Φθινοπωρινή φύση στο σπίτι!

Αυτή η εποχή έχει χρώματα Αυτά τα απίθανα χρώματα, σαν η φύση να κάνει μια τελευταία έκρηξη πριν όλα πέσουν στη γη και γίνουν θαμπά και τα κλαδιά γυμνώσουν.Περπατώ και γύρω μου παρατηρώ μια ένταση χρωμάτων που με εντυπωσιάζει.

Φέτος λοιπόν για την  φθινοπωρινή διακόσμηση στο σπίτι, αποφάσισα απλότητα.
Σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω όλους αυτούς τους χρωματικούς συνδυασμούς της ίδια της φύσης.
Ξερά φύλλα, καρποί αμπέλωπα και βατόμουρα και βέβαια λατρεμένες ορτανσίες από την αυλή.

Μεγάλα κλαδιά ροδιάς σε βάζο με νερό και  στεφάνια με κλαδιά αμπέλωπα, που είχα φτιάξει πέρυσι, λίγο πριν τα Χριστούγεννα.

Κατακόκκινοι πυράκανθοι σε βάζα με νερό.

Βαζάκια για κεριά με κλαδάκια πυράκανθου...

...και βέβαια αγαπημένα πλατανόφυλλα, παρέα με κουκουνάρια και ορτανσίες. Η ίδια η φύση ξέρει τον τρόπο...

Τα κεριά χαρίζουν μια λάμψη που ζεσταίνει τα μάτια κι όλα είναι έτοιμα πια για τις ήσυχες φθινοπωρινές μας βραδιές...

Το σπίτι είναι έτοιμο...κι εμείς το ίδιο. Δεν ψάχνουμε πια στα μαγαζιά. Η φύση έχει τα πιο όμορφα στολίδια...
Καλημέρα αγαπημένοι ευχές για ένα ήσυχο ζεστό, Σαββατοκύριακο...
                                                                                                   Κατερίνα

Τελικά ήρθε...

Εντάξει...όσο κι αν το αρνούμαι...ήρθε το Φθινόπωρο. Αυτή την εβδομάδα το καταλάβαμε πια, όταν ξυπνούσαμε το πρωί και ο ουρανός ήταν έτσι φορτωμένος...

Βγάλαμε πάλι από τις ντουλάπες τα ζεστά ρούχα, γεμίσαμε τα συρτάρια με τις λεβάντες που μας έδωσε η νονά του Γιώργου και ο Πα τις έκανε μικρά τέλεια ματσάκια.

Άνθισαν και οι μελαγχολικοί μου Ζεφύρανθοι... στις τελευταίες αναλαμπές του ήλιου

και...κάναμε και την πρώτη κολοκυθόσουπα της χρονιάς! Ε αυτό πια είναι τελείωσαν τα ψέματα! Ήρθε!

Μαζί του ήρθαν κι άλλα, σαν το δεματάκι που ήρθε από το Κρινιώ μου που είχε μέσα διάφορα, μαγικά σαν εκείνη. Τι υπέροχη έκπληξη!!! Με ξετρέλανες πάλι.
Μια μικρή παραμυθένια οικολογική τσάντα, από αυτές που αγαπώ και την παρήγγειλε από την εμπνευσμένη Τατιάνα και το Ψαλίδι και Κορδέλα της... Τέλεια!!!!

Έχω κι ένα ταξιδιάρικο καραβάκι που το λένε KaPaworld,  δίπλα με μια αιώνια σπείρα. Ένα κοχύλι που συμβολίζει την αιωνιότητα...

Μόνο από εκείνη!Την λατρεμένη μου...

...και σαν να μην έφταναν όλα αυτά να κι άλλο δέμα...

Ήρθε πακέτο έκπληξη που το έφερε η αδερφή που ήταν μέρος της σκευωρίας.Η σκευωρία της χαράς λέω εγώ! Το τρελό Σοφάκι...η ξαδέρφη του ξαδέρφου που λέμε και γελάμε για ευχές έστειλε στους Κύκλους Ζωής αυτά, με ευχές για καλό ξεκίνημα.

Έναν σκασμό τσάγια, μυρωμένα, με γεύσεις φρούτων, με αρώματα, με χρώματα, κι ένα πανέμορφο κουτί για να μπουν μέσα... Όλα από το Μπαχαράδικο που αγαπάμε! Αγαπάμε μπαχαράδικο ναι πολύ! Και Σοφάκι αγαπάμε ναι πολύ! Οι Κύκλοι Ζωής εφοδιάστηκαν λοιπόν με κάθε λογής ροφήματα για το Χειμώνα...θα γίνει μακελειό!!!

Τι άνθρωποι υπάρχουν τριγύρω...μόνο να σηκώσεις το κεφάλι. Έχουν τόσα να δώσουν και να πουν και να μοιραστούν.Τους ευχαριστώ όλους. Νιώθω απέραντη συγκίνηση με κάτι τέτοιες απίθανες χειρονομίες. Με σκέψεις που γίνονται μοίρασμα και λόγια...Σας ευχαριστώ για αυτά τα υπέροχα λόγια!

Και βέβαια μιας και μιλάμε για δώρα να κι άλλο ένα.Το Σαββατοκύριακο τα ξαδέρφια μας, μας έστειλαν την ανιψιά μας για να μείνει μαζί μας! Τι τέλειο Σαββατοκύριακο ήταν αυτό με την μικρή στο σπίτι! Ένιωσα πως είχα επιτέλους μια διαφορετική παρέα, ροζ φουξ που με ακολουθούσε κατά πόδας.
"Τι φόρεσες. Πως χτενίστηκες, τι κοκαλάκια έχεις, μήπως να βάλω κι εγώ λίγο lip gloss στα χείλη μου;" Μια γλύκα. Άσε που τους έβαλε και τους δυο σε σειρά. Έπαιζαν με απόλυτη ηρεμία επιτραπέζια ή lego και δεν ακούστηκαν φωνές και ουρλιαχτά παρά μόνο κάτι χαριτωμένες κοριτσίστικες τσιρίδες.

Επιτέλους κάποιος μέσα στο σπίτι έκανε τις ίδιες παρατηρήσεις με εμένα..."Άσε κάτω τη μπάλα έχει λάσπες θα γίνεις  χάλια, φάε πρώτα και μετά μίλα, μην φωνάζεις σε ακούμε ..." Τα κανονικά δηλαδή!
Τα αγόρια ηρέμησαν για λίγο και μετά πήγαμε όλοι μαζί στην εκδήλωση της  iWog και μεταμορφώθηκε κι εκείνη σε αγοροκόριτσο....τόσο κράτησε η κοριτσίστικη της αύρα!

Ανέβηκε στον τοίχο αναρρίχησης, κρεμάστηκε από τα σχοινιά μαζί με τα αγόρια...όλα τα παλαβά τα έκανε...

και μετά την πήγα να κάνει ζωγραφιά στο πρόσωπο....μεράκι το είχα αυτό!

Ήταν μια υπέροχη περιπετειώδης ημέρα.
Με πολύ γέλιο, πολύ φαγητό και πολύ παρέα, αφού ήμασταν όλο το γνωστό παιδομάνι με τους γονείς φίλους. 

Εκεί ανάμεσα στους πάγκους λοιπόν είδα και το Μαράκι μια φίλη που πέρσι μάθαινε να ράβει και φέτος φτιάχνει αυτά τα απίστευτα!

Αν έχει ο άνθρωπος μεράκι και ταλέντο κάνει θαύματα. Πάει και τελείωσε!!!
Αν θέλετε να κάνετε κάποιο παιδικό δωράκι σε μπλουζάκι, τσαντούλα, ή οτιδήποτε άλλο, με σχέδιο που σας αρέσει επικοινωνήστε μαζί της εδώ "mdagkli@gmail.com".

Κι έτσι μπήκαμε σε μια νέα εποχή. Με τα κρύα πρωινά, με τους μοναχικούς πρωινούς καφέδες στη δουλειά, δίπλα στο παράθυρο, με τον χλωμό ήλιο να μου κλείνει το μάτι καθώς κάνω την προετοιμασία των ομάδων, σε απόλυτη πολύτιμη σιωπή.

Με αυτή την εικόνα σας στέλνω την καλημέρα μου, με τον πρωινό μου καφέ στο τέλειο κορμό που κουβάλησαμε από την λατρμένη μας Λευκάδα και τον έκανα τραπεζάκι!
Στέλνω επίσης, όλη μου την αγάπη στην ξαδέρφη μου την Άννα, που μου χάρισε την αστερένια κόρη της για ένα τέλειο Σαββατοκύριακο.Την Άννα μου, που για ακόμη μια φορά χρειάζεται όλη την θετική μας ενέργεια μιας κι είναι στο νοσοκομείο.
Και ακόμη  θετική ενέργεια, για έναν άλλο άνθρωπο, που θαυμάζω απεριόριστα και δίνει μια αγωνιώδη μάχη για τη ζωή του...Εύχομαι να γίνεις γρήγορα καλά κύριε  Στέλιο...Αγαπημένε μας κύριε Στέλιο!

Καλημέρα αγαπημένοι. Με μια ημέρα για κάποιους δώρο και για κάποιους φορτίο...Μα μια ημέρα ακόμη, δική μας. Δική μας αγαπημένοι! Καλό Φθινόπωρο...
                                                                                                         Κατερίνα

Δύο πανεύκολες ξύλινες κατασκευές.

Αποφάσισα λοιπόν ο χώρος που δουλεύω, ο χώρος όπου δημιουργήθηκαν οι "Κύκλοι Ζωής", να είναι όσο πιο απλός κι εναλλακτικός γίνεται. Οπότε ήταν ευκαιρία να φτιάξω μικρές κατασκευές, που να καλύπτουν τις ανάγκες με το λιγότερο δυνατό κόστος. Άρχισα να ψάχνω, να σκαλίζω τα βιβλία κατασκευών και να ξεπατικώνω ιδέες.

Και να λοιπόν δυο πανεύκολες κι εξαιρετικά φθηνές κατασκευές. Χρειαζόμουν μια κρεμάστρα...μια κρεμάστρα, μια κρεμάστρα....μουμπλε μούμπλε...(σκέψεις) και κάτι σαν πίνακα  ανακοινώσεων....ξανά αναζήτηση και σκέψη!

Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ξύλο που αγαπώ πολύ και ταιριάζει με την απλότητα του χώρου.
Έτσι λοιπόν αγόρασα σανίδια  και τα έκοψα δίνοντας  τους το σχήμα που ήθελα, ενώνοντας τα με δυο κεντρικά ξύλα σανίδας κομμένα όμως στη μέση για να είναι πιο λεπτά και να μην φαίνονται άσχημα.

Κάρφωμα.

Μετά βάψιμο.

Λευκό, πιο λευκό δεν γίνεται γιατί είχα αποφασίσει να αγοράσω σιδερένια κρεμαστράκια από το Tiger και ήθελα να ξεχωρίζουν...Πιο απλό δεν γίνεται.

Το αποτέλεσμα χαριτωμένο.

Γέμισε χαρά ο τοίχος κι είναι και πολύ λειτουργική γιατί έχει μπόλικο χώρο για να κρεμαστούν πολλά πολλά ζακετοπαλτά και φουλάρια...

Σειρά είχε ο πίνακας ανακοινώσεων...Το πιο απλό πράγμα που έχω κάνει ποτέ.
Σανίδες  κομμένες στο μέγεθος που ήθελα. Απλά τις έβαψα γαλάζιες.Τις στερέωσα στον τοίχο και νατος ο καλλιτεχνικός μου memo board!

Ομορφούλης. Έδωσε πολύ φως σε εκείνη την κολόνα στη μέση του τοίχου!

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά. Πινέλα, μπογιές, ξύλο, κέφι και φτιάχνουμε μικρά θαύματα. Εντάξει μπορεί να είναι μικρά αλλά...είναι δικά μας κι είναι θαύματα!!!
Αυτό το Σαββατοκύριακο τελειώνουμε και το τελευταίο μπαούλο κι έτσι ολοκληρώνονται όλες οι κατασκευαστικές ανάγκες του επαγγελματικού μου χώρου...

Μεγάλη χαρά αγαπημένοι...Μεγάλη χαρά.
Ελπίζω σύντομα να μπορέσω να σας παρουσιάσω και την ιστοσελίδα που είναι υπό κατασκευή, για να γνωρίσετε τους "Κύκλους Ζωής".
Έπεσε πολύ δουλειά, πολύ ξύσιμο, βάψιμο, κάρφωμα και όχι μόνο....

Προς το παρόν βάφουμε το μπαούλο που θα γίνει τρέλα!!! κι ονειρευόμαστε...εγώ τουλάχιστον. Ονειρεύομαι και χαμογελάω στο κενό με τα σχέδια και τις εικόνες που καταστρώνω...και πιστεύω σε αυτές! Σαν να ξύπνησα και να ζω το όνειρο μου...κι ελπίζω να κρατήσει.

Σας στέλνω την αγάπη μου εκεί έξω και τις ευχές μου! Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι....
                                                                                                                   Κατερίνα

Υ.Γ. Ειρήνη με το συγκλονιστικό σου μήνυμα στην προηγούμενη ανάρτηση...Θά' θελα να βρω τα σωστά λόγια. Μα δεν υπάρχουν. Λυπάμαι. Απλά λυπάμαι. Σε ευχαριστώ...για το κουράγιο να το γράψεις και να το μοιραστείς. Καλή δύναμη.

Αερικό...

Οι Καλοκαιρινές ημέρες σβήνουν σιγά σιγά...όχι όμως κι οι αναμνήσεις μας...Είμαστε σχεδόν ακόμη εκεί στην άκρη της θάλασσας, να αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο και να αφουγκραζόμαστε το φλοίσβο.
Όσο κι αν οι ημέρες μίκρυναν, όσο  κι αν δρόσισε κι αν άρχισαν τα σχολεία, κι αν άρχισε το πρόγραμμα μας να τρέχει, όσο κι αν η ζωή κι η καθημερινότητα μας προστάζουν να μπούμε σε καλούπια, σε ρυθμό, σε ρουτίνα...ωστόσο το μυαλό μας...είναι αληταριό που λέει και στο υπέροχο τραγούδι του το "Αερικό" ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. 'Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει..."

Έτσι ο νους μας δραπέτης της καθημερινότητας, είναι ακόμη εκεί. Στην αμμουδιά εκείνη την υπέροχη βραδιά, με τα παιδιά να τρέχουν τριγύρω με τη γιαγιά να τους χαϊδεύει τα μαλλιά και τον παππού να τους δείχνει πως να ψαρεύουν. Κοίταζα τα χέρια του να αγκιστρώνουν το δόλωμα, να πετά με δύναμη το καλάμι, να σωπαίνει κοιτάζοντας το νερό. Κι ήταν τόσο ευτυχισμένες οι στιγμές αυτές. Τόσο ήρεμες. Ήθελα να μείνω εκεί και να τους κοιτάζω όλους, να σκέφτομαι πως πρέπει να χορτάσω αυτές τις στιγμές, να τις γευτώ, να τις κρατήσω για πάντα...μέσα μου πολύτιμες, ασφαλισμένες!

Με την οικογένεια και τις γνωστές φωνές τους να ταράζουν τη σιωπή...Αυτή είναι η πιο τρυφερή ανάμνηση αυτού του καλοκαιριού...Εκείνο το δικό μας δειλινό στη θάλασσα.

Έτσι, αποφασίσαμε να χαιρετίσουμε το φετινό καλοκαίρι. Με ένα ακόμη δειλινό στη θάλασσα. Μόνοι μας. Οι τέσσερις μας. Να τρέχουμε, να παίζουμε γιγάντια τρίλιζα στην άμμο, να κοιτάμε τον ήλιο να χάνεται στον ορίζοντα κι εμείς να κάνουμε μια ευχή!
Ανοίξαμε την ώρα εκείνη το κοκτέιλ που μας χάρισαν στο Συνέδριο στις Ψηφιακές Γειτονιές( ναι το κρατήσαμε για κάτι πολύ ιδιαίτερο)...κι ήπιαμε μια παγωμένη mimoza, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια. Σκέψεις τόσο κοινές, τόσο πελώριες, τόσο πολύτιμες. Ευχές τόσο κοινότυπες...

Να είμαστε εδώ. Καλά. Όλοι.Του χρόνου το Καλοκαίρι να μας βρει γερούς, χαρούμενους, δυνατούς. Μαζί με όλους όσους αγαπάμε. Κι αγαπάμε πολλούς...να μην λείψει κανείς μας, κανείς  τους...κανείς σας!!!

Κι έφυγε...το καλοκαίρι γλίστρησε σαν άμμος από τα χέρια μας κι έμειναν οι μνήμες, οι εικόνες στα μάτια, ο ήχος της θάλασσας και των τζιτζικιών στ 'αυτιά μας και οι μυρωδιές...αυτές οι υπέροχες καλοκαιρινές μυρωδιές. Πρωινή αρμύρα, ψημένο καλαμπόκι, ρίγανη, τηγανητές πιπεριές και πατάτες, καβουρντισμένος καφές...
Αντίο καλοκαίρι. Νιώθω ευγνωμοσύνη, για όσα έφερες...πίκρα, για όσα πήρες. Μα είναι όλα δικά σου! όλα δικά μου...κι αυτά που έφυγαν κι αυτά που έμειναν...

Πρώτη ημέρα του Οκτώβρη. Φθινοπώριασε αγαπημένοι...Καλό Μήνα σε όλα τα  "αληταριά" εκεί έξω...Είμαστε πολλοί!
                                                                                              Κατερίνα