Μπαούλο για αναπαλαίωση.

Το περσινό καλοκαίρι ήταν το καλοκαίρι της αναπαλαίωσης. Ήταν η πρώτη χρονιά των Κύκλων και ξαναβάψαμε κάποια παλιά έπιπλα που ήταν στο χώρο και θελήσαμε να τα κρατήσουμε αλλά και κάποια άλλα που είχαμε στην αποθήκη ξεχασμένα κι άλλα που βρήκαμε στο δρόμο πεταμένα....Αυτά τα τελευταία έχουν γίνει όνειρο και σύντομα θα φροντίσουμε να κάνουμε μια ανάρτηση, για να μοιραστούμε μαζί σας την χαρά του αποτελέσματος!

Από τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα ήταν αυτό το παλιό μπαούλο. Κι όταν λέμε παλιό εννοούμε παμπάλαιο, σίγουρα πάνω από 80 ετών και εξαιρετικά ταλαιπωρημένο...

 

Προφανώς για να το ανανεώσει κάποιος πριν πολλά χρόνια το έβαψε με καφέ λαδομπογιά...Καταστροφή! Η εμφάνιση του ήταν φριχτή και αρχικά δεν το ήθελα καθόλου, μα η αλήθεια είναι πως το χρειαζόμουν κι ήθελα να το κρατήσω.
Έτσι αποφάσισα πως αφού έπρεπε να μείνει καθώς είναι και πολύ χρήσιμο, θα πρέπει να μεταμορφωθεί. Κι άρχισε η σκληρή δουλειά γιατί το συγκεκριμένο, με όλη αυτή τη φριχτή λαδομπογιά πάνω του είχε πολλή πολλή δουλειά.

Η διαδικασία είναι πάντα η ίδια:
Βήμα πρώτο, ξύνουμε με το τριβείο.

 

Ώρες...μέρες, ξύνουμε και ξύνουμε και ξύνουμε μέχρι να μουδιάσουν τα χέρια και το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι να καθαρίσει όσο το δυνατόν περισσότερο το ξύλο. Σίγουρα θα αφήσει υπολείμματα καθώς το χρώμα έχει εμποτιστεί πια στο ξύλο, μα αυτό δεν ενοχλεί. Έτσι το μπαούλο αρχίζει να καθαρίζει και να μοιάζει κάπως έτσι.

Βήμα δεύτερο, αν το ξύλο είναι καθαρό, τότε συνεχίζουμε στο τρίτο βήμα, αν όχι τότε εμποτίζουμε το ξύλο με ειδικό μυκητοκτόνο.

Βήμα τρίτο περνάμε στην διαδικασία του βαψίματος.

Εγώ διάλεξα διχρωμία. Λευκό το μπαούλο, με κίτρινο το μοναδικό του συρτάρι.

Αν το αποτέλεσμα μας ενθουσιάσει μένουμε εδώ. Αν θέλουμε το ξύλο να δείχνει τα νερά του και να έχει μια πιο παλιά και αντικέ όψη, τότε ξύνουμε και πάλι το ξύλο, με το τριβείο ή το χέρι με μεγάλη προσοχή και διακριτικότητα για να βγουν οι ρόζοι και τα σημάδια του από κάτω.

Αυτό έκανα εγώ γιατί μου αρέσει να έχουν αυτή την "παλιακιά" όψη τα έπιπλα, ιδίως αυτά που είναι στα αλήθεια παλιά. Έτσι αν και το αποτέλεσμα του βαψίματος ήταν καθαρό και πανέμορφο, επέλεξα να τρίψω ξανά το μπαούλο και να αφήσω να φανούν οι γραμμές και οι ρόζοι του ξύλου και το χρώμα βέβαια θάμπωσε αρκετά κι έχασε την ένταση του.
Το αποτέλεσμα ήταν αυτό κι εμένα προσωπικά μου άρεσε πολύ και θεωρώ πως ταιριάζει πολύ καλύτερα στο χώρο.

Το μπαούλο αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια στο χώρο που δουλεύω. Βρήκαμε και τα σωστά χερούλια για να το αναδείξουμε και έγινε πραγματικά όμορφο.

Επίσης το στόλισα εξαιρετικά λιτά κι όσο πιο απλά γίνεται, κυρίως με κεριά. Να και μια ακόμη απλή ιδέα για να φτιάξουμε τα πιο γρήγορα φυσικά κηροπήγια.

Μου αρέσουν πολύ οι κορμοί και μιας και τώρα ο καιρός ανοίγει και προτιμάμε τα ανοιχτά χρώματα, αποφάσισα να βάψω  τους κομμένους κορμούς με σπρέι βερνικιού σε λευκό χρώμα. Πραγματικά όμορφα.

Δεν μπορώ να πω πως ξέρω από αναπαλαιώσεις. Όμως ξέρω πως υπάρχουν κάποια έπιπλα που είναι κρίμα να πεταχτούν. Αν δεν γίνεται να τα χαρίσετε σε κάποιον, προσπαθήστε να τα αναπαλαιώσετε. Φαίνεται πολύπλοκο και δύσκολο, μα δεν είναι. Είναι ίσως λίγο μπελαλίδικο και ίσως λίγο χρονοβόρο ναι, το καταλαβαίνω. Αλλά η διαδικασία είναι απλή πιστέψτε με. Άλλωστε το αποτέλεσμα πάντα αποζημιώνει.

 

 

Το πρώτο έπιπλο με το οποίο ασχολήθηκα ήταν μια παλιά ταλαιπωρημένη ξύλινη πολυθρόνα που ήθελα να βάλω στο παιδικό δωμάτιο που έφτιαχνα για το πρώτο μας παιδί που περιμέναμε. Είχα πολύ χρόνο κι ο Πα μου έδειξε πως να τρίβω, με το χέρι γιατί τότε δεν είχαμε τριβείο...Ήμουν οχτώ μηνών έγκυος και την έκαναν καινούρια, μέσα σε μια εβδομάδα, βάφοντας την με ωραία βιολογικά βερνίκια. Είμαι πολύ περήφανη γιατί σε αυτή την πολυθρόνα θήλασα και τα δυο παιδιά μου και βέβαια την έχω ακόμη, στο γραφείο μου, όμορφη και λουλουδάτη.

Αν ακόμη διστάζετε να ασχοληθείτε με τα παλιά σας έπιπλα και να τα ανανεώσετε, έχω να πως ένα. Αφού μπόρεσα να το κάνω εγώ μπορεί να το κάνει ο καθένας...αρκεί να έχει λίγη υπομονή κι επιμονή.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπημένοι. Το κέφι κι η δημιουργικότητα, για χαρούμενες κατασκευές έρχονται, μαζί με τον ήλιο!
                                                                                        Κατερίνα

Ο σούπερ Γκούφι!

Χθες τα παιδιά έμειναν σπίτι λόγω της γενικής απεργίας. Κατά τις 10.30 το πρωί, ακούω φωνές στην αυλή. Βγαίνω για δω στην εξώπορτα ένα τσούρμο πιτσιρίκια να φωνάζουν τον Άγγελο.
Ήρθαν να τον πάρουν για να πάνε για παιχνίδι στην παιδική χαρά. Βέβαια εκείνος είχε ήδη εξαφανιστεί κατά τις δέκα, φορώντας τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και αγκαλιά με την μπάλα έφυγε τρέχοντας, με μια φέτα ψωμί στο χέρι...Μου θύμισε τα χρόνια εκείνα τα παλιά...τότε που το τσούρμο των παιδιών φώναζε το δικό μου όνομα. Παλιά...τόσο παλιά...Καμιά φορά με ρωτούν τα παιδιά "Μαμά παλιά εσείς είχατε ρεύμα;" ή "Μαμά παλιά όταν ήσουν μικρή υπήρχαν αυτοκίνητα;" και ακόμη "Μαμά ο  μπαμπάς πολέμησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο;"...Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο χρονών νομίζουν πως είμαστε...τσ! τσ!

Τέλος πάντων ας επανέλθω στο θέμα! Το αποτέλεσμα ήταν στη συνέχεια να εξαφανιστεί κι ο μικρός στην παιδική χαρά μαζί με όλη την υπόλοιπη τσακαλοπαρέα και εγώ βλέποντας τους να παίζουν με τους φίλους θυμήθηκα πόσο σημαντική ένιωθα κοντά στους φίλους μου. Δεν ήμουν αυτό που λέμε δημοφιλές παιδί, μα ήμουν πολύ πολύ κοινωνική έχοντας πολλές και δυνατές φιλίες και χαίρομαι πολύ που το ίδιο ισχύει και για τα αγόρια...Βέβαια συχνά ρίχνουν, αλλάζουν ή φέρνουν σε δύσκολη θέση τον εαυτό τους για να γίνουν αρεστοί...όπως σχεδόν όλα τα παιδιά. Δύσκολο πράγμα η αποδοχή σε αυτή την ηλικία και ακόμη περισσότερο στην εφηβεία....Σκέψη στη σκέψη λοιπόν, θυμήθηκα όλες τις απίθανες ανοησίες που έχω κάνει ως παιδί για να νιώθω σημαντική κι αποδεκτή και να κερδίζω πόντους στις φιλίες  ή στις σχέσεις μου με τους συμμαθητές μου και ήρθε σαν σφήνα μια μνήμη και τι να πω...γέλασα πολύ σαν τη θυμήθηκα!

Λοιπόν...στην σχολική μου ζωή ενώ ήμουν ένα παιδί ήσυχο σαν αρνί και καλό σαν μάλαμα,  έχω αποβληθεί  τρεις φορές. Δυο στο γυμνάσιο "δια ασήμαντον αφορμήν"....και μια στο Λύκειο...δια "απόκρυψήν πληροφοριών"!
Τρίτη Λυκείου...κι είμαι απουσιολόγος. Για κανέναν από τους γνωστούς λόγους. Δηλαδή...δεν ξέρω πως είναι τώρα τα πράγματα μα τότε(τα παλιά χρόνια που γράφαμε με κάρβουνο σε παπύρους υπό το φως των κεριών), απουσιολόγος γινόταν ο μαθητής αιθέρας. Ο αφρόκρεμας ρε παιδί μου, ο καλύτερος της τάξης. Έχω υπάρξει η χειρότερη της τάξης μα ποτέ μου η καλύτερη...οπότε το ήξερα πως δεν υπήρχε ποτέ στην ζωή μου περίπτωση να γίνω απουσιολόγος. Αυτό ήταν ένας καλός λόγος να σνομπάρω θανάσιμα κάθε απουσιολόγο και να θεωρώ πως είναι σπιούνοι, βαρετοί σπασίκλες και καθάρματα. Ατρέμης Μάτσας δηλαδή με τα όλα του..."οι καθηγητές είναι φίλοι μας..."

 

Κι έκανα βέβαια σχέδια εκ του ασφαλούς, ξέροντας πως ποτέ δεν θα είμαι σε αυτή τη θέση. Έλεγα λοιπόν πως  αν ποτέ πιάσω απουσιολόγιο, δεν θα "δίνω" κανέναν συμμαθητή που εν ώρα μαθήματος λόγω έκτακτης ανάγκης δηλαδή ο άνθρωπος βρίσκεται, στο καφέ απέναντι, στο πάρκο με το αμόρε ή στο σινεμά γιατί δεν πρέπει να χάσει την τελευταία προβολή του Top Gun.

Βέβαια δεν μου έμειναν και πολλές επιλογές τέτοιων συναισθημάτων γιατί μετά  απουσιολόγος έγινε η κολλητή μου το Ναταλάκι που εκτός από κολλητή μου ήταν και το απόλυτο εικοσάρι στην τάξη...γκαντεμιά! Ούτε να κουτσομπολέψεις την απουσιολόγο δεν μπορείς χωρίς ενοχές...Τέλος πάντων...κάπως υποχρεώθηκα να βάλω στην άκρη την συγκρουσιακή μου σχέση με την εξουσία του απουσιολόγου και φτάνουμε στην τρίτη Λυκείου που έχουμε για καθηγήτρια μια γυναίκα πρότυπο που μου άλλαξε κομμάτια της ζωής μου!
Εκείνη λοιπόν αποφάσισε να κάνει κάτι "τρελό" πήρε την εξουσία από την "υπεροχή" και την έδωσε στο "λαό"! Μας είπε λοιπόν, πως στο σχολείο δεν υπάρχει ιεραρχία και όπως όλοι οι φαντάροι έχουν την βαρύτατη ευθύνη της σκοπιάς έτσι και το απουσιολόγιο είναι εργαλείο κι όχι προνόμιο και μας αφορά όλους. Άρα όλοι με δημοκρατικές διαδικασίες θα το είχαμε στην ευθύνη μας, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι μια ημέρα ήρθε κι η σειρά μου. Η καυτή πατάτα, η εξουσία που ποτέ δεν πίστευα πως θα έχω. Το μισητό αντικείμενο του πόθου!
Έτριβα τα χέρια μου..."ήρθε καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση" σκέφτηκα. Όλα τα χρόνια της αντιδραστικής σχέσης με το αντικείμενο της εξουσίας, μου βγήκαν στην επιφάνεια κι ενώ τα πράγματα στο "σχολικό καθεστώς" είχαν αλλάξει κι υπήρχε πια "λαϊκή δημοκρατία"...εγώ συνέχισα να λειτουργώ με τα καταπιεσμένα επαναστατικά συναισθήματα που φώναζαν  "αντίσταση!" Κόμπλεξ το  έλεγε η γιαγιά μου στα Ελληνικά.

Όλοι γρήγορα το κατάλαβαν κι οι κοπάνες άρχισαν να πέφτουν βροχή εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία μου, που με έκανε και καλά γενναία και μια τέτοια ημέρα έγινε το κακόοοοο. Με ενημερώνει λοιπόν μια συμμαθήτρια μου πως την τελευταία ώρα, θα είναι για καφέ με τον boyfriend και μου ζητά να μην της βάλω απουσία. Σιγά μην μασήσει η αμάσητη Κατερίνα. "Άστο πάνω μου" της είπα, σαν να ήμουν η διευθύντρια του σχολείου και ανέβηκα στα μάτια της καναδυο εκατοστά. Ήμουν επιτέλους δημοφιλής, με όποιο κόστος.

Πήγαινα στο Λύκειο του Tubingen στην Γερμανία και το σχολείο μας ήταν περίπου 40 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη διαμονής μας. Πηγαινοερχόμασταν με λεωφορείο.  Οπότε το να πέσεις σε κοπάνα πάνω σε γονιό, θείο, γείτονα, γνωστό και βάλε ήταν αδύνατον. Υπήρχε λοιπόν μια χαλαρότης...όμως εκείνη την τελευταία ώρα έσπασε ο γνωστός διάολος το ποδάρι του και...άκουσε κύριε γκαντεμιά δηλαδή! Έρχονται ο πατέρας με τη μάνα της τελευταία ώρα στο σχολείο για να την πάρουν μιας κι έτυχε να είναι στην πόλη για κάτι έκτακτες δουλειές και επί τη ευκαιρία να ενημερωθούν λέει, για την πρόοδο της ...Άκου να δεις τώρα κατάσταση!
Που είναι η μαθήτρια; Και αφού η μαθήτρια λείπει γιατί δεν ενημερώθηκε το απουσιολόγιο οέο;
Σε χρόνο μηδενικό διαπιστώθηκε η έλλειψη απουσίας. Που σημαίνει πως η απουσιολόγος κοιμάται όρθια ή κοροϊδεύει. "Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από τα δύο!"...μου φώναξε η διευθύντρια όταν με κάλεσε στο γραφείο της! Άλλη αξέχαστη κι υπέροχη παιδαγωγός.
Της είπα την αλήθεια..."Ναι, ήμουν ενήμερη. Ναι, προσπάθησα να καλύψω την συμμαθήτρια μου για να μην φανεί η απουσία." Αποτέλεσμα...Διήμερος αποβολήν!
Πλερέζες...

Γύρισα σπίτι. Οι γονείς μου έλειπαν. Θα γυρνούσαν αργά από τη δουλειά. Κοιμήθηκα μέσα στην ανησυχία για το πως ακριβώς θα τους πω πως το καμάρι τους έφαγε αποβολή και τους άφησα ένα σημείωμα : "Όταν γυρίστε ξυπνήστε με έχω κάτι σημαντικό να σας πω".  Έτσι κι έγινε....
Βρέθηκα αγουροξυπνημένη μέσα στη μαύρη νύχτα με τους κατάκοπους γονείς να με κοιτούν με αγωνιώδη πελώρια μάτια, γεμάτα ανησυχία. "Τι έγινε:" Με ρώτησαν. Η απάντηση μου ήταν "Χαμός."...Το θυμάμαι σαν χθες κι ακόμη αναρωτιέμαι πως διάολο το είπα κι αυτό ενέτεινε ακόμη περισσότερο την αγωνία τους...και την δική μου!

Σε απόλυτη σιγή τους εξήγησα ακριβώς....Με κοιτούσαν κι οι δυο και στα πρόσωπα τους έβλεπα κάθε συναίσθημα. Έκπληξη, δυσφορία, μπέρδεμα....Με κοιτούσαν και με κοιτούσαν και μετά από λίγο ανέλαβε ηρωικά ο μπαμπάς μου να επέμβει...Μου είπε λοιπόν το θεϊκό : "Ποτέ, μα ποτέ να μην προδίδεις τους φίλους σου!" Η μαμά του έριξε ένα βλέμμα όλο φωτιά και εγώ του απάντησα: "Μα ρε μπαμπά γι' αυτό έφαγα την αποβολή γιατί δεν την πρόδωσα!"
Ξανά σιωπή...τι να πει ο άνθρωπος....Η μαμά σφίγγα θέλει εκτός από εμένα να καθαρίσει πια και τον μπαμπά....κι εκεί ακριβώς ο μπαμπάς κατανοεί λέμε...την σοβαρότητα του θέματος και λέει και το δεύτερο θεϊκό: "Καμιά φορά αν χρειαστεί να προδίδεις τους φίλους σου!"
Ήταν η ατάκα φωτιά! Η μαμά παρενέβη με συνοπτικές διαδικασίες και με "ξέχεσε" και ο μπαμπάς μασώντας τα λόγια του την έκανε, γιατί όλο αυτό το ιδεολογικό κομμάτι ερχόταν ενάντια στις αρχές του και δεν το άντεχε...Προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε μα πόσο να μιλήσεις ενάντια στις θεσμικές σου αρχές. Την ταραγμένη πολιτικά εποχή που έζησε ο μπαμπάς μου η "προδοσία" ισοδυναμούσε με "ρουφιανιά" κι είχε μια βαρύτητα που εγώ αδυνατούσα να ορίσω. Την κατανοούσα όμως και την κατανοώ...και τον ευγνωμονώ που πάλεψε τόσο να υπερβεί εαυτόν και να "κατασκευάσει" μια σωστή συμβουλή για το παιδί του. Ακόμη και την στιγμή που το ζούσα κι ήταν σουρεαλιστικό με συγκίνησε πολύ, γιατί ήξερα τι σήμαινε ιδεολογικά αυτό για εκείνον...

Από την άλλη η μαμά...ο γνωστός ξελασπωτής. Αυτή που θα σε φέρει προ των ευθυνών σου και θα αναλάβει τον ρόλο του ευθυγραμμιστή, με σχόλια τύπου "Ήταν δουλειά σου και την έκανες λάθος."
"Έπαιξες με την εμπιστοσύνη της καθηγήτριας σου." "Μήπως τελικά, δεν ήσουν ικανή να το κρατήσεις το ρημάδι το απουσιολόγιο;"
Αχ, με τσάκισε κάθε της σχόλιο, κάθε ερωτηματικό. Μήπως λοιπόν δεν ήμουν ικανή να διαχειριστώ αυτή την μεθυστική τεχνητή εξουσία;
Ήταν βέβαια η μαμά που ανέλαβε να μιλήσει με την διευθύντρια και της είπε πως συμφωνεί με την στάση  της και πως αυτό που έκανα ήταν ανεπίτρεπτο και πως καλώς αποφασίστηκε η αποβολή μου...
Κοινώς την πάτησα....και καλώς δηλαδή γιατί ήταν η πρώτη φορά που αντιλήφθηκα τι διάολο σημαίνει η λέξη...ευθύνη και για πρώτη φορά κατάλαβα κι εκείνη τη μανία του απουσιολόγου να τα γράφει όλα! Μα όλα βρε παιδί μου...

Πέρασα δυο ημέρες στο σχολείο, στα γραφεία των καθηγητών...γιατί σε αντίθεση με τις αποβολές που είχα φάει την Ελλάδα, η αποβολή στο Ελληνικό Λύκειο της Γερμανίας, δεν σήμαινε μένω σπίτι. Δύο ημέρες έκανα γραφική δουλειά, με την διευθύντρια να μου αλλάζει τα φώτα και να με βομβαρδίζει με δουλειά κι ατάκες αξέχαστες τύπου:
Βογκητό Κατερίνας μόλις είδε τη χαρτούρα: "Ωχ Θεέ μου"...
Διευθύντρια...φιλόλογος by the way: "Ο Πλάτωνας είπε πως ο Θεός δεν έχει ευθύνη για τις πράξεις αυτών που έχουν ελευθερία επιλογής. Οπότε άσε το Θεό και δούλευε!"

Δύο μέρες μέσα στη φωλιά του λύκου, χωρίς να βγαίνω στα διαλείμματα με τους συμμαθητές μου και αυτά τα δύο οκτάωρα θα μου μείνουν αξέχαστα! Μεγάλη φρίκη! Οι εξυπνάδες πληρώνονται....Ναι πληρώνονται, αλλά η πληρωμή σου μαθαίνει;
 Όχι σε ρωτάω! Έμαθες κάτι δεκαεπτάχρονη Κατερίνα;
Κι απαντά. Ναι! Έμαθα πολλά και πολύτιμα.
Θα το ξανακάνεις;....
Μμμμμ Μπορεί! Αν ξέρω πως δεν θα με πιάσουν, μπορεί και να το ξανακάνω.
Έκπληξη;

Έτσι θα απαντούσε  ο δεκαεφτάχρονος εαυτό μου...Έτσι απάντησε...γιατί το ξανάκανε και την επόμενη φορά πήρα πολύ περισσότερους πόντους στα μάτια της τάξης μου, γιατί είχε και κάτι το ηρωικό αυτή μου η απόφαση. Ότι δηλαδή,  παρ όλες τις κυρώσεις δεν μάσησα, δεν λάκισα, δεν φοβήθηκα και δεν πρόδωσα...
Κι αυτό ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο! Έτσι μπορεί κανείς εύκολα να μπερδευτεί και να μπλέξει...Αυτό κάνουν οι άγουροι παιδικοί κι εφηβικοί φίλοι και συμμαθητές, χωρίς να το καταλάβουν...Επαινούν την αρνητική συμπεριφορά, γιατί έχει μια γοητεία και βγάζουν μπροστά κάποιον. Αυτόν που φαίνεται να έχει το στομάχι και την αφέλεια να κάνει την μαγκιά...Τώρα ξέρω πως αυτόν το μάγκα, ο ενήλικας εαυτός μου τον λέει "Κορόιδο"!
Νόμιζα πως ήμουν σούπερ γενναία, μα τελικά ήμουν ο σούπερ Γκούφι!
Ξέρω πως είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό στα 10, στα 15 ή στα 18 του, οπότε θα κρατήσω δυο στοιχεία.

Ο μπαμπάς είχε και έχει μια ιδεολογία σταθερή που του δίνει μια καθαρότητα και μια εμπιστοσύνη στις σχέσεις του!
Η μαμά έχει μια ακεραιότητα που δεν μπάζει από πουθενά κι αυτό είναι εξαιρετικά ανακουφιστικό!
Παίρνω αυτά τα δύο και τα κάνω στόχο για να μεγαλώσω τους μικρούς μου και να βαδίζω στην ζωή μου παίρνοντας αποφάσεις. Δεν πουλάω την ιδεολογία μου, δεν προδίδω την ευθύνη μου...και ναι, αυτά τα δύο μπορούν να πάνε μαζί, αν είσαι αποφασισμένος πως καμιά φορά πρέπει να χάσεις για να κερδίσεις. Χάνεις "οπαδούς" μα κερδίζεις ακεραιότητα και κρατάς την ιδεολογία για αυτά που αξίζουν στη ζωή, γιατί η  ιδεολογία δεν σπαταλιέται για ανοησίες.
Μπαμπάς και μαμά! Μαθήματα ζωής σε μια στιγμή. Χωρίς λόγια πολλά, χωρίς βιβλία, μόνο με το αλάθητο ένστικτο!

Τα αγόρια μου και οι φίλοι τους...Τους βλέπω να τρέχουν και να γελούν και νιώθω, νιώθω καθαρά πότε κάνουν πίσω, πότε σπαταλιούνται, πότε γίνονται κορόιδα, πότε πονούν, πότε εξαγοράζουν την φιλία ή την εύνοια των συμμαθητών τους. Των πολύτιμων αυτών ανθρώπων στη ζωή τους...
Ενώ πονάω και καμιά φορά θέλω να επέμβω για να σταματήσω ή να προλάβω μια ανοησία τους, ξέρω πως αυτή είναι η δική τους διαδρομή. Η δική τους πορεία προς τη γνώση και την  συναισθηματική ωριμότητα κι αυτό δεν γίνεται χωρίς πόνο. Ο πόνος είναι το κόστος της γνώσης αυτής...

Όπως και να' χει οι φίλοι είναι επιλογή, καλή κακή πάντως επιλογή και προς το παρόν χαίρομαι που κάποιοι τους έχουν επιλέξει για φίλους τους και που κι εκείνοι έχουν φίλους  για να επιλέξουν...Το να έχει κανείς μια τέτοια επιλογή, είναι μια υπέροχη αρχή στον μαγικό κόσμο των σχέσεων.

Καλημέρα αγαπημένοι...!!!Τέρμα τα απουσιολόγια, τώρα μετράμε απουσίες με την καρδιά, αλλά έχει δρόμο για να το καταφέρεις...

Αγαπημένες νωχελικές στιγμές.

Αγαπώ τα ήσυχα πρωινά. Ιδίως εκείνα που πλησιάζουν στο Σαββατατοκύριακο κι ιδίως εκείνα που κρύβουν έναν ήλιο που τρυπώνει μέσα από το παράθυρο και σκορπίζει φωτεινές δέσμες στο σπίτι. Την λατρεύω αυτή την σπάνια εικόνα...

Σπάνια γιατί τα πρωινά που ήταν ηλιοφώτιστα τον τελευταίο μήνα δεν ήταν πάνω από δύο...Τέτοια σκοτεινιά και μουντάδα, δεν την αντέχουμε πια...όμως μετά έτσι ξαφνικά, μέσα στη μουντάδα για μια στιγμή βγαίνει ο ήλιος κι οι αχτίδες του πέφτουν πάνω στους  μικρούς  μας κρόκους και εκείνοι ανοίγουν απαλά...τόσο τρυφερά. με πόση εμπιστοσύνη αφήνονται στον ήλιο να τους ζεστάνει.
Να τους ανοίξει.

Τις Παρασκευές είναι οι μέρες του  μανάβη...ή μάλλον της μανάβισσας της Ζωής που είναι μια φωτεινή, αισιόδοξη κι απίθανα όμορφη φιγούρα. Τα ψώνια εκεί είναι εμπειρία! Είναι η χαρά της ζωής τα ψώνια στη Ζωή, και στο Mango fresh, αλλά η μεγαλύτερη χαρά είναι όταν γυρίζουμε σπίτι και μέσα στις σακούλες είναι πάντα τυλιγμένα μικρά πεσκέσια. Φρεσκοστυμμένοι χυμοί, χαλβάδες,  φρούτα, ξηροί καρποί. Χώνει στα κρυφά μικρά ζουμερά δωράκια και κάθε φορά που ανοίγουμε τα ψώνια στο σπίτι κοιταζόμαστε με έκπληξη, όπως τις προάλλες που βρήκαμε αυτό τον χαλβά Φαρσάλων...

αχ και λατρεύω το χαλβά Φαρσάλων!!!! Ακόμη κι όταν φεύγαμε στη Γερμανία την τελευταία στιγμή περάσαμε από το Mango και η Ζωή πρόλαβε να χώσει μέσα στις τσάντες ένα πακετάκι δώρο για την μαμά μου. Αυτή η μικρή τρυφερή φροντίδα κάποιων ανθρώπων πόσο με συγκινεί...

Αυτό το Σαββατόβραδο ήταν από τα ομορφότερα. Το πέρασα με τον μεγάλο μου γιο. Πήγαμε μαζί στα εγκαίνια μιας ζωγραφικής έκθεσης, με θέμα "μπλε γυμνό" κι εκεί μας περίμενε ενθουσιασμός και χαρά!!!

και βέβαια η υπέροχη δουλειά κάποιων φίλων!

Κόσμος, φίλοι, γνωστοί, καλλιτέχνες και μη και ευκαιρία για να γιορταστούν τριπλά γενέθλια,

ενώ η καλλιτεχνική παρέα κερνούσε υποβρύχια, με μυρωδιά καλοκαιριού!

Η εικαστική ομάδα "Θαλασσί" του ΔΗ.Π.Π.Α.Κ.Υ.Θ έκανε καταπληκτική δουλειά κι αν έχετε την ευκαιρία επισκεφτείτε το αγαπημένο, Crazy Donkey, στην παραλία του Μπαξέ, για να δείτε την έκθεση. Μπλε γυμνό λοιπόν και ζωγραφική με ξηροπαστέλ, κάρβουνο και πολλή έμπνευση.
Ο γιος μου η κλειστή μου, παρέα. Βγήκαμε στην υγρή νύχτα και περπατήσαμε στην μοναχική σιωπηλή, παραλία.

Εκεί μακριά τα φώτα της πόλης και η λάμψη τους κι απέναντι τους εμείς και ο ήχος των βημάτων μας. Καταλήξαμε στο seven και μετά από ενδελεχές ψάξιμο αποφασίσαμε να νοικιάσουμε το Thor. Γιουπιιιιιιι.Χαίρομαι που ταιριάζουν τα γούστα μας και μεγαλώνοντας διαπιστώνω πως συγκλίνουμε στις ίδιες μανίες, όπως στους ήρωες της marvel!

Γυρίσαμε στο σπίτι τρέχοντας και χοροπηδώντας από την χαρά μας...κι απολαύσαμε την ταινία οι δυο μας...αφού οι άλλοι δύο της παρέας είχαν άλλες υποχρεώσεις.

Το πρωινό της Κυριακής όμως είναι πάντα το καλύτερο. Είναι η μοναδική ημέρα που κανείς δεν έχει καμία υποχρέωση κι είναι αυτό υπέροχο, γιατί είναι το μοναδικό πρωινό που είμαστε όλοι σπίτι! Ξύπνησα λοιπόν νωρίς, για να προλάβω να κάνω την μαρμελάδα με φρούτα του δάσους και βέβαια τηγανίτες!!!

Πρωινό κλάμα χαράς!  Με  την ζεστή ακόμη μαρμελάδα, που μας ζάλισε με την ξινή της γεύση  και το τέλειο χρώμα της

και με το μυρωδάτο Χαλκιδικιώτικο πευκόμελο που μας έφερε το Deedaki... (ευχαριστούμε γλυκιά μου), το πρωινό μας ήταν ένα όνειρο.

Ένα όνειρο που συνεχίστηκε με νωχελικές βουτιές στον καναπέ και παλιές ταινίες της Disney, με αυτά τα υπέροχα νοσταλγικά χρώματα και τοπία, ενώ στο σπίτι γίνεται χαμός! Ο χαμός του Σαββατοκύριακου!

 

Κι επειδή η μέρα ήταν τουλάχιστον στεγνή, κάναμε μια οικογενειακή βόλτα. Τα παιδιά τις λατρεύουν αυτές τις βόλτες όπου έχουν στην ευθύνη τους τα σκυλιά. Όμως κι εγώ, αγαπώ αυτές τις βόλτες στους αγρούς και στα γύρω χωράφια όπου γεμίζουν τα μάτια με εικόνες και το μυαλό αδειάζει.

 

Ήταν εντυπωσιακό πως όταν γυρίσαμε πίσω τα παιδιά είπαν πως ήταν από τις ωραιότερες μέρες τους και βέβαια δεν πήγε χαμένη η ευκαιρία για μια ακόμη συμβουλή. "Όταν βαριέσαι και το μυαλό θολώνει βγες για περπάτημα. Στον γυρισμό όλα θα είναι διαφορετικά και θα αλλάξει η διάθεση σου"...
Ήταν σημαντικό που το ένιωσαν κι οι ίδιοι τους γιατί τους βγάλαμε με το ζόρι από το σπίτι κι όταν πια γυρίσαμε κοντά δυο ώρες μετά αφού είχαν τρέξει, παίξει, σκαρφαλώσει, γελάσει...ήταν ήρεμοι και χαλαροί και γλυτώσαμε και τις γνωστές εντάσεις της κλεισούρας.
Ήταν όμορφα, γιατί κι η φύση τριγύρω ομορφαίνει. Ανοίγει απλώνεται.  Απλώνονται και τα μάτια μας στην ομορφιά της.

Να εδώ στην στο ελαιώνα των Κύκλων, δίπλα στο δέντρο των ευχών...
Εγώ βρήκα την ευκαιρία να μαζέψω δάφνες για τα φαγητά και βέβαια μικρά άγρια muscari.

Σε συναντήσεις με άλλους περιπατητές δεχόμουν ερωτήσεις..."τι μαζεύετε στο καλαθάκι;" και μόλις τους έδειχνα,  "Αχ τι ωραία ιδέα"...και  φεύγοντας είδα μια κυρία με το σκυλάκι της (που σημειώνω πως ο δικός μας σκύλος ήθελε να φάει), να σκύβει και να μαζεύει αγριολούλουδα. Τι όμορφη εικόνα...

Στιγμές αγαπημένες και ναι, αυτόν τον τύπο τον άγριο, τον τόσο όμορφο τον αγαπώ...

Υπάρχουν φορές που σαν τον κοιτώ βλέπω ακόμη και τώρα εκείνο το χαριτωμένο κουτάβι....

Αγαπώ τα σκυλιά μας, παρόλο που υπάρχουν μέρες που με τρελαίνουν και με κάνουν να ωρύομαι έξαλλη από θυμό, συνήθως όταν καταστρέφουν τα λουλούδια μου!
Όμως η Κυριακή, ήταν μια ήρεμη νωχελική ημέρα κι έκλεισε κάπως έτσι μια τρελή τρελή εβδομάδα και μπαίνουμε σε μια νέα εβδομάδα την δεύτερη του Μάρτη. Πλησιάζουμε πια, στις Ψηφιακές Γειτονιές, κλείνουμε υποθέσεις, ανοίγουμε άλλες, και προχωράμε σταθερά προς το αύριο...Κι όταν τα πράγματα παραζορίζουν γυρίζω τα μάτια μου και ρίχνω μια ματιά σε αυτά τα μικρά θαυματάκια. Τα μικρά άγρια muscari των αγρών, που γέμισαν με την ντελικάτη ομορφιά τους, το σπίτι.

 Κι όταν μπερδεύομαι...σκέφτομαι την δική τους καρτερικότητα και σιωπή...και συνεχίζω...

Καλημέρα αγαπημένοι...Μια νέα εβδομάδα. Καλό ξεκίνημα, πολύ κουράγιο και μπόλικη δημιουργικότητα. Α! κι αν έχετε κέφι τα απογεύματα την Τρίτης, μπορείτε να ακούτε στο ifeelkid.gr το ιντερνετικό ραδιόφωνο όπου κάνουν εκπομπή ο Χρήστος γνωστός ως ophilos  και συν δημιουργός του Μικροί Μεγάλοι και Μαμά ...δες Μπαμπά...δες μαζί με την Άσπα...Εντάξει όλοι ξέρουμε την Aspa Online!!!
Αυτή την Τρίτη στις 18.00 πιθανά να έχω την χαρά, να  είμαι κι εγώ για λίγο στην παρέα τους.

Λοιπόν...δυνατά μια νέα βδομάδα ξεκινά! Πάμε...κι όπου βγει.
                                                                                                         Κατερίνα

Τα γαλάζια σου γράμματα...

Κοντά 12 χρόνια πριν...

Είμαι ακόμη νέα Διευθύντρια, σε νέα θέση. Είμαι έξαλλη για κάτι που έγινε στη δουλειά. Έξαλλη. Νιώθω οργή, θυμό. Νιώθω τόσο εξαντλημένη από το θυμό μου που δεν ελέγχω πια τον εαυτό μου. Καπνοί βγαίνουν από τα αυτιά μου, όσοι με βλέπουν με αποφεύγουν γιατί κυκλοφορώ με "λυμένο το ζωνάρι", έτοιμη για καυγά.
Αρχίζω να γράφω μια επιστολή στον Διευθυντή μου. Κι όλα τα νεύρα, τον θυμό, την αίσθηση αδικίας, τα αφήνω σε εκείνη την επιστολή. Σε εκείνο το απίθανο έγγραφο! Την πρωτοκόλλησα και την έστειλα με ένα αίσθημα απόλυτης ικανοποίησης και βέβαια πολύ πολύ ξαλαφρωμένη.

Μέσα σε μια ώρα μου τηλεφωνεί η γραμματέας του Διευθυντή ζητώντας μου να ανέβω στο γραφείο του. Έχω μια αίσθηση ικανοποίησης...επιτέλους με άκουσε. Επιτέλους τα είπα και τώρα θα γίνει ο χαμός...Ήμουν έτοιμη. Έτσι νόμιζα!
Η γραμματέας γλυκύτατη πάντα, μου έδωσε πίσω την επιστολή λέγοντας μου πως ο Διευθυντής θα ήθελε να του την  ξαναδώσω διορθωμένη. "Ωρίστε;"
Κοίταξα το επίσημο πρωτοκολλημένο έγγραφο. Είχε πάνω του διορθώσεις με κόκκινο στυλό. Διορθώσεις σε ορθογραφικά και συντακτικά μου λάθη. Η περηφάνεια μου μόλις είχε δεχθεί ένα σοβαρό πλήγμα...
Έμεινα για λίγο κόκαλο, ψιθύρισα ένα ντροπασμένο "ευχαριστώ" και έφυγα τρέχοντας με την κατακόκκινη επιστολή στα χέρια μου!

Ήμουν τώρα ακόμη πιο θυμωμένη μαζί του. Τα μάτια μου έτσουζαν, ένιωθα ταπεινωμένη, ντροπιασμένη...Κοίταζα και ξανακοίταζα τα κοκκινάδια στο χαρτί. Σαν μαθητριούλα που πήρε πίσω αποτυχημένο διαγώνισμα. Τόσα πολλά λάθη κάνω; Θεέ μου τι ντροπή!

Κατέβηκα στο γραφείο μου κι άρχισα αργά και με βαριά πληγωμένη καρδιά, με κατακρεουργημένο εγωισμό να καθαρογράφω την διορθωμένη επιστολή. Ένιωθα σαν να ήμουν στο σχολείο. Ένιωθα γελοία!
Μα την ώρα που έγραφα έγινε κάτι μυστήριο. Ο θυμός εκείνος που με έκανε να γράψω την επιστολή, είχε πια εξανεμιστεί και την θέση του είχε πάρει άλλος θυμός. Θυμός προς τον εαυτό μου που με είχα φέρει σε αυτή τη θέση.
Έγραφα λοιπόν και την ώρα που έγραφα, ξαναδιαβάζοντας την επιστολή σκέφτηκα "Μα τι βλακείες γράφω; Τι παιδαριώδης συμπεριφορά; Τι λόγια βαρύγδουπα; Σκέτο τσίρκο. Απίθανα υπερβολική, καλά τα κατάφερες ανόητη!!!"
Ήμουν απελπισμένη...Ντροπιασμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό αυτή τη φορά. Ο θυμός μου με είχε κάνει μικρή. Πως διάολο τα έγραψα όλα αυτά και τι θα κάνω τώρα που ντρέπομαι να δώσω ξανά αυτή την παιδιάστικη επιστολή;

Έμεινα εκεί να την κοιτάζω για ώρα κι εκείνη την ώρα έμαθα κάτι απίθανο.
Εκείνος ο άνθρωπος που μου έστειλε πίσω την διορθωμένη επιστολή, μου έκανε ένα απρόσμενο δώρο. Μου έδωσε μια ακόμη ευκαιρία, να σκεφτώ...
Την έσκισα, παρόλο που ήταν πρωτοκολλημένη. Έγραψα μιαν άλλη, επίσημη, σοβαρή, που άρμοζε στην θέση μου, στην δουλειά μου, στην επαγγελματική και ατομική μου υπόσταση. Μια επιστολή που έλεγε λίγα και απτά. Που τόνιζε χωρίς να βροντοφωνάζει, μια επιστολή που δεν είχε συναίσθημα, μα επαγγελματισμό.

Ζήτησα να του την δώσω η ίδια, στο χέρι, γιατί περίμενα τις αντιρρήσεις του όταν θα διαπίστωνε πως άλλαξα το κείμενο. Ήθελα να του εξηγήσω...
Δεν χρειάστηκε. Την πήρε χαμογελαστός, σαν να ήταν αυτή η πρώτη επιστολή, την διάβασε μπροστά μου και ήρεμα μου είπε "Πολύ ωραία. Ακούω το αίτημα σου."
Έτσι απλά. Φεύγοντας μου είπε..."Την επόμενη φορά που θα είσαι τόσο θυμωμένη, sleep on it"  τον ρώτησα τι εννοεί και μου απάντησε, "όταν κάτι σε τρώει, μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις. Μην κάνεις βιαστικές κινήσεις. Αγόρασε χρόνο, ακόμη κι αν δεν υπάρχει". "Πως;" τον ρώτησα. "Sleep on it" μου απάντησε. "Υπάρχουν φορές που δεν γίνεται και δεν έχω τέτοια περιθώρια χρόνου" του είπα...
"Έχεις" μου απάντησε. "Απλά πρέπει να τεντωθείς λίγο παραπάνω."

Όταν ήμουν μικρότερη ο μόνος τρόπος που είχα να καταλαγιάζω τα συναισθήματα μου ήταν το να τα γράφω και τα έγραφα. Σε όλους. Σε γονείς, δασκάλους, φίλους, συγγενείς, συνεργάτες. Σε όποιον έβρισκα εύκαιρο! Χαμός. Όταν δεν μπορούσα να μιλήσω έγραφα. Ότι δεν μπορούσα να πω το έγραφα. Ότι φοβόμουν να ξεστομίσω το έκανα "γραπτό" δώρο. Ήταν πιο εύκολο...για εμένα τουλάχιστον γιατί ο άλλος ήταν σαν να έτρωγε μούτζα!



A child grows  

Αυτή η επιστολή ήταν το τελευταίο μου τέτοιο γραπτό μήνυμα.
Μέσα σε λίγη ώρα πήρα ένα από τα πολυτιμότερα μαθήματα στη ζωή μου. Πάνω στον θυμό και στην ένταση, μην γράφεις πύρινα γράμματα που αργότερα μπορεί να σε ντροπιάζουν. Γράμματα που μπορεί να μετανιώσεις για αυτά. Μην γράφεις τίποτε που θα δώσεις σε κάποιον ή που θα διαβάσει κάποιος άλλος. Γράψε το για εσένα για να σου φύγει ο θυμός, τα νεύρα, το συναίσθημα της κατάφωρης αδικίας που νιώθεις αλλά είναι υπερβολικό και θα είναι αργά, πολύ αργά όταν το αντιληφθείς. Όταν είμαστε θυμωμένοι θα πρέπει να μένουμε σιωπηλοί στην εσωτερική μας φωνή. Κουφοί στο συναίσθημα της απόλυτης αδικίας που νιώθουμε...γιατί; Γιατί όλα στη ζωή είναι σχετικά. Αυτό έμαθα.
Το αποδεικνύει ο νόμος της σχετικότητας..."Όλα στη ζωή είναι σχετικά και γι' αυτό ανεκτά" το είπε ο γνωστός διαφωτιστής  John Lock, το αγαπώ και το έχω κανόνα στη ζωή μου.
Αυτό λοιπόν που σήμερα είναι ο κόσμος όλος, αύριο θα είναι κάτι που απλά πέρασε και πάει...κι έχει σημασία μεγάλη το σημείο στίξης που θα έχεις βάλει στο κλείσιμο του. Γιατί αν έπρεπε απλά να βάλεις κόμμα, άνω τελεία ή θαυμαστικό κι εσύ μέσα στον παροξυσμό και τον θυμό σου έβαλες τελεία, την πάτησες...Υπάρχει κίνδυνος δίπλα στην κατά λάθος τελεία σου, ο άλλος  να βάλει παύλα...και τότε πάει...Τότε θα έχει στ' αλήθεια τελειώσει...και θα σε έχει συμπαρασύρει...τι κρίμα...

Ακριβώς για αυτό...μην πάρεις καμία, καμία απόφαση εν βρασμώ. Αγόρασε χρόνο και αν μπορείς κομίσου με αυτό που σε βασανίζει...Το πρωί τα πράγματα θα έχουν άλλη διάσταση μέσα σου και θα είναι υπέροχο το ότι δεν θα έχεις εκθέσει τον εαυτό σου και τα συναισθήματα σου.
Λοιπόν!Φιλική Συμβουλή:
Μην γράφεις γράμματά για να στείλεις μηνύματα και τελεσίγραφα. Μην γράφεις γράμματα ενώ είσαι θυμωμένος, πιεσμένος, στρεσαρισμένος, αδικημένος, ταπεινωμένος και πάει λέγοντας. Μην στέλνεις sms, emails, twitter και μην ποστάρεις τσιτάτα και statments όταν δεν είσαι στα καλά σου, ανεβάζοντας  δήθεν καυστικά λόγια και αποφθέγματα για να τα διαβάσουν όλοι οι άσχετοι και ο ένας σχετικός!...Μη, μη, μη...μην το κάνεις εκτός κι αν είσαι αποφασισμένος να διαχειριστείς τριγμούς, ρωγμές...και χαλάσματα σε μια σχέση. Μην στέλνεις κάτι που δεν μπορείς να πάρεις πίσω...
Εντάξει λάθη κάνουμε όλοι, αλλά μεγαλώνοντας ας προσπαθήσουμε τουλάχιστο να τα ελαχιστοποιήσουμε.
Από την άλλη αν θέλεις να στείλεις αγάπη με ένα γράμμα, ε! τότε ναι τότε κάνε το, πάρε το ρίσκο γιατί η αγάπη...δεν είναι ποτέ σπατάλη, όσο κι αν μπορεί να  είναι λάθος!...όσο κι αν είμαι εγώ λάθος...δεν με νοιάζει. Η αγάπη είναι δώρο...(καλά κράτα και μια πισινή, αν αγαπάς μόνο γαϊδούρια...και ψάξτο αυτό το τελευταίο).
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί συμβαίνουν τόσα στον κόσμο κι είναι τόσο παράξενες οι μέρες που ζούμε. Μέρες ξένες. Άνθρωποι που γίνονται ξένοι. Λόγια ξένα. Ξένη πατρίδα. Μέχρι κι ο εαυτός σου ώρες ώρες, φαντάζει ξένος.

Μπορώ να είμαι θυμωμένη...ναι αντέχω τον θυμό, χωρίς όμως να δίνω καμιά ευκαιρία σε άχρηστα συναισθήματα να υπερισχύσουν. Αντίθετα διαβάζοντας κάποια γραπτά του παρελθόντος σκέφτηκα για ακόμη μια φορά, εκείνο το κατακόκκινο γραπτό που μου επιστράφηκε σαν χαστούκι και αν και εξακολουθώ να κάνω πολλά ορθογραφικά λάθη...σταμάτησα να αποφεύγω τα συναισθήματα μου, γιατί αυτό έκανα σκορπώντας τα στα χαρτιά.
Όχι δεν σταμάτησα να γράφω...πως θα μπορούσα άλλωστε! Πάλι γράφω ολόκληρα κατεβατά από πύρινα γράμματα...αλλά τώρα είναι μόνο για εμένα! Είναι εργαλεία για την δική μου ηρεμία κι όχι βόμβες για την ηρεμία του άλλου!
Κι αν έχω θυμό, τον κρατάω για εμένα, τον επεξεργάζομαι, γράφοντας, σβήνοντας, βρίζοντας, σε ένα γραπτό μόνο για εμένα. Θα τον φιλτράρω, θα τον αναλύσω, θα τον αφήσω να εξατμιστεί για να μην με μπερδεύει κι όταν θα έχω κάτι να πω, θα το πω πια κατάματα με λόγια κι όχι με γράμματα.

Κι αυτό το λέω ωριμότητα...

Είναι δώρο το να έχεις χρόνο να μηρυκάσεις, να κάνεις αυτοκριτική και τελικά να έχεις την ευκαιρία, να δεις τα πράγματα στο φως του ήλιου. Μπορεί η γνώμη σου να μην αλλάξει... μπορεί το θέμα να εξακολουθεί να είναι το ίδιο,  τα συναισθήματα σου να είναι ακριβώς τα ίδια, όμως θα έχεις γλυτώσει πολλά. Πολλά. Και πάνω από όλα τον αυτοσεβασμό σου...

Ιδιαίτερα τώρα που ασχολούμαστε όλοι και μοιραζόμαστε γραπτά μέσω του ίντερνετ, καλά θα κάνουμε  να το θυμόμαστε αυτό.

Όσο για εκείνη την τραγική επιστολή...έχουμε ρίξει πολύ γέλιο με τον Διευθυντή μου τα επόμενα χρόνια που γνωριστήκαμε καλά δουλεύοντας μαζί. Πολύ γέλιο... κι αν έχω μάθει κάτι από εκείνον, είναι να αγοράζω χρόνο από εκεί που δεν υπάρχει λεπτό. Ω!!! Έχω γίνει ειδική σε αυτό γιατί εκπαιδεύτηκα από τον καλύτερο. Έχω καταφέρει να βάλω σε αναμονή απίθανες καταστάσεις κι ανθρώπους εξαιρετικά σημαντικούς σε στιγμές που έκαιγαν...Αποκορύφωμα...έδρα δικαστών...δεν μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω για αυτό, μα ξέρω πως οι συνάδελφοι τώρα γελούν γιατί θυμήθηκαν την απίθανη εκείνη ημέρα...που είχε  ευτυχώς αίσιο τέλος και τελικά ναι! Είμαι η βασίλισσα του "sleep on it!"

Μα δυστυχώς δεν έχουν όλες οι ιστορίες happy end. Για αυτό πρόσεχε αυτά που γράφεις, δεν  είναι το ίδιο με το να  τα λες. Βέβαια κι αυτά που λες πρόσεχε αλλά...τα γραπτά έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί κάποια γραμμένα ανεξίτηλα λόγια, είναι τελικά πολύ "blue"...

Καλημέρα αγαπημένοι. Σύνθημα..."Είσαι τούρμπο; Ψυχραιμία. Sleep on it! και δράσε αύριο." Στο λέω εγώ που την έχω πάθει πολλάκις....θα γλυτώσεις από μεγάλη ξεφτίλα!
                                                                                         Κατερίνα

Καρναβάλια τέλος!

Εγώ...να πω την μαύρη αλήθεια τις Απόκριες δεν τις συμπαθώ. Μα με όλους αυτούς που έχω μπλέξει δεν έχω καμιά πιθανότητα να μην τις γιορτάσω....οπότε και πάλι ντυθήκαμε για να πάμε στο πάρτι...Τι ντυθήκαμε; Έκπληξη!

Το πάρτι ήταν όνειρο. Από τις ωραιότερες βραδιές μας. Οι αγαπημένοι μας φίλοι  από την γνωστή  αντροπαρέα του αγοριού. Όλοι μας, πιο γελοίοι από ποτέ, πολύς χορός, απίθανα μεθυσμένα γέλια και κέφι...

Πόσο αγαπώ αυτό το κέφι μαζί τους! Αυτό το ηλίθιο κέφι που τους κάνει να καταλήγουν να κυλιούνται στα πατώματα σαν να είναι πιτσιρίκια στην εφηβεία...

 

Ξημερώσαμε...αλλά ποιος νοιάζεται; Είχαμε το τριήμερο μπροστά μας!
Οι ημέρες βροχερές, μουντές, υγρές...Κάπου κάπου σταματούσε η βροχή κι ο ουρανός άνοιγε μα μόνο για λίγο. Ακόμη κι έτσι ήταν τέλεια η ατμόσφαιρα. Υπέροχα γοητευτική. Οι τελευταίες ημέρες του χειμώνα...με βροχή δυνατή που θυμίζει ανοιξιάτικη μπόρα και έναν ουρανό όλο ένταση!

Κι  όταν ο ουρανός  άνοιγε, η φύση ξεδίπλωνε μπροστά μας χρώματα ολοζώντανα...Μαζέψαμε μικρά αγριολούλουδα και γεμίσαμε με κλαδιά δέντρων το σπίτι. Έτσι για χαρά.

Εντάξει...κοίτα ομορφιά! Δεν πιστεύεις πόση ομορφιά κρύβει μέσα του ένα μικρό ανθάκι...και πόσο άρωμα...

Για χαρταετό ούτε λόγος...οπότε για ακόμη μια φορά έβαλα τα μασκαραλίκια μου...Τι ντύθηκα τελικά; Frida Kahlo λατρεμένη πηγή έμπνευση, ελπίδας, πίστης και μαχητικότητας για τη ζωή...Ήμουν νομίζω τέλεια με τα σμιχτά μου φρύδια, παρόλο που ο μικρός μου γιος μου είπε πως του φαίνομαι "...λίγο σαν ξένη!"

Καθαρά Δευτέρα μέσα λοιπόν. Αλλά και πάλι ποιος νοιάζεται, αφού θα ήμασταν όλοι μαζί;
Πρώτος μπήκε στο σπίτι μας αυτός...Ο υπέροχος μικρότερος ανιψιός, με αυτό το απίθανο ύφος..."Μα ποια είναι αυτή που μοιάζει τόσο στη Frida;"

Το σπίτι γέμισε παιδιά και φωνές κι ένα τραπέζι γεμάτο λιχουδιές, που κουβάλησαν όλοι. Μαζευτήκαμε όλοι γύρω του κι ήταν απίθανο...να τρως παρέα με τύπους που φορούσαν κεραίες και καπέλα με κοτόπουλα, κέρατα και τσεκούρια στο κεφάλι...Χαμός!

Είναι υπέροχο να κάθεσαι γύρω από το τραπέζι όλη σχεδόν την ημέρα και να περνάς από το φαγητό στο γλυκό και πάλι στο φαγητό, μέχρι να έρθει η ώρα του καφέ και να σκορπιστούμε στους καναπέδες.

 

Ναι! Ήταν από τις πιο όμορφες Απόκριες μας. Ναι φάγαμε πολύ και ευχαριστηθήκαμε γέλιο και κέφι και αγκαλιές και πειράγματα.
Αγαπώ την οικογένεια μου...Τα παιδιά μας. Τα ανίψια. Τις φωνές που σου παίρνουν τα μυαλά και όλο τον χαμό. Ναι, καταλαβαίνω πόσο τους αγαπώ όλους μόλις χωρίζουμε...και ξέρω πως θα κάνουμε καιρό να ξαναβρεθούμε και το σπίτι γεμίζει σιωπή.

Τώρα όλα είναι και πάλι στη θέση τους, τα παιδιά πια κοιμούνται και στο σπίτι έχει αυτή την ευλογημένη ησυχία! Έξω μια  ακόμη υγρή νύχτα κι εγώ εδώ παρακολουθώντας μια ατμοσφαιρική ταινία από αυτές που δοκιμάζουν λίγο τα νεύρα κι ενώ σε αναστατώνουν δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια από την οθόνη.

Καρναβάλια τέλος! Μπήκε λοιπόν ο Μάρτης. Καλό μας μήνα αγαπημένοι. Είναι πλέον επίσημο...Πάει κι αυτός ο Χειμώνας...Καλή Σαρακοστή!
                                                                                        Κατερίνα