Ξημέρωσε το αύριο...

Ήταν μόνο λίγες μέρες μα έκρυβαν τόση κούραση και τόση ανάγκη για ξεκούραση και μαγεία...Σαν όλη τη χρονιά να θρέφουμε ένα όνειρο κι ύστερα σαν έρθει η ώρα να το ζήσουμε πέφτουμε αποκαμωμένοι παρακαλώντας να μην ξυπνήσουμε γρήγορα και να έχει έρθει το αύριο..
Γιατί το αύριο δεν θα έχει τίποτε από τα χαλαρά πρωινά παρέα με τον μοναχικό καφέ μου.
Δεν φαίνεται βέβαια πως στο υπόλοιπο σπίτι αλωνίζουν πέντε αγόρια, ουρλιάζουν, γκρεμίζουν και παίζουν ποδόσφαιρο και nerf και μου παίρνουν τα μυαλά...όμως η αλήθεια είναι πως η πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με αυτή την φωτογραφία...Παρόλα αυτά κι εγώ η ίδια που την βλέπω ξεγελιέμαι...

Δουλεύαμε μέχρι τέλους και μέχρι τέλους προσπαθούσαμε να περάσουμε καλά...και παρόλο που την ώρα εκείνη θυμάμαι άγχος να τα προλάβουμε όλα, τώρα που κοιτώ τις φωτογραφίες χαίρομαι για όλη αυτή την προσπάθεια γιατί ναι, ήταν αγχωτικά όπως πάντα...μα κι όμορφα πολύ!

Έτσι το βράδυ της αλλαγής του χρόνου, πετάξαμε πολύχρωμα βαρελότα

και στείλαμε ευχές στον ουρανό με φαναράκια που με συγκίνηση τα βλέπαμε να χάνονται στον σκούρο ουρανό και να ενώνονται με άλλα φαναράκια που κάποιοι άλλοι είχαν πετάξει με τις δικές τους ευχές κι ήταν ένας υπέροχος ουρανός με μικρά ταξιδιάρικα φωτάκια στο θόλο του.

Τραγουδήσαμε όλοι μαζί το "Πάει ο παλιός ο χρόνος" με σβηστά τα φώτα και μετά στην κοπή της βασιλόπιτας είχε έκπληξη!!!ένα φλουρί για κάθε ένα από όλα τα πιτσιρίκια που ήταν μαζεμένα εκεί και οι τσιρίδες χαράς τους μου γέμισαν δάκρυα τα μάτια, τόσο απρόσμενα που τα΄χασα...

Τσουγκρίσαμε ποτήρια και παίξαμε και το παραδοσιακό χαρτάκι κι εγώ παραδοσιακά ήμουν αυτούς που κερδίζουν στην αγάπη... Μεγάλη γκίνια!

Ήταν ένα τέλειο γλίστρημα του χρόνου. Ένα φαντασμαγορικό τέλος σε μια ζόρικη μέχρι τέλους χρονιά....και γυρίσαμε σπίτι ξημερώματα και με το άγχος να πάνε για ύπνο οι μικροί και να έρθει ο Άγιος Βασίλης...
Όλα εκεί τον περίμεναν...Το γάλα του τα καλοπιάσματα του...με τα πιο υπέροχα μπισκότα του κόσμου δώρο της λατρεμένης μου Λευκής από το Happy Teapot, που όλοι λιμπιζόμασταν μέρες μα τα κρατήσαμε ευλαβικά για τον Άγιο...(μεταξύ μας, ντρέπομαι λίγο μα ήταν καταπληκτικά...)

Κι ύστερα όταν όλη η πλάση ησύχασε κι έξω πια ξημέρωνε ήρθε ο λατρεμένος παππούλης για ακόμη μια φορά...και γέμισε το σπίτι με μαγεία κι έφερε δυο ξωτικούληδες που τα αγόρια αγαπούν πια

κι εκεί κάτω από το δέντρο, άφησε ένα μικρό κρυμμένο κουτάκι για κάποιον που είναι 9...κι άρχισε να μην πιστεύει....Ίδιο έλαβε κι ο αδερφός του στα 9 του και το έχει ακόμη δίπλα στο κρεββάτι του!

Το Πολικό Εξπρές μας έδωσε αυτή την υπέροχη ιδέα και την ζωντανέψαμε...κι η αλήθεια είναι πως το κουτάκι αυτό είχε αρκετή δόση μαγείας για όλους μας...

Το πρωινό θολό από την κούραση μα τα αγόρια μας συνεπήραν για ακόμη μια φορά...Μπορεί να μεγάλωσαν και να καταλαβαίνουν πολλά κι όλα αυτά να έχουν χάσει λίγο από τη μαγεία τους μα και πάλι η γιορτή  κι ο παιδικός τους ενθουσιασμός δεν μπορεί να μην τους παρασύρει...

Διάβασαν όπως κάθε χρόνο το γράμμα τους που ήρθε με ένα βαγόνι κατευθείαν από το Βόρειο Πόλο κι αφού έμειναν για ώρα να παρατηρούν τα κουτιά και να προσπαθούν να μαντέψουν τι έχουν μέσα όρμησαν με αλαλαγμούς!Μα φέτος περίμενε κι εμάς μια έκπληξη αφού για πρώτη φορά κάτω από το δέντρο είχε κάτι και για εμάς από τους γιους μας...μικρές ζωγραφιάς με ευχές και
σοκολατάκια...μεγαλώνουν...

Το μικρό κουτάκι ανοίχτηκε από τον νεαρό που το περίμενε και το βλέμμα του έκρυβε τόση ευγνωμοσύνη.

Το περίμενε! Μέρες μετά μου είπε πως ξύπνησε το βράδυ που όλοι κοιμόταν και πηγαίνοντας να πιει νερό είδε την πλάτη του Άγιου Βασίλη...Κοιταζόμασταν στα μάτια για ώρα και τον ρώτησα "αλήθεια τώρα τον είδες;" Η απάντηση του δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Παιδιά τον είδε!

Μετά με βήμα βαρύ, από την αϋπνία έστρωσα για ακόμη μια φορά  το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μας τοποθετώντας την ξύλινη ροδέλα που είχα ετοιμάσει με το όνομα του καθενός στο πιάτο του.

Το στόλισα με τα κλαδιά έλατου και γκυ για καλοτυχία και βέβαια  είχα ετοιμάσει και πάλι τα χαρτάκια με τις ευχές και τα αποφθέγματα για τη νέα χρονιά

Ένα για τον καθένα...

Ατμόσφαιρα γιορτινή. Τσουγκρίσματα, ευχές, βασιλόπιτα, ανελέητο ψάξιμο για το φλουρί και μετά απόλυτη σιγή παντού....

Η νύχτα έπεσε...Το βαγονάκι των γιορτών μπήκε στις ράγες για να γυρίσει πίσω στον τόπο του και να αρχίσει από την αρχή το ταξίδι για την νέα χρονιά ως τα Χριστούγεννα του 2016...

Πριν τελειώσουν όλα χαρήκαμε με φίλους και ξαδέρφια και συγγενείς, με τραπεζώματα σε σπίτια και γέλια και πολλά παιδιά και κρασιά και ρούχα γιορτινά και λαμπερά φωτάκια και αναμμένα κεριά και μετά...καθώς η νύχτα έπεφτε ξέραμε, ξέραμε πως αυτά τα λαμπάκια θα σβήσουν για φέτος γιατί θα ξημέρωνε το αύριο...
Και ξημέρωσε....

Ξημέρωσε ένα αύριο που έμοιαζε τόσο με το προχθές...Με εκείνα τα πρωινά πριν τις γιορτές, τα γεμάτα άγχος και  εντάσεις και όλα αυτά που περίμεναν σταματημένα στη γωνιά και μόλις τα λαμπάκια έσβησαν ξεχύθηκαν από τις σκιές να μας σκεπάσουν, να μας από συντονίσουν και πάλι...
Θυμός, φόβος, αγωνία... Ξημέρωσε το αύριο...

Μα ακόμη κι αν όλα αυτά είναι εκεί εκεί μαζί τους στο αύριο είναι και τα σχέδια και τα όνειρα κι όπως κάθε παραμύθι που τελειώνει, τέλειωσαν πια κι οι γιορτές και τα Χριστούγεννα του 2015 κι ότι προσδοκία κουβαλούσαν.
Μένει μια κούραση, μια θλίψη ίσως, μα και μια μεγάλη ανάγκη. Η νέα χρονιά να έχει πολλά πολλά περισσότερα από την παλιά...μα εγώ θέλω μόνο ένα! Περισσότερη πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητες του!
Αυτό μόνο. Αρχίζοντας με την πίστη σε εμάς, αρχίζουμε να απαιτούμε, να διεκδικούμε, να παλεύουμε, να κυνηγάμε τις αλλαγές μας, τα όνειρα μας, τις ανάγκες μας. Γιατί απλά πιστεύουμε πως μπορούμε να κατακτήσουμε όχι τον κόσμο...μα τον κόσμο μας! Φέτος εμείς είμαστε ο στόχος μας! Φέτος επενδύουμε σε εμάς!
Καλή  πνευματική κι αγωνιστική χρονιά.

Καλημέρα αγαπημένοι...ξημέρωσε το αύριο! Ξεκινάμε!!!

                                                                                                              Κατερίνα

Τα Χριστούγεννα είναι ανάγκη...

Αυτός ο Δεκέμβρης ήταν τόσο παράξενος. Σαν Σκωτσέζικο ντους. Μια κρύο, μια ζέστη και όχι δεν εννοώ τον καιρό. Είναι σαν να περιμένεις με αγωνία ένα ραντεβού και το λαχταράς και φτιάχνεις μέσα στο μυαλό σου όλο το σκηνικό. Στήνεις την κάθε λεπτομέρεια και προβάρεις τα λόγια και όσο το φτιάχνεις είναι μαγικό...μα μόλις έρθει χάνει λίγη από τη μαγεία του γιατί πολλά δεν είναι όπως ονειρεύτηκες και πολλά από αυτά που σχεδίασες δεν βγαίνουν όχι γιατί φταίει κάποιος άλλος, μα γιατί εσύ...έχεις καταναλώσει τόση προσπάθεια στο σχεδιασμό που είσαι πια κουρασμένος..."χόρτασες" με τα σχέδια...

Έτσι ήταν αυτός ο Δεκέμβρης για εμένα. Απίστευτα πιεστικός και κουραστικός μέχρι τέλους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μου, ο καθένας με την πολυπλοκότητα και την ιδιαιτερότητα του. Με τις ανάγκες του κι εγώ τρέχοντας πίσω από όλα αυτά, χωρίς να προλαβαίνω τίποτε, απογοητεύοντας τον εαυτό μου, σε κάθε μου ρόλο...

Όλα τα σχέδια για εξόδους, για νυχτερινές βόλτες, για σινεμά, για τραπεζώματα, για φίλους και παρέες, για νύχτες παραμυθιών, για κουλουράκια...όλα φούνταραν στο κενό...κι όσα έγιναν, έγιναν με πίεση και άγχος στις ενδιάμεσες ώρες μεταξύ δουλειάς και υποχρεώσεων, όπως τα κουλουράκια που ψήσαμε με τον Γιώργο, που έγιναν ένα μεσημέρι αφού έχω γυρίσει από την δουλειά και λίγο πριν ξαναφύγω...

Κι όμως όσο κι αν δυσκολεύομαι με τους χρόνους και τις ανάγκες και τα πρέπει των Χριστουγέννων για να μπω στο Πνεύμα και να μεταφέρω κι άλλους μαζί μου ή για να μην χαλάσω την γιορταστική διάθεση αυτών που αγαπώ...όσο λοιπόν κι αν θέλω να κρυφτώ και να μην κάνω τίποτε, άλλο τόσο κάτι μέσα μου ξυπνά και μου ζητά να το ζήσω...

Έτσι έστω αν κι έχω ξεχάσει τον εαυτό μου κυριολεκτικά. Έστω κι αν έχω σταματήσει το τρέξιμο εδώ και ένα μήνα!!!! σημάδι έντονης κατάπτωσης για εμένα. 

Έστω κι αν έχω εγκαταλείψει πολλές μου ανάγκες...μόλις λίγο ξεκουράστηκε το μυαλό και το σώμα μου, τα χέρια μου άρχισαν να δουλεύουν και το μυαλό άρχισε να χάνεται σε κόσμους χιονισμένους. Σε κατάλευκα τοπία, σε παγωμένα δάση...κι επειδή δεν μπορούσα να είμαι εκεί τα μετέφερα στις κατασκευές μου...

Γυάλινες μπάλες που γέμισα με χιόνι και διακόσμησα με κλαδάκια και κουκουνάρια.

Μια γυάλα που φτιάξαμε ένα βράδυ με τον Πα χρησιμοποιώντας τις πανέμορφες μινιατούρες του και μας έδωσε τόση χαρά, σαν να είμασταν εκεί μέσα σε αυτό το vintage  αμάξι που κουβαλά το δεντράκι στην πλατεία του χιονισμένου χωριού. 

Βαζάκια διακοσμημένα για δωράκια στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και άλλα κορίτσια αγαπημένα...

Χάρτινα φτερά Αγγέλων που διακόσμησα με συνθετικό χιόνι και κανέλες για να μυρίσει το σπίτι με αυτή την πικάντικη ζεστασιά...

Τα Χριστούγεννα τελικά είναι μέσα μας...Σαν ένστικτο. Σαν ανάγκη!

Ζήσαμε κάποιες όμορφες βραδιές με φίλους και κάποιες ωραίες στιγμές με τα παιδιά παίζοντας επιτραπέζια και λέγοντας ιστορίες. Έρχονται στο σπίτι φίλοι των παιδιών, πηγαίνουμε βόλτες στα μαγαζιά, είδαμε μαζί ταινίες, κάναμε "Αμερικάνικα" πρωινά και πάει λέγοντας. Πολλά από αυτά, τα μοιραστήκαμε στο instagram. 

Όμορφες στιγμές που σαν τις ζεις έχουν ένταση και πίεση και δεν είσαι πάντα τόσο ήρεμος ή χαρούμενος ή ξεκούραστος. Σαν να προσπαθούμε να χωρέσουμε όλα όσα πρέπει, όλα όσα μας προστάζουν οι μέρες να κάνουμε, να νιώσουμε, να χαρίσουμε στον εαυτό μας και στους άλλους...

Εγώ πολλές πολλές φορές όταν κάνω όλα αυτά, θα ήθελα να είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ με μια κουβέρτα και να κοιμάμαι ενώ με νανουρίζει η τηλεόραση... Αλήθεια! Έτσι νιώθω, μα αντιστέκομαι σε αυτό και λέω όχι...θα περάσουν και θα μετανιώσεις.

Έτσι το τραπέζι των Χριστουγέννων ήταν και πάλι απίστευτα γιορτινό. Με κεριά και φρέσκα κλαδιά έλατου που αγαπώ πολύ...και βέβαια με τέλειες γιορτινές γεύσεις.

Έχω τόση ανάγκη να είμαι με συγγενείς τις γιορτές. Κι είναι παράξενο γιατί αυτή η ανάγκη είναι ισοδύναμη με την ανάγκη μου να εξαφανιστώ και να το σκάσω για λίγο από όλα αυτά τα χρυσοπασπαλισμένα συναισθήματα...

Μα κρατώ. Κρατώ πολλά που με συγκίνησαν και με έκαναν να νιώσω όμορφα. Όπως τα πακέτα των γονιών και της αδερφής μου. Όπως τα δωράκια κι οι κάρτες από φίλους κι ανθρώπους που μας έγιναν σημαντικοί!

Μας συγκίνησαν τόσο... Ένα βιβλίο  με ένα κλαράκι ελιάς, μια πετρούλα με ένα ρόδι, ένα βραχιολάκι με ένα μήνυμα, μια κούπα μοναδική, ένα φουλάρι, ένα αρωματικό κερί, ένα αγγελάκι, σοκολατάκια και λόγια ζεστά που ακουμπούν την καρδιά... κι άλλα τόσο σπουδαία...που κρύβουν τόση  γενναιοδωρία. 

Όχι για τα δώρα, μα γιατί μέσα τους έκρυβαν τη σκέψη και την αγάπη τους. Τις ευχές τους, για όλους εμάς. Μέσα τους έκρυβαν ελπίδες και κρυμμένα όνειρα και σχέδια για συναντήσεις και αγκαλιές. Μέσα τους έκρυβαν τον Πνεύμα κι αυτών των Χριστουγέννων...κι αυτό ήταν το πιο πολύτιμο από όλα...Τα δώρα της καρδιάς!!!

Δύο τέτοια δώρα ήταν κι αυτά που μας έφεραν την ημέρα των Χριστουγέννων η αδερφή του Πα και ο άντρας της. Η Λευκή κι ο Σάκης, που είναι το πιο δημιουργικό δίδυμο που υπάρχει.  

Έτσι έχουμε ένα πανέμορφο φωτιστικό από θαλασσόξυλα που έφτιαξε ο Σάκης 

και μια φαμίλια Άγιο Βασιλάκων που έφτιαξαν η Λευκή με τα ανίψια μας με κούτσουρα και ζει πια, στο Σαλόνι μας...

Γέμισαν το σπίτι μας με τόση απρόσμενη χαρά αυτά τα μικρά κουτσουράκια...

Τα Χριστούγεννα πέρασαν μέσα σε συναισθήματα πολλά και διαφορετικά. Με λίγο δάκρυ και λίγη χαρά. Με μπόλικη κούραση και ανάμικτο ενθουσιασμό για όσους έχουμε κοντά, με τον μισεμό αυτών που είναι μακριά μας...

Τα παιδιά όμως έπαιζαν στο σαλόνι τρισευτυχισμένα. Αυτά που δεν ήταν εκεί ήταν ασήμαντα μπροστά σε ότι είχαν κοντά τους. Φώναζαν, πάλευαν, γελούσαν...οι μικροί μας δάσκαλοι...Το Πνεύμα των Χριστουγέννων μας!

Τα Χριστούγεννα πέρασαν πια κι έμειναν ώρες να μας χωρίζουν από τη νέα χρονιά...Τρέχουμε πάλι να τα προ φτάσουμε όλα. Δώρα και ανάγκες και όλα αυτά που θέλουμε και όλα αυτά που πρέπει κι όλα αυτά που δεν πρέπει...Σκέφτομαι αν έχουν νόημα, όλα αυτά. Γιατί τρέχω, για ποιόν; Φλερτάρω με την γοητευτική ιδέα, να εγκαταλείψω, να πω δεν πρόλαβα...

Αν παραιτηθώ από όλα, αν δεν προσπαθήσω αρκετά να καταφέρω έστω και τα μισά, ξέρω πως την επόμενη ημέρα θα έχω μετανιώσει.

Θα έχω θυμώσει με τον εαυτό μου που έχασα την ευκαιρία να κάψω ακόμη μια βασιλόπιτα, να χάσω ακόμη μια παρτίδα στα χαρτιά με τα παιδιά μου, να ζήσω ακόμη μια εξαντλητική έξοδο, να κάνω ακόμη ένα κουραστικό τραπέζι, να νυστάξω βλέποντας για ακόμη μια φορά το Πολικό Εξπρές και πάει λέγοντας...Μα ναι! Θα έχω μετανιώσει, ξέροντας πόσο πολύτιμα είναι όλα αυτά. Πόσο σπουδαία! 

Κάθε φορά λοιπόν που νιώθω αυτή την παραίτηση, τον θυμό και την κούραση να με καταπίνουν, κοιτάζω φωτογραφίες...Σαν αυτή των φετινών Χριστουγέννων!

Φωτογραφίες περασμένων χρόνων, γεμάτες φως και χρώμα και γέλια...και μέσα μου φουντώνει μια ανάγκη. Η ανάγκη να ζήσω όλα αυτά κι άλλα τόσα για ακόμη μια χρονιά. Γιατί είμαι εδώ! Γιατί μπορώ! Γιατί το αξίζω, αυτό το συναίσθημα, αυτό το χρώμα, αυτό το γέλιο, αυτό το δάκρυ...αυτό το Πνεύμα...Αξίζω να το νιώσω καθώς το κουβαλώ μέσα μου!

Όλοι το αξίζουμε, σκέφτομαι, μα δυστυχώς,  δεν μπορούμε όλοι να το ζήσουμε.Τουλάχιστον εμείς που μπορούμε...ας το τιμήσουμε! 

Έτσι λέω στον εαυτό μου και σηκώνω τα μανίκια μου για να χαρίσω στον εαυτό μου ακόμη μια στιγμή και στα παιδιά μου ακόμη μια ανάμνηση...

Καλημέρα αγαπημένοι! Ευχαριστούμε για όλες τις ευχές που μοιραστήκατε μαζί μας. Για όλα τα υπέροχα δωράκια, για όλα τα αξέχαστα μοιράσματα. Ευχαριστούμε για όλα όσα μας χαρίσατε και μας κάνατε να νιώσουμε, χωρίς κανένα αντάλλαγμα! Καμιά φορά αναρωτιέμαι...αν υπάρχετε στ'αλήθεια, μακρινοί φίλοι, τόσο κοντά στις ψυχές μας...

Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα. Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του 2015.

Εύχομαι  σε όλους, ένα υπέροχο πέρασμα στη νέα χρονιά!

                                                                                                                            Κατερίνα

Χριστουγεννιάτικη Φύση στο σπίτι!

Πάντα η φύση μέσα στο σπίτι χαρίζει ζωή. Ιδίως αυτές τις μέρες τις τόσο γιορτινές.

Μια βόλτα τριγύρω και μαζεύουμε κάτι από όλα. Η φύση είναι παντού. Σε δασάκια, σε μικρά άλση μέσα στην πόλη.

Ακόμη και σε πολυσύχναστους δρόμους με δέντρα στα πεζοδρόμια παντού.Το πιο ωραίο βέβαια είναι να συνδυαστεί όλη αυτή η συλλογή υλικών με μια ωραία βόλτα στην εξοχή, μαζί με τα παιδιά.

Μαζεύουμε κουκουνάρια και κλαδιά και φλοιούς δέντρων. Μα το πιο σημαντικό είναι τα κλαδιά από τα έλατα, οι τούγιες ή τα λεμονοκυπάρισσα, με το μαγικό βαθύ πράσινο σε διαφορετικές αποχρώσεις. Τέλειο για να γεμίσουν όλα τα βάζα του σπιτιού...και βέβαια τέλεια για να φτιάξουμε στεφάνια! 

Τα κλαδιά ελάτων τα βρίσκω σε φυτώρια όπου πουλούν έλατα. Μου δίνουν τα κλαδιά που κόβουν από τις βάσεις των ελάτων που προορίζονται για Χριστουγεννιάτικους στολισμούς. Και μιας κι είναι για πέταμα απλά, μου τα χαρίζουν...

Ένα σφουγγάρι για βάση και αρχίζει το στήσιμο κάθε σύνθεσης.

Έγιναν πανέμορφα πραγματικά και δεν χορταίνω να τα κοιτάζω.

Έκανα από λίγο από όλα μιας και ο χρόνος μου περιορισμένος. Μα όσο κι αν τρέχω θέλω να πιεστώ για να κάνω πράγματα που μου αρέσουν κι αγαπώ, ιδίως αυτή την εποχή.Οπότε ξεκλέβω λίγα λεπτά με κάθε ευκαιρία για να ξεχαστώ και να νιώσω δημιουργική.

Έτσι λοιπόν, κάθε βάζο στολίστηκε. 

Οι γωνιές μας γέμισαν με κλαδιά άγριας τριανταφυλλιάς που είναι από μόνα τους το πιο όμορφο στολίδι του σπιτιού μας.

Ένα μικρό στεφάνι για το προσκέφαλο του κρεβατιού μας και φτιάχτηκαν μικρές αγαπημένες συνθέσεις, με κάτι από όλα.

Είναι τόσο εύκολο. Σύρμα χοντρό για το σκελετό και δένουμε πάνω ματσάκια  με σύρμα λεπτό για κατασκευές. Το βλέπεις να παίρνει σχήμα σιγά σιγά κι αυτή η τόσο απλή διαδικασία δίνει τόση χαρά.

Μικρές συνθέσεις στα βάζα παρέα με κεράκια πάνω στα γύψινα κηροπήγια από φόρμες ζαχαροπλαστικής δώρο της ξαδέρφης μου, που με τα δημιουργικά της κέφια μας τρελαίνει...

Τα αγαπώ τα φυσικά στολίσματα. Έτσι γεμίζω το σπίτι πάντα με τα πιο φυσικά υλικά. Αυτά που κρύβουν κάτι από τα δάση που χανόμουν, τα δέντρα που σκαρφάλωνα και τις μυρωδιές που λάτρευα, τότε που ήμουν κοριτσάκι και ζούσα σε μια μαγική χωμάτινη αυλή.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι ακόμη φτιάχνω κάθε μέρα και κάτι. Κάτι μικρό. Κάτι για το σπίτι, κάτι για εμένα, κάτι για κάποιον που αγαπώ...όπως αυτό.

Ιδέα κλεμμένη από ένα δώρο που μου έκανε μια αγαπημένη μου και το αγάπησα. Έτσι το αντέγραψα και να, ένα από τα πιο απλά μου δώρα.Και τα πιο αγαπημένα...

Δημιουργώ κάθε μέρα λοιπόν και κάτι μικρό κι ασήμαντο. Μα τόσο σημαντικό γιατί το κάθε τι μικρό είναι η λάμψη που με μεταφέρει σε χρόνο μηδενικό σε ένα μέρος ασφαλές και μαγικό...Εκεί που κάθε όνειρο, έχει την πιθανότητα να βγει πραγματικό!

Καλημέρα αγαπημένοι...πλησιάζουμε...

                                                                                                         Κατερίνα