Η περσινή ευχή...και το φετινό Καλοκαίρι...

Ο Ιούνης ήρθε φορτωμένος...Μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα!

Σηκωθήκαμε πρωί πρωί και αγναντέψαμε την αυγή  κι ύστερα ξυπνήσαμε τα παιδιά για να πάνε στο σχολείο!
Δέστε εδώ έναν πρωινό τύπο!

Πρώτη του Ιούνη και Παρασκευή και τριήμερο...Μεγάλη χαρά!

Οι μέρες που πέρασαν μας έφεραν λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα της χώρας μας...Είναι σαν όλη αυτή η απειλή της κρίσης να μας πλησιάζει σιγά και σταθερά...Το αγόρι είχε μια μικρή θλίψη και μια συγκαλυμμένη  αγωνία. Δεν ήθελε να μιλάει πολύ για αυτό, κι άρχισε να οργανώνει μέσα στο μυαλό του  επίσημα πια, το "πλάνο β"... Δεν ασχολούμαι με την κρίση τους έτσι όπως θέλουν να μας την πλασάρουν...

Διαβάζω μερικά άρθρα επιστημόνων και οικονομολόγων που εκτιμώ.Αρνούμαι να ενημερωθώ από την τηλεόραση η οποία ανοίγει για να προβάλει μόνο ταινίες. Ναι η ζωή μας άλλαξε και φοβάμαι για το πόσο ακόμη μπορεί να αλλάξει...

Ερχόταν όμως τριήμερο και δεν ήθελα να στεναχωρηθώ, να ανχωθώ, να γεμίσω το μυαλό μου με εικόνες που μπορεί να μην έρθουν, με γεγονότα που μπορεί να μην γίνουν... Έχουμε ο ένας τον άλλο κι έχουμε το τέλειο καλοκαίρι που πλησιάζει...

Γεμίσαμε το τριήμερο με πρόσωπα γελαστά.
Γεμίσαμε το σπίτι μας με χαρούμενα παιδιά και περάσαμε απίθανα...

Συνταγές που αγαπώ και  φτιάχνω κάθε καλοκαίρι όπως, λαχταριστή παγωμένη και μοσχομυριστή  φρέσκια λεμονάδα,  ένα τραπέζι με κατακόκκινα ζουμερά φρούτα, τοστ και μικρά σοκολατένια κέικ, κερασόπιτα και τάρτα λεμονιού...

Οι μικροί μας άνθρωποι είναι αυτοί που μας έφεραν κοντά. Μαμάδες και μπαμπάδες στο δροσερό μπαλκόνι, να γελάμε να χαζολογάμε και να ακούμε τις φωνές των παιδιών μας να παίζουν στην αυλή...

Φωτογραφία της μαμάς Βίκης

Έπαιξαν, έτρεξαν, εξουθενώθηκαν...μέχρι που έδυσε ο ήλιος κι έπεσαν οι σκιές...

Οι μεγάλοι...

και...οι μικροί...

Στην αγοροπαρέα ήταν ένα μόνο κοριτσάκι, η μικρή Δέσποινα που μπαίνοντας στο σπίτι με χαιρέτησε με μια αγκαλιά....σε αντίθεση με τους υπόλοιπους άγριους που με αγνόησαν και όρμησαν με αλαλαγμούς ο ένας επάνω στον άλλο!!

Στο τέλος αποφάσισαν να μείνουν ο ένας στο σπίτι του άλλου και ήρθαν να μας το ανακοινώσουν... Τα  αγόρια: "εγώ θα κοιμηθώ στον Τάσο", "εγώ θα κοιμηθώ με τον Νίκο", "εγώ θα κοιμηθώ με τον Άγγελο" και ξαφνικά ακούγετε η κοριτσίστικη φωνή της Δέσποινας να ανακοινώνει με σοβαρότητα "κι εγώ θέλω να κοιμηθώ με τον Φοίβο"!!!! 

Όχι δεν μπορώ να σας περιγράψω τη σιωπή  που έπεσε και την έκπληκτη φάτσα του μπαμπά της Δέσποινας την ώρα που η μαμά της  έλεγε, με πλήρη ψυχραιμία..." μα πώς σου ήρθε τώρα αυτό βρε κορίτσι μου; "...Τι πλάκα!! Τι πλάκα!! Μοναδική στιγμή...

Τελικά την επόμενη μέρα έγινε ανταλλαγή πληθυσμών κι έτσι ο Γιώργος θα κοιμόταν στον φίλο του τον Τάσο και θα ερχόταν σπίτι μας ο αδερφός του Νίκος για να κοιμηθούν μαζί με τον Άγγελο.

Ο Γιώργος άρχισε λοιπόν να ετοιμάζει τη βαλίτσα του από το πρωί...Πήρε τα απαραίτητα. Ένα βρακί, μια φανέλα, μια αλλαξιά, το αρκουδάκι του και την οδοντόβουρτσα...

Ο Πα του φώναζε: "τα ξυριστικά τα πήρες;"

Πήρε  λοιπόν το μαξιλάρι του παραμάσχαλα και ξεκίνησε....Τι χαρά!! Πρώτη φορά θα κοιμόταν σε φίλο του...κι ένιωθε τόσο μεγάλος!

Ο Άγγελος με τον Νικολή έπαιζαν μέχρι τη μαύρη νύχτα ποδόσφαιρο στην αυλή...

κι έμειναν ξύπνιοι μέχρι τα ξημερώματα, να μιλούν για ιδιαίτερα σοβαρά θέματα...όπως τα τραγούδια του MP4, τις σβούρες bay blade και τα lego!! Τελικά κοιμήθηκαν σαν τούβλα για να ξυπνήσουν πρωί πρωί, να "προλάβουν τη μέρα"...Τι ενέργεια!

Λαμπερό...καλοκαιρινό πρωινό. Μini  frittata και γλυκές βάφλες με μοσχομυριστό καφέ...Τι υπέροχη ζωή...

Το μεσημέρι παραλάβαμε τον μικρό μας και παραδώσαμε τον μεγάλο τους κι είχαν στεναχώρια που είπαν αντίο...Για να τους απασχολήσω λιγάκι τους έβαλα να μου κάνουν μια δουλειά...

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου  έστρωνε στην αυλή ένα κιλίμι και μαζί με τις θείες και τις γειτόνισσες καθόμασταν κάτω και καθαρίζαμε τα μπαρμπουνοφάσουλα της χρονιάς...Πολλά, πολλά  "φασούλια" όπως τα έλεγε....Θυμάμαι τα γέλια και τα πειράγματα, μια υπέροχη ανάμνηση πολύ γλυκιά και τρυφερή...

Κι εγώ  κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνω το ίδιο.

Παίρνω μπαρμπουνοφάσουλα και τα καθαρίζουμε όλα μαζί κι ύστερα τα αποθηκεύουμε για να τα  έχουμε μέσα στο χειμώνα...Τα πιτσιρίκια έπαιξαν φασουλοπόλεμο κι έκαναν φασουλοεπίθεση

και η επιβράβευση τους ήταν μια τέλεια σπιτική γρανίτα φράουλας, που απογείωσε το κέφι!!

Το βράδυ και πάλι φίλοι και πάλι παρέες και πάλι ωραίες γεύσεις και γέλια παιδικά...Δεν με νοιάζει τίποτα όσο μπορώ να έχω αυτό.

Μια υπέροχη βραδιά καλοκαιρινή, με φίλους αγαπημένους που μαζί τους γελάμε και περνάμε καλά και τα παιδιά μας έχουν μάθει να αγαπιούνται...

Μερόπη και Μαριάνθη...δυο κορίτσια, μια  αγκαλιά...

Πέρσι τέτοιον καιρό έκανα τρεις ευχές, για αυτό το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι του 2012...
Η πρώτη ήταν η πιο μεγάλη...Οι υπόλοιπες δύο ήταν γεμάτες προσδοκίες αλλά έπρεπε να βγει η πρώτη για να υπάρξουν εκείνες...
Τις δυο ευχές τις υλοποιώ μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή...που σημαίνει πως η πρώτη ευχή πραγματοποιήθηκε...

Πριν λίγες ημέρες έλαβα αυτό το υπέροχο δώρο...Μια μηλιά.

Μου το δώρισε μια γυναίκα γενναιόδωρη, χωρίς να ξέρει τίποτε για την ανάρτηση της Μηλιάς που μόλις είχα κάνει...
"Το δέντρο της ζωής" το ονόμασε και μου το χάρισε...Είναι κι η ίδια μια μηλιά πελώρια...μα δεν το ξέρει ακόμη!!  Ευχαριστώ γενναία μου Ελένη...

Θα ζήσω αυτό το καλοκαίρι σαν μηλιά..θα δώσω, θα δοθώ, θα γεμίσω τη ζωή με γέλιο, θα ξυπνώ κάθε ημέρα με τις αισθήσεις τεντωμένες, μαζί με τους αγαπημένους μου ανθρώπους...
Το περίμενα αυτό το καλοκαίρι...το ονειρευόμουν!!

Αυτό το καλοκαίρι ήταν η πρώτη μου ευχή...Το να το ζήσω...το να ζω.

Καλημέρα αγαπημένοι....σήμερα το μεγάλο μου αγόρι πάει εκδρομή στη Βεργίνα κι έφυγε κατενθουσιασμένος!!

Γέμισα μια τσάντα με αλλαξιές ρούχων και ψωμάκια με κασέρι και την πιτσούλα της Μερόπης μου της γλυκιάς και νερό και μπισκότα και  γέμισα το μυαλό του με "μη" και με "πρόσεχε" !
Εκείνος θυμήθηκε να γεμίσει  δύο μόνο πράγματα...Τη μπαταρία του  mp4 για να ακούει μουσική και βέβαια την μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής του για να έχει πολλές αναμνήσεις όπως λέει, μιας και θέλει να κάνει την πρώτη του ανάρτηση με αφορμή την εκδρομή αυτή....
Είπαμε αντίο με μια αγκαλιά και πολλές ευχές από μέρους μου κι έφυγε κι έμεινα εγώ με την προσδοκία να περάσει τέλεια και την αγωνία να είναι καλά...

Είμαι εδώ μαζί σας και μαζί τους κι  είμαι χαρούμενη...Δεν με νοιάζει η κρίση, δεν με φοβίζει αρκετά για να δειλιάσω...
Καλημέρα  καλημέρα καλημέρα...Γεμίσαμε το σπίτι με καλοκαιρινά αγριολούλουδα και το σπίτι μύρισε άγριο μέλι!

                                                                                                                     Κατερίνα

Ο Αστερίας, η Μηλιά και το εργαστήρι της ψυχής...

Πριν λίγες ημέρες έκανα μια βόλτα στην παλιά μου δουλειά. Έτσι ξαναγύρισα "σπίτι". "Σπίτι", αποκαλούμε την Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη, όλοι όσοι ζήσαμε με ένα τρόπο εκεί....

Είχα την ανάγκη να δω φίλους παλιούς συναδέλφους και να μυρίσω λίγο "Ιθάκη"...Η  Θ.Κ.Ιθάκη από μόνη της είναι ένα μέρος μαγικό μα μέσα εκεί υπάρχει ένα εργαστήρι κεραμικής , που είναι ένας τόπος γαλήνης και δημιουργικότητας.

Εργαστήρι Κεραμικής

Εκεί οι άνθρωποι σε αντίθεση με το υπόλοιπο "σπίτι" μιλούν λίγο και δημιουργούν πολύ. Όταν δεν ήμουν καλά θυμάμαι, πήγαινα εκεί και καταπιανόμουν με κάτι ή χάζευα ή απλά καθόμουν δίπλα στη Λία την κεραμίστρια και παρακολουθούσα τις κινήσεις της...

Η Λία...στο βασίλειο της!

Η Λία έχει το χάρισμα της θεραπείας μέσα από την τέχνη της και έχει  πάθος για την υπέροχη δουλειά της...

Ο χώρος είναι φωτεινός, γεμάτος χρώματα. Εκεί εργάζονται κάποιοι θεραπευόμενοι και επίσης εκεί πηγαίνει κάποιος όταν είναι στα "κόκκινα".

 Όπου σταματούν τα λόγια αρχίζει η θεραπευτική δύναμη της τέχνης...και το εργαστήρι αυτό είναι ότι πιο όμορφο και δημιουργικό υπάρχει σε ένα χώρο γεμάτο συναισθήματα να αιωρούνται στον αέρα...

Έφυγα από εκεί ελαφρότερη και γεμάτη για ακόμη μια φορά.

Τα μαγικά χέρια του Θοδωρή

Η Λία και τα αγαπημένα της σπιτάκια...

Είδα τους αγαπημένους μου....Αγόρασα και μερικά από τα ωραία γλαστράκια της Λίας 

και όχι μόνο...υπέροχα πιατάκια και ποτήρια...

Λατρεύω τα πραγματάκια τους...Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες  εδώ και επίσης μπορείτε κατόπον συνεννοήσεως να επισκεφθείτε το χώρο για τα ψώνια σας...και την ψυχή σας!!!

Φωτιστικό

Όταν λοιπόν, ήρθε η ώρα να βαφτίσουμε τον πρώτο μας γιο ήξερα ακριβώς τι ήθελα για τις μπομπονιέρες του. Θα τις έφτιαχναν στη κεραμική αυτό ήταν το μόνο σίγουρο.

Ήταν μια περίοδος όπου η αγαπημένη μου φίλη Νεκταρία μας μίλησε για την ιστορία του Αστερία, την οποία  όλες οι φίλες αγαπήσαμε και της δώσαμε μια θεραπευτική διάσταση, δημιουργώντας μια ολόκληρη περίοδο στην δουλειά...Τις μέρες  του Αστερία!!!

 Είναι μια γνωστή ιστορία που δεν ξέρω τον δημιουργό της...και σας την παραθέτω παρακάτω.

                                                            Το παιδί κι ο Αστερίας

Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά.
Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Κάποια στιγμή είδε ένα παιδί να σκύβει στην άμμο, να σηκώνει κάτι και πολύ απαλά να το πετά μέσα στην θάλασσα.
Η κίνηση αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να πλησιάσει κοντά.
Τότε διαπίστωσε ότι το παιδί μάζευε τους αστερίες και τους ξαναπετούσε στη θάλασσα. Καθώς το παιδί ήταν αφοσιωμένο στο έργο του και δεν τον είχε αντιληφθεί, ο άνθρωπός  στάθηκε και το παρατηρούσε για πολλή ώρα .
Ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του και η έκφραση του προσώπου του ήταν σφιγμένη από την προσπάθεια.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και του φώναξε: “Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ;”
Το παιδί, σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε τον άνδρα και του απάντησε κοφτά: ” Δε βλέπεις; Πετάω αστερίες στην θάλασσα”.

- Δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις, του αντιγύρισε ο άνθρωπος.
- Είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά. Δεν έχει σημασία αυτό που κάνεις!

Το παιδί τον κοίταξε θυμωμένο, του έδειξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του και του είπε:
- Έχει όμως σημασία για αυτόν εδώ, και λέγοντας αυτά τα λόγια πέταξε τον αστερία απαλά μέσα στην θάλασσα.

Ο άνθρωπός μας προσβεβλημένος συνέχισε το δρόμο του, περπατώντας πλάι στους ξεβρασμένους αστερίες.
Λίγο παρακάτω όμως, όταν ο θυμός του είχε πια υποχωρήσει κάποιοι τον είδαν να κοιτάει κλεφτά γύρω του μήπως τον βλέπει κανείς κι όταν βεβαιώθηκε πως ήταν μόνος του,  έσκυψε  μάζεψε έναν αστερία και να τον απίθωσε μαλακά στη θάλασσα.

Ήξερα λοιπόν από την αρχή οτι ο Άγγελος ήταν αυτό το παιδί. Ζήτησα από την Λία  να φτιάξει Αστερίες για την βάφτιση του...Η Λία δεν λέει ποτέ "όχι" ή "δεν γίνεται", σε νέες προκλήσεις, οπότε λίγες μέρες μετά μου έστειλε τα δείγματα, τα οποία τα έφτιαξαν μαζί με τον Θοδωρή που  έχει ειδικότητα στον τροχό... 

Έκαναν απίστευτη πανέμορφη δουλειά και οι Αστερίες μας στολίζουν ακόμη το σπίτι μας 8 χρόνια μετά....

Όταν ήρθε η ώρα να βαφτίσουμε το Γιώργο ήμουν στην περίοδο του Σίλβερσταιν. Είχα λατρέψει το "Δέντρο που έδινε" κι ένιωθα πως αυτό το βιβλίο μιλούσε στην ψυχή μου.Η ύπαρξη του Γιώργου στη Ζωή μου ήταν ένα θαύμα και ένιωθα πως ήμουν αυτή η μηλιά και θα έκανα τα πάντα για το μικρό μου αγόρι...με όποιο κόστος!!

Η ιστορία είναι μεγάλη κι είναι προτιμότερο να διαβάσει κανείς το υπέροχο εικονογραφημένο βιβλίο, αλλά  αν θέλετε μπορείτε να την διαβάσετε εδώ! Εγώ δεν μπορώ ούτε να πιάσω αυτό το βιβλίο χωρίς να συγκινηθώ....

                                                           Το δέντρο που έδινε

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....και αγαπούσε ένα αγοράκι.

Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.

Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...πάρα πολύ.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα πέρασαν τα χρόνια. Και το αγόρι μεγάλωσε.

Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»

«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.

Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».

«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»

«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.

«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Ήμουν αυτή η μηλιά μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής μου, οπότε όταν ήρθε η ώρα ζήτησα και πάλι από τη Λία να μου φτιάξει μια μηλιά...Μου είπε..."μμμ, θα δω τι μπορεί να γίνει...".Η Λία ξέρει...νιώθει πόσο απλά πράγματα μπορεί να έχουν σημασία για τους ανθρώπους...Ξέρει από συμβολισμούς...Οπότε σε λίγες ημέρες μου έστειλε πάλι το δείγμα και να η μηλιά μου....

Και μαζί με τη μηλιά και κάτι ακόμη...Το "σπίτι"...Στολίδια συμβολικά και τόσο ιδιαίτερα για εμάς. Στολίζουν το μπαλκόνι μας με τα φωτεινά τους χρώματα και μας  γυρίζουν πίσω με ένα βλέμμα!!

Όλα αυτά δεν είναι παρά όμορφα σημάδια στους τοίχους... Αυτό που μου έμεινε από όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένα "σπίτι"  ανοιχτό κι άνθρωποι αγαπημένοι μέσα του... Ένα "σπίτι" ενωμένο με τη ζωή μας  και με τη φαμίλια μας... Η Ιθάκη μου...

Καλημέρα αγαπημένοι μου...