Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Αγαπημένη μου τεχνολογία!

Πριν μπω στο θέμα της σημερινής ανάρτησης θα ήθελα να αναφέρω πως κάποια σχόλια σας που αφορούσαν την προηγούμενη ανάρτηση για τον Νυχτερινό τρόμο με  ξάφνιασαν.Θα θεωρήσω πως πρόκειται για ενδιαφέρον  και τονίζω πως το εκτιμώ ιδιαίτερα. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω πως η ανάρτηση ως στόχο  είχε την πληροφόρηση των αναγνωστών μας και το μοίρασμα μιας εμπειρίας κι όχι μια δική μας προσπάθεια να ενημερωθούμε. Θα ήταν ανεύθυνο από μέρους μας ως γονείς.

Αυτό σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζουμε κάτι άγνωστο μα ένα εξαιρετικά απλό και αρκετά συχνό φαινόμενο. Έχουμε πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει και δεν βγάλαμε συμπεράσματα μόνοι μας...πως θα μπορούσαμε άλλωστε δεν είμαστε ειδικοί.

Ο Νυχτερινός τρόμος ή Night terror παρά το τρομακτικό όνομα του δεν είναι παρά  απλή διαταραχή ύπνου,  όπως η αϋπνία, το τρίξιμο των δοντιών, οι εφιάλτες, οι κινητικές διαταραχές ύπνου, ή η υπνοβασία.
Ανήκει στις παραυπνίες και είναι κάτι που φεύγει όπως εμφανίστηκε, έτσι απλά.
Δεν πρόκειται για κάτι παθολογικό ή για κάτι που χρειάζεται "θεραπεία", αν δεν συνυπάρχει κάποια άλλη διάγνωση. Δεν πρόκειται για κάποια δεισιδαιμονία, για ψυχικό φαινόμενο ή νευρολογική δυσλειτουργία. Το παιδί δεν υποφέρει, περισσότερο από όταν βλέπει εφιάλτη και τα παιδιά βλέπουν πολύ συχνά εφιάλτες! Όσοι είμαστε γονείς το ξέρουμε.
Ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών έχει νυχτερινό τρόμο ή μπορεί να παρουσιάσει έστω και μια φορά στη ζωή του. 

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας  και για τις συμβουλές σας.
Η έλλειψη ανησυχίας  από μέρους μας, δεν έχει να κάνει βέβαια με αδιαφορία αλλά με γνώση! Υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα άρθρα προς ενημέρωση. Σας γνωστοποιώ ένα από αυτά, του παιδίατρου Στέλιου Παπαβέντση που νομίζω πως είναι εξαιρετικά κατατοπιστικό.
Το τόσο διακριτικό και ζεστό σχόλιο νούμερο 29 του ανώνυμου φίλου ή φίλης, το επισημαίνω για να επιβεβαιώσω πως πράγματι κι εμείς με αυτό τον τρόπο προσπαθούμε να υποστηρίξουμε το αγόρι μας. Με ελεγχόμενη τηλεόραση και τηλεπαιχνίδια, ζεστό χαμομηλάκι πριν τον ύπνο, ξεκούραση και βέβαια εξαιρετικά σημαντικό, ελάττωση ζάχαρης!!!
Τέλος, ευχαριστώ όλους τους αναγνώστες και φίλους blogers που  μοιράστηκαν παρόμοιες δικές τους εμπειρίες με τα δικά τους παιδιά, με συγγενείς τους ή τον εαυτό τους. Σας στέλνω πίσω με αγάπη όλες σας τις ευχές κι εύχομαι το καλύτερο για εσάς και τα μικρά σας πολύτιμα πλάσματα. Με συγκινείται να το ξέρετε!

Και τώρα στο θέμα!!!!!
 
Επιτέλους Σαββατοκύριακο. Ξυπνάω το ηλιόλουστο πρωινό. Εχω βάλει το μυρωδάτο μου καφέ και  απολαμβάνω ηρεμία.


Είμαστε με τον μικρό αγκαλιασμένοι στον καναπέ και λέω ας κάνω ένα μικρό σερφάρισμα για να δω τι γίνεται εκεί έξω. Μπαίνω στον υπολογιστή και μπλιπ....μετά από λίγο...κάποιος ζητά να μιλήσουμε....τσιρίζω από χαρά...και πίνω τον πρωινό μου καφέ με την φίλη μου τη Michelle που ζει στον Καναδά! Την ώρα εκείνη μπαίνει μέσα ο Πα και μου λέει "με ποιόν μιλάς;" Του δείχνω την οθόνη κι εκείνος  σηκώνει το χέρι σε έναν χαλαρό χαιρετισμό και λέει "Hey Michelle Goodmorning"!!! Παρόλο που στον Καναδά είναι 23.00 το βράδυ κι εκείνη ετοιμάζεται να πάει για ύπνο! Ο Γιώργος της λέει διστακτικά στα αγγλικά τις πρώτες του λέξεις.."Goodmorning my name is Giorgos" κι εκείνη γελάει και λέμε όλα όσα δεν έχουμε πει εδώ και καιρό!!!!  

Με τη Michelle γνωριστήκαμε στην Αγγλία. Τόσος κόσμος εκεί κι εγώ κόλλησα με μια Τζαμαϊκανή που ζει στον Καναδά κι εκείνη...με μια Ελληνίδα. Ήμουν ένα μήνα εκεί και ακόμη ψαχνόμουν. Μόλις είχα αρχίσει να γνωρίζω ανθρώπους και όλα μου φαινόταν ξένα. Το φθινόπωρο έμπαινε δυναμικά και άρχισε το κρύο να  "σφίγγει" που λέμε...Μια ημέρα  σε ένα διάλειμμα καθόμασταν στο καφέ κάποιους συμφοιτητές και κάποια μικρή κοκκινομάλλα χαριτωμένη Αγγλίδα είπε με παράπονο, στο σουφρωμένο χειλάκι: "Δεν αντέχω πια αυτό τον κρύο καιρό σε αυτή τη χώρα...Σε ποια τροπική ζεστή χώρα έχουμε αποικίες να μετακομίσουμε;"
Κόντεψα να πνιγώ! Το πρώτο βλέμμα που είδα να με κοιτά ήταν αυτό της Michelle...Εκείνης που η λέξη "αποικία" χτύπησε στο στομάχι της! Αυτό ήταν κολλήσαμε, γίναμε αδερφές ψυχές. Ζούμε στα δύο άκρα του πλανήτη πια κι οι ζωές μας  απομακρύνθηκαν μα ποτέ δεν χάθηκαν. Στην αρχή αφήναμε ανοιχτό το ακουστικό και κλαίγαμε.Τόσο πολύ έλειπε η μια στην άλλη. Πάντα στις μεγάλες αλλαγές μιλούσαμε τα λέγαμε, όταν πέθανε ο σκύλος μου ο Νάντο μου έστειλε δώρο το dvd με το Marley κι ένα χνουδωτό σκυλάκι...Παλιότερα ανταλλάσσαμε κασέτες με την φωνή μας ηχογραφημένη καθώς εξιστορούσαμε τα νέα μας ή τραγουδούσαμε...και τώρα μιλάμε στο skype! Με ένα από τα πιο αγαπημένα μου πλάσματα σε αυτό τον κόσμο! Την απίστευτα όμορφη εξωτική μου φίλη Michelle. My Michelle...


Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ο μπαμπάς μου έλεγε πως μια μέρα η τεχνολογία θα έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που θα μπορούμε να μιλάμε στο τηλέφωνο βλέποντας αυτόν με τον οποίο επικοινωνούμε...Τότε ήμουν παιδί και σκεφτόμουν πως αυτό σημαίνει  πως ο συνομιλητής θα βλέπει τα πάντα. Που κάθομαι, αν το σπίτι είναι καθαρό, αν τα μαλλιά μου είναι λουσμένα, αν έχω σπυρί ή αν ξύνω τη μύτη μου. Αν είμαι εκεί που λέω πως είμαι ή κάπου αλλού...ξέρεις παίρνεις τηλέφωνο από τη Μύκονο και λες "είμαι στο σπίτι μαμά διαβάζω"... Ομολογώ πως εκείνη η σκέψη δεν μου άρεσε καθόλου! Εκτός από εξωπραγματικό μου φαινόταν και απειλητικό.
Και να τώρα ερχόμαστε στο κόσμο της τεχνολογίας και ξάφνου τα παιδιά μου ανοίγουν το skype για να μιλήσουν με τη γιαγιά και τον παππού που ζουν στη Γερμανία, ο ξάδερφος μου στην Αγγλία μου κάνει ζωντανή ξενάγηση στο νέο τους σπίτι  με τη Λίντα τη γυναίκα του να τριγυρνά από δωμάτιο σε δωμάτιο με τον υπολογιστή ανοιχτό.
Επικοινωνώ με το skype, μέσα στη μαύρη νύχτα με ένα φίλο και συνάδελφο που εμπιστεύομαι, για να του ζητήσω εποπτική βοήθεια για κάτι που αφορά τη δουλειά και μιλάμε για ώρες κάνοντας κανονική συνάντηση, με όλα τα παρατρεχάμενα σαν να είμαστε δίπλα.
Βλέπω το βίντεο που έχει ανεβάσει για εμένα στο utube, μια αγαπημένη φίλη που ζει στην Αμερική  και γελάω μόνη μου χαζεύοντας την oλοζώντανη μπροστά μου και θυμάμαι παλιά που ηχογραφούσαμε κασέτες και σκέφτομαι πως το utube είναι το νέο κασετόφωνο!!!
Τα παιδιά κοιτάζουν φωτογραφίες από τις δημιουργίες με playmobil που του στέλνει ο μικρός τους φίλος από την Γερμανία και χοροπηδάνε  με ενθουσιασμό, μπροστά στην οθόνη.



Ναι η τεχνολογία μας έφερε κοντά. Βρήκα φίλους χαμένους, ξεχασμένους που τους ήθελα και πάλι στη ζωή μου. Δημιούργησα νέους φίλους σημαντικούς και μοιράζομαι την διαδικτυακή μου ζωή  μαζί τους  κι όχι μόνο! Έχω επαφή πιο κοντινή με την οικογένεια μου, με ανθρώπους που αγαπώ και  θέλω να τους βλέπω.Έχει πλάκα που ενώ μιλάμε η Michelle σηκώνεται όρθια και μου δείχνει αυτό που φοράει και εγώ από την άλλη άκρη του πλανήτη της λέω "είσαι κούκλα!"
Όλες οι αγωνίες του παρελθόντος έχουν εξανεμιστεί. Ο κόσμος έγινε πολύ μικρότερος με την τεχνολογία. Αυτό μπορεί να είναι κακό...μα εγώ λατρεύω την τεχνολογία. Αυτή την αίσθηση του ότι σκεφτώ υπάρχει κάπου εκεί έξω, σαν μια γιγάντια Papyrous Larous Brittanica, να κινείται, να αιωρείται στο σύμπαν.Το λατρεύω αυτό! Λατρεύω το wikipedia. Λατρεύω να googλάρω.
Λατρεύω που τα παιδιά στο σχολείο κάνουν εργασίες με πληροφορίες που παίρνουν από το διαδίκτυο, που μαθαίνουν να ψάχνουν και να χειρίζονται τις μηχανές αναζήτησης.
Λατρεύω να ξυπνάω το πρωί και να βλέπω ζωντανά πρωινές εικόνες από  το Sindelfingen, που ζουν οι γονείς μου, από το Βερολίνο, το Macao, το Essen, το Λονδίνο, την Μελβούρνη, την Alberta,  την Σουηδία, την Philadelphia, πόλεις στις  οποίες ζουν αγαπημένοι μου... κάθε μέρα κι άλλη χώρα!
Δεν ξέρω γιατί....απλά το κάνω και με κάνει να νιώθω καλά! Με κάνει να νιώθω  κοντά τους...

Το ξέρω πως η τεχνολογία έχει και τα αρνητικά της.Το ξέρω καλά. Για αυτό και υπάρχει όριο στην επαφή μα τον υπολογιστή, ενώ δεν υπήρχε όριο στην επαφή με την εγκυκλοπαίδεια....
Όμως ξέρω πως ο σωστός και συνειδητοποιημένος χειρισμός κάνει την τεχνολογία εργαλείο κι όχι τρόπο, στάση ζωής ή αρρώστια.  Το ξέρω πως η τεχνολογία ή το διαδίκτυο δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ζωή! Και πως θα μπορούσαν άλλωστε...Η ζωή έχει κάτι που η τεχνολογία δεν μπορεί να καταφέρει.Το βίωμα, με όλες τις αισθήσεις!
Ένα εικονικό ταξίδι δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον αέρα στα μαλλιά και την αύρα στο δέρμα...Δεν φοβάμαι την τεχνολογία, την περιμένω για να μου κάνει εκπλήξεις όχι για να μου δώσει κίνητρα να ζω.
Ζω και χωρίς το διαδίκτυο, ζούσα χωρίς αυτό όλη μου τη ζωή...απλά με αυτό η  ίδια η ζωή έχει άλλη διάσταση.

Το μόνο που απεύχομαι είναι να μην εξαφανιστούν τα βιβλία...αυτό θα ήταν το μόνο πραγματικό πλήγμα για εμένα...γιατί κατά τα άλλα απολαμβάνω κάθε τι! Τα εικονικά ταξίδια, την επαφή, την ταχύτητα, το μοίρασμα των σκέψεων και τον πρωινό καφέ με ανθρώπους που βρίσκονται πολύ πολύ μακριά κι όμως τόσο κοντά που μπορούμε να δουλέψουμε μαζί....στην κυριολεξία!

Αγαπώ την τεχνολογία ναι το παραδέχομαι! Είμαι τρελός γκαντζετάκιας. Αγοράζω μέσω διαδικτύου από βιβλία, μέχρι παιχνίδια και μικροαντικείμενα που δεν βρίσκω στα μαγαζιά και έχω εικόνες για πράγματα που σε άλλη περίπτωση δεν θα έβλεπα ποτέ. Νιώθω πως μπορώ να φτάσω και "στου βοδιού το κέρατο" που λέει κι ο Πα μου...Εκεί που έτσι κι αλλιώς δεν θα έφτανα ποτέ τόσο εύκολα...στον Καναδά, να πίνω καφέ με τη Michellin μου και να γελάμε όπως τότε...αυτό κρατάω! Έτσι απλά...


Καλημέρα  αγαπημένοι. Άνθισαν οι πασχαλιές   δυστυχώς ο υπολογιστής δεν μπορεί να σας μεταφέρει την μεθυστική μυρωδιά τους....άτιμη τεχνολογία!!!!!
                                                                                                  Κατερίνα
 

17 σχόλια:

katrin decoupage είπε...

Κατερίνα μου συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Έχουμε άπειρες δυνατότητες με τον υπολογιστή μας αρκεί να μην γίνεται αλόγιστη χρήση. Όσο για την πασχαλιά ίσως του χρόνου να την μυρίζουμε και μέσα από την οθόνη! Γιατί, περίμενες ποτέ εκείνα τα χρόνια ότι θα μιλάς με την φίλη σου την Τζαμαικανή και θα την βλέπεις κιόλας??? Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!!!!

shareyourlikes είπε...

Κατερινάκι, φυσικά και συμφωνούμε! Με περνούσαν για τρελή τόσα χρόνια που δουλεύω στο χώρο της τεχνολογίας και μέχρι πριν 2 χρόνια (προ blogging) τα Σαββατοκύριακα και τα βράδια δεν άνοιγα καθόλου υπολογιστή. Εκτός αν δούλευα ή αν ψώνιζα :) Είναι το διαδίκτυο ένα εργαλείο που μας δίνει πολλές δυνατότητες και ευκαιρίες για πράγματα που δε θα μπορούσαν να γίνουν εύκολα αλλιώς, αλλά ξέρουμε το ρόλο του. 5 και σήμερα ;)

Dee Dee είπε...

Κι εγω μαζι σου. Υποστηριζω με παθος καθε επιπλεον μεσο επικοινωνιας και γνωσης!!!

Οσο για τα αρνητικα, δεν καταλαβαινω γιατι τα τραγικοποιουμε. Ειναι σαν να μου λεει καποιος μη φας, επειδη αν φας πολυ θα σκασεις....ασε που μπορει να βρεις μυγα μεσα στο φαγητο σου ή τριχα απο το κεφαλι του μαγειρα. :) Ε θα προσεχω βρε, δεν το κοβω το φαι... αντιθετως βρισκω τροπους να το απολαμβανω :) Και με την εγκυκλοπαιδεια τι νομιζεις, δεν θα εχεις προβλημμα; Θα χαλασουν τα ματια σου αν διαβαζεις ολη τη μερα. Πετα τη καλυτερα ;) Καποια στιγμη θα πρεπει να απενεχοποιησουμε τις λεξεις και να μαθουμε να δεχομαστε καθετι που εχει να μας προσφερει κατι και να κρινουμε ποτε κανουμε χρηση και ποτε καταχρηση! Η καταχρηση κανει κακο παντου, οχι μονο στο διαδυκτιο.

Τον αντρα μου τον γνωρισα απο το διαδυκτιο καθως και 3 καρδιακες μου φιλες. Μονο δωρα μου εχει κανει και δεν μου εχει στερησει τιποτα. Δεν το χρησιμοποιουμε για να αντικαταστησουμε κατι , αλλα για να προσθεσουμε κατι επιπλεον στη ζωη μας. Εικονες, ανθρωπους, γνωσεις.

Μαζι σου σε ολα λοιπον Κατερινακι μου!!!!

Μια υπεροχη εβδομαδα ευχομαι!

Μήτσιου Αντιγόνη είπε...

Καλή η τεχνολογία μας φέρνει σε επαφή με όλο το κοσμό με όλες τις γνώσεις του κοσμου. Αλλά εκείνη η μυρωδιά της πασχαλιάς και ο ανοιξιάτικος ήλιος που τον κυνηγάς όταν κάθεσαι έξω δεν μπορούν να μπουν μέσα σε κανένα κουτί.

My Lovable Baby (by Daeira mommy) είπε...

Σαν απλός χρήστης αλλά και σαν επαγγελματίας (λόγω αντικειμένου σπουδών και δουλειάς), μόνο θετικά μπορώ να βρω σε αυτή την τεχνολογία στην οποία αναφέρεσαι Κατερίνα. Και αυτό γιατί της κάνω σωστή χρήση και (προσπαθώ να) τη χρησιμοποιώ με μέτρο :)
(και λέω 'προσπαθώ' γιατί λόγω δουλειάς, το μέτρο είναι κάτι το σχετικό, αφού είμαι τόσες ώρες σε ένα laptop και άλλες τόσες μιλώ/ ασχολούμαι με τα σχετικά με αυτό).

Όντως μας έχει φέρει σε επαφή με άπειρη/ ανεξάντλητη γνώση και πληροφόρηση, μας έχει ταξιδέψει σε μέρη που μπορεί να μη βλέπαμε ποτέ, έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις. Αν δεν ήταν η τεχνολογία πώς θα χαιρόσουν αυτό το πρωινό μιλώντας με τη φίλη σου;
Βέβαια, τίποτα δεν υποκαθιστά το πραγματικό, το αληθινό, το ζωντανό. Αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας...

Φιλάκια. C u on Saturday :)

...INA είπε...

Δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς με το πόση ευκολία αλλά και χαρά και δυνατότητες έχει προσθέσει στην ζωή μας η τεχνολογία, τουλάχιστον αυτή στην οποία αναφέρεσαι. Ίσως ακόμα την βλέπουμε έτσι γιατί ξέρουμε πως ήταν και χωρίς αυτήν, ενώ για τα παιδιά μας το ιντερνετ ας πούμε θα είναι δεδομένο! Τι είναι μετά το skype? Ο διακτινισμός; Πολύ θα μου άρεσε χαχαχα! Φιλιά!

marina p είπε...

Κατά κάποιο τρόπο συμφωνώ. Αλλά η τεχνολογία μας έχει φέρει κοντά με ανθρώπους που είναι μακρια μας. Ναι. Αλλά με αυτούς που είναι κοντά μας τι γίνεται Κατερίνα? Πας στα καφέ και βλέπεις παρέες με ένα iphone στο χέρι χωρίς να μιλάνε. Πας σε σπίτι σε επίσκεψη και η οικοδέσποινα θα ανοίξει τον υπολογιστεί τουλάχιστον 3 φορές μέσα στην ώρα. Εχει τα θετικά της αλλά και τα αρνητικά της δεν είναι και λίγα.

Αφροδίτη είπε...

Εξαιτίας της μπήκες στη ζωή μου.... Την αγαπώ και την σέβομαι. Καλή εβδομάδα!

Lyriel B είπε...

Μα ναι !! Δεν είναι τέλειο; Θυμάμαι ακόμα την εποχή που ούτε κινητά δεν είχαμε, δεν είναι και πολύ μακριά μας αλλωστε, και μου φαίνεται τόσο παράξενο που αν δεν ήταν ο φίλος μας στο σπίτι, δεν είχαμε ιδέα που ήταν..! Και τώρα μπορούμε να βλεπόμαστε πίσω από μια οθόνη όπου κι αν ήμαστε στον πλανήτη, αρκεί να έχουμε σύνδεση :))
Δεν το είχα σκεφτεί ότι ξυπνάς τόσο πρωί Κατερινιώ μου ;) Εντάξει, τη βρήκαμε τη λύση χε χε !
Χίλια φιλιά σου στέλνω! Καλή μας εβδομάδα αγαπάκι :))

Άννα είπε...

Συμφωνώ, συμφωνώ, συμφωνώ!
Μέσα απο το skype μιλάμε με τον καλό μου οταν λειπει (και λειπει συχνά και για πολύ!). Εχουμε μαγειρέψει ταυτόχρονα και έχει φωνάξει στα παιδιά "σας ακούωωωω! μην μαλώνετε!"
Μέσα απο το ιντερνετ εκανα παρέες και φιλίες, μιλησα με ανθρώπους απο άλλες χωρες και επικοινωνώ σα να ειμαι μερος της ζωής τους κι αυτοί της δικής μου.
Ενας υποροχος ατελιώτος κόσμος για να εξευρευνησεις...
Και ναι συμφωνώ, όλα οκ, αρκει να νημ καταργήσουμε τα βιβλια!

Eυθυμία Κάρμη είπε...

Πραγματικά Κατερίνα μου, η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά!!!!
Είναι ένα μέσο επικοινωνίας με πολύ κόσμο , κι εγώ εχω κάνει πολλές φιλίες αλλά μιλώ και με άτομα που λόγω απόστασης, μου είναι δύσκολο όχι τόσο να τους μιλάω αλλά όσο να τους βλέπω...έτσι με τον υπολογιστή γίνονται όλα πιο εύκολα!!!!!!!!!
Φιλιά πολλά !!!!

Μαμά Κουκουβάγια Βέρα είπε...

Είδες τελικά, όλοι συμφωνούμε!
Αγαπάμε την τεχνολογία και την εκμεταλλευόμαστε όσο μπορούμε για καλό! Ε, και κάπου βάζουμε και λίγο μέτρο..Σίγουρα σαν τη ζωντανή επαφή δεν είναι τίποτα, αλλά αν αυτό δεν μπορείς να το έχεις..να μην επωφεληθείς;

Dimitra είπε...

Θα ήταν ψέμα να πω πως δεν την αγαπώ! Την τεχνολογία καλέ!
Αν την διαχειριζόμαστε σωστά όπως και την χρήση του υπολογιστή, νομίζω μόνο καλό μας κάνει. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι τρελός γκατζετάκιας αλλά εκτιμώ όλα αυτά τα σούπερ ντούπερ που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη και ευκολότερη. Πριν λίγους μήνες μου πήρε ο αντρούλης μου δώρο κινητό που μπορούσα να έχω και τα emails μου και μου φάνηκε τόσο παράξενο...τόσο όσο πριν 18 χρόνια πήρα το πρώτο μου κινητό και μου φαινόταν αδιανόητο να είμαι στο δρόμο και να μιλάω στο τηλέφωνο! Πως εξελίχτηκε η ζωή μας τα τελευταία 20 χρόνια....
Προσπαθώ και εγώ να περάσω στα παιδιά μου το μέτρο για τη χρήση του υπολογιστή και της τηλεόρασης, όπως και στον εαυτό μου δηλαδή! Αυτός ο άτιμος ο Η/Υ είναι σαν ρουφήχτρα που ρουφάει την ώρα και δεν καταλαβαίνεις πως περνάει.
Και όχι, ούτε εγώ θέλω ποτέ να εκμοντερνιστούν όλα. Είναι κάποια πράγματα που τα θέλω vintage και πατροπαράδοτα!
Θα τα πούμε το Σάββατο αγαπημένο πλασματάκι μας!!!!

Βασίλης - Βενετία είπε...

Είναι αλήθεια ότι όπως κι αν το σκεφτούμε θα πρέπει να ασχοληθούμε! Εγώ που δεν είμαι τόσο γκατζετακιας, αγχώνομαι γιατί θέλω να γνωρίζω προκειμένου να καταλαβαίνω τα μικρά μου! Είναι αναπόφευκτο να ασχοληθούν με αυτό! Κατερίνακί μου έχεις να πάρεις πολλές αγκαλιές το Σάββατο.. Σε περιμένουμε!

Ανώνυμος είπε...

Το ζήσαμε και εμείς το νυχτερινό τρόμο στην κόρη μου και είχαμε πανικοβληθεί.θυμάμαι ότι οι γείτονες μας κοιτούσαν σαν να πίστευαν ότι το κακοποιούσε το παιδί .μπράβο για τη δύναμη σας.

Mamaggela είπε...

Αυτή είναι η εξέλιξη και εμείς την ακολουθούμε!
Συμφωνώ Κατερίνα!
Άλλωστε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τα παιδιά μας! Θα πρέπει να έχουμε γνώση της τεχνολογίας και όχι να μας την διδάξουν τα παιδιά μας! Θα πρέπει να μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί τους ;)

agrimio είπε...

Εγώ διάβασα για τον καφέ μέσω skype, πιο κάτω είδα που έγραψες και για την Μελβούρνη και είπα να περάσω. Πρέπει να κλείσουμε "ραντεβού" κάποια στιγμή, να τα πούμε.. χιχι.

Κι εγώ πάντα ταξιδεύω μαζί σας, ταξιδεύω πίσω στην Πατρίδα :)
Φιλιά από την μακρινή Μελβούρνη