Η Υπομονή άνθισε!!!

Οι ημέρες το πρωί είναι όμορφες, φωτεινές και ηλιόλουστες και το απόγευμα ο ουρανός παίρνει ένα έντονο μολυβένιο χρώμα και γεμίζει σύννεφα.Συνήθως βρέχει τα  μολυβένια απογεύματα, αλλά δεν μας πειράζει όταν οι μέρες είναι τόσο χαρούμενες έστω και μέχρι το μεσημέρι... Άλλωστε αυτές οι Ανοιξιάτικες ψιχάλες φέρνουν μαζί τους χρώματα υπέροχα και κάνουν το πράσινο της γης πιο βαθύ και έντονο!

Φτιάχνουμε μικρές πασχαλινές κατασκευές με τα παιδιά και ακόμη στολίζουμε και  ετοιμάζουμε τα δωράκια των νονών...όπως αυτό το καλαθάκι...

Ένα μικρό στεφανάκι από κισσό 

και δυο χαρούμενα πουλάκια, μέσα στη δαντελένια φωλίτσα που φτιάξαμε με κομμάτια δαντέλας που τα κοκαλώσαμε με ατλακόλ, πάνω σε ένα φουσκωμένο μπαλόνι.

Είναι ωραία που έχουμε όλο αυτό το χρόνο για εμάς και μιας και την Κυριακή  είχαμε διάθεση, είπαμε να απολαύσουμε τον πρωινό ήλιο τρώγοντας πρωινό στο μπαλκόνι. Βέβαια αυτό ήταν ένα Βασιλικό πρωινό αφού από Μεγάλη Δευτέρα αρχίζουμε νηστεία.

Τα καλοκαίρια ουσιαστικά είναι σαν να ζούμε στο μπαλκόνι ή στην αυλή. Εκεί περνάμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας μας.Οπότε η απόφαση για το πρώτο γεύμα της χρονιάς στο μπαλκόνι ήταν πανηγυρική και ενθουσιώδης...

Τα αυγουλάκια φόρεσαν τα σκουφιά τους και πριν στρωθούμε στο τραπέζι ζήτησα από τα παιδιά να κόψουν λουλουδάκια από την αυλή για να στολίσουμε το πρώτο Ανοιξιάτικο πρωινό μας. Μου έφεραν πικραλίδες...

Εγκαινιάσαμε και τα ξύλινα δισκάκια πρωινού που μας έστειλε η γιαγιά Μαρία από τη Γερμανία...Τα θέματα δεν είναι τυχαία, αλλά τα διάλεξε ειδικά για τον καθένα μας...Αχ αυτή η θαυματουργή γιαγιά!!Αυτό είναι του Άγγελου!

Του Πα.

 Του Γιώργου.

Το δικό μου....

Το πρωινό ήταν απολαυστικό!!

Μα  ακόμη πιο απολαυστικός ήταν ο υπέροχος μυρωδάτος, πρωινός καφές μου, παρέα με τους αγαπημένους μου...Η καλύτερη στιγμή της ημέρας!

Ένα υπέροχο πρωινό...ηλιοφώτιστο και λαχταριστό, με μυρωδιές φρεσκοψημένου καφέ και βανίλιας από τις ζεστές κρέπες...και  τη δροσιά του πρωινού να θυμίζει καλοκαίρι!

Το μεσημέρι τα παιδιά πήγαν βόλτα στην έκθεση εικαστικών ΣΚΕΤΒΕ , για τους Γιατρούς του κόσμου, στο Γαλλικό Ινστιτούτο με τον παππού Άγγελο και τη γιαγιά Ζέτα. Ο Άγγελος ως παιδί μου, τράβηξε δεκάδες  φωτογραφίες με τους πίνακες.Τους ζήτησα να διαλέξουν από μια για να βάλουμε στο Blog.Ο Άγγελος διάλεξε αυτή τη δημιουργία, γιατί του θυμίζει τη Λευκάδα...

Χ.Αλευράς, Χωρίς τίτλο

Ο Γιώργος διάλεξε αυτό τον πίνακα, γιατί έχει πάνω αληθινά τηλέφωνα και μια Παναγίτσα που μας ακούει όταν της τηλεφωνούμε για να ζητήσουμε βοήθεια....

Σ.Γιακαμόζη "Βοήθεια"

Βόλτα στην Άνω πόλη με τη Θεσσαλονίκη  στα πόδια μας και τον χιονισμένο Όλυμπο εκεί μακριά.

Τον απογευματινό μας καφέ τον ήπιαμε στο σπίτι μιας φίλης με την οποία αγαπηθήκαμε τόσο που τα παιδιά μας έγιναν συγγενείς...Ο Μάρκος της λοιπόν βάφτισε τον Γιώργο μου. 

Στα μάτια του Γιώργου ο Μάρκος είναι  κάτι πολύ ξεχωριστό! Δεν έχει καταλάβει ακριβώς τη σχέση τους, τι είναι αυτό που τους ενώνει... Μα στα χρόνια που θα έρθουν θα το νιώσει!  Κι είμαι χαρούμενη που το αγοράκι μου έχει έναν Νονό πολύ κοντά του...

Στο Νονό Μάρκο, δεν αρέσουν οι φωτογραφίες...Αλλά του τη σκάσαμε...

Οι  μέρες που περνούν μας σημαδεύουν. 

Χαράζονται άλλοτε απαλά κι άλλοτε αχνά στα κύτταρα του σώματος μας και υπάρχουν μέσα μας.Σαν μυρωδιές, σαν εικόνες, σαν αισθήσεις...Καμιά φορά γίνεται κάτι ανεπαίσθητο για να ξεχειλίσει μια εικόνα, ή να ανασκαλευτεί μια ξεχασμένη ανάμνηση και να φουντώσει, όπως όταν σκαλίζουμε τα σχεδόν σβησμένα κάρβουνα και μετά από λίγο ξεπηδούν φλόγες.

Ετσι συνέβη όταν σήμερα το πρωί αντίκρισα τέσσερα μικρά ανθάκια που με ξάφνιασαν απίστευτα.

Το πρώτο ήταν αυτό...

Δεν φυτεύτηκε από εμένα, δεν ήξερα καν οτι υπήρχε.Το συγκεκρημένο γλαστράκι  έχει μέσα μωβ muscari και το έχω τρία χρόνια.Κάθε χρόνο ανθίζουν.Φέτος άνθισε μαζί τους και αυτό.... και το λένε snowflake στα Ελληνικά, Γάλανθο...Εφαγα όλη την αγορά για να βρω τέτοιο βολβό, καθώς με ξετρελαίνει αυτή η λευκή καμπανούλα....και να τώρα που ήρθε μόνη της, μια μικρή ανθισμένη χιονονιφάδα! Σημαίνει το λιώσιμο του χιονιού...και τον ερχομό της Άνοιξης, εξωτερικής κι εσωτερικής, λέω εγώ...

Το δεύτερο είναι αυτό! 

Φύτρωσε επίσης μόνο το, δίπλα στην επί επτά χρόνια ξερή Σινδόνια...Κάθε χρόνο ζητάω από τον Πα να ξεριζώσει αυτό το ξερό κλαδί και κάθε χρόνο το ξεχνάει. Φέτος έγινε θαύμα και η Σιδόνια, μετά από επτά χρόνια άνθισε, κι όχι μόνο αυτό αλλά δίπλα της βγήκε αυτό το μικρό λουλουδάκι....

Αγάπανθος!!Τι όνομα...Πριν  καιρό είχα αγοράσει ένα βολβό αλλά δεν πρόλαβα να τον  φυτέψω γιατί τον έφαγε ο Κάρλο...Τελικά φαίνεται πως κάτι έγινε, κάπως επιβίωσε αυτός ο βολβός και βρήκε τον τόπο του...και άνθισε, δίπλα στην μικρή  ξερή Σινδόνια που ήθελε τόσο να ζήσει και πάλεψε και πρασίνισε κι άνθισε!!

Και τέλος...το 2005 η μαμά μου μου έδωσε την ολάνθιστη υπομονή της... Την μετέφερα στην Ελλάδα και τα άνθη της έπεσαν...Για χρόνια απλά υπήρχε. Χωρίς ίχνος ζωής. Έγινε ένα γκρι άσχημο φυτό.

Μετά από 7 ολόκληρα χρόνια για πρώτη φορά...η Υπομονή άνθισε!!

Γιατί τώρα; Επτά χρόνια μετά...Επτά!!
Κάθε επτά χρόνια γίνεται πλήρης ανανέωση των κυττάρων μας. Έτσι λένε... όταν συμβαίνει αυτό...συμβαίνουν θαύματα. Το 2005 ήταν χρονιά ορόσημο για εμένα. Συνδεδεμένη με  μια μεγάλη αλλαγή κι ένα τέλος...Πέρασαν επτά χρόνια τέλους...μα το σώμα μου ακόμη θυμάται. 

Είμαι έτοιμη! Όλα τα σημάδια το δείχνουν...Έτοιμη, γιατί η υπομονή μου άνθισε....Μια νέα επταετία αρχίζει...

Μια μεγάλη ιστορία...κι ίσως κάποτε την μοιραστώ...
Μέχρι τότε...να ξέρετε πως εγώ πιστεύω στα θαύματα!! Καλημέρα...

                                                                                                                           Κατερίνα

Ένα σακούλι γεμάτο αναμνήσεις...

Μια ημέρα βροχερή...

Η βροχή όμως έχει πια άλλη υφή. Σήμερα όταν έπεσαν οι πρώτες στάλες, μύρισε βρεγμένη γη κι αυτό είναι σημάδι.Σημάδι οτι ακόμη κι αν βρέχει ο Χειμώνας τέλειωσε...τέλειωσε οριστικά!!

Οι ημέρες αυτές είναι παράξενες για εμένα. Κάνω πολλά πράγματα μαζί. Πιο πολλά από όσο αντέχω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω χαθεί...Δεν μου φτάνουν οι μέρες κι οι ώρες...αυτό μου δημιουργεί μια κούραση σωματική και συναισθηματική και δεν μπορώ να γράψω...Περνάω ημέρες στερημένης  συγγραφικής δημιουργικότητας, μα όπως μου έμαθε η δασκάλα μου, όταν μπλοκάρω  χρησιμοποιώ πυροδοτητές...! Όπως κάνουμε στη θεραπεία!!

Ο πυροδοτητής μου είναι πάντα αυτό το υπέροχο τραγούδι!! Μόλις το ακούω είναι σαν να ανάβει ένα φως εκεί μακριά κι εγώ αρχίζω απλά να προχωράω προς αυτό...Τι απόκτημα αυτός ο πυροδοτητής γλυκιά μου δασκάλα!

Στο σπίτι όλοι περιμένουμε την Μεγάλη Εβδομάδα.Τα παιδιά για να σταματήσουν τα σχολεία και εγώ για να έχω σπίτι τα παιδιά...Δυο ολόκληρες εβδομάδες μαζί τους. Αυτός είναι κι ο λόγος που είμαι τόσο πιεσμένη. Να τα τελειώσω όλα για να μπορώ να έχω χρόνο μόνο για εκείνους.

Από τώρα καταστρώνουμε σχέδια για το που θα πάμε και τι θα κάνουμε. Κάθε μέρα γυρνούν σπίτι και μετράνε μείον μία, σαν τους φαντάρους. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι από τις πιο αγαπημένες μου μέσα στο χρόνο. Με πιάνει μια βαθιά μελαγχολία και μια αναπόληση στα παλιά, στα χρόνια που έφυγαν, σε ανθρώπους που δεν θα ξανασυναντήσω, σε μέρη που δεν θα ξαναπάω...στο χωριό, που θα μου θυμίζει για πάντα τα νιάτα μου, τα ξέγνοιαστα χρόνια  μου, τότε που γυρνούσα στα σοκάκια  μυρίζοντας τις πασχαλιές.

Τότε το Πάσχα σήμαινε παρέα και γλέντι, ευκαιρία για νεανικούς έρωτες και κρυφά ραντεβού. Ξαδέρφια και γιαγιά και παππού. Σήμαινε παλαβομάρες πάνω σε ξένες μηχανές και ξενύχτια και μαλώματα με τους γονείς. Σήμαινε επιστροφή στο σπίτι ξημερώματα, με τη γιαγιά να μας μπάζει κρυφά μην μας ακούσουν οι γονείς και μας κατσαδιάσουν. Κι άλλοτε καθόταν η καημενούλα στις 3 και 4 το πρωί και μας τηγάνιζε αυγά με χωριάτικα λουκάνικα...να στυλωθούμε, από τα "ξίδια που πίνετε, βρε πουλλλάκι μ".

Σήμαινε οτι θα μαζευόμασταν όλα τα ξαδέρφια θα καθόμασταν στην αυλή και  θα μιλούσαμε ώρες...και θα γελούσαμε υστερικά...Ώρες!!! Τι λέγαμε; Απίθανα ασήμαντα πράγματα, υπέροχα απλοϊκά!!

Σήμαινε Επιτάφιο και λιτανεία στο στρατόπεδο και γύρω από το χωριό και κόρτε και χαζά χάχανα με τα φανταράκια...

Τώρα  κάποια από τα φανταράκια είναι γιοι συμμαθητριών μου...

Χρόνια όμορφα, πασπαλισμένα με την ξεγνοιασιά και την αδιαφορία της άγουρης νιότης, που νομίζει ότι θα'ναι  έτσι για πάντα...Αλίμονο, όλα αλλάζουν!!

  

Ήταν πριν δέκα χρόνια ακριβώς τέτοια εποχή που έφυγε η γιαγιά. Ήμουν έγκυος στον πρώτο μου γιο...κάποιος φεύγει, κάποιος έρχεται. 

Έστειλα μήνυμα στη μαμά μου, "Μαμά μου, θα γίνεις γιαγιά" κι εκείνη έκλαιγε γοερά, γιατί μόλις είχε χάσει τη δική της, μαμά... Θυμάμαι που προχωρούσαμε όλοι μαζί για να την ξεπροβοδίσουμε και κοίταζα τις καθαρές πλυμένες αυλές και τους φρεσκοασβεστωμένους τοίχους. 

Τα δέντρα γεμάτα μπουμπούκια και τα χωράφια καταπράσινα...Υπέροχη εικόνα. Με αυτή την υπέροχη εικόνα  είπαμε αντίο στη γλυκιά μας γιαγιούλα...και το χωριό δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο! 

Το σπίτι δεν μύριζε πια αυγόφετες, μα ακόμη κι αν μύριζε δεν ήταν οι δικές της...

Γαρουφαλιές...

Τώρα είμαι εγώ η μαμά κι είναι σειρά μου να φροντίσω για να γεμίσω με πλούσιες εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές την μνήμη των παιδιών μου. 

Ένα σακούλι άδειο κρατούν και το γεμίζουν με αναμνήσεις...πόσο υπέροχο είναι αυτό! Και εγώ, έχω την ευλογία  να είμαι δίπλα τους και να τους παρακολουθώ, καθώς γίνονται συλλέκτες μνήμης και ζωής...Νιώθω ευθύνη, να συλλέξουν ότι πιο ουσιαστικό, ότι πιο χρήσιμο για τη ζωή τους και να νιώσουν την σημαντικότητα αυτών των ημερών. 

Ημερών γεμάτων με θαύματα, με ελπίδα και πίστη.

Δεν είναι τα στολίσματα, τα λαγουδάκια και τα χρωματιστά αυγά.

 

Είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ μεγαλύτερο αυτή η γιορτή.

Είναι η επαφή με τις ρίζες τους, με το παρελθόν τους...Πάσχα  για εμένα πάντα σήμαινε και πάντα θα σημαίνει ένα πράγμα....επιστροφή...

Κατάνυξη, προσευχή, οικογένεια και ρίζες...Βαθιές, δυνατές και πάντα ζωντανές ρίζες!!

                                                                                                                                      Κατερίνα 

Ανοιξιάτικες δουλειές και Πασχαλινά στολίσματα στον κήπο.

Ο κήπος την Άνοιξη έχει την τιμητική του...Φωτίζεται από το καταπράσινο χρώμα και τα λουλούδια γεμίζουν με χρώμα την κάθε σπιθαμή του.

Δεν χάνουμε ποτέ ευκαιρία να περάσουμε χρόνο εκεί και να τον φροντίσουμε , να τον στολίσουμε και να τον χαρούμε.

Έχουμε χωρίσει τις αρμοδιότητες.Η Κα. στολίζει  και φυτεύει λουλούδια κι ο Πα. ξεχορταριάζει κι έχει στην ευθύνη του τη σπορά των λαχανικών.

Οι βοηθοί μας είναι τα παιδιά που κάνουν με χαρά οποιαδήποτε δουλειά τους αναθέσουμε. Οπότε από τη μια στολίζουν με αυγουλάκια τα κλαδιά 

και από την άλλη φυτεύουν τους σπόρους για τα ζαρζαβατικά.

Στη συνέχεια ο Πα. τα βάζει στο σπορείο που έφτιαξε πριν λίγες ημέρες και περιμένει  από πάνω με αγωνία, τα νέα φυντάνια!!!

Η δουλειά είναι πολλή και δεν τελειώνει ποτέ. Κι όσο καλούς βοηθούς κι αν έχουμε είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν από κλαδέματα, μέχρι φυτέματα...

Τα παιδιά πάντως χαίρονται όλα αυτά που κάνουμε στην αυλή! Χαίρονται να στολίζουν, να φυτεύουν, να κλαδεύουν, γιατί η αλήθεια είναι οτι κλαδεύουν και κόβουν και με το πριόνι,  μαθαίνοντας να χειρίζονται τα εργαλεία, πάντα με ασφάλεια και υπό την επιτήρηση του μπαμπά!!

Η αυλή είναι  γεμάτη με προκλήσεις και ζωύφια και λάσπες και όλα αυτά που τους  ξετρελαίνουν...

Όμως, αυτός που είναι ο μεγάλος σαμποτέρ σε όλα είναι αυτός εδώ ο τύπος που ξεθάβει ότι φυτέψουμε, ξεκρεμάει και τρώει ότι κρεμάμε και καταστρέφει ότι βρεθεί στο διάβα του....Να εδώ με τη γαλότσα του Πα....ο οποίος έπαθε σκοτοδίνη μόλις είδε το νέο θύμα, το προηγούμενο ήταν τα γάντια του κήπου....

Γινόμαστε έξαλλοι και δεν είναι και πολύ αστείο την ώρα που βλέπουμε τις σπασμένες τριανταφυλλιές, τα ξεριζωμένα λουλούδια ή τις μασημένες καρέκλες...αλλά το ξεπερνάμε...τι να κάνουμε είναι και δικός του κήπος...Μόλις μας κοιτάει με αυτό το ύφος του χαλβά χαμογελάμε!!

Τώρα είναι όλα όμορφα κι έτοιμα για τη μεγάλη γιορτή της φύσης...Η σχεδόν έτοιμα γιατί ακόμη έχουν πολλά να γίνουν.

Όμως τα αυγουλάκια έχουν κρεμαστεί, 

τα λαγουδάκια  έχουν στολίσει τα παρτέρια...

το ξερό κούτσουρο έγινε κηροπήγιο...

και όλα είναι όμορφα και γιορτινά.

Και τώρα που οι μέρες είναι όλο και πιο ζεστές είναι ευκαιρία για καφεδάκι και γλυκό στη λιακάδα.

Ευκαιρία να τρυγήσουμε ήλιο...

Οδεύουμε με ενθουσιασμό προς τη Μεγάλη Εβδομάδα...Καλό μήνα!!

                                                                                                                                ΚαΠα