Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Το Αντίο σε μια Πατρίδα

Μπήκα στο χώρο συνάντησης κι ήταν καθισμένη διστακτικά σε μια καρέκλα. Σήκωσε το κεφάλι της και κοιταχτήκαμε. Τα μάτια της μεγάλα, μαύρα κι υγρά. Τα μαλλιά κατάμαυρα και η εικόνα της τόσο υπέροχα εξωτική στα δικά μου μάτια. Ανατολίτισσα, πανέμορφη και τόσο μα τόσο ντροπαλή, με μια γοητευτική φυσική ευγένεια

Έδωσα το χέρι πρώτα στη μαμά της που καθόταν δίπλα της και μετά στην ίδια. Γρήγορες συστάσεις… και μετά η μαμά αποχώρησε. Μείναμε οι δυο μας να χαμογελάμε αμήχανα η μια στην άλλη… Δεν μιλά την γλώσσα μου, δεν μιλώ τη γλώσσα της και αποφασίσαμε να  συνεννοούμαστε στα αγγλικά.
Την ρώτησα πως είναι και τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια γέμισαν δάκρυα!  Δεκάξι χρονών, ζει στην χώρα μας ένα μήνα και δέκα μέρες ακριβώς.  Έμεινα σιωπηλή κι ήταν σαν έναν μικρό ποτάμι να άρχισε να κυλά δίπλα μου…

Μου είπε για τις βόμβες, που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Για το ότι σαν έφευγε για το σχολείο, δεν ήξερε αν θα γύριζε σπίτι της κι αν θα ξανάβλεπε τους γονείς της. Για τους φίλους της που έχουν σκοτωθεί. Για την βόμβα που έπεσε στο δρόμο και έσπασε την τζαμαρία πίσω της. Για τα τζάμια που χαράκωσαν την πλάτη της - σηκώθηκε αργά  και σήκωσε την μπλούζα για να δω τα σημάδια της.

Μου είπε  για το μικρό δεκάχρονο αγόρι που το αίμα έτρεχε από το λαιμό του σαν ποτάμι και ο νοσοκόμος της ζήτησε να πιέζει με τα δάχτυλα της την πληγή για να μην φεύγει το αίμα.

Μου είπε πως είναι τα μάτια ενός ανθρώπου την ώρα που στραγγίζει από μέσα του η ζωή, σαν εκείνο το αγόρι που την κοίταζε στα μάτια και τα δάχτυλα της πίεζαν την πληγή στο λαιμό του την ώρα που πέθαινε, εκεί στη μέση του δρόμου, στο μικρό υπαίθριο καφέ που είχε καθίσει, με το φρέσκο χυμό ακόμη στο χέρι της.  

Μου είπε για το ότι είδε αποκεφαλισμούς ανθρώπων και μικρά παιδιά να πέφτουν στον δρόμο πυροβολημένα από ελεύθερους σκοπευτές.
 
Μου έδειχνε με τα χέρια της πως πετούσαν οι άνθρωποι διαμελισμένοι από βόμβες που έσκαγαν στην αγορά και με το στόμα της έκανε τον θόρυβο και τη βοή του πανικού, λίγο πριν την ανατίναξη.

Μου μίλησε για τις αρπαγές κοριτσιών από τους στρατιώτες και για τον φόβο των γονιών της  μην συμβεί το ίδιο και σε εκείνη.

Μου είπε για την απόφαση να  φύγουν για την ημέρα του αποχαιρετισμού,για τα δάκρυα και τα γέλια και την χαμένη ελπίδα, πως θα ξαναδεί το σπίτι της,την αυλή της,το δωμάτιο της. Το ροζ εφηβικό της δωμάτιο, που μου περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια.

Μου μίλησε για τον υποχρεωτικό αποχωρισμό από τον μπαμπά που έπρεπε να μείνει πίσω. Για το μικρό σακίδιο που έπρεπε εκεί να χωρέσει όλη την παλιά ζωή της κι εκείνη επέλεξε να πάρει ζωγραφιές κι ευχές φίλων της,παρά  ρούχα ή κάτι πιο χρήσιμο.
Μου μίλησε για το ταξίδι στην Τουρκία,το περπάτημα μέσα από τα βουνά, το κρύο,την κούραση, τη σιωπή και την πείνα.

Μου είπε για το ταξίδι με τη βάρκα. Τη θάλασσα άγρια, πως κουνούσε και ζαλιζόταν, πως φοβόταν.
Μου μίλησε πως έφτασαν στην Κω και πώς πέρασαν εκεί δύο δύσκολες μέρες σε απόλυτη εξαθλίωση και πείνα,μα πως όλοι ήταν καλοί μαζί τους…
Κι ύστερα  Αθήνα κι ύστερα… Θεσσαλονίκη κι ύστερα…εκεί απέναντι μου να μου μιλά για τη φρίκη της. Τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι, κανένας λυγμός, κανένας ήχος, μόνο δάκρυα. Ένα παιδί.
Ένα παιδί που είχε ζήσει την κόλαση κι είχε επιβιώσει…

Ήθελα να βρω τα σωστά λόγια μα δεν υπήρχαν… Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου είπε πως πριν τον πόλεμο η Συρία ήταν η πιο όμορφη χώρα στον κόσμο. Πως ήξερε πως δεν θα την ξαναδεί και πως θα την αγαπούσε για πάντα…
Την ρώτησα τι θυμόταν από την χώρα της πριν από τον πόλεμο…
«Τίποτε». Μου απάντησε «Ήμουν τόσο  μικρή  όταν άρχισε  ο πόλεμος,  που δεν θυμάμαι πως ήταν πιο  πριν». «Τότε πως ξέρεις πως ήταν όμορφη;» Τη ρωτάω.


Photo:Terdrops

Ακούμπησε το ντελικάτο σχεδόν γυναικείο χέρι της  στο στήθος της και κλείνοντας τα μάτια ψιθύρισε, «Το ξέρω γιατί όταν τη θυμάμαι πονάει η καρδιά μου»…

Αντίο Πατρίδα…

Η ιστορία είναι αληθινή...όπως και η συνάντηση μου μαζί της! Καλημέρα αγαπημένοι...

Πόλεμος Συρία

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

13 σχόλια:

αχτίδα είπε...

Αρχίζοντας από σένα το..περπάτημα μου στη μπλοκογειτονιά διάβασα κάτι τόσο τρυφερό και δραματικά πραγματικό, αλήθεια γυμνή.Όταν έφυγα στο Βέλγιο για το γάμο μου με τον Δημήτρη το έζησα ακόμα και σε χρυσό κλουβί.Πάντα η πατρίδα είναι στη καρδιά μας φίλη μου, μας συνοδεύει παντού και τα άσχημα ξεχνιούνται και μένουν μόνο τα όμορφα, τα αξέχαστα, τα τρυφερά κομμάτια των αναμνήσεων.

Momma Machi είπε...

Πόσο άδικες καταστάσεις...
πόσες ζωές θυσία σε έναν παραλογο βωμο....

Μαρία Έλενα είπε...

Σα την πατρίδα μας τίποτα
Φιλάκια ...

Κουλλα είπε...

Πόσος πόνος Θεέ μου. Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω....

Ελενη Πειραιας είπε...

θυμαμαι τη γιαγια μου Μικρασιατισα να μου μιλαει για την πατριδα της μεχρι τα βαθια της γεραμματα και τα ματια της να γεμιζουν ονειρο κι εγω να νομιζω οτι πατριδα της ηταν ο παραδεισος,μετα εγω να λειπω απο εδω για καιρο και οτι και να βλεπω στην ξενη χωρα να μην συγκρινεται με τιποτα με την Ελλαδα μου,αλλα αυτη η μικρη δεν εχασε μονο πατριδα εζησε κι ολη τη φρικη ενος πολεμου αδικου οπως αλλωστε ολοι οι πολεμοι ειναι....

Ariadne είπε...

Να το διαβάσουν αυτό το κείμενο αυτοί που δεν έχουν γνωρίσει προσφυγιά, αυτοί που έτσι απλά θεωρούν ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε την πόρτα μας ως χώρα και ως άνθρωποι στους πρόσφυγες, αυτοί που τόσο εύκολα λένε "ας κάθονταν στη χώρα τους".....AriadnefromGreece!

M Koutsom είπε...

Πόσο μα πόσο συγκινητική ιστορία... η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού! Με το ζόρι συγκράτησα τα δάκρυά μου!Κρίμα, γιατί να υπάρχουν οι πόλεμοι? Μακάρι να βρει το δρόμο της και να σμίξει ξανά - γρήγορα- με όλη την οικογένειά της! Μακάρι όλοι οι πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους, υπό αυτές τις συνθήκες, να βρουν τη γαλήνη και την ειρήνη στη ζωή τους...

Teteel είπε...

Συγκλονιστικό...
εύχομαι να κάνει μια νέα αρχή,
να πάνε όλα καλά.

Marian είπε...

Πόσο μικρά είναι τα προβλήματά μας όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων. Με πονάνε αυτά τα κείμενα… δυσκολεύομαι να τα διαβάσω… μα πιο πολύ χαίρομαι που κάποιος έσκυψε να ακούσει την ιστορία αυτού του κοριτσιού και την λέει δημόσια σε όλους μας. Που κάποιος γράφει αληθινά. Ευχαριστίες Κατερίνα, θερμές!

Αφροδίτη είπε...

Δε θα μπορούσε να βρεθούν άλλα μάτια πιο διαπεραστικά από τα δικά σου, γέφυρα να χτίσουν, για να διαβείς απέναντι, στην όχθη τη δική της, στον κόσμο το δικό της, για να την αφουγκραστείς, απλά για να την νιώσεις. Δε θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλα χέρια πιο ζεστά από τα δικά σου, για ν' αγκαλιάσουν τους φόβους της και να τους κάνουν, έστω για λίγο, να κοπάσουν. Ευλογημένη εσύ, ευλογημένη εκείνη, ευλογημένη η στιγμή σας. Ευχαριστώ.

μαρία στραγαλινού είπε...

Αμάν Κατερίνα. Συγκλονιστικό. Μακάρι να μπορούσαμε όλοι οι άνθρωποι να καταλάβουμε ότι στη θέση αυτού του μικρού κοριτσιού θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, ότι τυχαία γεννηθήκαμε Έλληνες, κι όχι Σύριοι. Μακάρι να μπορούσαμε να δούμε στον ξένο απέναντί μας αυτό που πραγματικά είναι: μια αντανάκλαση του εαυτού μας.

Βασίλης - Βενετία είπε...

Θα συμφωνήσω με την Αφροδίτη... Κι εγώ, κι εγώ σε ευχαριστώ!

emama christina είπε...

Είχα ανάγκη να ξεσπάσω και να κλάψω με λυγμούς, να βγάλω από μέσα μου όλα αυτά που νιώθω για αυτήν την κατάσταση, γι'αυτόν τον πόλεμο, για τις παιδικές ψυχούλες. Με αφορμή τα λόγια σου λοιπόν...