Γεννήθηκα Γυναίκα.

Γεννήθηκα κορίτσι. Έγινα  κοπέλα, σύντροφος, μαμά. Μα πιο πολύ από όλα αυτά είμαι Γυναίκα. Γεννήθηκα θηλυκό κι όχι δεν εννοώ "Βιουγιουκλάκη", δεν εννοώ ότι παίζω έναν γεμάτο νάζι και τσαχπινιά  ρόλο.

Εννοώ ότι ανήκω στο θηλυκό γένος. Το σώμα μου είναι στρογγυλεμένο. Δεν έχει γωνίες, έχει καμπύλες. Μπορώ  πιο εύκολα να έρθω σε επαφή με τα συναισθήματα μου, να τα αναγνωρίσω , να τα αναλύσω. Είμαι εξοικειωμένη με τα δάκρυα γιατί το φύλο  μου, τα επιτρέπει. Είμαι πιο μικρόσωμη και λιγότερο δυνατή από τα αρσενικά του είδους μου. Δεν είμαι κυνηγός, είμαι συλλέκτης και τροφός. Είμαι ο αποδέκτης κι όχι ο καταθέτης… Δεν διεκδικώ, περιμένω. Δεν είμαι εισβολέας, είμαι προστάτης. Έτσι προστάζει το φύλο μου. Έτσι γράφει στα γονίδια μου.

Είμαι άνθρωπος κι είμαι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Δεν υπάρχει τίποτε παραπάνω από εμένα.  Κανένα άλλο ον… εκτός από αυτό που στέκεται δίπλα μου. Το αρσενικό του είδους μου.

Είμαι Γυναίκα.

Πάντα στη ζωή μου ήμουν αυτό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ακόμη και τώρα που έγινα μαμά κι ο ρόλος αυτός είναι τόσο σπουδαίος ακόμη πιο σπουδαίος κι από το ότι ήμουν σύντροφος ή κόρη.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι το ότι είμαι θηλυκό κι αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω ή να το απαρνηθώ. Το να θυμάμαι ότι είμαι γυναίκα για εμένα δεν σημαίνει πως πρέπει να με φροντίζω, να προσέχω  το ντύσιμο, το δέρμα ή τα κιλά μου. Δεν σημαίνει πως είναι σημαντικό να διατηρώ την ομορφιά και την φρεσκάδα μου, ακόμη κι όταν είμαι τόσο μα τόσο κουρασμένη.

Δεν σημαίνει πως είμαι γάτα… σημαίνει πως είμαι "θηλυκή γάτα", όπως και το ότι μπορώ να είμαι και "σκύλα"… και "οχιά" και "λέαινα" κι ότι άλλο υπάρχει σε θηλυκό!

Το ότι είμαι γυναίκα σημαίνει πως αυτόματα η φύση με κατέταξε σε ένα ρόλο κι όσο κι αν τον αρνηθώ είναι γραμμένος στα κύτταρα μου. Είμαι λίγους πόντους πιο κοντή, λίγα κιλά ελαφρότερη άρα σκελετικά πιο μικροκαμωμένη και άρα στη φύση πιο αδύναμη… κι από εκεί αρχίζουν όλα, σε έναν κόσμο που κυριαρχούν οι σωματικά πιο ισχυροί.

Σημαίνει πως το μυαλό περισσεύει κι ότι η σωματική ρώμη μπορεί να υπερτερήσει. Το αποδεικνύουν  αυτό τα  εκατομμύρια των γυναικών που κακοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο, από το πιο ισχυρό φύλο.  Αυτό είναι το τελικό συμπέρασμα. Ότι γεννήθηκα ανήκοντας σε ένα φύλο που επειδή είναι λιγότερο ισχυρό, έχει υποστεί βία σε όλες τις μορφές της.

Ζω σε μια γωνιά του πλανήτη που με καθιστά αυτόματα προνομιούχα. Ανήκοντας στο 4%  του πληθυσμού που ζει με ειρήνη και ασφάλεια. Όμως στα γονίδια μου είναι καταγεγραμμένος ο αγώνας ολόκληρων γενεών. Γυναίκες που πόνεσαν, που καταπατήθηκε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα τους, που κακοποιήθηκαν, που εξευτελίστηκαν, που κατακρεουργήθηκαν, που πουλήθηκαν, που πουλιούνται… παιδιά ακόμη, γιατί είναι γυναίκες. Το να είσαι γυναίκα σημαίνει πολλά κι απροσδόκητα, ανάλογα με το σημείο του κόσμου στο οποίο γεννήθηκες. Καταρχήν ότι μπορείς να είσαι ασήμαντη και υποχείριο κάποιου αρσενικού, πατέρα, αδερφού, συντρόφου, συζύγου. Μπορείς να πεθάνεις κιόλας από το χέρι ενός αρσενικού και κανείς να μην δικαστεί  ποτέ, κανείς ποτέ να μην πληρώσει. Κι από την άλλη το ότι είσαι γυναίκα να σημαίνει πως είσαι κάτι τόσο σημαντικό ή ξεχωριστό, που οι μισοί θέλουν να σε πουλήσουν κι οι άλλοι μισοί να σε αγοράσουν….

Συγχωρέστε μου τον στόμφο και το λεξιλόγιο, μα σήμερα δεν μου ταιριάζουν οι τελίτσες! Έχω το δικαίωμα να μιλώ ως γυναίκα. Δεν ξεχνώ ποτέ ποια είμαι. Μια γυναίκα πάντα σε κάθε περίπτωση θα ταλαιπωρηθεί περισσότερο, θα πονέσει περισσότερο, θα την πληρώσει πιο ακριβά, στο τέλος!

Πάντα… την πληρώνουν οι αδύναμοι και δεν μιλώ για την συναισθηματική δύναμη παρά για την σωματική. Σε έναν καυγά θα ακούσει λέξεις απίθανα προσβλητικές που προσβάλουν την σεξουαλικότητα της, σε μια συμπλοκή σωματική σίγουρα θα νικηθεί, σε οποιαδήποτε αναμέτρηση μπορεί να υποστεί σεξουαλική προσβολή ή κακοποίηση και στα πολύ δύσκολα μπορεί  να χρησιμοποιήσει κι η ίδια τη σεξουαλικότητα  της για να αναμετρηθεί με το ισχυρό φύλο… Φαίνεται ακόμη και στην ίδια, σαν ο μόνος τρόπος για να επιβληθεί στο αρσενικό, να είναι η σεξουαλικότητα της… για αυτήν τη σεξουαλικότητα άλλωστε τραβά όλα όσα τραβά το θηλυκό!

Είμαι γυναίκα κι είμαι περήφανη. Δεν το ξεχνώ ποτέ.
Ποτέ δεν θα αποκαλέσω μιαν άλλη γυναίκα "γκόμενα", "πουτάνα", "σκρόφα", "καργιόλα", "τσούλα" κι όλα τα συναφή σεξουαλικού περιεχομένου επίθετα. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που ένας άντρας θέλει να προσβάλει μια γυναίκα χρησιμοποιεί τέτοιου είδους λέξεις. Δεν είναι τυχαίο επίσης που αν ένας άντρας θέλει να προσβάλει με το σκληρότερο τρόπο έναν άλλο άντρα  χρησιμοποιεί βρισιές σε θηλυκό πρόσωπο, ή τον αποκαλεί "γυναικούλα", "μουνί",  πως "δεν φορά παντελόνια"… κι άλλα παρόμοια. Σημαίνει πως  στο μυαλό του, το να είσαι γυναίκα είναι υποδεέστερο.

Λέξεις χυδαίες, βρισιές θηλυκές...Οι πιο εξευτελιστικές ανθρώπινες βρισιές είναι θηλυκές!

Συχνά οι γυναίκες παρασύρονται σε αυτό το παιχνίδι προβολής δύναμης, χρησιμοποιώντας ίδιες εκφράσεις και λέξεις για μιαν άλλη γυναίκα.
Δεν θα μπω ποτέ σε έναν τέτοιο παιχνίδι. Δεν θα γίνω εύκολος στόχος, γιατί θυμάμαι πάντα πως την ώρα που εγώ αποκαλώ μια γυναίκα "πουτάνα", ένα κορίτσι σε κάποια γωνιά του πλανήτη βιάζεται, ακρωτηριάζεται ή σκοτώνεται ακριβώς γιατί κάποιοι την βλέπουν έτσι.
Άλλωστε το να μιλάς έτσι είναι φριχτό σε όποιον κι αν αναφέρεσαι...

Έχω την ευτυχία να μεγαλώνω δυο γιους κι αυτό είναι το χρέος στο γυναικείο φύλο μου. Το ότι τους μεγαλώνω ως Γυναίκα. Τους μαθαίνω πως να φέρονται, να μιλούν , να σέβονται τα κορίτσια, τις γυναίκες, τις γιαγιάδες και τις μανάδες, τις συντρόφους και τις συμμαθήτριες τους. Να μην χρησιμοποιούν τη σωματική ρώμη για εξουσία. Να σέβονται τη Γυναίκα!

Να ξέρουν πως για εκείνους ως άντρες όλα ήταν δεδομένα, μα η γυναίκα έπρεπε να παλέψει για να μπορέσει να σπουδάσει, να εργασθεί, να ψηφίσει, να φορέσει συγκεκριμένα ρούχα, να κυκλοφορεί χωρίς συνοδεία, να, να , να… να είναι γυναίκα χωρίς αυτό να την κάνει άχρηστη και φθηνή και εύκολο στόχο κι ορεκτικό, στα μάτια ενός άντρα.

Είμαι γυναίκα και κάθε χρόνο τέτοια ημέρα δεν γιορτάζω, γιατί είμαι θυμωμένη. Γιατί την ώρα που κάποιες από εμάς,  χορεύουν πάνω στα τραπέζια γλεντώντας το φύλο τους και τα δικαιώματα τους κάποιες άλλες παιδιά ακόμη πουλιούνται σε σκλαβοπάζαρα. Είναι σαν να γιορτάζω την κατάργηση της δουλείας ενώ υπάρχουν ακόμη δούλοι.

Αυτή η μέρα είναι ημέρα μνήμης. Για όλες εκείνες τις γυναίκες που θυσιάστηκαν, πόνεσαν, πάλεψαν, διεκδίκησαν, τα αυτονόητα. Το δικαίωμα να είναι άνθρωποι…

Δουλεύοντας για χρόνια στο ΚΕΘΕΑ με εξαρτημένες μητέρες που ζητούσαν βοήθεια έχοντας μαζί  τα ανήλικα παιδιά τους, έχω γνωρίσει γυναίκες που έχουν υποστεί κάθε μορφής κακοποίηση. Κάθε μορφής καταπάτηση των δικαιωμάτων τους και των παιδιών τους. Έχω γνωρίσει γυναίκες που έχουν γνωρίσει κάθε μορφής εξουσία από τότε που ήταν κορίτσια… όχι παιδιά, κορίτσια! Κοριτσάκια…

Η ζωή είναι πιο πολύπλοκη για μια γυναίκα ακόμη και στον Παράδεισο… πολύ περισσότερο στην Κόλαση!

Για  όλες εσάς κορίτσια μου, που έχουμε έρθει κοντά κι έχουμε μοιραστεί κι έχουμε πονέσει. Για όλες εσάς που ζήσατε μια φυλακή από όνειρα διαλυμένα, γράφω σήμερα αυτό το μήνυμα. Πως είμαι γυναίκα και τιμώ το φύλο μου και θα είμαι εδώ πάντα με τον πιο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, γιατί αυτό είναι το χρέος μου σε όλες εσάς που παλέψατε για αυτό και πονέσατε για αυτό πολύ περισσότερο από όσο εγώ.  
Για όλες εκείνες τις γενιές γυναικών που έδωσαν το αγώνα τους για να εμένα. Μανάδες, γιαγιάδες, προγιαγιάδες, που θήλαζαν στα χωράφια, που βιάστηκαν σε πολέμους,  που σφαγιάσθηκαν  μαζί με τα αγέννητα παιδιά τους, που έζησαν κλεμμένα αμαρτωλά  φιλιά με τους αγαπημένους τους κι υποχρεώθηκαν να παντρευτούν αγνώστους σε πόλεις μακρινές, που έθαψαν παιδιά και την ίδια ημέρα σηκώθηκαν για να πλάσουν ψωμί για να φάνε τα υπόλοιπα, που λεχώνες ξυλοκοπήθηκαν γιατί γέννησαν κορίτσια κι όχι άξιους απογόνους, που έγιναν υπηρέτριες κι έτρωγαν αποφάγια και υπέμειναν τον εξευτελισμό του κάθε αφεντικού, που κάποιος τις αποκάλεσε "βρωμιάρες" γιατί φόρεσαν πιο ανοιχτή μπλούζα και κάποιοι τις χαστούκισαν δημόσια γιατί τόλμησαν να μην κοιτούν χαμηλά….Σας ευχαριστώ όλες.

Είμαι Γυναίκα και αυτός ο τίτλος έχει μέσα του κάτι το ηρωικό…Ασχέτως με το αν υπάρχουν γυναίκες που προσβάλουν τον τίτλο, τους αγώνες των γυναικών  σαμποτάροντας τη γυναικεία τους υπόσταση. Ναι, "παίκτες" υπάρχουν παντού.

Είμαι Γυναίκα κι αν σήμερα κάποιος θέλει να τιμήσει την ημέρα αυτή μπορεί να κάνει διάφορα σημαντικά, εκτός από το να γιορτάσει. Σας  συστήνω το σημαντικό έργο μιας ομάδας Bloggers. Το ΞΕΒLOGΑΡΙΣΜΑ που προσφέρει βοήθεια σε γυναίκες που βρίσκονται στη φυλακή μαζί με τα παιδιά τους. Μαμάδες σαν όλες εμάς… που  ζουν με τα μικρά τους μέσα στη φυλακή και όταν εκείνα γίνονται τρία αποφασίζεται μια βίαιη αποκόλληση και τα παιδιά τα παίρνει το σύστημα για να μπουν σε ιδρύματα ή σε άλλους συγγενείς αν υπάρχουν, γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν να  ζουν στη φυλακή.

Όσο ζουν στη φυλακή με τη μαμά τους, χρειάζονται τα πάντα, από πάνες μέχρι ρούχα, κουβερτούλες και μπιμπερό!Κάποιοι αγαπημένοι μου φίλοι στη βάφτιση της δικής τους κόρης έγραψαν όμορφα καρτελάκια που ενημέρωναν τους καλεσμένους, πως  αντί για μπομπονιέρες κατέθεσαν τα χρήματα εκεί για να φροντιστούν σημαντικές ανάγκες εκείνων των "φυλακισμένων" παιδιών και των μαμάδων τους. Αν σας ενδιαφέρει κάτι παρόμοιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με το ξεblogαριμα στο mail: xeblogarisma@gmail.com.

Μαμάδες και παιδιά, θα ζήσουν μαζί μόνο τρία χρόνια κι ύστερα θα χαθούν για καιρό… ίσως για πάντα…μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία κι ίσως μια μέρα τη μοιραστώ.

Αν μπορούμε να προσφέρουμε  κάτι ας το κάνουμε… άλλωστε είμαστε Γυναίκες και  ξέρουμε τι σημαίνει προσφορά, ξέρουμε τι σημαίνει μητρότητα είτε είμαστε μητέρες, είτε όχι! Το πιστεύω αυτό! Πραγματικά το πιστεύω, για κάθε γυναίκα…

Δεν φοράω ταμπέλες στον εαυτό μου. Δεν πιστεύω στην ισότητα, την απαιτώ. Πιστεύω στα ίσα δικαιώματα, στις ίσες ευκαιρίες  κι αποδέχομαι την διαφορετικότητα. Δεν ανταγωνίζομαι τους άντρες, δεν το έχω ανάγκη, άλλωστε μεγαλώνω δύο, έχω αγαπήσει πολλούς και σέβομαι βαθιά άλλους τόσους. Είμαι άνθρωπος και στα μάτια μου κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας, εθνικότητας, θρησκείας, χρώματος ή ηλικίας έχει δικαίωμα σε βασικά αγαθά, προνόμια και υποχρεώσεις την ίδιας της ανθρωπότητας απέναντί του.

Σήμερα 8 Μάρτη, δεν είναι ημέρα γιορτής, άλλωστε η μέρα αυτή κατοχυρώθηκε  μέσα από μια διαμαρτυρία. Το υπόβαθρο της είναι πολιτικό.
Η 8 Μάρτη είναι ημέρα σιωπής και μνήμης… για αυτές που χάθηκαν, για αυτές που υποφέρουν, για αυτές που θα χαθούν… επειδή γεννήθηκαν γυναίκες!

Καλημέρα αγαπημένοι!

                                                          Κατερίνα

Διαβάστε την ανάρτηση Μικροί Φυλακισμένοι. Για τα παιδιά που μεγαλώνουν στις φυλακές.

Η κολοκύθα.

Είναι κάποιες Κυριακές που θέλω μόνο να φυτευτώ στον καναπέ και να κάνω το απόλυτο τίποτε. Κι είναι και κάποιες άλλες που θέλω να τις γεμίζω με ανθρώπους και παρέες.
Δύο γεγονότα λοιπόν με ξεσήκωσαν κι αποφασίσαμε αυτή η Κυριακή το σπίτι να  γεμίσει για ακόμη μια φορά με κόσμο.
Είχαμε λοιπόν αυτή τη μεγάλη κολοκύθα που θέλαμε να την "σφάξουμε" και επειδή ήταν πολύ μεγάλη για να τη φάμε μόνοι μας είχα συνεννοηθεί από καιρό με τη θεία μου για να έρθει με τα ξαδέρφια και να φτιάξουμε μαζί μια κολοκυθόπιτα και ότι άλλο προκύψει.

Να εδώ η ξαδέρφη, γνωστή για τα αιμοβόρικα ένστικτα της....

Ο αγαπημένος μας ξάδερφος ο Νικολής, μου έστειλε ένα μήνυμα πως έρχεται για αυτό το Σαββατοκύριακο  από την Αγγλία, με τον γιο του τον Αντωνάκο...και να η ευκαιρία για να μαζευτούμε και να το γιορτάσουμε και να "σφαχτεί" και η super κολοκύθα...
Τέλεια. Ευκαιρίες τέτοιες ποτέ δεν πρέπει να πάνε χαμένες.



Οι νεοφερμένοι....Νικολής και  μικρός Antonio

Τρελαίνομαι να έχουμε κόσμο στο σπίτι. Είναι γνωστό αυτό! Υπάρχουν τραπεζώματα που έχουν μια επισημότητα.Μαγειρεύουμε μόνο εμείς και στολίζουμε και βγάζουμε τα καλά μας. Όμως υπάρχουν και τραπεζώματα που δεν έχουν καμία επισημότητα και είναι μια απλή ευκαιρία  να συναντηθούμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις  είμαστε πιο χαλαροί. Δεν έχω στο νου μου να μαγειρέψω κάτι πολύ ιδιαίτερο  ή να στρώσω ένα πιο επίσημο τραπέζι ή να μην ξεχάσω αυτό ή το άλλο, γιατί ξέρω πως όλοι από μόνοι τους θα το συμπληρώσουν, οπότε δεν έχω καθόλου άγχος.

Με την συγκεκριμένη "ξαδερφίστικη" παρέα όμως είναι όλα ακόμη πιο εύκολα γιατί ο καθένας κάθε φορά, φροντίζει να συμμετέχει στην γιορτή χωρίς να το ζητήσω κι αυτό τα κάνει όλα πιο απλά. Εγώ τους τηλεφωνώ για να τους καλέσω κι εκείνοι μου δηλώνουν  "τέλεια! θα φέρω αυτό,ή θα κάνω το άλλο, μην κάνεις το τάδε θα το κάνω εγώ ή το γλυκό δικό μου"... Δεν ρωτούν ποτέ,  απλά δηλώνουν ή βρίσκουν την ευκαιρία να φτιάξουν μια ιδιαίτερη συνταγή για να την μοιραστούμε.

Καταλήξαμε με ένα σωρό γλυκά...και δεν έμεινε  ψίχουλο.

Επίσης σύνηθες είναι εκτός από το ότι πάντα φέρνουν μαζί τους ταψιά, να κουβαλούν και υλικά για να μαγειρέψουμε μαζί σε μια κουζίνα που σφύζει από ζωή και γέλια και αυτό το λατρεύω!

Η γιαγιά Μάχη μας έφτιαξε λοιπόν και την κολοκυθόπιτα....Τρέλα!

Νιώθω τόσο χαλαρή και γεμάτη που κι εκείνοι νιώθουν τόσο άνετα και οικεία στο σπίτι μας. Τρελαίνομαι που παίρνουν πρωτοβουλίες, που αναλαμβάνουν να δράσουν χωρίς να τους το ζητήσω...
Άλλοι πίνουν πρωινούς καφέδες άλλοι κρασιά. Ακούγεται μουσική και παιδιά που παίζουν.Τζάκι αναμμένο φαγητά που ψήνονται και μοσχομυρίζουν και πολλά πειράγματα, χαβαλές και γέλιο, γέλιο, γέλιο.

Πρώτα τρώει η πιτσιρικαρία.

Το είχαμε ανάγκη αυτό το γέλιο. Μα πάνω από  αυτή την συντροφικότητα.Την αίσθηση πως είμαστε μαζί σε ότι συμβαίνει. Πως μπορεί η καθημερινότητα να μας ρουφά, μα δεν περιμένουμε μόνο τις γιορτές, τους γάμους ή τις κηδείες για να βρεθούμε. Αρκεί και μια κολοκύθα για να μας μαζέψει  όλους γύρω από ένα χαλαρό τραπέζι.

Ήμασταν πολλοί...9 παιδιά...και 10 ενήλικες....Έγινε χαμός! Περάσαμε απίθανα. Μια Κυριακή σαν γιορτή. Το σπίτι βομβαρδισμένο, τα παιχνίδια των παιδιών αραδιασμένα παντού, η κουζίνα μοιάζει με πεδίο μάχης... Αλλά...ποιος νοιάζεται; Ήταν από τις πιο όμορφες Κυριακές μας εδώ και καιρό. Ιδίως τα παιδιά ξεσάλωσαν...κι εμείς  με την πρώτη ευκαιρία!

Έβγαλα μια φωτογραφία τον εαυτό μου για να δείξω πως ήμουν κι εγώ εκεί...μιας και δεν είμαι ποτέ σε καμία φωτογραφία!



Τα παιδιά χορεύουν Gagnam style....

Στο τέλος πιάνουν όλοι από έναν καναπέ  ή ξαπλώνουν στα χαλιά κι εκεί τους παίρνει ο ύπνος μικρούς και μεγάλους...και η βραδιά πάντα κλείνει με την απαραίτητη πάλη....όλοι πάνω στον θείο!

Και τέλειωσε με αγκαλιές και αντίο.Ο Νικολής και ο Αντωνάκης είναι και πάλι πίσω στην Αγγλία, τα παιδιά σχολείο κι άρχισε μια νέα εβδομάδα όπου και πάλι δεν θα έχουμε χρόνο ούτε για να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

 

Ναι μπορώ να ζήσω τη ζωή μου μέσα στη μοναξιά και τη θλίψη μου, για όλα αυτά που συμβαίνουν και δεν μπορώ να ελέγξω. Ναι μπορώ να κρατήσω το σπίτι μου καθαρό και να μην κουραστώ, να μην χρειαστεί να πλένω και να καθαρίζω και να τακτοποιώ μετά. Μπορώ ακόμη, να ζήσω την ζωή μου κλεισμένος στο καβούκι μου σε μια ζωή απομονωμένη, θυμωμένη, αποστασιοποιημένη...Μα δεν θέλω.
Δεν θέλω. Ποτέ δεν το ήθελα κι είμαστε τυχεροί που το σπίτι μας...όποιο κι αν ήταν αυτό, είτε εκείνο το φριχτό μικρό σκοτεινό διαμέρισμα που ζούσαμε πριν, είτε το παλιό εργένικο διαμερισματάκι μας...είτε το αγαπημένο  σπίτι που ζούμε τώρα, ήταν πάντοτε σπίτια ανοιχτά στους ανθρώπους που αγαπάμε.
Είναι γιατί το σπίτι μας δεν είναι ούτε τα ντουβάρια, ούτε τα όμορφα έπιπλα.
Το σπίτι μας είμαστε εμείς οι άνθρωποι κι αν οι δικές μας πόρτες είναι ανοιχτές στη ζωή, τότε από τα παράθυρα της ψυχής μας θα μπαίνει ο ήλιος και  τα γέλια των ανθρώπων. Αυτών που επιλέξαμε να μας συντροφεύουν. Αυτών που επέλεξαν να είναι κοντά μας. Αυτών που η ζωή επέλεξε να σταθούν δίπλα μας...άλλοι κοντά κι άλλοι λίγο μακρύτερα.

Μια κολοκύθα λοιπόν όπως και στο παραμύθι. Εκεί μεταμορφώνεται μαγικά σε άμαξα...Σε εμάς η κολοκύθα μεταμορφώθηκε σε ένα μεγάλο, πλατύ, γεμάτο με ανθρώπους τραπέζι και τώρα που τέλειωσε και το τραπέζι άδειασε έμεινε η αίσθηση της πληρότητας μαζί με μια μικρή νοσταλγία.

Ο πρωινός ήλιος παίζει με τις σκιές στο  σαλόνι. Είναι όμορφα κι έχει μια ζεστασιά αυτή η πρωινή εικόνα.
Πίνω τον πρωινό μου καφέ απολαμβάνοντας τη σιωπή. Σήμερα είναι μια μέρα παράξενη. Είναι θλιβερό όταν περνούν τα μάγια κι η άμαξα μεταμορφώνεται και πάλι...σε κολοκύθα. Μόνοι μας γράφουμε την ιστορία μας και μόνοι μας την ξεγράφουμε...

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό μήνα δεν είπαμε. Ας είναι καλός λοιπόν ή μάλλον...θα είναι καλός!
                                                                          Κατερίνα

Μοντελισμός εναντίων TV Games

Η ιδέα μου ήρθε μετά από σκληρές προσπάθειες να κρατήσουμε τους μικρούς μας διαβολάκους μακριά από την τηλεόραση και τα TV games, τα απογεύματα μετά το σχολείο και το διάβασμα των μαθημάτων για την επόμενη μέρα, αναζητώντας διέξοδο να χαλαρώσουν.
Ιδιαίτερα τον χειμώνα που βραδιάζει νωρίς και πρέπει να μένουν μέσα τα πράγματα είναι ακόμη πιο ζόρικα. Και βέβαια βαριούνται να απλώσουν τα παιχνίδια τους στα δωμάτιά τους και τους έρχεται πιο εύκολο να να πατήσουν το κουμπί της τηλεόρασης  ή να ανοίξουν κάποιον υπολογιστή.

Στο εργαστήριο μου. Τους ξετρελαίνει να ασχολούνται με όλα αυτά τα εργαλεία.

Εχουμε αποφασίσει πως τις καθημερινές που έχουν σχολείο και δραστηριότητες και διαβάσματα η τηλεόραση δεν ανοίγει.
Η δύναμη της τις εικόνας με τα έντονα ζωντανά χρώματα τους μαγνητίζει όπως ο Κα το φίδι στο βιβλίο της ζούγκλας υπνώτιζε τον Μόγλη και παρά τις απαγορεύσεις τις συμφωνίες και τις φωνές να μην το κάνουν αυτοί πάντα βρίσκουν τρόπο και ξεγλυστράνε.

Επιλογή σχεδίου

Οπότε σκέφτηκα ότι θα πρέπει να τους απασχολήσω με κάτι που θα τους μαγνητίζει. Τους αρέσει πολύ να ζωγραφίζουν με ξυλομπογιές, μαρκαδόρους ή νερομπογιές και γενικά έχουν παιχνίδια που απαιτείται συναρμολόγηση πολλών κομματιών μαζί.

Έτσι μου κατέβηκε η φαεινή ιδέα να τους μυήσω στην παλιά μου τέχνη κόσκινο, τον μοντελισμό. Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Καταρχήν θα έκαναν κάτι πολύ δημιουργικό με τα χέρια τους, θα χρησιμοποιούσαν χρώματα και πινέλα, κοπίδια, κόλλες, εργαλεία, θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με τα παιχνίδια τους, θα ήταν κάτι που το βλέπουν  που το κάνει ο μπαμπά τους αλλά ήταν απαγορευμένος καρπός, μην αγγίζετε και τα σχετικά, τα μοντέλα που θα φτιάχνουν υπάρχουν στην πραγματικότητα και αυτό τους συναρπάζει, μαθαίνουν την ιστορία τους διαβάζοντας σχετικά βιβλία.

Βέβαια  το κάνουμε μαζί, εγώ  τους μαθαίνω,  τους επιβλέπω,  τους βοηθάω,  το απολαμβάνω και εγώ και πιστέψτε με, όταν ασχολείται κανείς με τον μοντελισμό απαιτούνται αρκετές ώρες ενασχόλησης και ο χρόνος κυλάει χωρίς να το καταλάβεις.

Από μοντέλα, δόξα τον θεό έχω μια μεγάλη ντουλάπα γεμάτη που τα μάζευα από το γυμνάσιο και πολλά από αυτά είναι για αρχάριους.

 

Για τον μεγάλο μας τον γιο είναι κατάλληλη η ηλικία να ξεκινήσει και κοντά σ’ αυτόν κόλλησε και ο μικρός. Τους φιλοξενώ στον πάγκο του εργαστηρίου μου τον έναν δίπλα στον άλλον και εγώ από πάνω τους παρακολουθώ. Υπάρχει κατασκευαστικός οργασμός. Κόβουν, τρίβουν, κολλάνε, βάφουν.

Ο μεγάλος ήδη τελείωσε το δεύτερο μοντέλο του και ο μικρός το πρώτο του.

P47 Αγγελος

Mirage 3 Γιώργος

Τους αρέσουν πολύ τα πολεμικά αεροπλάνα γιατί μεταξύ άλλων κάνουν ότι πετάνε γυρίζοντας γύρω-γύρω μέσα στο σπίτι κάνοντας θορύβους και πυροβολώντας. Βλέπω ότι το απολαμβάνουν και ελπίζω να κολλήσουν σ’ αυτό γιατί πραγματικά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ενασχόληση. Θυμάμαι τον εαυτό μου ότι περάσαμε την εφηβεία μας απασχολημένοι με τον μοντελισμό, ήταν και είναι πάθος.

Πολλές φορές σκέφτηκα να δημιουργήσω μια ομάδα μοντελισμού για παιδιά έτσι ώστε να τους περάσω όλα όσα ξέρω και να αρχίσουν να ασχολούνται εναλλακτικά, πέρα από τα τετριμμένα παιχνίδια που ασχολούνται τα παιδιά στην Ελλάδα. Είμαι όμως διστακτικός γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει η ωριμότητα για ένα τέτοιο εγχείρημα.

Δυστυχώς είναι μια ενασχόληση η οποία φθίνει στην Ελλάδα όπως και πολλά άλλα πράγματα ενώ αντίθετα στην υπόλοιπη Ευρώπη ανθεί, χωρίς να είναι πλέον ακριβό χόμπι, αλλά το αντίθετο, το κόστος τους έχει μειωθεί πάρα πολύ.

Πέραν του ότι είναι ένα εξαιρετικό και πολύ δημιουργικό χόμπι, βλέπω πως τα αγόρια έχουν κολλήσει, τους αρέσει πολύ και τους ηρεμεί. Όταν είδαν τα μοντέλα τους έτοιμα ζήσαμε στιγμές μεγάλου ενθουσιασμού. Έχουμε κάνει λοιπόν ένα ωραίο ξεκίνημα και συνεχίζουμε.

                                                                                   Πανατζής

 

Η ζωή εδώ και τώρα...

Ναι υπάρχουν μέρες που το σπίτι μας είναι αχούρι...Χάος! Τίποτε δεν είναι στη θέση του. Τα παιχνίδια τους είναι σκόρπια στο πάτωμα και περπατάω (συνήθως ξυπόλυτη)  για να πάω από το σαλόνι στην κουζίνα να πιω νερό και πατάω πάνω σε μικρά κομματάκια από κάτι και χοροπηδάω από τον πόνο.

Μου αρέσει η τάξη. Θέλω να είναι όλα στη θέση τους...μα έχοντας δυο παιδιά στο σπίτι αυτό καμιά φορά καταντάει όνειρο και παράλογη προσδοκία! Ιδίως τα Σαββατοκύριακα το σαλόνι είναι χώρος αναψυχής όλων μας. Μα ιδιαίτερα εκείνων.
Τα μαξιλάρια μια στοίβα στο πάτωμα, για να βουτάνε και να χοροπηδάνε και να ξαπλώνουν με την πρώτη ευκαιρία!!

 

Στρατιώτες παντού, έτοιμοι για δράση. Αυτοκινητάκια παρκαρισμένα όπου μπορεί κανείς να φανταστεί. Κατασκοπικά εξαρτήματα σε όλο το σπίτι. Πας στην τουαλέτα και μπουκάρουν οι τύποι για να κάνουν διάσωση. Πας στο κρεββάτι και χοροπηδάς γιατί τα πόδια σου ακούμπησαν έναν δεινόσαυρο που βρυχάται και πετάγεσαι ψάχνοντας τις κουβέρτες για να βρεις το τέρας.
Προσπαθείς να διασχίσεις την κουζίνα και πετάγεται ο σπόρος πίσω από τον πάγκο και φωνάζει: "ε ρε μαμά χάλασες την επιχείρησηηηηη.Τώρα θα μας βρει ο εχθρός!!!!"

Τα ρούχα τους στοίβα στα δωμάτια τους. Μαζί καθαρά και βρώμικα και αν δεν κάνω παρατήρηση θα μείνουν εκεί μέχρι να μπουν στην εφηβεία. Υπάρχουν φορές που όλα τα παιχνίδια τους είναι σε κομματάκια στα πατώματα και μόλις τους στείλω να τα μαζέψουν τελειώνουν σε δύο λεπτά. Με φωνάζουν να κάνω έλεγχο και ξέρω καλά πως αν ανοίξω την ντουλάπα όλα τα παιχνίδια με περιμένουν με αγωνία για να χυθούν πάνω μου...και πάντα ανοίγω τη ντουλάπα.

Τα γραφεία τους που υποτίθεται πως είναι χώρος μελέτης έχουν πάνω ότι μπορεί κανείς να φανταστεί...εκτός από χώρο για διάβασμα. Κι έτσι διαβάζουν στο σαλόνι, δίπλα στο τζάκι

ή στην τραπεζαρία  παρέα με διάφορα ζωντανά....που έχουν και όνομα...να εδώ ο Δρακούλιγκαν!

Υπάρχουν ημέρες που γίνομαι έξαλλη. Μαζεύω τις λασπωμένες κάλτσες ποδοσφαίρου, ράβω κάθε εβδομάδα τα σκισμένα γόνατα στα παντελόνια και τις φόρμες τους, προσπαθώ να καθαρίσω τα ξεχαρβαλωμένα παπούτσια τους. Τακτοποιώ ασταμάτητα τα μαξιλάρια στους καναπέδες οπου κάνουν ασταμάτητα parcour, με αποτέλεσμα να πέφτω κάθε φορά που κάθομαι και αυτοί γελάνε και εγώ θυμώνω γιατί καμιά φορά πέφτω κρατώντας ένα ποτήρι καφέ ή ένα μπολ γάλα και γίνομαι έξαλλη κι εκείνοι γίνονται σφεντόνες κι εξαφανίζονται στα δωμάτια τους, μέχρι την επόμενη βλακεία που θα σκεφτούν.
Όπως το να σκαρφαλώνουν στις πόρτες σαν τις μαϊμούδες....και βέβαια να γκρεμοτσακίζονται με την πρώτη ευκαιρία!

Μαζεύω όλα τα παιχνίδια από τα πόδια μου και δηλώνω πως είναι η τελευταία φορά. Τους καλώ να επαναφέρουν σε τάξη τον εαυτό τους, τους μαλώνω , τους εκβιάζω πως θα τα πετάξω όλα....και υπάρχουν ημέρες που λέω "έλα μωρέ δεν πειράζει". Τις ημέρες αυτές ξυπνάω και σκέφτομαι πως σήμερα θα τα παρατήσω όλα...και τα παρατάω!

Οι ημέρες αυτές είναι συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Το τραπέζι του σαλονιού μας είναι τόπος συγκέντρωσης και περισυλλογής όλων των άχρηστων ή χρήσιμων αντικειμένων που θα χρησιμοποιηθούν τις δύο αυτές ημέρες. Το αγαπώ αυτό το τραπέζι. Όχι το σχέδιο του...που δεν μου αρέσει καθόλου ( ήταν μια αποτυχημένη αγορά), αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει.

Την εστίαση. Το τραπέζι του σαλονιού είναι ο πιο σημαντικός τόπος του σπιτιού μας. Πάνω του κρατάει όλα μας τα κομμάτια που δηλώνουν ποιοι είμαστε ή πως νιώθουμε.Έτσι όταν θα έρθει κόσμος είναι αλλιώς.Τις καθημερινές ημέρες είναι αλλιώς. Τα βράδια είναι αλλιώς και τα Σαββατοκύριακα...είναι  αλλιώς. Ελεύθερο.

Εκεί μπορούμε να φάμε κι όταν αυτό γίνει είναι σαν να έχουμε γιορτή,γιατί είναι σπάνιες αυτές οι φορές! Είναι το σημείο δράσης μας κι όλα γίνονται εκεί πάνω. Επιτραπέζια, παρτίδες πόκερ, κρασοκατανύξεις, βραδιές σινεμά, διάβασμα με ένα γρήγορο σάντουιτς στο χέρι, πρωινά με καφέ και ντοκιμαντέρ, μεσημέρια με ζουμερές μακαρονάδες και απογεύματα με σπιτικές πίτσες κάνοντας αγώνες με τηλεπαιχνίδια...τα πάντα. Βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά υπολογιστές...όλα τα χωράει. Σιωπές, φωνές, τραγούδια, χορούς, βομβαρδισμούς, όλα τα αντέχει.

Μου αρέσει ο κόσμος αυτός. Αυτό το τραπέζι τα Σαββατοκύριακα. Αυτοί που γινόμαστε εμείς τα Σαββατοκύριακα. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς τάξη, χωρίς στόχο. Ο χρόνος είναι δικός μας, όλος ο χρόνος του κόσμου και αυτοί οι δύο τύποι τον γεμίζουν κάνοντας ανοησίες...και το λατρεύω αυτό!
Δεν θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού στον κόσμο. Αυτοί είναι ο κόσμος μου....

Αυτός ο κόσμος θα αλλάξει. Δεν θα είναι για πάντα έτσι.Τα παιχνίδια θα χαθούν από το σαλόνι, όλα θα ξαναμπούν στη θέση τους και δεν θα είναι κανείς εκεί για να τα ανακατέψει. Δεν θα γίνονται επιχειρήσεις διασώσεων  στο σαλόνι μας και το τραπέζι του σαλονιού θα μαζεύει γύρω του, μόνο εμένα και τον μπαμπά τους...Γι αυτό είναι τόσο πολύτιμα όλα αυτά. Τα σημάδια τους στο χώρο...όλα αυτά που μας κάνουν να χαμογελάμε. Ο χρωματιστός φανταστικός τους κόσμος. Οι περιπετειώδης καταδιώξεις τους. Οι φωνές και τα χοροπηδηχτά τους, είναι πολύτιμα γιατί έχουν ημερομηνία λήξης. Κι όσο κι αν φωνάζω, κουράζομαι ή μαλώνω...νιώθω ευλογία για αυτή την ανακατωσούρα!

Καλημέρα αγαπημένοι. Άνθισαν οι μυγδαλιές!!!
                                                                                           Κατερίνα

Σοκ και Δέος...

Όταν γίνεσαι γονιός ανάμεσα στα άλλα που μαθαίνεις είναι και το αναλαμβάνεις την ευθύνη για κάτι που έκανε κάποιος άλλος...κι αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο!

Πριν γίνω μαμά έβλεπα παιδάκια να κάνουν αταξίες και σκεφτόμουν "μα αυτός ο γονιός δεν θα συμμαζέψει το παιδί του;" Αργότερα αποκτώντας τα παιδιά μου διαπίστωσα πως υπάρχουν φορές που μπορείς να συμμαζέψεις τα παιδιά σου, υπάρχουν κάποιες που δεν μπορείς κι υπάρχουν κι άλλες που δεν θέλεις γιατί κρίνεις πως αυτό είναι το σωστό τη δεδομένη στιγμή.  Επίσης αντιλήφθηκα πως ανάλογα με τα στάδια τα οποία εκείνα περνούσαν, περνούσα κι εγώ η μαμά τους τα ίδια κανάλια μα όχι ως ο φέρων την ευθύνη αλλά ως ο ηθικός αυτουργός. Δηλαδή...κάτι παραπάνω...Δηλαδή...την πάτησες!

Μεγαλώνοντας τα παιδιά σου,  ξέρεις πως μπορούν να κάνουν κάτι που θα σε φέρει σε δύσκολη θέση, πιστεύεις πως θα το διαχειριστείς σωστά, με ηρεμία και σύνεση κλπ...κι όταν αυτό συμβαίνει παθαίνεις σοκ! Κι όσο τα παιδιά είναι μικρά τα θέματα τους είναι ευκολότερα διαχειρίσιμα και επίσης οι άνθρωποι έστω κι αν από μέσα τους σου σούρνουν την Άρτα και τα Γιάννενα, από έξω λένε "έλα μωρέ μωρό είναι"....κι αργότερα  "έλα μωρέ παιδί είναι" κι αυτό είναι  έστω μια παρηγοριά για τον εκτεθειμένο γονιό.

Έχω νιώσει εκτεθημένη  ως γονιός για διάφορους λόγους. Η έκθεση έχει να κάνει με την ηλικία και την ανάπτυξη του παιδιού. Αρχίζει με το παιδί να τρέχει γύρω από τραπέζια σε μια ταβέρνα, να χτυπιέται στο super market γιατί θέλει παιχνίδι, να ουρλιάζει στις παιδικές γιορτές γιατί δεν θέλει να φύγει, να δαγκώνει αλλά παιδάκια, να φτύνει, να κοπανάει, να κάνει φασαρία στο θέατρο, σινεμά, εκκλησία, να κάνει ζημιές και να σπάει πράγματα ξένα, να σουφρώνει ξένα παιχνίδια, να λέει αθώα μα αληθινά ψέματα, να βρίζει, να φέρεται με αγένεια και η λίστα δεν έχει τέλος....
\

Μου έχει τύχει να μου κάνουν παρατήρηση σε εστιατόριο, (παρακαλώ το παιδάκι...) όπως λέμε με ενοχλεί η καρέκλα σου...και μου έχει τύχει να κάνουν έντονες παρατηρήσεις στα παιδιά μου ενώ είμαι μπροστά τύπου(αφού δεν μπορείς να το βάλεις εσύ σε τάξη θα το βάλω εγώ!) Σαν να μην μου έφτανε η ντροπή μου...
Είναι απίθανο να σταματάει απότομα η μουσική ή  η οχλαγωγία και να ακούγεται το καμάρι σου να φωνάζει δυνατά μια βρισιά κι όλοι να σε κοιτούν....άλλοι με βλέμμα επικριτικό (μμμμ, να η μάνα του) κι άλλοι με κατανόηση τύπου (καημένη τι τραβάς κι εσύ).
Σου φαίνεται απίστευτο να βλέπεις ένα άλλο παιδί ματωμένο και να διαπιστώσεις οτι αυτό το προκάλεσε όχι το κακό, άτακτο κι ανάγωγο παιδί κάποιου άλλου, αλλά το δικό σου αγαθό, αγγελικό πλάσμα, μεγαλωμένο με πληθυντικούς ευγενείας, γαλλικά και πιάνο.
Είναι αδιανόητο να ακούς πως κάποια παιδιά έκαναν μια ζημιά στο σχολείο και τιμωρήθηκαν και να διαπιστώνεις πως ανάμεσα τους ήταν και το αστέρι σου....Το αστέρι μου; Πως θάμπωσε;

Την πρώτη φορά που συνέβη αυτό έπαθα πραγματικό σοκ και δέος...Μέχρι τότε ότι συνέβαινε ήταν ευκολότερα διαχειρίσιμο αν και πάντα ντροπιαστικό, μα καθώς τα παιδιά βγαίνουν από την νηπιακή ηλικία η περιπλοκότητα μεγαλώνει.Το Δημοτικό σχολείο, ήταν ένας κόσμος τελείως διαφορετικός από το ελεγχόμενο πλαίσιο στο οποίο τα παιδιά μου μεγάλωναν. Μια αυλή γεμάτη με παιδιά λίγο μετά την νηπιακή και λίγο πριν την εφηβική ηλικία, μαζί. Το χάσμα τεράστιο.
Εκεί υπάρχουν όλα...Βρισιές, μαγκιές, κοπανήματα, κατάχρηση εξουσίας, υπονοούμενα, απειλές, σεξιστικά ή ρατσιστικά σχόλια και συμπεριφορές...Τα πάντα!
Όχι δεν είναι κακό...είναι η ζωή! παρόλο που είναι τρομακτική καμιά φορά..

Έτσι λοιπόν όταν μια μαμά φίλη μου τηλεφώνησε για να μου πει πως τον γιο της, ο οποίος ήταν φιλαράκι των παιδιών μου, τα παιδιά στον σχολείο, τον κορόιδευαν και τον έσπρωχναν σε βαθμό που του έπεσε το φαγητό κι εκείνος άρχισε να κλαίει και οι υπόλοιποι το πάτησαν γελώντας...έγινα έξαλλη. Μίλησα για τα ανάγωγα παιδιά, που δεν έχουν τρόπους, που είναι παλιόπαιδα, που οι γονείς τους δεν τους έχουν διδάξει τρόπους και σεβασμό...είπα είπα είπα....τα έκανα "ίσιωμα" που λένε. Και μετά άκουσα τη σιωπή της στην άλλη άκρη και διστακτικά τη ρώτησα..."μήπως αναμεσα σε αυτά τα παιδιά ήταν κι ο δικός μου;" κι εκείνη διστακτικά μου απάντησε "ναι, για αυτό σε παίρνω..."
Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό! Ήθελα να τον καθαρίσω...κι όχι δεν εννοώ να του λούσω τα μαλλιά. Ήθελα να χάσει όλα του τα προνόμια για ένα μήνα, για ένα χρόνο...μέχρι να μπει στην εφηβεία, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί....
Έδωσα λίγο χρόνο στον εαυτό μου να ηρεμήσει...Τι ήταν αυτό που συνέβαινε;
Ένιωθα προσβεβλημένη, ένιωθα ντροπιασμένη, ένιωθα εκτεθειμένη...μα αυτά ήταν τα δικά μου συναισθήματα και στην προκειμένη περίπτωση δεν ήμουν εγώ ο πρωταγωνιστής. Έπρεπε να προσπεράσω κάθε παρόρμηση και να ασχοληθώ εποικοδομητικά με τον πρωταγωνιστή...Αυτός ήταν το θέμα.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά...κι ακολούθησαν κι άλλες στα επόμενα χρόνια, επί δύο...Σοκ και Δέος εις διπλούν.

Αυτό συμβαίνει κάθε φορά, όταν ακούω κάτι άσχημο που έκαναν τα παιδιά μου.Ναι κάθε φορά θυμώνω, απογοητεύομαι, ξαφνιάζομαι, νιώθω άσχημα, νιώθω εκτεθειμένη, ναι κάθε φορά αναρωτιέμαι τι δεν έγινε σωστά, αφού έχουμε αναλύσει, έχουμε μιλήσει, έχουμε διαλαλήσει πως στην ζωή έχουμε αρχές, δε πειράζουμε, δεν χτυπάμε, δεν αφαιρούμε, σεβόμαστε, φροντίζουμε, ναι ναι ναι! τα έχουμε πει χιλιάδες φορές και κάθε βίωμα είναι ευκαιρία για μάθηση και...μόλις σκέφτηκα τη λέξη αυτή ηρέμησα.
Κάθε "βίωμα" λοιπόν!

Θυμήθηκα τότε τον εαυτό μου παιδί.Θυμήθηκα πως το παιδί που ήμουν στο σπίτι δεν είχε και μεγάλη σχέση με το παιδί που ήμουν στο σχολείο, το οποίο δεν είχε και μεγάλη σχέση με το παιδί που ήμουν έξω από το σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον όταν δηλαδή ήμουν με τις παρέες μου.Πολλά από τα πράγματα, που έλεγα ή έκανα αν τα μάθαιναν οι γονείς  ή οι δάσκαλοι μου σίγουρα θα απογοητεύονταν και θα ξαφνιάζονταν.Εδώ που τα λέμε, μπορεί και να έφριτταν... Μα ήταν ένας τρόπος για να δείξω το "μπόι" μου, να δοκιμάσω τα όρια μου, τις δυνάμεις μου, να βιώσω συναισθήματα που τα κουβαλώ πια ως γνώση.

Οι βάσεις κι οι αρχές της οικογένειας μου ήταν πάντα μαζί μου και το ότι έσπαγα τους "κανόνες", δεν είχε την ισχύ να με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο.Τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Αν συνέχιζα τα πράγματα σίγουρα θα ήταν διαφορετικά.
Αυτό με βοήθησε να καταλάβω κι άρχισα να διαχωρίζω την πράξη από τον άνθρωπο.

Οπότε...
Ναι έκανες βλακεία αγόρι μου κι η πράξη σου ήταν απαίσια, μα αυτό δεν σε κάνει απαίσιο άνθρωπο. Σε κάνει άνθρωπο που έκανε ένα λάθος.Πήγαινε να το μαζέψεις τώρα, γιατί ήταν σοβαρό.

Ναι, μας έφερες σε δύσκολη θέση και θα πρέπει να το θυμάσαι αυτό κάθε φορά που κάνεις κάτι άσχημο, ότι κουβαλάς μαζί σου και την ευθύνη της οικογένειας σου.

Ναι, έκανες κάποιον άλλο να πονέσει και πιθανά να μην σου έχει πια εμπιστοσύνη, πιθανά να έχασες έναν φίλο, αλλά αυτό είναι το κόστος όταν κάνουμε ανοησίες. Ζήσε με αυτό. Μάθε από αυτό. Άλλαξε το. Πάλεψε για να κερδίσεις πίσω την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που πόνεσες.

Ναι είναι σκληρό αυτό που νιώθεις, εκτεθειμένος, πληγωμένος, ντροπιασμένος από τον εαυτό σου, μα το ότι τα νιώθεις όλα αυτά είναι θαύμα, γιατί σημαίνει πως η πράξη σου δεν είσαι εσύ. Όταν δεν νιώθεις να φοβάσαι!

Ναι μια πράξη, δεν αφορά ποτέ μόνον εσένα...Δεν είσαι μόνος σε αυτή τη ζωή.

Ναι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες. Σκέψου τώρα ποιές θα είναι οι δικές σου συνέπειες κι ενημέρωσε μας. Οχι δεν θα ορίσουμε εμείς τις συνέπειες, δεν είμαστε δικαστές ή τιμωροί. Εσύ θα αναλάβεις το κόστος. Δείξε μας ότι κατάλαβες  την σοβαρότητα αυτού που έκανες.

Ναι ότι κι αν κάνεις θα σ' αγαπώ, η αγάπη μου για εσένα δεν είναι διαπραγματεύσιμη, είσαι ο θησαυρός μου, αλλά υπάρχουν λάθη σου που δεν τα αποδέχομαι και δεν τα συγχωρώ...λυπάμαι μα η υπάρχουν στιγμές που η συγνώμη δεν έχει ισχύ.

Ναι, συγχωρώ εσένα, μα όχι τα λάθη σου, ιδίως όταν τα έχεις ξανακάνει.

Ναι έχεις πει πολλά συγνώμη και θα πεις κι άλλα ακόμη μα να θυμάσαι όταν ζητάς από κάποιον να σε συγχωρήσει του δίνεις την ευθύνη να κάνει κάτι για εσένα...αν είναι πολύ πληγωμένος μπορεί και να μην το κάνει. Δείξε ότι μετάνιωσες, ότι λυπάσαι, και ανέλαβε εσύ την δική σου  ευθύνη.Το τι θα κάνει ο καθένας με τα συναισθήματα του είναι δικό του θέμα τελικά. Μην κρίνεις.

Ναι υπάρχουν λάθη που είναι περισσότερο σοβαρά κι υπάρχουν κι άλλα που δεν θα μπορέσεις να διορθώσεις ποτέ...Σκέψου καλά πριν τα κάνεις.

Ναι καίνε, μα πρέπει μόνος σου να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά, στο κάτω κάτω εσύ τα έβαλες...

Οι αρχές είναι το πιο δύσκολο κομμάτι στην ανατροφή των παιδιών μας.Οι απαγορεύσεις είναι απλές, όμως οι αρχές και η φιλοσοφία ζωής που κρύβεται πίσω από μια απαγόρευση...είναι ζόρικο πράγμα. Τα παιδιά μου κάνουν λάθη και ανοησίες. Κι εγώ μαθαίνω μαζί τους πόσο σημαντικό εκπαιδευτικό στάδιο είναι αυτό για εκείνα.Πόσα μπορώ να τους διδάξω όχι απλά θεωρητικά μα μέσα από την λάθος συμπεριφορά τους ακριβώς επειδή θα έχουν νιώσει στο πετσί τους την ψυχρολουσία του αποτελέσματος...

Δεν είναι εύκολο και ξέρω πως όσο κι αν προσπαθούμε συχνά τα παιδιά κάνουν ανοησίες ακριβώς για να μας δοκιμάσουν ή για να τεντώσουν τα δικά τους όρια...
Όσο τα παιδιά μας είναι μικρά μπορούμε να είμαστε εκεί  και να οριοθετούμε αυτές τις συμπεριφορές."Δεν χτυπάμε τα άλλα παιδάκια." "Ζήτα συγνώμη που τράβηξες τα μαλλιά" "Δεν αρπάζουμε το παιχνιδάκι από το κοριτσάκι", "Δεν μιλάμε άσχημα στη θεία", "Πες καλημέρα στη γιαγιά", "Πες ευχαριστώ στην κυρία που σου έδωσε κουλουράκι"....και πάει λέγοντας.
Μα όταν  εκείνα μεγαλώσουν "ότι έκανες έκανες" λέω στον εαυτό μου...Δεν θα είμαι πάντα κάπου εκεί, σε φιλικά σπίτια και σε παιδικά πάρτι. Θα είναι μόνα, όπως ήδη είναι, στην παιδική χαρά, στην καφετέρια με φίλους, στο σινεμά με την παρέα, στην προπόνηση με την ομάδα, στο μπαρ με το κορίτσι...Εκεί θα πρέπει όλα αυτά να τα  έχει κατακτήσει και να τα κουβαλάει, ως εργαλεία. Αν θα επιλέξει να τα χρησιμοποιήσει ή όχι...είναι ένα σοβαρό ερώτημα! Τόσο σοβαρό που η σκέψη του και μόνο με τρομάζει...

Είναι ουσιώδες να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να υπάρξουν χωρίς εμάς.Ουσιώδες! Προσπαθώ να μην το ξεχνώ κι όταν κάνουν βλακεία, η κατεύθυνση είναι "Ξελάσπωσε μόνος σου. Θα είμαι εδώ για να δώσω κατεύθυνση και θα είμαι εδώ για να σε αγκαλιάσω όταν γυρίσεις ταπεινωμένος...Μα πρώτα πάρε την ευθύνη!"
Συχνά οι γονείς θέλουμε να λύσουμε στα γρήγορα το θέμα γιατί μπορούμε.Να το κλείσουμε, να το τακτοποιήσουμε, να τελειώσει.Έχω έρθει σε σύγκρουση πολλές φορές με άλλους γονείς που αναλάμβαναν να διαχειριστούν ή να κλείσουν τέτοια θέματα, που αφορούσαν τα παιδιά τους και τις ανοησίες που έκαναν σε βάρος τους τα δικά μου παιδιά.Το καταλαβαίνω. Νιώθω τον πόνο και την ίδια  αγωνία κι εγώ. Μα πιο πολύ νιώθω τον φόβο, πως αν επέμβω και δώσω στα γρήγορα μια λύση θα χαθεί μια εκπληκτική μαθησιακή ευκαιρία.
Μπορεί και να είναι σκληρό. Μπορεί. Μα  στη δουλειά μου, έχω δει γονείς να υποχρεώνονται να  κάνουν πράγματα απίστευτα σκληρά μα απαραίτητα για να διορθώσουν τις χαλαρές και υπερπροστατευτικές  και ανορίωτες συμπεριφορές του παρελθόντος. Το κόστος μεγαλώνοντας είναι μεγάλο για το γονιό μα πολύ μεγαλύτερο για τα ίδια τα παιδιά μας.

Πάλι  το παράκανα κι έγραψα πολλά...μα πιο πολύ θέλω να καταθέσω την αγωνία μου. Δεν ξέρουμε ποιό είναι το σωστό, ποιό το λάθος...σε πολλά μας οδηγεί απλά το ένστικτο.
Από την αρχή της σχολικής χρονιάς, ζήσαμε στιγμές απίστευτες με συμπεριφορές των αγοριών μας που δεν αναγνωρίζαμε! Σκεφτήκαμε: "Μα είναι δυνατόν τι κάνουμε λάθος; Αυτά είναι σοβαρά πράγματα, είναι χοντράδες." Τα έχουμε πει τόσες φορές. κλείνοντας συζητήσεις με μεγαλειώδης φράσεις απογοήτευσης "Αυτά σας μαθαίνουμε;" κι άλλα τέτοια χαριτωμένα...Τέλος δώσαμε χρόνο για να φύγει το συναίσθημα και να δούμε καθαρά, πως εδώ έχουμε φοβερές ευκαιρίες κι είναι κρίμα να πάνε χαμένες.
Χρειαστήκαμε χρόνο για να ξεπεράσουμε την απογοήτευση μας και να αντιληφθούμε πως το να "πατάξεις" την συμπεριφορά δεν είναι ο στόχος.Ο στόχος είναι αυτός ο μικρός άνθρωπος, να είναι τόσο ανοιχτός σε ερεθίσματα και σε συμπεριφορές ώστε να μπορέσουν μέσα του να ριζώσουν οι αρχές που θα τον μετατρέψουν σε έναν αυριανό ενήλικα με Κοινωνική  και προσωπική ευθύνη.

Βέβαια πολύ σημαντικό είναι το να μπορούμε κάθε φορά να ξεπερνάμε το δικό μας κόλλημα..."είμαι κακός γονιός". Μπούρδες...η ανοησία του παιδιού μου δεν με κάνει κακό γονιό. Η αδιοφορία μου όμως για την πράξη του παιδιού μου με φέρνει πολύ κοντά στο να γίνω κακός γονιός...Η αδιαφορία  μπορεί να με κάνει κακό πολίτη, κακό σύντροφο, κακό φίλο...και βέβαια και κακό γονιό.
Στον γονεικό ρόλο  η ενοχή δεν χωράει, γιατί δεν βοηθάει.Το μόνο χρήσημο εργαλείο για εμένα τουλάχιστον, είναι η αυτοκριτική.  Διορθώνοντας τα δικά μου λάθη, θα βοηθήσω εκείνους να διορθώσουν τα δικά τους. Οπότε έμαθα να βουλώνω και το δικό μου στόμα και να ελέγχω την κάθε μου παρόρμηση να κρίνω έναν γονιό επειδή το παιδί του έκανε κάτι ενοχλητικό.

Με αφορμή κάποια πρόσφατα γεγονότα, μεταξύ άλλων τους έχουμε πει αυτή την υπέροχη Ινδιάνικη Ιστορία και βρήκαν σε αυτή μεγάλο νόημα.

Ένα βράδυ ένας γέρος της φυλής Τσερόκι,

μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην
ψυχή των ανθρώπων. Είπε:
"Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων'
που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό.

Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,
η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό.

Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η
γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
ο σεβασμός στα γύρω σου και το μεγάλο πνεύμα.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά

ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

"Αυτός που ταΐζεις" !

Κι όπως λένε τα μικρά μας καθάρματα μιλώντας μεταξύ τους:  "Ει! Σταμάτα να ταΐζεις τον κακό λύκο"...ή όπως ακούστηκε προχθές από τον έναν στον άλλο "Κόφτο!κάνεις τόσες βλακείες τελευταία που ο καλός ο λύκος θα πεθάνει από την πείνα"...χε χε

 

Καλημέρα φίλοι μου, καλημέρα...πόσο Σοκ και Δέος έχω να ζήσω ακόμη μαζί τους...Πόσα ακόμη "συγνώμη" και "λυπάμαι" έχω να πως για πράγματα που δεν έκανα...κι όμως έχω μέσω των παιδιών μου, την έμμεση ή ηθική ευθύνη.
Φαντάζομαι πολλά, μα δεν με νοιάζει. Θα είμαι εκεί για να νιώθω περήφανη στα μπράβο τους και εκεί για να νιώθω άσχημα στα λάθη τους. Ελπίζω απλά, κάποια στιγμή ο κακός ο λύκος να πεινάσει τόσο μέσα τους που να υποχρεωθεί να  μεταναστεύσει...Ελπίζω να τα καταφέρουμε...
                                                                                Κατερίνα

Τέλεια Ζωή!

Τις προάλλες  δώσαμε στον μπαμπά μας άδεια να πάει σε μια εκδρομή κι εμείς περάσαμε  ένα Σαββατοκύριακο οι τρεις μας... Τον τελευταίο καιρό με τα δικά μου ωράρια, ο Πα έχει γίνει το παιδί λάστιχο.Του χρειαζόταν λίγο να ξενοιάσει. Λίγη παραπάνω πίεση ήθελε και πήρε τελικά την απόφαση να μας αφήσει και  πείσθηκε πως όλες οι δουλειές δεν πειράζει να περιμένουν.... Οπότε άφησε τον Κάρλο να φυλάει το σπίτι και την οικογένεια του και την έκανε....

Και μείναμε εμείς...Μόλις τελειώσαν όλες οι πρωινές υποχρεώσεις  (αγώνες ποδοσφαίρου, μαθήματα μουσικής, εξετάσεις κλαρινέτου, τι τρέξιμο!!!)...μαζευτήκαμε στο σπίτι κι άρχισαν τα ωραία...
Δηλαδή  το "εμείς"!

 

Ο μπαμπάς μας είναι αυτός που του αρέσει η ρέγουλα και η τάξη να μην ξεφεύγουν από τα γνωστά πλαίσια. ....Ο Πα προτιμά την διατήρηση αυτής της ασφαλούς για τα παιδιά ρουτίνας...εμένα πάλι δεν με ενοχλεί τα σπάω τα "πρέπει" μια στις τόσες, οπότε εγώ είμαι αυτή που βάζω τα διαόλια. Από το αν θα κάνουν κοπάνα από τις υποχρεώσεις τους...αν θα φάνε πρόχειρα φαγητά ή παραπάνω γλυκά, αν θα φάνε στο σαλόνι βλέποντας τηλεόραση κι όχι στην τραπεζαρία, αν θα μείνουν ξύπνιοι ως αργά, αν θα κοιμηθούν ο ένας στο κρεββάτι του άλλου, που σημαίνει πως θα ξενυχτίσουν μιλώντας...κλπ
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα έχω εγώ τον ρόλο που είχε ο μπαμπάς μου στην δική μας οικογένεια...
Αυτός που βάζει τα φιτίλια που λέει κι ο Πα! "Μην μας φιτιλιάζεις"....με μαλώνει.

Έτσι λοιπόν αυτό το Σαββατοκύριακο έγινε ο χαμός. Τα παπλώματα στο πάτωμα και στρωματσάδα τρώγοντας ποπ κορν...και βλέποντας Brave. Παραδίπλα στο χαλάκι του ο Καρλίτο...ο μόνος σκύλος μας που έχει το προνόμιο να κοιμάται μέσα στο σπίτι μια στις τόσες.

Η νύχτα μαγική, έξω κρύο, μια ολοζώντανη φωτιά, σπίτι που μυρίζει φρεσκοψημένο ποπ κορν και το φως της τηλεόρασης.Όταν λείπει ο μπαμπάς πάντα κοιμόμαστε όλοι μαζί μα αυτή τη φορά το παρακάναμε...

Τους πήρε ο ύπνος αγκαλιασμένους άλλος με το πόδι κι άλλος με το χέρι μου. Ο Κάρλο μας κοιτούσε από το χαλάκι του και ξεφυσούσε απογοητευμένος που δεν τον άφηνα να κοιμηθεί στο ωραίο ζεστό χαλί στο κέντρο του σαλονιού....ή ακόμη καλύτερα πάνω στα παπλώματα μαζί μας.

Δεν ήθελα να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ. Οι αισθήσεις μου όλες απολάμβαναν. Κάποια στιγμή ο Γιώργος ξύπνησε και μισοκοιμισμένος μου εξιστορούσε το όνειρο του. Πως μας κυνηγούσαν οι δεινόσαυροι και μια γιγάντια άγρια αρκούδα έτρεχε να φάει τον Κάρλο και πως οι εξωγήινοι μπήκαν στο σπίτι μας από την καμινάδα και κάτι πελώρια βρωμόπουλα(!!!) έτρωγαν τα λαχανικά από τον κήπο του μπαμπά κι ο μπαμπάς προσπαθούσε να τα διώξει...κι άλλα απίθανα  που δεν θυμάμαι κι ύστερα με φωνή σοβαρή και μάτια κλειστά, με ρώτησε "Τώρα πες μου την αλήθεια μαμά, υπάρχουν όλα αυτά τα τέρατα;"  "Όχι καλέ μου" του απάντησα...Γύρισε ανακουφισμένος πλευρό και κοιμήθηκε...Παιδιά! Με μια λέξη μπορεί να τους παρέχεις αρκετή ασφάλεια για να ξανακλείσουν τα μάτια και να μπουν με ορμή στον κόσμο των ονείρων χωρίς ίχνος φόβου....Πόσο δυνατοί είμαστε στον κόσμο τους...

Ξυπνήσαμε μαζί με τον Κάρλο, τεντωθήκαμε  κι υποδεχθήκαμε ένα τέλειο πρωινό ουρανό.

 

Έμεινα για λίγο ξαπλωμένη να τους παρατηρώ καλά καλά και να προλάβω να γεμίσω με ευτυχία τα μάτια μου...Τόσο ήρεμη και γεμάτη ένιωθα!

Κι ύστερα άνοιξαν τα μάτια τους κι ήρθαν οι φωνές, τα γέλια, η ανακατωσούρα...

Ήρθαν αυτοί οι δύο τύποι. Γύρισαν από τον κόσμο των ονείρων και μπήκαν με φόρα στην πραγματικότητα μου. Θορυβώδεις και πληθωρικοί. Ανακάτεψαν την ρουτίνα μου που με τόσο κόπο κρατούσα. Εγώ ήμουν πάντα αυτή που κρατούσε τα όρια της τάξης αυτής στη ζωή μου.Τα διαφύλασσα, τα διατηρούσα. Δεν άφηνα κανείς να καταρρίψει αυτή μου την οριοθέτηση. Πάντα τακτική, πάντα με πρόγραμμα, ίσως λόγω δουλειάς ή της μητρότητας.
Και να που μεγάλωσαν πια και έδωσα την άδεια στον εαυτό μου να χαλαρώσει. Ξαφνικά αντιλήφθηκα πως τα όρια τα βάζω γιατί νιώθω τόσο ωραία όταν τα ξεπερνώ ή τα σπάω...Μόλις το ανακάλυψα αυτό ηρέμησα και αφέθηκα!
Πόσο λυτρωτικό και τι τυχερή νιώθω, που μπορώ να έχω την ελευθερία να παίζω αυτό τον χαλαρό ευχάριστο ρόλο χωρίς ενοχές γιατί ξέρω πως υπάρχει κάποιος  άλλος στον οποίο μπορώ να βασιστώ  για να μην γίνουν όλα "χυμαδιό"...που λέει κι ο Πα!
Κάποιος που νιώθει τόσο ασφαλής με τον εαυτό του, που δεν τον νοιάζει  να κρατάει τα μπόσικα...μέχρι να χρειαστεί και πάλι,  να αλλάξουμε ρόλους...

Οπότε αυτό το  πρωί δεν είχε το τέλειο υγιεινό πρωινό του μπαμπά...αλλά κάτι που αν το έβλεπε θα πάθαινε φρίκη!!! Ντόνατς!

 

Ζεστό σοκολατένιο γάλα έτοιμο για να δεχθεί τις βαθιές βουτιές τους...εντάξει και λίγο χυμό γιατί μας αρέσει...και τσουρέκι για την μαμά...Αγαπώ το τσουρέκι για πρωινό!

Κι όλα αυτά πάνω στα στρώματα...ξαπλωτοί σαν Ρωμαίοι αυτοκράτορες...πάει ο Πα θα πάθαινε απανωτή φρίκη...

Μετά οι απαραίτητες κολωτούμπες και τα γέλια

κι ο δικός μου χρόνος να τους ακούω να κάνουν τα ακροβατικά τους, διαβάζοντας το περιοδικό μου.

Εγώ ήμουν η μαμά...Καμιά φορά θυμάμαι τα λόγια της αγαπημένης μου Όλγας (γλυκό μου πλάσμα) που λέει "δεν είναι σαν να παίζουμε τους μεγάλους;"...Γελάω πάντα πολύ με αυτό. Μου το ψιθύριζε όταν καθόμαστα δίπλα δίπλα  στα Συμβούλια. Όλοι σοβαροί και συγκρατημένοι κι έγερνε στο αυτί μου και μου το ψιθύριζε παιχνιδιάρικα..."Σαν να παίζουμε τους μεγάλους...ε;" 
Να λοιπόν κι εγώ τώρα, σαν να είμαι μικρή και να παίζω "τα σπιτάκια"....Τότε, έβαζα τις κούκλες στη σειρά και τα μικρά κατσαρολικά μου κι ήμουν η μαμά του σπιτιού....Μα τώρα είναι αλήθεια παρόλο που καμιά φορά νιώθω ακόμη, σαν να παίζω...τα σπιτάκια !

Το τηλεφώνημα του Πα μας επανέφερε στην τάξη. Είχε πια μεσημεριάσει όταν τακτοποιήσαμε τρέχοντας τα παπλώματα και τα αγόρια άρχισαν τα μαθήματα τους. Ο Άγγελος απογοητευμένος μου είπε "πέρασε"! "Πέρασες καλά;" Τον ρώτησα..."Τέλεια" μου απάντησε."Κράτα το "τέλεια" λοιπόν!" κι εκείνος έγραψε ένα χαρτάκι και το έβαλε στα βάζο των αναμνήσεων...

Η μέρα εξελίχθηκε "αλλιώς" κι είχε εκπλήξεις που μας πόνεσαν! Ποτέ δεν μπορείς να προετοιμαστείς για το μετά. Είπαμε καληνύχτες με δάκρυα και απογοήτευση!
Στο κλείσιμο της μέρας κρατάμε το "τέλεια" και ευχαριστούμε την ζωή που μας χαρίζει ευκαιρίες για να μαθαίνουμε και να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας...κι εμάς! Στο κάτω κάτω συνήθως εμείς φέρνουμε στη ζωή μας τα καλά, εμείς και τα κακά.

Λοιπόν...αυτό που λέμε τέλεια ζωή, δεν υπάρχει...μα είμαστε τυχεροί αν μπορούμε να αναγνωρίζουμε τις τέλειες στιγμές, να τις ζούμε και μετά να τις κρατάμε για πάντα!!
Τέλεια λοιπόν αγαπημένοι κι αν η μέρα εξελιχθεί δραματικά...θα υπάρχει τουλάχιστον ένα "τέλεια", να μας ζεσταίνει την μνήμη τις ζόρικες ώρες...Εύχομαι μια Τέλεια Καλημέρα λοιπόν!
                                                                         Κατερίνα