Ένα ματσάκι παπαρούνες...

Πρωινό Δευτέρας στη Λαϊκή. Αποφασισμένη να αγοράσω πιπεριές για να φτιάξουμε τα πρώτα μας γεμιστά....(χαρά μεγάλη έχουμε στο σπίτι μας) και να αγοράσουμε ένα λουλούδι στη μαμά Βίκυ που μας είχε καλεσμένους για απογευματινό καφεδάκι.

Σταματάω στο γνωστό πάγκο και ο ιδιοκτήτης μου φωνάζει:  "Έλα πιες μια μπύρα χαρά έχουμε"...γελώντας του απάντησα "Είναι πολύ πρωί για εμένα!"...
Ένας άλλος πελάτης του λέει "Πολύ χαρούμενος είσαι σήμερα Κώστα" κι εκείνος απαντά.."Πως να μην είμαι!! Μπήκε το τρίτο Ράιχ στη βουλή!!" 

Γελάσαμε όλοι όσοι ήμασταν στον πάγκο με μια πίκρα στο στόμα κι εκείνος άνοιξε τα χέρια φωνάζοντας στον Γονίδη που τραγουδούσε: "Αααααα ρε Σταμάτη...μόνο εσύ με καταλαβαίνεις..." κι άρχισε να τραγουδάει δυνατά το τραγούδι που ακουγόταν στη διαπασών  "...πως μπόρεσες και έσβησες όλα τα όνειρα μου, πως μπόρεσες και έκανες κομμάτια την καρδιά μου...."

Η πατρίδα μου...Η όμορφη πρωινή μου πατρίδα!δεν είναι οι κάμποι, τα ψηλά βουνά....που λέγαμε όταν είμαστε παιδιά...
Είναι μια παλιά ερημωμένη πόρτα  και σαν την ανοίξεις μπαίνεις σε ένα πλούσιο περιβόλι σε μια ηλιοφώτιστη αυλή! Αυτή είναι η πατρίδα μου!

Το πατρικό του πατέρα μου

Το τραγούδι με ακολουθούσε όλη την ημέρα...ή μάλλον οι στίχοι του, που έδεναν τόσο με αυτά που έλεγε ο μανάβης  στη λαϊκή... τελικά τα  είπε σωστά ο Σταμάτης! 

Αυτή ήταν η διάθεση όλης της ημέρας...σαν να έπεσε κουβάς με παγωμένο νερό στο κεφάλι μου...στο κεφάλι των ανθρώπων που ξέρω, στο κεφάλι της χώρας μου...

Πίσω στο σπίτι προσπάθησα να τακτοποιήσω κάποια από τα βιβλία που έφερα από το πατρικό μου. Παλιά αγαπημένα βιβλία, που ήταν σε κούτες κοντά 15 χρόνια και με περίμεναν...Μυρίζουν μια ελαφριά υγρασία και είναι τα πρώτα αναγνώσματα της ζωής μου, που με έκαναν την αναγνώστρια που είμαι σήμερα....από Αδερφοφάδες μέχρι Platoon.....

Ψάχνοντας λοιπόν  ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μου την εργασία που έκανα στα πλαίσια των σπουδών μου, με τίτλο "Η έξαρση του Εθνικισμού στην Ευρώπη". Ημερομηνία 1993. Έγραφα τότε:

"...ουσιαστικά ο έντονος Εθνικισμός είναι αποτέλεσμα φόβου.Η συνεχιζόμενη φθίνουσα πορεία της Ευρώπης παρασύρει και την διεθνή αξιοπιστία.Οι χώρες γλιστρούν στο περιθώριο όμως οι πολίτες έχουν ανάγκη να αισθάνονται εθνικά υπερήφανοι.. Έτσι, σύμφωνα με τονAlain Minc, δίνετε σε μια κοινωνία δυναμισμός για να κρυφτούν πίσω από τους Εθνικούς μανδύες, τα Εθνικά προβλήματα..."

Έτσι απλά...

Η κάθε γενιά γράφει την Ιστορία της και φοβάμαι τι θα γράψει η Ιστορία για τη γενιά μου....

Περιμένοντας μια ανατροπή στη διάθεση, η ημέρα κύλισε αργά νωχελικά... Έκανα τα γεμιστά μου χαλαρά, διαβάζοντας το Βell άκι μου... Όταν δεν είμαι στα καλά μου, ο μόνος τρόπος για να συνέλθω και να αδειάσω το μυαλό μου είναι να διαβάσω ένα Bell. Μια παλιά συνήθεια χρόνων που με κυνηγάει από παιδί. 

Όταν δεν μπορώ να διαβάσω ή να αφοσιωθώ σε κάτι, ένα ωραίο Bell, με ξαναβάζει στο παιχνίδι!!
Έχω διαβάσει δεκάδες συγγραφείς που είναι πια κλασσικοί...King, Higgins, Smith, Koontz...κι άλλους που κατά καιρούς έχω κολλήσει.Νομίζω πως πια δεν υπάρχουν καν αυτές οι εκδόσεις...μα εγώ όλα τα βιβλία τσέπης με το πορτοκαλί εξώφυλλο τα λέω  bell...δεκαετία των 80ς , βλέπεις....

Οπότε μπήκα στην κουζίνα μου με δυνατή μουσικούλα  (περνάω παρόμοια φάση  και στη μουσική, οπότε ακούω μονίμως Pittbull  χε χε!)...μαγείρεμα με ταυτόχρονο καφεδάκι  που λιβανίζω για ώρες και το bell μου για μόνιμη παρέα, στο ανακάτεμα του ρυζιού....

Το Σαββατοκύριακο λείπαμε και στο σπίτι υπάρχει ανακατωσούρα, όμως μέσα στο γενικό σημερινό χαμό δεν μπορούσα να λειτουργήσω με τίποτα...Τηλέφωνα σε φίλους, αναλύσεις για το τι συνέβη, πως γιατί....δεν είχα μυαλό για τίποτα, έτσι αποφάσισα να παρατήσω τα πάντα στη μέση και συνέχισα να διαβάζω το ευκολοχώνευτο Bell μου στον καναπέ παρέα με το μικρό μου αγόρι, που "διάβασε" τα δικά του (εικονογραφημένα με δεινόσαυρους)...για να μου δηλώσει λίγο αργότερα πως φοβάται να πεθάνει και δεν θέλει να τον φάνε οι δεινόσαυροι....πφφφφφφφ 

Δεν κάναμε τίποτα!!Δεν βαριέσαι όλα μπορούν να περιμένουν! Συναισθηματική ανάρρωση...

Όμως η διάθεση άλλαξε το απόγευμα που ήρθε ο Πα και μας έφερε ένα δέμα....

Μια αναγνώστρια του Blog, η Άννα, ήρθε σε επαφή μαζί μας, για να στείλει δωράκια για τα παιδιά...

Το δέμα ήρθε  και ο ενθουσιασμός των παιδιών ήταν μεγάλος....Και ο δικός μου το ίδιο!!

Ένα κουτί γεμάτο θησαυρούς...Μας έστειλε υπέροχα πράγματα και όχι μόνο για τα παιδιά....

Δυο συγκλονιστικά πανέμορφα μαξιλαράκια για τους μικρούς, φτιαγμένα από την ίδια...Τα αγόρια τα λάτρεψαν. Ενθουσιάστηκαν! 

Επίσης έστειλε και άλλα μικρά δωράκια στον καθένα μας φτιαγμένα από την ίδια. 

Όπως διακοσμητικά για τα γλαστράκια μας, 

Ξεχωριστούς σελιδοδείκτες με  υπέροχες συγκινητικές καρτούλες ειδικά για τον καθένα μας,

Ένα τέλειο βάζο για τα μασουράκια και τα κουμπιά, με  έξυπνη ιδέα  τον μαγνήτη στο καπάκι....

 κι ένα γράμμα που με συγκίνησε τόσο πολύ που με έκανε να κλάψω!!

ο υπέροχος σελιδοδείκτης μου!!

Ένα γράμμα τόσο γενναιόδωρο. Γράμματα απλά καθαρά, με μια υπέροχη καλλιγραφία.Λέξεις γεμάτες πλούτο και μηνύματα...

Η Αννα, μαμά μιας κόρης που μεγαλώνει σε ένα μικρό δυαράκι χωρίς σαλόνι, που μέσα του όμως χωρούν όλοι,ο Άι Βασίλης κι οι καλικάντζαροι, φίλοι, συγγενείς, τραγούδια, παιχνίδια και γέλια και φωνές... Πολλή πολλή αγάπη και μια πελώρια Ελπίδα συμπληρώνω εγώ!!

Και μέσα του χωράμε κι εμείς...η οικογένεια ΚαΠα...προσκεκλημένοι και παρέα μιας μικρής  τρυφερής οικογένειας που πια νιώθουμε κομμάτι της... 

Αυτό το γράμμα είναι από τα ωραιότερα δώρα που έχω λάβει στη ζωή μου. Γεμάτο αξιοπρέπεια.
Τα λόγια της, μου  έδωσαν κουράγιο και έμπνευση... Αργότερα μιλώντας μαζί της στο τηλέφωνο της ζήτησα την άδεια να δείξω στην ανάρτηση την κάρτα της και μου είπε με όλη της την περηφάνια  "δεν το έκανα για αυτό".
Πόσο με συγκίνησε...ευτυχώς πείσθηκε!!

Και να την λοιπόν. Η Αννα κάνει υπέροχα χειροποίητα πράγματα, όπως σας έδειξα....αν τη χρειαστείτε θα την βρείτε σε αυτό το τηλέφωνο.

Δεν ξέρω τι έκανα για να αξίζω όλο αυτό...αυτά τα λόγια τα μαγικά...
Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω, που στέκονται γενναία απέναντι στη ζωή και της δίνουν το χέρι. Κι όταν εκείνη τους σπρώχνει...της κάνουν μια σφιχτή αγκαλιά...

Τα  αγόρια μου σήμερα κοιμήθηκαν αγκαλιά με τα καινούρια τους μαξιλάρια, δώρα μιας γυναίκας άγνωστης, μιας μαμάς ηρωικής  που στόχο έχει να μεγαλώσει το μικρό της να το φροντίσει, να το εκπαιδεύσει, να του χαρίσει όλη τη χαρά του κόσμου... γιατί εκείνο το μικρό, είναι ο κόσμος της! 

Όπως αυτά τα μικρά είναι ο δικός μου κόσμος....

Σε εκείνη τη μαμά λοιπόν στέλνω το θαυμασμό, την αλληλεγγύη και την γεμάτη σεβασμό αγάπη μου!!   

Κλείνω με την φράση της ίδια της Άννας: "Ανηφορίζω και δεν το βάζω κάτω..."

Αυτή είναι η μαμά. Ξέρει να μοιράζεται, να χαρίζει, να ανηφορίζει... κουβαλώντας όλο το κουράγιο του κόσμου στις πλάτες της...

Είναι το χρέος της  αυτή η ανηφόρα...και την ανεβαίνει με χαμόγελο γιατί έχει ευθύνη να "κρατήσει" έναν άνθρωπο ευτυχισμένο!!
Αυτή η γυναίκα μου έδωσε κουράγιο για το αύριο και για αυτά που θα γράψει η Ιστορία για τη γενιά μου....

Με αφορμή την γιορτή της μητέρας που έρχεται, το Μικροί Μεγάλοι κάνουν ένα έξυπνο γκάλοπ και  ρωτούν τι δώρο θέλουν οι Ελληνίδες μαμάδες για τη γιορτή της μητέρας... 

Εγώ το πήρα ήδη!! 

Ένα ματσάκι με κατακόκκινες παπαρούνες, κομμένες πρωί πρωί, από τα μικρά τους χεράκια. Το χαρίζω σε εκείνη...την Άννα...με το υπέροχο όνομα... την συνοδοιπόρο, τη σύντροφο...

Σε ευχαριστώ γλυκιά μου....
Καλημέρα σε όλους! Καλημέρα Άννα.

Τα παιδιά !!

Μπήκε ο Μάης. Ο Μάης των λουλουδιών, των αλλαγών και των αγώνων! Ο Μάης που ξυπνά τις αισθήσεις και κάνει το αίμα να κυλά πιο γρήγορα, ξυπνά το σώμα κι οι μνήμες του, ξυπνούν οι επιθυμίες κι οι ανάγκες για όνειρα...

Το Μάη τον πιάσαμε με την οικογένεια.  Στα λιβάδια κάτω από τον όγκο του χιονισμένου Ολύμπου...

Ξαδέρφια και ανίψια. Ήρθε κι ο παππούς ο Γιώργος από τη Γερμανία και τα μικρά έχουν ξεσηκωθεί και δεν μαζεύονται... Ήταν μια μέρα τέλεια η φετινή πρωτομαγιά...Παίξαμε με τα πιτσιρίκια τα Μήλα και τρέχαμε σαν τρελοί κι απορούσα με τις αντοχές που είχαμε ως παιδιά...το λάτρευα αυτό το παιχνίδι κι ήμουν τόσο καλή...σε αντίθεση με τώρα που ήταν γελοίο το πόσο γρήγορα καιγόμουν...ήμουν εύκολος στόχος!!

Τα παιδιά, σκαρφάλωσαν στα δέντρα, το δοκιμάσαμε κι εμείς κι είμασταν αστείοι και σκουριασμένοι.

Παίξαμε πολύ τόσο που πιαστήκαμε και τα μικρά μας έφαγαν λάχανο, μαζέψαμε λουλούδια και περπατήσαμε στο δασάκι ακούγοντας τον άνεμο να σιγοψιθυρίζει μέσα από τα φύλλα.

Το βράδυ στο σπίτι έτριβα τα πόδια τους να πλυθούν η σκόνη και οι λάσπες και χαμογελούσα γιατί ήταν πληγιασμένα και κατακόκκινα από τις τσουκνίδες...Τα πόδια των παιδικών μου χρόνων....
Λίγο πριν πέσουν αποκαμωμένοι στο κρεββάτι τους ρώτησα τι τους άρεσε πιο πολύ. Με ένα στόμα μου είπαν  "τα μήλα"...τους ρώτησα γιατί  και μου απάντησαν "γιατί παίξαμε όλοι μαζί!"

Στεφάνι δεν φτιάξαμε την ημέρα εκείνη όμως πήρα τα μικρά για βόλτα εχθές

και μαζέψαμε αγριολούλουδα και φτιάξαμε ένα μεγάλο χρωματιστό μαγιάτικο στεφάνι!!

Άφησα τα παιδιά να κάνουν συνθέσεις και  γέμισαν τα βάζα με λουλούδια

που τα στολίσαμε στο εξωτερικό περβάζι του παραθύρου μας.

Οι μέρες αυτές που ζω τον τελευταίο καιρό είναι μέρες αφιερωμένες στα παιδιά. Όλα όσα κάνω έχουν να κάνουν με αυτά.
Οτι γράφω, ότι διαβάζω, ότι μελετάω, ότι ακούω...τα πάντα!!
Την Δευτέρα λοιπόν πήγα στο Σχολείο της φύσης για το οποίο έχω μιλήσει και παλιότερα εδώ.

Σχολείο της φύσης σπιτάκια πουλιών από χαρτόκουτα γάλατος

με αφορμή το κάλεσμα μιας γυναίκας ιδιαίτερα γοητευτικής που υπήρξε δασκάλα στο Summerhill.
Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω μια τέτοια παρουσίαση μιας και το σχολείο αυτό, είναι σχολείο θρύλος κι όνειρο!! Ήταν μια βραδιά από αυτές που οι αισθήσεις σου βομβαρδίζονται! Μιλήσαμε πολύ και άνοιξε στα μάτια μου μπρος μια νέα προοπτική που έφερε τη γέννηση ενός ονείρου...
Τα παιδιά!
Από μόνα τους ένα όνειρο...
Η Βέττα που είναι η διευθύντρια του σχολείου μου λέει συνέχεια, "Να βοηθήσουμε τους γονείς για να έχουμε χαρούμενα παιδιά, τα παιδιά θα αλλάξουν το αύριο, αλλά πρέπει να φροντίσουμε τους γονείς τους..." Με συγκινεί αφάνταστα αυτό που κάνει. Η επένδυση στα παιδιά, στους αυριανούς πολίτες του κόσμου και η απόλυτη επίγνωση ότι δεν μπορείς να περιμένεις να ανθίσει το φυτό αν δεν φροντίσεις τη ρίζα του....

Έτσι η συζήτηση για το Summerhill, ήταν σαν να άνοιξε μπροστά μου ένας ορίζοντας...Οι μικροί άνθρωποι, με τα πολλά ερωτηματικά.Με τις αναζητήσεις και τον ενθουσιασμό.Πόσο εύκολα μπορούσε να τους χειραγωγήσουμε, να τους αδειάζουμε...πόσο εύκολα μπορούμε εμείς οι μεγάλοι να σβήσουμε τη φλόγα!

Έχοντας δουλέψει με ενήλικες που έχουν υπάρξει θλιμμένα παιδιά, έτσι όπως τα περιγράφει αυτό το υπέροχο βιβλίο, Παιδιά που έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία κι έχουν χαθεί. Ξέρω πως είναι το μετά...Πόσο δύσκολα αναρρώνει ένας πληγωμένος άνθρωπος.
Πόσο δύσκολα σηκώνεται αν δεν έχει κάπου να πατήσει...κι η παιδική ηλικία είναι βάση.
Είναι Η βάση...
"Πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία", γράφει σε έναν τοίχο του σχολείου και το ξέρω γιατί το νιώθω...Κάθε φορά που θα χαθώ, με βρίσκω στα σοκάκια της νιότης μου!!

Είμαι ευτυχισμένη όταν είμαι με τα παιδιά.Ιδιαίτερα αν μαζεύονται, οι φίλοι ή τα ξαδέρφια και γίνονται ομαδούλα. Η ζωή είναι τόσο γοητευτική μαζί τους.

Τρελαίνομαι να μιλάμε, να τους βλέπω να σιγοψιθυρίζουν πράγματα, κρυφακούω από τις σκιές για να ακούσω πόσο απλά πράγματα τους ενθουσιάζουν και πόσο μπερδεμένα και πολύπλοκα ή άλλοτε απλοϊκά είναι όλα στο κεφάλι τους. Τρελαίνομαι να τους παρατηρώ...

Περπατάμε μαζί κι εγώ τους παρακολουθώ σιγοτραγουδώντας, μαζεύουμε λουλούδια και τους μιλάω όλη την ώρα. Να σέβονται τη φύση να μην κόβουν τα μπουμπούκια να μην πατάνε τα σπαρτά, τους σταματώ για να ακούσουν το θρόισμα της λεύκας κι εκείνοι με κοιτούν σαν να είμαι τουλάχιστον τρελή, μα μετά σε ανύποπτο χρόνο τους ακούω να το συζητούν που σημαίνει ότι κάτι έμεινε ...από όλον αυτόν τον κόπο. Κάτι έμεινε...

Όλα αυτά είναι τόσο σημαντικά για εμένα...Και δεν είναι κάτι που ήρθε με το που έγινα μαμά ή θεία...
Γίνεται σιγά σιγά κάθε ημέρα είναι και μια νέα ανακάλυψη.
Μα η πιο σημαντική για εμένα ανακάλυψη είναι οτι σε όλες αυτές τις βόλτες, τις εξορμήσεις , τα παιχνίδια, τις εξιστορήσεις...παίρνω μαζί μου κι ένα κοριτσάκι.
Δεν το αφήνω ποτέ μόνο του.Είναι εκείνο το κοριτσάκι που χάθηκε μέσα στα χρόνια και  μαζί με τα παιδιά μου ξαναγεννήθηκε και ζει και παίζει κι ονειρεύεται ξανά.
Το κοριτσάκι που αγαπούσε τα δέντρα και τα λουλούδια, τα γατάκια, τα σκυλάκια κι όοοολα τα ζώα και τα μπαμπούρια, τις άρεσε να παίζει με τις λάσπες, να καβαλάει το ποδήλατο και να κατεβαίνει με φόρα τις κατηφόρες, να έχει μόνιμα πληγιασμένα γόνατα...
Κι ίσως όλα αυτά να είναι πολύ πολύ σημαντικά για τα παιδιά μου...μα είναι ακόμη πιο σημαντικά για το κοριτσάκι εκείνο...Που μπορεί να μην ξέρει πολλά, ξέρει όμως ακόμη πως να κάνει αυτή τη ζωή απλή κι αυτό το σώμα ευτυχισμένο....

Παιδιά...Οι μικροί πολύχρωμοι άνθρωποι. Λατρεύω τον κόσμο τους...Τα χρώματα και την χαρά που σκορπούν...Το πως μοιράζονται, πως διαφωνούν, πως αγαπιούνται, πως πλακώνονται, χωρίς αύριο. Μόνο  στο εδώ και τώρα!!

Τα γέλια και τις μακρινές φωνές τους, καθώς τραγουδούν ανάμεσα στα θεόρατα δέντρα. Άφοβα!Ατρόμητα...
Τα πρόσωπα τα καθαρά, τα "απλαισίωτα"...Τα λατρεύω!!

Σαν μικρές εύθραυστες πικραλίδες...φυτρωμένες στη σκιά των πελώριων δέντρων... Έτοιμες να χαθούν στο πρώτο φύσημα του αέρα...Για να πετάξουν μακριά και να σπείρουν το μέλλον τους όπου φυσάει ο άνεμος...

Με αφορμή την ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης και σωματικής τιμωρίας που πέρασε πριν λίγες ημέρες, ήθελα να αφιερώσω αυτή μου την ανάρτηση στα μικρά πελώρια μάτια που έχουν δικαίωμα να είναι ευτυχισμένα και θα κλείσω με τα λόγια του Arthur Neil δημιουργού του Summerhill που πίστευε οτι "τα παιδιά είναι από τη φύση τους καλά" και ότι "ο καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς κάτι, είναι να το διδάξει..."


Τα παιδιά λοιπόν είναι η ευκαιρία...η μοναδική  μας ευκαιρία, να μάθουμε διδάσκοντας τους ότι δεν μπορέσαμε ή δεν προλάβαμε να μάθουμε από την διδαχή των δικών μας "δασκάλων"...


Τις αρχές και τη φιλοσοφία της ζωής που θα θέλαμε να ζήσουμε...

Καλημέρα Αγαπημένοι....Καλό μήνα και καλή δύναμη!!