Φθινοπωρινή γιρλάντα...και άλλες ομορφιές....

Αυτή η εποχή είναι συναρπαστική! Όλα αυτά τα όμορφα δεντράκια με τους καρπούς με ενθουσιάζουν και βρίσκω διάφορους τρόπους για να στολίζω...κι οι αφορμές δεν λείπουν. Η γιορτή του Άγγελου ήταν η αφορμή όχι μόνο για να δοκιμάσω το πιο τέλειο κέικ κολοκύθας που υπάρχει μα και για να στολίσουμε το σπίτι.

Ήθελα οπωσδήποτε να κάνω μια γιρλάντα με ματσάκια κρεμασμένα ανάποδα σε σκοινί. Πανεύκολο στα αλήθεια και πανέμορφο επίσης!

Μια ηλιόλουστη ηρεμιστική βόλτα στη ρεματιά δίπλα στο σπίτι και το καλάθι γεμάτο καλούδια. 

Μια πανεύκολη ηρεμιστική κατασκευή, όπου τα μικρά κλαδάκια δένονται μεταξύ τους και μετά όλα μαζί περνιούνται σε ένα σκοινί κι έτοιμα σε δύο λεπτά. 

Μετά το κρεμάσαμε στον τοίχο και μαζί με τα κεράκια και τον σκατζοχοιράκο κατασκευή του Γιώργου, έχουμε φτιάξει μια γωνιά απόλυτα φθινοπωρινή.

Το υπόλοιπα κλαδιά και φύλλα στολίστηκαν στα βαζάκια και μαζί με τα πετροτερατάκια  που ο Γιώργος ο απίθανος καλλιτέχνης μας, λατρεύει να βάφει, από σχέδια που ξετρυπώνει στο διαδίκτυο, διακοσμούν το παράθυρο. 

Μια υπέροχη τόσο απλή εικόνα...

Τα λουλούδια, τα δέντρα και τα φύλλα τους, τα κλαδάκια με τους καρπούς είναι τα στολίδια της φύσης.

Η τελειότητα τους πραγματικά με συγκινεί...

Από τότε που άρχισα να κοιτάζω τριγύρω και να παρατηρώ τη φύση και τους κύκλους της, η ζωή μου πραγματικά άλλαξε.

Η φύση μου έμαθε να περιμένω, να εκτιμώ, να αποδέχομαι, να αφήνομαι, να χαίρομαι...Η φύση μου έμαθε όχι απλά να υπάρχω, μα να είμαι!

Με κάθε μου κύτταρο...να είμαι κομμάτι της και να το νιώθω...

Καλημέρα αγαπημένοι...Παρασκευή, ευκαιρία να γεμίσουμε και πάλι με ομορφιές το σπίτι μας και τη ζωή μας!

                                                                                                   Κατερίνα

Ταξίδι στην Ψυχή ενός βουνού...

Το πως ακριβώς βρεθήκαμε εκεί είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία...Μα ήταν σαν όλα να μας οδηγούσαν προς το μέρος εκείνο, που στην ψυχή του μέσα έκρυβε ένα δώρο, ένα μικρό πετράδι... κι όταν ακόμη βρεθήκαμε εκεί γνωρίσαμε φίλους που είναι φίλοι φίλων αδερφικών...και πάει λέγοντας...Κάποιοι σαν να το διάλεξαν για εμάς κι εμείς το κρατήσαμε για πάντα στην καρδιά μας.

Το λένε Montanema κι είναι ένα χειροποίητο χωρίο... Το ταξίδι ήταν να γίνει την περασμένη Άνοιξη, μα οι υποχρεώσεις μας έκαναν να το ακυρώσουμε. Και τώρα ήρθε ο καιρός. Πάλι δυσκολίες, κόντεψαν να μας φέρουν κοντά σε μια δεύτερη ακύρωση,  μα αυτή τη φορά τα καταφέραμε...

Βρίσκεται πάνω από τη λίμνη Πλαστήρα οπότε το ταξίδι μεγάλο και γεμάτο αξιοθέατα. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Παντού το Φθινόπωρο γέμιζε το δρόμο με τα ζεστά χρώματα του. 

Τα μικρά υπαίθρια μαγαζάκια στις άκρες των δρόμων γεμάτα θησαυρούς. Σταματούσαμε στην άκρη και οι άνθρωποι μας έβαζαν στις χούφτες, καρύδια και κάστανα...

Φτάνεις και μπροστά σου ξεδιπλώνεται η μαγεία. Μπορεί και να πέσεις σε κανένα κοπάδι με πρόβατα και να ακούσεις λέξεις από τον βοσκό που είχες ξεχάσει, μα σου θυμίζουν μια ζωή δική σου, τόσο μακρινή...

Ήταν δυο μέρες μαγικές. Χαθήκαμε μέσα στην πανέμορφη φύση. Μαζέψαμε μανιτάρια με τον απίστευτα υπομονετικό Ντίνο, που μας εξηγούσε το κάθε τι. Ο Άγγελος ενθουσιάστηκε. Το δάσος απόκοσμο. Πελώριο. Η ομορφιά του κρυμμένη παντού.

Εκοβε και καθάριζε κάθε μανιτάρι με τόση φροντίδα, με τόσο σεβασμό που ήταν σχεδόν συγκινητικό....

Η βόλτα στο δάσος,  μεγάλη και το κέφι μας επίσης μεγάλο κι αμείωτο!

Τα μανιτάρια καθαρίστηκαν και έγιναν σαλάτες και σούπες...Γεύσεις αξέχαστες. Γη και μυρωδιές του βουνού,  φρεσκοζυμωμένο ψωμί, κόκκινο κρασί και έξω η νύχτα...

Τα έλατα πανύψηλα.Θεόρατα. Σχεδόν τρομακτικά! Το τοπίο βγαλμένο από τα παραμύθια. Εκεί που κατοικούν νεράιδες και γίγαντες...

Τα παιδιά ευτυχισμένα. Έτρεξαν στο δάσος. Αφουγκράστηκαν τον άγριο καταρράκτη. Είδαν τον νερόμυλο όπου ακόμη και τώρα μετατρέπουν το στάρι σε αλεύρι. Έπαιξαν στο βουνό, λάτρεψαν την Χάιδω την μικρή παμπόνηρη γάτα, που έμπαινε το βράδυ στο δωμάτιο και χουχούλιαζε στην αγκαλιά του Γιώργου.

Έπλασαν κουλουράκια, έφτιαξαν με την εικαστικό,  μικρές δημιουργίες, με φύλλα και  κάθε λογής υλικά της φύσης...σαν αυτό το βαζάκι με τα πλατανόφυλλα, που ανάβαμε το βράδυ...

Πρωινά γεμάτα φως...με θέα το άγριο φαράγγι.

Οι γεύσεις αξεπέραστες. Θύμιζαν χρόνια απλότητας. Παιδική ηλικία.Κοτόπουλο με πλιγούρι και πίτες που έπλασαν χέρια γιαγιαδίστικα.

Κρασί γλυκό από τα αμπέλια του χωριού, πιατάκια βγαλμένα από το μπουφέ της μαμάς...

...και τα γλυκά πάντα στον πάγκο φρέσκα φτιαγμένα με αγάπη. Γεύσεις γεμάτες απλότητα.Μηλόπιτα από μήλα κομμένα από τις γύρω μηλιές, μπισκότα και σοκολατάκια σπιτικά... 

 ...και δίπλα οι μικρές βιβλιοθήκες...Μουσική και βιβλία και μυρωδιές τσαγιών, φωτιά που τριζοβολά στο μεγάλο τζάκι, μαλακοί καναπέδες και  γύρω το φαράγγι  και τα όνειρα να ξεπηδούν από τα μάτια....

Το πρωί μπορούσες να πας μαζί με τον Ντίνο ή με τα κορίτσια,  να μαζέψεις χόρτα για τις σαλάτες και λουλούδια για τα βάζα και να ξεθάψεις τις πατάτες και να μυρίσεις τα φρέσκα  όσπρια που λιάζονται στον ήλιο.

...και στο δωμάτιο σε περίμενε θαλπωρή και φροντίδα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια...μαζί με μια εντολή...Ζήσε αργά!

Το αντίο μας ήταν γεμάτο ευγνωμοσύνη. Αγκαλιαστήκαμε  με τους ανθρώπους και φιληθήκαμε σαν φίλοι παλιοί και υποσχεθήκαμε να μην χαθούμε και να μην χάσουμε την επαφή με τούτο τον τόπο!

Ένα μέρος φτιαγμένο με μεράκι κι αγάπη για τη φύση και την ζωή την ίδια...Αν βρεθείς κάπου εκεί στάσου κι αφουγκράσου.Τα νερά, την άγρια φύση, τον αέρα να γέρνει τα πανύψηλα έλατα με τα γκι σκαρφαλωμένα στις κορυφές τους. Το τοπίο απλά αξέχαστο. Νιώθεις την ψυχή σου να χορεύει πάνω από τα δέντρα και να ταξιδεύει στο φαράγγι...Νιώθεις πως ανήκεις εκεί...

Ήταν σούρουπο πια σαν ξεκινήσαμε να γυρίσουμε στον κόσμο μας, αφήνοντας πίσω μας τα ψηλά βουνά.Τα ιστορικά Άγραφα...
Στο βάθος η λίμνη κι ο ήλιος που έδυε, γέμιζε με χρώματα βαθιά το υπέροχο τοπίο...Είναι όμορφη η πατρίδα μας...Όμορφη πολύ κι αν την αγαπήσουμε σωστά θα νιώσουμε, πως της πρέπει μόνο τέτοιες ομορφιές να δημιουργούμε.

Γυρίσαμε σπίτι γαληνεμένοι, ήρεμοι νιώθοντας ευλογία για αυτούς που μας φρόντισαν. Για αυτούς που μας φιλοξένησαν και για αυτούς που μας ξενάγησαν στην ψυχή τους...Στην ψυχή ενός βουνού...Ένα πελώριο ευχαριστώ εκεί έξω...Πελώριο!
Mοντανέμα!Την επόμενη φορά, θα είναι σαν να γυρνάμε σπίτι μας....

Καλημέρα αγαπημένοι μας...Ευχόμαστε να νιώσατε έστω λίγη από την αγάπη που νιώσαμε κι εμείς. Ευχόμαστε μαγικά ταξίδια...στην μαγική μας πατρίδα...
                                                                                          ΚαΠα

Σε αποδέχομαι...

Είσαι αποδεκτός. Σε δέχομαι έτσι όπως είσαι. όπως φαίνεσαι, όπως σκέπτεσαι, όπως μιλάς, όπως περπατάς, όπως γελάς, όπως κοιτάς μακριά τον ορίζοντα, όπως μαλώνεις, όπως αντιστέκεσαι.

Δεν έχω την ανάγκη να αλλάξω κάτι από εσένα παρά μόνο να αποδεχθώ, χωρίς όρο κανέναν ή μάλλον έναν...να με αποδεχθείς κι εσύ!

Αν νιώσω την αποδοχή σου, ίσως καταφέρω να με αποδεχθώ κι εγώ και να πάψω να είμαι θυμωμένος, οργισμένος, πικραμένος, ντροπιασμένος,  για όλα όσα δεν είμαι, για όλα όσα δεν μπορώ, για όλα όσα κάνω διαφορετικά, για όλα όσα δεν αντέχω...

Είσαι αποδεκτός κι είμαι κι εγώ! Πόσο ανακουφιστικό. Πόσο λυτρωτικό συναίσθημα!

Lost bird

Όλοι οι άνθρωποι, είτε θύτες, είτε θύματα υπήρξαν κατά κύριο λόγο μπερδεμένα παιδιά χωρίς κατεύθυνση.

Μόνο η αποδοχή κι η αγάπη των γονιών μπορούν να αλλάξουν το τοπίο, έτσι ώστε να έχουμε ανθρώπους που αντιστέκονται στα Κοινωνικά στερεότυπα κι αποδέχονται τη διαφορετικότητα καταρχήν μέσα τους, μετά πάνω τους κι ύστερα δίπλα τους...

Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους  θύματα κι άλλους τόσους θύτες κι όλοι μεγάλωσαν ως πληγωμένα μπερδεμένα παιδιά.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει παράκαμψη παρά μόνο η αποδοχή...

Σε αποδέχομαι, έτσι απλά...γιατί τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης από την αποδοχή κι αν κάποιος δεν το ένιωσε αυτό το συναίσθημα ως παιδί, πάντα κάτι θα του λείπει.

Η αποδοχή είναι συναισθηματική τροφή. Είναι σαν το ασβέστιο και αν δε πάρεις αρκετό ως βρέφος τα κόκαλα σου θα παραμείνουν ευαίσθητα ως τα βαθιά γεράματα...

Αν κάποιος δεν πήρε την αποδοχή που χρειαζόταν από τους γονείς του...μισός θα παραμείνει κι αν είναι τυχερός, θα χρειαστεί να κάνει μια αγωνιώδη διαδρομή για να αποδεχθεί ο ίδιος τον εαυτό του, μα αν δεν τα καταφέρει, θα βρεθεί εγκλωβισμένος, ανάμεσα στην οργή και τον πόνο, τον θυμό και την εγκατάλειψη, την ντροπή και την ενοχή.

Ο γονιός, μόνο ο γονιός μπορεί να δώσει τη βάση για να πατήσει ένα παιδί, να νιώσει ικανό, αποδεκτό και να απλώσει τα φτερά του σε αυτό τον κόσμο, όπως κι αν είναι, όπως κι αν φαίνεται...όμως το να αποδεχθεί ένας γονιός το παιδί του σημαίνει πολλά.

Σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθεί την κάθε διαφορετικότητα.Την κάθε ιδιαιτερότητα. Σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθεί για το παιδί του κάτι που ντροπιάζει, πονά, θυμώνει τον ίδιο!

Μόλις εμείς οι γονείς καταφέρουμε να βάλουμε την αγάπη μας για τα παιδιά μας πάνω από την δική μας ανάγκη για Κοινωνική αποδοχή, επιβεβαίωση και επιβράβευση. Μόλις τα παιδιά μας σταματήσουν να είναι τα τρόπαια της επιτυχίας μας.

Μόλις αντιληφθούμε πως το να έχουμε ένα παιδί, με σωματικές, εμφανισιακές, νοητικές και σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, δεν είναι ντροπή και κατάρα, ούτε σημαίνει πως αποτύχαμε ως γονείς.

Μόλις σταματήσουμε να απαιτούμε από τους γιους και τις κόρες μας να μας κάνουν περήφανους και να μην μας ντροπιάζουν.

Μόλις η ευτυχία μας  σταματήσει να εξαρτάται από το επιτυχημένο κοινωνικά παιδί μας...τότε μόνο θα μπορέσουμε να αρχίσουμε να μεγαλώνουμε ελεύθερους ανθρώπους, απαλλαγμένος από φόβους κι ενοχές, που έχουν τη ρίζα τους στην μη αποδοχή του ίδιου τους του εαυτού!

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα λιγότεροι άνθρωποι να είμαστε σεξιστές, ρατσιστές, και πάει λέγοντας...

Αυτό θα σημαίνει πως θα έχουμε φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο για να τον παραδώσουμε λίγο πιο ανθρώπινο, λίγο πιο ισότιμο, λίγο πιο δίκαιο και λιγότερο βίαιο, στις επόμενες γενιές.

Η αποδοχή είναι η υπέρτατη ένδειξη της αλτρουιστικής, αληθινής αγάπης...Δεν μπορώ να φανταστώ έναν γονιό να βάζει την προσωπική του ανάγκη ή φιλοδοξία πάνω από την αγάπη του για τον μικρό του άνθρωπο...Κι όμως οι γονείς είμαστε συχνά εγκλωβισμένοι άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Αρκεί να τα αντιμετωπίσουμε και να αλλάξουμε.

Είναι τρομακτικό το να αντιληφθούμε την ευθύνη μας. Είναι πάνω από εμάς. Χρειάζεται να υπερβούμε τον εαυτό και τις ανάγκες μας. Χρειάζεται να παλέψουμε με τους φόβους, τα συμπλέγματα και τις ανασφάλειες μας για να μεγαλώσουμε ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι, με το σώμα, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, την πολιτική στάση, την θρησκευτική πίστη, το ντύσιμο, το χρώμα, την μόρφωση, τις επιδόσεις, την καταγωγή τους, μα και με το σώμα, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, την πολιτική στάση, την θρησκευτική πίστη, το ντύσιμο, το χρώμα, την μόρφωση, τις επιδόσεις και την καταγωγή των άλλων!

Από την άλλη αυτό που είναι τρομακτικό ως ευθύνη είναι κι υπέροχο, γιατί μας δίνεται η μαγική ευκαιρία να γίνουμε εμπνευστές! Όχι καλοί ή κακοί γονείς μα εμπνευστές ενός άλλου ανθρώπου...

και τελικά...να σας πω ένα  μυστικό...Δεν χρειάζεται να είσαι γονιός για να εμπνεύσεις. Χρειάζεται να είσαι απλά άνθρωπος!

Καλημέρα αγαπημένοι...παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Όλοι μας. Όλοι είμαστε παραδείγματα προς μίμηση ή προς αποφυγή...Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ενήλικες τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ο ένας τον άλλο, σε αυτό τον κόσμο θα συνεχίσουμε να βλέπουμε παιδιά να κακοποιούνται, να περιγελούνται, να ντροπιάζονται, να "εξαφανίζονται", να δολοφονούνται, επειδή είναι διαφορετικά...σε έναν κόσμο που δεν αντέχει την διαφορετικότητα.

Καλή δύναμη εκεί έξω...                                                                                                                                                                                                       Κατερίνα

Είμαι Blogger;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι για διάφορα πράγματα που μου συμβαίνουν ή για διάφορα πράγματα που υποτίθεται πως είμαι και δεν τα είχα από τη γέννηση μου μα τα απέκτησα μεγαλώνοντας. Από τα πιο απλά..."είμαι οδηγός;" μέχρι τα πιο πολύπλοκα..."είμαι σύζυγος και μάνα;"

Οι ταμπέλες κι οι ρόλοι συχνά με αγχώνουν, ιδίως αυτές για τις οποίες νιώθω ανεπαρκής "είμαι μαραθωνοδρόμος;" ή αυτές που χρειάζονται πολλά ψωμιά για να τις φτάσω "είμαι συγγραφέας;"

Συχνά πυκνά λοιπόν ένα άλλο μεγάλο ερωτηματικό έχει προστεθεί στις εσωτερικές μου αναζητήσεις..."είμαι  blogger;"

Τέσσερα ακριβώς χρόνια πέρασαν από την πρώτη δημοσίευση κι όμως ακόμη δεν το νιώθω...Πιστεύω ακράδαντα πως το blogging δεν σε κάνει  blogger όπως και η συγγραφή δεν σε κάνει συγγραφέα... 

Θυμάμαι πως άρχισε όλο αυτό. Σαν αστείο, στα χαμένα, σαν πείραμα, σαν δοκιμή...Θυμάμαι τους πρώτους φίλους να αφήνουν ενθαρρυντικά μηνύματα και μετά τους πρώτους ανθρώπους μέσα από το χώρο του internet. Τους πρώτους bloggers που με διάβασαν κι άρχισαν να μου γράφουν κι αρχίσαμε να επικοινωνούμε και να δημιουργούμε σχέσεις.

Τους πρώτους ανθρώπους μέσα στο χώρο που βοήθησαν και προώθησαν το blog κι όχι μόνο. Προώθησαν και την δουλειά μου και με στήριξαν πραγματικά σαν φίλοι παλιοί... κι είναι πολλοί και όλοι σημαντικοί, μα αξίζει να αναφέρω την αγαπημένη Ρένα, την πρώτη ίσως που με στήριξε απίστευτα και ουσιαστικά, την υπέροχη ζωγράφο μας τη Μαρία που παρόλο που ζει στην Αθήνα γνωριστήκαμε και αναπτύξαμε μια ζεστή σχέση, την Κατερίνα, με τα γεμάτα ενίσχυση και συναίσθημα μηνύματα της και την τρυφερή γραφή της, την Τζωρτζίνα, με το απίστευτο μπρίο και το ταλέντο της στη συγγραφή, με την Λύριελ, με τις υπέροχες φωτογραφίες της και την τρομερή υποστήριξη της σε κάθε μου βήμα, με την Ευσταθία και τα τρυφερά της λόγια, με την Έφη και την μαμαδίστικη φροντίδα της, με Αχτίδα και την αγάπη με την οποία μου έστελνε τα μηνύματα της, με την Λαμπρινή και τις λατρεμένες δημιουργίες της με τις οποίες γέμισε το σπίτι μας, την Βενετιά μου τη λατρεμένη με την πελώρια αγάπη της, την Ζαμπία με τις ιστορίες από την κουζίνα της και την μαγειρική της μαγεία,  με τη κουκουβάγια μάμα Βέρα και τις μαμαδο ιστορίες της, με την Κατερίνα και την Κάλλυ με το κέφι και τον ενθουσιασμό τους, με την Σοφία και την απίθανη γενναία τρέλα της, το τρυφερό Χαμομιλάκι, την αγαπημένη του Παπίτσα με την απλόχερη φιλία της, την υπέροχη και απίστευτα υποστηρικτική Μάχη και το τρυφερό Γιωτάκι, την απίθανα γενναία Γεωργία, την πάντα γεμάτη αγάπη Ελπίδα, την καταπληκτική Χρυσαυγή, την super ταλαντούχα Ερμιόνη και όλες τις γεύσεις της, την αγαπημένη εκρηκτική Όλγα, το γενναιόδωρο Χριστινάκι, την γενναία Αντιγόνη,  το τρελοκομείο τη Νάσια,  την γεμάτη φροντίδα κυρία Εύη, την αξέχαστη Μαριαντίνα, την Maya, την Μαριάννα, την Andria, την Αγγελική, την Εύα, την γλυκιά Vaillie μου, το λατρεμένο Θωμάκι μου, Μάρα, την Tante Kiki, την Marron, την Demi, την Κωνσταντίνα, την τρυφερούλα μου Φλώρα, το Σπιρτόκουτο, το ξενιτεμένο Αγριμάκι μου,  το μακρινό Χριστινάκι,  την Χρυσάνθη, την γεμάτη γεύσεις Αγγελική, την Ανθούλα μου, με τον μικρό της μαγικό  κόσμο, την τρελό Μισιρλού, την Θεανώ,  την γλυκιά Μαρία, την Εβίτα, και βέβαια την  πιο πολύτιμη όλων, τη μοναδική μου   Φραουλίτσα, την αδερφή μου...Θεέ μου είναι τόσοι πολλοί κι έχω ξεχάσει δεκάδες υπέροχους ανθρώπους που θέλω να ευχαριστήσω και να τους πως πως δεν τους ξέχασα ούτε στιγμή!!!

Μια Κοινότητα  ανθρώπων που δημιουργούσε κι έφτιαχνε υπέροχες κατασκευές και ένιωθα να μας ενώνει αυτός ο πυρετός της δημιουργίας...και ένιωσα μέλος της.

Στην αρχή λοιπόν άρχισα να γράφω χωρίς στόχο, χωρίς καν να ξέρω τι θα ήθελα να πω...ήξερα όμως πως είχα να πω πολλά...γιατί μετά ήρθε μια νέα γνωριμία με τις τόσο σημαντικές ιστοσελίδες των Μαμάδων Μπαμπάδων και των Μικροί Μεγάλοι και ξαφνικά ένιωσα να ανήκω και σε μιαν άλλη ιντερνετική κοινότητα. Αυτή με τον ρόλο του γονιού...Οι ιστοσελίδες αυτές, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα,  με στήριξαν και προώθησαν το blog μας με αποτελέσματα εντυπωσιακά...

Γνώρισα κι άλλους υπέροχους bloggers. Κι άλλους υπέροχους φίλους. Ο κύκλος άνοιξε για να με χωρέσει κι εκεί...σε εκείνη την Ψηφιακή Γειτονιά!

Η φιλία που ανέπτυξα με ανθρώπους μέσα από τον κυβερνοχώρο, με δυο από τους διαχειριστές των συγκεκριμένων ιστοσελίδων και σημαντικούς bloggers  τον αγαπημένο πια, Χρήστο και την εμπνευσμένη Ασπα, με έκαναν να αλλάξω κατεύθυνση. Ιδίως η σχέση μου με τον Χρήστο, με έκανε να θέλω να γίνω πιο τολμηρή, να γράφω περισσότερο, να προκαλώ τον εαυτό μου και να κάνω...μεγάλα όνειρα...(ευχαριστώ φίλε)...

...μα και πάλι τα όνειρα μου δεν είχαν να κάνουν  με το blogging. Νομίζω πως τελικά όλο αυτό έγινε για να γράψω. Να εξελιχθώ, μέσα από κάτι που μέχρι τότε το έκανα μόνο για τον εαυτό μου.Τη γραφή. Ρίσκαρα, δημοσιεύοντας, σκέψεις και γραπτά πολύ σημαντικά για εμένα. Σαν να ήταν όλο αυτό μια πρόβα...Μια επιβεβαίωση για να συνεχίσω να δημιουργώ μέσω της τέχνης που λατρεύω.Της συγγραφής....

Τολμώ να πω τη λέξη αν και απέχω έτη φωτός από το να θεωρήσω ποτέ τον εαυτό μου συγγραφέα...είμαι μάλλον ένας άνθρωπος που υπηρετεί αυτή την τέχνη... από ένστικτο χωρίς να την κατέχει...

Το blog, με άνοιξε. Με άλλαξε. Με έβγαλε εκεί έξω. Γνώρισα ανθρώπους πολλούς, πέρα από τους bloggers. Έκανα φίλους πολλούς ανθρώπους που διάβαζαν τις ιστορίες και τα γραπτά μου και ήρθαν κοντά μου. Κάποιοι έμειναν και τους ευγνωμονώ! Δεν θέλω να σας ονοματίσω έναν έναν. Φίλοι πια που ζείτε στις άκρες της γης ή σε μακρινές πόλεις, μα έχουμε γνωριστεί βαθιά κι ουσιαστικά και θέλω να ξέρετε πως είστε τόσο σημαντικοί για εμένα.
Μέσα από το ιστολόγιο μας, γνώρισα μόνο την υπέροχη και γενναιόδωρη πλευρά των ανθρώπων κι αν ακόμη υπήρξαν και θλιβερές στιγμές και βρέθηκαν κι άνθρωποι που με λύπησαν ή με πόνεσαν, ήταν εξαιρετικά λίγοι μα ακόμη κι αυτοί είχαν κάτι σημαντικό να μου χαρίσουν.

Πολλές φορές φοβήθηκα, έκανα πίσω, είπα πως φτάνει...μα πάντα κάτι με ξαναγυρνούσε πίσω...στην επαφή με το πληκτρολόγιο και τους αναγνώστες μου...το πιστό ευλογημένο κοινό μου...Όλους εσάς που ευγνωμονώ για κάθε στιγμή χαμόγελου που απλόχερα μου χαρίζετε με τα σχόλια μα και με την σιωπή σας...

...Δεν είχα καθόλου στο νου μου να γράψω μια επετειακή ανάρτηση, μα πριν λίγες ημέρες έγινε κάτι που με τάραξε και με συγκίνησε βαθιά...Ένα κορίτσι από τα πολλά που αγαπώ. Ένα ξεχωριστό μου πλάσμα, φίλη, σύντροφος και σταθερή αναγνώστρια και πολλά άλλα και σημαντικά για εμένα, με ρώτησε πριν χρόνια σε μια συνάντηση μας, σαν ήμουν μικρή τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω...Τι απίστευτη ερώτηση...Η απάντηση βέβαια ήταν πάντα μία. Συγγραφέας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτό ήθελα...Εκείνη κράτησε την πληροφορία, την δούλεψε με υπομονή για καιρό, για χρόνια... και λίγες μέρες πριν μου δώρισε αυτό...

Το πρώτο μου βιβλίο. Το πρώτο βιβλίο των ΚαΠα!

Ζήτησε και από άλλους φίλους μας κι αναγνώστες, να της δώσουν αγαπημένες τους αναρτήσεις του blog. Ζήτησε από μια γραφίστρια να σχεδιάσει το εξώφυλλο και να στήσει το περιεχόμενο. Ζήτησε από μια επιμελήτρια να επιμεληθεί τα γραπτά και έπειτα το έδεσε...και να! Μου είπε...το πρώτο σου βιβλίο!

Το κράτησα στα χέρια μου ευλαβικά...κι έκλαψα...Το χαρτί κι η μυρωδιά του και μέσα οι λέξεις μου, το μοίρασμα μου, κομμάτια από την ψυχή μου την ίδια. Είναι τόσο εμπνευσμένο κι όμορφο, λευκό και γαλάζιο, με μια απλότητα τόσο συγκινητική!

Απίστευτο! Πόσο πολύτιμο. Πόσο ανεκτίμητο.Ένας άνθρωπος μου έκανε δώρο το πρώτο μου βιβλίο και αυτό με έκανε κομμάτια. Για την γενναιοδωρία της, για την απίστευτη δουλειά που έκανε, για τις ώρες που θυσίασε από τα παιδιά της, για όλα όσα ξόδεψε για εμένα...γιατί; Για να κρατήσω εγώ στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο...

και το κράτησα...Είναι δίπλα μου. Στο κομοδίνο μου.Το χαϊδεύω απαλά και χαμογελώ περήφανη. Διαβάζω τα γραπτά και δεν το πιστεύω πως είναι δικά μου...οι λέξεις μου, οι σκέψεις μου, εγώ...

Αγαπημένοι...το λέω συχνά και θα το ξαναπώ...Δεν ξέρω τι έκανα για να το αξίζω όλο αυτό. Πραγματικά δεν ξέρω και νιώθω συναισθήματα πελώρια μα και μπερδεμένα.

Το blogging με έβγαλε εκεί έξω και με έκανε να σταθώ μπροστά σας. Με έκανε όχι απλά να γράψω, μα να μοιραστώ. 

Πήρα το ρίσκο, ξεπέρασα το φόβο κι ήταν ένα υπέροχο ταξίδι με ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Ανθρώπους να μπαίνουν στη ζωή μου και να με κάνουν να νιώθω τόσο σημαντική, τόσο ξεχωριστή, χωρίς να αντιλαμβάνονται καν πως εκείνοι οι ίδιοι είναι οι ήρωες μου...Εσείς!

Εσείς, η δύναμη και η κάθε αδυναμία μου...

Βέβαια το ότι κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο δεν με κάνει συγγραφέα...Μέσα μου οι συγγραφείς είναι τέρατα και θεοί γιατί ναι, δεν πιστεύω πως το να γράψεις ένα και δυο και δέκα βιβλία σε κάνει συγγραφέα. Η ίδια τέχνη σε κάνει δημιουργό της, με το να σε διαλέξει...και όχι δεν τους διαλέγει όλους...

Παρόλα αυτά εγώ είμαι τυχερή πολύ γιατί βρήκα το στόχο μου μέσα από το blogging. Κι ο στόχος μου είναι η ανθρώπινη επικοινωνία και το μοίρασμα, μέσα της συγγραφής...

Το βιβλίο μου ναι! Είναι το πιο όμορφο, το πιο καλοφτιαγμένο βιβλίο στον κόσμο...όχι το πιο καλογραμμένο ίσως. Μα έχει ψυχή! Κι αυτό τουλάχιστον μπορώ να μου το αναγνωρίσω...

...και τελικά αυτό το μικρό βιβλίο με κάνει να νιώθω τόσο περήφανη και δεν το ήξερα καν! Δεν το ένιωθα παρά μόνο την στιγμή που το αντίκρυσα κι άρχισα να το διαβάζω και μέσα του με ανακάλυψα...

Τέσσερα χρόνια  blogging. Τέσσερα χρόνια μαζί σας, με πάνω από τετρακόσιες αναρτήσεις. Με σκέψεις, εικόνες, μοίρασμα. Με εξέλιξη, με εξάσκηση. Με σταθερότητα, με πίστη!

και να ...κρατώ το πρώτο μου βιβλίο στα χέρια μου κι έρχεται κάτι νέο...ένα άλλο βιβλίο...η πρώτη μου νουβέλα.

Ένας εκδοτικός έχει αναλάβει την έκδοση του...μα δεν μπορώ να μαρτυρίσω τίποτε περισσότερο πέρα από το ότι θα το κρατώ σε λίγο καιρό στα χέρια μου και θα είστε και πάλι οι πρώτοι που θα μάθετε την ημερομηνία κυκλοφορίας του!

...και κλείνω με κάτι ακόμη. Η μικρή μου νουβέλα απορρίφθηκε πάνω από 20 και βάλε εκδοτικούς τα τελευταία χρόνια... κι  από άλλους τόσους τα προηγούμενα χρόνια που ξαναπροσπαθησα να την εκδόσω. Ποτέ δεν σταμάτησα να πιστεύω σε αυτήν...κι αν εκδοθεί και δέκα την διαβάσουν και την απορρίψουν και ένας την βρει υπέροχη...Γι' αυτόν. Γι' αυτόν τον ένα την έγραψα και τελικά για αυτόν τον ένα έγραψα την κάθε μου ανάρτηση!

Καλημέρα αγαπημένοι μου και καλό μήνα! Σας ευχαριστώ για πολλά...για όλα. Σε εσένα που μου χάρισες το πρώτο μου βιβλίο θα είσαι πάντα ο πρώτος και πιο πιστός μου εκδότης! 

Σ'αγαπάω! Σ'αγαπάω! Σ'αγαπάω!...και σε ευχαριστώ...

                                                                                                    Κατερίνα