιασμένοι μπροστά στο παράθυρο και κοιτάζαμε τα μαγικά χρώματα.Τα σύννεφα, το απόκοσμο φως που άλλαζε κάθε λεπτό...

"Ξημερώνει"...μου είπε.

"Για χατίρι σου ξημερώνει"...του ψιθύρισα και μέσα μου κάτι ράγισε από πόνο.

Ξημέρωνε η ημέρα των γενεθλίων του γιου μας και την ίδια ημέρα, δυο γονείς και εκατοντάδες φίλοι αποχαιρέτησαν ένα παιδί. Ο σύντροφος μου, άυπνος, χλωμός, φάντασμα. Πρώτη φορά τον είδα έτσι. Ο θάνατος ενός παιδιού είναι ότι πιο τραγικό υπάρχει σε τούτη τη ζωή και το να βιώνεις το θρήνο ενός γονιού είναι από μόνη της μια εξαιρετικά επίπονη και τραυματική εμπειρία. 

Όλοι βουβοί, τσακισμένοι, άδειοι. 

Μια ημέρα μετά ο ήλιος φωτεινός...Κάθε μέρα η πρώτη μας σκέψη κι η πρώτη μας λέξη, για αυτούς τους γονείς που πια δεν έχουν μικρή κόρη! Μπήκε ο Δεκέμβρης κι εκείνοι δεν έχουν μικρή κόρη...

Με εκείνον το μαγικό ήλιο, σαν τέλειωσα τη δουλειά μου αντί να γυρίσω σπίτι πήρα τα σοκάκια...κατέβηκα στη ρεματιά. Περπάτησα, σκέφτηκα, αναπλαισίωσα, όλα όσα ένιωθα και δεν ήξερα τι να κάνω με αυτά. Που να μιλήσω, τι να πω...κι ύστερα, όπως ξέρω πολύ απλά να κάνω, δίχως να σκεφτώ, έκοψα λεμονοκυπάρισσα, αγριοτριανταφυλλιές και τούγιες και γύρισα σπίτι με μια αγκαλιά Χριστούγεννα.

Γέμισα το σπίτι ζωή...και γυρνώντας τα παιδιά από το σχολείο, βρήκαν τα βάζα γεμάτα και τα στεφάνια έτοιμα και τα Χριστούγεννα έξω από την πόρτα του σπιτιού μας... κρεμώντας για πρώτη φορά ένα στεφάνι κισσού στην εξώπορτα, ως σύμβολο αναγέννησης.

Γιατί η φωτιά καίει εκεί που πέφτει, λέει η μαμά μου. Αν δεν πέσει η φωτιά πάνω σου, βρίσκει τον τρόπο η ζωή να σε παρασύρει παρ όλη τη θλίψη και την οργή και την απογοήτευση...Παρ όλη τη συντριβή...αυτή η φωτιά δεν έκαψε το σπίτι σου...κι αλίμονο σε εκείνους που έμειναν να κοιτούν τα αποκαΐδια...

Όλα είναι γεμάτα πια με το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Όλα γεμάτα φως. Μας συμπαρασύρουν οι μικροί μας άνθρωποι κι η Κοινότητα των ανθρώπων στην οποία ανήκουμε κι αγαπάμε και νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη της και την φροντίδα της...

Έτσι κι αυτή την Κυριακή, όλοι εμείς θα είμαστε όλοι στο Λιμάνι στην Αποθήκη Γ, στην εκδήλωση του Σχολείου της Φύσης.

Θα είμαστε εκεί γιατί έρχονται Χριστούγεννα. Θα είμαστε εκεί για τα παιδιά μας και για εμάς.Θα είμαστε εκεί για να στηρίξουμε τα παιδιά του Συλλόγου γονέων ατόμων με διαταραχές όρασης και πρόσθετες αναπηρίες  "Συζωή".

Μια ημέρα που θα αρχίσει το πρωί στις 11.00 και θα συνεχιστεί ως στις 17.00 το απόγευμα, με πολλές δραστηριότητες για τα παιδιά μα και για εμάς τους γονείς...

Πριν μέρες μου ήρθε ένα δέμα  από τη φίλη μου την Ελπίδα από την Κρήτη και ανάμεσα σε διάφορα καλούδια μου έστειλε κι αυτό. Ενα κασκόλ που έπλεξε και το νήμα που περίσεψε. Έναν μίτο....μου έγραψε...

Για να βρω τον δρόμο ξεδιπλώνοντας τον...Δεν έχω κανονικούς φίλους! Είμαι πια βέβαιη για αυτό!

Τον έχω στο κομοδίνο μου και σκέφτομαι κοιτώντας τον τρυφερά θαυμάζοντας το υπέροχο φωτεινό του χρώμα και την μαλακή του υφή...αν είναι αρκετός. 

Αν αρκεί για να μην χάσω το δρόμο μου. Αν αρκεί ένας μίτος για να βρίσκουν τον δρόμο τους όλοι αυτοί που χάθηκαν σε σκοτεινά, δαιδαλώδη μονοπάτια.

Αν αρκεί για να βγουν από τη θλίψη τους, όλοι αυτοί που πονούν κι υποφέρουν...κι εύχομαι να ήταν αυτό δυνατό και αυτό το λευκό μαλακό νήμα κι όλα όσα συμβολίζει μέσα μας, να μπορούσε να γίνει η γέφυρα που θα τους γυρνούσε πίσω στο φως...Πίσω στη ζωή...

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό Μήνα.

                                                                                                               Κατερίνα

Πετάω...

Είδαμε το έργο ένα Σαββατόβραδο εγώ κι ο Πα. Τα παιδιά ήταν ξαπλωμένα στο κρεββάτι μας κι άρα οι καναπέδες ελεύθεροι για εμάς, μαζί με το dvd.
Η οικογένεια Μπελιέ! Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, σκεφτήκαμε τι σημαίνει για εμάς κι ύστερα ήρθε το τέλος, με ένα τραγούδι που αφιερώνει η μικρή έφηβη κόρη στους γονείς της...με τίτλο "Je vole", που σημαίνει...πετάω!
Τα ακούσαμε σιωπηλοί κι όταν τέλειωσε...εγώ έκλαιγα με λυγμούς κι ο μπαμπάς της οικογένειας, σηκώθηκε απότομα κι εξαφανίστηκε τάχα στην τουαλέτα...και όχι δεν είναι καθόλου τύπος που συγκινείται εύκολα, μα αυτή την φορά την πάτησε...

"Σε λίγο θα το ζήσουμε κι εμείς"...του είπα σαν γύρισε και έβαλα τα χέρια μου στα μάτια μου..."το αγοράκι μας μεγάλωσε"...Κούνησε το κεφάλι...θα ζήσουμε μαζί του λιγότερα χρόνια από όσα έχουμε ήδη περάσει...Αν όλα πάνε καλά στη ζωή του, έχουμε ίσως άλλα πέντε χρόνια κοινής ζωής έτσι όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Τι σκέψη!!!

Το αγοράκι μας σήμερα γίνεται 13! Δεκατρία χρόνια ζωής...τόσο λίγα για έναν άνθρωπο, τόσα πολλά, τόσο πολύτιμα, τόσο σημαντικά για έναν γονιό!

Πως είναι αυτό; Πόσο αβίαστα γίνεται όλο αυτό το ξεπέταγμα που δεν το σκέφτεσαι καθόλου;
Απλά συμβαίνει.
Περνούν τα χρόνια και το μικρό παιδάκι που σου κρατούσε τρυφερά το δαχτυλάκι στην βόλτα, που τραγουδούσε δυνατά από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου "ακούντα ακούντα ια μενανε ταγκούντα" (αρκούδα αρκούδα για μένανε τραγούδα), που μικρούλη τον ρωτούσαν πως σε λένε και απαντούσε πανευτυχής "κουκουβά" ( από το τραγούδι με την κουκουβάγια που λάτρευε), που κάθε βράδυ έβαζε τα αυτοκινητάκια του να κοιμηθούν δίπλα του, τα σκέπαζε με ένα χαρτομάντιλα και τους έλεγε βάζοντας το δαχτυλάκι στο στόμα, "νάνι τουτούτ", που τραγουδούσε ακαταλαβίστικα και μιλούσε αλαμπουρνέζικα περπατώντας γύρω γύρω σε όλο το σπίτι που φώναζε στις βόλτες δυνατά, "παιδάκι παιδάααακιιιι" σε όποιο παιδάκι συναντούσαμε, που έβλεπε τους τρεις σωματοφύλακες και πάλευε μπροστά στην τηλεόραση με το μικρό ξύλινο σπαθάκι του, που η πρώτη του λέξη ήταν "τάτο" κι εννοούσε τον Νάντο τον σκύλο μας κι εμείς ουρλιάζαμε από χαρά, που μόλις 18 μηνών ανεβοκατέβαινε τις σκάλες στο σπίτι μας ένα ένα τα σκαλοπάτια, χωρίς να κρατιέται από την κουπαστή κι ύστερα ανέβαινε στο σκαμπό για να πιάσει το ακουστικό του τηλεφώνου κι έλεγε "μαμάααα" για να μου μιλήσει όταν ήμουν στη δουλειά και  δυο χρονών έπινε το γάλα του βλέποντας το δεκάλεπτο διαφημιστικό της εταιρείας skoda ξανά και ξανά, ένα ανόητο διαφημιστικό σποτάκι με ένα αμάξι που έτρεχε, φρέναρε, έπαιρνε απότομες στροφές...τι τρέλα είχε με αυτό το  σποτάκι! κι ύστερα μια μέρα ανέβηκε στο μικρό ξύλινο δίκυκλο ποδηλατάκι του και ανακάλυψε την χαρά της ταχύτητας και μόλις δυο χρονών κατέβαινε με φόρα τις απότομες κατηφόρες χαρίζοντας σε όλους απανωτά εγκεφαλικά και  μετά τα τρία του ξαφνικά ανέβηκε σε ένα ποδήλατο χωρίς προσπάθεια, χωρίς βοηθητικές ρόδες κι εξαφανίστηκε με εμάς να τρέχουμε πανικόβλητοι πίσω του...
Πόσο ατρόμητος...

Θεέ μου εκείνο το χαρούμενο παιδάκι που τραγουδούσε, χόρευε όλη την ώρα, γελούσε πολύ και φώναζε και ήταν το πιο χαρούμενο μικρό στον κόσμο, γίνεται σήμερα 13...κι εμένα μου λείπει ήδη...
Μου λείπουν εκείνα τα δαχτυλάκια, εκείνα τα σγουρά μυρωδάτα μαλάκια, εκείνο το μικρό κορμάκι το τόσο δυνατό, που ατρόμητα ανέβαινε, κατέβαινε, σκαρφάλωνε, γλιστρούσε και σαν κούρνιαζε στην αγκαλιά μου αποκαμωμένο έμπλεκε τα μικρό του δαχτυλάκι στα μπουκλάκια του και στο δεξί αυτί του για να αποκοιμηθεί...Θεέ μου ήταν τόσο τρυφερό αγόρι κι ακόμη είναι!

Περνούν τα χρόνια κι ύστερα στέκεσαι για μια στιγμή και βλέπεις μπροστά σου έναν έφηβο, έναν νέο άντρα...
...και σε λίγο καιρό θα ανοίξει τα διπλωμένα φτερά του και με ένα δυνατό πέταγμα θα φύγει μακριά...
Ξέρω. Το ξέρω καλά, πόσο τρομακτικό είναι αυτό το πρώτο πέταγμα, πόσο αβέβαιο και γεμάτο αγωνία μπορεί να γίνει...μα ξέρω και κάτι ακόμη.
Ξέρω πως μετά, σαν η πρώτη αγωνία φύγει και καταλάβει τι μπορεί να κάνει με τα φτερά αυτά...τότε θα μαγευτεί!
Ο άνεμος στο πρόσωπο κι ο ήχος καθώς σκίζει τον αέρα. Η αίσθηση της παντοδυναμίας κι οι ελιγμοί, οι κόντρες, η αίσθηση της ταχύτητας, της βαρύτητας που θα ξεπερνά, ο φόβος που θα γίνεται πρόκληση...ω! Τα θυμάμαι, τα έχω δοκιμάσει όλα.
Ήταν τόσο γοητευτικό σαν πλησίαζε σε εμένα, μα είναι τόσο τρομακτικό αυτό, τώρα που το νιώθω να πλησιάζει σε εκείνον...στο πρώτο μου παιδί!
Κι αν και ξέρω πως θα μου υποσχεθεί πως θα προσέχει...άλλο τόσο ξέρω πως θα υπάρχουν αμέτρητες στιγμές, που θα το ξεχνά και δεν θα προσέχει και τότε θα πρέπει να αφεθώ...να αφεθώ κι εγώ μαζί του όπως κι εκείνος θα απλώνει τις φτερούγες του και θα αφήνεται στα ανοδικά ρεύματα να τον σηκώνουν ψηλά σαν κουραστεί...
Ξέρω πως στα πετάγματα ενός παιδιού δοκιμάζεται το ίδιο, μα κι αυτός που το εκπαίδευσε...ο γονιός του!

Στα πετάγματα τους πετάμε μαζί, γκρεμιζόμαστε μαζί...έτσι πάει...και το ξέρω.Το ξέρω καλά και αν και τρομάζω, η σκέψη πως θα τον κοιτάζω εκεί μακριά και ψηλά, πιο ψηλά από εμένα να σαρώνει τους ουρανούς του, με γεμίζει με απλή, καθαρή, ευτυχία!

Σήμερα είναι 30 Νοέμβρη κι είναι μια από τις σημαντικότερες ημέρες της ζωής μου...κι είναι λίγες αυτές! Είναι η μέρα που ήρθε στον κόσμο εκείνος...εκείνος που μαθαίνει να πετά κι οι πτήσεις τον γοητεύουν όλο και πιο πολύ και φεύγει όλο και πιο μακριά και όσο πιο πολύ ξεμακραίνει κι όσο πιο ψηλά πετά, εγώ μικραίνω και συρρικνώνομαι για να γίνω όλο και πιο μικρή, όλο και πιο ασήμαντη, όλο και λιγότερο χρήσιμη στην υπέροχη ζωή του...γιατί αυτός είναι ο δικός μου προορισμός.
Η δική μου νίκη...
"Χαράξου κάπου με οποιοδήποτε τρόπο κι ύστερα πάλι σβήσου με γενναιοδωρία..."  έγραψε ο Ελύτης

...μα αυτό το σβήσιμο κρύβει τόσο πόνο...τόσο μούδιασμα, τόση αγωνία για εμάς αγαπημένοι μου!

Αφιερωμένο σε κάθε μικρό πετούμενο εκεί έξω...Στα παιδιά μας που λιάζουν στον πρωινό ήλιο, τα απλωμένα τους φτερά...και κάθε μέρα δοκιμάζουν τις τρυφερές τους φτερούγες στα δυνατά ρεύματα.

Καλές πτήσεις αγόρι μου. Γενναίες μα όχι παράτολμες. Γαλήνιες, μαγικές κι ασφαλής σε παρακαλώ και κάθε βουτιά, κάθε άνεμο, κάθε καταιγίδα, κάθε στιγμή μοναδική...να την πετάξεις όπως της αξίζει. Όπως σου αξίζει! Ορμητικά, δυνατά, αγέρωχα!
Θα το αντέξω μικρέ...μην κοιτάς πίσω. Πέτα!
                                                                                                                                Η μαμά...

Υ.Γ...γράφοντας θυμήθηκα την πόντια γιαγιά μου που μας φώναζε (όχι τυχαία) όλα τα εγγόνια πουλιά της...κάτι που κάνει πια κι η μαμά μου στα εγγόνια της. Ψιθυρίζοντας λοιπόν τα λόγια της εύχομαι..."Χρόνια Πολλά πούλι μ"...                                                                                                                     

Φορητός πάγκος εργασίας για τα παιδιά.

Τα παιδιά μας κάνουν μικρές κατασκευές και τους αρέσει επίσης να φτιάχνουν μοντέλα. Επειδή τα πράγματα τους είναι σκορπισμένα παντού και η μαμά τους μαλώνει όλη την ώρα κι επειδή χάνουν συνέχεια μικρά πολύτιμα κομμάτια κι επειδή όπου δουλεύουν δημιουργούν το χάος, θέλησα να βρω μια λύση βολική για όλους μας. 

Θυμήθηκα λοιπόν, τους μικρούς πάγκους εργασίας που πουλούσαν στα μοντελάδικα στην Αγγλία και αποφάσισα να ψάξω μήπως και βρω κάτι το ενδιαφέρον. Βρήκα διάφορους σε ιστοσελίδες μοντελισμού, σαν αυτόν.

Βολικός μεν, αλλά πλαστικός και ακριβός...κι έπρεπε να αγοράσουμε δύο!

Αφού το σκέφτηκα κάποιες μέρες πήρα από την ιστοσελίδα τις ακριβείς διαστάσεις, μελέτησα από τις φωτογραφίες τις θήκες και την χρησιμότητα τους και αποφάσισα να δοκιμάσω να φτιάξω έναν με περισσευούμενα κομμάτια ξύλου που είχα στην αποθήκη. 

Έφτιαξαν τον πρώτο και είχε τεράστια επιτυχία. Ο μεγάλος γιος ενθουσιάστηκε όχι μόνο γιατί συμμάζεψε τα μικρο εργαλεία του μοντελισμού, αλλά και γιατί είναι πολύ βολικός και μπορεί να τον μεταφέρει ακόμη και για να δουλεύει στο δωμάτιο του, κάτι που πριν ήταν αδύνατο κι απαγορευμένο.

Έτσι έφτιαξα ακόμη έναν και για τον μικρό γιο και τώρα έχει ο καθένας τον δικό του φορητό πάγκο εργασίας, με κόστος κυριολεκτικά μηδενικό! 

Σε εμφάνιση μπορεί να μην σκίζουν γιατί φτιάχτηκαν από ρετάλια που δεν τα έβαψα. Αν όμως βαφούν θα γίνουν ομοιόμορφοι, κάτι που εμένα δεν με πολυενδιέφερε, ούτε και τα παιδιά που βιάζονταν να τους χρησιμοποιήσουν.

Δεν ενοχλούν ο ένας τον άλλο, δεν χάνουν τα πράγματα τους κι είναι εύκολο να τα κρατούν συμμαζεμένα.

Όμως το πιο σημαντικό είναι το ότι μπορούν  να μεταφέρουν τον πάγκο όπου τους βολεύει, αφού είναι ελαφρύς και μικρός.

Η κατασκευή του είναι εύκολη για κάποιον που ξέρει τα βασικά για το ξύλο κι έχει κάποια εργαλεία. Για όποιον θέλει να το προσπαθήσει, θα χρειαστούν :

• Μια τάβλα 45x32x2,5 βάση
• 2 σανίδια 33,5x7x1.8 πλάγια
• 1 σανίδι 45x7x1.8 πλάτη πίσω μέρος
• 1σανίδι 45x10x2.5 το κομμάτι που θα μπει πάνω στη βάση για να γίνουν εκεί οι υποδοχές των εργαλείων κι οι θήκες.
• 2 πηχάκια ένα 21,5x0,5x0,4 και ένα 29,5x0.5x0,4 όπου θα μπουν πάνω στη βάση για να οριοθετήσουν την επιφάνεια κοπής, μεγέθους Α4.
• Ξυλόκολλα
• Ξυλόβιδες για να βιδωθούν τα πλαινά σανίδια πάνω στην τάβλα.
• Ψιλά καρφάκια για να στερεωθούν τα πηχάκια πάνω στην τάβλα.
• Μια σέγα για να κοπούν τα ξύλα στις διαστάσεις που πρέπει.
• Ένα δράπανο,που είναι το εργαλείο, όπου μπαίνουν πάνω οι φρέζες (οι φρέζες, ανοίγουν κυκλικές τρύπες μεγάλης διαμέτρου, 4 με 5 πόντους) και τα τρυπάνια (ανοίγουν τις μικρές τρύπες που μπαίνουν τα πινέλα) για να ανοιχτούν οι υποδοχές και να φτιαχτούν οι θήκες που θέλουμε.

Τις σχισμές για να μπαίνουν τα φυλλάδια με τις οδηγίες τις κόβουμε με τη σέγα.

Στο τέλος αφού τριφτεί με τριβείο ή γυαλόχαρτο για να είναι λεία η επιφάνεια και ασφαλής από ακίδες, μπορεί να βαφεί με ένα βερνίκι νερού οποιασδήποτε απόχρωσης.

Βέβαια μπορεί κάποιος να φτιάξει το βασικό σκελετό χωρίς τις λεπτομέρειες και με λιγότερες  θήκες και σε άλλα μεγέθη έτσι ώστε ο φορητός πάγκος να χρησιμοποιηθεί για ότι άλλο θέλουμε. Πλαστελίνες, νερομπογιές ή ότι υλικό δουλεύουμε εμείς ή τα παιδιά μας.

Το να κατασκευάζουμε και να δημιουργούμε με τα χέρια μας είναι κάτι σπουδαίο και σημαντικό. Ιδίως για τα παιδιά.

Επειδή στις μέρες μας δεν είναι εύκολο να κάνουμε αγορές από το εξωτερικό, θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να δημιουργήσουμε με φθηνά υλικά που είναι εύκολο να βρεθούν.

Αν κανείς πιστεύει πως μπορεί να κατασκευάσει αυτό τον πάγκο για τον εαυτο του ή για τα παιδιά, ας το δοκιμάσει. Είναι μια πολύ απλή κατασκευή και μια εξαιρετικά φθηνή λύση που όμως λύνει τα χέρια και είναι πολύ βοηθητική!

Δεν σταματάμε να δημιουργούμε, ούτε να κατεβάζουμε ιδέες και για να πω την αλήθεια αυτός ο φορητός πάγκος είναι κατά την γνώμη μου ένα τέλειο δώρο για κάποιον που ασχολείτε με κατασκευές, μοντελισμό, ή χειροτεχνίες.

Καλή επιτυχία σε όσους το δοκιμάσουν.

                                                                                                           Πανταζής

Η αρχηγός μου!

Κοιτάζω τα παιδιά μου και σκέφτομαι πως ότι κι αν γίνει στη ζωή αυτή θα έχουν την υποστήριξη μου.

Πως είμαι αμείλικτη όταν αφορά εκείνους. Πριν έρθουν τα αγόρια ήμουν τόσο διαφορετική, τόσο ανασφαλής σε όλα όσα με αφορούσαν και να, ο ερχομός τους πυροδότησε κάτι βαθύ. Ένα ένστικτο που δεν γνώριζα την ύπαρξη του...

Η συνειδητοποίηση αυτή σε αυτή της την έκταση, ήρθε λίγες ημέρες πριν, σε μια πολύ ιδιαίτερη ομαδική διαδικασία μοιράσματος και τότε αντιλήφθηκα κάτι που δεν είχα ποτέ μου σκεφτεί...

Η μαμά μου είναι μια γυναίκα πολύπλοκη κι απλή ταυτόχρονα. Κατάφερε απίθανα πολλά στην ζωή της τα οποία βέβαια δεν αναγνωρίζει κι έχει ανασφάλειες πολλές για τα λάθη που θεωρεί πως έκανε για όλες τις αποφάσεις που κακώς νομίζει πως πήρε...Είναι τόσο αυστηρή με τον εαυτό της για όλα!

Ένα πλάσμα άγριο κι ελεύθερο, που ζούσε σε ένα χωριό ως το τελευταίο παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας. Έμαθε από μικρούλα να δουλεύει στα χωράφια και να τρέχει ξυπόλυτη στις ρεματιές...μα δεν της έφτανε. Το χωριό δεν τη χωρούσε...

Γενναία και τολμηρή στα 18 της αποφασίζει να μετοικήσει. Φεύγει για την Γερμανία, με ένα καράβι. Στον Πειραιά την ξεπροβόδισε ο πατέρας της, σκληρός αποφασιστικός και σε όλα αποτελεσματικός σαν εκείνη. 

Το αντίο τους φειδωλό κι έμεινε μόνη να  περιμένει μαζί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες να πάρει την πολυπόθητη σφραγίδα για να μπορέσει να φύγει. Έπρεπε να περάσουν εξέταση από γιατρό να επιβεβαιώσει πως είναι γερές και δυνατές για να γίνουν καλές εργάτριες. Να στηρίξουν την Γερμανική βιομηχανία.

Μέσα σε ένα τεράστιο χώρο, κάπου στο λιμάνι εκατοντάδες γυναίκες όλες μαζί με τα εσώρουχά τους κι αργότερα γυμνές περνούν την ομαδική εξέταση. Ανοίγουν το στόμα, απλώνουν τα χέρια, βήχουν στο στηθοσκόπιο, σκύβουν...Στη σειρά όλες...

Αυτές που έχουν περίοδο κόβονται και φεύγουν με δάκρυα και λυγμούς. Κάποιες τσιμπούν τα μάγουλα τους για να φαίνονται κόκκινα ως δείγμα υγείας...κι εκείνη εκεί ολομόναχη ένα κοριτσάκι που πέρα από το χωριό του δεν είχε φύγει ποτέ...Τα κατάφερε κι έφτασε στην γη της επαγγελίας...

Πέρασε πολλά, ερωτεύτηκε τρελά, αγάπησε, έκανε παιδιά, δούλεψε σκληρά, απίθανα σκληρά σε απίθανες συνθήκες...Η πρώτη της δουλειά σε χυτήριο, όπου δούλευε εκεί ακόμη κι έγκυος και σταμάτησε δυο μόλις βδομάδες πριν γεννήσει...

Γέννησε ολομόναχη χωρίς την μάνα της κοντά, σε μια χώρα ξένη και δίπλα στο κρεββάτι της είχε τον "Τελευταίο Πειρασμό" του Καζαντζάκη! Αυτό διάβαζε σαν πήγε να με γεννήσει εκείνο το άβγαλτο κοριτσάκι από το χωριό, που στα 19 του θα γινόταν μητέρα...Την ώρα της γέννας είχε πανικοβληθεί και της έδιναν οδηγίες που δεν καταλάβαινε. Δεν ήξερε ακόμη καλά γερμανικά και η μαία θυμωμένη την χτύπησε.Την χαστούκισε γιατί δεν συνεργαζόταν, κι εκείνο το μικρό κορίτσι έκλαιγε ολομόναχο χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι έκανε λάθος...

Η ιστορία της απίθανη. Γεμάτη πόνο και αποχαιρετισμούς και δάκρυα πολλά μα και πολλά γέλια. Της έλειπε το χωριό. Οι συγγενείς, η μάνα ο πατέρας και τα αδέρφια της, μα δεν ήθελε να γυρίσει εκεί. Ποτέ ξανά εκεί...εκεί που αγαπούσε τόσο κι ένιωθε τόσο εγκλωβισμένη!

Είχα μέχρι πρόσφατα μια εικόνα για εκείνη από την τότε εποχή πως ήταν συγκρατημένη και εσωστρεφής και μόλις λίγους μήνες πριν ρώτησα τον μπαμπά μου αν όταν πρωτογνωρίστηκαν η μαμά ήταν ντροπαλή. Μου απάντησε ..."μπα, πάντα γλωσσού ήταν." Γέλασα πολύ με την έκφραση του...και με την λάθος εικόνα μου. Ήταν λοιπόν, από πάντα γενναία και δεν χάριζε κάστανα!

Η μαμά μου ήταν ένα κορίτσι δυνατό και γενναίο, μα δεν είχε καθόλου αυτοπεποίθηση. Δεν είχε ποτέ επίγνωση της δύναμης, της ομορφιάς και της εξυπνάδας της. Μια φορά μου είπε "Στο σχολείο κάθε Χριστούγεννα μου έδιναν να παίζω το ρόλο της Παναγίας, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί"... "Ίσως γιατί έχεις τόσο θλιμμένα μάτια" της απάντησα. Με κοίταξε ξαφνιασμένη..."Αλήθεια; έχω θλιμμένα μάτια;" αναρωτήθηκε.

Η μαμά μου έχει τα πιο θλιμμένα μάτια στον κόσμο...και τα πιο εκφραστικά επίσης, μα δεν το ξέρει!Δεν ξέρει πολλά για εκείνη και αυτό της προσθέτει γοητεία μεγάλη...

Έχει επίσης μια απίθανη ικανότητα. 

Παρόλο που έχει τόσες ανασφάλειες όταν αφορούσε τα παιδιά της, εμένα και την αδερφή μου γινόταν θηρίο. Ο πιο δυνατός άνθρωπος στη γη. Οργιζόταν, διεκδικούσε, πάλευε, φώναζε. Δεν την ένοιαζε η κοινωνική τάξη, η μόρφωση, η σωματική δύναμη του αντιπάλου, τα αψηφούσε όλα κι έμπαινε στη μέση.Τα έβαζε με τον κόσμο όλο για τα παιδιά της...και όχι μόνο δηλαδή αφού όπου έβλεπε ή ένιωθε το άδικο χωνόταν απρόσκλητη και πάλευε! Δεν ένιωθε ποτέ λίγη ή ανεπαρκής. Σαν να έχανε την επίγνωση του αδύναμου κορμιού και του μικρού της αναστήματος. 

Δεν φοβόταν πουθενά και πιστέψτε με όταν συνέβαινε αυτό ήταν το πιο τρομακτικό πλάσμα στον κόσμο. Έκαναν πίσω όλοι...όλοι!

Πως μια γυναίκα τόσο μικρή και φαινομενικά αδύναμη μπορούσε να γίνει τόσο πελώρια; 

Πάντα με γοήτευε αυτό. Ο τρόπος που διεκδικούσε όχι μόνο το δικό της δίκιο, μα αυτό που ένιωθε ως δίκιο για οποιονδήποτε άνθρωπο αφορούσε. Ιδίως παιδιά και ηλικιωμένους...μα όταν αφορούσε εμάς γινόταν άλλοτε τσουνάμι έτοιμο να καταπιεί τον εχθρό κι άλλοτε κυματοθραύστης για να δεχθεί την ξένη ένταση.
Όταν ήμουν μικρή με έκανε να αισθάνομαι στόχος, ήθελα να σταματήσει να διεκδικεί ή να είναι θορυβώδης όταν αισθανόταν άδικο...τώρα νιώθω πόσο πολύτιμη ήταν αυτή της η διεκδίκηση και πόσα πολλά μου έμαθε...και βλέπω τον εαυτό μου στα μάτια των παιδιών μου σαν γίνει κάτι κι αντιδράσω έντονα δημόσια για κάτι, όπως τις προάλλες που σηκώθηκα όρθια και φώναζα δυνατά "μπράβο" στην θεατρική παράσταση του μπαμπά τους, μου ψιθύρισαν σιγανά "μαμά, μας ντροπιάζεις" μα από την άλλη ξέρω πως η μη αντίδραση ή η αδιαφορία μου για κάτι θετικό ή ακόμη χειρότερα αρνητικό, θα τους δείξει κάτι για εμένα πολύ πιο ντροπιαστικό!

Πάντα ήξερα πως για ένα λάθος μου θα με τιμωρούσε σκληρά μα πάντα, πάντα θα με προστάτευε και θα έμπαινε μπροστά για να με στηρίξει. Πάντα! Πάντα! Πάντα! Αυστηρή και δίκαιη!

Η μαμά μου ήταν κι εξακολουθεί να είναι η μαμά λέαινα. Αγέρωχη. Ασυγκράτητη για τα παιδιά της...και τώρα πια και για τα εγγόνια της!

...μέχρι πριν λίγο καιρό δεν το είχα αντιληφθεί έτσι ακριβώς, μα τώρα συνειδητοποίησα πως για τα παιδιά μου είμαι ακριβώς έτσι...Κουβαλάω πολλά καλά και πολλά "στραβά" της καθώς όλοι μας λένε πως μοιάζουμε σε όλα. Έχουμε συγκρουστεί, την έχω πονέσει, της έχω χρεώσει διάφορα στο παρελθόν κι άργησα να καταλάβω το πόσο πολύ τελικά της μοιάζω και το πόσο θαυμασμό νιώθω για εκείνη. Δεν ήταν εύκολος ο ρόλος της και πάλεψε σκληρά για τη σχέση μας και την ευγνωμονώ κάθε στιγμή για αυτή της την πάλη.

Μα αυτό που με κάνει πραγματικά περήφανη είναι αυτό που μου κληροδότησε για τα παιδιά μου. 

Ο ρόλος μου είναι απόλυτος και ξεκάθαρος γιατί εκπαιδεύτηκα έτσι από εκείνη.Την αγέρωχη, θαρραλέα μαμά μου!

Όταν γεννήθηκε ο δεύτερος γιος μου και έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο, θυμάμαι με κοίταξε ταλαιπωρημένη και μπερδεμένη καθώς ήμουν και μου είπε..."είσαι τόσο καλή μαμά". Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν ότι πιο σημαντικό έχω ακούσει κι ήταν τόσο σημαντικό γιατί μου το είχε πει εκείνη!

...κι όλα αυτά τα σημερινά, είναι γιατί ζούμε μακριά καθώς η Γερμανία είναι ακόμη σπίτι της...Δεν βλέπει συχνά τα παιδιά της και λαχταρά συνέχεια τα λατρεμένα εγγόνια της...Ιδίως ημέρες σαν την σημερινή που σίγουρα θα μας μάζευε όλους γύρω από ένα γεμάτο τραπέζι για να γιορτάσουμε μαζί τα γενέθλια της.

Γιατί σήμερα είναι η ημέρα που γεννήθηκε αυτό το υπέροχο πλάσμα που έχω την τιμή να είμαι κόρη της και την τύχη να είναι μαμά μου...

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία που έχω πάνω από 16 χρόνια τώρα στο γραφείο μου. Είμαστε μαζί την ημέρα που εγώ έγινα 25...κι εκείνη είναι ακριβώς όσο είμαι εγώ τώρα! Στην ηλικία μου η μαμά μου είχε για κόρη μια γυναίκα...Μου φαίνεται απλά απίστευτο!

Κάθε φορά που δεν ξέρω τι να κάνω με τον ρόλο μου, κάθε φορά που μπερδεύομαι, κουράζομαι ή φοβάμαι σκέφτομαι εκείνη. Εκείνο.Το μικρό κοριτσάκι με τα κατάμαυρα μεγάλα μάτια που έμοιαζαν τόσο θλιμμένα μα έκρυβαν μέσα τους  δύναμη πελώρια. Αφού τα κατάφερε εκείνη μπορώ κι εγώ!

Καλημέρα αγαπημένοι...Κυριακή σήμερα 22 Νοέμβρη και έχει γενέθλια η μαμά μου! Μια σπουδαία ημέρα για εμάς!
Όσοι έχετε κοντά τις μαμάδες σας ρίξτε της ένα ζουμερό φιλί...οι υπόλοιποι σαν εμένα που οι μαμάδες σας είναι μακριά χαρίστε τους ένα γεμάτο συναισθήματα τηλεφώνημα...Κι όσο για τους υπόλοιπους που δεν είστε τόσο τυχεροί...ένα κερί και λίγες λέξεις σκόρπιες στον αέρα να ακουστούν στα αυτιά των αγγέλων...

Είναι μια μέρα ξεχωριστή σήμερα και  στέλνω εκεί έξω την αγάπη μου.

Χρόνια Πολλά γιαγιά Μαρία. Χρόνια Πολλά μαμά μου...Μακάρι να υπάρξω για τα παιδιά μου, η μαμά που υπήρξες εσύ για εμένα. Η μαμά αρχηγός μου...
Αφιερωμένο το τραγούδι που τόσο αγαπάς...Μπαμπά, να χαίρεσαι το κορίτσι σου...
                                                                                                                               Κατερίνα

                                                                                                                    

Η μητρότητα της ενοχής...

Όταν γίνεσαι μαμά δεν ξέρεις το σωστό. Δεν ξέρεις πως να μεγαλώσεις ένα παιδί, ούτε και πως να είσαι εσύ ο γονιός του. Κανείς δεν ήξερε...

Κανείς από όλους αυτούς που θα αποκτήσουν ξαφνικά τα γαλόνια της εμπειρίας μπροστά στην δική σου απειρία, δεν ήξερε πως να είναι γονιός...

Μα μόλις γεννηθεί το παιδί σου όλοι, όλοι θα προσπαθήσουν να σου δείξουν, να σου πουν, να σου μάθουν, με βάση την δική τους εμπειρία. Όλοι θα σε κρίνουν, θα σε κριτικάρουν, θα σπεύσουν να σε βοηθήσουν, μπορεί και άθελα τους να σε ταπεινώσουν, να σε κάνουν να νιώσεις λίγη, ανάξια, κουτή...

Μα η αλήθεια είναι πως μόλις γίνεσαι γονιός κάτι μαγικό συμβαίνει. Ένα αρχέγονο ένστικτο ξυπνά και αρχίζει να σε οδηγεί...Αν  ζητήσεις  από τους φόβους σου να ησυχάσουν για λίγο, θα το ακούσεις...

Ακόμη και τώρα που τα παιδιά μου είναι μεγάλα ακόμη και τώρα, θα βρεθεί κάποιος που ξέρει καλύτερα...μπορεί και να ξέρει, μα δεν ξέρει το δικό μου παιδί, την δική μου οικογένεια, την δική μου ιστορία, το δικό μου ρόλο. Δεν ξέρει εμένα.

Συχνά ακούω και διαβάζω πράγματα που κάποτε με άγχωναν πολύ. Τώρα απλά με θυμώνουν γιατί δεν με αφορούν πια,  μα ξέρω πόσο ευάλωτη μπορεί να είναι μια νέα μαμά και πόσο ενοχικά μπορεί να νιώσει διαβάζοντας ή ακούγοντας τα.

Ιδιαίτερα άρθρα από επιστήμονες και κάθε λογής γνώστες, που αφορούν το μητρικό θηλασμό, την χρήση πιπίλας, την αγκαλιά, τον ελεγχόμενο ύπνο, το κόψιμο της πάνας.

Μιλούν για συνέπειες μακροχρόνιες, μιλούν για τραύματα και πληγές ανεπανόρθωτες. Μιλούν βαριά.

Πιστεύω πως τα λόγια μας θα πρέπει να είναι λιγότερο βαριά, περισσότερο προσεκτικά και με μεγαλύτερη απλότητα...

Η τελειότητα ανήκει στους άτολμους. Έτσι έλεγε ένας δάσκαλος μου και μπορεί να ακούγεται παράδοξο, μα για σκεφτείτε πόσες φορές η δικαιολογία της ανάγκης μας για τελειομανία, μας απέτρεψε στο να ρισκάρουμε κάτι επειδή δεν θα το κάναμε τέλειο...Και ποια είναι τελικά η τέλεια μητέρα;

Αυτή που φέρνει ένα παιδί στον κόσμο συνειδητοποιημένη. Αυτή που θα θηλάσει...Όχι πολύ, ούτε λίγο μα αρκετά...

Αυτή που δεν θα κουράζεται να κρατά το παιδί της αγκαλιά, αυτή που θα το κάνει όμως ανεξάρτητο. Αυτή που θα αντέχει το ξενύχτι, αυτή που δεν θα το πάρει στο κρεββάτι της, μα και αυτή που θα κοιμηθεί μαζί του γιατί το παιδί έχει ανάγκη την μητρική αγκαλιά...

Αυτή που θα του δίνει ερεθίσματα, θα παίζει μαζί του, θα το ακούει, θα του μαθαίνει θα είναι το παιδί όλη της η ζωή, μα θα πρέπει να έχει και δική της ζωή, να μην εγκαταλείψει τον εαυτό της, να έχει ζωή πέρα από το παιδί της...Μια τρέλα δηλαδή.

Αυτή η τέλεια μητέρα δεν υπάρχει!

Οι νέες μαμάδες μιλούν με ενοχή, γιατί δεν έκαναν εκείνο ή το άλλο ή λειτούργησαν, έτσι κι ήταν λάθος...

Ε! Λοιπόν ότι ήταν λάθος ήταν. Αν μπορείς να το διορθώσεις καλώς, αλλιώς ξεπέρασε το. Μόλις το ξεπεράσεις εσύ θα το ξεπεράσει και το παιδί σου...

mother and son

Σκέφτομαι συχνά πως το πρώτο μου παιδί ήταν  αυτό που δέχτηκε ένα τσουνάμι αγάπης κι άγνοιας...Όλοι όσοι μου μιλούσαν για το σωστό με μπέρδευαν, αυτό θυμάμαι. 

Δυο χρονών και δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ξυπνούσε κάθε μία με μιάμιση ώρα. Εγώ εργαζόμενη, άυπνη για δυο χρόνια. Δεν μπορούσε κανείς να με βοηθήσει, μα ένιωθα την κριτική και την αποδοκιμασία τους.

Θυμάμαι την ταλαιπωρία στο να σταματήσω το θηλασμό όταν έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά, θυμάμαι την αγωνία, τις ενοχές και όλα τα λάθος λόγια που άκουγα.

Θυμάμαι την πάνα και το πως έπρεπε να καθαρίσει το παιδί και το αν θα καθάριζε γρήγορα ή αργά, θα σήμαινε πως εγώ ενδιαφερόμουν ή όχι...

Θυμάμαι πως αν αρρώσταινε ένιωθα πως δεν το πρόσεχα και αυτό ενισχύονταν από τα γεμάτα κριτική λόγια ανθρώπων γύρω μου...ανθρώπων που νοιάζονταν πραγματικά για το παιδί μου, μα το έδειχναν με λάθος τρόπο πιέζοντας εμένα...

Θυμάμαι πως κάθε φορά που φερόταν με ζωηράδα, γκρίνια, ένταση, άκουγα πως δεν τραβούσα αρκετά τα λουριά και τον είχα πολύ λάσκα και μέσα μου πονούσα γιατί ένιωθα τόσο εκτεθειμένη σε μάτια ξένα...

Θυμάμαι να νιώθω όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω μου και όλοι να ξέρουν το σωστό, όλοι εκτός από εμένα...

Ένας άνθρωπος που ήξερε να με ηρεμεί πραγματικά και την ευγνωμονώ αφάνταστα ήταν μια μαμά βετεράνος όπως τη λέω. Της τηλεφωνούσα ασταμάτητα και για το οτιδήποτε. Σε κάθε μου ερώτηση μου απαντούσε..."Εκείνος θα σου δείξει πότε είναι έτοιμος. Άσε τον να σου δείξει. Χαλάρωσε και δώστου χώρο"...και χαλάρωνα κι όλα γινόταν μαγικά!

Μαγικά μια με δυο βδομάδες μετά...μα δεν ήταν μαγεία ήταν απλά η απενοχοποίηση κι η χαλάρωση μου. Ήταν το ότι έπαιρνα αποφάσεις  βασιζόμενη στην επικοινωνία μου μαζί του κι όχι στο χρόνο, στα κοινωνικά πρέπει ή στην εικόνα μου ως μητέρα.

Το να είσαι γονιός κι ιδιαίτερα μαμά, κρύβει πολλές συναισθηματικές παγίδες. Όσοι κι αν συμβουλεύουν δεν ξέρουν πως στ' αλήθεια περνά μια μαμά, ιδίως μια κουρασμένη, άγρυπνη, νευρική και γεμάτη αγωνία μαμά ενός βρέφους κι αργότερα ενός νηπίου και πάει λέγοντας.

Τίποτε από όσα κάνεις σαν νέα μαμά, δεν είναι φριχτό και απαράδεκτο. Δεν είναι κακό το να μην είσαι ευτυχισμένη θηλάζοντας, δεν κυκλοφορούν όλες οι θηλάζουσες μαμάδες με φωτοστέφανο. Δεν είναι κακό να θέλεις να κοιμηθείς μόνη χωρίς το βρεφάκι ή το νηπιάκι σου δίπλα και δεν το εγκαταλείπεις βάζοντας το στο κρεβατάκι του. Ούτε είναι κακό το να αποφασίσεις να οριοθετήσεις τα νυχτερινά γεύματα ενός βρέφους ή πολύ περισσότερο ενός νηπίου, με στόχο να κάνει λιγότερο διακεκομμένο ύπνο. 

Δεν είναι κακό το να σεβαστείς τους χρόνους του παιδιού σου και να το αφήσεις να βγάλει την πάνα λίγο αργότερα, ούτε είσαι κατάπτυστη αν δώσεις στο παιδί σου πιπίλα. Επίσης δεν είσαι εγκληματική μητέρα αν αργήσεις να του δώσεις στερεά τροφή...κι αν το παιδί σου είναι το μοναδικό που στο πάρτι θα φάει πατατάκια και όλες οι υπερμαμάδες σε κοιτούν με φρίκη, χαλάρωσε...για  κάθε λόγο υπάρχει κι ο αντίλογος.

Υπάρχουν  δυστυχώς πολλά που κάνουν μια μητέρα, κακή...μα πίστεψε με όχι αυτά! Όχι έτσι!

Τα έχω νιώσει όλα αυτά τα άγχη και τις ενοχές, σε κάθε ένταση και όλα μπήκαν στην σωστή διάσταση σαν έγινα για δεύτερη φορά μαμά και έφυγε από μέσα μου το άγχος. Τότε  άρχισα να γελάω πραγματικά με τις πρότερες αγωνίες μου και να διαπιστώνω πως το δεύτερο παιδί μου ήταν περισσότερο εκτεθειμένο και γρηγορότερα εκπαιδευμένο και τελικά...δεν έγινε και τίποτα αν αργήσει σε κάτι ή αν βιαστεί σε κάτι άλλο! 

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή που η πληροφόρηση είναι άμεση και γρήγορη κι αυτό όσο είναι καλό άλλο τόσο είναι και εξαιρετικά κακό. Χιλιάδες άρθρα μας κατακλύζουν κι ο καθένας ξέρει το σωστό και το υποστηρίζει ανάλογα με την ειδίκευση και την εμπειρία του και ξαφνικά ένας ρόλος υπέροχος μετατρέπεται σε αγωνιστικό πεδίο όπου οι μαμάδες ανταγωνίζονται η μια την άλλη και δίνουν λόγο στον καθένα συγγενή, φίλο κι άγνωστο και από το να προσπαθούν να γίνουν οι τέλειες μητέρες για τους άλλους ξεχνούν να γίνουν οι μαμάδες των ονείρων τους για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.

...εγώ ξέρω αυτά που έζησα και για αυτά μιλώ και θα σου πω κάτι που εμένα με βοήθησε πολύ και με βοηθά. 

Εσύ και το παιδί σου είστε συνδεδεμένοι. Μάθε να ακούς το σώμα σου. Μάθε να ακούς τον εαυτό σου και μαγικά...απλά κι απίστευτα μαγικά θα αρχίσεις να ξεδιαλύνεις μέσα σου κάθε του ανάγκη. Κάθε ανάγκη που ήδη νιώθεις, μα δεν την εμπιστεύεσαι γιατί σε έχουν πείσει πως είσαι νέα κι άπειρη. 

Ρώτα, ενημερώσου, διάβασε πολύ, πολύ, πολύ, επιλέγοντας ωραια και σημαντικά βιβλία, μα μάθε να φιλτράρεις.

Το σωστό, δεν υπάρχει σαν λέξη, όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους κι ίσως καμιά φορά να είναι χρήσιμο να περπατάμε και με οδηγό το λάθος. "Δεν ξέρω αν είναι σωστό να κόψω το θηλασμό, μα από την άλλη ξέρω πως είναι λάθος εγώ να φύγω στη δουλειά και το παιδί να μην έχει αποκτήσει την ικανότητα να τρέφεται ανεξάρτητα." 

Μην διστάζεις. Θα κάνεις χαζά πολλά κι ανοησίες. Θα πέσεις σε παγίδες και θα μπερδευτείς, μα άκου. Ότι κι αν κανείς δεν θα καταστρέψεις το παιδί σου, δεν θα το διαλύσεις, δεν θα του προκαλέσεις ανείπωτες συναισθηματικές ζημιές με τα λάθη και την άγνοια σου ή με το ότι δεν κάνεις αυτό που κάποιος άλλος σου λέει πως είναι το σωστό! Κανείς δεν ξέρει το σωστό, γιατί δεν υπάρχει. 

Κανείς δεν μπορεί να σε κατευθύνει με απόλυτη τελειότητα. Κανείς παρά μόνο η ίδια η φύση...κι αυτή σας οδηγεί και τους δυο με ένα αρχέγονο δεσμό που ξέρει πάντα το δρόμο...Εμπιστεύσου. Κοίταξε στον καθρέφτη κι εμπιστεύσου όχι απλά τον εαυτό σου. Εμπιστεύσου αυτή την μαμά...τη μαμά του παιδιού σου!

Νιώθω πως με τα παιδιά μου περπατάμε σε ένα μονοπάτι που δεν είναι χαραγμένο μα το ορίζουμε μαζί και είναι διαφορετικό με το κάθε παιδί. Με ακολουθούν, τους ακολουθώ κι είναι απίθανο αυτό γιατί μια βλέπω την πλάτη τους, μια ακούω τα βήματα τους. Είναι το ταξίδι μας. 

Κι όλοι όσοι ξέρουν από τέτοια ταξίδια, μπορούν να μοιραστούν την εμπειρία τους...και να μου πουν τη γνώμη τους, μα η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να σου μάθει να πετάς, παρά μόνο το ίδιο το πέταγμα...

Αγαπημένες, ταλαιπωρημένες μαμάδες της ενοχής...ας εμπιστευτούμε τα φτερά μας κι ας πετάξουμε...Εύχομαι μια λαμπερή καλημέρα, γεμάτη φως!

                                                                                                                  Κατερίνα

Ενα σποτάκι για ίσιωμα!

Το πρωινό φρικασέ το λατρεύουμε...Η εκπομπή είναι πρωινή από τις 7.00 ως τις 10.00 κάθε μέρα και μας αρέσει η μουσική του. Mας αρέσουν ο Θανάσης κι ο Νεκτάριος που κάνουν την εκπομπή. Μας αρέσουν τα αστεία τους, ο σαρκασμός τους, μα περισσότερο από όλα τα απολαυστικά άκρως σεξιστικά σε βαθμό παρεξηγήσεως σποτάκια τους!
Για όσους δεν το γνωρίζεται (πράγμα σπάνιο) οι πρωινοί φρικασέδες γράφουν και συμμετέχουν σε όλα τα σποτάκια του Ράδιο Αρβύλα και εκπέμπουν βέβαια στον Imagine 89,7...

Λοιπόν κάποια στιγμή ακούγαμε στο ράδιο την εκπομπή στο αυτοκίνητο κι ήταν μαζί τα παιδιά...Ακούστηκε το παρακάτω σποτάκι...

   

Γελάσαμε με την ψυχή μας! Βασικά εγώ κόντεψα να πνιγώ από τα γέλια, τόσο αστείο μου φάνηκε...
Γέλασαν και τα παιδιά και συνέχισα να έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη για κάποια ώρα ενώ αναλύαμε με τον Πα, όλο αυτό που ακούσαμε μέσα σε συνεχόμενες διακοπές από βροντερά γέλια...

Μόλις ηρεμήσαμε ακούστηκε μια φωνή από το πίσω κάθισμα..."Ξέρεις μαμά... κι εσύ έτσι κάνεις!"
Σοκ..."Τι κάνω δηλαδή;"
"Να... όταν μαλώνεις, έτσι ακούγεσαι στο τέλος..."

Μου κόπηκε η μιλιά και το γελάκι σε χρόνο μηδενικό!
Εγώ ακούγομαι έτσι;

Ο άντρας δίπλα μου χαμογελούσε στα μουλωχτά κι ο γιος από πίσω προσπαθούσε να εξηγήσει τα ανεξήγητα ενώ εγώ έπαθα  το σοκ της γνωστής αρκούδας...
Γύρισα και κοίταξα τον άντρα..."Εσύ τι γελάς;"
Κόπηκε κι αυτουνού το γελάκι με τη μία....

Τώρα αν υποψιαστώ πως όλη την ημέρα αναλύω κι εξηγώ και ξαναεξηγώ και προσπαθώ να τους δώσω μια εικόνα ηρεμίας και σταθερότητας και τελικά ακούγομαι έτσι...θα πεθάνω!
Μα τέτοιο ίσιωμα!!!
Τελικά φίλε μου...έχω πολλά ακόμη να μάθω από τα παιδιά μου!
Σήμερα υπογράφω ως απογοητευμένη μάνα...και τελικά ρε παιδιά τι ζήτησα η γυναίκα...Όχι δεν λέω, έχω τα νεύρα μου πρωινιάτικα. Άσε με!
Ούτε καλημέρα λέω! Ξανά Άσε με!
                                                                                                          Κατερίνα