Το Πάσχα του χθες...

Τα τσουρέκια μας έγιναν απλά υπέροχα, για πρώτη φορά με τόσο ζωντανή αληθινά Πασχαλινή μυρωδιά και γεύση κι ύστερα βάψαμε τα κόκκινα αυγά με τα παιδιά κι έγιναν λαμπερά.

Το σπίτι χαρούμενο γιορτινό, με το τραπέζι στρωμένο για τη μεγάλη βραδιά 

και μετά την Ανάσταση έξω στον αυλόγυρο της εκκλησίας, κάτω από τα πεύκα με τα φώτα της πόλης εκεί μακριά πέρα από τη θάλασσα και τα χιλιάδες κεράκια αναμμένα, με τσουγκρίσματα κι αυγομαχίες και γυρίσαμε σπίτι να σταυρώσουμε την πόρτα και να στρωθούμε γύρω από το τραπέζι που γέμισε με φωνές.

Όλοι σημαντικοί, μα πιο σημαντικοί αυτοί που έλειπαν...

Τα τραπέζια όμορφα στρωμένα, μα αν είναι άδεια δεν έχουν ζωή. Τα τραπέζια γίνονται μεγαλύτερα μέσα σε φωνές και γέλια.Γίνονται πλουσιότερα με ανθρώπους γύρω τους.

Πιάσαμε το Μάη γεμίζοντας τα βάζα με αγριολούλουδα. Γιορτάσαμε τον Γιώργη μας, με αγαπημένες γεύσεις που περίσσεψαν από το Λαμπριάτικο τραπέζι και τις αγαπάμε.Το τραπέζι μας κεφάτο φωτεινό.

Γεμίσαμε τις μέρες μας με τα γέλια τους με βόλτες στα χωράφια. Με παιχνίδια στο γηπεδάκι κοντά στο σπίτι, με ενδιάμεσες στάσεις από τις μικρές ξαφνικές μπόρες. Με χαζά παιχνίδια στην αυλή, με τα χνουδωτά κεφάλια των σκυλιών μας.

Οι εκδρομές, τα μεγάλα σχέδια ναυάγησαν, μέσα σε ανοιξιάτικες καταιγίδες που όμως γέμισαν με χρώμα τους αγρούς. Με ζωντάνια τα σύννεφα και το τοπίο.

Τα μάτια δεν χόρταιναν ομορφιά. Ρουφούσα την κάθε εικόνα. Εκείνους, τα δέντρα, τα σύννεφα, τη θάλασσα, τις μπόρες, τα αγριολούλουδα.

Σε κάθε βόλτα γυρνούσα σπίτι με ένα ματσάκι στο χέρι. Για χαρά.

Αγαπημένες στιγμές. Διάβασα, σκέφτηκα, έπαιξα, κοιμήθηκα, μαγείρεψα, έφαγα...όλες οι αισθήσεις γεμάτες.Ο ήλιος παντού. Γύρω μου, μέσα μου...

Τα τηλέφωνα έσπασαν.Συγγενείς, θείοι, παππούδες γιαγιάδες, αδέρφια, φίλοι...κάποιοι μακριά, μα όλοι εκεί. Σημαντικοί. Ξεχωριστοί. Εκεί. Με μια λέξη, με ένα τηλεφώνημα, με ένα γέλιο...Δεν έλειψε κανείς τους  από μέσα μου...κανείς που δεν ήθελε να λείψει!

Οι παππούδες ρωτούν...τι κάνουν τα παιδιά, ποιός έσπασε το αυγό ποιανού, τι δώρα πήραν, τι χρώμα αυγά έβαψαν...κάθε λεπτομέρεια φαίνεται να είναι σημαντική! Κάθε μικρή χαμένη στιγμή...πόσο δύσκολο για τα παιδιά και για εκείνους...

Ονειρεύονται χρόνια τώρα, το Πάσχα στο Πατρικό μου, με τη γιαγιά να πλάθει μαζί τους τσουρέκια, και να βάφουν για εκείνη τα αυγά, όπως κάνουμε μαζί κάθε χρόνο. Να τους πηγαίνει στην εκκλησία να κοινωνήσουν, και μετά στην πλατεία για παγωτό. Τον παππού να τους κερνάει  μπουγάτσα μετά τη μεταλαβή και τα απογεύματα στο ταβερνάκι του για σουβλάκια, με όλα τα εγγόνια μαζί (όλοι αναρωτιόμαστε πως το καταφέρνει) και να γίνεται χαμός.

Όλα τα ονειρεύονται και έμαθαν να δίνουν παρατάσεις στα όνειρα, στα σχέδια...έμαθαν να περιμένουν το αύριο...κι έχουν εμπιστοσύνη πως αυτό θα έρθει...κι εμείς μαθαίνουμε τόσα από αυτή τους την εμπιστοσύνη στη ζωή.

Μέχρι να έρθει το αύριο που ονειρεύονται οι μακρινοί παππούδες και τα εγγόνια, ζούμε όλοι μαζί το τώρα. Το τώρα που είναι γεμάτο με εμάς κι αυτό είναι κάτι που επίσης μάθαμε μέσα από τα παιδιά μας. Τα όνειρα του αύριο να μην μας εμποδίζουν από το να απολαμβάνουμε το τώρα.

Όλες οι γιορτές είναι ιδιαίτερες μα αυτή έχει κάτι άλλο. Κάτι που ξυπνά πέρα από μνήμες παιδικές και άλλες μνήμες καταγεγραμμένες από γενιά σε γενιά. Εικόνες που δεν έχω ζήσει μα μου έχουν μεταφερθεί, μέσα από βιώματα αγαπημένων που κάποιους δεν έχω καν γνωρίσει...Γι'αυτό αγαπώ το Πάσχα και θυμάμαι πως αυτό το έλεγε κι η μαμά μου. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια πολλά για να το νιώσω κι εγώ.

Η Λαμπρή πέρασε...κι ήταν πραγματικά όμορφη και γεμάτη ζωή. Λαμπρή όπως της αρμόζει...κι η ζωή προχωράει κι οι μέρες περνούν σαν νερό και συνεχίζουμε αγαπημένοι...Συνεχίζουμε...

Χριστός Ανέστη λοιπόν. Χρόνια Πολλά. Γεμάτα φως κι υγεία κι ανθρώπους. Γεμάτα Ζωή! Γεμάτα Τώρα!

                                                                                                                                Κατερίνα

Ω Γλυκύ μου Έαρ...

Τρία χρόνια πριν. Πάσχα. Μεσημέρι Μεγάλης Παρασκευής. Η εκκλησία είναι σχεδόν άδεια.

Κάθομαι σε ένα στασίδι μόνη και κοιτώ ευθεία μπροστά τον στολισμένο Επιτάφιο. Έξω έχει μια απίστευτη λιακάδα και τα παιδιά μόλις άναψαν τα κεράκια τους και πέρασαν κάτω από τον Επιτάφιο εξαφανίστηκαν στην μεγάλη κατάφυτη αυλή της εκκλησίας...Απόλυτη σιωπή παντού!

Κάθομαι εκεί μόνη και σιωπηλή.Το μυαλό μου είναι άδειο μα η καρδιά μου γεμάτη με συγκίνηση σαν να στέκομαι πραγματικά μπροστά σε έναν νεκρό...

Ακούω βήματα αργά, πολύ αργά...

Δίπλα μου περνά ένα παράξενο ζευγάρι. Εκείνος σαραντάρης, με ελαφρά γκρίζα μαλλιά. Πολύ ψηλός και ευθυτενής. Με μάτια καθαρά. Όμορφος. 

Κρατά από τη μέση μια γυναίκα.Το χέρι του μακρύ τυλίγει σχεδόν όλη την λεπτή, ντελικάτη μέση της. 

Τα δάχτυλα τους πλεγμένα με τρυφερότητα, καθώς με το άλλο χέρι, της κρατά απαλά την παλάμη. 

Περπατούν αργά...Τόσο αργά που μπορείς να παρατηρήσεις κάθε μικρή λεπτομέρεια στο βάδισμα τους...Εκείνη είναι μικρο καμωμένη, τόσο ντελικάτη, που νομίζεις θα σπάσει. Στέκεται για λίγο να ξαποστάσει κι εκείνος γέρνει απαλά το κεφάλι του και κοιτάζοντας την βαθιά στα μάτια τη ρωτά με αγωνία, με μια αληθινή αγάπη  "όλα καλά μαμά:" 

Εκείνη σηκώνει το βλέμμα, τον κοιτάζει με τόση γλυκιά σιωπή. Τόση αγάπη και του χαμογελά αχνά.Τον καθησυχάζει με τα μάτια της. Σαν μαμά...

Τα μαλλιά της έχουν την υφή του βαμβακιού. Το πρόσωπο της μοιάζει διάφανο, μεταξένιο...

"Σιγά σιγά", της ψιθυρίζει πάλι εκείνος κοιτάζοντας χαμηλά τα βήματα τους και συνεχίζουν αργά να προχωρούν στον μακρύ δροσερό, γεμάτο φως διάδρομο, για να  φτάσουν στον τόπο του προσκυνήματος...

Τη βοηθά απαλά, προσεκτικά να ανέβει το σκαλοπάτι κι ύστερα σχεδόν την παίρνει αγκαλιά κρατώντας την από τις μασχάλες για να την στηρίξει την ώρα που εκείνη σκύβει τρυφερά να φιλήσει τον Επιτάφιο.

Με το ένα του χέρι κάνει στα γρήγορα την προσευχή του και συνεχίζει να την κρατά, να την κοιτά, να την φροντίζει, σαν να είναι ο έρωτας του. Η ζωή του. Η τρυφερή του ευθύνη...

Τους φαντάστηκα χρόνια πριν. Εκείνος μικρούλης, με καθαρά ρούχα και καλο χτενισμένα μαλάκια κι εκείνη κομψή και λυγερή, να κρατά το μικρό του χέρι και να τον σηκώνει για να φιλήσει το Χριστούλη...

Δάκρυα...Μια θέρμη απλώθηκε στην καρδιά μου. Μια γαλήνη. Για τον κύκλο της ζωής. Για το ότι εκείνοι είχαν την ευλογία να τον ζήσουν. Για την αγάπη στο βλέμμα της. Για την φροντίδα στα χέρια του. Για τον τρόπο που της μιλούσε σαν να ήταν ένα μικρό εύθραυστο παιδί...αυτή η μαμά του, η γυναίκα που του έμαθε να είναι ένας άξιος, ευγενικός, άντρας.
Γι αυτή τη μαμά που ο γιος της την πήγε να προσκυνήσει τον Επιτάφιο...Για αυτή την αιώνια στιγμή που ζούσα κοιτάζοντας τους, με τα μάτια κολλημένα στα πλεγμένα χέρια, στο εύθραυστο σώμα της που έγερνε με ασφάλεια πάνω στο γιο της. Στο γιο της!

Έμεινα για λίγο εκεί, να σκουπίσω τα δάκρυα μου, να ξαναβρώ τον εαυτό μου κι ύστερα σηκώθηκα αργά και βγήκα στην αυλή. Τους κοίταξα από μακριά κι η καρδιά μου φούσκωσε από αγάπη. Κάθονταν σε ένα παγκάκι με τα πόδια να κουνιούνται κρεμασμένα και έλεγαν τα δικά τους γελώντας...Οι γιοί μου! Φαντάστηκα το γερασμένο χέρι μου, στο χέρι τους. Φαντάστηκα το μέλλον...Ευχήθηκα να το ζήσω. Να έχω την τιμή!

Με κοίταξαν και σαν σούστες σηκώθηκαν κι έτρεξαν στην αγκαλιά μου. Μια αγωνία στο βλέμμα τους"μαμά κλαις;"

"Ναι αγάπες μου, συγκινήθηκα"

"Γιατί, γιατί συγκινήθηκες μαμά:"

Ήθελα να τους πω για εκείνη την φοβερή εικόνα, του γιου με τη μαμά του. Ήθελα να τους πω, πως μέσα σε κάθε Εκκλησία σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, μια μάνα θρηνεί το παιδί της.
Ήθελα να τους πω, τι σημαίνει για έναν γονιό να μην έχει την ευλογία και την τύχη να δει τη συνέχεια του παιδιού του...
Ήθελα να τους πω, τι σημαίνει να χάνεις μια Άνοιξη...Μια Άνοιξη ανθρώπινη και θεϊκή μαζί!
Πως είναι να μην περιμένεις, καμιά Άνοιξη πια να σε ακουμπήσει...

...κοίταξα τα κεφάλια τους καθώς χώθηκαν κι οι δυο στην αγκαλιά μου, απλώνοντας τα χεράκια τους γύρω μου και φίλησα με λαχτάρα τα μαλλιά τους...

"Γιατί σας αγαπάω" είπα απαλά."Σας αγαπάω τόσο που πονάει η καρδιά μου"

Η ανησυχία τους εξανεμίστηκε στο λεπτό! "...κι εμείς σ'αγαπάμε μαμάαα..."μου είπαν συρτά, σαν να με διαβεβαίωναν με μια μικρή βαριεστημάρα, με την παιδική, τραχιά γλυκύτητα τους κι ύστερα εξαφανίστηκαν ορμώντας με ενθουσιασμό προς τα δέντρα...

Έμεινα εκεί στην κορυφή της ψηλής μαρμάρινης σκάλας, να αγναντεύω το παιχνίδι τους. Μόνη μα γεμάτη. Γεμάτη ως το μεδούλι με μια αγάπη που όμοια της δεν ήξερα πως υπήρχε λίγα χρόνια πριν...

Μέσα στην εκκλησία μια  Παναγία έπλενε τα πόδια του νεκρού γιου της. Μια μάνα θρηνούσε το παιδί της. Με σπαραγμό. Με μια θλίψη αιώνια...

Ω γλυκύ μου Έαρ...Ω γλυκύ μου Έαρ...

Πόσο λυπάμαι...πόσο λυπάμαι αγαπημένοι. Αγαπημένοι μου!!!Πόσο λυπάμαι...

Μεγάλη Παρασκευή...η πιο σκληρή, η πιο όμορφη Παρασκευή του χρόνου. Καλή Ανάσταση σε όλους...σε κάθε ψυχή! Σε κάθε μακρινή, μα ποτέ ξεχασμένη Άνοιξη...

Σε εσένα μικρέ...Σε εσάς, μαμά και μπαμπά και στον ποτέ ξεχασμένο, γιο σας...

                                                                                                                            Κατερίνα

Ένα κείμενο λατρεμένο που κάθε τέτοια εποχή ξαναθυμάμαι. Η Χαμένη Άνοιξη του αγαπημένου φίλου μου,  Κωνσταντίνου. 

Το σπίτι μας περιμένει το Πάσχα...

Κάθε φορά σαν έρχονται γιορτές κάνω σχέδια κι όνειρα και πάντα πάντα καταλήγω θυμωμένη κι απογοητευμένη με την έλλειψη χρόνου, με την έλλειψη των αγαπημένων μου...με την έλλειψη...

Μα πάντα το παλεύω τελικά...Σκέφτομαι πως αν δεν ήταν τα παιδιά δεν θα έμπαινα στον κόπο, να στολίσω, να ψήσω, να φουρνίσω...μα ίσως και να κάνω λάθος γιατί η χαρά είναι εσωτερική ανάγκη και ξεκινά από εμάς...

Έτσι όταν για ακόμη μια φορά βγήκαν από το πατάρι τα κουτιά με τα Πασχαλινά ήμουν φειδωλή...λίγα και καλά έτσι για τη χαρά της γιορτής είπα...και  μετά αφέθηκα. Αφέθηκα στα μικρά χρωματιστά αυγά, τα λαγουδάκια, τα παπάκια, τα καλαθάκια...

Τα συμπαθώ τόσο πολύ και μου είχαν λείψει τόσο και τελικά άρχισα να στολίζω το σπίτι και η χαρά με παρέσυρε για μια ακόμη φορά... 

Κι ύστερα σαν τα στολίζω κάθομαι και τα κοιτάζω και τα βρίσκω τόσο μα τόσο χαριτωμένα που θα ήθελα να μπορούσα να έχω χρόνο πολύ να πίνω νωχελικά τον καφέ μου και να κοιτάζω έξω από το παράθυρο τα σύννεφα να μαζεύονται την ώρα που έρχεται η μπόρα...

Αντίθετα βγάζω μια γρήγορη φωτογραφία και συνεχίζω να τρέχω και μέσα στην τρέλα μου λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου παίρνω απότομες στροφές για να προλάβω να φωτογραφίσω τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, ένα πρωινό που ο Βαρδάρης μας πήρε τα μυαλά! 

Θα ήθελα να μπορούσα να μείνω εκεί να κοιτώ με άγρια χαρά την οργισμένη φούσκο θαλασσιά, μα συνέχισα να τρέχω για να προλάβω. Να προλάβω...

Φυτεύω στο μπαλκόνι μου τα πανέμορφα φρέσκα λουλούδια και θέλω τόσο να τους κάνω παρέα, μα λέω μετά...σε λίγο, αύριο...το Πάσχα, τις ημέρες της αργίας...

Λυπάμαι που δεν τα προλαβαίνω όλα και καμιά φορά νιώθω σαν να μην προλαβαίνω τα πιο σημαντικά...Τη ζωή, τα μάτια τους σαν με κοιτούν με λάμψη, τα μαλλιά τους να μεγαλώνουν και να θέλουν κούρεμα, τα αστεία τους, τις νέες ιστορίες που σκαρώνουν, εμένα και τους φίλους μου...από όλα λείπω...έτσι νιώθω.

Κι αν δεν λείπω είναι γιατί τρέχω...μα βαρέθηκα, κουράστηκα να τρέχω...κι αντί να σταματήσω τρέχω πιο γρήγορα, για να προλάβω!

Ξέρω αυτό συμβαίνει με όλους μας. Δεν είναι μόνο δικό μου "προνόμιο" αυτός ο τρελός ρυθμός ζωής!

Και τα Σαββατοκύριακα τρέχω να προλάβω να δώσω χαρά στα μικρά μου που μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, μα όσο κι αν μεγαλώνουν θέλουν να κάνουν  πράγματα μαζί μου. Χαίρονται να μου φέρνουν αγριολούλουδα για τα βάζα ή να χτυπούν στο μίξερ τα γλυκά ή να βάφουμε μαζί αυγά...

Έτσι φέτος  τα χρωματιστά μας αυγά τα βάψαμε με  τον μικρό κι ένα φιλαράκι του κι ήταν τόσο τρυφερή αυτή η εικόνα καθώς ζωγράφιζαν με υπομονή το αυγό τους δημιουργώντας μια υπέροχη παλέτα χρωμάτων πάνω σε αυτό...

Τα πιο όμορφα αυγά της φετινής γιορτής!

...κι ύστερα ανάμεσα στα κενά μου τους παίρνω και βγαίνουμε έξω και μαζεύουμε λουλούδια και κλαδιά για να στολίσουμε κι άλλο κι άλλο και χαίρονται τόσο με αυτή την μικρή απλότητα, με αυτά τα δυο λεπτά...γιατί θα τα περάσουν μαζί μου κι εγώ μαζί τους.

...και μετά ανάμεσα στο υπόλοιπο κενό κι ενώ τα φαγητό βράζει ή τα παιδιά παίζουν και λίγο πριν φύγω,  κάθομαι για λίγο να κάνω τα δικά μου. Για μια μικρή στιγμή ηρεμίας, όπου μέσα σε λίγα λεπτά χρησιμοιοποιώντας την τεχνική της αγαπημένης Βέρας, θα γεμίσω με χαρούμενα αυγουλάκια ένα ακόμη καλάθι...έτσι για χαρά!

Και τα Σαββατοκύριακα θα προσπαθήσω και πάλι να βρω χρόνο για να κάνω ένα ωραίο γλυκό δοκιμαστική, έτσι ώστε τις γιορτινές μέρες να ξέρω αν θα είναι στο τραπέζι μας μετά το γεύμα και ναι!!!! 

για φέτος θα είναι αυτή η Πάβλοβα  σε μια λιγότερο πολύπλοκη μα πάντα κολασμένη  version και βέβαια μια ακόμη δοκιμή  τα απλά τσουρεκάκια που ξετρελαίνουν τα παιδιά, με δικά μας Πασχαλινά μπαχαρικά κι όχι αυτά της  συνταγής, για να ξαναθυμηθώ τη συνταγή και να μου πετύχουν τα τσουρέκια γιατί όλη η μαγεία των γιορτών κρύβεται τα μελομακάρονα τα Χριστούγεννα και τα τσουρέκια το Πάσχα!

...κι έτσι απλά μπήκαμε κι επίσημα στη Μεγάλη Εβδομάδα κι εγώ νιώθω πανέτοιμη και πάλι...Να γιορτάσω μαζί με αυτούς που είναι δίπλα μου, μα και με τη σκέψη όλων όσων είναι μακριά μου...Με τη μνήμη καταχωρημένη σε κάθε κύτταρο μου, με τα γέλια, τις μυρωδιές, τις αυλές, τα ζυμάρια, τα χέρια, τα μάτια...

Με όλα πάλι εκεί. Πάντα εκεί για εμένα, για αυτούς που ήρθαν, για αυτούς που έρχονται...Παρέα με όλα όσα ζήσαμε, με όλους όσους τα μοιραστήκαμε και τραβά πια ο καθένας τον δρόμο του...

Κάθε χρόνο στις γιορτές λίγο πριν...χάνω το νόημα. Χάνω εμένα, μα με ξαναβρίσκω ανάμεσα σε εικόνες και μνήμες. Ανάμεσα σε ανθρώπους και συναισθήματα.

Μια γιορτή με τόση θλίψη. Μια γιορτή τόσο δυνατή. Γεμάτη Ελπίδα...Γεμάτη υποσχέσεις. Γεμάτη Ζωή!

Μεγάλη Εβδομάδα αγαπημένοι...Η μεγαλύτερη όλης της χρονιάς. Εύχομαι να τη ζήσουμε όλοι με κατάνυξη, καρτερικότητα, πίστη και συντροφικότητα προς τους ανθρώπους.

Ας κοιτάξουμε δίπλα μας...Κανείς μόνος, κανείς ξεχασμένος, κανείς αποκομμένος κι από αυτές τις γιορτές... Καλημέρα αγαπημένοι. Εύχομαι μια γαλήνια Μεγάλη Εβδομάδα....

                                                                                                                                               Κατερίνα

Τα κατσικάκια της Άνοιξης...

Αυτές οι μέρες μου φέρνουν πάντα μνήμες πολύ τρυφερές...Τις πρώτες ημέρες της Άνοιξης γεννιούνται τα αρνάκια και τα κατσικάκια...Ο παππούς μου ήταν βοσκός. Είχε κατσίκες που τις φρόντιζε με μεγάλη αγάπη και αυταπάρνηση. Τα ζώα ήταν όλη του η ζωή και όταν πάω πίσω και θυμάμαι όλα όσα ήξερε για τα ζώα του, νιώθω πως ήταν κάτι σαν γητευτής.

Μπορούσε να εξημερώσει άγριο σκύλο με το βλέμμα του και μόνο...Ήταν αυτή η γενιά ανθρώπων που μεγάλωσαν τόσο κοντά στα ζώα, που η ιεραρχία κι η αλληλοκατανόηση ήταν μια αυτονόητη κατάκτηση.  Πολλές φορές σκέφτομαι τα χρόνια εκείνα και συγκινούμαι γιατί οι παππούδες μου, μετέδωσαν στα εγγόνια τους την σχέση τους με τα ζώα. Τα ζώα ήταν πάντα μέρος της ζωής μας...

Έτσι κάθε που πιάνει η Άνοιξη θυμάμαι πως ήταν μια εποχή μεγάλης χαράς γιατί  γεννιόταν  τα κατσικάκια...Τι χαρά τεράστια!

Κι η χαρά ήταν μεγαλύτερη σαν έφερνε στο σπίτι κάποια από αυτά...

Πολλές φορές βλέπεις,  τα μικρά γεννιόνταν μέσα στο Φλεβάρη ή στο Μάρτη που είχε ακόμη κρύο πολύ. Θυμάμαι τον παππού τις μέρες εκείνες να φεύγει και να μένει νύχτες ολόκληρες στο μαντρί, για να φροντίζει τις ετοιμόγεννες κατσίκες. Θυμάμαι ξημερώματα να έρχεται σπίτι και να φέρνει τα νεογέννητα κατσικάκια.Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό κάποιες φορές που από φόβο μην πεθάνουν, τα έφερνε σπίτι.

Τα βάζαμε τότε σε καλαθάκια με πολλά και μαλακά πανιά και τα αφήναμε να ζεσταθούν δίπλα στη ξυλόσομπα. Θυμάμαι πως έμεναν μαζί μας για ημέρες και τα ταΐζαμε με το μπιμπερό. Τα πρωινά τα πήγαινε στη μαμά τους και τα βράδια τα ξανάφερνε σπίτι δίπλα στη ξυλόσομπα και μεγαλώναμε έτσι με τα κατσικάκια μαζί και τρελαινόμασταν από χαρά με τα ξαδέρφια μου. 

Τα κατσικάκια γινόταν φίλοι μας. Έτρεχαν ξοπίσω μας με τα μακριά λεπτά ποδαράκια τους, έκαναν τσαλίμια, μας σκουντουφλούσαν με το μικρό τους μέτωπο κάνοντας τον "καμπόσο" όπως έλεγε ο παππούς...δηλαδή το μάγκα...

Η Άνοιξη ήταν εποχή μεγάλης ευτυχίας γιατί πάντα ερχόταν σπίτι τα κατσικάκια και τα περιμέναμε με ενθουσιασμό! 

Η ζωή μου όλη εκείνες τις μέρες, ήταν το μικρό παχνί. Η παιδική χαρά μου. Έμπαινα μέσα και κυλιόμουν στα άχυρα μαζί με όλα τα μικρά μου φιλαράκια και γέμιζα άχυρα και λερωνόμουν μα δεν ένοιαζε κανέναν, ούτε βέβαια κι εμένα! Τα λάτρευα κι ακόμη και τώρα αγαπώ πολύ αυτά τα ζώα. Πανέξυπνα, ανεξάρτητα, πανούργα...και τόσο χαριτωμένα! Οι κατσίκες νιώθω πως είναι το alter ego μου... 

Baby Goat

Θυμάμαι ακόμη μια χρονιά δύσκολη...την εποχή που γεννήθηκαν τα κατσικάκια και μόλις αυτά δυνάμωσαν και δεν υπήρχε φόβος να παγώσουν από το κρύο, ο παππούς τα γύρισε στο παχνί με τη μαμά τους. Ένα βράδυ, έριξε μια απίστευτη βροχή. Μάρτης μήνας...Φούσκωσε το ποτάμι και τα πήρε όλα. Σπίτια, αμάξια, ζώα, τα πάντα. Πνίγηκαν πολλά ζωντανά των οικογενειών που ζούσαν εκεί κοντά.
Πνίγηκαν και κάποιες κατσίκες και κάποια μικρά δικά μας. Καταστροφή! Το μικρό μαντρί καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο παππούς κι η γιαγιά ήταν απογοητευμένοι...ο παππούς απαρηγόρητος.Οι κατσίκες όλες είχαν ονόματα ήταν τα ζωντανά του, ήταν πολύτιμες και σημαντικές για εκείνον...Θυμάμαι την απέραντη θλίψη του και τα ζορισμένα μάτια του σαν τις θάβαμε...

Ανάμεσα στις απώλειες υπήρχαν τα μικρά μιας νεαρής κατσίκας. Η πρώτη της γέννα. Ταυτόχρονα είχε πνιγεί μια κατσίκα με τα μικρά της, αφήνοντας όμως ορφανό ένα μικρούλι...

Το μικρό έψαχνε απεγνωσμένα τη μαμά του. Πεινούσε, αρνούνταν να φάει με μπιμπερό και τριγυρνούσε μόνο κι αδύναμο στα χαμένα...Ήταν θέμα ημερών το να πεθάνει. 

Από την άλλη η κατσίκα που είχε χάσει τα μικρά της είχε χάσει τα μυαλά της. Πρώτη φορά έβλεπα την απελπισία στα μάτια ενός ζώου και με σόκαρε καθώς ήμουν παιδί, μα το θυμάμαι σαν χθες. 

Την θυμάμαι να σηκώνει το κεφάλι και να οσμίζεται τον αέρα.Την θυμάμαι να κοιτάζει μακριά, να ψάχνει παντού, να βελάζει ασταμάτητα, να τα φωνάζει...Δεν έτρωγε τίποτε, δεν έπινε νερό και θυμάμαι σε συζητήσεις με τη γιαγιά που λέγανε πως ήταν θέμα ημερών να πεθάνει, αν συνέχιζε έτσι. 

Ο παππούς προσπαθούσε να την κάνει να δεχτεί το μικρό ορφανό μα ήταν αδύνατο.Το μικρό προσπαθούσε να θηλάσει από το στήθος της μα εκείνη το έδιωχνε κι εκείνο απελπισμένο έτρεχε ξωπίσω της...

Θυμάμαι τον παππού, το σκεπτικό του βλέμμα και μετά τον είδα να παίρνει το φτυάρι και να τραβάει προς το ποτάμι όπου στις όχθες του είχε θάψει τα μικρά της κατσίκας...Μετά από λίγο γύρισε με το τομάρι που ανήκε σε ένα από τα νεκρά κατσικάκια. Το καθάρισε όπως όπως και κι έπειτα το έδεσε με σπάγκο, στη ράχη του μικρού ορφανού και το έβαλε στο στήθος της κατσίκας που είχε χάσει τα μικρά της. Εκείνη έκανε να το διώξει, μα  καθώς γύρισε απότομα, έβαλε τη μουσούδα της στο δέρμα του, το μύρισε κι αμέσως μετά το άφησε να θηλάσει. Θυμάμαι το κατσικάκι να κουνά με λαχτάρα την ουρά του κι επιτέλους να πίνει γάλα μετά από ημέρες και την κατσίκα, να ζωντανεύει μέσα σε λίγα λεπτά! Είχε ξαναγίνει μαμά....

Πέρασαν χρόνια πολλά, μα αυτή η εικόνα της σοφίας του παππού, είναι μέσα μου χαραγμένη. Ένας άνθρωπος απόλυτα εναρμονισμένος με τη  φύση και τους κύκλους της. Με τα ζώα και τις ανάγκες τους.

Σοφός κι ο ίδιος με γνώση απλή μα πελώρια που χάθηκε μαζί του. Κάθε τέτοια εποχή θυμάμαι τα κατσικάκια, τα παιδικά μας χρόνια με τα ξαδέρφια και το σπίτι που δίπλα στη ξυλόσομπα κοιμόντουσαν τα μικρά ζωντανά και ξάπλωνα  στο κιλίμι μαζί τους παιδί κι εγώ και κοιμόμουν αμέριμνη, με τις μικρές κατσικούλες αγκαλιά, σαν να ήταν τα κατοικίδια μας...Μα δεν ήταν δικά μας ήταν των μαμάδων τους κι ο παππούς κάθε μέρα τα γυρνούσε σε εκείνες...

Τον θυμάμαι έτσι γλυκό και σιωπηλό κι αναμαλλιασμένο ,να τριγυρνά με τα μικρά κατάλευκα ζωντανά στην αγκαλιά του...τόσο τρυφερή, τόσο τρυφερή εικόνα!

...κι ακόμη θυμάμαι σαν χθες, εκείνη τη χρονιά που η πλημμύρα του πήρε τα ζωντανά κι όμως κατάφερε να σώσει το μικρό από την εγκατάλειψη και την μαμά κατσίκα από τη θλίψη...

Αυτές οι μνήμες είναι τόσο πολύτιμες τόσο ζεστές που με συγκινούν πάντα.Τα ζώα έδιναν στην οικογένεια, το γάλα, το μαλλί, το κρέας τους και ο παππούς έτρεφε τεράστιο σεβασμό προς αυτά. 

Τα φρόντιζε, τα χάιδευε, τα αγαπούσε.Τον θυμάμαι να γελά κοιτάζοντας τα, να παίζει μαζί τους σαν ήταν μικρά, να πηγαίνει στο βουνό για να μαζέψει  τα πιο τρυφερά βλαστάρια για το τάισμα τους.

...κι όσο κι αν τη μνήμη της υπέροχης Άνοιξης που γεννιόντουσαν τα κατσικάκια ακολουθεί πάντα η μνήμη των ημερών του Πάσχα όπου κάποια από αυτά επρόκειτο να σφαγιαστούν για το Πασχαλινό τραπέζι...μια μνήμη σκληρή και γεμάτη πόνο, όπου όλα τα ξαδέρφια, ακόμη και τώρα, την θυμόμαστε με θυμό και κλάματα...και πάλι δεν μπορώ να μην νιώσω απέραντη αγάπη για εκείνους τους ανθρώπους, τους παππούδες μας που μέσα στην άγνοια τους για τη ζωή, φρόντιζαν με σεβασμό πελώριο τα ζωντανά τους...ακριβώς γιατί κάποια από αυτά επρόκειτο να γίνουν το φαγητό στο τραπέζι της φαμίλιας τους...

Λυπάμαι που τα δικά μου παιδιά δεν θα έχουν τέτοιες πολύτιμες εμπειρίες, να κρατήσουν. Λυπάμαι που αυτή η σημαντική γνώση δεν έχει τρόπο να περαστεί με ουσία στην επόμενη γενιά. Λυπάμαι που δεν μπορώ να τους διδάξω την αγάπη μέσα από την απλή παρατήρηση των ζώων.Μέσα από τα μάτια μιας μαμάς που έχασε τα μικρά της και θρηνεί για αυτά.Μέσα από τα μάτια ενός μικρού που θρηνεί για τη μαμά του...Τι κι αν είναι ζώα. Η θλίψη κατοικεί στις ψυχές και για να την νιώσεις δεν χρειάζεται να είσαι άνθρωπος...χρειάζεται απλά να ζεις...

Σκέφτομαι καμιά φορά, πόσο υπέροχα θα ήταν αυτή η απλότητα του παππού που έδεσε το κατσικοτόμαρο στο μικρό για να το δεχτεί η ξένη κατσίκα, να μπορούσε να σώσει και τις ανθρώπινες ψυχές...Μα η διαφορά φαντάζομαι κάθε ψυχής έχει να κάνει με το σώμα στο οποίο διάλεξε να κατοικήσει...κι οι ανθρώπινες ψυχές είναι τόσο πολύπλοκες...Τόσο πολύπλοκες αγαπημένοι μου...

Πλησιάζουμε στις πιο Άγιες ημέρες του χρόνου...κι έχει ήδη γεμίσει  με κατάνυξη η δική μου ψυχή. Έχει ήδη γεμίσει με μνήμες και θύμησες το μυαλό μου και περιμένω να  ζήσω με λαχτάρα σχεδόν παιδική αυτή την υπέροχη, την τόσο θηλυκή γιορτή... με αγάπη, με σεβασμό στη φύση και σε κάθε πλάσμα της, μα πάνω από όλα, με σεβασμό στον εαυτό μου...

Καλημέρα, καλημέρα...πλησιάζουμε...

                                                                                                                       Κατερίνα

Μικρό Λευκό Κοχύλι. Μια αξέχαστη παρουσίαση.

Είχα αγωνία μεγάλη, όλη την εβδομάδα. Περίμενα την ημέρα της παρουσίασης με μια έξαψη κι έναν φόβο. Αν θα έχει κόσμο, αν θα έχουν νόημα αυτά που θα πω, αν θα πάει καλά, αν, αν, αν...

Περίμενα το ταξίδι στην Αθήνα με χαρά να δω την αδερφούλα μου και τα ανηψάκια μου και τον γαμπρό μου, που είχα να τους δω από το καλοκαίρι.Τα παιδιά δεν κρατιόντουσαν από τον ενθουσιασμό!

Κι ήρθε η μέρα...μια μέρα τρελή...Ο γαμπρός μου είπε στα παιδιά ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού τους να κάνουν ησυχία μιας και τα ξαδέρφια τους δεν ήξεραν τίποτε και θα τους κάναμε έκπληξη! Μα πριν προλάβουμε να κάνουμε εμείς την έκπληξη είδα μπροστά τη μαμά μου κι έπαθα εγώ σοκ...ΕΚΠΛΗΞΗΗΗΗΗ!!!

Ήρθες! Της είπα με ενθουσιασμό...Καλά δεν θα ερχόμουν! Απάντησε με απλότητα...αχ μαμά!

Μια τρέλα. Τα παιδιά τσίριζαν κι έτρεχαν μανιασμένα, εμείς σφιχταγκαλιαζόμασταν με δάκρυα στα μάτια κι οι άντρες μας αναρωτιόταν που έμπλεξαν!

Υπέροχα!

Έπρεπε να είμαι στο χώρο εκδήλωσης μια ώρα πριν...μα κατάφερα να φτάσω μόλις δέκα λεπτά πριν, αφού χαθήκαμε με την προσφάτως Αθηναία μα πάντα Βορειοελλαδίτισσα αδερφή στα στενά. Κόντεψα να μείνω από το άγχος και τα ψηλοτάκουνα  κι εκεί που είχαμε απογοητευτεί να σου μπροστά μας ο Χρήστος με την Ασπα...που πήγαιναν στην παρουσίαση! 

Τυχαίο; Όπως και τότε όταν κάναμε τις πρώτες δημοσιεύσεις κι ήμασταν στα χαμένα, εμφανίστηκαν και πάλι εκείνοι με το Μικροί Μεγάλοι και Μαμάδες Μπαμπάδες και μου έδειξαν το δρόμο...προς τα που να πάω με το blogging...σε ποιά ακριβώς κατεύθυνση! Να' τοι και πάλι εδώ! Να μας δείξουν τον δρόμο όταν ήμασταν ξανά στα χαμένα...

Φτάσαμε...με περίμεναν οι παρουσιαστές, αντί να τους περιμένω εγώ...Τι ντροπή!

Με υποδέχθηκε με μια απίστευτη γλυκύτητα ο ίδιος ο Κύριος Γαβριηλίδης. Μου έδωσε με ταπεινότητα το χέρι...Του έκανα με πληθωρικότητα μια αγκαλιά. Εκείνος χάρισε στο κοχύλι το ταξίδι του.Του άξιζαν πολλά περισσότερα από μια αγκαλιά...

Χαιρέτησα τον κόσμο ανέβηκα τις σκάλες κι έπεσα πάνω σε ένα πρόσωπο αγαπημένο...σκάλωσα! Η Αλεξάνδρα, είναι φίλη μου, η πρώτη εκδότρια όπως  συχνά λέω...μα μένει στη  Θεσσαλονίκη, την είχα δει λίγες μέρες πριν...το μυαλό μου δεν έπαιρνε στροφές. Τι κάνεις εδώ; Της ψιθύρισα...Μα ήταν δυνατόν να μην έρθω; μου απάντησε...

Τρελή!!! Απίστευτα τρελή...Ήθελα να κλάψω, ξανά!

Κόσμος ερχόταν και με χαιρετούσε, με αγκάλιαζε, μου έδινε πολύτιμα, σημαντικά δώρα και μου χάριζε απλόχερα τα συναισθήματα του! Είχα άγχος, ήμουν θολωμένη, τα έβλεπα και τα άκουγα όλα σαν μέσα από τούνελ...Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι. Με χαιρετούσαν, μου μιλούσαν. Κατέβηκα να βρω κάποιον υπεύθυνο. Στο μπαρ βρήκα τον φίλο Κωνσταντίνο, "μήπως να μείνω εδώ να πιούμε μερικές μπύρες και μετά απλά να εξαφανιστώ;" σκέφτηκα μάλλον φωναχτά γιατί εκείνος μου απάντησε μα δεν θυμάμαι τι...Ναι! Φοβόμουν πολύ...τι να έλεγα; Όλοι ήρθαν εδώ για εμένα...Τι τιμή.Τι άγχος!

Αρχίσαμε...Ο Βαγγέλης Προβιάς υπέροχος! Τρυφερός, αστείος, με μια γλυκύτητα και έναν σπαρακτικό σαρκασμό...Ήθελα να τον αγκαλιάσω, να τον φιλήσω, να τον φροντίσω, να κλάψω γοερά, να του ανάψω μια μαρκίζα τεράστια με φωτάκια που αναβοσβήνουν και γράφουν "ευχαριστώ"...Ευχαριστώ για την τιμή, για το γενναίο μοίρασμα, για τα λόγια, για την υπέροχη κριτική! Ο Βαγγέλης είναι γλυκός πολύ, μα με τεράστια εμπειρία στη συγγραφική τέχνη και  στο γραπτό λόγο. Στην τέχνη του πάνω, είναι αυστηρός πολύ. Κάθετος πολύ. Ουσιαστικός πολύ! Το να μιλά έτσι για δικό μου γραπτό με συγκίνησε. Με έκανε να νιώσω ευγνωμοσύνη!

 Ο  Χαράλαμπος Πουλόπουλος απίστευτος! Ακαδημαϊκός, επιστήμονας, άνθρωπος...Κουβαλάει μια γοητευτική επαγγελματική ιστορία, από τους πρωτοστάτες στη δημιουργία της Θεραπευτικής Κοινότητας Ιθάκη.  Απίστευτα απαιτητικός και απόλυτος στη δουλειά του μα απίστευτα ακέραιος και γεμάτος φροντίδα. Δουλέψαμε μαζί στο παρελθόν κι ένιωθα μεγάλη ευθύνη που καθόταν δίπλα μου, μεγάλη τιμή που θα μιλούσε για το βιβλίο μου. Μίλησε για εμένα και για το κοχύλι με τόση τρυφεράδα που σχεδόν ένιωσα ντροπή. Την ντροπή που νιώθεις μπροστά σε έναν άνθρωπο που θαυμάζεις βαθιά!

Και μετά μίλησαν όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που ήταν εκεί. Εκείνοι που ήρθαν εκεί για εμένα! Αναγνώριζα κάποια πρόσωπα αγαπημένα. Φίλοι bloggers, (σας αγαπάω τρελόπαιδα) που γνωριζόμαστε τόσο καλά και με κοίταζαν με χαμόγελα γεμάτα φως! Φίλοι από τα παλιά, που είχα να τους δω πολύ καιρό. 

Κάποιοι μου ήταν ξένοι, μα μόλις μου μιλούσαν τους καταλάβαινα, καθώς ήταν αναγνώστες. Κάποιοι ήταν παντελώς άγνωστοι!  Έκαναν την τιμή να ταξιδέψουν, να αλλάξουν το πρόγραμμα τους, να αφήσουν την οικογένεια του βράδυ Παρασκευής ή να πάρουν τα παιδιά τους μαζί και να έρθουν εκεί...για εμένα! 

Ήθελα να ακούσω. Να νιώσουν όλοι την ευγνωμοσύνη μου για όλο αυτό που απλόχερα μου χάριζαν.Την φροντίδα, την αγάπη, το ενδιαφέρον τους. Υπήρχε συγκίνηση. Κάποιες στιγμές ένιωθα κι εγώ πως ήθελα να αφεθώ, να κλάψω. Μπροστά μου ακριβώς η μαμά να με κοιτά συγκινημένη κι η αδερφή μου να χαμογελά περήφανη. Αν υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούσαν να  καταλάβουν τι σήμαινε αυτή η στιγμή για εμένα, αυτές ήταν δυο τέτοιοι άνθρωποι...ο άλλος ήταν ο μπαμπάς που ήταν μακριά μα κοντά με τη σκέψη του κι ο Πα μου, που καθόταν ανάμεσα στον κόσμο κι ευτυχώς δεν μπορούσα να δω το βλέμμα του γιατί ίσως και να μας έπιαναν  τα γέλια από την αμηχανία!

Μα στ'αλήθεια το ζούσαμε αυτό;

Ο χώρος γεμάτος, άνθρωποι παντού, ένα διάχυτο συναίσθημα αγάπης πλανούνταν στον χώρο. Μάτια που κοιτούσαν με τρυφεράδα μεγάλη και μετά χέρια που μου χάρισαν πελώριες σφιχτές αγκαλιές και λόγια αγάπης εκεί ανάμεσα σε φιλιά κι ευχαριστίες...Ήταν μια βραδιά δώρο. Μια βραδιά γεμάτη ψυχή. Γεμάτη αγάπη! Δυόμιση ώρες απόλυτου συναισθήματος...όσο κρατάει μια θεραπευτική ομάδα! Ένας Κύκλος λοιπόν όλοι μαζί...Όχι τυχαία!

Θα μπορούσα να μιλώ για ώρα για όλα αυτά που ένιωσα την βραδιά εκείνη...μα δεν έχει νόημα. Ήμουν μεθυσμένη από χαρά. Ένιωθα μια απίστευτη πληρότητα! Είναι αδύνατο να περιγράψω το ακριβές μου συναίσθημα...Νομίζω πως ένιωθα σαν παιδί μπροστά στον Άγιο Βασίλη. Ένιωθα αυτή την παιδική έκπληξη και ταυτόχρονα συστολή. Ακριβώς έτσι!

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ όλους! Δεν ξέρω πως να χωρέσω σε μερικές λέξεις αυτό που μου χαρίσατε...Με κάνατε να νιώσω ξεχωριστή. Κάνατε το μικρό μου κοχύλι πελώριο!!!!

Η επόμενη ημέρα ήταν αφιερωμένη στην οικογένεια. Μαγική Πλάκα. Μοναστηράκι. Παιδιά, γέλια. Φωτογραφίες γεμάτες Ελληνικό φως και χρώμα. Γεύσεις απίθανες. Αγκαλιές βαθιές. Αστεία και πειράγματα. Γεμίσαμε αγάπη. Αγάπη και χαρά. 

Η γιαγιά τρισευτυχισμένη με τα εγγόνια της. Τα εγγόνια τρισευτυχισμένα με τα ξαδέρφια, τη γιαγιά και τη θεία τους την μικρή μας ξαδέρφη που είναι το πιο υπομονετικό τους παιχνίδι! κι εγώ εκεί με τα κορίτσια μου που είχα τόσο πολύ πεθυμήσει κι ήταν δώρο το να είμαι εκεί μαζί τους σ'αυτά τα υπέροχα  σοκάκια, σ' αυτή τη γειτονιά την πιο όμορφη της γης...Τη γειτονιά των Αγγέλων!

Πως να μην βγεις μια φωτογραφία σ'αυτή τη γειτονιά....

...και τώρα θα σας δείξω τι έγινε για να βγει μια φωτογραφία...

Στηνόμαστε...περνάει ο πρώτος...παρέλαση με το παγωτό σημαία!

 περνάει ο δεύτερος....με αφηρημάδα περίσσεια...

περνάει ο τρίτος... "καλά ρε μικρέ και συ τώρα θα περάσεις;" Με έγραψε  αφοσιωμένος στο παγωτό του...

Να την λοιπόν τα καταφέραμε...κι είναι μια αγαπημένη, αγαπημένη φωτογραφία!

Η Αθήνα γεμάτη ήλιο κι οι πλατείες γεμάτες κόσμο! Πληρότητα μέσα μου γύρω μου, πάνω μου ακόμη κι εκεί μακριά μου...Πληρότητα...

Γυρίσαμε, μα πήρα μαζί μου κάτι μικρό..."Μικρό Λευκό Κοχύλι. Δώρο από τη χώρα του Ποτέ".

Το φοράω στο λαιμό, με μια λεπτή αλυσιδίτσα...Είναι το δώρο της μικρής μου αδερφής. Μικρή κι αυτή, μα πελώρια τελικά, σαν το κοχύλι...

kapaworld instagram

...και φτάσαμε στο σήμερα. Μια εβδομάδα μετά. Σαν να ήταν ψέμα. Σαν ένα αξέχαστο όνειρο. Οι υπέροχες φωτογραφίες του αγαπημένου Χρήστου (χίλια ευχαριστώ φίλε) ήρθαν να μου θυμίσουν την κάθε λεπτομέρεια, της κάθε πολύτιμη στιγμή.

Θα ήθελα να μπορούσα να σας ευχαριστήσω τον κάθε φίλο αναγνώστη, έναν έναν ονομαστικά, μα είναι αδύνατο. Θα ήθελα να καταγράψω το όνομα του κάθε φίλου blogger που ήταν εκεί μα φοβάμαι μην ξεχάσω και αδικήσω κάποιον, μα σας θυμάμαι όλους. Θυμάμαι κάθε σας λέξη, κάθε χειρονομία, κάθε τρυφερό, θλιμμένο δάκρυ. Σας θυμάμαι! Θα σας θυμάμαι πάντα και θα σας ευγνωμονώ για κάθε τι που μου χαρίσατε...

Το Μικρό Λευκό Κοχύλι, παρουσιάστηκε κι επίσημα λοιπόν, στο χώρο από όπου ξεκίνησε το ταξίδι του!

Είτε ήσασταν εκεί, είτε όχι, σας ευχαριστώ που το συνοδεύσατε. Σας ευχαριστώ που το στηρίξατε. Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σ'αυτό...αγαπημένοι! Αγαπημένοι μου...

Ραντεβού στη Θεσσαλονίκη ...

                                                                                                                            Κατερίνα