Ο χρόνος....

Ξύπνησα ξημερώματα. 4.00 το πρωί. Αν άνοιγα το βιβλίο μου θα ξεχνιόμουν και σίγουρα θα με ξανάπαιρνε ο ύπνος . Η Έλενα Ακρίτα με τα σκισμένα τούλια της μου κρατά υπέροχη συντροφιά αυτές τις μέρες. Ωστόσο έμεινα για λίγο ξαπλωμένη να αφουγκράζομαι τη νυχτερινή σιωπή και το τραγούδι του αηδονιού. Τι κελάηδισμα συγκλονιστικό από ένα τόσο μικρό πλάσμα.

Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά! Σχεδόν μυρίζει Καλοκαίρι...

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Νιώθω πως δεν είχα πολλά να πω. Παλεύω κι εγώ όπως όλοι με την προσπάθεια να μπουν όλα ξανά σε μια σειρά. Συνέχεια θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει «να περάσει αυτός ο μήνας και τα πράγματα θα στρώσουν» ….πέρασαν χρόνια. Μια απάτη ο χρόνος…Τα πράγματα δεν στρώνουν, πάντα θα βρίσκεται κάτι νέο να μας αγχώνει, να έχει προτεραιότητα, να  πιέζει την καθημερινότητα και τη ζωή. Ο χρόνος…  ναι! Απάτη.

Έτσι κι εγώ άρχισε να παγώνω το χρόνο κάποιες μέρες. Κι ότι κι αν συμβαίνει απλά να το σταματώ και να του δίνω παράταση, γιατί τελικά πάντα υπάρχει χρόνος. Κάποιες μέρες είναι για εμάς.  Αυτή η σκέψη,  «να τελειώσει κι αυτό και μετά θα ξεκουραστώ, μετά  θα πάω μια βόλτα, μετά θα έχω το δικαίωμα να χαλαρώσω, μετά μετά μετά….» δεν τελειώνει ποτέ! Ποτέ!

Και πάντα κάτι βγαίνει και το μετά γίνεται μια συνέχεια του τώρα. Οπότε δεν έχει νόημα να τρέχεις πίσω από την ουρά σου. Κάποιες μέρες παγώνει ο χρόνος με προεδρική εντολή (εγώ είμαι ο πρόεδρος μην  αναρωτιέσαι) και παίρνω απόσταση. Έτσι έγινε το φετινό Πάσχα όπου για πρώτη φορά μετά από εικοσιπέντε χρόνια  απείχα όλη την Μεγάλη Εβδομάδα από τη δουλειά κι είχα χρόνο για να χαζεύω τα τσουρέκια να φουσκώνουν, τα παρατηρώ  τα λουλούδια μου να ανθίζουν, να βάφω  μια ολόκληρη ημέρα αυγά σε δέκα διαφορετικά κατσαρολάκια, να ξεφλουδίζω με ευλάβεια ένα ένα τα μύγδαλα για να στολίσω τα τσουρέκια και να ακούω το κελάηδισμα των αηδονιών τα ξημερώματα!

Για δες πέρσι μου έστειλε η φίλη μου η Ελπίδα από την Κρήτη του βολβούς από την αυλή της και φέτος...έγιναν λουλούδια! Με τούτα τα απλά γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα...

Όλα αυτά τα μικρά ασήμαντα που τα κάνουμε τρέχοντας τελείως διεκπαιρεωτικά ή που τα προσπερνάμε γιατί δεν προλαβαίνουμε να τους δώσουμε σημασία. Και τώρα ο ήλιος είναι όλο και πιο λαμπερός κι οι μέρες όλο και μεγαλύτερες κι η πλάση μυρίζει καλοκαίρι. Όλα είναι τρισευτυχισμένα, λουλούδια, πουλιά, ζώα κι έντομα. Ένα τεράστιο πάρτι  από τα πλάσματα που ζουν και πετούν και μεγαλώνουν γύρω μας. Κι είναι αυτό υπέροχο πολύ.  Σήμερα κάποια πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν και πάλι στις μετακινήσεις και στις επαφές μας. Κι εύχομαι η ζωή να βρει το ρυθμό της κι εμείς οι άνθρωποι τον δικό μας. Ο πόνος κι η απόγνωση δεν σταματούν ποτέ, όπως δεν σταμάτα κι η γη να γυρίζει… γι 'αυτό τραβάμε μπροστά. Μόνο μπροστά!

Αυτό σκεφτόμουν όταν  την προηγούμενη εβδομάδα μετά από οκτώ ολόκληρους μήνες επισκεφθήκαμε την Θεσσαλονίκη, με αφορμή τον εμβολιασμό μου. Ήταν μια αίσθηση παράξενη. Είχα μια αγωνία αλλόκοτη. Σαν να μου ήταν ξένο όλο αυτό, σαν να έκανα ταξίδι μακρινό. Μου φάνηκε υπέροχη μα ταυτόχρονα και τρομακτική. Την είχα πεθυμήσει τόσο.

Είχα να μπω σε πόλη τόσο καιρό που σαν να ξέμαθα, σαν να ένιωθα άβολα έξω από τα νερά μου. Πήγαμε στο εμβολιαστικό κέντρο, το μεγαλύτερο της Ελλάδας τρομερή εμπειρία  από μόνο του κι εκεί με έπιασε μια αλλόκοτη αίσθηση, σχεδόν συγκίνηση. Σαν να ζούσα σε ταινία. Ο κόσμος, οι διάδρομοι, τα φώτα, οι άνθρωποι γύρω μου…ένιωσα πρωταγωνίστρια. Ένιωθα πως ήμουν  παρούσα σε μια σπουδαία στιγμή της ιστορίας. Το τρελό αγόρι ήταν ο συνοδός μου και με περίμενε παραδίπλα και την ώρα της αναμονής  ανταλλάσσαμε ανόητα  μηνύματα. Ανόητα και συγκινητικά. Δεν μπορούσε να είναι εκεί μα ήταν κι ήλπιζα να είναι όλο αυτό το ξεκίνημα μιας ζωής που θα μοιάζει με την παλιά… τότε που όλα ήταν απλά.

Μετά πήγαμε οι δυο μας για μια πίτσα και μια βόλτα στην πόλη, σαν να ήταν μέρα γιορτινή. Τα αγόρια έστελναν μηνύματα  «τι έγινε το έκανες το εμβόλιο; πως είσαι άρχισε να βγαίνει η προβοσκίδα;   Βγήκατε βόλτα για πίτσα και σόδα  τα παπούδια;»  Πότε μεγάλωσαν και μας  κάνουν χαβαλεδάκο; Ούτε το κατάλαβα.  Μα έγινε κι αυτό. Όλες εκείνες οι απίθανες αγωνίες όταν ήταν μωρά. Τα ατελείωτα ξενύχτια, οι θηλασμοί, τα πρώτα λόγια, τα πρώτα βήματα …πέρασαν όλα. Πόσο δύσκολα κι απαιτητικά ήταν σαν τα ζούσα και τώρα …με πόση απλότητα τα ανακαλώ και τα θυμάμαι. Η ζωή είναι πια διαφορετική. Το να είσαι γονιός και τα παιδιά σου να είναι ανεξάρτητοι άνθρωποι είναι υπέροχο στάδιο. Όλες οι μικρές έγνοιες  για το τι θα φάνε και  τι θα φορέσουν, φεύγουν και μένουν μόνο οι μεγάλες οι κανονικές.  Αποκτά η ζωή άλλη βαρύτητα και άλλη απλότητα ταυτόχρονα.

Μα σαν κοιτάς πίσω ξαφνιάζεσαι …με το πόσο αναθεματισμένα γρήγορα έγιναν όλα! ΄

Γι ‘ αυτό παγώνουμε το χρόνο. Μια μέρα την εβδομάδα, δυο αν είμαστε τυχεροί. Κι εκεί σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τα πουλάκια  που ξεμύτισαν  από τα αυγουλάκια τους στη φωλιά  της φλαμουριάς. Το νέο  μικρό πουλάρι που γέννησε πριν  λίγες μέρες η φοράδα στο απέναντι λιβάδι. Τα σύννεφα που μαζεύονται και μαυρίζουν και γίνονται στάλες και δροσίζουν τα δέντρα. Τον ήλιο να χαμογελά στα χρωματιστά χωράφια. Τη θάλασσα να γεμίζει χρυσάφι και φως.

Τις δεκαοχτούρες που κατέβαιναν να πιούν νερό από τα μπολάκια των σκύλων και γίνεται μάχη με τα σπουργίτια που διεκδικούν την δικής τους σταγόνα. Τα μικρά μας ζωντόβολα τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ που έχουν διαλύσει τα πάντα κι έχουν μασήσει ακόμη και τα παπούτσια που έχω για το τρέξιμο και από τύχη γλύτωσα το εγκεφαλικό ….μα η ζωή μαζί τους είναι γεμάτη γέλιο και χαρά….

Ο χρόνος...

Αυτός ο αλήτης, ο κλέφτης, ο προδότης! Δεν σε ρωτά πότε μπορείς ή πότε θέλεις. Πότε είσαι έτοιμος ή πότε αντέχεις. Μία σου χαρίζει και μία σου κλέβει. Μία σου δίνεται και μία σε απαρνιέται ...δεν ξέρεις ποτέ μπορεί να είναι στ 'αλήθεια δικός σου...

Οπότε μια στις τόσες, όποτε μπορείς πάγωσε τον...και κάνε σαν να είναι για πάντα δικός σου. Απόλαυσε τον με όποιον τρόπο μπορείς κι ύστερα άφησε τον να γλιστρήσει και πάλι από τα χέρια σου υπέροχα ελεύθερος. Αυτό τον κάνει πολύτιμο...το ότι πρέπει να μάθουμε να τον κυνηγάμε και να καταλάβουμε πως δεν θα τον κατακτήσουμε ποτέ μα μόνο θα τον γευτούμε για λίγο, για όσο μας το επιτρέψει! 

Χρόνος. Μαγικός και πολύτιμος!...Σαν ανεκπλήρωτος έρωτας...

Καλημέρα αγαπημένοι! Συνεχίζουμε...

                                                                                                               Κατερίνα

Η Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη είναι ιδέα! Στηρί ΖΩ ΚΕΘΕΑ.

Φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από τότε που αποφάσισα να αλλάξω ζωή και έκλεισα ένα πελώριο και σημαντικό κύκλο στη ζωή μου αποχαιρετώντας το Κεθεα. Το ότι σταμάτησα να εργάζομαι από εκεί όμως δεν σήμαινε πως έφυγα. Η  Ιθάκη είναι σαν πατρικό μου, οι άνθρωποι που δουλέψαμε μαζί, όπως κι οι άνθρωποι που παλέψαμε μαζί, είναι οικογένεια...κι η οικογένεια μου αυτή την περίοδο βάλλεται! Δεν είναι η πρώτη φορά. Έχουμε ζήσει πολλές πολλές κρίσεις μαζί κι η Ιθακη μόνη της κι ως Κεθεα στα 38 μαγικά χρόνια της ύπαρξης της έχει περάσει κι έχει ξεπεράσει πολλά. Έχει ζήσει μπόρες και εργαζόμενοι,  θεραπευόμενοι, απόφοιτοι, γονείς και θεραπευτές, έχουν δώσει μάχες σημαντικές. Ξέρει από μάχες ο κόσμος του Κεθεα! Ξέρουμε από αγώνες...

Νιώθω πως αυτό που ζούμε τώρα είναι το πιο απειλητικό καθώς φαίνεται να βάλλεται εκ θεμελίων όλο το πλαίσιο λειτουργίας του Κεθεα. Δεν θα εξηγήσω το τι ακριβώς συμβαίνει μπορείτε να ενημερωθείτε και να αποκτήσετε την άποψη σας. Εγώ σήμερα θέλω να μοιραστώ κάτι άλλο... Όταν αποχώρησα κατέγραψα την εμπειρία μου και το τι σημαίνει για εμένα η Θεραπευτική αυτή δομή. Τα εργαλεία της, η θεραπευτική της αξία, το νόημα πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί....Ίσως κάποια μέρα μπορέσει να εκδοθεί ολόκληρο ....
Προς το παρόν μοιράζομαι ένα μικρό κομμάτι. Το πιο ουσιαστικό. Τι κάνει πελώριο τον τρόπο λειτουργίας της Κοινότητας;...

Είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει. Αυτό που είναι η δύναμη της. Αυτό που μου έλειψε περισσότερο. Το μαζί. Η ομάδα! 

Ομάδα

Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς δουλεύοντας στην Ιθάκη είναι η δύναμη της ομάδας..
Στην διάρκεια των σπουδών όλοι εκπαιδεύονται να δουλεύουν με ομάδες, στις ομάδες, για ομάδες…Παρακολουθούν μαθήματα για την δυναμική της ομάδας, την εξερεύνηση της ομάδας, που την πιάνεις, που την αφήνεις, που μπαίνεις, που βγαίνεις, πάντα ως θεραπευτής…
 Κανείς όμως επί της ουσίας δεν εκπαιδεύεται να είναι ο ίδιος μέλος μια ομάδας. Μιας ομάδας ατόμων με κοινό στόχο. Μιας ομάδας ανθρώπων με διαφορετικό εκπαιδευτικό υπόβαθρο, με διαφορετική  προσέγγιση, με διαφορετικό επάγγελμα.
Κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, θεραπευτές πρώην εξαρτημένοι, λογιστές, ξυλουργοί, δάσκαλοι, καλλιτέχνες…όλοι μια ομάδα.
Τίποτε δεν σε προετοιμάζει για αυτό! Η αίσθηση στην αρχή είναι αλλόκοτη. Έχουμε όλοι τον ίδιο στόχο, δουλεύουμε σε διαφορετικό «πόστο», κάνουμε όμως επί της ουσίας την ίδια δουλειά. Το αντικείμενο είναι ίδιο, είναι έμψυχο, είναι όλοι αυτοί που μέχρι χθες ήταν ξεγραμμένοι και σήμερα όλοι εμείς μαζί θα πρέπει να τους πείσουμε ότι αξίζουν, ότι μπορούν, ότι έχουν δικαίωμα!
 
Αυτό δεν μπορεί κανείς να το κάνει μόνος του, χρειάζεται την ομάδα του. Και εγώ είχα τη δική μου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσεις στην ομάδα σου, να την δεχθείς, να  μην το παίξεις  ξερόλας και την παρακάμψεις, να την εμπιστευτείς…Ουσιαστικά ως θεραπευτής περνάει κανείς από όλα τα στάδια που περνούν οι θεραπευόμενοι αλλά με τη δική του ομάδα. Όλες τις συγκρούσεις, την απογοήτευση, την αίσθηση του ανήκειν, την ένταση.
 
Μπήκα στην Ιθάκη με ένα ρόλο, με τις σπουδές μου, την «επιστημονική» ή μη εμπειρία μου…Άλλοι συνάδελφοι με εξαιρετικά μεταπτυχιακά, ντοκτορά, χρόνια επιστημονικής και επαγγελματικής εμπειρίας …
Τίποτε!
Μπήκαμε όλοι κάτω από έναν κοινό παρονομαστή  κι άρχισε η σκληρή εκπαίδευση. Μια διαβολοεδβομάδα που κράτησε χρόνια!!
 
Δεν έχει δεν ξέρω, δεν μπορώ, δεν είναι δική μου δουλειά. Όλα είναι και δική σου δουλειά. Οτιδήποτε έχει να κάνει με τους θεραπευόμενους είναι δική σου δουλειά και το πρώτο που κάνεις είναι να κατέβεις από το βάθρο του θεραπευταρά, για να δουλέψεις εκεί στη βάση μαζί με όλους.  Στην απλή καθημερινότητα. Θα μπεις να κάνεις ομάδες όταν μάθεις τι σημαίνει να καθαρίζεις τα ζώα, υπάρχουν συνάδελφοι Ψυχολόγοι, που η πρώτη τους μεγάλη ανάθεση έργου ήταν να βρουν μια λύση με τους τυφλοπόντικες που έτρωγαν τα ζαρζαβατικά.
 
Αν δεν το αντέξει κανείς αυτό απλά φεύγει.
Για να το αντέξει κανείς αυτό πρέπει να μπορεί να το νοηματοδοτήσει. Να βρει την ουσία, να δώσει εξηγήσεις.
Αυτό είναι το κλειδί σε όλα…Το να ψάχνεις για απαντήσεις στα ερωτήματα, τα χιλιάδες καθημερινά ερωτήματα!
Για αυτό  είναι τόσο ουσιώδης η ομάδα. Στο να σε κρατάει δίπλα, να σε κατευθύνει, να σου παρέχει ασφάλεια, κάλυψη, συντροφικότητα. Τα πάντα! Στην ομάδα μου έπρεπε να μάθω να λειτουργώ άμεσα και αποτελεσματικά. Δεν υπήρχε χρόνος.
Αυτό ήταν κι ότι ήταν να γίνει, θα έπρεπε να γίνει άμεσα και γρήγορα. Στα χρόνια που δούλεψα εκεί  άλλαξα πολλές και διαφορετικές ομάδες και κατάλαβα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια. Η ομάδα σου παρέχει μια συντροφικότητα και μια βάση που αν είναι γερή μπορεί να σε απογειώσει.
Στις κατά καιρούς ομάδες μου έχω υπάρξει από σάκος του μποξ, μέχρι πελώρια αγκαλιά. Εγώ για τους άλλους κι οι άλλοι για εμένα.
 
Το πρώτο λοιπόν που έπρεπε να κάνω είναι να γνωρίσω την ομάδα μου και να την εμπιστευτώ…όπως και οι θεραπευόμενοι. Αυτό σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολο και χρειάζεται χρόνο. Μα είναι το κλειδί για όλα…Η ομάδα. Πως να εκπαιδεύσεις όλους αυτούς  τους ανθρώπους, πώς να τους πείσεις να αφεθούν για να νιώσουν αν δεν μπορείς να το κάνεις εσύ ο  ίδιος για τον εαυτό σου; Στη δουλειά μου εκεί έμαθα ότι, ότι κι αν κάνω έχει αντίκτυπο. Το πως μιλάω, τι λέω, γιατί. Πως περπατάω, πως φέρομαι στα ζώα, στα ζουζούνια, στα λουλούδια, τι μουσική ακούω, τι ρούχα φοράω και γιατί, αν πληρώνω φόρους, αν περνάω με κόκκινο, να βρίζω όταν οδηγώ, αν κοροϊδεύω, αν λέω ψέματα, αν αν αν…Όλη μου η ζωή είχε σημασία. Οι αρχές και η φιλοσοφία της Ιθάκης κυλούσαν μέσα μου, στη ζωή μου στην καθημερινότητα μου, στο πως ζούσα μέσα στο σπίτι μου…κι είχε αυτό σημασία.
Γιατί αν ήμουν ψεύτικη θα ήμουν κακή θεραπεύτρια, κακό πρότυπο, ανδρείκελο , κούφια!! Κι εγώ ήθελα να είμαι αληθινή, ήθελα να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου, ήθελα να είμαι μέλος άξιο  ενός θεσμού και μιας ιδέας που θέλει τους ανθρώπους να μοχθούν για το καλό, το όμορφο, το αληθινό. Κι αυτό απλά μου έκανε…και το έκανα δικό μου.
 
Δουλεύοντας λοιπόν με τον εαυτό σου, με την εικόνα σου, το πρώτο που μαθαίνεις είναι να ακούς.  Ακούω και Δέχομαι είναι η πρώτη φράση που μαθαίνει κανείς στην Ιθάκη. Ακούω και Δέχομαι είναι η πρώτη φράση που μαθαίνει κανείς μπαίνοντας σε μια ομάδα και μαθαίνοντας να ανήκει σε αυτή ενεργά. Ακούω και Δέχομαι!!!
Θυμάμαι εκείνη την περίοδο άκουγα άκουγα άκουγα και δεχόμαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ένιωθα ταπεινή και ήμουν. Εκπαιδευόμουν και τα αυτιά μου ήταν σαν χωνιά. Ρουφούσα τα πάντα. Κάθε πληροφορία, κάθε λέξη. Όλα, όλα ήταν σημαντικά.
Δουλεύοντας ως πρότυπο, είναι σαν να κάνεις τον εαυτό σου τη βάρκα που θα περάσει ο άλλος απέναντι. Δεν είσαι ο βαρκάρης…αλίμονο αυτό θα ήταν το εύκολο. Δεν είσαι ο εμψυχωτής ή ο προπονητής…Θα έπρεπε να περάσουν χρόνια για να γίνει κανείς αυτό. Στην αρχή είσαι η ίδια η βάρκα που ο άλλος θα πατήσει πάνω σου για να περάσει απέναντι, οπότε θα  έπρεπε να φροντίσω η βάρκα μου να παρέχει  μια ασφαλή μετάβαση  και να μην μπάζει νερά!
 
Αυτή η περίοδος είναι καταπληκτική γιατί εκπαιδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό να κάνει πράγματα μέχρι χθες αδιανόητα. Καθαριότητα, μαγειρική,  επισκευές, οργάνωση νοικοκυριού, θέματα ζώων, προβλήματα με τα αμάξια, διοργάνωση γιορτών, συναυλιών, ξεναγήσεις πολιτικών, τραγουδιστών, ηθοποιών, οικονομικές αναλύσεις,  προϋπολογισμούς, διαγωνισμούς για αγορές, έρευνες αγοράς, …μια πληθώρα θεμάτων που χρίζουν άμεσης επίλυσης. 
Θέματα που ούτε μπορούσα να διανοηθώ ότι έπρεπε να γνωρίζω ή να ορίζω για να μπορώ να δουλέψω ως…θεραπεύτρια!
Μα αν ήθελα να εκπαιδεύσω σωστά τους ανθρώπους που είχα στην ευθύνη μου έπρεπε να μάθω να τα κάνω όλα αυτά…για να τους δείξω ότι κι εκείνοι μπορούσαν να μάθουν να τα κάνουν. Για να τους δείξω πώς να τα κάνουν,  για να  βρουν το κομμάτι που τους λείπει και να ξαναμπούν στη ζωή…
Κι η ζωή έπρεπε να έχει δράση και γοητεία.!
 
Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Τα χρόνια που προσπαθεί κανείς να βρει την ταυτότητα του. Έτσι κι εγώ πάλευα να βρω τη δική μου. Σκεφτόμουν «αυτή τη δουλειά τη θέλω σαν κολασμένη».
Έτσι ένιωθα ότι θα μπορούσα να πάω στη κόλαση και πάλι πίσω. Τόσο γοητευμένη ένιωθα, τόσο δυνατή.
Η δύναμη μου ήταν η ενσωμάτωση στην ομάδα μου, η αποδοχή. Εκεί έδωσα τις μάχες μου, εκεί εξάντλησα το ρεπερτόριο μου, εκεί βούλιαξα, εκεί έπεσα, εκεί με κράτησαν, εκεί αφέθηκα. Στην ομάδα μου. Εκεί όπου ανήκα. Στην ασφάλεια μου…
 
Ήμουν έτοιμη, να δείξω εμπιστοσύνη.
 
Ότι κι αν λες ότι κι αν κάνεις αν δεν ανήκεις επί της ουσίας στην ομάδα σου είναι φρούδες…δεν έχουν βάση, είσαι στον αέρα. Έχω δει πολλούς καλούς θεραπευτές να χάνονται και να φεύγουν γιατί δεν είχαν την αποδοχή της ομάδας τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η ομάδα έχει πάντα δίκιο ή πάντα τη σωστή κατεύθυνση…Όμως κανενός είδους εκπαίδευση δεν σε προετοιμάζει για αυτό! Κανένα μεταπτυχιακό, δεν σου δείχνει έτσι ωμά το δρόμο…Μόνο η σκληρή ομαδική δουλειά…
 
Κι είναι αυτό το πιο μεγάλο δώρο από τα πολλά που πήρα από το «σπίτι» αυτό.
Να δουλεύω ομαδικά, να μοιράζομαι, να παγώνω την προσωπική μου φιλοδοξία,  να έρχεται το εγώ σε δεύτερη προτεραιότητα, γιατί δουλεύοντας σε ομάδα πάντα μπαίνει πρώτα το «εμείς». Πάντα, πάντα, πάντα!!
 
Έπρεπε πρώτα να γίνω καλός μαθητής για να μπορέσω να γίνω καλός             δάσκαλος. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ξέρω ότι είχα μια δίψα να τα καταφέρω. Ξέρω ότι είχα μια έξαψη κι έναν ενθουσιασμό για αυτή τη «δουλειά». Ξέρω ότι έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό. Πάτησα κάτω τον εγωισμό μου, έκανα σφουγγαρόπανο τις ανάγκες μου, πόνεσα, φοβήθηκα…μα ποτέ δεν ένιωσα μόνη. Σε όλο αυτό το ταξίδι είχα δίπλα μου ανθρώπους, όχι φίλους μα συνοδοιπόρους, συνμπορευτές, που ο κοινός μας στόχος  λειτουργούσε πάνω μας σαν κόλα  από εκείνες τις δυνατές που κολάνε ατσάλι! Έτσι ένιωθα ανάμεσα στους. Τόσο δυνατή. Κομμάτι ενός συνόλου, ενός κοινού μετώπου. Ένας κυματοθραύστης έτοιμος να αντέξει το μεγάλο κύμα!!
 
Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη εκπαιδευτική διαδικασία και το πιο μεγάλο μάθημα. Αυτό που έπρεπε να μάθουν και οι ίδιοι οι θεραπευόμενοι μέσα από τη ζωή τους στην Ιθάκη. Την δύναμη τους ως μέλη μιας ομάδας.
Ότι δεν είναι ανάγκη με αυτή την ομάδα να συμφωνούν σε όλα ή να τα αποδέχονται όλα, αλλά αυτή η ομάδα ήταν αυτή που θα τους κρατούσε ζωντανούς σε ότι αφορά την θεραπευτική δουλειά που είχαν μπροστά τους…Εμπιστεύσου, δεν είσαι μόνος!
 Το πρώτο μου μεγάλο μάθημα και ίσως το πιο σημαντικό…Η δυναμική της ομάδας όταν μέσα σε αυτή την ομάδα είσαι μέλος...Δεν μπορείς να έχεις ουδετερότητα, κριτική ματιά, απόσταση…δεν μπορείς να έχεις τίποτε από όλα αυτά τα ασφαλή τερτίπια των Ψυχολόγων και των θεραπευτών…μπορείς μόνο να υπάρξεις μέσα της ή να χαθείς…έτσι απλά!!
Για εμένα μόλις είχε αρχίσει μια υπέροχη περιπέτεια και θα τη ζούσα μέχρι το τέλος…Το να χαθώ δεν ήταν επιλογή! Δεν θα μπορούσε να ήταν…
 
Αυτή είναι η πρώτη αρχή που μαθαίνει κανείς στη ζωή του στο ΚΕΘΕΑ. Η αρχή της αυτοβοήθειας. Δεν θα δώσεις, αν δεν πάρεις. Δεν θα πάρεις, αν δεν δώσεις…Δεν θα μάθεις αν δεν με βλέπεις, αν δεν κάνεις αυτό που έκανα. Εγώ είμαι εδώ για εμένα και για εσένα…κι εσύ για εσένα και για εμένα…
Απίστευτα δυνατοί συμβολισμοί…που τους νιώθεις στο πετσί σου από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου εκεί, άσχετο με το αν είσαι θεραπευτής ή θεραπευόμενος… Το μονοπάτι είναι παράλληλο κι έχει τις ίδιες λακκούβες!!
 
Το ότι αυτό το μονοπάτι δεν το διασχίζεις μόνος είναι ευλογία.
Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργούσε έναν δεσμό απίστευτο με την ομάδα των συναδέλφων που κάθε φορά δουλεύαμε μαζί.  Ήταν σαν να «μεγαλώναμε» παιδιά. Συχνά το λέγαμε μεταξύ μας. Συμπορευτές μέσα στις ίδιες αγωνίες, στις ίδιες αξίες στους ίδιους φόβους για τους ίδιους ανθρώπους. Η ένωση μόνο με γονεικό ρόλο μπορεί να συγκριθεί. Αυτό ήταν κάτι που μας ένωσε για μια ζωή. Αγαπήσαμε βαθιά τους ίδιους ανθρώπους και ζήσαμε μαζί στιγμές απίστευτα έντονων συναισθημάτων.

Ζήσαμε αγκαλιά στιγμές πραγματικού μεγαλείου. Υπερβάσεις, γέλια, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ταξίδια, απώλειες. Μαζί, με τα χέρια πάντα μπλεγμένα, με τους ώμους πάντα κολλητά.
Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν είναι η επαφή. Τα αγγίγματα που δεν έχουν φύλλο. Δεν έχουν σεξουαλικότητα. Μόνο μια ουδέτερη φροντίδα. Αγκαλιές σφιχτές, που είναι δύσκολο να τις νιώσεις έξω από εκεί. Είναι παράξενο το πόσο μαγικά γίνεται αυτό. Μια συντροφικότητα σπάνια. Όλα άρχιζαν και κατέληγαν σε μια αγκαλιά γεμάτη σιωπή και βάθος. Μάτια που κοιτάζονται και μιλούν χωρίς λόγια.
Κι αυτό…δεν  ξέρω αν φεύγει, ούτε ξέρω αν αλλάζει ποτέ.

.

.... Πολλοί μπορεί να σκεφθούν πως δεν είναι δυνατόν να ήταν όλα ρόδινα κι υπέροχα και σίγουρα χρειάζονται αλλαγές. Λάθη πολλά...σε ποια οικογένεια , σε ποιόν εργασιακό πλαίσιο, σε ποια ζωή οι άνθρωποι δεν κάνουν λάθη; 

Δεν φαίνεται όμως να είναι αυτό το πρόβλημα γιατί δεν είναι τα λάθη του που έφεραν το Κεθεα σε μια τόσο απειλητική θέση ... Μάλλον το αντίθετο κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ!

Να αναφερθεί εδώ πως το ΚΕΘΕΑ. κατέχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων (ΕFTC) και είναι ο πρώτος ελληνικός οργανισμός με ειδική συμβουλευτική σχέση σε θέματα ναρκωτικών στο Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC).

Από το 1983 που με κόπο κι όραμα γεννήθηκε η πρώτη κι ιστορική πια Θεραπευτική Κοινότητα Ιθακη, συστάθηκε το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων που έχει δημιουργήσει περισσότερες από 100 μονάδες σε 26 πόλεις και 18 σωφρονιστικά καταστήματα για την υποστήριξη ενηλίκων, εφήβων, γονέων ανήλικων παιδιών, μεταναστών, φυλακισμένων, αποφυλακισμένων και αστέγων. Στο διοικητικό συμβούλιο έχουν διατελέσει ως άμισθοι εθελοντές προσωπικότητες όπως: Χρόνης Μίσσιος, Μάριος Πλωρίτης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Νίκη Γουλανδρή, Νίκος Κούνδουρος, Άλκη Ζέη, Αμαλία Μεγαπάνου, Γεωργουσόπουλος Κώστας, Ηλίας Μαμαλάκης, νομικοί, δημοσιογράφοι, καθηγητές πανεπιστημίων, και πολλοί άλλοι.

Όχι το ΚΕΘΕΑ δεν είναι δικό τους. Το ΚΕΘΕΑ είναι δικό μας. Είναι του ανθρώπου που που ζει στο πεζοδρόμιο, κοιμάται στο παγκάκι και στα σκοτάδια του τολμά να ονειρεύεται μια ζωή καθαρή. Είναι του απελπισμένου γονιού και του ξεχασμένου μετανάστη. Του αποφυλακισμένου που ζητά επανένταξη κι ελπίζει σε ίσα δικαιώματα. Του φυλακισμένου που ξέρει πως καθαρός σημαίνει ελεύθερος! Το ΚΕΘΕΑ δεν ανήκε σε καμία από τις κυβέρνησες που θέλησαν να το αλλάξουν, ούτε και στη τωρινή που θέλει να το αποδημήσει με βίαιο και μη δημοκρατικό τρόπο.

Το ΚΕΘΕΑ είναι η κληρονομιά μας. Ανήκει στην χώρα και στους πολίτες της. Ανήκε στους γονείς μας και ανήκει στα παιδιά μας. Το ΚΕΘΕΑ είναι ολονών μας! 

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλημέρα Ιθακη. Καλημέρα ΚΕΘΕΑ. Είμαστε μαζί. Είμαστε πολλοί. Είμαστε ομάδα!!!

                                                                                                                                Κατερίνα

Για καλύτερη ενημέρωση μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω την επιστολή των επίτιμων μελών του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ. 

Η Ιθάκη θα μείνει αβύθιστη!

Διαβάστε εδώ παλιότερες αναρτήσεις μου για την Θ.Κ.Ιθάκη

Κραυγή!

30 Χρόνια Ιθακη. Η δική μου Ιθακη!

Ο Αστερίας, η Μηλιά και το εργαστήρι της Ψυχής...

Instagram

Η Πόρτα

Η Αγκαλιά

Η Κραυγή

Ανίκητοι!

Σκέφτομαι εδώ και μέρες τι να γράψω…τι έχει νόημα πια να γράψω. Για τις μέρες που  φεύγουν , για τις στιγμές που χάνονται για όλα αυτά τα τετριμμένα που λέμε και ζούμε καθημερινά, για το ότι η ζωή μας έγινε ένας ιός και δεν μιλάμε πια για έρωτα, για σχέδια, για ταξίδια, για  καυγάδες, για τα λουλούδια που άνθισαν, για αυτά που έγιναν τότε  εκεί, για αυτό που είπε εκείνος ή ο άλλος, για ωραίες γεύσεις, για συνταγές που θα δοκιμάσουμε, για φράσεις μεγάλων ποιητών , για όνειρα, για τα πάρτυ που πήγαμε, για την έξοδο που κάναμε, για την τάδε θεατρική παράσταση και το τάδε έργο στο σινεμά και  για το ποιος θα πάρει φέτος το Οσκαρ  καλύτερης ταινίας, για τα ποτά που ήπιαμε,  για το ποιο μαγαζί  έχει τους καλύτερους μεζέδες,  για την μαμά που είπε αυτό και το μικρό γιο που είπε το άλλο, για το νέο βιβλίο που διαβάσαμε κι έγραφε αυτό αχ κάτσε να σου πω τι έγραφε, για τις τραγουδάρες που έβγαλε αυτό το συγκρότημα …για απλά μικρά ανόητα καθημερινά….

Θυμάμαι δυο χρόνια πριν,  σε έναν αγώνα δρόμου δεκαπέντε  χιλιομέτρων τρέχαμε παρέα με την φίλη μου την Ελισάβετ και για δεκαπέντε χιλιόμετρα  κοντά  δυο ώρες  δηλαδή, μιλούσαμε για συνταγές. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα βλέπεις και μιλούσαμε για μελομακάρονα, μπισκότα, ψητά για το γιορτινό τραπέζι …δυο ολόκληρες ώρες… Τώρα βρεθήκαμε στο δρόμο  τυχαία και σταθήκαμε σχεδόν με έκπληξη κάποια μέτρα η μια από την άλλη μιλήσαμε για ιούς, κρούσματα και απαγορεύσεις,  για την ζωή που άλλαξε και πέντε λεπτά μετά, φωνάξαμε σ ‘αγαπώ η μια στην άλλη από μακριά και φύγαμε και πήγα σπίτι κι έκλαψα γιατί κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει εκείνη, τα ξέγνοιαστα τρεξίματα μας,  τα γέλια,  τα αστεία μας και τα σφιχταγκαλιάσματα με τα οποία χαιρετιόμασταν…

Τώρα σαν όλα όσα μας απασχολούσαν να κρυφτήκαν πίσω από ένα μεγάλο φόβο. Πίσω από ένα μεγάλο θυμό. Πίσω από ένα μεγάλο πρωταγωνιστή… Τον ιό.

Κανείς δεν μιλάει πια για  τα απλά τα καθημερινά, τα όμορφα κι άσχημα, τα σημαντικά. Οι πρόσφυγες, οι άστεγοι, τα δικαιώματα των γυναικών, η  οικογενειακή βία, η κρατική βία, τα δικαιώματα, η εξέλιξη μας, τα ζώα και ο πλανήτης, οι δουλειές, οι μάχες που έχουμε να δώσουμε με την καθημερινότητα, με την γνώση, τα παιδιά, την εκπαίδευση, τις σχέσεις μας, τον εαυτό μας,… όλα αυτά τα σπουδαία έπαψαν πια να είναι προτεραιότητα κι  αυτό με θλίβει. Με πονά!

Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα καβούκια τους…κι αρνούμαι, αρνούμαι να δεχτώ πως όλο αυτό είναι ζωή!  Η ζωή μας. Όχι δεν είναι αυτό ζωή και βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να ασφυκτιούν, να έχουν κρίσεις άγχους, να παίρνουν φάρμακα, να καταφεύγουν σε θεραπείες, νομίζοντας πως έχουν κατάθλιψη, ή αγχώδης διαταραχές ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…και θέλω να φωνάξω «είσαι μια χαρά. Μην φοβάσαι!» Μην φοβάστε αγαπημένοι είμαστε όλοι μια χαρά, δεν είναι παρά το άγχος και τα  συμπτώματα του κι είναι φυσιολογικό να υπάρχει. Αλίμονο αν σε τέτοιες συνθήκες δεν είχαμε άγχος.

Ένα χρόνο πριν στην πρώτη καραντίνα μιλούσα με ένα άνθρωπο  που βρισκόταν  στην δύση της ζωής του, με έντονα συμπτώματα άγχους. Του ζήτησα να μου μιλήσει λιγάκι για την ζωή του… Είχε προλάβει να ζήσει έναν πόλεμο, την ορφάνια, έναν εμφύλιο, μια δικτατορία, τη μετανάστευση και φτώχεια, ατελείωτη φτώχεια κι ανασφάλεια…  Πότε ήταν πιο δύσκολα τότε ή τώρα; Τότε βέβαια. Πως λοιπόν τα καταφέρατε τότε;  ρώτησα και μου απάντησε με φωνή γεμάτη νοσταλγία… «Ωωω, τότε...Τότε ήμουν τρεις φορές αθάνατος!»

Συγκλονίστηκα!

Έκλαψα θυμάμαι  σαν γύρισα σπίτι …για την νιότη και την άγρια δύναμη της, που μου λείπει, μου λείπει τρελά…και την βλέπω στα μάτια και στα σώματα των γιων μου  και των φίλων τους, σαν κατεβαίνουν με ορμή την κατηφόρα πάνω στα ποδήλατα και γελούν δυνατά στον αέρα που τους παίρνει τα μαλλιά. Σαν τρέχουν σαν τον άνεμο και κυλιούνται  με ενθουσιασμό στους αμμόλοφους και σκαρφαλώνουν στα δέντρα  και στις πλάγιες και δεν κουράζονται ποτέ. Σαν γέρνουν πίσω το κεφάλι και γελούν δυνατά νεαροί άντρες  πια και τραντάζεσαι η γη η ίδια από τα γέλια τους και την δύναμη τους. Ήρεμοι. Αγέρωχοι. Σταθεροί και σκέφτομαι Ναι! Τρεις φορές αθάνατοι!

Δεν με νοιάζει τίποτε όσο η γη είναι γεμάτη με τέτοια πλάσματα. Γεμάτα νιάτα και δύναμη και ξεγνοιασιά. Γεμάτα με φως κι απλότητα. Γεμάτα όνειρα και σχέδια, γεμάτα με ζωή!  Στα δικά τους τηλεφωνήματα με τους φίλους τους δεν μιλούν για τον ιό, μα γελούν, φωνάζουν, παίζουν, ακούν τέρμα μουσική ζουν με έναν άλλο τρόπο, μα ζουν! Τρεις φορές αθάνατοι! Ξέρουν από ελπίδα, από έρωτα, από χαρά και ταυτόχρονα δεν ξέρουν τίποτα μα… ποιος νοιάζεται! Όσο η γη είναι γεμάτη από τέτοια ενέργεια ποιος νοιάζεται! Αυτοί είναι η επανάσταση, η αντίσταση  κι η αλλαγή. Αυτοί είναι η δύναμη που θα μας τραβήξει μπροστά. Σε λίγα χρόνια θα έχουν αναρρώσει και θα έχουν οργώσει τη ζωή. Αυτοί,  η μαγική σπορά μας…οι τρεις φορές αθάνατοι! Με τα λαμπερά μάτια και τα ρωμαλέα σώματα. Τα κορίτσια με τα ξέμπλεκα μαλλιά,  τις  γόνιμες μήτρες και τα φωτεινά  αθώα χαμόγελα.

Ένα βήμα πίσω για εκείνους  λοιπόν…Για εκείνα τα αγόρια και τα κορίτσια που σιγά σιγά μπαίνουν σε ρόλο πρωταγωνιστικό και εμείς είμαστε εδώ και κρατάμε γερά για  να τους παραδώσουμε μια υπέροχα άδεια σκηνή, να την γεμίσουν με δημιουργία και φως.

Αγαπημένοι είμαστε καλά! Το να είσαι κλεισμένος στο σπίτι, αποκομμένος από την κοινωνική ζωή, χωρίς δουλειά και χωρίς ελπίδα, είναι κάτι που σε αρρωσταίνει.  Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε  αλήθεια άρρωστοι μα πως έχουμε  ψυχοσωματικά συμπτώματα. Αίσθηση άγχους, ταχυκαρδίες, πίεση, πνιγμός, αγωνία, αυπνία, ένταση, θλίψη…Αν δεν είχαμε τα συμπτώματα αυτά σε τέτοιες συνθήκες, τότε πιθανά κάτι πράγματι  να μην πήγαινε καλά. Το ότι τα νιώθουμε ότι νιώθουμε, μπορεί να είναι τρομακτικό μα  είναι καλό σημάδι. Σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί κι αντιστεκόμαστε…

Ξέρω, φοβόμαστε και κουραστήκαμε όλοι πολύ,  μα ας κοιτάξουμε την πιτσιρικαρία δίπλα μας κι ας αντισταθούμε στον φόβο μας με τον ίδιο τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν να το κάνουν…

Σαν να είμαστε τρεις φορές αθάνατοι …όπως τότε που ήμασταν. Τότε που κατεβαίναμε με ορμή τις κατηφόρες "χωρίς χέρια"  με τον αέρα να σφυρίζει στα αυτιά μας και το ποδήλατο να τραντάζει το σώμα μας  και νιώθαμε άτρωτοι κι ανίκητοι. Ανίκητοι αγαπημένοι... Θυμάστε;

                                                                                                              Κατερίνα

Μείωση Βλάβης!

Στον χώρο της απεξάρτησης όταν  ένας άνθρωπος δυσκολεύεται ή αρνείται να απομακρυνθεί από την χρήση ουσιών μέχρι να έρθει η στιγμή που θα καταφέρει να πάρει την απόφαση να το κάνει, μιλάμε για μείωση βλάβης. Τι σημαίνει αυτό; Ουσιαστικά σημαίνει πως προσπαθούμε να ελαχιστοποιήσουμε τους κινδύνους που προκαλεί η χρήση ουσιών πχ να παρέχουμε καθαρές σύριγγες για να μην επιβαρυνθεί ο οργανισμός του με μια μεταδιδόμενη ασθένεια, κερδίζοντας χρόνο, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη αλλαγή.

Αυτή είναι η λέξη που τριγυρνά στο μυαλό μου εδώ και πολύ πολύ καιρό. Μείωση βλάβης. Εφόσον δεν μπορούμε να αποφύγουμε όλες αυτές τις αλλαγές που φέρνει ο εγκλεισμός,  η πανδημία κι όλα αυτά τα αλλόκοτα και σκληρά που ζούμε τον τελευταίο χρόνο, τουλάχιστον να μειώσουμε την βλάβη.
Η υπομονή όλων έχει εξαντληθεί. Έχουμε κουραστεί πολύ. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τεράστιες. Το προσεγγίσαμε με όποιον τρόπο μπορούσαμε. Σαν δώρο.  Σαν ευκαιρία. Σαν τιμωρία. Σαν κατάρα. Ίσως δεν έχει πια νόημα να βάλουμε ταμπέλες και να αποδεχτούμε το απλό. Είναι αυτό που είναι και αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε ας μειώσουμε την βλάβη.
Οποία κι αν είναι αυτή. Συναισθηματική, οικονομική, κοινωνική. Σε κάθε άνθρωπο τα δεδομένα διαφέρουν, οπότε ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τι σημαίνει μείωση βλάβης για εκείνον.
Για εμένα μείωση βλάβης είναι να μειώσω την κακή διατροφή, να μειώσω τον χρόνο σε οθόνες, να προστατέψω τον εαυτό μου από όλα όσα μπορώ, να συνεχίσω να είμαι ενεργό πολιτικό και κοινωνικό ον... Νιώθω πως μου έχουν τελειώσει οι συμβουλές προς τον εαυτό μου και βαδίζω μηχανικά πια, με στόχο να μην κάνω μεγαλύτερη βλάβη από αυτή που έχει ήδη προκληθεί γιατί…
…η εγκατάσταση του φόβου στη ζωή μας, είναι βλάβη. Η εγκατάσταση του ελέγχου στη ζωή μας, είναι βλάβη. Η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης, είναι βλάβη. Η αποκοπή και η απομάκρυνση από τους αγαπημένους μας, είναι βλάβη. Η απαγόρευση εργασίας, είναι βλάβη. Η οικονομική δυστοκία, είναι βλάβη. Η αυτοεγκατάλειψη, είναι βλάβη. Η αίσθηση εγκατάλειψης και μοναξιάς ιδίως των ηλικιωμένων ανθρώπων μας, είναι βλάβη. Η φτωχή εκπαίδευση και κοινωνική ζωή των παιδιών μας, είναι βλάβη. Η στέρηση ελευθερίας και βασικών δικαιωμάτων, είναι βλάβη. Η απομάκρυνση από τη φύση, είναι βλάβη. Ο διακεκομμένος και ανάστατος ύπνος είναι βλάβη…και κάποια από αυτά που ζούμε μπορεί να μην φαίνονται ως βλάβη, μακροχρόνια όμως προκαλούν αστάθεια συναισθηματική και κοινωνική. Προκαλούν βλάβη κι ο στόχος μας είναι απλά να μειώσουμε αυτή τη βλάβη. Κι αυτό λέγεται αυτοφροντίδα κι έχει κοινωνικές προεκτάσεις.

Γιατί προστατεύοντας εμάς μειώνουμε την κοινωνική βλάβη.
 

Μάρτιος 2020. 

Λίγο πριν την πρώτη καραντίνα τράβηξα αυτή την εικόνα και θυμάμαι σαν τώρα την αίσθηση αγωνίας μπροστά στο μαγικό αυτό κι αλλόκοτο τοπίο. Προσεχόμουν να είναι ένα κακό όνειρο.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να τα φανταστώ όλα αυτά ένα χρόνο πριν όταν χωρίς να το ξέρουμε η ζωή μας θα άλλαζε για πάντα. Διαβάζω τις περσινές αναρτήσεις και θυμάμαι πως ο φόβος ήταν τεράστιος όπως κι η άγνοια. Ένιωθα τρωτή, τρομαγμένη, παγωμένη από φόβο και ταυτόχρονα τόσο αφελής! Εγώ δεν είμαι από αυτούς, που είδαν την πανδημία, ως δώρο, ως ευκαιρία, ακόμη κι ως ευλογία. Δεν θα μπορούσα να το δω ποτέ έτσι, με την ίδια λογική που δεν θα μπορούσα να δω ως δώρο, ευκαιρία ή ευλογία έναν πόλεμο, μια φυσική καταστροφή ή την μάχη με μια ασθένεια που απειλεί την ζωή ενός ανθρώπου. Με ξάφνιαζαν και συνεχίζουν να με ξαφνιάζουν αυτές οι λέξεις.

Ίσως δεν ήμουν συναισθηματικά ώριμη, αρκετά δυνατή ή ονειροπόλα για να το δω έτσι,  δεν ξέρω.

Ξέρω, πως το ένιωσα σαν αγωνία. Σαν να ασφυκτιείς προσπαθώντας να αναπνεύσεις. Σαν ένα βαθύ τραυματισμό. Μια καταστροφή, αυτό ένιωσα. Μακροχρόνια ίσως και να ανακαλύψω και το δώρο μέσα σε αυτή τη δοκιμασία. Σίγουρα, έχω μάθει πολλά για τον εαυτό μου και για τους ανθρώπους ένα χρόνο τώρα, μα δεν μπορώ ακόμη να αξιολογήσω τίποτα. Είναι νωρίς, πολύ νωρίς για απολογισμό  και το να κοιτώ  πίσω, μου προκαλεί  ακόμη μεγάλο πόνο. Δεν θυμάμαι τίποτε θετικό, δεν ένιωσα τίποτε ως δώρο. Με ένοιαζε να κρατώ το ηθικό μου ψηλά …και αυτή ήταν η προσπάθεια μου. Η ευθύνη μου στους αγαπημένους μου. Να βγει καλά, ακόμη μια μέρα.

 
Όχι δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί, στο ξεκίνημα την πρώτης καραντίνας. Το νιώθω σαν εφιάλτη όλο αυτό. Σαν μια αρρώστια που ήρθε, σαν μια μάχη που δόθηκε και δίνεται και φτάνει στο τέλος. Με τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Τεράστιες οικονομικές ανατροπές. Τεράστιες απώλειες ….και θυμάμαι τον μικρό μου γιο που πέρυσι τον Φεβρουάριο μας έκανε μια παρατήρηση την ώρα που μιλούσαμε με τον μπαμπά του για τα ποσοστά των ανθρώπων που πέθαιναν στην Κίνα πριν ακόμη ο ιός έρθει και σε εμάς. «Δεν είναι αριθμοί μας είχε πει έντονα. Είναι άνθρωποι που είχαν οικογένειες. Ηταν σαν εμάς!…»
 
Πόσο είχα ντραπεί τότε….Άνθρωποι που είχαν οικογένειες και κάποιοι τους αγαπούσαν. Δεν χάθηκαν αριθμοί, χάθηκαν χαμόγελα, αγκαλιές, στιγμές. Χάθηκαν οι τελευταίες λέξεις, το σφίξιμο των χεριών, το αντίο. Χάθηκαν καλοκαίρια και γλέντια μαζί τους, χάθηκαν ιστορίες. Χάθηκε το ποτήρι που τσουγκρίζαμε, το φιλί που μοιραζόμασταν, το τηλεφώνημα της Κυριακής… Όταν χάνεται ένας άνθρωπος είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη έτσι δεν λένε; ….Κάηκαν βιβλιοθήκες. Εκατομμύρια βιβλιοθήκες ταυτόχρονα και γέμισε ο κόσμος καπνούς που μας έπνιξαν ασφυκτικά. Είναι η ιστορία τους, η μνήμη τους, που στροβιλίστηκε και χάθηκε από τούτη τη γη σαν αέρας…
Ποιος τους θυμάται; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να τους ξεχάσει έστω κι αν δεν τους γνώρισε ποτέ;
 

Μάρτιος 2021...

Ένα χρόνο πριν μπαίναμε σε ένα σκοτεινό τούνελ… Σήμερα γεμάτοι απώλειες κάθε λογής, κάνουμε ανασυγκρότηση των δυνάμεων μας. Χάσαμε την τέλεια ανεμελιά μας, την «ωραία» σειρά μας, την ψευδαίσθηση της ξεγνοιασιάς, της κανονικότητας και του άτρωτου πολιτισμού μας, μα είμαστε εδώ. Μετριόμαστε, κάνουμε ανασύνταξη, αποχαιρετάμε ….και ξαναμπαίνουμε στην προσπάθεια, με λιγότερη άγνοια, με περισσότερη επίγνωση και αποδοχή. Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτό που ζούμε ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας.  Μείωση βλάβης λοιπόν. Δεν χρειάζεται να κάνουμε βαθιές ριζικές αλλαγές, μα απλά να μειώσουμε ή να διαφοροποιήσουμε τις κακές  μας συνήθειες έτσι ώστε να είναι λιγότερο καταστροφικές…Βαδίζουμε με ρέγουλα,  ένα βήμα τη φορά. Δεν είναι αγώνας ταχύτητας, είναι αγώνας αντοχής!
 
Καλό Μάρτη αγαπημένοι…  βαδίζουμε αργά και σταθερά προς την έξοδο. Κουρασμένοι. Αποδυναμωμένοι. Μπερδεμένοι. Θυμωμένοι. Απογοητευμένοι. Σίγουρα πολύ πιο μόνοι. Λυπημένοι και πληγωμένοι βαθιά….μα προχωράμε. Φροντίστε τις πληγές σας. Συνεχίζουμε…

                                                                                                       Κατερίνα

Τα βιβλία μου κι ένα νέο βιβλίο.

Τέτοια εποχή πριν από πέντε χρόνια το 2016 κυκλοφόρησε το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου και δύο χρόνια μετά πάλι τέτοια εποχή το 2018 κυκλοφόρησε και Ο Χάρτινος Κύκνος.

Η συγγραφή τους, εμπεριείχε έντονα συναισθήματα και με έκανε να αλλάξω ως άνθρωπος. Γελούσα, θυμόμουν, σκεφτόμουν, άκουγα δυνατά μουσική κι έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ήταν μια άκρως επουλωτική εμπειρία και στην συνέχεια η έκδοση τους, μου έδωσε χαρά μα και φόβο καθώς όλο αυτό το μοίρασμα των λέξεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων μου με έκανε να νιώθω εκτεθειμένη. Ωστόσο ο τρόπος που τα βιβλία αγκαλιάστηκαν, καθώς και τα σχόλια των ανθρώπων που τα διάβασαν, με γέμισαν αισιοδοξία και κουράγιο. Με έκαναν πιο θαρραλέα…

Έτσι συνέχισα να γράφω και μέσα στο 2019  ετοίμασα ένα ακόμη βιβλίο Χριστουγεννιάτικο αυτή τη φορά,  με στοιχεία εικονογράφησης.

Μοιάζει παιδικό, μα δεν είναι. Το λάτρεψα! Η συνεργασία μου για ακόμη μια φορά, με τον αγαπημένο Βησσαρίωνα που έκανε την εικονογράφηση και είναι ο δημιουργός των εξώφυλλων στα δυο προηγούμενα βιβλία, με γέμισε ικανοποίηση καθώς είμαστε τόσο συναισθηματικά συνδεδεμένοι και δουλεύει τόσο συμβολικά κάτι που με ενθουσιάζει. Ο στόχος ήταν να εκδοθεί για τα Χριστούγεννα του 2019, μα μια αργοπορία στην συνεννόηση με τον εκδοτικό μου με έκανε να κάνω πίσω καθώς η έγκριση δόθηκε μέσα στο Νοέμβριο κι ένιωσα πως είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν προλαβαίναμε πια τα Χριστούγεννα.

Έδωσα μια παράταση λοιπόν στο όνειρο, με στόχο να εκδοθεί στις επόμενες γιορτές. Όμως λίγους μήνες μετά ο εκδότης μου ο τόσο σημαντικός αυτός άνθρωπος στο χώρο των εκδόσεων  Σάμης Γαβριηλίδης, χάθηκε…  
Δεν γνωρίζω στ’ αλήθεια τι απέγιναν οι εκδόσεις  Γαβριηλίδη, αν έκλεισαν ή αν θα επανέλθουν, μα αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν…

Άρχισα λοιπόν να ψάχνω νέο εκδότη με στόχο την έκδοση του Χριστουγεννιάτικου βιβλίου μου τα Χριστούγεννα του 2020. Μετά από αρκετές αρνητικές απαντήσεις αποφάσισα να δοκιμάσω την αυτοέκδοση.
Πολλοί φίλοι αγαπημένοι μου μίλησαν για αυτό και μιας και επιθυμούσα τα έσοδα του να διατεθούν σε δομές υποστήριξης  με στόχο να είναι ένα βιβλίο που να υποστηρίζει την ανθρώπινη αλληλεγγύη, σκέφτηκα πως αξίζει το ρίσκο, τον κόπο και την οικονομική επιβάρυνση… Η αλήθεια είναι όμως πως η απόφαση αυτή με ζόρισε γιατί σκεφτόμουν και τα άλλα δυο βιβλία μου που δεν έχουν πια εκδοτικό σπίτι…και κάτι ακόμη. Είναι μια αίσθηση που έχω πως η αυτοέκδοση δεν βοηθά ένα βιβλίο να ανοίξει φτερά, ανήκοντας σε ένα εκδοτικό που θα το υποστηρίξει. Μπορεί να κάνω λάθος και μια μέρα να σκεφτώ διαφορετικά μα αυτές ήταν οι σκέψεις μου τότε, κι ενώ είχα δρομολογήσει  όλη τη διαδικασία με το τυπογραφείο, αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια με έναν γνωστό εκδοτικό.

Κινήθηκε μια διαδικασία όπου με ευγένεια με άκουσαν, μου έδωσαν την ευκαιρία να τους συστηθώ, διάβασαν το Χριστουγεννιάτικο βιβλίο, με διακριτικότητα μου εξήγησαν πως δεν ταιριάζουμε κι ίσως είχαν δίκιο, ωστόσο  στην συνέχεια της συζήτησης μας μου ζήτησαν να τους στείλω τα  βιβλία μου για να γνωρίσουν τον τρόπο γραφής μου και να περιμένω νέα τους. Εκεί γεννήθηκε μια ελπίδα πως κάτι μπορεί να γίνει. Ίσως τελικά και να βρούμε εγώ και τα βιβλία μου,  νέο εκδοτικό οίκο. Αυτό αυτόματα καθυστέρησε και την αυτοέκδοση, πράγμα το οποίο ήταν τελικά καλό, γιατί δεν ένιωθα πως στα αλήθεια μπορούσα να το υποστηρίζω συναισθηματικά, άσε που το νέο lockdown δεν επέτρεπε τέτοιους σχεδιασμούς.
Ο εκδοτικός τελικά δεν απάντησε ποτέ και στο χώρο των εκδόσεων και όχι μόνο δηλαδή, σιωπή σημαίνει άρνηση.

 Δυστυχώς το να βρεθεί εκδότης δεν είναι εύκολη υπόθεση και το ξέρω καλά.

Έχω ήδη επικοινωνήσει με αρκετούς εκδοτικούς οι περισσότεροι δεν θέλουν να επανεκδώσουν παλιές εκδόσεις οπότε τα δυο μου παλιά βιβλία δεν υπάρχουν πια στην αγορά ούτε ξέρω αλήθεια τι τύχη θα έχουν και αυτό με θλίβει. Το νέο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο είναι έτοιμο, μέχρι την τελευταία τελεία,  εικονογραφημένο …μα τελικά χωρίς εκδότη.

Όμως ξέρω  να περιμένω. Είναι δύσκολη η αναμονή κι όχι μόνο. Είναι μια αίσθηση πως σε αυτό τον τομέα- της συγγραφής δηλαδή- είμαι ξανά στην αρχή. Όπου τηλεφωνείς με φωνή διστακτική, σου απαντούν ευγενικά μα κοφτά και γρήγορα γιατί είσαι ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες. Όταν παίρνεις τηλέφωνο  κάπου που έχεις ήδη μιλήσει και συστηθεί, λίγο καιρό πριν και αναγνωρίζουν το όνομα σου νιώθεις την διστακτικότητα η γραμματέας σε ενημερώνει πως  «θα επικοινωνήσει  εκείνος μαζί σας» και φαντάζεσαι πως εκείνος σε σιχτιρίζει, δεν ξέρει τι άλλο να κάνει για να καταλάβεις επιτέλους πως σε αποφεύγει ή ακόμη χειρότερα προσπαθεί να θυμηθεί ποιος διάολο είσαι…και εννοείται δεν σε παίρνει ποτέ. Και ξέρεις πως η σιωπή είναι άρνηση. 

Εκεί είσαι πάντα φρεσκαδούρα κι είναι σαν να δίνεις πάντα τις πρώτες σου εξετάσεις γιατί το κάθε έργο σου είναι μοναδικό και πρώτο…Το έχω ζήσει αυτό για πολλά πολλά χρόνια αμέτρητες φορές καθώς πριν αποφασίσει ο κύριος Γαβριηλίδης να εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο το είχαν απορρίψει δεκάδες εκδοτικοί κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό. Παρόλο όμως που το γνωρίζεις δεν παύεις να θλίβεσαι ή να απογοητεύεσαι με κάθε όχι. Κι ενώ γνωρίζεις καλά πως  το "όχι" δεν σημαίνει απόρριψη προς εσένα ή  το έργο σου μα ότι ο κάθε εκδοτικός έχει τα δικά του κριτήρια και πλάνα που δεν έχουν σώνει και καλά να κάνουν με την ποιότητα της δουλειά σου, ωστόσο μην γελιόμαστε ξέρεις… εκεί βαθιά μέσα ξέρεις!  Ήταν πιο δύσκολο όταν ήμουν νέα και πιο άγουρη. Τώρα η κάθε απόρριψη ευτυχώς έχει άλλη γεύση, όσο κι αν η επίγευση τελικά, είναι πάντα πικρή.

Κι είμαστε πάλι εδώ…κι αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό πολύ ωστόσο είναι και μια άσκηση υπομονής και ταπεινότητας! Χρήσιμα πολύ και τα δυο για να μην σταματάς να αναζητάς την δική σου επίγνωση.

…. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσα κι αν καταφέρεις. Όσες κορυφές σου κι αν ανεβείς πάντα θα υπάρχουν διαδρομές  καινούριες, μονοπάτια απάτητα, κορυφές πιο ψηλές, πιο προκλητικές, πιο ζόρικες. Κι όσο ώριμος κι έμπειρος κι αν είσαι ή νιώθεις πως είσαι, στις απογοητεύσεις, πάντα σε κάθε άρνηση, σε κάθε σιωπή νιώθεις να συνδέεσαι με εκείνο τον εαυτό σου το μικρούλι που έχει πέσει κι έχει ξαφνιαστεί κι έχει τρομάξει και του απλώνεις το χέρι και του λες, «έλα σήκω, θα είσαι μια χαρά» κι εκείνο απλώνει το χέρι με εμπιστοσύνη όχι στην ζωή, με σε εσένα που το πείθεις. Εσένα ξέρει!  Έτσι λοιπόν μου άπλωσα το χέρι, με σήκωσα και συνεχίζω να γράφω …την ωραιότερη ιστορία αγάπης όπως σας υποσχέθηκα μέσα από αυτό το blog, λίγους μήνες πριν.

Οπότε για όλους όσους με ρωτάτε ξανά και ξανά τι συμβαίνει και δεν μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου σας ευχαριστώ, σας ευγνωμονώ και σας ενημερώνω πως τα βιβλία μου έπαψαν να κυκλοφορούν και το νέο βιβλίο που είναι πανέτοιμο ψάχνει νέο εκδότη. Σας συστήνω το εξώφυλλο του για το οποίο είμαι πολύ περήφανη… Θέμα του και πάλι οι άνθρωποι, όλοι εμείς το πιο ξεχωριστά στολίδια...

...και παρόλο που υπάρχουν στιγμές θλίψης και μεγάλης απογοήτευσης  δεν παύω να  ονειρεύομαι, πως θα εκδοθεί  το Χριστουγεννιάτικο μου βιβλίο με ιστορίες από αυτές που αγαπάμε… ξέρετε τις δικές μας, τις δύσκολες, τι ζόρικες αυτές που μας μεγαλώνουν, μας ψηλώνουν μέσα από κάθαρση κι επίγνωση και μας χαρίζουν δακρυσμένα χαμογέλα.

Εύχομαι το 2021  να βρεθεί ο εκδότης που θα  δει μαζί μου αυτό το όραμα και θα ξαναδώσει στα βιβλία μου φτερά.

Φέτος το 2021 άλλωστε αυτό το blog, όπου μέσα από εδώ και από τις δικές σας προτροπές τόλμησα να εκτεθώ, κλείνει δέκα χρόνια ζωής. Ονειρεύομαι μια επετειακή γιορτή παρουσίασης λοιπόν για να γιορτάσουμε όπως όλα αυτά τα χρόνια κάνουμε μέσα από αυτό το blog. Με σύνδεση. Με "Μαζί!"
Χωρίς  Κορονοιό, χωρίς φόβο, σε μια μεγάλη γιορτή, με χαρές, με συνδέσεις, με αγκαλιές βαθιές και με όλα τα έσοδα του νέου Χριστουγεννιάτικου βιβλίου, σε δομές  που χρειάζονται την βοήθεια μας.

Δεν κοστίζουν τα όνειρα έτσι δεν είναι; Ιδίως τα όνειρα που σε συνδέουν με το μέσα σου και με τον κόσμο!

Αγαπημένοι μου…ξέρω έχουμε δοκιμαστεί όλοι σκληρά, κάποιοι σκληρότερα, κάποιοι αδιανόητα σκληρά. Μέσα από την καρδιά μου, εύχομαι αυτή η χρόνια  να είναι περισσότερο γαλήνια κι ελεύθερη για όλους μας…

Θα βρούμε όλοι το δρόμο μας, το πιστεύω αληθινά και τα βιβλία μου επίσης  θα βρουν το δρόμο τους κι όταν θα γίνει αυτό θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε. Σας ευχαριστώ που είστε εδώ. Σας ευχαριστώ που περιμένετε μαζί μου!

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε αδιάκοπα, να γελάμε, να ονειρευόμαστε, να τραβάμε μπροστά. Καμιά φορά κουραζόμαστε λιγάκι μα....το ξέρουμε πως είμαστε κυνηγοί ονείρων αγαπημένοι!!!! 

Οπότε πάμε δυνατά. Καλημέρα εκεί έξω!

                                                                                                                Κατερίνα
                                                              

Σιωπή!

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά….και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα σε όλα τα απίστευτα που ακούγονται κάθε μέρα…

Μουδιασμένη νιώθω. Θυμωμένη, αηδιασμένη κι ώρες ώρες αγριεμένη και μέσα μου πονάω! Πονάω γιατί ξέρω από θύματα…κι από θύτες. Έχω δει άντρες και γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, με κάθε λογής κακοποίηση. Έχω δει γυναίκες να παλεύουν χρόνια με την λεκτική και την σωματική βία. Έχω δει ανθρώπους να θυμούνται  ενώ προσπαθούν να ξεχάσουν. Έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, διαλυμένοι από μνήμες και συνειδητοποιήσεις. Είχα την τιμή να έχω γίνει μάρτυρας συγκλονιστικών στιγμών ανθρώπινου πόνου…Έχω δει μεταμορφώσεις. Έχω δει  κι έχω νιώσει τι σημαίνει να παλεύεις με τις σκιές και τα φαντάσματα χρόνων και όλες αυτές τις ημέρες σαν να μην βρίσκω τις σωστές λέξεις. 

Σβήνω γράφω και ύστερα τα αφήνω και λέω αύριο. Διαβάζω μηνύματα που κάποιοι μου στέλνετε και με ρωτάτε ποια είναι η γνώμη μου  και με ρωτάτε αν έχω κάτι να πω, ώσπου ήρθε ένα μήνυμα ….και  ξύπνησαν οι μνήμες….

Πριν χρόνια είδα ένα όνειρο... Είδα πως στεκόμουν όρθια σε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Είχα πανοραμική θέα κι είδα από μακριά να έρχονται καβαλάρηδες. Θυμάμαι την αγωνία και τον τρόμο. Την αίσθηση του άγριου φόβου στο όνειρο μου, πως με πλησιάζει μια μεγάλη απειλή. Έβλεπα πως ήταν ντυμένοι με σιδερένιες πανοπλίες. Το ίδιο και τα άλογα.  Τεράστιοι και τρομακτικοί. Έβλεπα τη σκόνη που σήκωναν στο διάβα τους. Έβλεπα τα άλογα να καλπάζουν κι εκείνοι απειλητικοί να πλησιάζουν κι εγώ στο κέντρο του μπαλκονιού να τρέμω.
Στάθηκαν απέναντι μου κι ήταν θεόρατοι. Με κοίταξαν και ήξερα πως με περίμεναν. Το βλέμμα τους ήταν διαταγή. Ήθελα να κρυφτώ, να χαθώ μα  σαν υπνωτισμένη κατέβηκα τα σκαλοπάτια και στάθηκα απέναντι  τους, μικρή μια σταλιά. Θυμάμαι το δέος στο όνειρο μου. Την αίσθηση του τρόμου για το μέγεθος τους... Θα με συνέθλιβαν με μια τους κίνηση. 
Μισή ντουζίνα πολεμιστές άγριοι, παντοδύναμοι, απρόσωποι, πίσω στις σιδερένιες τους πανοπλίες....Κι ύστερα με μια κίνηση που με έκανε να κοκαλώσω, ένας από αυτούς κατέβηκε από το άλογο του και προχώρησε προς τα εμένα και  στάθηκε μπροστά μου άσχημος, άγριος, φρικτός, με όψη σιδερένια! Στάθηκε θαρρείς πάνω μου και παρόλο τον πανικό στο όνειρο παρατήρησα κάτι.
Εκεί που έδενε η πανοπλία του, υπήρχαν κενά και μπορούσα να δω τα σώμα πίσω από όλο αυτό το σίδερο. Ξαφνιάστηκα! Φάνταζε πελώριος μα από μέσα είδα τη σάρκα του γυμνή και παρατήρησα πως όλη αυτή η πανοπλία ήταν κούφια. Πως το σώμα  που κρυβόταν μέσα ήταν μικρό, ζαρωμένο και λεπτεπίλεπτο και κάτι ακόμη ...πως τα γεννητικά του όργανα ήταν μικρού παιδιού!

Από τα πιο συγκλονιστικά και συμβολικά όνειρα που είδα ποτέ μου σε μια περίοδο της ζωής μου πολύ πολύ δύσκολη...που δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω  αυτό που ζούσα και με σκέπαζαν η ανασφάλεια κι ο φόβος. 
Δεν θα γράψω τίποτε περισσότερο για τότε…παρά μόνο αυτό.

Οι καβαλάρηδες ήταν τρομακτικοί…μα κούφιοι κι εκείνος που στάθηκε μπροστά μου, ένα τελικά γελοίο ανδρείκελο! Μίλησα!  Τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, παρά μόνο ένα, το πιο σπουδαίο! Ο τρόπος με τον οποίο εγώ έβλεπα πια τον εαυτό μου. Εγώ άλλαξα!

Αγαπημένοι, έγινε ένας σεισμός…και σηκώθηκε επιτέλους τσουνάμι γιατί το έχουμε ξαναπεί, όλοι μαζί είμαστε ωκεανός.
Δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική κακοποίηση, με την λεκτική κακοποίηση και την κάθε μορφής βία. Δεν έχει να κάνει με την κατάχρηση εξουσίας, την δύναμη και την επίδειξη της. Δεν έχει να κάνει με τα παιδιά και τις γυναίκες, με τους ευάλωτους πληθυσμούς, τους ανήμπορους και τους αδύναμους αυτού του κόσμου. Δεν έχει να κάνει με τα κοινωνικά στρώματα, την εξαθλίωση και τον οικονομικό έλεγχο… - σαφώς κι έχει αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός - έχει να κάνει με το φόβο. 

Τον φόβο που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ασήμαντος. Ανήμπορος… Τον φόβο σου μυρίζονται τα αρπακτικά τούτου του κόσμου. Στον φόβο σου πατούν για να νιώσουν παντοδύναμοι. Τον φόβο σου χρειάζονται για να υπάρξουν! Τον φόβο σου και την μοναξιά σου! Κι  όταν ο φόβος σου καταρρέει, καταρρέουν κι εκείνοι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Για όλους όσους έχουν υποστεί ή βιώνουν αυτή τη στιγμή βία κάθε μορφής ένα έχω να πω, κάτω από την βαριά πανοπλία είναι κούφιοι και μωροί. Θα ‘ρθει η μέρα! Δεν είναι ποτέ, ποτέ, ποτέ αργά. Υποσχέσου το στον εαυτό σου πως θα ‘ρθει η μέρα και προχώρα! 

Για όσους σκέφτονται να ανέβουν στα άλογα και να γίνουν καβαλάρηδες σε ξένα σώματα και ξένα όνειρα σκεφτείτε το διπλά κι έχετε το νου σας…φτάνει κάποτε η ώρα που ο φόβος που έσπειρες θα σε θερίσει!

Και για εσάς τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα πάτε καβάλα στ’ άλογο.. Αλληλούια!!!Ήρθε επιτέλους η ώρα να χάσετε τον ύπνο σας. Ξεκαβαλικέψτε!

…Και αδειάστε μας τη γωνιά!

Εκτεθείτε. Ζητήστε συχώρεση. Ζητήστε βοήθεια και ευχηθείτε να έχει η ζωή για εσάς, μια ακόμη ευκαιρία.

Ζούμε μέρες πελώριες. Κάποιοι μιλούν για υπερβολές και ανθρωποφαγία. Κάποιοι πως τσουβαλιάζονται άνθρωποι και καταστάσεις. Κάποιοι πως αποδυναμώνονται ουσιαστικές φωνές με παιχνίδια στα social media. Εγώ λέω πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε μέσα από πολλές κατεστραμμένες ζωές κι ο μόνος τρόπος τελικά για να εκθέσεις είναι να εκτεθείς! Κι η γύμνια σου πονάει πρώτα εσένα!  Είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει. Θλιβερό μα υπέροχο. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις πως  θα καθαρίσουν τόσο εύκολα οι κόπροι του Αυγεία, μα κάποιοι χάσανε τον ύπνο τους γιατί κάποιοι άλλοι, απέκτησαν φωνή! Κι αυτό είναι κατάκτηση!…Αδιανόητα σπουδαία κατάκτηση γαμώτο κι ίσως όλοι εμείς που κάνουμε τόσο θόρυβο με το να συμφωνούμε, να διαφωνούμε και να κρίνουμε, καλό θα ήταν απλά να σιωπάσουμε κι επιτέλους να τους ακούσουμε! Αυτό να είναι το δώρο μας στην γενναιότητα τους. Η σιωπή μας!

Δεν χρειάζεται τίποτε να πεις σε ένα πλάσμα που έχει τρομάξει, πονέσει, απειληθεί, εξευτελιστεί, εκτεθεί ...παρά μόνο να σταθείς δίπλα του. Στωικά. Υπομονετικά. Γενναιόδωρα. Σιωπηλά. 

Στάσου δίπλα του! Μπορείς;

Καλημέρα αγαπημένοι! Δεν είσαι σταγόνα, είμαστε ωκεανός. Ναι! #metoo

                                                                                                Κατερίνα