Ο μικρός μας Γιώργος φέτος γιόρταζε στου Προφήτη Ηλία τα ένατα γενέθλια του και μας το είπε ξεκάθαρα καιρό πριν πως δεν θέλει γιορτούλα τώρα αλλά θα περιμένει την γιαγιά Μαρία να έρθει τον Αύγουστο από την Γερμανία και να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Παρόλα αυτά όμως η ημέρα των γενεθλίων του είναι ημέρα σημαντική οπότε είπαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί.
Διανυκτερευσαν λοιπόν στο σπίτι τα μικρά τους ξαδέρφια και είδαν ταινία έπαιξαν μπουγέλα και κοιμήθηκαν όλοι μαζί χαχανίζοντας ως το πρωί!
Ξύπνησε μέσα σε ένα σαλόνι γεμάτο μπαλόνια και σημαιάκια κι αφού φάγαμε το αγαπημένο του πρωινό...κρέπες με nutella...(τι πρωτότυπο) ετοιμάσαμε τις τσάντες μας και φύγαμε για εκδρομή!
Όλοι μαζί λοιπόν η θεία Λευκή, αδερφή του Πα κι ο θείος Σάκης και τα μικρά συνονόματα ξαδερφάκια τους, οργανωθήκαμε και πήγαμε ως το κοντινό μας Κιλκίς για να δούμε από κοντά τους καταρράκτες Σκρα και να κολυμπήσουμε στην Γαλάζια Λίμνη...
Τι να προσθέσω παραπάνω από το ότι ήταν μια υπέροχη και συγκλονιστική ημέρα για όλους μας. Το τοπίο απλά μαγευτικό, τα νερά απλά παγωμένα, η λίμνη σμαραγδένια και πεντακάθαρη, η φύση ολοζώντανη και άγρια. Τα παιδιά πέρασαν αξέχαστα. Μια απίθανη περιπέτεια και όπως πάντα οι εικόνες μιλούν πολύ καλύτερα από κάθε μας λέξη....
Η ομορφιά της φύσης ήταν απερίγραπτη. Δεν μπορούσαμε με τίποτε να το φανταστούμε πως υπήρχε εκεί μέσα στο βουνό αυτή η πανέμορφη κοιλάδα...Ένας ακόμη φανταστικός προορισμός. Μια κρυμμένη γωνιά της πατρίδας μας κι αν βρεθείς εκεί κοντά πρέπει να πας...Θα σου μείνει αξέχαστη, στο μυαλό μα και στο σώμα.
Τα μεγάλα αγόρια της παρέας έκαναν τον Ταρζάν καθώς και οι μαμάδες τις Τζέιν!!! Γιατί σε αντίθεση με τους μπαμπάδες...οι μαμάδες όλα τα μπορούν!!!
Εγώ σε πλήρη δράση!
Τα παιδιά ζούσαν την περιπέτεια στο Jurassic Park...
Οι εξερευνήσεις ασταμάτητες ενώ βρέθηκαν και πολλά ίχνη δεινοσαύρων καθώς και προϊστορικά ερπετά....
Το μεσημεριανό μας τραπέζι ήταν η αποθέωση του Ελληνικού Καλοκαιριού...με κιοφτεδάκια, σαρμαδάκια, τζατζικάκια και όλα τα ..."άκια", της Ελληνίδας μάνας!
Τα παιδιά άφαντα στο δάσος...
Και...βέβαια το καρπούζι παγωμένο....
όσο για την τούρτα δεν ήταν παρά ένας κορμός Super καλοκαιρινός γνωστός ως μωσαϊκό φτιαγμένος με μπισκότα oreo και ελάχιστα βουτύρου....και απλή κουβερτούρα. Έλιωσε αλλά καθώς τον βγάλαμε από την κατάψυξη λίγο πριν αναχωρήσουμε το πρωί, κατάφερε και κράτησε ως το απόγευμα το σχήμα του και καταβροχθήθηκε με ενθουσιασμό!
Τα κεράκια σβήστηκαν μέσα σε σπρωξίματα, πειράγματα και αγκωνιές
...κι ύστερα ένα φύσημα και πάει...το αγόρι έγινε 9!
Ήταν μια ημέρα απόλυτης χαλάρωσης κι ευτυχίας και μόνο κάποιες στιγμές τον κοίταζα από μακριά να γελάει και να φωνάζει και να αιωρείται πάνω από τη λίμνη και σκεφτόμουν..."τέτοια ώρα μπήκε στην θερμοκοιτίδα, τέτοια ώρα μου είπαν πως θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο, τέτοια ώρα άκουγα το ασθενοφόρο να φεύγει"... Εκείνη η ημέρα! Τόσο δύσκολη, τόσο τρομακτική μα να τώρα ο μικρός άνθρωπος κι εγώ είμασταν κι οι δυο εκεί μαζί, σε μια μαγική λίμνη με ανθρώπους που αγαπάμε, να γελάμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή και να ευγνωμονούμε για κάθε πολύτιμη στιγμή μας...
Γυρνώντας το βράδυ πια στο σπίτι αποκοιμήθηκαν στο αμάξι και όταν πια φτάσαμε μέσα στον ύπνο του μου ψιθύρισε..."ήταν τα πιο ωραία γενέθλια μαμά"...
...και τα πιο απλά συμπληρώνω εγώ, γιατί τελικά η παιδική ευτυχία κρύβεται στην απλότητα...
Καλημέρα αγαπημένοι. Σας ευχαριστούμε για τις ευχές σας, σας τις ανταποδίδουμε με όλη μας την αγάπη...
Κατερίνα
Σώπασα πολύ...Πολλές μέρες σιωπής. Είχα να πω μα δεν ήξερα το πως. Ήταν σαν όλα να έχασαν το νόημα. Σαν όλα να άλλαξαν, μετά το φευγιό της Άννας! Η εικόνα μου για τους ανθρώπους. Η εικόνα μου για τον εαυτό μου. Η εικόνα μου για όλα όσα πίστευα, ήλπιζα, αγαπούσα ή έλεγα πως αγαπώ. Για όλα όσα σεβόμουν κι έπαψα να σέβομαι... Άλλαξε ο κόσμος θαρρείς σε μια στιγμή. Σε ένα γύρισμα του χρόνου. Συναισθήματα με κατέκλυσαν. Μεγάλα σαν κύματα έτοιμα να με καταπιούν. Ψεύτικά αληθινά...ακόμη δεν έχω καταλάβει. Ξέρω πως οι μέρες που πέρασαν ήταν από τις πιο πιεστικές που έζησα και το συγκλονιστικό ήταν πως τις έζησα μαζί με μια ολόκληρη χώρα...Κοινά μπερδεμένα, συναισθήματα.
Η χώρα σε τεντωμένο σκοινί. Να φλερτάρουμε ασταμάτητα με την άκρη του γκρεμού...κι αν πέσουμε;...Μα ...κι αν πετάξουμε;
Κανείς δεν ξέρει...κανείς!
Ήμουν δύσκολα με όλα. Με αυτά και με άλλα, γιατί όλα είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση. Οι τράπεζες, η δουλειά, οι λογαριασμοί, οι ανάγκες, οι υποχρεώσεις...νύχτες άγρυπνες και μέρες κολλημένες στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο ραδιοφωνάκι...και εκεί ανάμεσα σε όλα, τα μικρά μας φαντάσματα..."Μαμά γιατί είσαι λυπημένη; Γιατί μαμά είσαι τόσο στεναχωρημένη δεν χαίρεσαι που είναι καλοκαίρι; Γιατί, δεν θέλεις να βγούμε βόλτα με τα ποδήλατα; Μην φοβάσαι μαμά, όλα θα γίνουν όπως πριν! ε; Δεν θα γίνουν; Σκέφτεσαι τη θεία Άννα μαμά; Λυπάσαι που δεν θα την ξαναδείς; Δεν πειράζει που δεν θέλεις να παίξεις επιτραπέζιο, έλα να ξαπλώσουμε όλοι μαζί στο κρεββάτι και θα μιλάμε. Θα περάσουμε τέλεια..."
Το ξέρω πως ως άνθρωπος κι ως γονιός έχω το δικαίωμα να αφεθώ. Το ξέρω πως είναι σημαντικό να βλέπουν κι αυτή την πλευρά μου για να μην την φοβούνται, γιατί θα ξέρουν πως δεν κρατάει πολύ. Θα ξέρουν πως η μαμά θέλει χρόνο, μα μπορεί να διαχειριστεί μια κρίση. Είναι σημαντικό μάθημα κι απαραίτητο. Η μαμά κι ο μπαμπάς άλλωστε είναι άνθρωποι...κανονικοί άνθρωποι κι η απόσυρση τους δεν σημαίνει εγκατάλειψη, μα χώρος...χώρος για να πάρουν εκείνοι πρωτοβουλίες.
Ανέλαβαν λοιπόν! όλη αυτή η δική μου θλίψη, όλο αυτό το βούλιαγμα, με συνεπήρε. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήθελα να προσπαθήσω να περάσω καλά ούτε για τον εαυτό μου, ούτε καν για εκείνους...
Ήθελα να βυθιστώ στον καναπέ, να βλέπω Βουλή και να είναι θυμωμένη...με όλα!
Με τα γκρεμισμένα όνειρα, με το φευγιό της Άννας, με όλους αυτούς που ήταν τόσο μπερδεμένοι σαν εμένα κι έκαναν τους ξερόλες και μου έδιναν μαθήματα πολιτικής κι οικονομίας, με όλους εκείνους που με αντιπροσώπευαν ως πολίτη της χώρας μου και φέρονταν μέσα στη Βουλή σαν να ήταν έφηβοι σε γαλαρία...
Έχασα πολλά φέτος το καλοκαίρι. Το κέφι μου, την αίσθηση του πολιτικού μου ανήκειν, την ανάγκη μου για δράση, την ανάγκη μου για χαρά. Μου ήταν αδύνατο να κάνω χαβαλεδάκο με κάτι τόσο σοβαρό. Δεν μπορούσα ούτε να γελάσω με τα απίθανα και κάποια εξαιρετικά πετυχημένα ιντερνετικά αστεία. Με λίγα λόγια μου κόπηκε η μαγκιά...που λένε!
Κοίταζα τα παιδιά μου και διαπίστωσα πως περπατούσαν πιο διακριτικά και μιλούσαν πιο σιγά για να μην μας ενοχλήσουν. Καταλάβαιναν πως κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει...Μιλήσαμε για αυτό φέρνοντας το στα δικά τους μέτρα, με δανεικά ποδήλατα, με συμμαχίες φίλων, με συμμαθητές που δανείζουν χρήματα για να πάρεις κουλούρι...Το κατάλαβαν πολύ καλά. Τους το μεταφέραμε ξεκάθαρα, με κάθε απαραίτητη πολιτική ουδετερότητα και κάθε διακριτικότητα για να μην δημιουργήσουμε άγχη που δεν μπορούν να διαχειριστούν λόγω ηλικίας κι οι αντιδράσεις τους απλά γοητευτικές...και κάποια στιγμή όταν απομακρυνθούμε από όλα αυτά και το θέμα δεν θα καίει τόσο θα τα καταγράψω και θα τα μοιραστώ.
Ήταν δύσκολο όλο αυτό και εξακολουθεί να είναι. Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα πανικό. Σκεφτόμουν πόσο εγκλωβισμένα είναι τα παιδιά μου. Η γενιά τους. Το μέλλον τους. Ένιωθα πως τίποτε πια δεν έχει νόημα σε αυτή τη χώρα. Από που να αρχίσεις...που έκανα λάθος, ποια είναι η ευθύνη μου, πως να τους δώσω όραμα, που να βρω όραμα για εμένα...σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
Σαν όλα να πάγωσαν...και να γύρισαν εκεί πέντε χρόνια πριν στο σοκ του πρώτου μνημόνιού και των πρώτων μέτρων και των πρώτων αλλαγών...Όλα, όλα σαν να μου έλεγαν φύγε!
Και μόνο τα παιδιά μου, μου έλεγαν κάτι άλλο...Μου έλεγαν ζήσε! Συνέχισε να ζεις για εμάς, με εμάς. Μείνε μαμά, μείνε!
Έτσι, ένα ηλιοφώτιστο πρωινό, είμαι μόνη στο αμάξι. Είναι πολύ πρωί κι έχω να διασχίσω μια διαδρομή ανάμεσα σε χωράφια που ποτίζονταν στον χλιαρό ακόμη πρωινό ήλιο. Ακούω μια αδιάφορη μουσική κι έτσι καθώς περνάω τα χωράφια ανοίγω το παράθυρο και ο δροσερός αέρας μου μπερδεύει τα μαλλιά. Αμέσως το χέρι μου πήγε στο διακόπτη κι έψαξα τον αγαπημένο μου ελληνικό σταθμό. Μόλις πάτησα το κουμπί άκουσα έκπληκτη το τραγούδι της Άννας. "Όσο Υπάρχει Ουρανός"...άνοιξα τα μάτια διάπλατα και δυνάμωσα την ένταση κι εκείνη τη μοναδική πελώρια στιγμή ή πομόνα που πότιζε το διπλανό χωράφι γύρισε πετώντας το νερό με δύναμη πάνω μου κάνοντας με μούσκεμα, μέσα από το ανοιχτό παράθυρο. Μια σειρά από σταγόνες λίγο πριν πέσουν στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, έκαναν μια αντανάκλαση στον ήλιο ακριβώς μπροστά μου σχηματίζοντας ένα πελώριο ουράνιο τόξο...Πέρασα ακριβώς από μέσα του! Η φωνή μου ακούστηκε μέχρι εκεί πάνω...μέχρι τον ουρανό που είναι πια, το σπίτι της...Άννα!!!!
Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου, μόλις τέλειωσε το τραγούδι...τρελή, αναμαλλιασμένη, χωρίς φωνή, με δάκρυα πολλά κι ένα χαμόγελο μεγάλο...Πόσος πόνος μέσα μου. Πόση χαρά κι ευγνωμοσύνη. Το κορίτσι μου, μου είπε καλημέρα!
Από εκείνο το πρωινό κοντά μια βδομάδα πριν, άρχισε το καλοκαίρι. Άρχισε πάλι η ζωή να κυλά, αργά μα σταθερά.
Τα κάνουμε όλα...Κάνουμε πολύ "Σαν να" (As if) μα τα προσπαθούμε όλα. Όλα όσα σημαίνουν καλοκαίρι κι αγάπη για εμάς.
Στολίζουμε και πάλι το σπίτι με αγριολούλουδα. Βγάλαμε κάποια ξεχασμένα κοχύλια και φέραμε τη θαλασσινή αύρα στο σαλόνι μας.
Με κάθε ευκαιρία χαιρόμαστε δροσερές βουτιές.
Χτίζουμε κάστρα στην άμμο.
Τρώμε πια μόνο στο μπαλκόνι γιατί έτσι θέλουν τα παιδιά και δοκιμάζουμε όλες τις λατρεμένες και τόσο απλές, καλοκαιρινές μας γεύσεις.
Κάνουμε απογευματινές ποδηλατάδες, βόλτες στον υδροβιότοπο, να δούμε τα πουλιά και τον ήλιο να δύει πίσω από τους αμμόλοφους.
Οργανώνουμε, ήσυχες βραδιές στην ακροθαλασσιά με κρασάκι και φωτιά και ηλιοβασιλέματα μαγικά.
Ζούμε νύχτες, που μας βρίσκουν ξαπλωμένους στην αμμουδιά, αγκαλιασμένους, να γελάμε, να θυμόμαστε, να τραγουδάμε δυνατά. Ολομόναχοι. Εμείς οι τέσσερις...ο κόσμος όλος!
Ο κόσμος όλος αυτό το καλοκαίρι, που δεν πρέπει να πάει χαμένο.Τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας ήταν ευτυχισμένα κι η παιδική ευτυχία, όπως έγραψα χθες στο instagram είναι σημαντική γιατί είναι άφθαρτη στο χρόνο και μας ακολουθεί ως τα βαθιά γεράματα με αναμνήσεις γεμάτες φως!Πηγή δύναμης κι έμπνευσης.
Έτσι θέλω να είναι κι οι αναμνήσεις τους από κάθε καλοκαίρι...ακόμη κι από αυτό!
Κοιταζόμαστε σιωπηλά με το αγόρι και ξέρουμε...Μέσα μας μια πληγή κι ένα ερωτηματικό γεμάτο ανασφάλεια, πολύ καιρό τώρα. Ο κόσμος μας όπως τον ξέραμε κάποια χρόνια πριν, άλλαξε...δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Κι όσο κι αν είναι ευκολότερο να χωνεύεις τις αργές αλλαγές, ωστόσο αυτές τις αλλαγές που έρχονται απότομα πρέπει να βρεις άμεσο τρόπο να τις φέρεις στα μέτρα σου. Να τις προσαρμόσεις, για να μην χαθείς, στο θυμό και την απόγνωση που φέρνει ένα τέλος...Το τέλος ενός ανθρώπου, μιας κατάστασης, μιας αλήθειας σου έτσι όπως την ήξερες μέχρι χθες.
Τέλος εποχής λοιπόν κι εκεί πάνω στην κρίσιμη καμπή, ένα μήνυμα γενναιόδωρο ήρθε από εκεί μακριά.
"Είσαι εκεί" μου είπε εκείνη, που δεν θα είναι ποτέ πια εδώ. "Είσαι εκεί!" Τίποτε άλλο...
Αγαπημένοι...σας ευχαριστώ για όλα. Σήμερα είναι μια ημέρα τόσο σημαντική μιας και ο μικρός μας ήλιος γίνεται 9! Τίποτε σήμερα δεν είναι πιο σημαντικό από αυτό...Πραγματικά τίποτε...
Καλημέρα Καλοκαιρινή μου Ελλάδα. Πατρίδα των πονεμένων παππούδων μου, χώρα των ξενιτεμένων γονιών μου, γη των γεμάτων πείσμα για ζωή παιδιών μου...ότι κι αν γίνει πια....Είμαι εδώ.
Κι εσύ φίλε, που είσαι ακόμη εδώ...να το θυμάσαι. Είμαστε μαζί! Καλημέρα...
Κατερίνα
Ο Ιούνης αυτός μου έκλεψε την ψευδαίσθηση...Μια ψευδαίσθηση που μέσα μου φάνταζε με ελπίδα...μα έτσι ήθελα να την βλέπω για να νιώθω καλύτερα!
Ο Ιούνης αυτός μου πήρε την Άννα... Ήξερα πως είναι άρρωστη πολύ κι η ίδια πάντα μου θύμιζε το πόσο πολύ!
Ήξερα πως με τα δικά της δεδομένα, τα ποσοστά επιβίωσης της ήταν λίγα...Μα παρόλο που το ήξερα επέλεγα να μην το βλέπω. Επέλεγα να πιστεύω πως δεν θα γίνει. Πως η Άννα θα τα καταφέρει. Πως το τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Πως θα γίνει ένα θαύμα. Πως όλα θα πάνε καλά...μα μέσα μου ήξερα πως δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά αληθινό...και το αντιλήφθηκα όταν έλαβα εκείνο το φριχτό τηλεφώνημα, μια εβδομάδα πριν...
Εκεί με χτύπησε η συνειδητοποίηση πως όλον αυτό τον καιρό, ζούσα μια ψευδαίσθηση γιατί αυτό με έκανε να πονάω λιγότερο, να φοβάμαι λιγότερο, να αγωνιώ λιγότερο...Ήταν κάτι σαν μηχανισμός άμυνας. Μια αντίσταση, ένα υπέροχο δημιούργημα του μυαλού για να αντέξει την ένταση όλων αυτών των συναισθημάτων.
Την ίδια αντίσταση, την ίδια ψευδαίσθηση είχα και με αυτό που ονομάζουμε κρίση τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας. Παρόλο που ήξερα πως δεν σταματά έτσι απλά.
Πως δεν περνά, πως δεν ξεχνιέται, πως δεν θα τελειώσει έτσι ξαφνικά...Πως δεν θα ξυπνήσω μια μέρα και θα έχει περάσει από πάνω μας η κακιά μπόρα, επέλεγα να το αρνούμαι.
Παρόλο που γνώριζα, τι συμβαίνει, έβλεπα την αλλαγή, την μιζέρια, παρόλο που ένιωθα την κοινωνική και πολιτιστική κατρακύλα της χώρας μας κι ένιωθα τις αλλαγές και στην δική μου οικογένεια και στον ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό μου κύκλο, παρόλο που ζούσα κι ήμουν υποχρεωμένη να αλλάξω για να επιβιώσω με τα νέα δεδομένα...παρόλα αυτά, έκανα σαν όλα να επρόκειτο να τελειώσουν όμορφα κι απλά και όπως πίστευα και με την Άννα, πως θα γινόταν ένα θαύμα! Μα το θαύμα δεν ήρθε ποτέ...τουλάχιστον όχι έτσι.
Και ήρθε η ώρα που έπρεπε να αντιμετωπίσω την ψευδαίσθηση κατάματα και να αποδεχτώ την δύσκολη αλήθεια.
Σαν να έγινε ξαφνικά θρύψαλα, κάτι γυάλινο και ντελικάτο. Ο Ιούνης μου έστειλε την αλήθεια...
Αποχαιρέτησα την Άννα ένα μαγικό απόγευμα και την ώρα που έφευγα από τα νεκροταφεία, κοίταζα από τον καθρέφτη του αμαξιού πίσω μου, εκεί κάτω από τον Όλυμπο, να μαζεύονται σύννεφα...
Μια καταιγίδα που ερχόταν από μακριά...να υπενθυμίσει, να τρομάξει, να αλλάξει, να ξεπλύνει... Η καταιγίδα εκείνο το απόγευμα στους πρόποδες του Ολύμπου ήταν τρομακτική! Άνοιξαν οι ουρανοί...Έγινε το αδιανόητο...Έφυγε η Άννα!
Λίγες μέρες μετά η καταιγίδα ήρθε στη ζωή όλων μας κι η ζωή άλλαξε...Ο φόβος μπήκε μπροστά. Ο φόβος που τόσο καλά αρνιόμουν, που όσο κι αν ένιωθα στον σβέρκο μου, τον έστελνα στη άκρη κι έκανα σαν να μην υπήρχε και βάφτιζα την ψευδαίσθηση, ελπίδα. Πως όλα θα γίνουν μαγικά...όλα θα πάνε καλά, δίχως ρήξη. Δίχως άλλο κόστος. Δίχως άλλο πόνο. Δίχως άλλο φόβο...
Ντροπή μου!
Ο Ιούνης μου έκλεψε την ψευδαίσθηση όχι πως η Άννα θα ζήσει, μα πως δεν θα πεθάνει...έτσι λέω και καμιά φορά θυμώνω γιατί ήταν ωραία εκεί στο ψέμα.
Μα ο Ιούνης μου έδωσε ένα γερό χαστούκι και μου είπε ξύπνα! Μου θύμισε πως δεν γίνεται ζωή χωρίς πόνο. Πως δεν γίνεται να μην χάνονται οι άνθρωποι. Πως δεν μπορούμε όλα να τα επιλέγουμε...Το κατάλαβα αργά, γιατί δεν είχα προετοιμάσει εμένα. Μα για καλή μου τύχη, είχα προλάβει να δώσω και να πάρω από εκείνη ότι μπορούσα κι έτσι δεν έμεινε τίποτε ανείπωτο ανάμεσα μας...και για αυτό είμαι ευτυχισμένη!
Μπορεί στον πόνο να αντιστάθηκα και να με βρήκε απροετοίμαστη, μα δεν αντιστάθηκα στη ζωή κι όσο εκείνη ήταν εδώ, δεν άφησα το χρόνο να πάει χαμένος...
Έτσι νιώθω και για την άλλη ψευδαίσθηση...πως δηλαδή, η κρίση θα φύγει αναίμακτα! Μπορεί να αρνιόμουν να δω την μάχη που ερχόταν, το βουνό που θα έπρεπε να διασχίσουμε όλοι, τις αποφάσεις που θα πρέπει να πάρουμε.
Μπορεί να μην ήθελα να δω την καταιγίδα που ερχόταν παρόλο που την ένιωθα ξεκάθαρα στο πετσί μου...όμως και πάλι, στην νηνεμία, δεν άφησα το χρόνο να πάει χαμένος...γιατί ζω μια ζωή γεμάτη πλούτο κι ο πλούτος είναι οι άνθρωποι!
Είμαι εδώ! Εδώ που επέλεξα...Με τον πόνο, με την χαρά, με την ελπίδα, ψεύτικη ή αληθινή...είμαι εδώ. Δεν ξεπερνιέται ο πόνος μαγικά, δεν φεύγει ο φόβος αν δεν αναμετρηθείς μαζί του, δεν αλλάζει η ζωή χωρίς να αντιμετωπίσεις την αλήθεια σου...
Η αλήθειά είναι εδώ για τον καθένα μας... κι όσο κι αν πονάει, ο πόνος είναι ένδειξη και σημάδι ζωής κι είμαι σίγουρη, σίγουρη, πως εκείνη θα ήθελε να είναι εδώ και να αγωνιά και να αγωνίζεται μαζί μας. Εδώ στην Ελλάδα της κρίσης, του φόβου και της ανασφάλειας...
Εδώ για να κρατά το χέρι του αγαπημένου της στα δύσκολα. Εδώ για ψιθυρίζει τα βράδια στην κόρη της να μην φοβάται.
Δεν ξέρω πως θα είναι το αύριο. Μα...σε αντίθεση με εκείνη μάλλον θα είμαι εδώ για να το δω κι αυτό από μόνο του είναι πελώριο. Δεν ξέρω αν θα πάρω την σωστή απόφαση γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει. Το σωστό είναι σχετικό κι είναι μέσα μας. Ας το ακούσουμε κι ας το σεβαστούμε. Η μαγική σφαίρα που δείχνει το σωστό δρόμο έσπασε...ήταν ψεύτικη και τώρα πάμε καθένας με το ένστικτο του.
Ξέρω πως όποια απόφαση κι αν πάρω κι όποια απόφαση κι αν πάρεις τελικά, πως ότι κι αν γίνει, όσο δύσκολα και σκληρά κι αν ζούμε, όσο κι αν πονέσουμε., όσο κι αν τρομάξουμε, όσο κι αν αγωνιούμε κι όσο φτωχοί κι αν είμαστε εμείς και τα παιδιά μας...θα είμαστε πλούσιοι!
Γιατί, έχουμε πολλά ακόμη ηλιοβασιλέματα να δούμε μαζί. Πολλές γαλάζιες θάλασσες ακόμη να κολυμπήσουμε. Πολλές βραδιές για να κοιτάξουμε τα αστέρια και πολλές στιγμές για να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας σαν κοιμούνται. Πολλές ευκαιρίες για να αγγίξουμε ερωτικά κορμιά και να χαθούμε σε υγρά φιλιά, πολλά βουνά για να διασχίσουμε, πολλά λουλούδια να φυτέψουμε, πολλά δέντρα να σκαρφαλώσουμε, πολλές αγαπημένες τριχωτές μουσούδες να χαϊδέψουμε, πολλά, πολλά, πολλά ακόμη να νιώσουμε. Πολλή ζωή για να μάθουμε και να πονέσουμε και να φοβηθούμε και να αγαπήσουμε κάτω από καυτούς ήλιους...
Μπορεί να μην είναι ποιοτικά αυτή που ονειρευόμασταν. Μπορεί να μην είναι καν αυτή που μας αξίζει. Μα έστω κι ένα χαμόγελο λατρεμένο, ένα αρμυρό δάκρυ, ένα τρυφερό χάδι είναι ζωή...έστω κι ένα... και δεν θα τα αρνηθώ ούτε θα θυμώσω γιατί δεν είναι περισσότερα γιατί έστω κι ένα, είναι ζωή!
Οπότε εγώ, θα είμαι εδώ κι όσο κι αν ο Ιούνης μου έκλεψε την ψευδαίσθηση και με πόνεσε βαθιά, τόσο ξέρω πως μια ημέρα θα του πω ευχαριστώ που δεν με άφησε να ζω στο παραμύθι μου, γιατί τελικά η μόνη επένδυση στη ζωή μας είναι οι άνθρωποι...Ο κόσμος μπορεί να γυρίσει ανάποδα, μα όσο έχουμε ανθρώπους δίπλα μας όλες οι πληγές μπορούν να λειανθούν.
Μόνο που ότι και να γίνει στον κόσμο τούτο, κάποιοι δεν θα γυρίσουν ποτέ! Κάποιοι δεν θα έχουν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία...κι αυτό αφήνει τόση πίκρα...
Μην σκέφτεσαι τι θα ψηφίσεις αγαπημένε κι αγαπημένη...Κλείσε τα μάτια και τα αυτιά κι εμπιστεύσου το αρχέγονο ένστικτο σου που ξέρει καλά το δρόμο.
Κι ύστερα άνοιξε τα και κοίταξε δίπλα σου, γύρω σου, άπλωσε τα χέρια και σφίξε σφιχτά τον έρωτα σου, το παιδί σου, τη μάνα σου, τον φίλο σου και ψήφισε εκείνους. Ψήφισε ζωή...γιατί όπως όλα, κι αυτό τελικά...Θα περάσει...
Στις Αμερικάνικες αισθηματικές κομεντί το τέλος είναι πάντα χαρούμενο. Μάλιστα τόσο χαρούμενο που πρέπει η χαρά να μοιραστεί. Οπότε συνήθως ότι είναι να γίνει, όποιο σμίξιμο ανθρώπων, θα γίνει δημόσια και στο τέλος πέφτει το χειροκρότημα κι οι γνωστές επευφημίες...κι εκεί το έργο τελειώνει και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Όμως εκεί που έρχεται το αμερικάνικο τέλος της ταινίας, στη ζωή...στην κανονική ζωή, αρχίζει το έργο. Αρχίζει η ζωή.
Επιλέγουν να μας δείξουν το πρώτο φιλί, τα χειροκροτήματα μετά δακρύων και βαθιάς συγκίνησης, όπου όλοι όμορφοι και λαμπεροί παίρνουν το ρίσκο για να ακούσουν μεγάλο "I do"!
Το μετά κι όλο αυτό που ακολουθεί παύει να είναι σημαντικό για τις οθόνες στις αμερικάνικες κομεντί...Εκεί που η ζωή παίρνει το προβάδισμα κι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση...
Γιατί εκεί στο πάθος του πρώτου φιλιού, κανείς δεν σκέφτεται τη δουλειά, τη σκληρή δουλειά που χρειάζεται για να διατηρηθεί μια σχέση. Όχι για να διατηρηθεί η λάμψη ή το πάθος ή ο έρωτας...μα για να διατηρηθεί η ίδια η σχέση.
Εκεί που δυο άνθρωποι τόσο ξεχωριστοί, τόσο διαφορετικοί, τόσο ιδιαίτεροι, θα μπουν με την διαφορετικότητα τους, κουβαλώντας ο καθένας την ιστορία του. Άλλοτε σε μια βαλίτσα, άλλοτε σε μια σακούλα που σκίζεται και σκορπίζονται τα πάντα, άλλοτε σε μια καθώς πρέπει τσαντούλα που χωρά τα βασικά κι άλλοτε σε ένα σάκο από λινάτσα...Ο καθένας επιλέγει να κουβαλήσει την ιστορία του με άλλο τρόπο και την φέρνει στη σχέση και την χρησιμοποιεί ή αφήνεται από το παρελθόν του να τον οδηγήσει χρησιμοποιώντας τον, ως θύμα...
Κι η σχέση γίνεται ρινγκ, πεδίο μάχης, παιδική χαρά, ένα πελώριο κρεββάτι που κρύβονται πάνω του όλα...
Όλα τα καλά καμουφλαρισμένα συναισθήματα. Ένα γιορτινό τραπέζι που αντί για γέλια και τσουγκρίσματα έχει σιωπή κι απόγνωση. Ένας λαβύρινθος που χάνεσαι και χάνεσαι και σιγά σιγά σε ρουφά και ξεχνάς πως μπήκες κι αν τελικά θέλεις να βγεις...
Εκεί που τελειώνει η Αμερικάνικη κομεντί με τους αστραφτερούς πρωταγωνιστές, αρχίζει η δική μας ζωή. Εκεί που κανείς δεν ξέρει το σωστό και οι θεατές δεν χειροκροτούν πάντα! Εκεί που τα "πρέπει" είναι περισσότερα από τα "θέλω" και τα "αντέχω" περισσότερα από τα "αγαπώ"...Εκεί που οι επιθυμίες κρύβονται πίσω από τις ανάγκες!
Στην οθόνη θριαμβεύει πάντα ο έρωτας...Στη ζωή πάλι θριαμβεύει αυτός που αντέχει! Αυτός που μπορεί μέσα από την σχέση του, να αλλάξει τον εαυτό του. Να τολμήσει να δεχθεί τις αλήθειες του, να αποδεχθεί την ιστορία του και να σταματήσει να την περιφέρει ως κουφάρι, που δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό. Αν ο καθένας κουβαλά το κουφάρι του κάποια στιγμή η δυσοσμία θα τα σκεπάσει όλα...Ποιος έρωτας, ποια αγάπη μπορεί να το αντέξει αυτό και για πόσο;
Το να μείνεις εκεί που πονάει στην αρχή μπορεί να φαντάζει ηρωικό, μετά από λίγο όμως γίνεται ανόητο, αυτοκαταστροφικό...Πρέπει να φύγεις για να αναπνεύσεις κι η απόσταση από την δυσοσμία κάνει καλό...
Οι άνθρωποι! Πόσο πολύπλοκα πλάσματα είμαστε...Τι κρίμα που το έργο δεν τελειώνει σε εκείνο το ζουμερό ατέλειωτο φιλί...Τι κρίμα που το έργο εκεί αρχίζει και τελειώνει αλλού....στην δυσοσμία μιας σχέσης που κακοφόρμισε.
Μια πληγή θέλει φροντίδα. Μπαίνουμε σε κάθε σχέση με τις πληγές μας. Οι πληγές αν φροντιστούν κλείνουν, επουλώνονται και μένει μια μικρή χαραγματιά, ένα σημάδι στο δέρμα για να μας θυμίζει όλα όσα μάθαμε από κάθε μας πληγή κι αυτό είναι το κέρδος! Έτσι προχωρούν οι σχέσεις.
Μα αν κανείς μπει σε μια σχέση χωρίς να φροντίσει να καθαρίσει και να γιάνει μια παλιά πληγή, εκείνη με τον καιρό θα αρχίζει να βγάζει πύο...Θα αρχίζει να γεμίζει με δηλητήριο τον αέρα, θα αρχίσει και πάλι να πονά μόλις την ακουμπάς και δεν θα κλείσει ποτέ. Ποτέ! Κι ότι δεν κλείνει, δεν αφήνει και τίποτε νέο να ανοίξει...
Οι σχέσεις μας, χρειάζονται φροντίδα...Μα δεν μπορείς να φροντίσεις τίποτε παραπάνω από εσένα, αν πρώτα δεν έχεις φροντίσει εσένα...
Πρέπει να μάθουμε, να μην υποτιμάμε καμιά πληγή κι όσο μικρή κι αν είναι, ας την καθαρίσουμε. Ας ασχοληθούμε μαζί της, γιατί μπορεί να γίνει απειλή για κάτι που θέλουμε πολύ! Μια σχέση. Έναν άλλο άνθρωπο!
Να είμαστε όλοι σίγουροι πως μια μικρή παρανυχίδα που μολύνθηκε και μάζεψε πύον στο νύχι, μπορεί να μας σταματήσει από κάθε μαραθώνιο που βάλαμε στόχο. Μια μικρή παρανυχίδα...
Σκέψου πόσες όμορφες μαγικές διαδρομές, πόσα ηλιοβασιλέματα, πόσες θάλασσες, πόσα βουνά δεν θα δεις και πόσους δρόμους δεν θα τρέξεις γιατί φοβάσαι να την τραβήξεις και να την κόψεις μια και καλή...
Ναι είναι τόσο μικρή και φαίνεται ασήμαντη μα πονάει πολύ...πολύ! Γι 'αυτό κάνεις σαν να μην υπάρχει...
Μα υπάρχει και τελικά, σκέψου! Αξίζει αυτή η παρανυχίδα να σου καταστρέψει το Happy End σου;
Το Happy End, χρειάζεται πολλά περισσότερα από υπομονή, επιμονή, αμοιβαίες υποχωρήσεις, σεβασμό κι αγάπη, όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Χρειάζεται Εσένα! Χρειάζεται Επίγνωση!
Καλημέρα αγαπημένοι...
Κατερίνα
Ανοίγω το ντουλάπι και παίρνω κονσέρβα. Ψάχνω ημερομηνία πάνω στην ετικέτα τη βρίσκω κάνω να διαβάσω και αυτόματα απλώνω τα χέρια μου κι απομακρύνω την κονσέρβα από το πρόσωπο μου...με την κίνηση κοκαλώνω...Τρομακτικό!
"Ώπα! Τι έγινε ρε παιδιά;" Μένω για λίγο έτσι παγωμένη και μετά από λίγο δοκιμάζω να διαβάσω την ετικέτα φέρνοντας την κοντά κι άλλοτε πιο μακριά...στα πόσα εκατοστά είναι η σωστή απόσταση;....
Κάνω πως το ξέχασα μα όχι...Σε κάθε επίσκεψη στο Super Market δοκιμάζω τις αποστάσεις στις ετικέτες...ξανά και ξανά..ποια είναι η σωστή απόσταση; Στα πόσα εκατοστά κάηκα;
Το βράδυ στο κρεββάτι το βιβλίο μου πάει όλο και πιο μακριά. Το χέρι τεντωμένο και τα γράμματά θολά και να χοροπηδάνε.
όταν πάω να ψωνίσω ρούχα οι ετικέτες γίνονται ξαφνικά ο εφιάλτης...Είναι δυνατόν; Θέλω να ρωτήσω μια κοπελίτσα δίπλα μου τι γράφει πάνω η ετικέτα και μετά θυμάμαι κάτι παρόμοιο που συνέβαινε σε εμένα όταν οι γιαγιάδες στα μαγαζιά μου έλεγαν "δεν πήρα τα γυαλιά μου, κορίτσι μου, μαζί μπορείς να μου πεις τι γράφει εδώ;|
Φρίκη...Για καιρό το αγνοώ...ένα, δυο, τρία χρόνια. Ωσπου δεν μπορώ πια να κάνω βασικά πράγματα. Να βάλω πλυντήριο, να ψωνίσω, να διαβάζω κάτι στο κινητό μου, να περάσω κλωστή σε βελόνα...καλά τελείως κι εξευτελιστικά γελοίο!!!
Το καλύτερο είναι πως ο Πα μπορεί και διαβάζει τα πάντα! Έξαλλη...είμαστε συνομήλικοι. Γιατί αυτός μπορεί κι εγώ όχι;
Θέλω να τον κλοτσήσω κάθε φορά που του δίνω να μου διαβάσει μια ετικέτα. Αδικία!
Επιτέλους σε μια στιγμή φώτισης κι αυτοκριτικής κλείνω ραντεβού με τον οφθαλμίατρο...αρκετά παρίστανα την αδιάφορη, νιώθω ανεπαρκής πια!
Με εξετάζει και μου λέει..."Α μια χαρά! Ήρθε ο πρέσβης! Καλώς τον δεχτήκατε!"
Ήρθε:...Ακάλεστος; Τι αγένεια! Σκέφτηκα...
Σε εμάς βρήκατε να 'ρθείτε; Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!
Η οπτικός μέσα στη θήκη των γυαλιών που αγόρασα μου βάζει κι ένα κορδονάκι καφετί για δώρο..."Για να τα κρεμάς στο λαιμό σου και να τα έχεις πάντα εύκαιρα" μου λέει χαρωπά... Ξινίλα...
"Μμμμμ Καταπληκτικά! Τέλεια" απαντώ "για να φαίνομαι περισσότερο σαν γριούλα"...Μόλις το ξεστόμισα, είδα τα δικά της γυαλιά που στέκονται χαμηλά στη μύτη και να κρέμεται από πάνω τους ένα καφετί κορδονάκι...
Με κοιτά αυστηρά πάνω από τα γυαλιά ενώ εκείνα αιωρούνται σχεδόν πάνω στην άκρη της μύτης της..."έτσι φαίνομαι κι εγώ, σαν γριούλα;" ρωτάει...Γκλούκ! Ηλίθιο χαμόγελο, ένα γρήγορο χαίρετε κι εξαφανίστηκα. Ήθελα να της πω..."δεν είμαστε συνομήλικες κυρία μου'...μα κοιτάχτηκα στη βιτρίνα φεύγοντας και μπορεί και να είμασταν! Κατάρα! Είμαι συνομήλικη με μια ....μεγάλη κυρία με γυαλιά πρεσβυωπίας να κρέμονται από ένα φριχτό κορδονάκι στο λαιμό της σαν μενταγιόν... Μεσήλικη γυναίκα που στο ασανσέρ δεν με αποκαλούν πια κοπελιά "που πατάω κοπελιά;" αλλά κυρία..."σε ποιόν όροφο πάτε κυρία;"
Κεριά και λιβάνια, εκεί πάω εικοσιπεντάχρονο κάθαρμα...
Τα γυαλιά από αντίσταση έμειναν στην τσάντα μου κανένα μήνα...έτσι για να του τη σπάσω στον πρέσβη! Μετά το ξανασκέφτηκα....
Έχω πια τα γυαλιά στο κομοδίνο μου. Τα φοράω μόνο σαν διαβάζω στο κρεββάτι. Μπαίνει μέσα ο γιος μου με κοιτάζει και λέει δυνατά..."ωχ! Ποια είναι αυτή; Που την πήγες τη μαμά μου;" και φεύγει γελώντας.
Τα νεύρα μου!
Το χωνεύω όλο και πιο πολύ κάθε μέρα! Τώρα τα φοράω και πίνω τον πρωινό μου καφέ, παρέα με το βιβλίο, το tablet ή καμιά εφημερία, και νιώθω όλο και πιο άνετα μαζί τους...Έγιναν το νέο μου αξεσουάρ. Το φοράω και νιώθω λίγο Intellectual...το παίζω και λίγο πως είμαι κουλτούρα να φύγουμε και ξεγελιέμαι.
Μα είναι κάτι επισκέψεις που όπως και να τις δεις...μπάζουν!΄Σε άλλους ο πρέσβης κάνει δεξιώσεις με σοκολατάκια και σε άλλους πικρές βίζιτες...Αλητεία φίλε μου! Χάθηκε ο κόσμος, να μας κακομαθαίνατε κι εμάς κύριε πρέσβη!
Έχω ζοφερό ερώτημα. Πως θα διαβάζω στην παραλία κάτω από την ομπρέλα, με γυαλί ηλίου αφού δεν θα βλέπω την τύφλα μου; Αλί και τρισαλί αγαπημένοι!!!! Ήρθε ο πρέσβης κι έχασα τα γερακίσια μάτια μου! Γελάτε ε;...
Άντε...Καλημέρα και ότι κι αν γίνει το κορδονάκι δεν το φοράω! Αντίσταση ρε....
Κατερίνα
Η θεατρική ομάδα του Κοινωνικού Συλλόγου Δέντρο Ζωής δούλευε και προετοιμαζόταν για την παράσταση του έργου "13". Μου ζήτησαν βοήθεια μιας κι είναι μια ερασιτεχνική ομάδα και το έργο είχε συναισθηματική ένταση. Δέχθηκα παρόλο που δεν το είχα ξανακάνει. Δεν είχα δουλέψει ποτέ ξανά χωρίς να έχω ως στόχο την θεραπεία, παρά μόνο το ξεκλείδωμα και την κατανόηση των ρόλων...
Κατάλαβα πολλά για το τι σημαίνει όλο αυτό...και για το πόσο κοντά είναι τελικά όλα αυτά. Σε κάθε σωματική εμπλοκή, σε κάθε συναισθηματική προσκόλληση ή διαπίστωση, έστω κι αν ο στόχος δεν είναι θεραπευτικός...καραδοκεί έτσι μαγικά η κατανόηση κι η επούλωση...
Σε μια από τις δυο συναντήσεις θα δουλεύαμε τον φόβο. Ο Άγγελος ο μεγάλος μου γιος, μιας και είχε ελεύθερο χρόνο μου ζήτησε να έρθει μαζί μου...Σκέφτηκα πως το θέμα θα είναι δύσκολο και μπορεί να ζοριστεί, μα από την άλλη ίσως και να ήταν μια σημαντική εμπειρία για εκείνον για να μάθει κάτι για τον φόβο...
Από την άλλη και για εμένα θα ήταν σημαντικό καθώς θα ήταν η πρώτη φορά που θα με έβλεπε στα πλαίσια του εργασιακού μου ρόλου.
Ήρθε μαζί κι η εμπειρία για εμένα ήταν καταλυτική. Ο Άγγελος σε όλη την διάρκεια καθόταν σιωπηλός στα καθίσματα των πρώτων θέσεων και παρακολουθούσε ή τριγυρνούσε στα παρασκήνια παρακολουθώντας την διαδικασία πίσω από την σκηνή. Κάποιες φορές τον ρώτησα από μακριά με νοήματα, αν είναι καλά ή αν φοβάται μιας και επικρατούσε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι παντού και η σκηνή μόνο φωτιζόταν από το φως δεκάδων μικρών κεριών. Μου έκανε ένα αδιάφορο νόημα πως είναι όλα καλά και συνέχιζε να παρατηρεί...
Η μαγική στιγμή της σκηνής που επιλέχθηκε για το συγκεκριμένο workshop ήταν η στιγμή που ο πρωταγωνιστής τα χάνει όλα και σταματά να φοβάται!
Η ομάδα των 30 ατόμων δούλευε πάνω στην σκηνή και τα άτομα χρησιμοποιούσαν το σώμα και την φωνή τους κάποιες φορές με ένταση που προκαλούσε άγρια κι έντονα συναισθήματα σε όλους μας.
Ήταν μια υπέροχη εμπειρία...Ο τρόπος που όλοι επέλεξαν να εμπλακούν ήταν για εμένα συγκινητικός καθώς όλοι μα όλοι, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο αντιμετώπισαν το φόβο κοιτάζοντας τον στα μάτια και δήλωσαν πως θα παλέψουν για να μην τον φοβούνται!!
Η διαδικασία ολοκληρώθηκε και μπήκαμε στο αμάξι με τον Άγγελος για να φύγουμε...κι εκεί έζησα κάτι το απίθανα αυτογνωσιακό.
Ο Άγγελος από το πίσω κάθισμα άρχισε να μου μιλά για όλα όσα είδε κι άκουσε και μου με ρώτησε αν ένιωθα κι εγώ τον φόβο των ανθρώπων που ερχόταν σαν κύμα...Ξαφνιάστηκα και τον ρώτησα τι εννοεί κι εκείνος απάντησε πως ένιωσε τους ανθρώπους. Ένιωσε το πως προσπαθούσαν να μην δείξουν τον φόβο τους, μα ο φόβος ερχόταν μπροστά τους και πως προσπαθούσαν να διώξουν τον φόβο μα αυτό ήταν λάθος γιατί δεν άκουγαν...
Σταμάτησα το αμάξι στην άκρη του δρόμου γοητευμένη. Τι εννοείς δεν άκουγαν; Ρώτησα...
Ο φόβος, μου απάντησε ο μικρός 12χρονος γιος μου, έχει δυο πρόσωπα. Το ένα είναι το τρομακτικό και προσπαθεί να σε φοβίσει και να σε κάνει να φαίνεσαι δειλός. Αυτόν τον φόβο δεν τον χρειαζόμαστε.
Το άλλο είναι το πρόσωπο του φόβου που θέλει να σε προειδοποιήσει και έρχεται για να σε προστατεύσει από το να κάνεις κάτι χαζό ή επικίνδυνο. Αυτό το φόβο τον χρειαζόμαστε.
Εσύ τους έχεις ζήσει αυτούς τους δύο φόβους;
...Και βέβαια βρε μαμά!
Και πως ξέρεις να τους ξεχωρίζεις;
Και οι δυο φόβοι έρχονται με τον ίδιο τρόπο για να τους ξεχωρίσεις, πρέπει να τους ακούσεις.
Δηλαδή;
Τι δηλαδή; Να του αφήσεις να σου μιλήσουν και έτσι θα καταλάβεις. Αν προσπαθείς συνέχεια να διώξεις το φόβο δεν θα μπορείς να μάθεις ποιος είναι ο χρήσιμος. Είναι βλακεία να διώξεις τον φόβο χωρίς πρώτα να τον ακούσεις. Μπορεί να θέλει να σε προστατεύσει από κάτι επικίνδυνο ή ντροπιαστικό!
Κι εσύ πως ακούς τον φόβο;
Κάνω ησυχία στο κεφάλι μου για να μην μου μιλάνε κι οι δυο μαζί κι ύστερα κάνω ερωτήσεις όπως: "θα πάθω κάτι; τι κακό μπορεί να γίνει; γιατί δεν πρέπει να συνεχίσω; είσαι αληθινός;" κι αν ο φόβος προσπαθεί να με μπερδέψει τον διώχνω, αν προσπαθεί να με προστατεύσει τον κρατάω.
Ναι αλλά πως τους ξεχωρίζεις;
Όταν φοβάμαι προσπαθώ να κάνω ή να σκεφτώ κάτι που με κάνει να νιώθω καλά. Αν τότε ο φόβος μικρύνει δεν τον ακούω άλλο, αν μεγαλώσει τότε του δίνω σημασία. Για να είναι τόσο μεγάλος κάτι θέλει να μου πει.
και πότε ξέρεις ότι πρέπει να μην φοβάσαι;
Μαμά! Δεν γίνεται να μην φοβάσαι απλά πρέπει να σταματήσεις να μην ακούς τον φόβο! Ο φόβος σου λέει πως πρέπει να προσπαθήσεις καλύτερα, να είσαι πιο έτοιμος, να ξέρεις καλύτερα τι πας να κάνεις. Σε προειδοποιεί!
Πάντα είναι σωστό αυτό που θέλει να σου πει;
Όχι, αλλά είναι κάτι που με τρομάζει άρα είναι κάτι σημαντικό για εμένα...
Έμεινα για λίγο σιωπηλή και με ρώτησε. Εσύ; Πως θα ένιωθες μαμά χωρίς τον φόβο;
Χωρίς ασπίδα!
Απάντησα και ξαφνιάστηκα κι η ίδια με την γρήγορη ενστικτώδη απάντηση μου...όχι ελεύθερη, μα χωρίς ασπίδα!
"Όσο πιο πολύ αγαπάς...τόσο πιο πολύ φοβάσαι"...είχα πει κάποτε σε μια παρουσίαση μου και να το πάλι! Ό φόβος μπορεί να έρθει με τρομακτικά εφιαλτικά πρόσωπα, μα είναι δυνατός επειδή έχουμε κάτι σημαντικό να χάσουμε...Ο φόβος είναι η επιβεβαίωση πως είμαστε δεμένοι με τη ζωή κι αυτό από μόνο του είναι απλά υπέροχο...
Οπότε την επόμενη φορά που θα αντικρίσεις τον φόβο σου και θα θέλεις να τον διώξεις...σκέψου πως για να φοβάσαι δύο μαγικά συμβαίνουν. Είσαι ζωντανός και δεμένος με την αγάπη. Οπότε καταρχήν είσαι τυχερός που φοβάσαι. Άφησε τον λοιπόν να σου μιλήσει. Άκουσε τον επιτέλους κι ύστερα αποφάσισε τι θα κάνεις μαζί του...Άλλωστε εκείνος υπάρχει επειδή υπάρχεις εσύ...κι όχι το αντίθετο!
Μην τον αγνοείς, δεν τον αποδυναμώνεις έτσι, απλά...τον θυμώνεις και δεν δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να τον γνωρίσει...Πως να ζήσεις με έναν επικίνδυνο ξένο μέσα σου;
Όχι δεν θέλω να ζω χωρίς φόβο...θέλω να ζω χωρίς ο φόβος να ορίζει και να εξουσιάζει την ζωή μου...αυτή είναι για εμένα η μεγάλη διαφορά και με έκανε να την αντιληφθώ ο μικρός 12χρονος άνθρωπος που έχω για γιο...Τελικά εκείνη τη βραδιά εγώ είχα να μάθω πολύ περισσότερα από εκείνον, από ότι εκείνος από εμένα...
Η παραπάνω εικόνα είναι από την παράσταση του έργου και απεικονίζει στα αριστερά της εικόνας με τα μαύρα, τον Φόβο έτσι όπως τον φαντάστηκε ο σκηνοθέτης...Κάπως έτσι ήταν και στο δικό μου μυαλό...μέχρι που ένα αγόρι άλλαξε κάπως αυτή την εικόνα!
Σήμερα 3 Ιουνίου, στις 20.00 το απόγευμα στο Βασιλικό θέατρο Θεσσαλονίκης, θα παιχτεί η τελευταία παράσταση του έργου "13"... Ελάτε, γιατί τα έσοδα θα διατεθούν στο Χαμόγελο του Παιδιού. Μα ελάτε και γιατί στον καθένα μας, ο φόβος έχει το δικό του πρόσωπο κι ίσως αυτό το έργο, βοηθήσει κάποιους να βρουν το δικό τους...
Κλείνοντας συμπληρώνω μια τελευταία φράση..."Να μην τον φοβάσαι τον φόβο. Τον φόβο να τον ακούς".
Δεν το λέω εγώ, το λέει ο μικρός γιος μου και τα παιδιά έχουν την σοφία της απλότητας, γιατί είναι ακόμη "συνδεδεμένα" με την πνευματική διάσταση του κόσμου που ζούμε.
Καλημέρα αγαπημένοι...Να είναι η σημερινή, μια υπέροχη, φωτεινή μέρα...
Αύγουστος του '94. Ετοιμάζομαι να φύγω Αγγλία και ζω μεγάλη αγωνία. Που θα πάω σε ποιο αεροδρόμιο, ποιο τρένο θα πάρω, τι ώρα θα φτάσω, που θα μείνω, πόσο μακριά είναι το αεροδρόμιο από το μέρος που θα ζήσω, πότε θα πρέπει να στείλω τα πράγματα, ποιος θα τα παραλάβει κι από που...
Ζούσα μέρες αγρύπνιας κι αγωνίας. Ώσπου η θεία μου καλή της ώρα εκεί στον παράδεισο που βρίσκεται, μου είπε πως η ξαδέρφη μου η Άννα μένει στο Λονδίνο και μήπως να την πάρω ένα τηλέφωνο για να με βοηθήσει...
Η ξαδέρφη μου η Άννα, δεν είναι ξαδέρφη μου, έχουμε άλλου είδους συγγένεια, που δεν ξέρω γιατί δεν βγάζω άκρη με αυτά, αλλά μάλλον είναι θεία μου μιας κι είναι η πρώτη ξαδέρφη του μπαμπά μου...μα ήταν το μικρότερο ξαδερφάκι κι οι ηλικίες μας ήταν κοντά οπότε πάντα θεωρούμασταν ξαδέρφια μιας και παίζαμε μαζί μικρότερες.
Πήρα μεγάλη χαρά από το νέο αν και με την Αννα είχαμε χαθεί κι είχα να την δω δεν θυμάμαι καν πόσα χρόνια.Όμως ήταν τόσο μεγάλη η αγωνία μου, που επικοινώνησα μαζί της και με κατεύθυνε. Που θα πάω, πως και τι να προσέξω και αυτή θα με περιμένει για να μείνω μαζί της...
Έφτασα στο Λονδίνο στις 16 Σεπτέμβρη κι ήταν ένα βραδάκι πανέμορφο δροσερό. Έφτασα εκεί που μου είχε πει η Άννα ακολουθώντας τις οδηγίες της. Bayswater... Άνοιξε την πόρτα όμορφη και δροσερή και μ' αγκάλιασε κι ήμουν τόσο αγχωμένη που εκείνη την αγκαλιά την θυμάμαι ακόμη...μύριζε ασφάλεια! Με πήγε στο κινέζικο εστιατόριο που είχε κάτω από το διαμέρισμα στην υπέροχη χρωματιστή κοσμοπολίτικη γειτονιά της. Έφαγα την πρώτη μου πάπια σε rap με σάλτσα σόγιας και φύτρες και λαχανικά...Ακόμη θυμάμαι εκείνη την αξέχαστη γεύση!
Η Άννα έκανε τότε το δεύτερο μεταπτυχιακό της...ακολούθησε ακόμη ένα αργότερα και ζούσε εκεί ήδη πολύ καιρό. Φωτεινή, χαρούμενη και απίθανα κοινωνική. Δεν νοιαζόταν για τίποτα, δεν μασούσε πουθενά!
Έμεινα μαζί της δύο καταπληκτικές εβδομάδες. Με πήγε σε βραζιλιάνικο χορό, με γύρισε στην μαγική τεράστια αγορά του Λονδίνου όπου έχασα τα μυαλά μου, με τάιζε όλα τα εξωτικά από μεξικάνικο μέχρι Ινδικό, με νυχτοπερπάτησε στα Λονδρέζικα bar, με πήγε στο portobello στην πιο υπέροχη υπαίθρια αγορά που είχα δει στη ζωή μου, με γνώρισε στους ενδιαφέροντες φίλους της, κάναμε βόλτες ατελείωτες στο Hyde Park που ήταν δίπλα στο διαμερισματάκι της, πήγαμε σινεμά κι έπαθα σοκ γιατί τέτοιες αίθουσες δεν είχα ξαναδεί στην ζωή μου κι είδαμε το The Mask με τον Jim Carrey.
Τα βράδια άνοιγε το μεγάλο κρεββάτι που έβγαινε από τον τοίχο και κοιμόμασταν αφού μιλούσαμε για ώρα ενώ κάθε φορά εγώ έκανα το αστείο πως το κρεββάτι έκλεινε κι μέναμε θαμμένες στον τοίχο. Τα πρωινά ξυπνούσαμε με τους ήχους της πόλης από κάτω και καθόμασταν στο μεγάλο παράθυρο του studio και πίναμε πράσινό τσάι...Κουβάδες από πράσινο τσάι, ενώ τα σαββατοκύριακα η Άννα αγόραζε εφημερίδες βουνά και διαβάζαμε σιωπηλά καθώς η βροχή έπεφτε στο δρόμο... και για να μην κάθομαι και βαριέμαι μέχρι να αρχίσει η σχολή μου και τα μαθήματα, η Άννα - που γενικά είναι διόλου κάλτσα- μου βρήκε μια προσωρινή δουλειά, όπου φρόντιζα ένα μικρό αγοράκι το Γιάννη για 25 λίρες την ημέρα...Θα μπορούσα να ζήσω έτσι για πάντα.
Έτσι σκεφτόμουν καθώς περπατούσα στους δρόμους του Λονδίνου καθώς τα φύλλα έπεφταν και στροβιλίζονταν στον αέρα, με το Φθινόπωρο να γεμίζει μια γλυκιά μελαγχολία το υπέροχο τοπίο.
Ήταν μαγικό όλο αυτό που ζούσα και το χρωστούσα σε εκείνη...Όταν έφυγα ήθελα να κλάψω. Δεν ήθελα να την αποχωριστώ. Με φρόντισε, με βοήθησε, με έκανε να νιώσω ηρεμία κι ασφάλεια, σε μια χώρα όπου θα ήμουν ολομόναχη...
Κάθε φορά που οι συμφοιτητές μου έφευγαν από τον ξενώνα που μοιραζόμασταν για να πάνε στα σπίτια τους εγώ πήγαινα στην Άννα. Ξαναγύριζα στο μικρό studio στο πολύβουο Bayswater, με τα κουλτουριάρικα καφέ και τα χρωματιστά μικρομάγαζα και περνούσα όμορφα με την χρωματιστή μου Άννα....Εκείνα τα Χριστούγεννα, τα περάσαμε μαζί στη Γερμανία και είχαμε μοιραστεί τα εσώψυχα μας. Όλα όσα είχαμε χάσει στα χρόνια που είχαν περάσει, τα είπαμε στους μήνες εκείνους.
Η Άννα με έκανε να νιώθω ελεύθερη, δυνατή, πως δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που δεν μπορώ να καταφέρω. Ένιωθα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου ένας νέος κόσμος. Μια νέα ευκαιρία για να βρω εμένα. Ποια ήμουν και τι ήθελα! Όταν φοβόμουν μια φράση υπήρχε "σώωωπα καημένη που δεν μπορείς". Το λάτρεψα αυτό το αθυρόστομο κορίτσι, που είχε μια φυσική ευγένεια, μα δεν κρατούσε καμία ψευτοδιακριτικότητα για εκείνους που νοιαζόταν.
Το χιούμορ της με ενθουσίαζε και την θυμάμαι να λέει πως όταν έκανε το πρώτο της μεταπτυχιακό στην Αμερική στο νοσοκομείο που δούλευε, κάνοντας την πρακτική της στο τμήμα καρκινοπαθών την περίοδο που γιόρταζαν το helloween, έξω από την πόρτα είχε έναν τεράστιο χάρο που κρατούσε μια κόσα..."Είναι τρελοί παιδί μου οι Αμερικάνοι, κουβαλάνε μεγάλο λασκάρισμα"...μου έλεγε και γελούσα γιατί το έκανα όλο αυτό εικόνα... "Το χάρο έξω από το τμήμα των καρκινοπαθών...μα καθόλου διακριτικότητα; " συνέχιζε απηυδησμένη!
Έτσι περνούσαμε με την Άννα, μέχρι που η αρρώστια του πατέρα της, την έκανε να γυρίσει εσπευσμένα στην Ελλάδα. Όταν γύρισα κι εγώ βρεθήκαμε ξανά. Την πρώτη μου απασχόληση, για το πρώτο χαρτζιλίκι μέχρι να βρω κανονική δουλειά, μου την βρήκε η Άννα. Αποκλειστική νοσοκόμα στο 424 Στρατιωτικό νοσοκομείο. Δύσκολη δουλειά, ζόρικες ώρες, μα απίθανα λεφτά!...Τα χρόνια πέρασαν κι η Άννα βρήκε τον έρωτα της κι άνθισε, δίπλα του. Θυμάμαι στο γάμο τους στη Λέσχη Αξιωματικών. Άνοιξη, να χορεύουν μαζί, πανέμορφοι και τόσο ευτυχισμένοι...αξέχαστη εικόνα!
Όταν ήρθαν τα σύννεφα, εκείνος δίπλα της. Προσπαθούσαν απεγνωσμένα να κάνουν παιδί. Εκείνη βασάνιζε το σώμα της, με εξωσωματικές.. Αγωνιούσε να γίνει μητέρα...Λίγα θυμάμαι από εκείνη την περίοδο μα θυμάμαι καλά μια μέρα με πήρε στο τηλέφωνο για να μου πει, πως έχει μια κόρη...Τρελάθηκα! Είχαν υιοθετήσει ένα μωράκι κι είχαν γίνει γονείς!
Το μικρό αυτό πλάσμα ήρθε στη ζωή τους και την γέμισε χρώμα και φως. Τα χαμόγελα τους έγιναν πελώρια, η ζωή άλλαξε, έγινε χρωματιστή. Η Άννα ήταν πιο όμορφη από ποτέ κι εγώ τη θαύμαζα τόσο...τόσο πολύ!
Η μικρή μας Αναστασία μεταμορφώθηκε στο πιο όμορφο εξωτικό κοριτσάκι που υπάρχει...Είναι πια κοντά δέκα χρονών και μοιάζει στην μαμά της τόσο πολύ που είναι σκανδαλώδες. Το πως μιλάει, το πως στέκεται, ο αλέγκρος χαρακτήρας της, τα λόγια της και το γάργαρο γέλιο της είναι της μάνας της! Είναι η μικρή λατρεμένη μου ανιψιά και τα αγόρια τη λατρεύουν...μένει συχνά μαζί μας κάποια Σαββατοκύριακα για να περνάμε χρόνο μαζί και το απολαμβάνουμε...
Γιατί τα γράφω όλα αυτά....Γιατί λένε πως του φίλους τους διαλέγεις τους συγγενείς τους έχεις...όχι! Και τους συγγενείς τους διαλέγεις. Τους διαλέγεις για να γίνουν σημαντικοί στη ζωή σου. Τους διαλέγεις για να σου γεμίσουν τα κενά κομμάτια. Για να σου προσφέρουν και να τους προσφέρεις πίσω με την κάθε ευκαιρία, όχι γιατί έτυχε να είναι συγγενείς, μα γιατί αυτή η συγγένεια έτυχε να μας φέρει κοντά και να γεμίσει η καρδιά μας αγάπη για αυτούς και να τους κάνει ξεχωριστούς και πολύτιμους στη ζωή μας!
Η Άννα, είναι πάντα η νεράιδα μου. Αυτή που με βοήθησε έτσι, χωρίς ποτέ να περιμένει κάτι, χωρίς ποτέ να έχει προσδοκίες, χωρίς ποτέ να θέλει αντάλλαγμα. Έτσι είναι με όλους η Άννα. Με όλους! Όσοι βρέθηκαν στη ζωή της κι είχαν ανάγκη το ξέρουν καλά αυτό....
Η Άννα μου έμαθε πολλά. Τόσα πολλά...Καταρχήν όταν θα ακούσει κάτι που δεν την αρέσει δεν θα σου πει διακριτικά "μήπως να το ξανασκεφτείς;", θα σου πει "μαλακίες...καλέ τι μαλακίες είναι αυτές" κι είναι σαν να έφαγες χαστούκι. Ναι η Άννα δεν χαρίζει κάστανα, δεν μασάει τα λόγια της. Ίσως γιατί δούλευε στα νοσοκομεία όλη της τη ζωή και ξέρει τι σημαίνει πόνος και τι σημαίνει ζωή!
Η Άννα είναι πραγματική βοήθεια, αληθινή μέχρι εκεί που δεν φτάνει...Αληθινή με όλους μα πάνω από όλα με τον εαυτό της...οπότε όταν η Άννα μου αρρώστησε τέσσερα χρόνια πριν, δεν αποτραβήχτηκε, δεν κρύφτηκε, δεν χάθηκε, δεν απομονώθηκε, δεν έλεγε άλλα λόγια από τα αληθινά.
"Έχω καρκίνο" μου είπε κι εγώ έμεινα κόκαλο στο τηλέφωνο και σκεφτόμουν εκείνο το helloween στην Αμερική.... Δεν με άφησε ούτε λεπτό να σκεφτώ άσχημα. Ποτέ! Σκυλί μαύρο. Έτσι τη λέω.
Αν χρειάζεται κανείς θάρρος για τη ζωή του μπορεί να μιλήσει μαζί της για να βρει νόημα. Αμάσητη, ατρόμητη ακόμη μπροστά και στον απόλυτο φόβο. Δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει. Όταν κουραστεί απλά ξεκουράζεται, ξαποσταίνει για λίγο και συνεχίζει και πάλι. Μπροστά στον αγώνα της, στην αποστολή της που δεν είναι παρά η μικρή της κόρη! Αυτή που είναι ο κόσμος όλος!
Είχα την ανάγκη να μοιραστώ την ιστορία της από εδώ για έναν και μόνο λόγο...
Γιατί της δεν της το έχω πει. ποτέ...(γιατί άραγε), πως νιώθω ευγνωμοσύνη για όλα όσα μου πρόσφερε. Για εκείνο το αξέχαστο μαγικό Φθινόπωρο στο Λονδίνο, για τις ατέλειωτες βόλτες και τις κοριτσίστικες συζητήσεις μας.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για όλη την βοήθεια και την σχεδόν μαμαδίστηκη φροντίδα της και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλα αυτά τα μαθήματα ζωής που μου έχει δώσει. Για την μαγική της κόρη.
Για το τι σημαίνει να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη ένα παιδί. Για το ότι σπλάχνο σου δεν είναι το παιδί που βγήκε από το σώμα σου, μα το παιδί που του δίνεις την ψυχή σου. Για το ότι για να αγαπήσεις ένα παιδί με τον τρόπο που ένας γονιός αγαπά το παιδί του, όντας έτοιμος να του δώσει την ίδια του την ζωή....δεν χρειάζεται να πονέσεις για να βγει από το σώμα σου όπως πολύ γραφικά συχνά πυκνά, διαβάζω και θυμώνω...
Η Άννα είναι η απόδειξη για όλα αυτά! Εκείνη που είναι από τις καλύτερες μαμάδες που υπάρχουν. Σκληρή και τρυφερή μαζί. Μαμά λέαινα. Μαμά δράκος.
Νιώθω ευγνωμοσύνη σαν την βλέπω να παλεύει για τη ζωή της. Ένας αληθινός πελώριος μαχητής. Πολεμιστής σε έναν αγώνα που ούτε να διανοηθώ δεν μπορώ μα εκείνη δεν είπε ποτέ γιατί...γιατί εγώ, γιατί σε εμένα...Μπορεί να είναι αυτές μύχιες σκέψεις της, μα δεν αφήνει σε κανέναν μας επιλογή πέρα από το να γελάμε και να είμαστε χαρούμενοι δίπλα της και να πιστεύουμε...Να πιστεύουμε βαθιά κι αληθινά στην πελώρια, μοναχική, προσπάθεια της.
Δεν έχω θαυμάσει άνθρωπο, γονιό, σύντροφο, όσο θαυμάζω εκείνη! Είναι το θαύμα μου. Το θαύμα μας! και την αγαπώ βαθιά. Άλλωστε η ίδια ξέρει από θαύματα έχει ήδη συναντήσει δύο. Την αγάπη της και την κόρη της.
Είναι η νεράιδα μου...και ξέρω πως τώρα εκείνη, τα διαβάζει αυτά και χαμογελά αχνά και σαρκαστικά και θα ήθελε να μου πει "καλά καλέ τρελάθηκες; Τι παλαβά κάθεσαι και γράφεις;" με εκείνο το βιαστικό γρήγορο αξάν που καμιά φορά της ξεφεύγει και μου θυμίζει το χωριό μας, που τόσο εκείνη αγαπάει και τώρα το αγαπά κι η Αναστασία της κι αυτό, με συγκινεί πολύ.
Ναι κυρά μου τρελάθηκα! Γίνε γρήγορα καλά για να κάνουμε εκείνο το ταξίδι που περιμένει στη γωνία. Αν η αγάπη από μόνη της μπορούσε να γιατρέψει θα ήσουν ήδη καλά...τόσο πολύ σ' αγαπάω!
Αγαπημένοι...είμαι τυχερός άνθρωπος το έχω ξαναπεί. Αυτή η γυναίκα είναι δώρο στη ζωή μου κι όλοι έχουμε τέτοιους ανθρώπους ...δώρα!
Στείλτε στην Άννα μου, λίγη από τη θετική σας σκέψη και την μαγική σας ενέργεια. Θα την χρειαστεί!
Αρχίζω την μέρα μας δυνατά, με ένα τραγούδι που λατρεύω και με συντρόφευσε στον Μαραθώνιο, καθώς κάποια αναγνώστρια, μου ζήτησε να το πάρω μαζί μου. Το έστειλα ένα βράδυ στην Άννα όταν ήταν στο νοσοκομείο και περνούσε δύσκολα. Τώρα μέσα από εδώ το μοιράζομαι ξανά και το αφιερώνω σε όλους εσάς εκεί έξω, που έχετε μια ψυχή που ξέρει να πετά, ακόμη και μέσα σε ένα σώμα που υποφέρει! Έχετε τον απεριόριστο θαυμασμό μου... Καλή δύναμη!
Ει! Αννούλα "Όταν μου φεύγει το θάρρος
Σε θυμάμαι να χαμογελάς
Το χαμόγελο γίνεται φάρος
Και τη βάρκα μου εσύ οδηγάς"...καλημέρα αγάπη...είσαι στις προσευχές μου...
