Μπορώ.Εχω επιλογή.Μια εμπνευσμένη εκδήλωση!

Αύριο είναι για εμένα μια ημέρα σημαντική! Ο αγαπημένος Κοινωνικός Σύλλογος "Δέντρο Ζωής",
με αφορμή όλη αυτή την στάση ζωής απέναντι στην κρίση και στις δυσκολίες που ζούμε μας εξηγεί:

 "Όλοι αναρωτιόμαστε πως θα βγούμε από την κρίση, όταν τα οικονομικά της χώρας και των πολιτών της μόνο προς τα κάτω κοιτούν. Όλοι έχουν στρέψει τα μάτια στους αριθμούς και έχουν ξεχάσει να κοιτάξουν στα μάτια αυτούς, που δημιούργησαν τους αριθμούς. Δηλαδή τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα και το δυναμικό το οποίο κουβαλάει ο καθένας μέσα του και το οποίο μένει ανεκμετάλλευτο, γιατί δεν υπάρχει ένα όραμα και μία ιδέα από επάνω και γιατί δεν υπάρχει η πίστη στον εαυτό και στις δημιουργικές του δυνάμεις."

Αυτό ήταν το αρχικό όραμα. Μια εκδήλωση ενάντια στον φόβο και στην ανασφάλειά των ημερών. Στο θυμό, στην αίσθηση πως δεν μπορούμε να ορίσουμε, να ελέγξουμε, να αλλάξουμε την ζωή μας!
Αύριο Σάββατο 15 Φλεβάρη, στις 18.00 το απόγευμα λοιπόν, στο Κλειστό Γυμναστήριο Θέρμης θα είμαι εκεί! για να ακούσω τον απίστευτο Γιάννη Καλογεράκη να μιλά. Ένας άνθρωπος που θαυμάζω και με κινητοποιεί πάντα ο τρόπος που συνδέετε με το κοινό!
Θα παίξουμε με τον Τηλέμαχο Καλμπουρτζή που είναι  ψυχαγωγός κι εμψυχωτής και τον έχω δει να δουλεύει και είναι απίθανη η ενέργεια που δημιουργεί. Και βέβαια θα χορέψουμε με τους αρχέγονους ξεσηκωτικούς ήχους των Paranaue  που τα τύμπανα τους ξεσηκώνουν τα συναισθήματα και μιλούν κατευθείαν στο σώμα!
Θα είναι μια βραδιά ξεχωριστή, γιατί ανάμεσα σε όλους αυτούς θα έχω την τιμή να είμαι κι εγώ....με μια δική μου παρουσίαση με θέμα "Όλα όσα μπορώ!"...

Η Βέτα η διευθύντρια του αγαπημένου μας Σχολείου της Φύσης που είναι ο μεγάλος εμπνευστής όλης αυτής της εκδήλωσης, μας προσκαλεί και μας παρακινεί:

"Διδάσκουμε με τη ζωή μας και τη ζωή που ζούμε την έχουμε επιλέξει απολύτως. 

Εμείς θα επιλέξουμε αν θα΄μαστε γονείς δυνατοί που δε θα σερνόμαστε πίσω από μια ζωή που δεν μας αρέσει και πίσω από επιλογές που τις έκαναν άλλοι για εμάς.

"ΜΠΟΡΩ -ΕΧΩ ΕΠΙΛΟΓΗ" είναι ο τίτλος του αυριανού βιωματικού σεμιναρίου, που το περιεχόμενο του συνάδει, με όσα προείπα. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Σας περιμένουμε όλους!!!"

 

 

 

Σας περιμένουμε λοιπόν, να γνωριστούμε, να περάσουμε καλά, να εμπνευστούμε γιατί όπως λένε και στο Δέντρο της Ζωής..."Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας!"

Η ημερομηνία που θα λάβει χώρα η δράση είναι Σάββατο απόγευμα, 15 Φεβρουαρίου 2014, από τις 6 μ.μ. μέχρι 9.30 μ.μ.
στο Κλειστό Γυμναστήριο Θέρμης
(2ο χιλ. Θέρμης-Τριαδίου
ΟΑΣΘ γραμμή 67 & 67Α, στάση «Γυμναστήριο»)

Ο γάμος κι ο έρωτας!

Σήμερα ήρθε η ώρα να απαντήσουμε σε σοβαρά ερωτήματα!
Αύριο 14 Φλεβάρη,  είναι λέει η μέρα των ερωτευμένων. Η ημέρα του έρωτα! Η ημέρα που όλοι οι ερωτευμένοι του κόσμου θα ξεχυθούν στους δρόμους και θα επιβεβαιώσουν τον έρωτα τους. Θα φορέσουν το κατιτίς τους, μέσα κι έξω, θα φάνε το κατιτίς αφροδισιακό, θα πιούνε και το κατιτίς σε αφρώδες και μετά θα γίνει ερωτικός χαλασμός...(λέμε τώρα).

Ωραία όλα αυτά....όμως το μεγάλο ερώτημα για εμάς τους παντρεμένους, (που δεν γιορτάζουμε ποτέ), παραμένει αναπάντητο! Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα; Βάλτε καφέ κι ελάτε, θα κάνω υπερανάλυση...εγώ για εμένα θα βάλω τεκίλα, είναι σοβαρό το θέμα!

Λοιπόν...όχι κυρίες και κύριοι! Ο γάμος δεν σκοτώνει τον έρωτα. Τον πατάει κάτω σαν το σκουλίκι!

life with the lunatics

Μα...ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!
Όταν είσαι ερωτευμένος συμβαίνουν διάφορα στο σώμα και στο μυαλό σου! Βασικά το μυαλό μπλοκάρει. Είσαι εκεί, μόνο εκεί, στον έρωτα. Στο αντικείμενο του πόθου! Δουλεύεις, περπατάς στο δρόμο, διαβάζεις και σκέφτεσαι, τα μάτια, τα χέρια, το στητό κορμί(έτσι είναι στην αρχή του έρωτα το κορμί, μετά γέρνει), τα λόγια τα μεγάλα, τα ρομαντικά, τα αστεία...μα τι αστεία που τα λέει, τις εξυπνάδες, τις χαριτωμενιές όλα. Όλα είναι γοητευτικά. Ότι λέει, ότι σκέφτεται...(ακριβώς γιατί δεν ξέρεις τι σκέφτεται), ότι κάνει. Φαντάζει απίθανος στο μυαλό σου, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα. Ότι βλακεία κάνει είναι καταπληκτική...ακριβώς γιατί το μυαλό έχει μπλοκάρει από τις ορμόνες...Δεν βλέπεις καθαρά, βασικά δεν βλέπεις καθόλου. Νιώθεις μόνο. Τι νιώθεις; Πόθο, καθαρό, δυνατό πόθο. Τίποτα πολύπλοκο...τα μυαλό τα κάνει πολύπλοκα.
Κι όλα αυτά που φαίνονται "ουάου!!!" φαίνονται έτσι γιατί το μυαλό είναι σαν πατσάς από τις ορμόνες. Στην ουσία ενστικτωδώς και τελείως ασυνείδητα, έχεις διαλέξει κάποιον να περάσεις "ουάου". Κάποιον που ανταποκρίνεται καταρχήν στα αρχέγονα και κατά δεύτερον στα κοινωνικά και πολιτισμικά σου πρότυπα...Αυτό είναι το φθηνό κομμάτι κι όλα τα άλλα τα αφήνεις στο μυαλό για να σε μπερδέψει και να αρχίσει το ρομάντζο!
Αααχ! κι είναι τόσο γοητευτικό αυτό το ρομάντζο...γιατί είναι γοητευτικό; Θα σου πω αμέσως εγώ που όλα τα ξέρω!
Το ρομάντζο είναι γοητευτικό γιατί ξέρεις λίγα και φαντάζεσαι πολλά. Το ξέρεις λίγα κρύβει μυστήριο και μαγεία, το φαντάζεσαι πολλά όμως είναι μεγάλη παγίδα μόλις ο τύπος ξεπεζέψει από το άσπρο άτι και βγάλει την πανοπλία και μείνει με το σώβρακο....Κι εκεί έρχεται η ατάκα της Βλαχόπουλου στο έργο "Φωνάζει ο κλέφτης" που ρωτά τον στρατηγό Παπαγιαννόπουλο, βλέποντας τον με το τεράστιο βρακολάστιχο "Σε έχουν δει ποτέ οι στρατιώτες σου έτσι;"

Αυτή η κατάρρευση είναι αναπόφευκτη. Έρχεται περίιιιιπου στα δυο χρόνια που έχεις αντιληφθεί πως το θείο πλάσμα είναι ανθρώπινο. Βήχει, φτύνει, βρίζει, δεν είναι πάντα ευγενικό, αν είναι κορίτσι ε ναι! φίλε μου φορούσε wonderbra και ναι! ξυπνούσε νωρίτερα για να βαφτεί (όχι δεν είναι φυσικό το ροζ τρυφερό χρώμα στα μαγουλάκια, είναι της Loreal)...κι αν είναι αγόρι, το cool water της Davidoff δεν είναι η φυσική του μυρωδιά!!!(ψεύταρος), έχει δεκάδες χιλιάδες ελαττώματα τα οποία έκρυβε (το κάθαρμα), ...και άκου και το πιο απίθανο από όλα...σκαλίζει και την μύτη του! Ε!!!!όχι αυτό πάει πολύ...
Όλα όσα νόμιζες μυστήριο, "μα πως το είπε και γιατί το είπε, τι να εννοούσε;" τώρα ξέρεις τις απαντήσεις τους, οι οποίες δεν είναι πάντα τόσο χαριτωμένες. Το μυστήριο λύθηκε...και για όσα νόμιζες πως δεν απαντά γιατί τα σκέφτεται όλα και τα αναλύει, γιατί έχει βάθος...ξέρεις πια πως δεν είναι βάθος. Είναι απλό κενό! Κενό κυρίες και κύριοι!!! Σαν το βασιλιά που είναι γυμνός!

Στα δύο χρόνια λοιπόν κατά μέσο όρο πάντα, έρχεται η αποκαθήλωσης...έλα όμως που έχει πια γίνει κάτι άλλο μαγικό! Γιατί...όταν ο πιτσιρικάς Έρωτας βαρεθεί κι αρχίσει να την κάνει, έρχεται σιγά σιγά κάποιος άλλος να πάρει την θέση του. Πως τον λένε δεν ξέρω. Συνήθεια, Αγάπη, Ωριμότητα, Δεσμός...πάντως έρχεται και είναι ωραίος κι αυτός, με άλλον τρόπο. Δεν έχει ίσως το ίδιο νεανικό πάθος του έρωτα, ούτε εμπεριέχει αυτή την εξερεύνηση που είναι τόσο γοητευτική. Αλλά έχει άλλα συστατικά που κάνουν τα πράγματα ιδιαίτερα. Ίσως όχι τόσο πικάντικα, μα σίγουρα, σίγουρα ιδιαίτερα κι εξίσου αναζωογονητικά!

Κι εκεί αρχίζεις και νιώθεις ασφαλής...αχ τι ωραία παγίδα η ασφάλεια! Το πρώτο που βλέπεις σε δυο πρώην ερωτευμένους νυν ασφαλής συντρόφους είναι τα κιλά. Αρχίζουν να αυξάνονται. Γιατί ενώ πριν έτρωγες έρωτα...άντε και κανένα σουβλάκι για να μην πεθάνεις από ασιτία, ξαφνικά αρχίζεις να τρως...Να τρως ότι δεν ζεις δηλαδή. Τι δεν ζεις; Τον έρωτα!
Ναι ναι κι αρχίζουν οι πίτσες, τα ψητά, τα γλυκά, και άλλες κοινές στοματικές και στομαχικές απολαύσεις, γιατί δεν σε νοιάζει πια να είσαι και λίγο αφρατούλης, γιατί πριν λιμοκτονούσες για την καλή εντύπωση και από ντροπή βέβαια, μην σε ακουμπήσει και πέσει στα μαλακά και σκεφτεί..."τσ τσ τι μπάζο!"...Ενώ τώρα η κοιλίτσα είναι μαξιλαράκι και οι γοφοί κρατήματα...και δεν έχεις πια όνομα είσαι πάντα κάτι το "όνι, ινι, άκι" και λοιπά υποκοριστικά πάντα με ένα "μου" στο τέλος, για να επιβεβαιώνει πως είσαι δικό του, λες και θα ήθελε κάποιος άλλος να έχει το δικό του "βοιδάκι".
Τώρα σε αγαπάει για αυτό που είσαι για τον εσωτερικό σου κόσμο...ο εξωτερικός να πάει να πνιγεί, αρκετά μας ταλαιπώρησε με την ανασφάλεια του!

Μετά από αυτό το υπέροχο ζεστό στάδιο θαλπωρής και ασφάλειας περνάμε σε λίγο καιρό  (πάνω στον χρόνο για κάποιους στα δύο χρόνια για κάποιους άλλους) σε άλλο στάδιο. Το στάδιο της εξέλιξης. "Που πάμε;" λέει ο ένας (εντάξει συνήθως η γυναίκα), "πουθενά! καλά είμαστε εδώ" λέει ο άλλος. Κι έτσι άρχισε ο καυγάς....που λένε. Αρχίζει εκεί ένας ανελέητος αγώνας υποταγής (τυλίγματος το 'λέγαν οι γιαγιάδες μας) κι εκεί ή κάποιος θα την κάνει για να ξαναγίνει κυνηγός, να αδυνατίσει, να βρει την χαμένη γοητεία κλπ κλπ. (γιατί πρόσεξε με...το'χει, δεν το'χασε ποτέ!) ή...θα μπει πιο βαθιά στη σχέση και θα παραμείνει  σε αυτή, γιατί βρήκε την αγάπη του, γιατί βαρέθηκε να ψάχνει, γιατί συνήθισε την ηρεμία κι ασφάλεια της σχέσης, γιατί μπορεί να έχει ελαττώματά αλλά έλα μωρέ που να ψάχνεις πάλι από την αρχή, γιατί μπερδεύτηκε τόσο καιρό στην απραξία, γιατί θέλει να πάει παρακάτω και να φορέσει άσπρα, να πάρει εκδίκηση από τις φαρμακόγλωσσες που την ήθελαν γεροντοκόρη,  να γίνει μάνα, γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν, αυτήν και τα μυστήρια!

Μετά (αν είναι αυτή η σειρά) έρχεται συνήθως ο γάμος και όλα τα παρατρεχάμενα του. Σόγια, συγγενείς, πεθερές, μπηχτές, οικονομικές ανάγκες, ωράρια εργασίας, ανεργία, φίλοι εργένηδες χαμένα κορμιά, ταξίδια στο χωριό κι όχι στα θέρετρα, συναδέλφισες μυστήριες, ζήλειες, σπίτι, δάνεια, απλήρωτα δάνεια, νοικοκυριό, φακιόλι και σφουγγαρίστρα, μαγείρεμα, τα άπλυτα πια βρακιά του, που είναι πια δική σου δουλειά(!!!)... και σαν μην έφταναν όλα αυτά, θέλεις και παιδιά τρομάρα σου! Κι έρχονται και τα παιδιά...κι εκτός του ότι στις γυναίκες αλλάζει και το σώμα, μπερδεύονται και οι ορμόνες και βάλε και μπόλικη αϋπνία και μεταμορφώνονται σε  ζόμπι...σε θανατηφόρα επικίνδυνα ζόμπι και εκεί ακριβώς κάποιοι ακόμη μιλούν για έρωτα...Έρωτας; είναι σαν το ανέκδοτο με την ευκοίλια, το ξέρετε;
"Σε ένα συνέδριο χιλιάδες επιστήμονες προσπαθούν να βρουν πιο είναι το πιο γρήγορο πράγμα στον κόσμο. Ο ένας λέει η σκέψη, γιατί με αυτήν μπορείς σε κλάσματα δευτερολέπτου να ταξιδέψεις χιλιάδες χιλιόμετρα. Ο άλλος λέει το ηλεκτρικό ρεύμα γιατί με το που πατάς το κουμπί παράγεται τεράστια ενέργεια και σε δευτερόλεπτα έχεις φως. Ο Έλληνας γνωστός πόντιος φιλόσοφος, επιστήμων της δεκάρας απαντά. Η ευκοίλια, γιατί αν σε πιάσει κόψιμο, που να σκεφτείς να ανάψεις το φως;"

Έτσι λοιπόν...αν ζεις σε μια καθημερινότητα με όοοοολα αυτά στο κεφάλι σου που να σκεφτείς να ανάψεις το φως στον έρωτα;
Οκ!!! Είμαι λίγο κυνική...αλλά ας μείνει μεταξύ μας !
Κι ερχόμαστε στο καίριο ερώτημα...σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα; Ήταν μάπα λοιπόν το καρπούζι;
Για να κόψω την  πλάκα θα σου πω πως έχω μια εύκαιρη απάντηση (αφού είπαμε τα ξέρω όλα)...όχι!Όχι λοιπόν!

Love Melon

Δεν ήταν μάπα το καρπούζι αφού το δοκίμασες πρώτα και το ήξερες καλά και όχι, δεν σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα. Αν κάποιος μπορεί να σκοτώσει τον έρωτα αυτός, είσαι εσύ!
Εσύ...γιατί δεν αντέχεις τη φθορά! Γιατί αυτό που κάνει ο γάμος, είναι να χαρίζει χρόνο. Χρόνο με αυτόν που επέλεξες για σύντροφο. Χρόνο πολύ και  καθημερινό και ο άτιμος ο χρόνος κάνει κάτι άλλο. Φθείρει...
Όμως για θυμήσου λίγο καιρό πριν, είχα γράψει σε άλλη ανάρτηση  αυτό το γνωμικό και τότε το βρήκες καταπληκτικό!!!! "Καλύτερα να φθαρείς παρά να σκουριάσεις." ΄Τώρα, δεν φαντάζει τον ίδιο καταπληκτικό  ε;
Είναι γιατί είναι ο έρωτας στην μέση και στον έρωτα δεν θέλεις φθορά. Θέλεις να μείνει το ίδιο νέος κι αστραφτερός. Όμορφος, γοητευτικός και μυστήριος...να σου ξεσηκώνει τα μυαλά, να σου γυρίζει τα άντερα και να τρίζουν και πάλι οι σουμιέδες. Όχι στον έρωτα δεν θέλεις φθορά! Δεν την αντέχεις και όποια κι αν είναι η δική σου χρονική σειρά - σχέση μακροχρόνια χωρίς γάμο, πρώτα γάμος μετά παιδιά, πρώτα παιδιά μετά γάμος κλπ...πάντα, πάντα η σχέση ισοδυναμεί με χρόνο κι ο χρόνος φέρνει φθορά!

Αν δεν αντέχεις την φθορά, ξαναψάχνεις έναν νέο έρωτα....μα έκπληξη!...με το χρόνο κι αυτός θα πάψει μια μέρα να είναι αστραφτερός. Κι αυτός που σήμερα είναι νέος αύριο θα φθαρεί. Θα θαμπώσει...
Οπότε τι κάνεις;...Σκατά! Σκάτα, σκατά και ξέρεις γιατί; Γιατί ξεχνάς πως ο χρόνος σκοτώνει τον έρωτα κι όχι τη σχέση...ο χρόνος εξελίσσει την σχέση!
Τέλειωσε η τεκίλα παιδιά...κι απάντηση δεν υπάρχει ή μήπως υπάρχει αν σκαλίσεις λιγάκι;

Ο έρωτας είναι εθιστικός. Σε βγάζει από τα πλαίσια του συνηθισμένου και ζεις το όνειρο. Μπορεί να μην κρατήσει για πάντα μα για όσο κρατήσει ο έρωτας είναι πάντα, πάντα ...αχ...τόσο αλήτης!!!



"Κάποιες φορές, ακριβώς στη μέση μια συνηθισμένης ζωής, ο έρωτας μας χαρίζει ένα παραμύθι..."
γράφει στην εικόνα...στην υγεία του παραμυθιού λοιπόν...

Άκου τώρα όμως που μιλάει το ποτό...στον έρωτα όλα είναι απλά. Μα η σχέση, η σχέση γαμώτο, θέλει δουλειά. Αν την αφήσεις να σκουριάσει δεν θα φθαρεί, μα θα έχει σκουριάσει. Τι είναι προτιμότερο από τα δύο; Δεν ξέρω για εσένα, μα εγώ έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Τη φθορά δεν την φοβάμαι. Τη σκουριά φοβάμαι. Για να μην σκουριάσει η σχέση, δεν αφήνω εμένα να σκουριάσω, γιατί τελικά...πάντα εκεί καταλήγω, σε εμένα και τη σχέση με τον εαυτό μου που θέλει δουλειά.
Δεν με νοιάζει που θαμπώνει εκείνος, γιατί θαμπή γίνομαι κι εγώ...με την πατίνα του χρόνου πια χαραγμένη μέσα μου, πάνω μου, στο μυαλό και στο σώμα μου.

Αλλά άκου κι αυτό το καλό...αν ο έρωτας πονηρούλης και λαμπερός σε ξεγελά που και που, μην φοβάσαι. Υπάρχει μια χαριτωμένη θεωρία...Είναι καλό μια στις τόσες, να αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό για να μπει φρέσκος, ανανεωτικός αέρας στη σχέση...τώρα το αν θα αφήσεις κάποιον να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει στο δωμάτιο...άλλο πράγμα! Εσύ έχεις την ευθύνη να κρατήσεις το παράθυρο ανοιχτό, αλλά...τους ξένους έξω! Κλέφτης δεν γίνεται κανένας για να πηδήξει τα παράθυρα και να σε κλέψει...Εσύ θα τον έχεις προσκαλέσει. Μην αυταπατάσαι...κανείς δεν είναι δεν θύμα στον έρωτα! Εκτός κι αν είναι 18...και ξέρω είναι σκληρό αυτό που θα πω μα...δεν είσαι πια 18 (το ότι το νιώθεις δεν στρέχει!).

Μην παραπονιέσαι λοιπόν για τον έρωτα  που τον σκότωσε ο γάμος...Αν ο έρωτας είναι καλοκαίρι, στις σχέσεις έχει και χειμώνες και μάλιστα βαριούς! Όπως και στη ζωή άλλωστε...όλοι αγαπάμε τα καλοκαίρια αλλά οι εποχές είναι τέσσερις, σ' αρέσει δεν σ' αρέσει. Καλά μην μου πεις για τους Τροπικούς που έχει πάντα καλοκαίρι κι αρχίσουμε τις εξυπνάδες γιατί εκεί έχουν μουσώνες και τσουνάμια και ανεμοστρόβιλους εντάξει;
Αν πάλι ζούσες στους Τροπικούς και ξύπνησες στην Ανταρκτική τι να πω...βοήθεια σου και τώρα που το κατάλαβες δεν είναι αργά, μπορεί να μην λιώσουν ποτέ πια οι πάγοι αλλά τουλάχιστον ξύπνησες και δεν έμεινες εκεί να πεθάνεις παγωμένος κι αβοήθητος...πάρτο απόφαση πως καμιά φορά μαζί με τον έρωτα τελειώνουν κι οι σχέσεις. Φύγε λοιπόν να σωθείς!

Οπότε κλείνω την υπερανάλυση! Πρόσεξε με, αν δεν αποφάσισες στα σίγουρα να την κάνεις για άλλη χώρα κι άλλη αγκαλιά γιατί, ναι! τελικά είναι ο άνθρωπος σου.
Αν αποφάσισες να μείνεις και να το παλέψεις, αλλά νιώθεις θυμωμένος κι απογοητευμένος που ο γάμος, σου σκότωσε τον έρωτα, άσε σήμερα το παράθυρο σου λίγο ανοιχτό να μπει καθαρός αέρας κι έλα να σου βάλω μια τεκίλα και να το συζητήσουμε το θέμα.

χικ...Σοβαρά τώρα...γιατί φοβάσαι τη φθορά;
                                                                                                    Κατερίνα

Η καθημερινότητα μαζί τους...

Οι μέρες είναι βροχερές. Υγρές πολύ. Έχουν μια μουντάδα που μου αρέσει. Την απολαμβάνω γιατί ξέρω πως θα κρατήσει λίγο...έτσι ελπίζω!

 

Το σπίτι μας όλη την εβδομάδα είναι γεμάτο πολεμίστρες. Όλα τα σημεία του σπιτιού είναι πεδία μαχών. Από παντού ακούγονται ιαχές πολέμου.

 

Οι τύποι έχουν μπει σε ένα απίθανο πρόγραμμα. Βγάλαμε πια, τελείως την τηλεόραση από την ζωή τους τις καθημερινές που έχουν σχολείο και τώρα μόλις τελειώσουν τα μαθήματα και γυρνούν από δραστηριότητες, αρχίζει το δημιουργικό παιχνίδι. Φτιάχνουν, παλεύουν, μάχονται, γελούν, μαγειρεύουν, δημιουργούν...είναι απίθανο να τους βλέπεις. Η μεγάλη τους χαρά η κουζίνα. Τα πανεύκολα τυροπιτάκια που έμαθε να κάνει ο Γιώργος στο σχολείο τα έχουν τσακίσει.

 

Κάνουν μια φουρνιά και την τρώνε σε δύο μέρες. Ιδίως τα απογεύματα με τσαγάκι...τα τρώνε σαν σπόρια. Θα μοιραστώ την συνταγή γιατί μου την ζητήσατε:
"1 κουπάκι αγελαδινό γιαούρτι, 1 ποτήρι σπορέλαιο, λίγο αλάτι, 300γρ. φέτα, 3 αυγά, 1/2 κιλού αλεύρι που φουσκώνει μόνο του. Ανακατεύουμε όλα μαζί τα υλικά, τα πλάθουμε σε μικρά, μπαστουνάκια ή  μπαλίτσες. Τα αλείφουμε με αυγό και ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 20 με 25 λεπτά, ανάλογα τον φούρνο."
Πραγματικά πανεύκολη! Για αυτό ξετρελαίνονται να τα πλάθουν. Την έκαναν στο σχολείο στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος e-twinning στο οποίο συμμετέχει η τάξη του μικρού κι είναι πολύ περήφανος για όλα όσα δημιουργούν.

Κάνουμε μαζί εύκολα πρωινά για το σχολείο. Όπως αυτό που του αγαπημένου bread and tea. Ένα εμπνευσμένο blog, μόνο με πρωινά, που παρακολουθώ και θαυμάζω. Η συνταγή με τις τηγανίτες με τρία υλικά, είναι πανεύκολη και υγιεινή για το καθημερινό πρωινό τους. Εγώ αντικατέστησα το αμυγδαλοβούτυρο με μαργαρίνη ή φυστικοβούτυρο. Με συνοδεία μαρμελάδας, μους μήλου ή μελιού είναι όνειρο και μαζί με τον καθημερινό φρεσκοστυμμένο χυμό τους, ότι ακριβώς χρειάζονται για το ξεκίνημα της σχολικής τους μέρας!

Η μέρα μας αρχίζει με τραγούδι και καταλήγει με τραγούδι. Είναι κι οι δυο τόσο απίθανα θορυβώδης. Μιλούν ασταμάτητα...όχι όχι δεν καταλάβατε...α σ τ α μ ά τ η τ α! Δεν σταματά να ακούγεται η φωνή τους ούτε δευτερόλεπτο κι αυτό από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στη ζωή μας, με πρωτοπόρο τον Άγγελο, που δεν σταματά ποτέ να κινείται και να μιλά. Κοιμάται από μωρό, ελάχιστα και έβαλε δυστυχώς στους δικούς του ρυθμούς και τον μικρό του αδερφό που αν και καμιά φορά κουτουλάει από την κούραση συνεχίζει αμάσητος. Είναι δίδυμο απίθανο.
Μιλούν, τραγουδούν, γελούν, διαβάζουν, φωνάζουν, παλεύουν ή μαλώνουν κάτι από όλα αυτά ασταμάτητα...
Καμιά φορά μου' ρχεται να πάρω τα βουνά. Ιδίως όταν είμαστε μέσα στο αμάξι, (μα τα παιδιά κανονικά δεν κοιμούνται μέσα στο αμάξι;) ή όταν είμαστε κουρασμένοι και θα πληρώναμε για λίγη ησυχία...Τι τύποι αεικίνητοι, γεμάτοι ιδέες για να μας ξεγελάσουν, να μας μπερδέψουν, να μας κάνουν φάρσες. Ιδίως το μπαμπά τους τον έχουν αποτρελάνει.

Καμιά φορά στα ξαφνικά ένας από τους δύο φωνάζει δυνατά "ΑΣΕ ΜΕ". Ανάλογα με το ποιος το φώναξε, ο πατέρας τους από όπου κι αν βρίσκεται φωνάζει αντίστοιχα το όνομα αυτού για τον οποίο ο άλλος παραπονέθηκε..."Άγγελε άφησε ήσυχο τον αδερφό σου αμέσως!" Αυτοί μετά γελάνε υστερικά και μετά από λίγο μόλις το θέμα ξεχαστεί φωνάζει ξαφνικά ο άλλος..."ΑΣΕ ΜΕ"...κι ο πατέρας ξαναπέφτει στην παγίδα...Άλλη εξυπνάδα που σκαρώνουν, είναι στο σαλόνι κι οι δυο και φωνάζει ο ένας στον άλλο κατόπιν συνεννόησης "Γιώργο άσε κάτω το τρυπάνι του μπαμπά" και τότε ακούγεται η φωνή του πατέρα από το υπερπέραν "Γιώργοοοοοο, μην πειράζεις τα εργαλεία μου θα σε καθαρίσω!" και χα χα χα  χαχανίζουν ασταμάτητα τα καθάρματα.
Του λέω όταν πάνε για ύπνο, "καλέ μου μήπως πρέπει να το κοιτάξεις αυτό; Στην εφηβεία θα πέσει μεγάλο γέλιο αν από τώρα άρχισαν οι πλάκες!"

Τις προάλλες δούλευα στον υπολογιστή φορώντας τα ακουστικά...πάντα φοράω ακουστικά όταν δουλεύω στον υπολογιστή στο σπίτι, για τους λόγους που προανέφερα...Ξαφνικά ακούω κάτι κορώνες. Τα βγάζω και τους ακούω και τους τρεις να τραγουδούν από τα δωμάτια τους. Ο πατέρας κρατούσε το ρυθμό άλλοτε σφυρίζοντας κι άλλοτε κάνοντας τον υψίφωνο και οι άλλες δύο φωνές ακούγονταν με σφυρίγματα και μια γλυκιά παραφωνία, άγουρες σε άθλια αγγλικά και τόσο τρυφερές...Monty pythons "always look on the bright side of life". Τρελοί! Συγκινήθηκα. Μια μικρή στιγμή χαράς!

Περνάω ωραία μαζί τους. Τώρα πια μεγάλωσαν, όλα είναι τόσο απλά. Ο Άγγελος τρελαίνεται να πηγαίνουμε σε εκθέσεις και σε μουσεία. Ο Γιώργος δε τρελαίνεται και πολύ είναι μικρούλης ακόμη, μα ο μεγάλος μας θέλει να βλέπει ότι μαθαίνει στο σχολείο, οπότε τρέχουμε με την πρώτη ευκαιρία σε διάφορα και μαζί του μαθαίνουμε κι εμείς τόσα...Έτσι μας δόθηκε τις προάλλες η ευκαιρία να δούμε τον Λευκό Πύργο, για τον οποίο ο Άγγελος μας είχε γανιάσει. "Θέλω να τον δω, θέλω να τον δω!" Τόσα χρόνια σε αυτή την πόλη δεν είχαμε πάει ποτέ! Μελετήσαμε επιτέλους την ιστορία του και είδαμε την θέα μέσα από τα μικρά παράθυρα. Πάντα ήθελα να δω την θέα μέσα από αυτά τα παράθυρα. Αυτό που έβλεπαν οι ταλαίπωροι φυλακισμένοι τότε που ήταν ο Πύργος του Αίματος πριν ακόμη γίνει Λευκός.

 

Τεράστιοι τοίχοι γεμάτοι ιστορία....

και μετά η Θεσσαλονίκη από ψηλά....

 

Ζούσαμε τόσα χρόνια σε αυτή την πόλη και τώρα την μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά...Η Θεσσαλονίκη είναι τόσο γοητευτική στα μάτια τους και εμείς την ξαναβλέπουμε μέσα από εκείνους.

Κι είναι τόσο ιδιαίτερη πόλη, με την μεγάλη ιστορία της και την πολυπολιτισμική της κουλτούρα...Τόσο όμορφη, τόσο διαφορετική από την πόλη που αγαπήσαμε τότε...τότε που ξέραμε μόνο τα μπαρ, τα καφέ  και τα ξενυχτάδικα της. Ανακαλύπτουμε ξανά την πόλη μας και νομίζω πως αυτή είναι μια ευκαιρία που μας χαρίζουν τα παιδιά μας, γιατί έχουμε την ανάγκη να τους δώσουμε εικόνες, πληροφορίες, γνώσεις και μαζί τους μαθαίνουμε κι εμείς. Ξανά.

Στάση για κουλούρι σαλονικιώτικο για εκείνους....κι ευκαιρία να τσιμπήσω κι εγώ το δικό μου κολατσιό. Ξηροί καρποί και αποξηραμένα φρούτα...Το ταπεράκι αυτό είναι η προέκταση του σώματος μου...πάντα στην τσάντα μου!

Κάποτε ζούσα κοντά στην παραλία και εκεί ήταν η μεγάλη καθημερινή βόλτα με τον σκύλο μου τον Νάντο. Φωτεινές νύχτες, βροχερά πρωινά, με τον βαρδάρη να σου παίρνει τα μυαλά...την έχω περπατήσει με κάθε καιρό και κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί σκέφτομαι πόσο την αγαπώ και πόσο θέλω να μάθουν να την αγαπούν και τα αγόρια μας.

 

 

 

Όμορφη πόλη...τόσο μελαγχολική με την μουντάδα και την ομίχλη της, τόσο γεμάτη κόσμο και χρώμα. Γεμάτη γονείς με πιτσιρίκια, γεμάτη ερωτευμένους, γεμάτη ζωή!

 

Κι έτσι πια φτάσαμε στην Ελληνική ταινία της Κυριακής, λίγο πριν πάνε για ύπνο. Ναι...βλέπουμε ξανά Ελληνικές ταινίες κάθε Κυριακή, γιατί εκείνοι το θέλουν τόσο κι είναι τόσο ευτυχισμένοι, βλέποντας τες. Τραγουδούν, γελάνε...κι οι τρεις μαζί κάθε φορά το ίδιο! Ελληνική ταινία λοιπόν. Περάσαμε σε αυτό το στάδιο!

Τώρα, πρωινό  Δευτέρας. Μιας μέρας που ξεκινά πάντα κάπως μουντά...μα από την άλλη, κάθε Δευτέρα είναι και μια νέα ευκαιρία να κλείσουμε ότι αφήσαμε ανοιχτό την προηγούμενη Παρασκευή...Οπότε οι Δευτέρες είναι γεμάτες ευκαιρίες...σαν εβδομαδιαία άνοιξη!
Κι είναι αλήθεια πως η άνοιξη είναι πια κοντά...δες την τριανταφυλλιά...δεν ξεγελιέται, μέσα στη βροχή και στο μουντό τοπίο, χαρίζοντας μια απίθανα αισιόδοξη εικόνα!
Έχει εμπιστοσύνη στην άνοιξη που είναι στο δρόμο, κερδίζοντας την ευκαιρία της να ανθήσει.

Οπότε καλημέρα αγαπημένοι...με μπόλικο κέφι και μια ακόμη Δευτεριάτικη ευκαιρία. Ας ανθίσουμε...ή τουλάχιστον...ας προετοιμαστούμε!
                                                                                                     Κατερίνα

memento mori

Οι Ρωμαίοι στρατηγοί, γυρνώντας  στην πατρίδα τους μετά από ένα  νικηφόρο πόλεμο, έκαναν στα σοκάκια της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον γνωστό  "Θρίαμβο".
Μια πανηγυρική  παρέλαση με σαλπίσματα, φανφάρες και επευφημίες από το  συγκεντρωμένο πλήθος. Οι ίδιοι παρήλαυναν με όλο το στρατό τους, τα λάφυρα, τους αιχμαλώτους, ντυμένοι με τις λαμπερές πανοπλίες τους και το αστραφτερό τους άρμα. Σχεδόν θεοί στα μάτια όλων.
Παρ όλη την εικόνα της επιτυχίας, δίπλα τους στο άρμα είχαν έναν αναβάτη.  Ήταν ο σκλάβος τους που μέσα στον  νικηφόρο πανηγυρικό πυρετό είχε το χρέος να επαναλαμβάνει στο αυτί του στρατηγού μια φράση που έχει πια μείνει στην ιστορία.
"Memento mori" σε ακριβή μετάφραση "θυμήσου το θάνατο" δηλαδή "θυμήσου πως θα πεθάνεις".

Πάντα με γοήτευε αυτή η ιστορική  λεπτομέρεια. Αυτή η μικρή απίθανη φράση.  Μέσα στην απόλυτη επιτυχή κορύφωση της ζωή ενός ανθρώπου, έρχεται επαναλαμβανόμενη η υπενθύμιση...Η υπενθύμιση της θνητότητας, του πρόσκαιρου και του παροδικού.
Μια μικρή λέξη που ως στόχο δεν έχει την απειλή, μα την υπενθύμιση..."θυμήσου πως όλα όσα ζεις θα φύγουν, θα περάσουν, η δόξα, οι φωνές όλα θα σβήσουν, όλοι όσοι αγαπάς θα χαθούν...κι εσύ μαζί τους". Πόσο σκληρό στα μάτια μας, μα και πόσο ανακουφιστική  ιδέα πως όλοι ακολουθούμε έναν αρχέγονο κυκλικό χορό και δεν υπάρχει εξαίρεση για κανέναν.
Ναι, είμαστε θνητοί. Ναι, είμαστε αναλώσιμοι. Ναι, είμαστε πρόσκαιροι στον κόσμο αυτό.

Παρόλο που ως άνθρωποι τα γνωρίζουμε όλα αυτά κι έχουμε επίγνωση της θνητότητας μας, ζούμε μια ζωή απαλλαγμένη από την ιδέα του πρόσκαιρου και πολύ περισσότερο ζούμε προσκολλημένοι στη ζωή σαν να μας ανήκει το κάθε τι γύρω της, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούμε μέσα μας έναν απόλυτο φόβο. Τον φόβο του θανάτου...Ο φόβος αυτού που δεν ορίζουμε, ο φόβος αυτού που χάνουμε, ο φόβος αυτού δεν ξέρουμε πότε θα έρθει.
Γιατί φοβόμαστε τόσο τον θάνατο; Υπάρχουν λοιπόν εξηγήσεις; Υπάρχουν απαντήσεις; Όλοι το ξέρουμε πως η παροδικότητα είναι η πραγματική φύση της ζωής. Δεν ξέρουμε τίποτε για την γέννηση μας και δεν έχουμε καμία επίγνωση της διαδικασίας του πως ήρθαμε στον κόσμο...
Αντίθετα ξέρουμε με σιγουριά πως μια μέρα θα αποχωρίσουμε και η ιδέα του πως θα φύγουμε από τον κόσμο αφήνοντας πίσω αγαπημένους ή  η ιδέα πως κάποιοι που αγαπάμε θα χαθούν προκαλεί και μόνο ως ιδέα, απύθμενο πόνο.



Waking up after a winter dream. by Bunnis

Όταν ο θάνατος σε ακουμπά, ξαφνιάζεσαι. Λες συνέβη...συνέβη και σε εμένα, μα πως είναι δυνατόν! Νομίζεις πως πεθαίνουν μόνο οι άλλοι. Οι ξένοι, κάπου εκεί μακριά. 
Όταν ο θάνατος σε ακουμπά νιώθεις ηλεκτρικό ρεύμα να σε διαπερνά. Νιώθεις πως όλα αλλάζουν, εσύ αλλάζεις, ο κόσμος αλλάζει...επιμένεις πως η γη σταμάτησε να γυρίζει. Γιατί; επειδή κάποιος έφυγε ή επειδή εσύ τον έχασες; Ποιο από τα δύο έκανε τη γη σου να σταματήσει  να γυρίζει;
Όταν ο θάνατος σε ακουμπά νιώθεις θυμό, σαν να 'χες κάνει συμβόλαιο πως δεν θα συμβεί ποτέ σε εσένα.
Όταν ο θάνατος σε ακουμπά νιώθεις δέος γιατί ξαφνικά έρχεσαι σε επαφή με το θνητό σου σώμα και ξεχνάς το αθάνατο πνεύμα...
Όταν ο θάνατος σε ακουμπά, είναι για πάντα. Αφήνει ένα κενό, έναν πόνο, μια πληγή βαθιά, που με τον χρόνο γιάνει και μένει μια ξασπρουλή ουλή, μέσα σου. Μια ουλή που για πάντα θα θυμίζει το σκληρό άγγιγμα του...

Πως συνεχίζεις να ζεις μετά από μια σκληρή απώλεια; Πως μπορείς να σηκωθείς το πρωί και να κοιτάξεις το πρόσωπο σου στον καθρέφτη; Πως να υπάρξεις ενώ νιώθεις πως δεν έχει πια νόημα η ύπαρξη σου;
Υπάρχουν ερωτήματα για τα οποία δεν υπάρχουν απαντήσεις. Το "πως" απλά το ζεις. Το βιώνεις κι ανάλογα, το διαχειρίζεσαι ή όχι. Δεν έχει να κάνει με την αντοχή...έχει να κάνει με την διαχείριση.
Αυτή η αίσθηση της αντοχής, ότι δηλαδή κάποιοι αντέχουν και κάποιοι όχι, δεν στέκει. Ο πόνος δεν έχει να κάνει με την δύναμη ή την αδυναμία μας, μα με τον τρόπο που θα τον αντιμετωπίσουμε, γιατί κανείς δεν αντέχει!
Κανένας γονιός δεν αντέχει να χάσει το παιδί του, κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να χάσει τον αγαπημένο του, κανένα παιδί δεν αντέχει να χάσει το γονιό του. Όχι δεν το αντέχει, ο πόνος είναι αβάσταχτος...κι όμως ακόμη κι η αντοχή μπορεί να ελεγχθεί αν διαχειριστεί σωστά. Οπότε τα πάντα στη ζωή είναι θέμα διαχείρισης.
Κάποιοι, τραβούν μπροστά, νιώθουν την ανάγκη της επούλωσης. Η μνήμη του αγαπημένου που χάθηκε, εκτός από  πόνο τους χαρίζει διαύγεια και επίγνωση μιας διαχειριστικής δύναμης που δεν ήξεραν πως έχουν...
Κάποιοι άλλοι πάλι καταρρέουν, πέφτουν κι αργούν πολύ να σηκωθούν ή...δεν σηκώνονται ποτέ.
Όπως όταν τρέχεις αγύμναστος σε μια ανηφόρα, που δεν μπορείς να αποφύγεις. Αν δεν διαχειριστείς σωστά τις αναπνοές και τις δυνάμεις σου δεν θα αντέξεις να την ανέβεις, μα αν διαχειριστείς σωστά το σώμα σου και το μυαλό σου, αν βρεις το σωστό κίνητρο για την ψυχή σου, το τέλος της διαδρομής σε περιμένει.

Σκέφτομαι...τι νόημα έχεις να συνεχίσεις να ανεβαίνεις την ανηφόρα αν αυτός που αγαπάς δεν είναι δίπλα σου;
Να ακόμη μιαν απάντηση που δεν έχω...ξέρω όμως κάτι άλλο. Πως αν εγώ φύγω  θα ήθελα να είχα μεγαλώσει  παιδιά μαχητές που ξέρουν πως να μην παγώνουν στον πόνο και ξέρουν πως να συνεχίζουν χωρίς εμένα, να κατακτούν τις κορυφές τους. Κι αν φύγω και μείνει μόνος του ο σύντροφος μου θα ήθελα να μπορεί να είναι σωστό πρότυπο πατέρα και συνανθρώπου και να συνεχίζει να προχωρά ακάθεκτος την δική του διαδρομή, γιατί ο καθένας μας έχει χρέος στην δική του διαδρομή!
Δεν θα ήθελα ποτέ να μπω σε μια τέτοια διαδικασία για να μάθω τι θα έκανα εγώ που λέω τα "παχιά" λόγια...όμως για εμένα είναι σημαντικό οι άλλοι να συνεχίζουν να ποτίζουν τα λουλούδια μου σαν εγώ δεν είμαι εδώ. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο που τα φρόντιζα κι εγώ. Γιατί σκορπούν ομορφιά στον κόσμο...
Όχι δεν είναι υγιές να ζούμε με το φόβο του θανάτου. Είναι όμως δημιουργικό να ζούμε με την υπενθύμιση του. Είναι ανακουφιστικό να ζούμε με την ταπεινότητα της ιδέας του...Γιατί όπως τελικά είπε κι ο λατρεμένος μου Freddie... "who wants to live forever?"

Καταθέτω τα σοφά λόγια του  Θιβετανού Βουδιστή μοναχού Sogyal Rinpoche που μίλησε για την σημαντικότητα της υπενθύμισης του θανάτου λέγοντας:

Αν θυμηθούμε να πεθάνουμε μπορεί να θυμηθούμε τι σημαίνει ζωή ή τι σημαίνει να ζεις.
Ο φόβος του θανάτου συνδέεται με το φόβο που έχουμε για τον εαυτό μας, γιατί ο θάνατος είναι ένας καθρέφτης στον οποίο απεικονίζεται το πραγματικό νόημα της ζωής. Εάν θέλεις να «κοιτάξεις» τον θάνατο, θα πρέπει να «κοιτάξεις» τον εαυτό σου, θα πρέπει να φτάσεις στον Εαυτό σου. Και η καλύτερη περίοδος για αυτό είναι τώρα.. ΤΩΡΑ!
Μπορεί να πεθάνω οποιαδήποτε στιγμή, στην ουσία όλοι μας μπορεί να πεθάνουμε οποιαδήποτε στιγμή. Στην πραγματικότητα το να πεθάνεις είναι πραγματικά πολύ απλό ξέρετε. Απλώς εκπνεύστε.
 

Ο εαυτός μας λοιπόν. Εμείς. Πίσω από όλα αυτά εμείς και το πως βλέπουμε την ζωή, το πως τη ζούμε, το πως τοποθετούμε τον εαυτό μας μέσα της. Ο μόνος τρόπος να κοιτάξεις τον θάνατο όπως και τη ζωή είναι μέσα από Εσένα! Αυτοεξέλιξη, αυτοανακάλυψη, όλες οι απαντήσεις για εσένα είναι ήδη μέσα σου! Γιατί τελικά όσο καλύτερα γνωρίζεις εσένα...τόσο λιγότερο φοβάσαι το άγνωστο.
Εσύ είσαι το κλειδί για το πόσο μακριά είσαι διατεθειμένος να φτάσεις σε αυτή τη ζωή, όχι στην δόξα...όχι στην επιτυχία, μα μέσα σου, εδώ και τώρα! Κι επανέρχομαι  στο  τραγούδι του Freddie. "Το για πάντα, είναι το δικό μας τώρα".

Τώρα αγαπημένοι...τώρα που μπορούμε να διεκπεραιώσουμε το χρέος μας απέναντι στη ζωή. Γιατί όταν ξέρεις πως εσύ έχεις το προνόμιο να ζεις ενώ εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε μέρα, πρέπει να έχεις αντίληψη του χρέους σου. Καθώς όταν κάποιος φεύγει,  κάποιος άλλος πρέπει να αναλάβει να συνεχίσει.
Να συνεχίσει, να περπατά, να ανεβαίνει, να μοχθεί, να δημιουργεί, να ονειρεύεται, να χτίζει, να ζει. Να συνεχίσει την προσπάθεια για τον εαυτό του μα και για αυτόν που έφυγε, αλλά πολύ περισσότερο για αυτόν που έρχεται...Για τις επόμενες γενιές.

Ας εκπαιδεύσουμε τις επόμενες γενιές λοιπόν για το τι σημαίνει διαχείριση. Διαχείριση σε όλα. Στον πόνο, στη χαρά, στη ζωή και προπάντων, στο θάνατο...κι ας θυμηθούμε καθώς τρέχουμε με ορμή πάνω στο αστραφτερό μας άρμα, memento mori, φίλοι μου...memento mori!

Καλημέρα αγαπημένοι...Forever is our today! Καλή δύναμη εκεί έξω...
                                                                                              Κατερίνα

Εκδρομές για big dreams.

Όταν το σχολείο της Φύσης οργανώνει εκδρομές "αγωγής" για τους γονείς...δεν αστειεύεται! Έτσι οι γονείς βρέθηκαν για διήμερο στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας. Τα πιτσιρίκια τους διανυκτέρευσαν στο σχολείο και όλα τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους...Μια εκδρομή ενάντια στην μιζέρια. Ενάντια στις μικρές σκέψεις, ενάντια στο φόβο. Δεν ήταν απλά διασκέδαση. Ήταν εκπαίδευση, ήταν βίωμα...όπως όλες οι εκδρομές του Σχολείου της Φύσης.
Τους ξέρετε τους Paranaue;  Μετά από 10 χρόνια ύπαρξης, είναι διάσημοι πια στην πόλη μας.
Ε! λοιπόν αυτοί οι τρελάρες που συνεργάζονται πια με το σχολείο με στόχο να σκορπίζουν χαρά και να κάνουν και μαθήματα στα πιτσιρίκια του σχολείου...ήταν μαζί στην εκδρομή! Βγήκαν στο σεργιάνι με όλη την εκδρομική παρέα κι έγινε μακελειό. Δείτε τους εδώ σε μια από τις εξορμήσεις στο κέντρο της Νάουσας.
Ο Πα ήταν εκεί και τα έζησε όλα από πρώτο χέρι απλά εγώ έμαθα πως τα ξημερώματα όλο το ομιχλώδες βουνό στο Βέρμιο παραληρούσε από τα τύμπανα...και ζήλεψα τρελά!
Είχα την χαρά να είμαι κι εγώ εκεί για λίγο για να κάνω δραστηριότητες και παιχνίδια με την μεγάλη παρέα κι ήταν υπέροχα τουλάχιστον για εμένα.

Πάντα είναι γοητευτικό να δουλεύεις με τόσο μεγάλες ομάδες. Πάντα είναι γοητευτικό να δημιουργείς ενέργεια και να μοιράζεσαι χαρά κι ήταν  εντυπωσιακό το πόσο χαρούμενοι, πόσο παιδιά έχουμε όλοι την ανάγκη να γίνουμε, να νιώσουμε...Πόσο χρειαζόμαστε να αποκοπούμε από την πραγματικότητα και να χαλαρώσουμε...κι όταν γίνει αυτό...αρχίζουν τα θαύματα! Και το σχολείο μας δεν ψάχνει θαύματα...τα δημιουργεί, μα αυτό είναι κάτι άλλο!
Απλό κι εντυπωσιακό και για να ξέρετε στις εκδρομές αυτές και τις δραστηριότητες δεν χρειάζετε να είσαι γονιός του σχολείου για να έρθεις ούτε τα παιδιά σου να φοιτούν στο σχολείο. Αντίθετα, χρειάζεται να θέλεις να ανοίξεις τον κύκλο σου...και να συμμετέχεις σε κάτι που  φαίνεται ξένο, μα θα σου ανοίξει ένα παράθυρο στο μυαλό. Εγγυημένα!!!Την άνοιξη στο μαγικό Καζαβίτι λοιπόν...Εκεί να δεις τι έχει να γίνει.

Τις λίγες ώρες που ήμουν εκεί είχα την χαρά να χαρώ έστω και για λίγο το απόκοσμο τοπίο.

Ο Άγιος Νικόλαος είναι μαγικός κάθε εποχή αλλά αυτή η εικόνα της ομίχλης με μάγεψε...Τελειότητα. Περίμενες τις νεράιδες να βγουν και να χορεύουν με τα αέρινα λευκά φορέματα τους ή τον κακό λύκο να σε περιμένει πίσω από κάθε πελώριο δέντρο.

Γύρισα το ίδιο βράδυ αφήνοντας την τρελοπαρέα να γλεντά...ανάμεσα τους κι ο άντρας μου! Τι καλός άνθρωπος είμαι!!!και μπήκα το βράδυ στο σπίτι που με περίμεναν τα πιτσιρίκια με ενθουσιασμό. Θεία και γιαγιά τους είχαν ταΐσει, βολτάρει, διασκεδάσει και όλα τα γνωστά.
Είχαν ήδη αρχίσει να βουίζουν τα αυτιά μου κι ένιωθα εξάντληση, οπότε κάναμε αυτό που κάνουμε πάντα σαν λείπει ο μπαμπάς μας. Όλοι μαζί στο κρεβάτι με το Ratatuille να παίζει. Βάλσαμο, αυτά τα μικρά χέρια και πόδια δίπλα μου...

Παρόλο που την επόμενη μέρα ένιωθα ήδη άρρωστη κράτησα την υπόσχεση μου να πάμε βόλτα στο βουνό.  Με τα αναλγητικά να μου δίνουν δύναμη  τραβήξαμε προς τα Πετροκέρασα. Ένα πανέμορφο ορεινό χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη. Μα ο στόχος μας δεν ήταν το χωριό αλλά το υπέροχο δάσος που το περιβάλει. Ήταν όνειρο. Ένα παγωμένο όνειρο.

 

Όλα τα δέντρα παγωμένα. Ένα λευκό γυαλιστερό τοπίο με τον πάγο να αγκαλιάζει όλο το δάσος. Υπέροχο. Περπατήσαμε, μέχρι που μείναμε ξέπνοοι. Έπαιξαν χιονοπόλεμο μαζεύοντας πάγο από τα κλαδιά και κοκκίνισαν τα χέρια και τα μάγουλα τους. Νιώσαμε την ψευδαίσθηση του χιονιού καθώς με το πρώτο φύσημα του ανέμου τα δέντρα λύγιζαν κι έριχναν όλο τον πάγο από τα κλαδιά τους και κάποιες στιγμές είχαμε την εντύπωση πως ήμασταν σε χιονοθύελλα. Παγώσαμε, μα το χρειαζόμασταν.

Αυτή η αναζωογόνηση του μυαλού, το άδειασμα κι ώρες ώρες ένας άγριος φόβος που με έπιανε μόλις σκεφτόμουν πως ήμουν ολομόναχη μαζί τους εδώ στην μέση του άγριου δάσους, χωρίς τηλέφωνο, με το αμάξι τόσο μακριά...κι ύστερα πάλευα με το φόβο και συνέχιζα να προχωρώ για να τους φτάσω...

  

Η ομορφιά γύρω απερίγραπτη. Οι παγωμένες έρρικες, τα πανύψηλα δέντρα, τόσο γαλήνια, τόσο διάφανα σχεδόν κρυστάλλινα σαν να κρέμονταν επάνω τους στολίδια λαμπερά.

 

 

Ημουν χαρούμενη, που κάναμε αυτή την εκδρομή, παρόλο που δεν ένιωθα καλά. Δεν ήθελα να τους απογοητεύσω γιατί το περίμεναν, ελπίζοντας πως στο δάσος θα βρουν χιόνι... Χαρούμενοι ήταν κι εκείνοι, οι μικροί μου άνθρωποι, γιατί γυρνώντας μου είπαν πως ήταν "η πιο όμορφη μέρα μαμά. Η πιο τέλεια!"
Γυρίσαμε παγωμένοι, εγώ με πυρετό πια. Στολίσαμε τα φανταστικά κλαδιά που κόψαμε από το δάσος και μας ομόρφυναν το σαλόνι

 

Στο τραπέζι  μας περίμενε μια λατρεμένη φασολάδα, με ζεστό φρυγανισμένο ψωμί.

Όνειρο...
Ο μικρός άντρας του σπιτιού, αυτός που αναλαμβάνει όταν λείπει ο μπαμπάς του, μας άναψε το τζάκι και με βρήκε ένας γλυκός ύπνος στον καναπέ, με τις φωνές τους να σχολιάζουν τα λιοντάρια στο ντοκιμαντέρ που έβλεπαν στην τηλεόραση.

Κάπως έτσι γέμισε το μυαλό εικόνες για ακόμη μια φορά και φούσκωσαν τα μυαλά κι άρχισαν να ονειρεύονται και να πλάθουν σχέδια, για άλλα μεγάλα κι όμορφα κι ομαδικά πράγματα. Ο Πα γύρισε αργά γεμάτος γέλια και χαρά. Το σχολείο του έκανε καλό...για ακόμη μια φορά!
Πόσο ανάγκη έχουμε να αδειάζουμε το μυαλό μας. Πόσο χρειαζόμαστε αυτή την αίσθηση του φευγιού, της απόστασης. Την αίσθηση, πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα που γίνονται εκεί έξω.Πως πέρα από την τρέλα που ζούμε υπάρχει και μιαν άλλη ζωή...γιατί υπάρχει!
Μια μικρή εκδρομή, λίγο περπάτημα στο βουνό και νιώθεις ξανά τα όνειρα να βουτούν στο πηγμένο μυαλό και να κατακλύζουν το είναι σου. Όνειρα και σχέδια κι ανάγκες ξεχασμένες, επιθυμίες θαμμένες σε ένα σώμα που απλά υπάρχει και διεκπεραιώνει.

Ξεκινά ακόμη μια νέα εβδομάδα κι ένας νέος μήνας μαζί της...Τι να ευχηθώ πέρα από χαρά και υγεία...α ναι! Θα ευχηθώ το αγαπημένο μου... "Άνοιξε τον κύκλο σου, πολέμα την μιζέρια και...πάνω από όλα...Dream Big!"

Καλημέρα αγαπημένοι ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...
                                                                                                      Κατερίνα