Εισαγωγή στον Μοντελισμό

Λεπτομέρεια μακέτας τρένου

Ένα από τα θέματα με το οποίο θα ασχοληθούμε στο κομμάτι των κατασκευών είναι ο μοντελισμός.

Ο μοντελισμός είναι η κατασκευή ενός αντικειμένου σε μικρογραφία ή υποκλίμακα όπως συνήθως λέμε.

Μινιατούρα Φάρου σε εξέλιξη

Μπορεί να είναι κάποιο υπαρκτό αντικείμενο σε πραγματικό μέγεθος το οποίο αντιγράφουμε κατά κάποιον τρόπο σε μικρογραφία ή μπορεί να είναι κάτι φανταστικό σε μικρογραφία.

Τα θέματα που καλύπτονται μπορεί να είναι αεροπλάνα, πλοία, οχήματα, τρένα, ανθρώπινες φιγούρες, σπίτια, έπιπλα, μηχανές ζώα, τοπία και πραγματικά οτιδήποτε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μοντέλων είναι εξίσου πολλά. Ξύλο, πλαστικό, μέταλλο, ύφασμα, χρώματα  και κόλλες διαφόρων ειδών.

Το εργαστήριο μου

Επίσης χρησιμοποιείτε ένα ευρύ φάσμα εργαλείων, από τα κλασικά εργαλεία που μπορεί να υπάρχουν σε ένα σπίτι, μέχρι νυστέρια που χρησιμοποιούν οι γιατροί ή τσιμπιδάκια για τα φρύδια.

Είναι λοιπόν σημαντικό να τονίσω το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ενασχόληση, μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα και δημιουργική για  ανθρώπους με τελείως διαφορετικά γούστα.

Το δυστύχημα είναι ότι στην Ελλάδα  ο μοντελισμός δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος. Δεν έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να δημιουργούμε ή να κατασκευάζουμε οτιδήποτε.

Προτιμούμε να αράξουμε στα καφέ σε πέντε καρέκλες ο καθένας με τις ώρες καπνίζοντας αρειμανίως και βλέποντας ποδόσφαιρο.

Το κακό είναι ότι μπορεί να είμαστε έτσι πλέον ως ενήλικες, αλλά δεν κάνουμε κάτι για να σπρώξουμε τουλάχιστον τα παιδιά μας προς αυτή την κατεύθυνση. Στο να αναπτύξουν δηλαδή την δημιουργικότητα τους.

Επειδή βαριόμαστε να ασχοληθούμε μαζί τους προτιμούμε να τα αφήνουμε να αποβλακωθούν μπροστά σε ένα play station, ένα  PC ή  μια τηλεόραση για να έχουμε την ησυχία μας.

Αργότερα στην εφηβεία  απορούμε γιατί  φαίνετε να έχουν σκυλοβαρεθεί τη ζωή τους αφού δεν τους έχει δώσει ποτέ κανείς το κίνητρο για να κάνουν κάτι δημιουργικό, κάτι που θα τους βάλει στη διαδικασία ν α μελετήσουν ένα βιβλίο που θα τους βοηθήσει να  κατασκευάσουν κάτι με τα χέρια τους. Κάτι που να τους εξάψει την φαντασία, να τους χαλαρώσει, να τους βοηθήσει να εκτονωθούν.

Ο μεγάλος μας γιος άρχισε να ασχολείται με τα μοντέλα μου στα δύο του χρόνια. Ήταν ένα παιδί με ιδιαίτερη ζωηράδα και εξαιρετικά υπερκινητικό. Κι όμως  έμαθε να επικεντρώνεται με τις ώρες δημιουργώντας οτιδήποτε μπορούσε και μάλιστα με τέτοια προσοχή και προσήλωση που μας εντυπωσίαζε!

Στην κεντρική και βόρεια  Ευρώπη ασχολούνται εδώ και πολλές δεκαετίες με τον μοντελισμό και μάλιστα σε ηλικίες από πέντε ετών μέχρι και τα βαθειά γεράματα.

Έχουν δημιουργήσει συλλόγους, ομάδες εργασίας, ακόμη και σε σχολεία ή σε τοπικά πολιτιστικά κέντρα με την παρότρυνση και την ενεργή υποστήριξη και συμμετοχή των δασκάλων  των παιδιών.

Koenig  strasse Stuttgart Χριστουγιεννιάτικη αγορά

Πρόκειται για μια τελείως διαφορετική κουλτούρα.

Θεωρώ ότι επί της ουσίας πρόκειται για μια εξαιρετική εκπαιδευτική διαδικασία, μέσω της οποίας αποκτά κανείς ουσιαστικές δεξιότητες.

Έτσι είναι πολύ μικρότερες οι πιθανότητες να βαρεθεί κάποιο πιτσιρίκι και να  ασχοληθεί με δραστηριότητες που θα το έκαναν ιδιαίτερα αντιπαθή στους τριγύρω του.

Πέρα από όλα αυτά όμως, είναι τελικά τρομερά μεγάλη η ικανοποίηση που νιώθει κανείς βλέποντας τον μικρό κόσμο που μπορεί να δημιουργήσει με τα χέρια και το μυαλό του…

  

Χριστουγιεννιάτικες μακέτες τρένων που βάζουμε κάθε χρόνο κάτω από το στολισμένο δέντρο μας 

Στο μέλλον μέσα από αυτό το  blog, θα έχουμε εκτενείς αναφορές, με παρουσιάσεις και κατασκευές μοντελιστικού ενδιαφέροντος, ακόμη και προτάσεις για το που θα μπορέσουμε να βρούμε υλικά  και εργαλεία για το σκοπό αυτό.

                                                                                              

Κομάτια από την συλλογή τρένων μου

Εδώ θα βρείτε κάποιες παραπάνω πληροφορίες εαν ο Μοντελισμός σας ενδιαφέρει.
www.tmg-stutensee.de

www.fcmaerklin.com
www.toysoldierfactory.ie
                                                                                                Πανταζής

Πρώτη ημέρα στο σχολείο!!!

Πρώτη ημέρα στο σχολείο σήμερα. Η επίσημη έναρξη ήταν χθες αλλά η ουσιαστική αρχή έγινε σήμερα!!

Ήταν μια ημέρα αγωνίας για εμάς γιατί συνήθως  στο ξεκίνημα της πρώτης αυτής σχολικής μέρας δίνετε η πρώτη εικόνα για το  τι θα επακολουθήσει.

Η λαϊκή ρήση «Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται» δεν είναι καθόλου τυχαία.

Ο πρώτος μας γιος φέτος πηγαίνει στην Τετάρτη Δημοτικού, οπότε υπήρχε από μέρους του ένας μεγάλος ενθουσιασμός για  να συναντήσει τους φίλους του, να δει ποιόν Δάσκαλο θα έχει, να αγοράσει όλα αυτά τα γραφικά που σε μια εβδομάδα θα έχει χάσει….

Όλα για εκείνον ήταν γνώριμα και οικεία.

Αυτή η πρώτη ημέρα όμως για τον Άγγελο ήταν πάντα ημέρα χαράς και περιέργειας.

Όταν  πήγε στα Νήπια, παρόλο που δεν ήξερε κανένα παιδάκι και ο χώρος του ήταν παντελώς άγνωστος εξοικειώθηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Ιδιαίτερα ανοιχτός και Κοινωνικός διψούσε για σχέσεις και για παιδική συντροφιά.

Δεν έκλαψε ούτε μια φορά, δεν ζήτησε ούτε μια φορά να μείνουμε, να μην τον αφήσουμε, δεν απομονώθηκε ποτέ, ενσωματώθηκε σχεδόν αστραπιαία. Μέσα σε μια εβδομάδα έκανε φίλους, τους οποίους διατηρεί μέχρι σήμερα και όλα ήταν ξεκάθαρα.

Η εμπειρία με τον Αγγελή ήταν λοιπόν θετική και δεν υπήρξε καμία δυσκολία τουλάχιστον ως προς αυτό…

 Στον Γιώργο, τα πράγματα αλλάζουν. Πρωτοπήγε σε βρεφονηπιακό στα δύο του και για μία ολόκληρη χρονιά κάθε πρωί γκρίνιαζε και ήταν απογοητευμένος!

Φέτος λοιπόν θα άρχιζε τα νήπια, σε ένα νέο περιβάλλον, χωρίς κανένα οικείο πρόσωπο, μακριά από τους παλιούς του φίλους.

Η αγωνία μας μεγάλη γιατί ξέρουμε πόσο δύσκολα προσαρμόζεται και πόσο αργά ενσωματώνεται.
Η αλλαγή  τεράστια αφού  ο βρεφονηπιακός σταθμός που πήγαινε, Το σχολείο της Φύσης είναι ένα Σχολείο απλά ονειρεμένο.

Όλες αυτές τις ημέρες ο Ζοζέ  μας ήταν σκεπτικός και σιωπηλός. Δεν ήθελε να πολυμιλά για το νέο σχολείο και  μας «γείωνε» όταν προσπαθούσαμε με περίσσιο ενθουσιασμό(!!), να παινέψουμε το γεγονός ότι μεγάλωσε και θα πάει στα Νήπια και θα κάνει νέους φίλους και και και…

Ξεκινήσανε λοιπόν πρωί πρωί, ντυμένοι λουστραρισμένοι και οι δύο ο Άγγελος χοροπηδώντας και μιλώντας ασταμάτητα και ο Γιώργος με βήμα αργό βαρύ και …σιωπηλό.

Φτάνοντας  ο Άγγελος εξαφανίστηκε μέσα σε αγκαλιές φίλων και ο Γιώργος έβαλε τα κλάματα γιατί δεν πρόλαβε να τον χαιρετήσει!

Μπαίνοντας στο νηπιαγωγείο πήγαμε στην άκρη του φράχτη, από όπου μπορούν τα παιδιά του Δημοτικού να επικοινωνούν με τα παιδιά του νηπιαγωγείου. Από εκεί φωνάξαμε τον Άγγελο και ο Γιώργος του έδωσε ένα φιλί μέσα από τα κάγκελα λες και τον πήγαιναν στη γκιλοτίνα….

Μπήκαμε μέσα ταχτοποιήσαμε τα πράγματα του, μας έδωσε ένα πεταχτό φιλί και μας γύρισε την πλάτη! Ετσι απλά.

Φύγαμε και η καρδιά μου ήταν σφιγμένη γιατί ήξερα…ήξερα, πως θα ήταν μια δύσκολη ημέρα για εκείνον.

Το απόγευμα που γυρίσαμε όλοι σπίτι μετά τα ζουμερά φιλιά και τα ουρλιαχτά ενθουσιασμού ρωτήσαμε πως ήταν αυτή η πρώτη ημέρα.

Ο Άγγελος μιλούσε ασταμάτητα για δέκα λεπτά. Ο Γιώργος  κρατούσε στα χέρια το πανάκι/σκυλάκι του ύπνου ( κακό σημάδι) και ήταν σιωπηλός…

Στις  ερωτήσεις απαντούσε μονολεκτικά, ήταν βουλιαγμένος στην αγκαλιά μου και  μου ζητούσε να πάμε βόλτα, να παίξουμε παιχνίδια, να κάνουμε ποδήλατο…ότι προλάβουμε. Ή καλύτερα να τα προλάβουμε όλα!!!
Ο μπαμπάς άνοιξε τα ταπεράκι για να διαπιστώσει ότι το φαγητό του ήταν άθικτο….(κι άλλο κακό σημάδι). Δεν είχε φάει τίποτε.

 Στη συνέχει ο αδερφός του, μας είπε πως τον βρήκε να κλαίει στα κάγκελα και ο μικρός απλά ανακοίνωσε ότι,  δεν θέλει να ξαναπάει σε αυτό το σχολείο… «σαβούρα!!»

Δεν έκανε φίλους, δεν του μιλούσε κανείς, έπαιξε μόνο με ένα κοριτσάκι και τα αγοράκια τον έδιωξαν. Ήταν μόνος του κι έκλαιγε γιατί ήθελα τη μαμά και τον αδερφό του γιατί μας αγαπάει…. Και άλλα τέτοια δραματικά.

 Συννέφιασα, καθώς τον άκουγα. Τον κρατούσα στην αγκαλιά μου και τον κοιτούσα καλά καλά, μέσα στα μάτια, όταν ξαφνικά το πρόσωπο του φωτίστηκε και μου είπε: «Έγινε κάτι τέλειο στο σχολείο. Ήρθαν ο Δημήτρης και ο Θοδωρής» (συμμαθητές από το παλιό του σχολείο).

Ξαφνιάστηκα. Τον ρώτησα ξανά και ξανά ποιοι, πότε πως. Μου είπε ότι, ήρθαν και χάρηκε τόσο που τους είδε. Τον τράβηξαν από τη μπλούζα και χοροπηδούσαν κι ύστερα ήταν συνέχεια μαζί και πέρασε τέλεια! Καταπληκτικό….

 Με έβαλε σε σκέψεις. Του ζήτησα να μου δείξει σε μια φωτογραφία της παλιάς του τάξης ποια ήταν αυτά τα παιδάκια. Μου τους έδειξε. Όλα καλά.

Το συζητήσαμε  με τον Πανταζή και είπαμε ότι πρόκειται για μεγάλη τύχη καθώς αυτά τα παιδιά μένουν σε άλλη περιοχή και πως είναι δυνατόν δηλαδή…
Με πολλά ερωτηματικά, τηλεφώνησα στη μαμά του Θοδωρή η οποία μου επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμουν. Ο Θοδωρής πήγαινε σε άλλο σχολείο.

Έκλεισα το τηλέφωνο με καρδιά βουλιαγμένη.

Τον ρώτησα « Γιωργάκο μου είπες ψέματα καλέ μου; Δεν συνάντησες τους παλιούς σου συμμαθητές;» Μου απάντησε απλά. «Ναι είπα ψέματα» τον ρώτησα «Γιατί» και μου είπε το μαγικό… «Για να χαρείς»!

Ήταν ότι πιο θλιβερό έχω ακούσει…Δεν θυμάμαι καν πως άρχισαν να τρέχουν τα δάκρυα μου. Το μικρό μου αγόρι. Ο μικρός μου ανθρωπάκος, έφτιαξε όλη αυτή την ιστορία για εμένα. Για να με προστατεύσει. Να μου απαλύνει την αγωνία…για να χαρώ!!

Από τότε που έγινα γονιός, ανακάλυψα μια πραγματικότητα παράλληλη από αυτή που ζω εγώ! Την πραγματικότητα των γιων μου.

Πάντα αυτή η άλλη όψη των πραγμάτων, η όψη τους με ξαφνιάζει και υπάρχουν στιγμές που με αφήνει άφωνη! Μια τέτοια στιγμή ήταν κι αυτή.

Το μήνυμα του καθαρό, «περνάω δύσκολα, μα θα είμαι καλά».Η γενναιότητα του απίστευτη, η γενναιοδωρία του απλά πελώρια. Ο  μικρός μας άνθρωπος…σιωπηλός, σταθερός και απόλυτος διαχειριστής της δυσκολίας του!

Πονάω που πονάει και πονάει που πονάω….εγώ θέλω το γέλιο του κι εκείνος το δικό μου, εγώ προσπαθώ να είμαι γενναία για εκείνον κι εκείνος προσπαθεί, να είναι γενναίος για εμένα!!

Είναι συγκλονιστικό το τι μπορεί να σου προσφέρει,  ένα πεντάχρονο!!!

Στη λαική με τα πιτσιρίκια!

Ως εργαζόμενοι γονείς είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνουμε όλα αυτά που θέλουμε με τα παιδιά μας.

Απλά δεν προλαβαίνουμε!

Ο χρόνος κάποιες φορές είναι τόσο περιορισμένος που η προσπάθεια να καταφέρουμε να χώσουμε όλες τις επιθυμίες κι όλες τις ανάγκες σε ένα εικοσιτετράωρο είναι  σκέτη σπαζοκεφαλιά…και αγώνας δρόμου μαζί!

Αυτό που προσπαθούμε λοιπόν όπως και χιλιάδες άλλων  εργαζόμενων γονιών, είναι να ενσωματώσουμε τις ανάγκες, στις επιθυμίες και να καταφέρουμε να κάνουμε τα πρέπει και τις υποχρεώσεις,  μαθησιακή εμπειρία και διασκέδαση.

 Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που παίρνουμε άδεια  από τη δουλειά – είτε η μαμά είτε ο μπαμπάς- κι έχει λαϊκή αγορά φροντίζουμε να πηγαίνουμε.

Τα προϊόντα στους πάγκους φαίνονται  λαχταριστά κι ολόφρεσκα και πραγματικά με ενθουσιάζουν όλες αυτές οι φωνές και τα χρώματα. Μου θυμίζουν λίγο την παιδική μου ηλικία και τη γιαγιά μου που με «κουβαλούσε» πάντα μαζί της στην λαϊκή αγορά.

Όσο τα παιδιά ήταν μικρά η λαϊκή ήταν ευκαιρία για βόλτα με το καρότσι. Εγώ ψώνιζα με την ησυχία μου και γυρίζαμε σπίτι φορτωμένοι και συνήθως το πιτσιρίκι σε βαθύ ύπνο. Μετά  από κάποια χρόνια έγιναν δύο και το θέμα έγινε λίγο πιο πολύπλοκο. Ο ένας  μέσα στο καρότσι κι ο άλλος μπροστά στο καρότσι όσο χωρούσε, κι εγώ κλαταρισμένη από το βάρος στα χέρια.

Τώρα που δεν χρειαζόμαστε πια καρότσι κι οι τύποι είναι πιο ανεξάρτητοι άρχισε ένα άλλο μεγάλο θέμα …η βαρεμάρα. Ενώ εμείς οι  γονείς τρελαινόμαστε για αυτή τη διαδικασία αυτοί οι δύο βαριούνται αφόρητα, γκρινιάζουν και σέρνονται, ενώ μας σπάνε τα νεύρα με απίθανα παράπονα….( πονάνε τα πόδια μου, πονάνε τα αυτιά μου από τις φωνές, ζεστάθηκε το κεφάλι μου από τον ήλιο, δίψασα από το περπάτημα, βαρέθηκα να περπατάω γύρω γύρω, κουράστηκε το χέρι μου ο μαϊντανός είναι πολύ βαρύς…)

Έτσι λοιπόν τον τελευταίο καιρό αποφάσισα κάτι ανατρεπτικό, με  μεγάλο φόβο γιατί ξέρω ότι οι άνθρωποι στις λαϊκές είναι ευέξαπτοι λόγω της στριμωχτής κατάστασης  και της μεγάλης βιασύνης και «τα παίρνουν» εύκολα.

Πόνταρα  στο ότι πρόκειται για παιδιά κι όλοι θα δείξουν κατανόηση κι υποσχέθηκα στον εαυτό μου οτι, ότι κι αν γίνει θα είμαι χαμογελαστή. Ο Πανταζής μου έστειλε αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τη δουλειά και  με συμβούλεψε « να μην ανοίξω το στόμα μου»…

Τους ανακοίνωσα ότι θα πήγαινα στη λαϊκή κι αν θα ήθελαν να έρθουν μαζί μου με τα καρότσια τους για να είναι οι βοηθοί μου.

Υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός και ξεκινήσαμε…
Είχε μεγάλη επιτυχία! Δε άκουσα ούτε μια γκρίνια. Συμμετείχαν στο  γέμισμα των σακουλών, στην αγορά, στο να δίνουν εκείνοι τα χρήματα και να παίρνουν τα ρέστα, στο να δίνουν παραγγελίες στους πωλητές.

Η  διάθεση τους άλλαξε και η πιο φοβερή διαπίστωση ήταν ότι οι πωλητές βλέποντας τα παιδιά να γεμίζουν τις σακούλες και να διαλέγουν προϊόντα, έπαυαν να έχουν αυτήν απίστευτη βιασύνη και άφηναν τον χρόνο να κυλάει πιο αργά. Κάποιοι μας άφηναν να στεκόμαστε για ώρα μπροστά στον πάγκο για να θαυμάσουμε τα ωραία χρώματα, να μιλήσουμε για το κάθε φρούτο και λαχανικό και να διαλέξουμε με την ησυχία μας. Πολλές φορές δε μετά το ζύγισμα έδιναν και κάποιο φρούτο  στα παιδιά, ως δώρο του καταστήματος.

Το δύσκολο κομμάτι ήταν τα καρότσια τους που βέβαια δεν είναι καρότσια λαϊκής αλλά παιδικά ξύλινα καροτσάκια που συνήθως κουβαλούν παιχνίδια.

Ξέρουμε όλοι το μακελειό που γίνετε στις λαϊκές με τά καρότσια. Πατημένα δάχτυλα, γρατσουνισμένες φτέρνες, ματωμένες γάμπες και πολύ τσιρίδα « πάρε το καρότσι από τη μέση να περάσω, βάλτο στην άκρη να ψωνίσει και κανένας άλλος…)  κι όλα αυτά όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο!!!

Τα παιδιά,  είναι παιδιά κι όσες φορές κι αν τους πεις κάτι ξεχνιούνται. Πολλές φορές χρειάζεται να τους υπενθυμίζω να μην χτυπούν τον κόσμο με τα καρότσια τους ή να τα βάζουν στην άκρη. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν νιώθουν το χτύπημα γυρνούν με έτοιμη την παρατήρηση στα χείλη και βλέμμα  αυστηρό. Μόλις βλέπουν ότι πρόκειται για παιδιά αλλάζουν όψη.

Βέβαια υπάρχουν και οι αμετανόητοι, που είναι συνήθως…οι ηλικιωμένοι… χε χε.

Κάποιος μου έκανε παρατήρηση ότι το καρότσι ήταν στην μέση με αποτέλεσμα να χτυπήσει το πόδι του( σήκωσε το μπατζάκι και μου έδειξε τη γρατσουνιά) θυμήθηκα αστραπιαία την υπόσχεση στον Πανταζή και με γλυκιά φωνή, ενημέρωσα τον μικρό μου  πεντάχρονο, τι αποτέλεσμα είχε το ότι άφησε το καρότσι του στη μέση και οτι καλό θα ήταν να ζητήσει συγγνώμη από τον κύριο που χτύπησε. Ο μικρός  έκανε το χρέος του και ο κύριος απάντησε σε μένα  μετά από κλάσματα έκπληκτης σιωπής  «άντε καλέ, πάρε αυτό καρότσι από δω μην σκοτώσεις τον κόσμο».

Κατάπια όλο το φαρμάκι και του γύρισα την πλάτη με απογοήτευση. Σκέφτηκα πως και η αχαριστία είναι εκπαιδευτική εμπειρία για το αγοράκι μου,  και έχει την σημαντικότητα της…

Μια ακόμη φορά μπροστά σε έναν πάγκο, κι ενώ εξηγούσα την διαφορά του φρέσκου και του ξερού κρεμμυδιού, μια πολύ βιαστική κυρία μου είπε « άντε κορίτσι μου με τα παιδιά, εγώ βιάζομαι  κι εσύ παίζεις».Εκείνη τη φορά δεν πρόλαβα να κάνω την εσωτερική μου διεργασία και απάντησα.

 

Ένταξη υπάρχουν αυτοί, υπάρχουν όμως κι οι άλλοι!!

Σημασία έχει  ότι τώρα πια πηγαίνουμε στην λαϊκή με τους μικρούς μας βοηθούς.

Τα ζωντόβολα χαίρονται και μαθαίνουν κι είναι ενεργοποιημένα και εμείς γυρίζουμε πολύ πιο ήρεμοι και ξεκούραστοι.
Εχουμε καταφέρει να μετατρέψουμε ένα «πρέπει» μας, από ανάγκη σε μια διασκεδαστική για εκείνους εμπειρία,όντας ταυτόχρονα λειτουργικοί!!

Το πιο σημαντικό από όλα βέβαια είναι, οτι έχουμε μια ακόμη ευκαιρία να περνάμε τον λιγοστό  και πολύτιμο χρόνο μας,  μαζί…

Καλοκαίρι μείνε!

Οι ημέρες μίκρυναν, μα εξακολουθούν να είναι ζεστές.

Δεν έχουν εκείνη την κάψα του καλοκαιριού, και τα βράδια είναι δροσερά, όμως υπάρχει ακόμη εκείνη η λάμψη η χρυσαφένια.

Κι ίσως το συναίσθημα σιγά σιγά να αλλάζει μα εγώ θέλω να αντισταθώ και να κάνω την αδιάφορη. Η άδεια τέλειωσε, γυρίσαμε όλοι στα παλιά λημέρια κι οι πιτσιρικάδες θα αρχίσουν σχολείο, μα το μυαλό ακόμη είναι εκεί.

Στην αμμουδιά, με το κύμα να σκάει άλλοτε με ένταση κι άλλοτε απαλά. Με τον ήλιο να καίει το δέρμα και τον αέρα να ανακατεύει τα μαλλιά.

Κάθε μέρα, όσο ακόμη οι μέρες το επιτρέπουν θα είμαστε εκεί, στη θάλασσα.

Έτσι  προχθές βρεθήκαμε στην ακροθαλασσιά. Ξεκινήσαμε με ήλιο. Στα πέντε λεπτά που κάναμε για να φτάσουμε ο ήλιος χάθηκε…

Σταθήκαμε εκεί σκεπτικοί χωρίς να αποφασίζουμε κι ύστερα άρχισε να ψιχαλίζει…

Η θάλασσα ήταν ήρεμη και διάφανη σαν λίμνη, μα είχε μια μουντάδα από το γκρίζο του ουρανού.

Τα αγόρια απογοητεύτηκαν κι εγώ δεν ήθελα να γυρίσουμε σπίτι και να χάσουμε την ημέρα. Τους ρώτησα «Θέλετε να κολυμπήσουμε στη βροχή;»

Δεν χρειάστηκε να ξαναρωτήσω…

Μετά  τα πρώτα τσαλαβουτήματα  έγινε το μαγικό και ο ήλιος φάνηκε πίσω από τα σύννεφα.

Άρχισε να βγαίνει, να βγαίνει, να βγαίνει, μέχρι που όλα σαν να ζωντάνεψαν.

Ήταν σκέτη μαγεία. Πανέμορφα.

Τσουρουφλιστήκαμε για ώρα. Εγώ με το βιβλίο μου αγκαλιά και τα αγόρια μέσα  στο νερό.

Γέμισαν τα μάτια χρώματα κι εικόνες χαρούμενες. Τους έβλεπα να κυλιούνται στην άμμο, να τρέχουν, άκουγα τα γέλια και τις φωνές τους…Άδειασε το μυαλό μου.

Αυτό μόνο το καλοκαίρι μπορεί να το κάνει τόσο γρήγορα. Το καλοκαίρι ο ήλιος κι η θάλασσα. Έχουν επίδραση μαγική επάνω μας. Σαν να πατάς ένα κουμπί κι όλα να αλλάζουν μαζί με την αλλαγή του σκηνικού.

Με το που πατάω την καυτή άμμο κι αγναντεύω το γαλάζιο της ηρεμώ.
Είναι γιατρικό, για εμάς και για τα παιδιά.

Φανατικοί με τη θάλασσα λοιπόν δεν χάνουμε ευκαιρία για μπάνιο.

Η αλήθεια είναι ότι η  παραλία τον Σεπτέμβρη έχει μια μελαγχολία και μια σιγαλιά. Αλλάζουν τα χρώματα , αδειάζει από κόσμο, όλα είναι σαν να προχωρούν πιο αργά, πιο μουδιασμένα. Η θάλασσα είναι ζεστή και έχει μια διαύγεια που μπορείς να διακρίνεις τα ρεύματα να τρέμουν στην επιφάνεια της.

Λατρεύω την παραλία τέτοιες μέρες κι αντιστέκομαι. Όσο ακόμη ο ήλιος θα ζεσταίνει, με την πρώτη ευκαιρία  θα τρέχουμε για μια βουτιά.

Και κάθε φορά τέτοιες μέρες φροντίζω να θυμάμαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια σαν να φωτογραφίζω τις στιγμές γιατί δεν ξέρω ποιο από αυτά τα μπάνια θα είναι το τελευταίο μας. Είναι τόσο σημαντική μνήμη αυτό, για να «βγάλω» το Χειμώνα…

Η μνήμη του τελευταίο μας μπάνιου στη θάλασσα, για αυτό το Καλοκαίρι…

Ανδροπαρέα....

Το Καλοκαίρι βρίσκεται στο τέλος του και τι πιο ωραίο  να επισφραγιστεί το κλείσιμο με ένα πάρτι όπου θα βρεθούν οι φίλοι και θα το κάψουν μέχρι το ξημέρωμα.

Συγκεκριμένα ήταν το γαμήλιο πάρτι ενός από τους τελευταίους εναπομείναντες ανύπαντρους της παρέας. Η γαμήλια δεξίωση έγινε σε ένα γνωστό beach Bar στη Χερσόνησο της Κασσάνδρας στη Χαλκιδική φυσικά, που αλλού.

Εκτός από καναδύο αναπόφευκτων απουσιών, ήμασταν όλοι εκεί για να τιμήσουμε τον φίλο μας και να διασκεδάσουμε όπως παλιά,  20 χρόνια πριν  και να κάνουμε τις γνωστές μας χαζομάρες που συνήθως  κάνουν τους γύρω μας να κοιτούν, άλλοι με περιέργεια και άλλοι με μισό μάτι!

Βέβαια οι μισοί πλέον από εμάς είμαστε αραιοκατοικημένοι στο κεφάλι και οι άλλοι μισοί με χάπια για τη μέση, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν είμαστε όλοι μαζί παίρνουμε θάρρος και δύναμη αφήνοντας στην άκρη προσωπικές ιδιοτροπίες και ιδιαιτερότητες…Κι αυτό, είναι κάτι που ξέρω πως δεν θα αλλάξει ποτέ!

                                                                                                                 Πανταζής

Μάλλον αυτό το Blog… θα αρχίσει με κάτι παλιό. Μια παλιά φιλία!

Το  Σαββατοκύριακο λοιπόν στον γάμο που παραπάνω περιγράφει ο αγαπημένος μου, ένιωσα μια πελώρια συγκίνηση βλέποντας αυτή την παρέα αγοριών που έγιναν πλέον άντρες…μεσήλικες.

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που τους γνώρισα ως η νέα «κοπέλα» του κολλητού τους και αυτή η γνωριμία μου άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις…δεν θα καταγράψω τον λόγο, είναι κάτι που μόνο εμείς ξέρουμε και πιστέψτε με καλύτερα να μείνει μεταξύ μας!!!

Από τότε πέρασα πολλές ακόμη δοκιμασίες που με έφτασαν στα όρια μου, τους αποκάλεσα με κάθε λογιών επίθετα όπως: βάρβαρους, κενούς, ψυχάκιδες, βρωμερούς, άξεστους, γουρούνια…και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Θυμάμαι πολλές φορές να σκέφτομαι ακόμη και να φύγω από αυτή τη σχέση γιατί δεν άντεχα: «αυτά τα «κοπρόσκυλα που έχεις για φίλους.»

Τελικά θριάμβευσε ο έρωτας…κι όχι μόνο αυτό, αλλά και οι αδελφικοί του φίλοι έγιναν φίλοι μου. Εγώ είχα την τρομερή τύχη – ατυχία, να είμαι η πρώτη που μπήκε επίσημα σε αυτή την κλειστή παρέα. Πάντα μου λένε ότι μπήκα ανάμεσα τους κι εγώ τους απαντώ ότι τους έκανα ανθρώπους…

Τους βρίζω με την κάθε ευκαιρία, τα λέμε με την κάθε ευκαιρία, τους συμβουλεύομαι σε θέματα που αφορούν τα πολύ χρήσιμα επαγγέλματα τους, (μηχανικοί, εργολάβοι, γιατροί, κομπιουτεράδες κλπ),τους εκτιμάω αφάνταστα και νιώθω για αυτούς μια βαθιά αγάπη.

Ξέρω πως το αγόρι μου τους αγαπάει, είναι η παλιοπαρέα του, αυτοί που μαζί τους είναι, όπως νιώθει. Ξαναζεί το παρελθόν του. Εκείνοι τον δέχονται χωρίς πρέπει ή γιατί.
Νομίζω πως μόνο με εκείνους νιώθει πραγματικά, αληθινά, απόλυτα ελεύθερος.
Στα μάτια τους ζωντανεύουν μνήμες και θύμησες. Μαζί τους  θυμάται όλα αυτά που έκαναν μαζί,  μόνο και μόνο επειδή μπορούσαν.
Απίθανες ανοησίες, επικίνδυνες, προσβλητικές για κάποιους. Μα τι σημασία είχε…Ήταν μαζί. Όλοι μαζί.
Μια παρέα εφήβων, που έκαναν τη μια βλακεία μετά την άλλη.

Είναι τόσο αυτιστικός ο τρόπος που υπάρχουν όταν είναι μαζί, που γύρω τους είναι σαν να μην υπάρχει τίποτε! Κάθε γιορτή, γάμος ή μάζωξη είναι ευκαιρία για ξεφάντωμα και γίνονται τόσο μοναδικοί στο να καταστρέφουν κάθε τέτοια συνάθροιση, που ο κόσμος δεν μπορεί παρά να γελά μαζί τους. Κάθε γλεντοκόπημα θα καταλήξει σε φιάσκο, όλοι θα είναι μούσκεμα, κάποιοι ημίγυμνοι, θα χορεύουν, θα γελούν και θα φωνάζουν τόσο δυνατά που θα γίνουν το επίκεντρο της κάθε συζήτησης…

Στην  αρχή έπιναν κόκα κόλες, μετά μπύρες και μετά ότι υπήρχε. Στα χρόνια που πέρασαν θρήνησαν χαμένους έρωτες , «έπαιξαν» με λάθος ανθρώπους, πειραματίστηκαν με λάθος δουλειές, με λάθος μαλλιά, με λάθος ρούχα.

Μετακόμισαν σε άλλες χώρες, σπούδασαν, κάποιοι έκαναν οικογένεια, κάποιοι ψάχνουν ακόμη τη μία και μοναδική που είναι εκεί έξω και θα τους σαρώσει σαν άγριος άνεμος….έφτιαξαν, γκρέμισαν και συνεχίζουν….Ένας αυτομόλησε, μάλλον δεν άντεξε τόση βλακεία, ένας άλλος αφέθηκε να χαθεί…μα οι υπόλοιποι είναι εκεί. Είναι εκεί από παιδιά. Πάντα εκεί!

Κάνουν να βρεθούν μήνες. Μπορεί να τα λένε στο τηλέφωνο σπάνια κι όμως είναι μαγικό, γιατί όποτε βρίσκονται είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτε…κι αρχίζουν πάλι, από εκεί που το άφησαν τελευταία φορά!

Και εγώ κάθε φορά νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία βλέποντας τους να χοροπηδούν  αγκαλιασμένοι, τόσο ευτυχισμένοι, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνον εκείνοι, τα γέλια τους, τα χέρια τους, τον σφιχτό τους κύκλο, τόσο χαρακτηριστικός τους. Τόσο σφιχτός που φαίνεται σαν να μην χωρά κανείς άλλος μέσα του...Και καταλήγουν πάντα σε εκείνη τη μαγική ενωμένη στιγμή, η δική τους στιγμή....

                                                                                 

Το ζευγάρι ήταν πανέμορφο, η τελετή υπέροχη κι η δεξίωση ...απλά αξέχαστη!!

Γιώργο, Δήμητρα να είστε πάντα τόσο ευτυχισμένοι όσο  ήσασταν εκείνη την ημέρα..... 

                                                                                               Κατερίνα