...και βόλτες και παγωτά και πιαστράκια για κουρτίνες και πολλές πολλές γνωριμίες....

Το Σάββατο  αποφασίστηκε μπαμπαδοέξοδος...

Είναι αυτές οι γνωριμίες  των γονιών, που προκύπτουν μέσω των παιδιών και τελικά κολλάνε... Έτσι ο Πα, βγήκε παρέα με τον Κώστα μπαμπά του Θοδωρή που είναι φιλαράκι του Γιώργου στο νηπιαγωγείο.Πήραν λοιπόν τα πιτσιρίκια και πήγαν για μίνι γκόλφ!! 

Ο Θοδωρής απορεί τι έπαθε ο φίλος του και κάνει το τρελοκάτσικο....

Γυρίζοντας στο σπίτι κατάκοποι μου ανακοίνωσαν ότι το γκόλφ είναι τέεεελειο και πέρασαν τέεελεια και μετά λιποθύμησαν από την κούραση και ησύχασε η πλάση...

Εγώ δεν ακολούθησα την ομάδα, άλλωστε στην έξοδο δεν υπήρχαν μαμάδες...οπότε έμεινα σπίτι να ξεκουραστώ από την τρέλα της καθαριότητας και μόλις ξάπλωσα το μυαλό μου άρχισε να κατεβάζει ιδέες. 

Είπα να μην το κουράζω και σηκώθηκα από τον ωραίο καναπέ για να κάνω... σπιτικό παγωτό!!!

Όσο ήταν εδώ ο μπαμπάς μου μας έκανε ένα παγωτό με παγωμένες φράουλες και μέλι.Το κράτησα στο μυαλό μου για να το δοκιμάσω κάποια στιγμή και τις προάλλες έπεσα πάνω στην Manousina που είχε την ίδια ακριβώς συνταγή που μας έκανε ο μπαμπάς...

Οπότε το τόλμησα, απλά την διαφοροποίησα λίγο και δεν έβαλα μέλι στο γιαούρτι αλλά άχνη ζάχαρη γιατί η γεύση του μελιού ήταν πολύ έντονη και δεν άρεσε στα παιδιά. 

Μετά αποφάσισα να δοκιμάσω  να πειραματιστώ  και με άλλες γεύσεις όπως την nutella με μπανάνα, της ShareYourLikes και μετά πήρα το κολάι κι είπα να ρισκάρω και κάτι καινούριο.

Έβαλα  λοιπόν και γιαούρτι με κακάο και άχνη ζάχαρη και έσπασα μέσα μπισκότα oreo και επίσης γιαούρτι με άχνη ζάχαρη και βανίλια για μυρωδιά κι έσπασα μέσα γεμιστά παπαδοπούλου...μιαμ!!! Τέσσερις γεύσεις λοιπόν. Φράουλα, nutella μπανάνα, μπισκότο βανίλια, κακάο με oreo! 

Γέμισα τις μικρές θήκες για παγωτάκια και επίσης και  φλυτζανάκια καφέ και  παγοθήκες μιας κι είχα αρκετή ποσότητα...

Δεν φανταζόμουν κι εγώ πόσο εύκολο ήταν και πόσο τέλειο γευστικά....

Τα πιστιρίκια το ευχαριστήθηκαν και όχι μόνο....χεχε!!

Η πιο ωραία γεύση κατά τη γνώμη μου...ε καλά εύκολο   nutelloμπανάνα!!!!

Τι ωραίο που έρχεται το καλοκαιράκι...αλλάξαμε και τις κουρτίνες και βάλαμε τις καλοκαιρινές...Ο Πα σιχαίνεται τις κουρτίνες.Θεωρεί οτι δεν έχουν καμία απολύτως χρησιμότητα, οτι είναι σκέτος μπελάς και κρύβουν και το φως...

Εγώ αντιθέτως πιστεύω πως πέρα από τη χρησιμότητα οι κουρτίνες είναι και στολίδι....Βέβαια για να είναι ευχαριστιμένος και ο Πα, οι κουρτίνες μας είναι εξαιρετικά απλές κι ελαφριές και πάντα διάφανες για να μην κρύβουν το φως. Τα παραπάνω, βοηθούν και στην χαμηλή τιμή, οπότε με ένα σμπάρο...

Αποφάσισα λοιπόν μιας κι είναι τόσο απλές να βάλω ένα κατιτίς να τις στολίσω. 

Έψαξα μαγνητάκια ή κορδέλες ή όλα αυτά τα αξεσουάρ για κουρτίνες και το πρώτο πρόβλημα ήταν οτι δεν  έβρισκα το χρώμα που ήθελα κι όταν βρήκα το χρώμα που ήθελα μου πέσαν τα σαγόνια όταν είδα τις τιμές....Οπότε αποφάσισα να κάνω μόνη μου πιαστράκια.

Αγόρασα  υφασμάτινα λουλούδια, κορδέλες και μαγνητάκια για τα μικρά πιαστράκια 

και κοκαλάκια για τα μαλλιά για τα μεγάλα....χμ όχι θα κάτσω να σκάσω!!

Βέβαια τα πιαστράκια που έφτιαξα δεν έχουν ως στόχο να πιάσουν την κουρτίνα ή να την τραβήξουν γιατί είναι μικρά.Τα θέλω μόνο για διακόσμηση.Πιστεύω όμως πως ένα μεγάλο κλάμερ, στολισμένο όμορφα,  θα έκανε μια χαρά τη δουλειά του....

Η θερμόκολα ολοκλήρωσε το εγχείρημα...Το αποτέλεσμα είναι πολύ χαριτωμένο κι εξαιρετικά ρομαντικό....

Τα μικρά

Τα μεγάλα

Τέλος κρέμασα και την καρδιά που έφτιαξα με τον τρόπο που δείχνω φτιάχνοντας ένα φθινοπωρινό στεφάνι εδώ, δηλαδή με υφάσματα  και μια καρδιά από φελιζόλ. Πολύ χαριτωμένη...

Το σπίτι άλλαξε όψη κι έγινε πολύ πολύ ανάλαφρο...δεν έχουν ολοκληρωθεί όλα αυτά που πρέπει να γίνουν αλλά...είμαστε σε καλό δρόμο!! 

Όμως το απόγευμα  ξεκούραση... Έτσι απόλαυσα το ωραίο μου καφεδάκι σε μια ηλιοφώτιστη αυλή....

Το  συνόδεψα με τις τέλειες τηγανίτες με μέλι των Ανθομέλι και την φοβερή 

σάλτσα φράουλας της γλυκιάς Ζαμπίας από το kitchen stori.es. και μια μπάλα παγωτό...Μιάμ!!!!

Ένα ακόμη Σαββατοκύριακο έφυγε... Άρχισε με γέλια κι αγκαλιές και γνωριμίες στα εγκαίνια της έκθεσης των συρταριών... Ήπιαμε ένα καφεδάκι με την Μαρία από το Πνοές Τέχνης που ήρθε για την έκθεση από την Αθήνα κι ένιωσα τόση οικειότητα. Ήταν σαν να ήμουν με μια φίλη από τα παλιά, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια κι είχαμε τόσα να πούμε...

Κι έγινε αυτό που είπε η Μαρία, η γνωριμία δεν απομυθοποιεί την εικόνα, την ενισχύει... 

Έτσι ένιωσα το βράδυ των εγκαινίων όταν  κάναμε μια τέλεια ζεστή αγκαλιά με την Αντρια, και γνώρισα την Πετρούλα, που είναι μια κούκλα, όταν ξανάδα την γλυκιά αγαπημένη  Εύα και τα υπέροχα αγόρια της, όταν αγκάλιασα για μια μόνο στιγμή σφιχτά την Scrapmaria, όταν επιτέλους ειδωθήκαμε με την Jasmin, και δώσαμε υποσχέσεις για καφεδάκι με την Ευτυχία, όταν γνώρισα την Κατερίνα που δεν είναι μπλόγκερ αλλά ήρθε στα εγκαίνια για να δει τα συρτάρια και να μας γνωρίσει, κι όταν τα είπαμε με την γλυκιά Αναστασία, με τις διαφορετικές της τούρτες....και και και...τόσοι άνθρωποι! 

Κι όλα αυτά χάριν στην  απίστευτη Ρένα και στο όραμα της που έφερε τόσους ανθρώπους κοντά!!

Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές των συρταριών, ήταν όλα υπέροχα, πολύ ομορφότερα από κοντά... Τολμώ να πω οτι κάποια με ενθουσίασαν και βλέποντας τα από κοντά πραγματικά ξαφνιάστηκα...

Δυστυχώς δεν είχα στο νου μου να τραβήξω φωτογραφίες, μα υπάρχουν τόσες πολλές στα γύρω μπλογκ άλλωστε το ζωντανό είναι πάντα το καλύτερο.... 

Εμείς πήγαμε σύσσωμη όλη η οικογένεια ΚαΠα και τελικά το να δει κανείς όλα αυτά τα δημιουργήματα από κοντά είναι κάτι που πραγματικά αξίζει για αυτό, προτείνω για ακόμη μια φορά την επίσκεψη στην Μονή Λαζαριστών,  από τις 17.30 ως τις 21.30 κάθε μέρα μέχρι τις 25 Μαΐου...

Κλείνω με την εικόνα του πρωινού μου καφέ παρέα με το χαρούμενο τριφύλλι...και πως να μην είναι χαρούμενο τόσο κοντά στο καλοκαίρι!!!!

Λαμπερή Καλημέρα....

                                                                                                                          Κατερίνα

Εκκαθαρίσεις... Αφαίρεση και μετά πρόσθεση!

Έχω δυο καταπληκτικούς βοηθούς...κι η ζωή είναι πιο απλή!! Εγώ τους παρακολουθώ και τους κατευθύνω κι εκείνοι αναλαμβάνουν δράση κι είναι και χαρούμενοι!!!

Ανέλαβαν λοιπόν  τον αρακά, μέσα στα γέλια και στα πειράγματα!! Εκείνοι τον καθάρισαν, εγώ τον μαγείρεψα και μαζί τον φάγαμε...αυτό κι αν είναι μοίρασμα!!!

Μια νέα εβδομάδα άρχισε και μαζί της, άρχισαν οι μαζικές εκκαθαρίσεις...Κάθε χρόνο τέτοια εποχή το σπίτι είναι στον αέρα...έτσι και τώρα.
Τα χαλιά έφυγαν ήδη, τέλειωσαν και οι ντουλάπες!!και ήρθε πάλι ο Χειμώνας...με βροχές και πολύ κρύο!!Τα πιτσιρίκια έφυγαν για το σχολείο με αδιάβροχα και ομπρέλες...λες κι είναι Οκτώβρης!!

Ο Γιώργος είχε και σοβαρό παράπονο από την ομπρέλα του η οποία είναι μωρουδίστικη και θα τον κοροϊδεύουν οι φίλοι του....Πότε μεγάλωσε τόσο που θέλει κι αυτός ομπρέλα super ήρωα, μα είναι τόσο μικρούλης!!!

Το σπίτι βομβαρδισμένο τοπίο. Δυο φορές το χρόνο το κάνουμε αυτό και κάθε φορά ξεφορτώνω από τα δωμάτια ντάνες ρούχα παπούτσια, παιχνίδια, ότι μπορεί κανείς να φανταστεί....
Κάθε ντουλάπι θα ανοιχτεί να καθαριστεί και να ..."ξαλαφρώσει" όπως λέω και μετά το σπίτι θα ντυθεί καλοκαιρινό...Θα βάλουμε τις καλοκαιρινές κουρτίνες...ναι ναι!! το κάνουμε κι αυτό...θα αλλάξουμε τα μαξιλαράκια του σαλονιού με άλλα πιο δροσερά και σε χρώμα και σε ύφασμα...και θα είμαστε έτοιμοι για το καλοκαίρι....

Κάθε φορά που έρχονται αυτές οι μέρες του χρόνου, γκρινιάζω μα τελικά κάθε φορά παρά την κούραση, διαπιστώνω πως η διαδικασία εκκαθάρισης είναι τόσο γοητευτική και  σημαντική...
Νιώθουμε όλοι ανανεωμένοι, καθαροί και όχι μόνο, νιώθουμε ανάλαφροι...
Ξαφνικά γύρω μας έχει χώρο, χώρο πολύ για να τον γεμίσουμε με κάτι νέο...όπως και στη ζωή!!
Είναι αδύνατο να προσθέσεις αν δεν αφαιρέσεις...είναι αδύνατο να ανοίξει ο ορίζοντας αν αρνείσαι να αποχωριστείς, αν δεν κάνεις χώρο στη ζωή σου αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσεις πως ζεις μέσα σε ένα  συναισθηματικό σκουπιδότοπο...όπου στριμώχνεις πράγματα που δεν χωρούν...και βέβαια δεν ξεχωρίζει τίποτε.
Ούτε το παλιό, ούτε το καινούριο....Ούτε το όμορφο, ούτε το άσχημο...Όλα ένας αχταρμάς, που έλεγε κι η γιαγιά μου!!

Κι ύστερα για να χωρέσουν όλα αρχίζεις κι απλώνεσαι. Απλώνεσαι τόσο πολύ που χάνεις τα προσωπικά σου όρια... "ξεχειλώνεις" και ξαφνικά δεν σε χωρά τίποτε..."Δεν χωράς πουθενά" που λένε κι οι "Τρύπες"...
Ετσι κι εγώ τελευταία έχασα το προσωπικά μου όρια σε πολλούς τομείς...μπερδεύτηκα κι απλώθηκα και τώρα το μαζεύω! Μαζικές εκκαθαρίσεις παντού...στο σπίτι, στο σώμα και προπάντων στο μυαλό!!!

Σε αυτές τις εκκαθαρίσεις λοιπόν ανακαλύπτω πράγματα που νόμιζα για χαμένα, και το πιο σημαντικό θυμάμαι πράγματα και στιγμές που έχω ξεχάσει...
Έτσι βγάλαμε τα μωρουδίστικα και θυμηθήκαμε πόσο μικρούλια ήταν τα παιδιά μας όταν ήταν μωράκια...Πάντα συγκινούμαι όταν κοιτάζω τα μωρουδιακά...Αυτό το ζακετάκι του Γιώργου είναι δώρο της αδερφής μου και το είχα λατρέψει, και του δείχνω το ρουχαλάκι που φορούσε όταν τον βγάλαμε νεογέννητο, από το νοσοκομείο!!

Ενώ εκείνος αναρωτιέται "με χωρούσε αυτό μαμά;"
Τα παιδιά ξετρελαίνονται να κοιτούν αυτά τα ρουχαλάκια και θυμάμαι πως το ίδιο χαιρόμουν και εγώ όταν η μαμά μου έβγαζε τα δικά μας μωρουδίστικα ρούχα!!
Αυτά είναι μέσα στο κουτάκι τους και δεν θα πάνε πουθενά!!!Είναι τα μόνα που δεν θέλω να αποχωριστώ ποτέ...

Ξεσκαρτάρω όλα τα πράγματα, των παιδιών, τα βιβλία και τα ρούχα τους κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Το ότι πρέπει  να αποχωριστούμε κάποια πράγματα και να αποδεχθούμε ότι τα παιδιά μεγάλωσαν και δεν θα τα χρειαστούν πια!!!

Τι δύσκολο....Βγάλαμε όλα τα βιβλία που τα διαβάζαμε με τόση αγάπη και γέλια και το κάθε ένα μας θυμίζει στιγμές και τόπους!
Όπως αυτό το βιβλιαράκι που ήταν το πρώτο που έκανε δώρο η αδερφή μου σε εμένα όταν ήμουν ακόμη έγκυος στον Άγγελο...."Το μικρό σκαθάρι, μπορεί να μην φαινόταν αλλά,ήταν πάντα εδώ, μαζί μας..." Θυμάμαι ακόμη πόσο πολύ είχα συγκινηθεί τότε.

Σε εκκαθαριστική έφοδο λοιπόν στο κομοδίνο του Πα. βρήκα κάτι που με συγκίνησε πολύ....

Αυτό το μικρό βιβλιαράκι που του δώρισα, όταν γεννήθηκε ο πρώτος γιός μας, καταχωνιασμένο στην άκρη του κομοδίνου του και όταν το άνοιξα..με έκλπηξη διαπίστωσα αυτό!

Μέσα του είχε κρατήσει τα εισητήρια  από την ταινία Cars που είχαν δει μαζί...Η πρώτη τους κοινή ταινία!!Πατέρας και γιός....
Τ'αγόρι μου...Μου αρέσει που ακόμη μπορεί να με ξαφνιάζει...

Όλα τριγύρω  είναι ανάστατα και τα χέρια μου πονούν αφάνταστα..θυμάμαι τη μαμά μου τέτοιες μέρες που κουραζόταν πολύ κι εγώ έκανα την έξυπνη...."αμάν ρε μαμά πια!!!" Τι σκατό!
Πόσες φορές ακόμη θα έρθω στη θέση της....
Καθαρίζω και καθαρίζω και ξεσκαρτάρω και ξεχωρίζω, μαζεύω κούτες με πράγματα που είναι να δοθούν και να δώσουν χαρά σε άλλα παιδιά...
Τα παιδιά αποχωρίζονται τα πράγματα τους τόσο εύκολα.Τους ζητάω να ξεδιαλύνουν τα παιχνίδια και τα βιβλία τους για να τα δώσουμε σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη και το κάνουν σαν παιχνίδι...Κι όταν έρχεται η δική μου σειρά τα κοιτάω και σκέφτομαι: "ε! όχι κι αυτό...θέλεις να δώσεις αυτό; μα είναι το βιβλίο που διαβάζαμε στις πρώτες σου διακοπές...." Ευτυχώς δεν το λέω μόνο το σκέφτομαι!!
...Η συναισθηματική προσκόλληση σε πράγματα είναι  μεταξύ άλλων και  γνώρισμα την ωριμότητας....ωχ!!


 Στη δουλειά, όταν θέλουμε να μπούμε σε "βαθιά", θεραπευτική διαδικασία αρχίζουμε από την καθαριότητα του χώρου...Πάντα! Πως να καθαρίσεις το "μέσα" σου αν γύρω σου είναι χάος;
Πάντα η καθαριότητα είναι ευκαιρία για ξεκαθάρισμα....Καθαρίζεις τον ωραίο φρέσκο αρακά και τα  λαμπερά καταπράσινα μπιζελάκια εμφανίζονται...

Όμως κάποιες φορές, κάτι που φαινόταν μια χαρά, μπορεί να  κρύβει μέσα του μια έκπληξη!!

Και μόνο όταν βλέπεις την έκπληξη ευχάριστη ή δυσάρεστη, χαίρεσαι για τον κόπο σου!!

Όχι εγώ δεν πιστεύω στην καθαριότητα που φέρνει την αρχοντιά, πιστεύω στην "καθαριότητα" που είναι η αρχή της ψυχικής μου ισορροπίας  !!!
Πιστεύω στην προσπάθεια να καθαρίζω το σπίτι, το μυαλό και τη ζωή μου από οτιδήποτε περισσεύει, από οτιδήποτε δεν είναι πια σημαντικό, από οτιδήποτε άχρηστο! Όσο δύσκολος κι αν είναι ο αποχωρισμός είναι μέρος της αλλαγής ...

Και τότε νέα πράγματα, νέα συναισθήματα, νέες στιγμές  κατακλύζουν τη ζωή μου...γιατί μόνο τότε  χωρούν!!

Καλημέρα αγαπημένοι...
Τι ευλογία, να έχεις περίσσευμα στη ζωή σου και να το χαρίζεις γιατί δεν το χρειάζεσαι πια...
Πόσο πολύ πρέπει να ψάξεις για να μπορείς να καταλάβεις τι σου είναι στ' αλήθεια χρήσιμο!!!και
...τι ευλογία το να αντέχεις ψάχνεις...
                                                                                                                                Κατερίνα

Πατρικό...

Πατρικό σημαίνει βόλτες και ξεγνοιασιά κι εικόνες από το παρελθόν μου.

Πατρικό σημαίνει τη γεύση από το σάμαλι και τον παππούλη με το ταψάκι που τον θυμάμαι από πάντα να φωνάζει δυνατά:  "Σααααααααααααααααααααμ Σεκερί".

Αυτή η γεύση δεν υπάρχει πουθενά άλλου..Δεν έχω φάει καλύτερο σάμαλι στη ζωή μου!!

Πατρικό σημαίνει η εικόνα του κουλουρτζή με το ποδήλατο κουβούκλιο που γυρνούσε τις γειτονιές φωνάζοντας "Αντικουλούγια" ή τουλάχιστον έτσι το άκουγα εγώ!
Τώρα ο κουλουρτζής,  παππούλης πια, συνεχίζει να φωνάζει το ίδιο με βραχνή φωνή, μα δεν βολτάρει πια στις γειτονιές...κουράστηκε και δεν αντέχουν τα πόδια του.

Πατρικό σημαίνει γειτονιά...Περπατάω τριγύρω και λέω πέντε έξι καλημέρες σε όλες τις γειτόνισσες που πίνουν στις  ολάνθιστες αυλές τους το πρωινό καφεδάκι!!

Τρελαίνομαι να είμαι στο πατρικό μου...
Όταν κοιμάμαι εκεί, σημαίνει ότι  το βράδυ θα μιλάω  μέχρι αργά με την αδερφούλα και το πρωί θα ξυπνήσω αργά γιατί θα φροντίσουν τα παιδιά οι παππούδες...Θα είμαι ξέγνοιαστη γιατί θα μαγειρέψει κάποιος άλλος και εγώ θα βολτάρω στα σοκάκια και μετά θα κοιμηθώ για μεσημέρι,  στο ωραίο νεανικό  μου δωμάτιο...

Μου αρέσει τόσο αυτό το δωμάτιο που καμιά φορά ξαπλώνω στο κρεββάτι με το φως αναμένο και αφουγκράζομαι τους ήχους του σπιτιού ή χαζεύω, νιώθοντας τόσο ήρεμη και χαλαρή.
Από τα έπιπλα μου, πιο πολύ μου αρέσει αυτό το Secretaire.

Το πρωί μπαίνει ένας ήλιος απίστευτος και τα δέντρα έχουν μεγαλώσει τόσο που ακούγεται το θρόισμα τους στον αέρα και κοιμάμαι με ανοιχτό παράθυρο για να τα ακούω....

Τα έπιπλα τα διάλεξα όταν ήμουν έφηβη στη Γερμανία, μαζί με τη μαμά...Τα λάτρεψα από την πρώτη στιγμή...

Το κρεββάτι δε, είναι φανταστικό, αλλά δεν μας χωράει πια γιατί είμαστε πολλοί και το αντικαταστήσαμε με ένα άλλο μεγαλύτερο, που όμως δεν έχει τίποτε από την ομορφιά εκείνου...
Ελπίζω κάποτε να στηθεί σε κάποιο άλλο κοριτσίστικο δωμάτιο...και μιας και δεν έχω κόρη...χε χε ίσως της εγγονής μου!!

Πατρικό είναι οι δαντέλες της μαμάς μου και τα όμορφα κεντητά της σεντόνια...όλα προσεγμένα στην εντέλεια...Κάθε μικρή υπέροχη λεπτομέρεια!!

Το σπίτι των γονιών μου είναι πανέμορφο.

Με πολλά λουλούδια και ιδιαίτερα έπιπλα....Με μια σκάλα σκέτο στολίδι, από όπου κατεβήκαμε  νύφες, εγώ κι η αδερφή μου.

Ένα φανταστικό παλιό έπιπλο βιτρίνα στην τραπεζαρία,

Με αποκορύφωμα τη φωτεινή κουζίνα !!! Το ομορφότερο σημείο του σπιτιού...Εκεί μέσα η μαμά κι ο μπαμπάς  όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους  κάνουν μικρά θαύματα....

Το σπίτι είναι ολοζώντανο όταν είμαστε όλοι εκεί...Τρεις γενιές ανθρώπων...

Το Σαββατοκύριακο όμως τέλειωσε και ο μπαμπάς έφυγε.
Τον αποχαιρετήσαμε χθες στο αεροδρόμιο!! Κέρασε τους εγγονούς του από ένα παγωτό  και κάναμε χάζι το Γιώργο που το απόλαυσε με τρέλα....
.

Λεπτομέρεια...τα παντοφλάκια δώρο της γιαγιάς Μαρίας....

 ...και είπαμε αντίο στον παππού Γιώργο..

Ο Άγγελος όταν ήταν μικρός έκλαιγε γοερά σαν λέγαμε αντίο στους παππούδες...Τώρα πια μεγάλωσε και το διαχειρίζεται...πονάει σιωπηλά...Καλώς ήρθες στον κόσμο των μεγάλων αγόρι μου...

Ζήτησα από τον μπαμπά μου μιας και χθες ήταν η γιορτή της Μητέρας να πάρει μαζί του μια κόκκινη μολόχα που ήθελα να της στείλω, μιας κι είναι λουλούδι που της θυμίζει το χωριό της και τις μολόχες φυτεμένες στους ασβεστωμένους τενεκέδες στην αυλή της μαμάς της.
Μου είπε :" που να το κουβαλάω το λουλούδι, άλλωστε έχει και στη Γερμανία μολόχες...."
Τον ρώτησα...."Ντομάτες δεν έχει;"
Με κοίταξε καλά καλά και ρώτησε: "Πού να την βάλω;"
Και ΝΑΙ!! στην βαλίτσα του μπαμπά μου, ταξιδεύοντας για Γερμανία, μεταξύ άλλων, είχε και ντομάτες...

Ένα τελευταίο θλιμμένο νεύμα από μακριά... Αντίο, παππού μας....

Πατρικό....Κάτι περισσότερο από το μέρος που μεγάλωσα. Κάτι περισσότερο από το μέρος που σε κάθε γωνιά του κρύβει τις αναμνήσεις μου.
Πατρικό είναι η αίσθηση μιας ασφάλειας, πολύ διαφορετικής από αυτή που νιώθω όταν είμαι στο σπίτι μου, εκεί που εγώ είμαι η μαμά κι η κυρά του σπιτιού.

Πατρικό είναι εκεί που...είμαι πάντα πιο "μικρή" κι έχω μια αίσθηση σαν να ξαναγυρνώ στη φωλιά μου...
                                                                                                                             Κατερίνα