Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Ημέρες δώρο!

Ω τι καιρός....Σαν αυτή η Άνοιξη να διστάζει να έρθει. Βρέχει. Βρέχει με ένταση για ώρα. Και μετά βγαίνει και πάλι ο ήλιος και όλα αλλάζουν, γίνονται για λίγο λαμπερά.



Νιώθεις το μάτι να σκαλώνει στην ομορφιά, στα λουλούδια που είναι ολάνθιστα και τόσο χαρούμενα και χρωματιστά και μετά από λίγο, μαζεύονται σύννεφα, ακούς από μακριά τα μπουμπουνητά και μετράς ένα, δυο, τρία, τέσσερα χιλιόμετρα μακριά...και όλο πλησιάζουν και μετά ανοίγουν και πάλι οι ουρανοί...


Οι μέρες που πέρασαν ήταν τόσο υγρές...και αν δεν υπήρχε αυτή η οργιώδης φύση τριγύρω θα νομίζαμε πως είναι φθινόπωρο. Τέτοια μουντάδα και τόση βροχή. Παρόλα αυτά το Σάββατο θα γύριζε το μεγάλο μας αγόρι από το Καζαβίτι που φιλοξενήθηκε στο σπίτι της Νίτσας και του Νίκου και είχαμε σχεδιάσει μια μέρα στην πόλη. Μια ημέρα όλοι μαζί και ότι και να γινόταν θα την απολαμβάναμε...
Ξημέρωσε μια ημέρα με απίθανη βροχή. Όλα γύρω μούσκεμα, μα μετά από λίγο βγήκε αυτός ο ήλιος που σε μπερδεύει και μας μπέρδεψε και δεν πήραμε μαζί ομπρέλες...Τι παράξενο που μόλις βγαίνει η χαρά ξεχνάς την μουντάδα...Την διαγράφεις, σαν να μην υπήρχε μόλις λίγα λεπτά πριν!
Μόλις φτάσαμε λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς και θα θύμωνα πολύ αν ο Γιώργος δεν μου μετέφερε μια απίθανη χαρά που είχε την ευκαιρία να βρέχεται τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο! Βλέποντας τον να γελά, ο θυμός μου εξανεμίστηκε και ένιωθα πως περνούσα υπέροχα...Μια περιπέτεια! Άσε που είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε με αγνώστους αφού όταν είχαμε να διασχίσουμε μεγάλες αποστάσεις ζητούσαμε μεταφορά από όποιον είχε ομπρέλα κι είχε τόση πλάκα αυτό...Τι χαρούμενες γνωριμίες..."Με περνάς απέναντι;" Η απάντηση ήταν πάντα: "Εννοείτε" ή "Βέβαια" ή ακόμη και "Κράτα" και κάποιος σου έδινε τον αγκώνα του να περάσεις το χέρι σου ανάμεσα και να κρατηθείς για να μην βραχείς και βρισκόσουν να γελάς τρέχοντας με ένα άγνωστο τσαλαβουτώντας στα νερά και μετά φτάνοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο..."Πως σε λένε;" "Δέσποινα"..."Είμαι η Κατερίνα. Ευχαριστώ ρε Δέσποινα!" Ένα χαμόγελο κι ένα άγγιγμα ίσως και τρέξιμο μέχρι το επόμενο περιπετειώδες υπόστεγο και την επόμενη στιγμιαία γνωριμία...Χαρά, έτσι απλά.

Περιμέναμε στο σταθμό των λεωφορείων με αγωνία μεγάλη. Ο Γιώργος μετρούσε τα λεπτά και είχαμε χαρά. Πότε θα έρθει και πότε θα έρθει και τι ώρα είναι και μήπως άργησε και μιας και περιμέναμε,  δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε τις γνωστές ανοησίες. Πόσο μοιάζουμε στην γκριμάτσα με αυτό τον μικρό!


Και ήρθε! Τι χαρά. Τι απίθανη χαρά. Ο Γιώργος, ήταν τόσο συγκινητικό το πως πήδηξε επάνω του. Σαν μαιμουδάκι! Πως τον αγκάλιασε και πως τον κοίταζε και το μεγάλο αγόρι μας, μας φάνηκε τόσο αλλιώτικο. Σοβαρό.
Σαν να ψήλωσε μερικούς πόντους είπε ο μπαμπάς του κι ήταν έτσι! Ευκαιρία λοιπόν να πούμε τα νέα μας και καθίσαμε για φαγητό. Μιλούσε και μιλούσε και ο μικρός ήταν απλά ξετρελαμένος.


Δεν μπορούσαμε να τον συμμαζέψουμε, είχε ξεφύγει τελείως κι έκανε παλαβά! Τόσος ενθουσιασμός!
Το λιμάνι μουντό. Η βροχή δυνατή και ασταμάτητη. Απέναντι η θάλασσα γκρίζα και ταραγμένη, τα τζάμια μούσκεμα κι ήταν όλα υπέροχα. Αυτή η ατμόσφαιρα η τόσο οικεία, τόσο ζεστή.

 
Με τον τέλειο Σαλονικιώτικο γύρο, με όλους μας και πάλι μαζί, με τα λόγια και τα αστεία μας και αυτή την αίσθηση πως όλα μπήκαν και πάλι στην θέση τους....Γιατί εκεί έξω μπορεί να γινόταν χαλασμός από την βροχή αλλά εμείς...ήμασταν αλλού! On fire....


Η βόλτα μας συνεχίστηκε, όπως πάντα στα αγαπημένα βιβλιοπωλεία.

 
Μυρίσαμε χαρτί, είδαμε νέους τίτλους, πήραμε από κάτι μικρό και συνεχίσαμε περπατώντας στη βροχή, με το χέρι του γιου μου σφιχτά φωλιασμένο στο χέρι μου, όχι για να μην χαθούμε όπως όταν ήταν μικρός, αλλά γιατί το χρειαζόμασταν κι οι δύο γιατί είχαμε πεθυμήσει ο ένας τον άλλο κι αυτή την τόσο δική μας αίσθηση...του χεριού που μεγαλώνει στο χέρι μου, μα όσο κι αν μεγαλώνει πάντα θα χωράει στη χούφτα μου και πάντα εγώ θα το κρατάω, αν χρειαστεί.
Μετά η βροχή δυνάμωνε και συνεχίζαμε τρέχοντας  με τα παπούτσια μούσκεμα  και τον μικρό να φωνάζει τρέχοντας "είμαι χαρούμενοοοοοος"....και μια Θεσσαλονίκη, τόσο όμορφη, σαν βγαλμένη από ταινία!



Κλείσιμο στο αγαπημένο στέκι για γλυκό. Sugar Angel και ένα μαγαζί ασφυκτικά γεμάτο!



Ένα πανέμορφο πανέμορφο μέρος για να ευχαριστηθείς γεύσεις και εικόνες. Σπιτικά γλυκά, τσάι περγαμόντο και καφές σε τέλεια αναλογία και ευωδιά...


Ο μικρός στο τέλος είχε αφηνιάσει και από τα διπλανά τραπέζια άρχισαν να μας κοιτάζουν.


Άρχισε να αλλάζει τα φώτα στον αδερφό του και να πειράζει τους πάντες και ο μπαμπάς του επενέβη για να τον ηρεμήσει για να πάρει την απάντηση: " Είμαι τόσο χαρούμενος που ήρθε ο αδερφός μου, που το κεφάλι μου είναι τόσο μπερδεμένο και δεν μπορεί να ησυχάσει τα χέρια και τα πόδια μου." Μετά από αυτή τη δήλωση και μέσα στην αγκαλιά του μπαμπά, επιτέλους έλεγξε τα χέρια και τα πόδια του κι εγώ δεν μπορούσα να κρατήσω την κοιλιά μου από τα γέλια!



Δεν ξέρω αν είναι που αγαπώ την Sugar Angel γιατί είναι καταπληκτικό πλάσμα, δεν ξέρω αν είναι που λατρεύω το Red Velvet και τα γλυκά της, δεν ξέρω αν ήταν το ότι χρειαζόμουν αυτόν τον καταπληκτικό απογευματινό καφέ, σε αυτό το γραφικό υπέροχα στολισμένο μαγαζάκι, μια τέτοια Ανοιξιάτικη βροχερή ημέρα, δεν ξέρω που είχα χαρά μεγάλη που είχα τα τρία αγόρια μου μαζί, δεν ξέρω που ήταν αυτή η αίσθηση της ασφάλειας ή το ότι στο τέλος έχω πάντα αυτό το αγόρι να καταλήγει ξαπλωμένο δίπλα μου αποζητώντας λίγα μαμαδίστικα χάδια...μα τελικά, ήταν μια ημέρα από αυτές που δεν ξεχνάς γιατί είναι γεμάτες συναισθήματα, γεμάτες από αισθήσεις κι εικόνες αγάπης κι απλότητας.


Η επιστροφή είχε κι άλλη βροχή. Πολλή πολλή βροχή...Η όμορφη ημέρα είχε πια καταγραφεί στη μνήμη του σώματος μας...και τελικά νιώθω πως αυτή την πόλη την αγαπώ, είτε μουντή, είτε φωτεισμένη.


Στο σπίτι μας έδειξε το δώρο που μας έφτιαξε με την βοήθεια του Νίκου...Ένα ξύλινο σπιτάκι για τα πουλιά. Μας τρέλανε!


Και βέβαια μια σφεντόνα  από ένα κλαδί διχαλωτό που βρήκε στο δάσος και με την βοήθεια του θαυματουργού Νίκου μεταμορφώθηκε.


Κι όχι μόνο αυτά αλλά έφερε μαζί του και τόσες εμπειρίες. Τι έμαθες; Τον ρώτησα. Οι απαντήσεις πολλές...Απαντήσεις μιας πελώριας βιωματικής εκπαίδευσης!
"Ότι μπορώ να ταξιδεύω μόνος μου. Ότι δεν χρειάζεται να φοβάμαι. Ότι μπορώ να κάνω κάτι ακόμη κι αν το φοβάμαι. Ότι κάποια παιδιά δεν έχουν γονείς. Ότι κάποιοι μπορούν να αγαπάνε τα παιδιά άλλων ανθρώπων, όπως με αγαπάτε εσύ κι ο μπαμπάς. Ότι δεν μπορούν όλοι οι γονείς να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ότι μπορώ να κάνω κρέπες. Ότι δεν χρειάζεται να μου λες εσύ να κάνω μπάνιο. Ότι μπορώ να μαζεύω μόνος μου τα πράγματα μου. Ότι πλένω καλά τα πιάτα. Ότι δεν χρειάζεται ρεύμα για να μαγειρέψουμε. Ότι με ζαλίζει το καράβι όταν έχει κύμα. Ότι δεν θέλω να κοιμηθώ αν δεν σας πω καληνύχτα. Ότι θέλω να μάθω να μιλάω καλά Γερμανικά. Ότι αγαπάω τις γάτες και μου αρέσει να ξυπνάω με τη Χλόη να γουργουρίζει κουλουριασμένη στην κοιλιά μου. Ότι δεν θέλω να βγάζω φωτογραφίες, προτιμώ να περνάω ωραία."...που σημαίνει πως δεν έβγαλε ούτε μια φωτογραφία!

Ναι! Πέρασε τέλεια. Ναι γύρισε πόντους ψηλότερος και "σοφότερος" γιατί βγήκε από την ζώνη ασφαλείας του κι έμαθε σε λίγες μέρες πολλά και χρήσιμα για τον εαυτό του! Έκανε καλά που πήγε λοιπόν και παρόλο που φοβόταν να ταξιδέψει μόνος του η ανάγκη του να πάει ήταν ισχυρότερη από τον φόβο του και αυτό ήταν υπέροχο, καθώς κάθε φορά που εγώ του υπενθύμιζα πως μπορεί και να μην πάει, εκείνος υπενθύμιζε στον εαυτό του, πόσο πολύ το θέλει.

Ακολούθησε, μια Κυριακή με γεύσεις λατρεμένες αφού ο πατέρας, μας έφτιαξε τα τέλεια σπιτικά του χάμπουργκερ, με φρέσκα λαχανικά και ντομάτες...Χτυπούσαμε παλαμάκια και κλαίγαμε από χαρά!


Παρέα στο σαλόνι, όλοι μαζί για ακόμη μια απίθανα βροχερή ημέρα...Η οικογένεια μας!


Η Κυριακή έκλεισε με βραδιά Rummy...παρέα με τσάι μυρωδάτο και cookie  crisp για μασούλημα. Γίνεται να τα κάνεις όλα σε δυο μέρες; Γίνεται. Τελικά γίνεται...και εμείς προλάβαμε και τα κάναμε όλα. Όλα όσα μας ήταν σημαντικά, συμπεριλαμβανομένου κι ενός καυγά για το ποιος τελικά νίκησε στο rummy...εντάξη, είμαι λίγο ανταγωνιστική!


Ξημέρωσε μια εβδομάδα "κανονική". Η εβδομάδα που θα μας βάλει στη ρουτίνα και στο πολύτιμο καθημερινό μας πρόγραμμα γιατί... πως θα ήταν τόσο ξεχωριστές αυτές οι ημέρες αργίας...αν δεν υπήρχαν οι ημέρες της καθημερινότητας! Οι ημέρες δώρο, έτσι τις λέω εγώ!
Για άλλους δώρο είναι οι ξεχωριστές μέρες. Για εμένα το δώρο είναι οι ημέρες καθημερινότητας. Αυτές που τις ζεις βαδίζοντας σταθερά, με ασφάλεια, σαν να βαδίζεις μέσα σε δάσος, έτσι ώστε να οδηγηθείς βήμα το βήμα σε μικρά ευτυχισμένα ξέφωτα.
Το δάσος είναι το δώρο, όχι το ξέφωτο. Το ξέφωτο είναι η ευκαιρία...η ευκαιρία να χαρείς το δάσος. Την ίδια τη ζωή! Πόσο τυχεροί είμαστε χωρίς να το ξέρουμε όλοι εμείς που περπατάμε καθημερινά μέσα στο δάσος της ζωής μας, μαζί με τους αγαπημένους μας...Πόσο τυχεροί!

 
Το τοπίο είναι υγρό, μα φωτεινό και καταπράσινο, γεμάτο υποσχέσεις...
Μπαίνουμε σε ρυθμό αγαπημένοι...μέρες μας χωρίζουν από τον Μάιο...Βροχερές ημέρες καθώς φαίνεται! Μα η βροχή, η βροχή έχει κάτι το μαγικό...κι υπόσχομαι κάποια στιγμή, να καταθέσω την σχέση μου μαζί της.
Μέχρι τότε, καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπημένοι!
                                                                                                  Κατερίνα

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Μια Ανοιξιάτικη γιορτή!

Αυτή η Ανοιξιάτικη γιορτή τα είχε όλα...Άνοιξε με μια συνάντηση γεμάτη συναίσθημα και σιωπή. Ένα ραντεβού με μια ομάδα, με στόχο έναν τρυφερό χαιρετισμό. Ένα τρυφερό αντίο, τόσο συντροφικό κι απόκοσμο...Μου έμεινε μια ήρεμη αίσθηση γαλήνης, σαν όλα να μπήκαν στη θέση τους, την ώρα που άκουγα μακρινούς ψίθυρους φροντίδας, ανάμεσα σε αγκαλιές κι αγγίγματα, την ώρα που ο ήλιος χανόταν πίσω από το μικρό ξωκλήσι, στο μονοπάτι με το φιδογυριστό ανήφορο. Ένα "καλωσόρισμα" που έγινε σκληρό "αντίο" και μια συνειδητοποίηση δώρο.
Η ζωή η ίδια, που συνεχίζει να ανεβαίνει στο φιδογυριστό, ανηφορικό της μονοπάτι...προχωρώντας με οδηγό, τον ουρανό και τις σκιές στα σύννεφα.


Αυτή η Ανοιξιάτικη γιορτή είχε χρώμα. Το κατακίτρινο χρώμα, με τα σινάπια να απλώνονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι...Απέραντο χρώμα και ζωή.


Είχε λουλούδια πολλά και χρωματιστά. Λουλούδια έξω στην αυλή


και πολλά πολλά λουλούδια στα βάζα μέσα στο σπίτι. Γιατί αυτή γιορτή έχει φως και χρώμα πολύ!


Αυτή η Ανοιξιάτικη γιορτή είναι γεμάτη. Γεμάτη, με γλυκά και σοκολατένια αυγά και κοτούλες με κοιλιές γεμάτες καραμέλες και καλαθάκια και στολίδια χαρούμενα που σε κάνουν να χαμογελάς.
Να εδώ η νονά του Πα του έστειλε δωράκι και λαμπάδες. Παρόλο που το βαφτιστήρι της είναι μαντράχαλος δεν τον ξεχνά ποτέ και μας συγκινεί πολύ. Η χαριτωμένη θήκη πάνω αριστερά είναι θηκούλα για τα αυγά. Την  έφτιαξε μόνη της βέβαια καθώς  είναι απίστευτα δημιουργική!


Το σπίτι όλο ανάστατο. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, με όλα τα παιχνίδια παντού και η οικοδέσποινα μάνα να σφυρίζει αδιάφορα πίνοντας καφέ στην αυλή γιατί έχουμε γιορτή και δεν μας νοιάζει η ανακατωσούρα και βέβαια μια γιορτή αφιερωμένη στους νονούς και στα ευτυχισμένα βαφτιστήρια τους....Μέρες χαράς!


Αυτή η Ανοιξιάτικη γιορτή είχε πολλές πανέμορφες και μυρωμένες βραδιές, με αποκορύφωμα αυτή.


Την βραδιά της Ανάστασης. Λαμπάδες και κεριά. Το Άγιο φως που οι μικροί με μεγάλη προσοχή μεταφέρουν ως το σπίτι και ένα μεταμεσονύκτιο γιορτινό τραπέζι  στρωμένο με αγάπη μόνο για εμάς...
Και μετά η μεγάλη ημέρα. Ένα μακρύ τραπέζι και η Άνοιξη παντού! Χρώματα, φως, χαρά! Περιμένοντας τους αγαπημένους μας.



Γεύσεις οικείες αγαπημένες. Αρχίζουμε πάντα με μπόλικο καφέ και τσουρέκι...και κάπως έτσι αρχίζουν τα τσίπουρα και λίγο πριν έρθει το μεσημέρι η χαρά έχει τριπλασιαστεί ανάλογα με τα ποτηράκια που έχεις κατεβάσει....και μετά...αχ μετά βγαίνουν τα γλυκά κι ήταν πολλά και κολασμένα!


Φωνές, παιδιά που παίζουν, παιδιά που τρέχουν, παιδιά που κυνηγούν σαπουνόφουσκες...παιδιά!!!
Η Άνοιξη και το φως στα μάτια τους....



Και κάπως έτσι...τέλειωσε και μια ακόμη Ανοιξιάτικη γιορτή...όχι ακόμη καλά καλά μιας και τα σχολεία, δεν άνοιξαν. Μιας κι ακόμη οι ημέρες μυρίζουν χαρά και όλοι κυκλοφορούμε με ένα χαμόγελο ακόμη σχεδόν μεθυσμένο, από τις γεύσεις και τα κρασιά.
Ο μεγάλος μας γιος, βρίσκεται στο Καζαβίτι, στο σπίτι της Νίτσας και του Νίκου για να δει τα φιλαράκια του. Ταξίδεψε μόνος του με το λεωφορείο ως την Καβάλα και ήταν μια ημέρα αγωνίας μέχρι να φτάσει και να τα καταφέρει και να νιώσει τόσο γενναίος που έκανε ένα ταξίδι δυόμιση ωρών ολομόναχος για πρώτη φορά. Τώρα ευτυχισμένος, μας ενημερώνει τη μια μέρα, πως έφτιαξαν ένα δεντρόσπιτο με τον Νίκο να τους εποπτεύει και την άλλη μέρα πως έφτιαξαν ξύλινα τόξα και παίζουν στο δάσος κυνηγητό και πως περνάει τέλεια!
Ο μικρός από την άλλη, ζει το δράμα του αφού του λείπει απίθανα ο αδερφός του και η ζωή είναι άδεια χωρίς εκείνον.Του γράφει ραβασάκια αγάπης και του έχει γεμίσει το δωμάτιο με ζωγραφιές για να τις βρει όταν επιστρέψει ενώ κυκλοφορεί σαν να έχασε το άλλο του μισό κομμάτι...
Από την άλλη εγώ βρήκα την ευκαιρία να μονοπωλήσω το ενδιαφέρον του και να κάνουμε μαζί πολλά που δεν έχω την ευκαιρία να χαρώ σαν είναι οι δυο τους.
Εκμετάλλευση αποκλειστικού χρόνου!!! Γιατί κι η μάνα έχει τις ανάγκες της...

Το Πάσχα έκλεισε λοιπόν και δεν θα μπορούσε να κλείσει καλύτερα και πιο γλυκά. Κατέφθασε με το ταχυδρομείο. Νutello mania...μιας και για το τρελό αγόρι μου, αυτή η γεύση είναι αξεπέραστη και έχει μεταφέρει την τρέλα αυτή και στους γιους μας.


Οπότε όταν είδε αυτό το βάζο είχαμε αλαλαγμούς χαράς και ενθουσιασμού! Και τώρα έχει ο καθένας τους το δικό του nutellοβάζο... Άγγελος, Γιώργος και μπαμπάς...Παντα..ζής.

Μια Ανοιξιάτικη γιορτή που άνοιξε με έναν γλυκό πόνο κι έκλεισε με μια γλυκιά γεύση για ζωή...Γιατί αυτό το αγόρι μου, έχει το όνομα της ίδιας της ζωής!
Πάντα ζεις λοιπόν...Καλημέρα αγαπημένοι. Πάντα ζωή. Πάντα χαρά, ευχές και πολλή αγάπη...Χριστός Ανέστη!
                                                                                                             Κατερίνα

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Αυγουλένιο στεφάνι, σοκολατένιες μπάλες και μικρές Πασχαλινές ιδέες.

Άνθισαν οι τουλίπες! Τι ομορφιά...τι χαρά απρόσμενη σε μια ημέρα βροχερή σαν αυτή, να δεις μια ανθισμένη λευκο-ρόζ τουλίπα! Τι δώρο...Αν κι ο καιρός φέτος μας τα χαλάει, τα λουλούδια δεν πτοούνται και κάνουν αυτό που ξέρουν....ανθίζουν!


Έτσι κι εμείς παρόλο που  οι μέρες έγιναν και πάλι μουντές, εμείς κάνουμε αυτό που ξέρουμε μέρες που είναι. Βάφουμε, πλάθουμε, φουρνίζουμε και δημιουργούμε.

Να λοιπόν δύο όμορφες μικρές ιδέες για στολισμό του πασχαλινού τραπεζιού.  Δαχτυλήθρες που γίνονται μικρά κηροπήγιά και μέσα τους κολλάμε με θερμόκολλα μικρά κεράκια και γύρω γύρω βρύα και μικρά συνθετικά λουλουδάκια.


Έτσι για χαρά...

Τραπέζι Πασχαλινό χωρίς λουλούδια δεν γίνονται και χωρίς αυγά επίσης. Οπότε κάνουμε τα αυγά βάζα για λουλούδια. Μια εύκολη κατασκευή. Θα χρειαστούμε χοντρό σύρμα στο οποίο θα δώσουμε στρογγυλό σχήμα σε ότι μέγεθος θέλουμε. Τσόφλια αυγών που δεν πετάμε κάνοντας κουλουράκια ή τσουρέκια και βέβαια βρύα που είναι και τα αγαπημένα μου και δίνουν ομορφιά, αφού με αυτά θα καλύψουμε τα σημεία που φαίνεται το σύρμα.


Πρώτα κολλάμε με θερμόκολλα τέσσερα τσόφλια σε τέσσερα διαφορετικά σημεία για να στέκεται το στεφανάκι και μετά κολλάμε και όλα τα υπόλοιπα.


Μετά βάζουμε νεράκι στα αυγά και γεμίζουμε απλά με λουλούδια.


Είναι μια κατασκευή λίγων λεπτών πραγματικά μα το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο. Εμείς  στη μέση βάλαμε τις δακτυλήθρες με τα κεράκια μα μπορεί κανείς να βάλει ένα ωραίο μεγάλο κερί στο κέντρο του τραπεζιού και να λαμπρύνει το Πασχαλινό τραπέζι και όχι μόνο.




 
Παράξενο πόσο όμορφα πράγματα μπορείς να φτιάξεις από το τίποτα, με απλά ευτελή υλικά με  ιδέες από περιοδικά και φωτογραφίες που εμπνέουν.


Αυτή η εποχή των  χαριτωμένων λαγών, των χαρούμενων αυγών και όλων των απαλών χρωμάτων με ξετρελαίνει.... Στολίστε, στολίστε, στολίστε. Ευκαιρία για φως και χαρά οι μέρες που έρχονται!




Επίσης για μικρά δωράκια χαράς για τα πιτσιρίκια αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε την τέλεια ιδέα της Λαμπρούκα, που έχει μαγικά χέρια και απίθανες ιδέες  και γεμίσαμε μπαλίτσες με καραμελάκια.


Είχα έναν τουλάχιστον βοηθό αφού ο άλλος εξαφανίστηκε με το ποδήλατο και μας άφησε στη μέση...Τώρα κάποια από αυτά, περιμένουν να γεμίσουν τα καλαθάκια των μικρών μας.




Τα αυγά μας κόκκινα με κορδέλες, σαν να φορούν τα καλά τους. Δεν τα γυάλισα, για να έχουν αυτή την ωραία ματ φυσική θαμπάδα και μερικά τα φροντίσαμε λίγο παραπάνω!



 
Ωραία ιδέα νομίζω, για να δωρίσει ο νονός το ξεχωριστό αυγό, στο ξεχωριστό του βαφτιστήρι!


Είμαστε πια στις μεγάλες αυτές ημέρες...Τις μεγαλύτερες του χρόνου! Όλα είναι έτοιμα στο σπίτι μας. Τα τσουρέκια μας υπέροχα, αφράτα. Νομίζω πως η μαμά μου, θα ήταν περήφανη για εμένα αν μπορούσε να τα δοκιμάσει αυτά τα τέλεια τσουρέκια μου!
Διάβαζα την υπέροχη αυτή, νοσταλγική ανάρτηση της Ελπίδας και γελούσα γιατί σκέφτομαι πως έγινα κι εγώ σαν τη μαμά μου αφού κάθε τέτοια εποχή, το θέμα των τσουρεκιών είναι το θέμα των ημερών..."εσένα σου πέτυχαν;" Η μεγάλη ερώτηση... που ποτέ δεν πίστευα πως θα με ενδιέφερε...κι όμως με ενδιαφέρει και ναι!


Εμένα φέτος λοιπόν, μου πέτυχαν κι έχω μεγάλη χαρά. Και μπορεί εγώ να τα έπλασα, μα άλλος τα έψησε κι έγιναν αφράτα και ζουμερά γιατί η μισή μαστοριά είναι στο ψήσιμο. Άρα μπράβο στο αγόρι μου που τα έψησε όταν εγώ έπρεπε να φύγω αφήνοντας τα κυριολεκτικά στη μέση.

Αυτές λοιπόν,  ήταν  οι επιτυχές γιατί τις αποτυχίες δεν τις δείχνω....κατέληξαν στα σκουπίδια καθώς μια φουρνιά κουλουράκια  και όλο το ζυμάρι, απέτυχαν παταγωδώς....Που θα μου πάει όμως, θα τα προσπαθήσω ξανά και θα τα καταφέρω γιατί δεν είναι στο χέρι τους.

Σας καλημερίζω με αυτή την υπέροχη Πασχαλινή εικόνα.


Μεγάλη Πέμπτη. Όλα έτοιμα λοιπόν. Τώρα οι ημέρες μου είναι ελεύθερες να αφιερωθούν στους γιους μου, που θέλω να τους ευχαριστηθώ και στον εαυτό μου που θέλω να τον φροντίζω αφήνοντας του χώρο και χρόνο ελεύθερο για να μπει στο υπέροχο κλίμα των ημερών! Με σκέψεις, προσευχή, αναθεωρήσεις και προσωπικές αναζητήσεις...
Γιατί οι ημέρες αυτές είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή γιορτή! Κάθε χρόνο το θυμάμαι με αυτή την παλιά μου νοσταλγική ανάρτηση...

Εύχομαι σε όλους μας Φως! Να φωτίσει, να ζεστάνει, να απαλύνει...Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα αγαπημένοι...
                                                                                    Κατερίνα