Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

...και το ταξίδι αρχίζει...

Αθήνα...Ψηφιακές Γειτονιές και το ταξίδι...


...αρχίζει με έναν αποχαιρετισμό  σε ένα σταθμό τρένων.
 

Ένα αστείο "αντίο" που είχε κάτι το ρομαντικό...Συνεχίστηκε με ένα τοπίο μουντό μα καταπράσινο σε μια διαδρομή που μου φάνηκε ατέλειωτη.


Αγαπήθηκε στην ζουμερή αγκαλιά της Νεκταρένιας μου που με αγκάλιασε μαζί με τον αγέννητο γιο της και με φρόντισε μετά από το μακρύ μου ταξίδι, στο μαγικό καταφύγιο που έχει για σπίτι, μαζί με μια φανταστική μακαρονάδα κι ένα κατακόκκινο κρασί!


Παρέα με όλες τις αναμνήσεις μας, τις μουσικές μας, τα ξεχασμένα λόγια μας, έναν μυρωδάτο ζεστό καφέ κι έναν κορμό με μέλι και σοκολάτα...μόνο για εμένα!


Παρέα με το μικρό ανθρωπάκι που ζει ασφαλής στην κοιλιά της ευτυχισμένης μαμάς του


και θα έρθει σύντομα και μέχρι τότε εκείνη του πλέκει μικρά χρωματιστά σοσόνια...που μου έφεραν δάκρυα...


Μπήκε σε μια ολοζώντανη, χαρούμενη γειτονιά γεμάτη αγκαλιές και αναμνήσεις και πρόσωπα αγαπημένα...και ξεκουράστηκε εκεί στα μαλακά μαξιλάρια με έναν μερακλήδικο παραδοσιακό ελληνικό πριν ορμήσει στο γλέντι...κι όρμησε....


και το ταξίδι  αυτό, γέλασε κι ήπιε και μέθυσε. Γεύτηκε και ψιθύρισε λόγια πολλά και μίλησε και άκουσε και μοιράστηκε κι αγάπησε περισσότερο και αγκαλιάστηκε πιο σφιχτά κι είπε λόγια,  χωρίς φωτογραφίες, χωρίς μάρτυρες κι έκανε πλάκα πολύ κι έμαθε και γέμισε όνειρα και κορυφώθηκε με στιγμές και λέξεις που χαράχτηκαν...Έτσι απλά! Χαράχτηκαν...γιατί, έγιναν τροφή και κάτι παραπάνω...κάτι πολύ παραπάνω, μα αυτά όλα στην επόμενη ανάρτηση.
Τα κρατάω για την επόμενη φορά. Για να "κάτσουν" μέσα μου, να γίνουν ανάμνηση πιο μακρινή και να μπορώ να κρίνω...Να κρίνω και να δω κοιτάζοντας από μακριά, ολόκληρο το τοπίο μιας Γειτονιάς που αγάπησα...κι ένιωσα να ανήκω ξανά!

Το ταξίδι αυτό,στολίστηκε με τις πανέμορφες λευκές τουλίπες στο σπίτι της μικρής συνονόματης ξαδέρφης


και είχε την μυρωδιά και την γεύση από τα υπέροχα φωτεινά πρωινά της με το κέικ με μύρτιλο και τα συγκλονιστικά της, μπισκότα βρόμης...

 
και κάτι ακόμη...Είχε την αγάπη και την φροντίδα της σε πράγματα τόσο απλά, τόσο μικρά που σε γεμίζουν συναίσθημα, καθώς νιώθεις να φουσκώνεις από περηφάνεια και από αγάπη για εκείνη....Πράγματα που φανερώνουν ειλικρινή αγάπη, όπως οι καθαρές μοσχομυριστές της πετσέτες, το ζεστό στρωμένο κρεββάτι, το φρέσκο φαγητό να περιμένει το βράδυ όταν επιστρέφαμε ή η σακούλα με τα αφράτα σάντουιτς,  τα φρούτα και τις μικρές γευστικές εκπλήξεις για το ταξίδι του γυρισμού.

Είχε κάτι από τα απίθανα κοριτσίστικα κουτσομπολιά, τα γέλια και τα πειράγματα ξαπλωμένες στον καναπέ φορώντας τις πιτζάμες, με ένα καυτό τσάι να ζεσταίνει τα χέρια, μια κουβέρτα στα πόδια και το σπρώξιμο της μιας στον ώμο της άλλης την ώρα που γελούσαμε σαν τρελές!


Το ταξίδι είπε αντίο στην περιπέτεια σε έναν άλλο σταθμό και μοιράστηκε νέα και παλιά με μια Πυγολαμπίδα και μια Φραουλίτσα στο βαγόνι του γυρισμού....


Ταξίδεψε προς τα πίσω με χρώματα ανοιξιάτικα κι ολοζώντανα κι έναν ουρανό βαρύ και σκέφτηκε κι αναπόλησε κι υποσχέθηκε, να προχωρήσει κακοτράχαλους δρόμους σε άγνωστες διαδρομές...όσο μπορεί...όσο αντέχει....με την πίστη πως κάθε ταξίδι κρύβει μαγεία.
Άλλωστε είχε μια Πυγολαμπίδα να το επιβεβαιώνει, χαιρετώντας μέσα από ένα Χάρτινο Καραβάκι...


Αυτό το ταξίδι έκλεισε με ένα ευτυχισμένο γεμάτο φως καλωσόρισμα, με φωνές λατρεμένες και δυνατές τρεχάλες μέσα σε ανοιχτές αγκαλιές!


...και το ταξίδι τέλειωσε...αλλά η αλήθεια είναι πως το ταξίδι αυτό....το ταξίδι αυτό στις Ψηφιακές Γειτονιές...μόλις αρχίζει...


...αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....καλή εβδομάδα αγαπημένοι. Με συγκινήσατε, με τιμήσατε, με γεμίσατε φως! Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι και σας ευχαριστώ όλους σας για αυτό που ζήσαμε...

Αρχίζουμε τα όνειρα...
                                                                                                  Κατερίνα

14 σχόλια:

kathycallie είπε...

Καλημέρα Κατερίνα μου! Δύο μέρες γεμάτες με τόσες εικόνες και συναισθήματα. οπως πάντα ήθελα τόσα να πω αλλά με έχεις καταλάβει... δεν θέλω να γίνομαι φορτική! Ομως φέτος σε απόλαυσα λίγο περισσότερο το ομολογώ! Περήφανη μαμά μπλόγκερ ευχαριστούμε που μας ενέπνευσες καιβπάλι με τα λόγια σου!!! Σε φιλώ! κάλη

Georgia Lam είπε...

Καλημέρα Κατερίνα...κρατώ αυτή την πολύ σφιχτή σου αγκαλιά και τα λόγια σου όταν βρεθήκαμε στις τουαλέτες στην καρδιά μου μέχρι την επόμενη μάζωξη...

Παπίτσα είπε...

Ωχ, αυτή με το φουλάρι στο τρένο και την παιδική τσιάντα με τα αστράκια πρέπει να σας έπρηξε 5 ώρες στον γυρισμό...

Καλώς ήρθατε Κα, Φρα, και Πυγολ!
<3<3<3

Georgina Kassavetes είπε...

Γι αυτό το ταξίδι με το τρένο κοριτσοπαρέα νομίζω πως σκάω περισσότερο που δεν ήρθα! Καλά και για τα workshop που έχασα... Κατά τα άλλα σας απόλαυσα όλους ωραιότατα χωρίς να πάρω θερμίδες στα διαλείμματα! Χα! Και του χρόνου με υγεία!

martha είπε...

Αν και κάθισα λίγο, καθώς η μικρή Δώρα, με το που μπαίναμε στην αίθουσα φώναζε, ήταν μαγική η εμπειρία!
Του χρόνου θα είναι καλύτερα!

Owl Mommy Βέρα είπε...

Πόσο πολύ χάρηκα που σε ξαναείδα! Και ήταν τόσο πιο αυθόρμητα όλα και χαρούμενα! Εις το επανιδείν αγαπημένη μου :-)

Litsa Ch είπε...

Αχ τι να πρωτοθυμηθώ! Τόσο υπέροχα όλα!
Χαχα Παπίτσα μου, λατρεύουμε το κοριτσάκι με την αστεράτη τσάντα!
Καλώς σας βρήκαμε και πάλι!

vailie είπε...

Επιτελους σας γνωρισα.....
Ευχαριστω!

Φλώρα είπε...

Τι να πω Κατερίνα μου! Η αγκαλιά σου το ίδιο ζεστή, με την αγκαλιά που νιώθω όταν διαβάζω τις αναρτήσεις σου! Σ' ευχαριστώ...

Αφροδίτη είπε...

Ζήλεψα, ζήλεψα, ζήλεψα.... Δεν περιγράφω άλλο....! Εύχομαι να πήγαν ΟΛΑ περίφημα! Την αξίζεις τόση αγάπη, τόση και άλλη τόση!

Teteel είπε...

Γράφεις πολύ όμορφα και άμεσα και οι φωτος σου είναι καταπληκτικές.
Χαίρομαι που σε γνώρισα.

Μelina Chr. είπε...

Κατερίνα μου γράφεις τόσο όμορφα και μιλάς ακόμα πιο όμορφα. Είμαι πολύ χαρούμενη που είχα την τύχη να σε ακούσω στις Ψηφιακές Γειτονιές.

Maria Georgia είπε...

Ό,τι αγγίζεις Κατερίνα, παίρνει απ' την αύρα σου... Αν δεν ήσουν εσύ ένας χαρισματικός, πλούσιος άνθρωπος, το ταξίδι κενό θα άφηνε, μια βόλτα που τέλειωσε θα ήταν... Σε σένα νομίζω θα βγάλει ρίζες κι άνθη.

shareyourlikes είπε...

Κατερινάκι τα πριγράφεις όλα τόσο ζεστά που ζήλεψα που δεν ήμουν κι εγώ φιλοξενούμενη στη ξαδέρφη σας (χαχα) και στο τρένο φυσικά!
Όμως, ξετρελάθηκα με τις τόσες αγκαλιές που κάναμε κι ένιωθα τόσο υπέροχα όταν βγαίναμε εκείνες τις φωτογραφίες οι τρεις μας με τη Λίτσα...τι αγκαλιά ζεστή! Θα έπρεπε να ζούμε στην ίδια πόλη :)
Η χαρά του γιου σου στη φωτό στο σταθμό...μαναράκιιιιι!
Και τι αρχίζει...; :) Για πεεεεες!