Γιορτινή ατμόσφαιρα...

Μια ακόμη τελευταία κατασκευή λοιπον για ακόμη πιο γιορτινή ατμόσφαιρα!....Ένα κρεμαστό στεφάνι!

 

Το έφτιαξα με κλαδιά από αμπέλωπα, όπως σας έχω δείξει στην ανάρτηση με τα στεφάνια από φυσικά υλικά και πρόσθεσα μια γιρλάντα που είχα από κισσό.

Το στόλισα με την γιρλάντα από καρπούς αγριοτριανταφυλλιάς και λίγο χιόνι για να δώσω την χειμωνιάτικη αίσθηση του πάγου....
Έπειτα το κρεμάσαμε από το ταβάνι στο κέντρο του σαλονιού πάνω από το τραπέζι.

Οι φωτογραφίες το αδικούν γιατί είναι όνειρο....ιδιαίτερα το βράδυ  που ανάβουν τα κεριά.

Τέλος η ρομαντική μου γωνιά.Ο Πα έφτιαξε ένα έπιπλο το οποίο δεν πρόλαβε να βάψει και γι' αυτό δεν το δείχνουμε ακόμη....όμως το βάλαμε στη θέση του και το στολίσαμε με όλα αυτά τα μικρά στολίδια που δίνουν μια αίσθηση παλαιότητας που μου αρέσει πολύ! Αρεστερά, το στεφάνι από εφημερίδες που έκανε ο Αγγελος και το αγάπησα γιατί είναι τόσο ιδιαίτερο...

Ασημένια και ροζ με μια γλυκιά νοσταλγική νότα....
 

...και μια ιδέα για ένα ακόμη χαριτωμένο στολίδι...κεράκια σε δαχτυλίθρες!!!

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, μας χωρίζουν μόνο λίγες ώρες....Καλοπερνάμε, στο παγωμένο Καζαβίτι, με μια παρέα τρελαμένη κι ο blogger έκανε το προγραμματισμένο θαύμα του! Εδώ προς το παρόν δεν φτάνει ο "πολιτισμός" οπότε δεν έχει internet,  ούτε τηλέφωνα, αποτοξίνωση λίγων ημερών λοιπόν!
Να είστε όλοι καλά, υγεία κι ευτυχία και χαμόγελα πολλά. Γεύσεις ζουμερές, μυρωδιές που ταξιδεύουν, αισθήσεις κι αγγίγματα και εικόνες....όλα σας τα εύχομαι μέσα από όλη μου την ψυχή!

Οι "γιορτινοί"  ΚαΠα λοιπόν...σύσσωμοι σας εύχονται "Καλά Χριστούγεννα".....Αγαπημένοι!!!

Σταχτένιος και Καρβουνίτσος. Γ μέρος

Μπορείτε να βρείτε το πρώτο μέρος εδώ:

και το δεύτερο μέρος εδώ:

Τρίτο Μέρος

 

Το βράδυ των Χριστουγέννων είχε επιτέλους έρθει. Ο Χριστούλης είχε και φέτος γεννηθεί.

Είχαν αρκετές μέρες ως την Πρωτοχρονιά και οι μικροί καλικάτζαροι με τον Άγιο Βασίλη και την Βασίλενα, μπορούσαν να ξεκουραστούν λιγάκι, να πάρουν μιαν ανάσα και να γιορτάσουν την υπέροχη αυτή βραδιά, που το μικρό κι αθώο πλασματάκι  γεννήθηκε, φτωχούλι μέσα στη μικρή του φάτνη και τόσο πλούσιο, μέσα σ έναν πελώριο κόσμο που θα το λάτρευε.

Όλα τα μικρά παιδάκια  στον κόσμο κοιμόταν γαλήνια στα κρεβατάκια τους περιμένοντας με λαχτάρα το δωράκι που θα τους έφερνε ο Άγιος Βασίλης. Υπήρχαν  κάποια παιδάκια που δεν θα έπαιρναν δωράκια τυλιγμένα σε χρωματιστά χαρτιά, παρά  μόνο λίγη παραπάνω αγάπη, ίσως μια ζεστή αγκαλιά, λίγο ρυζάκι, ένα μεγαλύτερο  κομμάτι ψωμί,  ή έστω ένα ποτηράκι νερό.

Οι καλικάτζαροι του κόσμου είχαν φροντίσει όλα τα παιδάκια στη γη, να νιώσουν έστω και λίγα μόνο λεπτά ευτυχίας…απλά γιατί το άξιζαν, απλά γιατί ο κόσμος χρειάζονταν τα χαμόγελο τους.

Η κουζίνα της γιαγιάς Βασίλενας ήταν από τα ωραιότερα δωμάτια του σπιτιού του Άγιου Βασίλη. Ήταν τεράστια και πεντακάθαρη με χρώματα, γεμάτη γλυκά και μυρωδιές και κατσαρολάκια  με σοκολατάκια και μπισκότα. Ένα υπέροχο μέρος για κάθε μικρό καλικάτζαρο. Η γιαγιά Βασίλενα από την άλλη ήταν το όνειρο κάθε παιδιού. Χαρούμενη, ροδοκόκκινη και στρουμπουλή, πάντα χαμογελαστή, ακόμη και τις στιγμές που μιλούσε με αυστηρότητα. Μια μεγάλη ζουμερή  αγκαλιά, γεμάτη παρηγοριά που μύριζε κανέλα και ζάχαρη, με έναν λευκό κότσο, μικρά στρογγυλά γυαλάκια  και  στη μέση μια ποδιά πασπαλισμένη με αλεύρι. Στην κουζίνα λοιπόν της γιαγιάς από νωρίς γινόταν χαμός. Ακούγονταν φωνές και κατσαρολικά που τσούγκριζαν και πιατικά που έσπαγαν και γέλια και μικρές τσιρίδες. Όλοι οι καλικάτζαροι ήταν απολύτως σίγουροι ότι τα μικρά για άλλη μια φορά τα είχαν κάνει μαντάρα αλλά…είχαν πια καταλάβει ότι τελικά αυτό δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία.

Περίμεναν όλοι με αγωνία το βράδυ, να συναντηθούν με τις οικογένειες και τους φίλους τους, στο στρωμένο με λιχουδιές τραπέζι στη μεγάλη τραπεζαρία, τις βραδινές ιστορίες και τα παραμύθια του Άγιου Βασίλη και τις υπέροχες μελωδίες των παιδιών που θα τραγουδούσαν όμορφα τραγούδια χαράς και ευτυχίας.

Ήταν όλοι τόσο μα τόσο κουρασμένοι και λαχταρούσαν  το γλυκό που έφτιαχναν τα δυο μικρά καλικατζαράκια  να ήταν γευστικό και νόστιμο.

Ο Σταχτένιος και ο Καρβουνίτσος είχαν γίνει πτώματα από την κούραση.

Όλη μέρα ανακάτευαν το αλεύρι και τη ζάχαρη και με τις οδηγίες της γιαγιάς έστρωσαν όμορφα το τραπέζι και στόλισαν με κεράκια την τραπεζαρία. Μάζεψαν γκι από το δάσος και τα έβαλαν στην πόρτα και έκαναν ότι μπορούσαν για να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να μαλώσουν καθόλου. Βέβαια όταν νόμιζαν ότι η γιαγιά Βασίλενα δεν κοιτούσε έριχναν καμιά αγκωνιά ο ένας στον άλλο, έβγαζαν τις γλώσσες τους, έκαναν γκριμάτσες και πασπάλιζαν με αλεύρι τις μύτες τους. Γελούσε με την καρδιά της η γιαγιά Βασίλενα και οι μικρούληδες χοροπηδούσαν τρισευτυχισμένοι και προσπαθούσαν να φτιάξουν το γλυκό δημιουργώντας ταυτόχρονα το απόλυτο χάος μέσα στην κουζίνα. Το γλυκό τους θα γινόταν φανταστικό. Το πιο ωραίο γλυκό που θα έχει φάει ποτέ το καλικατζαροχωριό.

Έδειχναν τεράστιο ζήλο κι έκαναν μεγάλη προσπάθεια για να το καταφέρουν αυτό και κρυφούτσικα από τη γιαγιά και λίγο λίγο έριχναν παραπάνω ζάχαρη για να γίνει πιο γλυκό και παραπάνω αλεύρι για να γίνει πιο μεγάλο και παραπάνω σταφίδες και παραπάνω αυγά κι ότι μπορούσαν να κάνουν για να φτιάξουν το γλυκό των ονείρων τους, δεν δίσταζαν να το κάνουν και…με το παραπάνω! Το γλυκό τους θα ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη…

Επιτέλους έφτασε η ώρα. Όλοι οι καλικάτζαροι πλύθηκαν, ντύθηκαν όμορφα και μπήκαν στην μεγάλη τραπεζαρία με τα χέρια τους γεμάτα μικρά ή μεγάλα κουτάκια με χρωματιστές κορδέλες και  λαμπερά χαρτιά. Κοίταξαν τριγύρω θαμπωμένοι. Τα καλικατζαράκια είχαν κάνει καταπληκτική δουλειά. Η τραπεζαρία ήταν υπέροχη. Με το μεγάλο τζάκι στη γωνία να τριζοβολά, κεριά αναμμένα παντού, το τραπέζι γεμάτο με κάθε λογής λιχουδιές και  υπέροχες μυρωδιές να σκορπούν στην ατμόσφαιρα μια μοναδική ζεστασιά και γαλήνη. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο έφτανε μέχρι το ταβάνι και στην κορυφή του τα καλικατζαράκια είχαν βάλει στραβά το πιο λαμπερό αστέρι, πασπαλισμένο με χρυσόσκονη.

Ξάφνου η πόρτα άνοιξε και μπήκαν στην τραπεζαρία ο Σταχτένιος και ο Καρβουνίτσος που εμφανίστηκαν κρατώντας μια μεγάλη πιατέλα με μπισκότα. Ήταν κάτασπροι από το αλεύρι που είχαν πετάξει ο ένας στον άλλο και σχεδόν ζαχαρωμένοι από την πολύ ζάχαρη που είχαν στα ρούχα τους. Μύριζαν καραμέλα κι έδειχναν αναψοκοκκινισμένοι και χαρούμενοι.

Όλοι άρχισαν να τους αγκαλιάζουν και να τους ανακατεύουν  τα καραμελωμένα μαλλιά και οι μικρούληδες γελούσαν ευτυχισμένοι.

Σε λίγο κάθισαν όλοι στις καρέκλες τους κι η μεγάλη τραπεζαρία γέμισε με χαρούμενα χαμογελαστά πρόσωπα. Ήταν πανέμορφα κι ο Σταχτένιος κι ο Καρβουνίτσος, ζωηροί και σπιρτόζοι, έδειχναν στη μαμά και τον μπαμπά τους μια το ένα και μια το άλλο.

Όταν μπήκε στην τραπεζαρία ο Άγιος Βασίλης όλοι τον υποδέχθηκαν με φωνές και γέλια. Κάθισε στην κεφαλή του τραπεζιού και επιτέλους τα φαγητά άρχισαν να σερβίρονται. Μετά από ώρα και αφού όλοι είχαν πια φάει, είχε έρθει επιτέλους η ώρα του γλυκού. Τα καλικατζαράκια ήταν σε μεγάλη αναστάτωση. Από τη χαρά και την έξαψη τους δεν μπορούσαν να καθίσουν στις καρέκλες τους κι όλο ρωτούσαν:

"Είναι ώρα τώρα να φέρουμε το γλυκό;"

"Όχι Μικρά μου, σε λίγο. Υπομονή", απαντούσε η γιαγιά Βασίλενα κι αυτά περίμεναν με τα μάτια διάπλατα. Και τώρα πια είχε έρθει η ώρα.

Η γιαγιά είπε να φέρουν το γλυκό και εκείνα τσιρίζοντας και χοροπηδώντας μπήκαν στην κουζίνα. Μέσα στην τραπεζαρία έπεσε σιγή και όλοι περίμεναν με αγωνία.

Όταν βγήκαν κρατούσαν στα χεράκια τους μια τεράστια πιατέλα με κάτι πάνω που έμοιαζε με… κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι!

Τα μικρά περίμεναν μια στιγμή κι ύστερα ρώτησαν : "Τι είναι; Τι φτιάξαμε, καταλάβατε"; Όλοι ξαφνιάστηκαν κι άρχισαν να μαντεύουν: "Είναι έλατο", "Είναι ο Ρούντολφ ο τάρανδος", "Είναι το αστέρι των Χριστουγέννων", "Είναι ο Άγιος Βασίλης"… Έλεγαν κι έλεγαν αλλά κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει με το στα αλήθεια έμοιαζε αυτό το στραβοχυμένο πράγμα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκαν να μαντεύουν κι οι μικρούληδες φώναξαν: "Μα πως δεν καταλάβατε; Είναι μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη μπάλα που στολίζει  το ελατάκι μας"…

"Αααααα" έκαναν όλοι "μα ναι φαίνεται ξεκάθαρα!!!" Είπαν με μια φωνή ελπίζοντας πραγματικά το γλυκό να ήταν πιο νόστιμο από ότι φαινόταν.

Η γιαγιά Βασίλενα βοήθησε τα καλικατζαράκια να κόψουν το γλυκό των Χριστουγέννων, το οποίο δεν κοβόταν με τίποτε κι αφού το σέρβιραν κάθισαν όλοι μαζί κι άρχισαν να τρώνε. Η αλήθεια ήταν ότι το γλυκό ήταν απαίσιο. Όλοι ήθελαν να το φτύσουν αμέσως και να κάνουν φριχτές γκριμάτσες αλλά κανείς δεν κουνήθηκε. Κάθισαν εκεί, συνέχιζαν να τρώνε κι όλοι έβγαζαν επιφωνήματα ενθουσιασμού ότι τάχα το γλυκό ήταν καταπληκτικό και τους άρεσε πολύ.

Ο Άγιος Βασίλης χαμογέλασε γλυκά και είπε: "Εμπρός μικρούληδες, ελάτε στην αγκαλιά μου να σας πω ένα μεγάλο μπράβο, που ήσασταν τόσο καλοί, δε μαλώσατε καθόλου και φτιάξατε αυτό το υπέροχο γευστικό γλυκό, για όλους μας."

Εκείνα γελώντας ευτυχισμένα ανέβηκαν στα πόδια του Αγίου και χάθηκαν μέσα στη μεγάλη αγκαλιά του. Εκεί χορτασμένα από φαγητό κι αγάπη και ήρεμα όπως πρέπει να είναι όλα τα παιδιά του κόσμου μια τέτοια ημέρα, τα βρήκε ένας ύπνος γλυκός που βάρυνε τα βλέφαρα τους και γέμισε με όνειρα τα κλειστά ματάκια.

Όλοι κοίταξαν τα μικρά καλικατζαράκια. Τα πιο μικρά του χωριού τους. Ήταν τόσο ήρεμα στην αγκαλιά του Άγιου Βασίλη και η εικόνα ήταν τόσο συγκινητική που κάποιοι δάκρυσαν.

Ο Άγιος σήκωσε τα μάτια και τους κοίταξε.

"Φάγατε όλοι αυτό το φριχτό γλυκό" ψιθύρισε, για να μην τα ξυπνήσει, "σαν να ήταν το πιο νόστιμο στον κόσμο. Κι ήταν στα αλήθεια το πιο νόστιμο στον κόσμο γιατί φτιάχτηκε από τα παιδιά μας με αγάπη και φροντίδα, γιατί μύριζε ελπίδα κι είχε την γεύση της προσπάθειας!!! Και αυτό είναι το μήνυμα μου προς εσάς μια τέτοια βραδυα…Να μην προδίδουμε ποτέ την προσπάθεια του άλλου. Ακόμη κι αν κάνει λάθος, αν του πούμε μπράβο, θα συνεχίσει να προσπαθεί και κάποια μέρα αυτό το γλυκό θα έχει πραγματικά τη γεύση της επιτυχίας."

Όλοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει ο Άγιος και χαμογέλασαν με ικανοποίηση.

Η γιαγιά Βασίλενα μπήκε ξανά στην κουζίνα και βγήκε με ένα άλλο μεγάλο γλυκό Χριστουγέννων που είχε κρυμμένο στο φούρνο. Τα μάτια όλων άνοιξαν διάπλατα και η γιαγιά Βασίλενα είπε: "Νομίζατε πως θα σας άφηνα χωρίς γλυκό; Ελάτε. Τώρα που τα μικρά κοιμούνται μπορούμε να το φάμε, μόνο που αυτό θα είναι το μυστικό μας! Εντάξει;"

Ναι! Συμφώνησαν όλοι οι καλικάτζαροι του καλικατζαροχωριού.

Ένα μυστικό αγάπης. Ένα μυστικό φροντίδας. Για να μην λυπηθούν τα μικρά τους. Για να προστατεύσουν τα όνειρα τους, την μελλοντική τους ελπίδα. Για να μην προδώσουν την προσπάθεια τους. Γιατί μόνο τότε, στα σίγουρα, μια ημέρα το γλυκό των Χριστουγέννων θα έχει την γεύση της επιτυχίας.

Ήταν μια μαγική μαγική βραδιά. Το δάσος ήταν κάτασπρο και το χιόνι μαλακό κι αφράτο. Το μικρό καλικατζαροχωριό ήταν φωτισμένο με χιλιάδες μικρά κεράκια που φεγγοβολούσαν μέσα στα φαναράκια τους. Στη μέσα του χωριού ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο έλατο έστεκε μοναχικό, με ένα υπέροχο χρυσό αστέρι στην κορυφή του και πάνω από το χωριό ευωδιές ζεστού ψωμιού, φρεσκοψημένων γλυκών και καμένων ξύλων από τις καμινάδες ενώνονταν στο  σκοτεινό ουρανό, παρέα με τις χαρούμενες νιφάδες που άρχισαν να χορεύουν απαλά πάνω από τις στέγες.

Κι εκεί μακριά ένα μεγάλο αστέρι έφεγγε.

Σημάδι αιώνιο πως ένα ακόμη φτωχούλι κι ανήμπορο μωράκι γεννήθηκε για να γεμίσει τις καρδιές όλων μας με μια ελπίδα που χρόνια τώρα σιγοκαίει:

Ότι αυτό το μωράκι, έστω για φέτος, δεν θα το απογοητεύσουμε. Δεν θα το προδώσουμε. Δεν θα το πονέσουμε… Ποτέ.

                                                    Tέλος

Καλά Χριστούγεννα...γεμάτα ευκαιρίες!

Δώρα της καρδιάς!

Πριν λίγα χρόνια ήταν σημαντικό να κάνεις "σημαντικά" δώρα!  Πηγαίναμε για επίσκεψη και πάντα κρατούσαμε στα χέρια πράγματα που είχαμε αγοράσει και όσο πιο επώνυμο, τόσο πιο σημαντικό ήταν το δώρο μας. Ήταν κι ένας τρόπος να δείξουμε σε αυτόν που του κάναμε το δώρο πόσο σημαντικός ήταν για εμάς...
Αν πήγαινες για επίσκεψη με γλυκά από ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς κι όχι επώνυμο, ή ακόμη χειρότερα αν πήγαινες με  σπιτικά γλυκά, σίγουρα δεν ήσουν πολύ δημοφιλής....

Τα πράγματα ευτυχώς άλλαξαν και αυτό είναι ένα από τα πολλά θεωρώ πράγματα που  μας βοήθησε να αλλάξουμε, αυτό που ονομάζουμε...κρίση!

Κατεβήκαμε από το καλάμι και μπήκαμε στις κουζίνες μας και βγάλαμε κόλλες και χαρτιά κι αρχίσαμε τα φουρνίσματα και τις κατασκευές.
Έτσι τα τελευταία χρόνια κάνουμε ή δεχόμαστε μικρά κι εμπνευσμένα δώρα που φανερώνουν απέραντη φροντίδα, με έναν τρόπο που δεν θα φαινόταν σε καμία περίπτωση από κάτι αγοραστό!
Έτσι λέω εγώ...

Εμείς δεχθήκαμε δώρα ιδιαίτερα, όπως αυτό το καταπληκτικό αστέρι από τσουβαλάκι, της Αργυρώς. Η μια του πλευρά δεν είναι ραμμένη κι έτσι χωράνε καραμέλες και ζαχαρωτά.. Φτιάχνεις πολλά στα γρήγορα και τα κρεμάς στο δέντρο ή τα δωρίζεις σε πιτσιρίκια.Τέλειο!

Επίσης αυτό το πανέμορφο πραγματάκι της Κατερίνας. Ένα κλαδάκι πεύκου και πάνω κρεμασμένο ένα αστεράκι φτιαγμένο από κανέλα. Καταπληκτική ιδέα. Μοσχομύρισε το σπίτι από ένα μόνο αστεράκι κι είναι τέλειος και απλός τρόπος να δείξει κανείς την αγάπη και το ενδιαφέρον του.

Βέβαια δεν θα μπορούσα να παραλείψω τις πανέμορφες χειροποίητες κάλτσες την Άννας μας.Την θυμάστε την Άννα με τα φανταστικά μαξιλάρια της....Τώρα μας έστειλε κάλτσες για όλη την οικογένεια.Τις λατρέψαμε και είναι φανταστική ιδέα για χειροποίητο  δώρο. Κρεμάστηκαν στις σκάλες και κάθε μέρα οι λιχουδιές που ήταν κρυμμένες μέσα λιγοστεύουν!

 

Μια ακόμη ιδέα είναι να ψήσει κανείς γλυκά και να τα δωρίσει όπως έκανε η αδερφή μου και μας ζάλισε με τα σοκολατάκια για τα παιδιά, τα macarons και τα κεικάκια και βέβαια όλα αυτά πανέμορφα στολισμένα. Πολύ απλό,  που θα ξετρελάνει κάποιον που ξέρει να εκτιμά τις ωραίες γεύσεις...όπως εγώ δηλαδή!!!

Μια ακόμη τέλεια ιδέα για δώρο είναι τα χάρτινα στολίδια.Μην τα υποτιμήσετε ως δώρο. Δείτε εδώ τα πανέμορφα αστέρια που χάρισε η Νίτσα από τη Θάσο, στα παιδιά και έχουν ξετρελαθεί. Στόλισαν με αυτά τα δωμάτια τους και τα εκτίμησαν ιδιαίτερα.

Όπως και τα παραπάνω αστέρια, πανέμορφα είναι και τα αστέρια που μάθαμε να κάνουμε στην εκδήλωση για την Αμυμώνη. Ο Άγγελος πήρε φόρα κι έχει κάνει πολλά πολλά για τη γιαγιά, τη θεία και την κυρία Βίκυ μας που έσπασε το πόδι της κι είναι λυπημένη και θέλουμε να την κάνουμε να χαμογελάσει.

Έδειξε και στον Γιώργο την τεχνική και φτιάξανε μαζί δυο πανέμορφα αστέρια για να τα χαρίσουν στους δασκάλους τους! Τέλεια ιδέα στην οποία δεν χρειάστηκε να εμπλακώ καθόλου κι εκείνοι ένιωσαν τόσο καλά που το δώρο τους ήταν χειροποίητο.

Μια ακόμη ωραία ιδέα είναι μικρά κεράκια με φυσικά υλικά όπως αυτά που έφτιαξα για την εκδήλωση της Αμυμώνης και λίγο μεγαλύτερα για δώρα σε φίλους.

Μια ακόμη τέλεια ιδέα είναι τα σπιτικά λικέρ που εγώ προσωπικά λατρεύω ως δώρο. Η αγαπημένη μου φιλενάδα και νονά του Γιώργου μας δώρισε ένα λικεράκι με κράνα και εγώ κατά καιρούς δωρίζω λικέρ σε μπουκαλάκια με χαριτωμένο στολισμό.΄Επίσης εδώ μπορεί να  σκεφτούμε και μια ωραία σιτική μαρμελάδα.

Εγώ φέτος για τους φίλους μου έφτιαξα σπιτικό μούσλι. Μια πανεύκολη συνταγή που βρήκα στη Martha Stewart και την τροποποίησα λιγάκι, αφαιρώντας το σιρόπι και τα γλυκαντικά κι εμπλουτίζοντας με καρπούς της αρεσκείας μου.
Έβαλα διάφορους ξηρούς καρπούς, νιφάδες βρώμης, σουσάμι, ηλιόσπορους και κολοκυθόσπορους,  νιφάδες καρύδας, λίγο αλάτι, ελαιόλαδο και πρόσθεσα αρκετό μέλι και τα ανακάτεψα καλά να πάει παντού.Τα έψησα στο φούρνο για 50 λεπτά στους 150 βαθμούς ανακατεύοντας τα μια στις τόσες μέχρι να πάρουν ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα.
Στόλισα τα βάζα και ορίστε. Μια τέλεια υγιεινή ιδέα για πρωινό παρέα με το γιαούρτι, ή με όποιον άλλο τρόπο τρώει κανείς τα μούσλι. Μπορούν  να προστεθούν και αποξηραμένα φρούτα και ότι μας κάνει κέφι.
Πανέμορφο αποτέλεσμα και μοσχομύρισε το σπίτι....

Αγαπώ τα σπιτικά δώρα. Έχουν κάτι από τον κόπο που έβαλε κανείς για να τα φτιάξει για εμάς...Έχει την προσοχή του, έχει την φροντίδα του. Φθηνά, έξυπνα, γεμάτα έμπνευση και δημιουργικότητα...
Πόσο κοστίζει στα αλήθεια να δείξεις σε κάποιον το ενδιαφέρον και την αγάπη σου...
Αυτό που αποδεικνύει τη σχέση δεν είναι η τιμή του δώρου ή η επωνυμία του. Δεν είναι το πόσο ψάξαμε για να το πάρουμε ή πόσο κουραστήκαμε στην αγορά κυνηγώντας το τέλειο χρώμα.
Αυτό που κάνει ένα δώρο ξεχωριστό είναι η σχέση μας με αυτόν στον οποίο το χαρίζουμε. Είναι η ανάγκη μας να το χαρίσουμε.
Είναι η σκέψη μας να χαρίσουμε ένα χαμόγελο...όχι οποιοδήποτε χαμόγελο, μα το χαμόγελο εκείνου τους ξεχωριστού μας ανθρώπου! Τι σημασία έχει αν είναι κλαράκι;
Για σκεφτείτε, γιατί δεχόμαστε με πελώρια χαμόγελα, ανοιχτές αγκαλιές και δάκρυα, ένα κλαράκι από τα παιδιά μας  νιώθοντας περήφανοι; Τι αξία έχει ένα κλαράκι; Τι είναι αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό που θα το κρατήσουμε για πάντα; Πότε σταματήσαμε να εκτιμούμε το μικρό αυτό δωράκι όταν έρχεται από φίλους ή συγγενείς; Γιατί αφεθήκαμε να εκπαιδευτούμε διαφορετικά εκτιμώντας περισσότερο τα μεγάλα κι ακριβά;

Τι σημαίνει για εμένα δώρο; Το να είναι δώρο της καρδιάς όχι του μυαλού. Γι αυτό και νιώθω πραγματικά περήφανη για όλα τα υπέροχα δωράκια που δεχθήκαμε από τους φίλους μας. Γιατί μας σκέφτηκαν και μας νοιάστηκαν και μας φρόντισαν, μέσα από την καρδιά τους...Το ίδιο κι εμείς!

Καλημέρα αγαπημένοι! κι αν δεν έχετε τίποτε να δωρίστε...δωρίστε μια αγκαλιά! Μια απλή, ζεστή αγκαλιά. Για δέστε τι ήρθε για εμένα με το ταχυδρομείο από το Θωμάκι μου!! Ένα μικρό χάρτινο καραβάκι που γράφει πάνω "διάβασε με".... Ένα χάρτινο καραβάκι γεμάτο μηνύματα για εμάς...πως να μην συγκινηθώ;

Σταχτένιος και Καρβουνίτσος ! Β μέρος

Μέρος Δεύτερο

...Έτσι λοιπόν όλοι μαζί συμφώνησαν και τους έδωσαν μία δεύτερη αποστολή.

Τα μικρά έκοψαν το κλάμα και ο αρχικαλικάτζαρος Μαυρέλος ξεφύσιξε με ανακούφιση που επιτέλους σταμάτησαν οι φωνές κι όλοι συνέχισαν τη δουλειά τους.

Αυτή τη φορά τα μικρά ζαβολιάρικα καλικατζαράκια βρέθηκαν σε μια αποθήκη δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο εργαστήρι κι έπρεπε να τακτοποιήσουν ανάλογα με το χρώμα τους, τις κορδέλες που τύλιγαν τα δωράκια  των Χριστουγέννων.

Ένιωθαν μεγάλη ανακούφιση που τα άφησαν να βοηθήσουν και να είναι κι αυτά εκεί μαζί με τους άλλους καλικάτζαρους.

Ονειρεύονταν για χρόνια τη μέρα αυτή, που επιτέλους θα ήταν μεγάλοι και θα βοηθούσαν για να γίνουν τα Χριστούγεννα του κόσμου πιο όμορφα. Άλλωστε αυτή ήταν η δουλειά ενός καλικάτζαρου, αυτό ήταν το  νόημα στη ζωή του…Κι εκείνοι επιτέλους ήταν τόσο κοντά κι αυτή τη φορά θα τα κατάφερναν κι όλοι θα τους έλεγαν μπράβο…κι η μαμά κι ο μπαμπάς θα ήταν τόσο χαρούμενοι…

Η αποθήκη ήταν μεγάλη και γεμάτη με κάθε λογής  χρωματιστές κορδέλες, ανακατωμένες και στοιβαγμένες  τριγύρω.

Τα μικρά άρχισαν γρήγορα να τακτοποιούν χωρίς να χασομερούν καθόλου.

Μετά από λίγο ο Καρβουνίτσος είπε στον Σταχτένιο: "αυτό το χρώμα είναι πράσινο, δεν μπορείς να το βάλεις στην κορδέλα με το μπλε."

"είναι  πράσινο" είπε ο Σταχτένιος

"όχι είναι μπλε" είπε ο Καρβουνίτσος

"είσαι ζωντόβολο" είπε ο Σταχτένιος

"εσύ είσαι μπουμπουνοκέφαλος" είπε ο Σταχτένιος

"εσύ, όχι εσύ, εσύ, όχι εσύ, εσύ",

"μπλε, πράσινο, μπλε, πράσινο, μπλε"…και μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε χάος. Άρχισαν, να φωνάζουν, να κυνηγούν,  να πετούν τις κορδέλες ο ένας στον άλλον και να αναστατώνουν ολόκληρη την αποθήκη και το ίδιο το εργαστήρι.

Σταμάτησαν τις φωνές μόνο όταν αντιλήφθηκαν ότι όλοι οι καλικάτζαροι ήταν στην πόρτα και τους κοιτούσαν σιωπηλά και πολύ πολύ θυμωμένα.

Τότε μόνο άφησαν να πέσουν από τα χέρια τους οι κορδέλες και κοίταξαν γύρω τους. Αντί να βοηθήσουν τα είχαν κάνει για δεύτερη φορά μαντάρα.

Πριν καλά καλά προλάβει κανείς να τους πει τίποτα άρχισαν να κλαίνε με φωνή σπαρακτική και ανυπόφορη, προσπαθώντας ο ένας να φωνάξει και να κλάψει ακόμη πιο δυνατά από τον άλλο κι οι φωνές τους ήταν τόσο μα τόσο δυνατές που ξαφνικά στην είσοδο της πόρτας εμφανίστηκε ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης χωρίς στολή και χωρίς σκούφο, μόνο με τη ρόμπα του και τα μαλλιά ανακατωμένα αφού τα δυό μικρά τον είχαν ξυπνήσει με τις φωνές τους.

Ξάφνου έγινε σιωπή.

"Τι συμβαίνει εδώ; Τι είναι όλες αυτές οι φωνές;" ρώτησε ο Άγιος κοιτάζοντας όλους τους καλικάτζαρους που είχαν βουβαθεί από την ταραχή.

Ξαφνικά σαν κάποιος να έδωσε το σύνθημα άρχισαν όλοι μαζί να μιλούν κάνοντας μια απίστευτη οχλαγωγία.

Εξηγούσαν όλοι μαζί τι ακριβώς συνέβη, κουνούσαν τα χέρια τους, μιλούσαν και φώναζαν δείχνοντας τα δυό μικρά που στέκονταν στη μέση του αναστατωμένου δωματίου, με ύφος αθώο και παραπονεμένο μαζί.

 Ο Άγιος προσπαθούσε να ακούσει μια τον έναν μια τον άλλον, γύριζε το κεφάλι του δεξιά κι αριστερά μπερδεμένος ώσπου, κάπου μέσα στο πλήθος ξεχώρισε τον αρχικαλικάτζαρο Μαυρέλο και τον κοίταξε με βλέμμα ερωτηματικό.

Ο αρχικαλικάτζαρος Μαυρέλος  φώναξε "Ησυχία!!!"

Κι όλοι με μιας σώπασαν.

Εξήγησε με δυό λόγια στον Άγιο τι ακριβώς συνέβη κι εκείνος κατεβάζοντας το άσπρο του κεφάλι, γύρισε και κοίταξε τα δυο μικρά.

"Λοιπόν;" ρώτησε με φωνή γλυκιά και τρυφερή "είναι αλήθεια όλα αυτά μικρούληδες;"

Τα καλικαντζαρούδια τον κοίταξαν να στέκετε μπροστά τους μεγάλος κι επιβλητικός με την μακριά καρό ρόμπα του και με ύφος λίγο πιο σοβαρό από ότι συνήθως και αφού ξεροκατάπιαν άρχισαν να ψιθυρίζουν

"Παππούλη, παππούλη… εμείς, εγώ, αυτός… σε παρακαλούμε παππούλη"… και τα χειλάκια έτρεμαν και τα ματάκια γυάλιζαν.

Ο Άγιος Βασίλης χαμογέλασε κάτω από τα μουστάκια του.

Τα αγαπούσε πολύ αυτά τα δυό μικρά. Ήταν δυό κατεργαρούδικα καλικατζαράκια και τον έκαναν να γελά με τις μπαγαποντιές τους…Του άρεσε να τα παίρνει στα γόνατα του και να τα γαργαλά, αλλά έπρεπε να μάθουν να φέρονται ίσως…λιγάκι πιο ώριμα. Σιγά σιγά μεγάλωναν κι αυτά κι είχε έρθει η δύσκολη ώρα της εκπαίδευσης.

Έκανε ένα σοβαρό "χμμμμ!!!" και καθάρισε το λαιμό του.

"Λοιπόν ποιος θα μου απαντήσει; Είναι αλήθεια όλα αυτά;"

Τα μικρά κοιτάχτηκαν και με μια φωνή απάντησαν "ΟΧΙ!"

"Οχι;" Ρώτησε ο Άγιος με έκπληξη, ενώ οι υπόλοιποι καλικάτζαροι άρχισαν πάλι να χειρονομούν και να φωνάζουν. "Ησυχία παρακαλώ!" φώναξε ο Άγιος Βασίλης.

"Σταχτένιε, Καρβουνίτσο  είναι αλήθεια όλα αυτά;"

Τα μικρά κατέβασαν το κεφάλι και ψιθύρισαν ντροπιασμένα, "ναι…"

"Λοιπόν το ξέρετε ότι δεν κάνει να λέτε ψέματα;" Συνέχισε ο Άγιος

"Ναι"  ψιθύρισαν εκείνοι.

"Και το ξέρετε ότι πρέπει να τελειώνετε τη δουλειά που έχετε αναλάβει;"

"Ναι" ψιθύρισαν και πάλι.

"Και τότε γιατί τα κάνετε  όλα αυτά; Μήπως είστε κακά παιδιά;" Ρώτησε με νόημα ο Άγιος Βασίλης και τα μικρά άρχισαν να κλαίνε απαρηγόρητα.

"Δεν είμαστε κακά παιδιά, μπουουουχουχου είμαστε καλοί, είμαστε καλοί." Έλεγαν μέσα από τα δάκρυα τους. 

"Ωραία, τότε μήπως είστε καλοί αλλά μικρούληδες; Μήπως πρέπει να μεγαλώσετε λίγο ακόμη;"

Οι φωνές τους δυνάμωσαν "ΑΑΑΑΑΑΑ είμαστε μεγάλοι όχι όχι όχι παππούλη δεν είμαστε μικροί, είμαστε μεγάλοιοιοιοιοι αααααααααααααααααα!!!!! Σε παρακαλούμε παππούλη άσε μας να είμαστε εδώ. Θέλουμε και μείς να βοηθήσουμε, σε παρακαλούμε…"

 Ο Άγιος Βασίλης χαμογέλασε και πάλι στα κρυφά

"Μπορείτε να βοηθήσετε;"

"ΝΑΙ" φώναξαν και οι δύο μαζί με πρόσωπα που έλαμπαν.

"Και δεν θα μαλώσετε ξανά;"

"ΝΑΙ" φώναξαν πιο δυνατά αυτή τη φορά

"Και θα τελειώσετε την δουλειά που πρέπει;"

"ΝΑΙ "

"Σίγουρα;"

"Ναι ναι ναι ναι!!! "

"Ωραία λοιπόν τρέξτε  στη κουζίνα με τη γιαγιά Βασίλενα να  σας δείξει πώς να  ετοιμάσετε ένα ωραίο, μεγάλο γλυκό για να το φάμε όλοι μαζί το βράδυ των Χριστουγέννων."

"Ζητώωωωωωωωωωωωωωωωω" τα μικρά άρχισαν να χοροπηδούν και εξαφανίστηκαν τρέχοντας σαν τους σίφουνες προς την κουζίνα.

Η φασαρία  που ακολούθησε ήταν απίστευτη. Οι υπόλοιποι καλικάτζαροι άρχισαν να φωνάζουν και να διαφωνούν με αυτή του την απόφαση, άλλωστε τα μικρά είχαν ξανακάνει ζημιά.

"Ποιό είναι το πρόβλημα;" ρώτησε ο Άγιος Βασίλης.

"Άγιε μου," είπε ο Μαυρέλος "τα μικρά αυτά ζωντόβολα τα έκαναν θάλασσα και πάλι. Είναι μικρά ακόμη για να βοηθήσουν σε οτιδήποτε. Θα διαλύσουν την κουζίνα, θα βάλουν φωτιά στο φούρνο, θα κάνουμε μαύρα Χριστούγεννα."

"Αχ Μαυρέλο…" κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος "ξέχασες τον εαυτό σου όταν ήσουν μικρός καλικατζαρέλος!!! Κι εσείς οι υπόλοιποι ξεχάσατε τις κατεργαριές και τα λάθη σας;"

"Όχι Άγιε μου" απάντησε ο Μαυρέλος "μα… τους δόθηκε ήδη μια δεύτερη ευκαιρία…"

"Σωστά, τους δόθηκε ήδη λοιπόν μια δεύτερη ευκαιρία…" είπε σιγανά με φωνή σχεδόν ψιθυριστή, γεμάτη αγάπη, ο Άγιος  παππούλης…"Όλοι οι άνθρωποι," συνέχισε απαλά, "και όλοι οι καλικάτζαροι, έχουμε ανάγκη από μια δεύτερη ευκαιρία…καμιά φορά έχουμε ανάγκη και από μια τρίτη κι από μια τέταρτη κι από μια πέμπτη…έτσι δεν είναι;"

Σιωπή βαθειά παντού…"Όμως τα παιδιά μας και των ανθρώπων και των καλικατζάρων δεν έχουν μόνο ανάγκη, έχουν και δικαίωμα, σε κάθε, σε κάθε, σε κάθε, ευκαιρία που μπορούμε, που αντέχουμε, που έχουμε την υποχρέωση, να τους δώσουμε…"

Τους κοίταξε όλους, έναν έναν στα μάτια και στο δωμάτιο έπεσε μια γλυκιά σιγή.

Οι καλικάτζαροι κατέβασαν το κεφάλι και θυμήθηκαν με συγκίνηση την αγκαλιά της μαμάς τους, που ήταν πάντα, γεμάτη ευκαιρίες…

Χαμογέλασαν σιωπηλά και γεμάτοι τρυφερές αναμνήσεις βγήκαν από το δωμάτιο.

 

....Η συνέχεια και το τέλος,  το βράδυ της Παρασκευής....

Χριστούγεννα στην πόλη...

Πήγαμε στην μεγάλη πόλη για την εκδήλωση της Αμυμώνης και κάναμε μια ωραία μεγάλη βόλτα.

Το κρύο τσουχτερό, μα ο ουρανός καθαρός. Η πλατεία γεμάτη κόσμο κι ένα μικρό χωριό στη μέση.Χαρά....

 

Πιο δίπλα ένα Παγοδρόμιο και παιδιά που πέφτουν και γελούν....

Τα κάστανα μας έσπασαν τη μύτη και τους κάναμε τη χάρη να τα φάμε!

Θαυμάσαμε μια τέλεια μπάντα νεαρών, που έπαιζαν με πάθος...

Δείτε ένα αυτοσχέδιο όργανο. Δείτε τα κλειστά του μάτια κι αυτό που νιώθει...

Ο ήχος του είχε κάτι από κοντραμπάσο...Ο Άγγελος ενθουσιάστηκε!

Για την εκδήλωση πήγαμε στο λιμάνι....Η Θεσσαλονίκη με την υπέροχη ομίχλη της! Μελαγχολική, γεμάτη μνήμες...

Αποθήκη Δ. Ένας χώρος, γεμάτος παλμό! Πιτσιρίκια παντού.

Η Αμυμώνη σύσσωμη και το Σχολείο της Φύσης επίσης. Πολλές και εξαιρετικές δραστηριότητες...κι ένα πλούσιο παζάρι.

Χόρεψαν Ζούμπα πρώτα οι μεγάλοι...

μετά οι μικροί.

Φτιάξαμε τέλεια αστέρια και αγγελάκια κι άλλα πολλά,

 

με τις σαφής οδηγίες της "κυρίας Φανής", που φτιάχνει τα πιο τέλεια στολίδια!

Κι ύστερα είδαμε μια παράσταση που μας ξετρέλανε και μας ενθουσίασε! Ο πόλεμος, ο μπαμπάς και ο αγώνας ενός κοριτσιού, μέσα στο άγριο δάσος...σε  τρισδιάστατο θέατρο σκιών, από τον θίασο Para Mana.

Στο τέλος μια εξαιρετική διαδραστική  διαδικασία, όπου τα παιδιά συνομιλούσαν με τους ηθοποιούς αναλύοντας το έργο!

Φύγαμε αργά,  κουρασμένοι πολύ, μα γεμάτοι εικόνες.Τα παιδιά της Αμυμώνης, να γελούν, να τραγουδούν, να χορεύουν...Παιδιά ιδιαίτερα, παιδιά μοναδικά όπως όλα τα παιδιά. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι...λίγο περισσότερο και να εκτιμάς, την προσπάθεια των γονιών τους! Τίποτε δεν είναι δεδομένο...τίποτε...Η κανονικότητα της ζωής είναι δώρο κι όχι κανόνας.

Εκεί στα φώτα η πόλη αυτή η λατρεμένη. Θεσσαλονίκη...

Λαμπερή, ντυμένη γιορτινά.Φωνές και τραγούδια και κάλαντα...Κάποια από τα παιδιά της Αμυμώνης δεν άκουγαν τα κάλαντα, κάποια δεν έβλεπαν τα φώτα...μα όλοι νιώθαμε τον παλμό.
Τον ίδιο αυτό παλμό που μας κάνει ευτυχισμένους γιατί είμαστε ξεχωριστοί...

Χριστούγεννα αγαπημένοι...και τίποτε στη ζωή δεν είναι δεδομένο!
Κρατήστε το αυτό!! Το κρατάμε κι εμείς σαν φυλαχτό για την κάθε ξεχωριστή μας ημέρα....
                                                                                          Κατερίνα