Me and Michelle...

Αγγλία, Herford Νοέμβριος 1995. Βράδυ αποφοιτήσεων. Μια παρέα κάθεται στους μαλακούς καναπέδες του ξενοδοχείου και μιλά. Μιλά ασταμάτητα. Είχαμε χωρίσει για το καλοκαίρι και τώρα να βρεθήκαμε για τις αποφοιτήσεις μας. Το επόμενο πρωί θα χωριζόμασταν ξανά...για πάντα.
Μια πολυπολιτισμική παρέα. Ιταλία, Ισραήλ, Καναδάς, Τζαμάικα, Ιρλανδία, Αγγλία κι Ελλάδα σε ένα μαλακό καναπέ...
Καθόμαστε δίπλα, δίπλα. Κολλητά. Ακουμπάμε χέρια πόδια, γελάμε, δακρύζουμε, κάνουμε όνειρα, δίνουμε υποσχέσεις, να ξαναβρεθούμε σε δέκα χρόνια. Ξανά εκεί... στο Comet Hotel...

Ολοκληρώσαμε μαζί τις σπουδές μας σαν χιλιάδες άλλους φοιτητές. Μα η ομάδα μας είχε κάτι το ξεχωριστό. Έναν ολόκληρό χρόνο εκπαιδευόμασταν μέσα από τον εαυτό μας.Ψυχανάλυτικες μέθοδοι, ενώθηκαν, με την θεραπεία της τέχνης, με το παιχνίδι, την μουσική, τη ζωγραφική, την υποκριτική, την δραματοποίηση. Για να περάσεις το μάθημα δεν χρειαζόταν μόνο να διαβάσεις. Έπρεπε να μοιραστείς, να νιώσεις, να δώσεις, να ανοιχτείς, να ρισκάρεις, να πονέσεις, να ανακαλύψεις, να σκάψεις βαθιά, πολύ βαθιά. Είχαμε ομάδες εποπτείας, ομάδες θεραπείας, ομάδες αυτογνωσίας. Κάναμε δουλειά αυτοβιογραφική, δραματοποιώντας κομμάτια της ζωής μας, συναισθήματα κι εμπειρίες μας...Σκληρή δουλειά. Πολύ δάκρυ, πολύς πόνος, θυμός, άρνηση, αντίσταση...ω! Λατρεμένη λέξη η αντίσταση!
Δουλεύαμε αυτογνωσιακά κάθε μέρα, κάθε λεπτό και η αξέχαστη φράση ήταν "I 'll take it to the group ", δηλαδή θα το φέρω θέμα στην ομάδα, μια φράση που στο τέλος την λέγαμε και γελούσαμε με το χάλι μας.
Δουλεύαμε με το σώμα. Ξυπνούσαμε μνήμες αρχέγονες, ανακαλύπταμε μέσα από μύθους, μέσα από παραμύθια, μέσα από λαϊκές ιστορίες, μέσα από τις δικές μας ιστορίες και το δικό μας παρελθόν. Μάθαμε να ακουμπάμε ο ένας τον άλλο, να νιώθουμε εμπιστοσύνη, να ανοιγόμαστε, να αφουγκραζόμαστε σιωπηλά το ένστικτο μας, να ρισκάρουμε.  Όχι χωρίς κόστος...δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα...μα έχουν πια στην μνήμη μου όλα, την θαμπή αυτή ρομαντική, πατίνα του χρόνου...

Ήταν μια χρονιά δώρο, για πολλούς λόγους, μα ο πιο σημαντικός ήταν γιατί γνώρισα εκείνη...

Πίσω στο Comet Hotel...είναι πια ξημερώματα. Εξω βρέχει και ξέρουμε πως ήρθε η ώρα του αντίο. Αγκαλιές σφιχτές. Μάτια θολά κι αντίο. Φεύγουν όλοι...Ανεβαίνω στο δωμάτιο όπου κοιμόμουν, δίπλα στο δωμάτιο των γονιών μου, που είχαν ταξιδέψει από την Γερμανία για την αποφοίτηση μου. Όλα είχαν τελειώσει πια. Ήμουν επίσημα Δραματοθεραπεύτρια και παρόλο που τα αρχικά μου σχέδια ήταν να παραμείνω στην Αγγλία έφευγα, γιατί πίσω στην Ελλάδα είχα να κυνηγήσω ένα όνειρο στην Θ.Κ.Ιθάκη κι έναν έρωτα που έφευγε φαντάρος...Για καλή μου τύχη κυνήγησα τις σωστές επιλογές...
Μα τότε δεν το ήξερα...ανέβαινα τις σκάλες σιωπηλά και το χαλί έπνιγε τα βήματα μου. Εκανα το σωστό, το λάθος; Ποιος να ήξερε...ήξερα μόνο πως με πονούσε αυτός ο αποχωρισμός...Ηθελα να μείνω, ήθελα να φύγω, ήθελα να είμαι σε δυο μέρη ταυτόχρονα, να ζω δυο ζωές. Δεν ήθελα να την χάσω εκείνη την ομάδα, εκείνη τη σχέση, εκείνο το συναίσθημα...Πονούσε.
Πονούσε τόσο που δεν μπορούσα όύτε να κλάψω, μόνο θυμόμουν τα λόγια της σαν μου έλεγε "I will never forget you..."κι ύστερα έφευγε για να ταξιδέψει στην άλλη ακρη του κόσμου.

Κάθησα στο κρεββάτι βαριά και φυτέφτηκα εκεί μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο δεν ξέρω για πόση ώρα. Κάποια στιγμή άκουσα έναν απαλό χτύπο στην πόρτα. Ξημέρωνε...άνοιξα απότομα κι ήταν εκείνη.Το κορίτσι μου. Γύρισε για ένα τελευταίο αντίο. Πέσαμε η μια στην αγκαλιά της άλλης. Χωρίς λόγια, χωρίς υποσχέσεις, μόνο ένας λυγμός. Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα σε όλη μου τη ζωή...Δεν θα την ξεχάσω!
Μετά από ώρα, προσχωρήσαμε αγκαλιασμένες μέχρι την είσοδο με τα χέρια πλεγμένα κι εκεί κάτω από το υπόστεγο, δίπλα στην βροχή με το πρωινό φως σχεδόν να αχνοφέγγει, χωρίσαμε!

Όχι δεν ήταν μια νεανική φιλία, αυτό που νιώθαμε και το ξέραμε κι οι δυο καλά. Δεν είναι σχέση, αγάπη...ήταν κάτι πολύ πολύ βαθύτερο...που είναι τόσο δύσκολο να εξηγήσω με λέξεις. Ηταν σαν να μας συνέδεε μιαν άλλη ζωή...
Χωρίσαμε μα...δεν χωρίσαμε ποτέ! γιατί πάντα ήταν εκεί η μια για την άλλη και να σχεδόν είκοσι χρόνια μετά μου στέλνει μήνυμα "έρχομαστε στην Ευρώπη για 15 ημέρες και θέλω να περάσω να σε δω"...Ηταν σχεδόν αστείο. Ζει στον Καναδά κι αυτό ταξίδι για εμάς είναι αδιανόητο κι εκείνη ανάμεσα σε Βερολίνο, Λονδίνο, Άμστερνταμ, κάνει μια στάση στην Ελλάδα για να με δει. Να με γνωρίσει στον άντρα της, να γνωρίσει τα παιδιά μου, να καθήσουμε στο μπαλκόνι, να πίνουμε κρασιά και να μιλάμε...

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για αυτή τη συνάντηση. Για την αγκαλιά μας στο αεροδρόμιο, για την αγκαλιά των παιδιών σαν την πρωτοσυνάντησαν, σαν να την γνώριζαν χρόνια, για το ότι την έβλεπα να παρακολουθεί τον Άγγελο να παίζει κλαρινέτο καθώς κι η ίδια μουσικός και παίζει κλαρινέτο και την άκουγα να λέει "come on Angelos, play me the jazz". Για το ότι μάθαινε στα παιδιά τον εθνικό ύμνο και τους έβρισκα στο σπίτι να ανεμίζουν τα σημαιάκια του Καναδά που τους έφερε και να τραγουδούν μαζί τον ύμνο με ενθουσιασμό. Για το ότι ένιωθα τον σύντροφο της φίλο που μας ένωνε κάτι δυνατό. Εκείνη. Τον αγάπησα γιατί την αγαπά και την φροντίζει. Τον αγάπησα σαν να τον ξέρω χρόνια. Ήταν φοβερό το πόσο μεγάλη οικειότητα ένιωθαν κι οι δυο με στη χώρα μας λέγοντας μας συνέχεια πως τους θυμίζει τον τόπο καταγωγής τους την Τζαμάικα!!!Μάγκα μου, γουστάρω τρελά...Jamaica and Greece sister lands my man!

Δεν βγήκαμε, δεν κάναμε τίποτε ιδιαίτερο. "Μας αρκεί να καθόμαστε εδώ μαζί σας και να μιλάμε, έχουμε τόσα να πούμε", μου έλεγε κι ήταν σαν να ζούσα όνειρο. Καθόμασταν είκοσι χρόνια μετά, στο μπαλκόνι μου στην Ελλάδα και ήταν εκει.  Σχεδόν σουρεαλιστικό!
Έβλεπα τα χέρια της, άκουγα τα λόγια της κι ήταν αυτή, η Michelle μου. Το κορίτσι μου. Όχι απλή φίλη μα κάτι άλλο σχεδόν απόκοσμο. Πάντα είχα αυτήν την αίσθηση πως έχουμε γνωριστεί κάπου αλλού, σε μιαν άλλη εποχή, ζωή...ποιος ξέρει. Η Michelle  για εμένα, είναι κάτι σαν Σαμάνος... Εχει το χάρισμα να δουλεύει θεραπευτικά με ανθρώπους. Είναι "healer".  Έχει μια απίστευτη διαίσθηση, λατρεύει τον τελετουργικό τρόπο σκέψης, γυρνάει στις ρίζες για να ψάξει με την μαγική της σκαπάνη, το πολύπλοκο μυαλό της, κοιτάζει βαθιά και μέσα στα μάτια της βλέπεις,τους προγόνους της, τον θυμό τους, τον αγώνα τους, την ένταση τους, την πίστη τους! Είναι η καλύτερη θεραπεύτρια που ξέρω!

Περάσαμε νύχτες το μπαλκόνι να μιλάμε και να αναλύουμε και να ψάχνουμε. Η συνάντηση μας είχε κάτι το μυστήριο, ήταν σχεδόν μυστικιστική. Δουλέψαμε μαζί. Ψάξαμε μαζί...Ω! βρήκαμε μαζί!

Αυτό που μας ένωσε τότε...ήταν ο θυμός που σιγόκαιγε μέσα μας. Ενας θυμός νεανικός κι άγριος και νιώθαμε πως απέναντι μας είχαμε τον κόσμο όλο...Θυμηθήκαμε πόσο πολύ νιώθαμε στο πετσί μας την αδικία. Αυτό ήταν το θέμα μας τότε. Ενας θυμός αρχέγονος που δεν ξέραμε από που πηγάζει...Γελάσαμε με το τότε.
Με τα δυο κορίτσια που αγαπήθηκαν βαθιά και δέθηκαν με μια αλυσίδα ενωτική, παντοτινή.
Όχι το κορίτσι αυτό δεν είναι φίλη μου είναι κομμάτι κρυμμένο του εαυτού μου...είναι εγώ.

St.Alban's 1994

Κι έφυγαν...Με κοίταξε στα μάτια και μου απαγόρεψε να κλάψω. Κάποια ζόρικη στιγμή που την κοίταξα μου σήκωσε το σοκολατένιο της χέρι και μου είπε "No! Don't do that! It's not a goodbye, it's a promise."
Πήγα για τρέξιμο. Ήταν το μόνο που μπορούσε να με ανακουφίσει και να με κάνει να επικεντρωθώ. Ενας ήλιος μαγικός έδυε και την ώρα εκείνη από τα ακουστικά μου ξεχύθηκε αυτό το λατρεμένο τραγούδι. Σαν να είχα γυρίσει στις ρίζες μου, σαν να είχα βρει τον χαμένο στόχο μου. Ενιωθα ελεύθερη σαν τον άνεμο.
Ενας ήλιος που έδυε με κατακόκκινα και χρυσαφένια χρώματα, ένας Νοτιάς να ανακατεύει τα μαλλιά μου, ένα ήχος ξεσηκωτικός στα αυτιά μου με στίχους που μιλούσαν μέσα μου, το σώμα μου δυνατό πατούσε γερά στη γη με βήματα γρήγορα και κοφτά και το κορίτσι μου εκεί ψηλά στα σύννεφα, μακριά μου μα όσο ζω δίπλα μου! Μια από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες μου εκείνο το απόγευμα...

Σας χαρίζω αυτό το ηλιοβασίλεμα, κι αυτό το τραγούδι αγαπημένοι. Μακάρι να είμαστε όλοι ευλογημένοι με ανθρώπους δώρα στη ζωή μας! Ανθρώπους χαρισματικούς, ξεχωριστούς που ξέρουν να είναι εκεί, ξέρουν να δίνουν, ξέρουν να μοιράζονται, ξέρουν να αγαπάνε και να ρισκάρουν για την αγάπη!

"We'll be washed and buried one day my girl
And the time we were given will be left for the world
The flesh that lived and loved will be eaten by plague
So let the memories be good for those who stay"...

 

 
 
 
 


I waited for you my Winter Wind . I love you...
Καλημέρα αγαπημένοι...Καλημέρα!
                                                                           Κατερίνα
Υ.Γ.
Η Michelle μου εργάζεται στην Alberta και ξέρω πως είναι λίγο τρελό, μα γνωρίζοντας πως υπάρχουν αναγνώστες μας στον μακρινό Καναδά, δίνω τα στοιχεία της για όποιον τυχερό μπορεί να ζητήσει και να λάβει την βοήθεια της. Θα την βρείτε εδώ.

Είμαι Καλοκαίρι...

Μου αρέσει η δροσιά του νερού σαν πέφτει στα τσιμέντα και στα πλακάκια. Να ποτίζω τα λουλούδια και να μυρίζει κάτι από βρεγμένη γη και να νιώθω την ευγνωμοσύνη των λουλουδιών μου.

Μου αρέσει να κοιτάζω έξω από τα ανοιχτά παράθυρα και οι κουρτίνες να χορεύουν απαλά στην αύρα του μεσημεριού κι έξω η κάψα.

Μου αρέσει να μυρίζω πιπεριές και μελιτζάνες τηγανιτές από τα ανοιχτά παράθυρα  σαν περπατώ στο δρόμο και να ακούω τις κουβέντες των γυναικών σαν πίνουν τον απογευματινό καφέ τους στις αυλές. Μου αρέσει να βλέπω  τα παιδιά να παίζουν  μπουγέλα, να φωνάζουν και να τρέχουν ξεμανίκωτα και βρεγμένα.

Μου αρέσει να βλέπω τα χρυσά χωράφια να αναδεύονται απαλά και το Nοτιά να ακούγεται στα ψηλά κλαριά των δέντρων.
Μου αρέσει να αγναντεύω τα χωράφια με τα κομμένα στάρια. Χρυσά, ολόχρυσα...

  

Μου αρέσει το άσπρο, το μπλε και το γαλάζιο, τα κοχύλια κι οι μικροί θαλασσινοί θησαυροί στα καλοκαιρινά μπαλκόνια!

 

Μου αρέσουν τα πολύχρωμα λουλούδια στα βάζα, παρέα με φρέσκα φρούτα και βότσαλα!

Μου αρέσουν τα καλοκαιρινά γλυκά, μα πιο πολύ αυτό...κανένα άλλο γλυκό δεν μου θυμίζει περισσότερο καλοκαίρι! Αυτή η μνήμη, πέρασε ήδη...στην επόμενη γενιά.

Μου αρέσει να ξαπλώνω στην καυτή άμμο και να την νιώθω  να μου καίει την κοιλιά και μετά να την κοιτάζω, καθώς γλιστρά από την παλάμη μου. Να καίγομαι στον ήλιο και μετά...η απίθανη δροσερή βουτιά...και τα κάστρα  ω! πως μου αρέσουν τα παιδικά κάστρα στην άμμο!

Μου αρέσει η σιωπή του πρωινού καθώς τρέχω μόνη σε μια παραλία άδεια κι είναι όλα ακόμη δροσερά και μυρίζουν αρμύρα, να ακούω την ανάσα μου, σαν να 'μαι εγώ μόνη στον κόσμο όλο.
Μου αρέσει να χαϊδεύω βασιλικούς και να  μου χαρίζουν μνήμες.

Μου αρέσει το βραδάκι η απαλή μουσική να ξεχύνεται  και το μπαλκόνι να γίνεται καράβι. Μου αρέσει το θερινό σινεμά στο σπίτι, δίπλα τους με τα πόδια πλεγμένα και πάνω μας τον ουρανό και ένα σεντονάκι για τη βραδινή δροσιά.

Μου αρέσει να πηγαίνω με τα παιδιά για μπάνιο και να ακούμε τέρμα την Ευλαμπία και τα παράθυρα να είναι ορθάνοιχτα και να τραγουδάμε σαν δαιμονισμένοι με τα μαλλιά ανάκατα..."Σε γνώρισα στο ΙΚΑ στην ουρά μπροστά μου σ' είχα...αχ Ευλαμπία!"

Μου αρέσει να βλέπω τις βάρκες να αναδεύονται απαλά, δεμένες στο λιμανάκι και τους γλάρους να πετούν πάνω τους, σε ένα πρωινό ασάλευτο, σε ένα ουρανό ανέφελο.

Μου αρέσουν τα απογεύματα στην παραλία να κοιτώ τους ανθρώπους. Παιδιά να παίζουν,

παιδιά δικά μας και ξένα...που είναι κι αυτά δικά μας...όπως αυτό το μικρό πλάσμα. Μια ροζ φιγούρα. Τη φωτογράφισα με τον ήλιο πίσω της μια εικόνα που αγάπησα. Αργότερα γνωριστήκαμε με τη υπέροχη μαμά της και έμαθα πως σήμερα 10 του μήνα γίνεται δύο. Δυο χρόνια ζωής...δύο καλοκαίρια! Χρόνια πολλά λοιπόν καλοκαιρινό κοριτσάκι, με το μαγικό όνομα! Χρόνια ευτυχισμένα...καλοκαίρινα.

Μου αρέσει να κοιτώ μακριά πέρα.... και ο ήλιος να χάνεται σε σύννεφα από χρυσάφι.

Μου αρέσει η βραδινή βόλτα με τον κόσμο και τις μυρωδιές από τα ψητά καλαμπόκια. Οι σιωπές οι μεσημεριανές, που ο χρόνος κυλά αργά και η ζέστη σε ναρκώνει στο κρεββάτι με τα δαντελένια μαξιλάρια και τα κατάλευκα σεντόνια.

Ναι μου αρέσει το καλοκαίρι. Είμαι καλοκαίρι.

Όσο εσείς διαβάζετε αυτά, εγώ συναντώ τη φίλη μου που ζει στον Καναδά. Τη μοναδική μου Michelle...μετά από 19 ολόκληρα χρόνια!
Καλημέρα αγαπημένοι ευχές εκεί έξω...σε όλους εσάς με τα καλοκαίρια στα μαλλιά και τα χρυσαφένια όνειρα.
                                                                                            Κατερίνα

Χαρά και Μουσική

Θέλαμε  τα παιδιά μας να αγαπήσουν τη μουσική και να αποκτήσουν μουσική παιδεία. Το να ξέρεις μουσική είναι υπέροχο. Είναι σαν να μιλάς μια διεθνή γλώσσα, σαν να μπορείς να επικοινωνήσεις δίχως λέξεις και να  εξηγήσεις τα συναισθήματα που σου προκαλεί ένας ήχος. Απλά μαγικό.
Εμείς, ούτε εγώ ούτε ο Πα,  δεν έχουμε μουσικές γνώσεις κι ίσως και γι' αυτό να νιώθαμε κι οι δύο τόσο έντονα αυτή την ανάγκη. Το να μάθουν δηλαδή τα παιδιά μας αυτή την διεθνή γλώσσα των συναισθημάτων.
Έτσι όταν μάθαμε πως στην περιοχή μας υπήρχε μια μουσικός η οποία δημιουργούσε ομαδούλες παιδιών με στόχο την μουσική προπαιδεία ενθουσιαστήκαμε.
Έτσι γνωρίσαμε την Μαρία Κουρκουρίκα, μουσικό παιδαγωγό και συν συγγραφέα του βιβλίου "Το μουσικό γιασεμάκι" την γυναίκα που ήταν πίσω από  την Χαρά και Μουσική!
Ο Άγγελος ήταν κάτι λιγότερο από τέσσερα όταν πρωτομπήκε σε εκείνο τον υπέροχο πολύχρωμο γεμάτο έμπνευση και μεράκι χώρο κι άρχισε να κοπανά όλα αυτά τα μικρά οργανάκια. Εκεί διαπιστώσαμε πως αγαπά πολύ την μουσική.

Κάθε παιδί αγαπά την μουσική. Είναι σαν μια έμφυτη διάθεση για ρυθμό και χαρά να υπάρχει στο κάθε πιτσιρίκι κι αν αυτό καλλιεργηθεί τότε θα ανθίσει ένα μουσικό λουλούδι...αν όχι απλά θα ξεχαστεί σαν σποράκι κάπου βαθιά στη γη. Έτσι λοιπόν το μικρό μας αγόρι μπήκε σε έναν μουσικό μαγικό κόσμο, γεμάτο με εντυπωσιακά μουσικά όργανα, ήχους και εικόνες ξένες για εμάς. Χιλιάδες ερεθίσματα, ιδιαίτερα για τον μικρό μας που είχε θέματα ακοής να διαχειριστεί. Ξαφνικά ένιωθε το ρυθμό και η αγαπημένη κυρία Μαρία, παρόλο που της έβγαζε την ψυχή, κατάφερε να τον βοηθήσει να ενταχθεί και να αναπτύξει μια ικανότητα που ούτε εκείνος, ούτε εμείς ξέραμε πως είχε.

Το μικρό μας αγάπησε τη μουσική και τους ήχους κι άρχισε να συμμετέχει και να αγαπά τις ώρες που ήταν στο χώρο της Χαράς και Μουσικής. Εκεί μπολιάστηκαν οι πρώτες εικόνες, τα πρώτα μουσικά συναισθήματα.
Οι γιορτές τους ήταν απίθανες. Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, παραδοσιακά τραγούδια, κρουστά, παιδικά τραγουδάκια, αγαπημένοι ποιητές, ήχοι από έθνικ μουσικές...όλα μαζί έγιναν ένα μαγικό χαλί στο οποίο πάτησαν πάνω τα μικρά μας και πέταξαν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις απίθανες γιορτές με όλα τα παιδιά μικρά και μεγάλα να οργώνουν τη σκηνή χορεύοντας και τραγουδώντας. Ιδίως το πρώτο κομμάτι κάθε γιορτής στο οποίο ανέβαιναν στη σκηνή τα μικρότερα νήπια και οι γονείς τους ήταν απλά συγκλονιστικό!

Μας έμαθε πολλά το ... Χαρά και Μουσική
Ευγνωμονούμε λοιπόν για αυτό την αγαπημένη μας πρώτη δασκάλα της μουσικής! Την κυρία Μαρία.
Ακολούθησε και ο μικρός μας στην ίδια ηλικία κάνοντας μουσική προπαιδεία και σταμάτησαν και οι δύο στα επτά τους εκεί δηλαδή που θα έπρεπε να αποφάσισουν ποιο όργανο θα ήθελαν να μάθουν. Αυτή θα έπρεπε να είναι μια δύσκολη απόφαση, μα για τα παιδιά μας που είχαν πια τόσο μεγάλη εξοικείωση με τα μουσικά όργανα, ήταν κάτι απλό.
Δεν κάναμε καμία απολύτως παρέμβαση.
Ο Άγγελος αγαπούσε τα πνευστά.  Ότι κι αν του λέγαμε για κιθάρες, για πιάνο, για όργανα πιο "ευκολοχώνευτα" και περισσότερο δημοφιλή, εκείνος είχε κολλήσει. Κολλούσε στα τρομπόνια και στις τρομπέτες. Μαγευόταν από τους ήχους του φλάουτου και του κλαρινέτου. Άκουγε σαξόφωνο και μας τραβολογούσε σαν έβλεπε πνευστά μουσικά όργανα φωνάζοντας μας να τα δούμε και έτσι μάθαμε κι εμείς όργανα που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη τους. Όμποε, φαγκότο, τούμπα.
Για τον Άγγελο λοιπόν, τα πράγματα ήταν απλά. Δεν ήθελε τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό. Να μάθει ένα πνευστό. Κι αρχίσαμε στα 7 με φλογέρα και όλη μέρα σαν το γιδοβοσκό κυκλοφορούσε με τη μικρή του φλογέρα και τα δαχτυλάκια του τόσο μικρά κι ευέλικτα ακουμπούσαν πάνω στις μαγικές τρυπούλες και δημιουργούσαν ρυθμό. Δυο χρόνια μετά αποφάσισε να επικεντρωθεί στο κλαρινέτο. Έτσι απλά!
Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και με το Γιώργο, ο οποίος είχε την τύχη να έχει δασκάλα εκτός από την κυρία Μαρία και την κόρη της Κατερίνα που είναι μια νέα μουσική παιδαγωγός γεμάτη ενθουσιασμό και ο Γιώργος τη λάτρευε. Ο μικρός μας λοιπόν ανάμεσα σε όλα τα μουσικά όργανα που γνώρισε και ήρθε σε επαφή, στην Χαρά και Μουσική, έχει κόλλημα με τα πιο "μοντέρνα" και πρόσφατα αγαπώντας τους έντονους ροκ ήχους ιδίως αυτούς που βγάζουν οι  ηλεκτρικές κιθάρες. Και σε εκείνον προτείναμε διάφορα άλλα όργανα μα ήθελε  μόνο αυτό "ελεκτρική κιθάρα" μας απαντούσε για να γίνει ροκ σταρ...συμπλήρωνε. Μην μπορώντας να αρχίσει με ηλεκτρική κιθάρα  ξεκινήσε στα επτά του, μαθήματα με μια μικρή κλασσική και άνοιξε ένας νέος κόσμος μπροστά του, περιμένοντας όμως με αγωνία να πιάσει στα χέρια του για πρώτη φορά ηλεκτρική κιθάρα.

Πέρα όμως από την επαφή με τους ήχους και τις νότες αυτό που με γοήτευσε ήταν και κάτι άλλο. Το ότι δηλαδή καταφέρνουν μέσω της μουσικής να ενσωματώσουν και τα πιο ζόρικα παιδιά. Εντυπωσιάστηκα κάποια στιγμή όταν διαπίστωσα πως τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια παράσταση τον είχε ένα εξαιρετικά "δύσκολο" παιδί. Δυσκολευόταν να επικεντρωθεί, να ενσωματωθεί, να ακολουθήσει το πρόγραμμα, να ακούσει τις οδηγίες, να σταματήσει να τρέχει και να πειράζει τα πράγματα και τα άλλα παιδιά κι όμως σαν ανέβηκε στη σκηνή μπήκε στο ρόλο και τον ανέλαβε κι όχι μόνο οδήγησε όλη την υπόλοιπη ομάδα κι ήταν υπέροχος ο πιτσιρικάς και αυτό για να το καταφέρει κανείς πρέπει να είναι εμπνευσμένος παιδαγωγός!
Η Μαρία Κουρκουρίκα, είναι πολλά παραπάνω, γιατί όταν της ανέφερα την διαπίστωση μου και της έδωσα τα συγχαρητήριά μου για τη διαχείριση του πιτσιρικά, μου απάντησε...: "Η μουσική. Όλα τα κάνει η μουσική"!

Η αγαπημένη μας κυρία Μαρία και η κόρη της πια η Κατερίνα συνεχίζουν να εκπαιδεύουν παιδάκια και τους γονείς τους,  στο υπέροχο χώρο τους στο Χαρά και Μουσική κι αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι πως τα παιδιά νιώθουν τόσο άνετα με τον χώρο που ιδίως ο Άγγελος που μπορεί να παίρνει μόνος του το ποδήλατο, συχνά πυκνά περνά από εκεί για να πει μια καλημέρα και να κάνει τα μουχαμπέτια του με την παλιά του δασκάλα.

Ετσι φέτος που τελείωσε το Δημοτικό είχαμε την αγωνία σε σχέση με το μετά. Του χρόνου θα πάει στο Γυμνάσιο λοιπόν και αν και ο ίδιος είχε το άγχος πως αν φύγει από το Γυμνάσιο της γειτονιάς μας θα απομακρυνθεί από τους φίλους του, παρόλα αυτά η αγάπη του για την μουσική τον δελέαζε στο να δοκιμάσει την τύχη του στο Μουσικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης. Ποιος θα μας βοηθήσει να πάρουμε μιαν απόφαση; Μα βέβαια η παλιά του δασκάλα. Έτσι μετά από συζητήσεις μαζί της ο Αγγελος αποφάσισε να προσπαθήσει κι ότι γίνει. Λίγες μόνο ημέρες πριν τις εξετάσεις η κυρία Μαρία για ακόμη μια φορά μας δίνει την πελώρια βοήθεια της και δίνει στον Άγγελο, τον παλιό μικρό μαθητής της όλη της την φροντίδα, με απίθανη γενναιοδωρία, κάνοντας του κάποιες ώρες προετοιμασίας,  χωρίς να ζητήσει τίποτε. Τίποτε απολύτως.
Κι όταν τέλειωναν οι εξετάσεις εκείνη πρώτη έπαιρνε τηλέφωνο για να μάθει τι έγινε και πως πήγε κι αν όλα ήταν καλά.

Είμαστε πολύ πολύ χαρούμενοι γιατί η τότε επιλογή μας δεν ήταν άσκοπη, τουλάχιστον μέχρι εδώ. Ο Άγγελος πέρασε τελικά,  στο μουσικό γυμνάσιο κι έκανε εξαιρετικά περήφανο τον εαυτό του και τη δασκάλα του γιατί η μισή νίκη είναι δική της.

Το μέλλον δεν το ξέρει κανείς και όλοι μας προσπαθούμε  το καλύτερο για τα παιδιά μας και για εμάς ήταν και είναι πρωταρχικής σημασίας, η μουσική παιδεία. Είμαστε χαρούμενοι και τυχεροί που βρέθηκε δίπλα μας αυτό το υπέροχο παιδικό εργαστήρι και οι αγαπημένες μας κυρία Μαρία και κυρία Κατερίνα, που αγαπούν τα παιδιά και την μουσική τόσο...ώστε να μπορούν να τα παντρέψουν και να δημιουργήσουν τους μουσικούς της επόμενης γενιάς!
Αγαπημένες μας σας ευχαριστούμε και σας ευγνωμονούμε για όλα όσα κάνατε και συνεχίζεται να κάνετε!

Μια εξαιρετική αφιέρωση για το Εργαστήρι Μουσικής και Δημιουργικής Απασχόλησης, Χαρά και Μουσική μπορείτε να βρείτε στην αγαπημένη μας ιστοσελίδα Πυγολαμπίδες στο κλουβί.
Για τα νέα προγράμματα του Χαρά και Μουσική μπορείτε πάντα να παρακολουθείτε την ιστοσελίδα τους, εδώ: Χαρά και Μουσική
                                                                                         ΚαΠα

Δαντέλα....

Πάντα αγαπούσα τις δαντέλες. Πάντα.
Θαύμαζα τις γυναίκες που μπορούσαν να πλέξουν και παρόλο που  η γιαγιά  κι η μαμά μου προσπάθησαν δεν τα κατάφεραν να μου μάθουν. Δυσκολεύομαι πολύ να συγκεντρωθώ σε δημιουργίες που είναι λεπτομερείς και τόσο πολύπλοκες, με μέτρημα, με απόλυτη προσήλωση.

Θυμάμαι τη γιαγιά με τα ροζιασμένα χέρια και το τσιγκελάκι...ώρες. Ατέλειωτες ώρες να πλέκει και να μετρά με φωνή σιγανή και τα δάχτυλα της τα τραχιά σκάλωναν στο λεπτό ντελικάτο ύφασμα. Την θυμάμαι να ξηλώνει, να ξαναμετρά, να ισιώνει, να ενώνει...Τι δουλειά ! Τι χέρια μαγικά, τι μάτια γερακίσια κρυμμένα πίσω από τα μικρά της γυαλιά.
Όχι δεν μπορούσα να μάθω, δεν ήθελα, δεν άντεχα, όμως αγαπούσα τις δαντέλες της. "Νταντέλες" τις έλεγε και μου άρεσε τόσο να την ακούω αυτή τη λέξη από τα χείλη της. Αγαπούσα αυτή τη μυρωδιά τους που είχε κάτι από το ξύλο και την υγρασία από το παλιό σκρίνιο στη σάλα, που τα είχε όλα όμορφα στοιβαγμένα.
Χρόνια μετά οι δαντέλες είχαν την μυρωδιά από το merito ης μαμάς καθώς τις κολλάριζε ψεκάζοντάς τες στο σιδέρωμα.

Έχω ένα μπαούλο όμορφο με όλα τα κεντητά, των δυο σημαντικών γυναικών της ζωής μου. Μαμάς και γιαγιάς. Τα φυλάω, τα προσέχω μα δεν μου αρέσουν όλα αυτά  τα κεντίδια για να τα στολίζω στο σπίτι. Τα αποφεύγω γενικά όλα, εκτός από τις δαντέλες...Αυτές έχουν κάτι από μια μνήμη που υπάρχει εκεί και ξεκουράζεται βαθιά μέσα στο σώμα και να, μόλις τις κοιτάξεις όλα ξεπηδούν.
Τα γέλια τα δάκρυα, τα λόγια, οι ξεχασμένες αγκαλιές, τα άσπρα μαλακά μαλλιά.
Έχω λίγα και καλά δαντελένια κεντητά, ένα αγαπημένο τραπεζομάντηλο, κάτι μικρά καρέ όπως τα λέει η μαμά μου, τα μαξιλάρια με τα δαντελένια τελειώματα και τις κουβέρτες.
Τα φροντίζω και τα προσέχω και κάθε καλοκαίρι βγάζω κάποια από αυτά και στολίζω το κρεββάτι. Η όμορφη κουβέρτα της γιαγιάς και τα μαξιλάρια της μαμάς...

Μια εικόνα τόσο καλοκαιρινή που με ταξιδεύει σε μπλε άγριες θάλασσες, σε έρημα ξωκλήσια, σε δροσερά δωμάτια με σφαλιστά παραθυρόφυλλα κι έναν ήλιο να τρυπώνει τα μεσημέρια από τις γρίλιες, με καθαρά ολόλευκα σεντόνια που μυρίζουν πάστρα...κι έξω τα τζιτζίκια...
έξω ο φλοίσβος που ανασαίνει...έξω φωνές από παιδιά που παίζουν...έξω η ζωή και το καλοκαίρι!

Έτσι είναι το δωμάτιο μας τα καλοκαίρια. Δεν είναι δωμάτιο, ούτε κρεβατοκάμαρα. Γίνεται η κάμαρη...Θέλω να θυμίζει κάτι από τα παλιά αξέχαστα μυθιστορήματα των παιδικών μου χρόνων και κάτι από Ρίτσο, από Σεφέρη κι από Ελύτη...Από μια άλλα πατρίδα που αγάπησα με μάτια παιδικά.

Όλα αυτά είναι μέσα μου. Οι μνήμες χαραγμένες στο σώμα μου...πως να τις περάσω στην επόμενη γενιά; Πως να μην τους αφήσω να ξεχάσουν όλα όσα εγώ αγάπησα; Πως να τους κάνω να αγαπήσουν κάποιον που δεν θα γνωρίσουν ποτέ; Πως να κρατήσω μέσα μου ζωντανές στιγμές και λόγια και χέρια...χέρια που έχουν πια να με χαϊδέψουν χρόνια και κάποτε πίστευα πως δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς το χάδι τους...κι εγώ έζησα...τι προδοσία...
...κι έφυγαν αυτοί οι αγαπημένοι και τα μόνο που έμεινε πίσω είναι τα πράγματα τους...οι καθαρές κολλαριστές δαντέλες που κάποτε θα σταματήσει κάποιος να αγαπά και θα τις αφήσει να κιτρινίσουν...τι θα έχει απομείνει τότε από όλες αυτές τις φευγάτες ψυχές;

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
(Το Μονόγραμμα Ο. Ελύτης)

Μα όσο κι αν  θέλω να μείνω εδώ...Στον πόνο, στο θρήνο, στην απογοήτευση, στο μάταιο της ζωής...ω!!!υπάρχει συνέχεια στο λατρεμένο αυτό ποίημα...Το κλείσιμο του χαρίζει, μια κρυφή προσδοκία, μια υπόσχεση, εκεί που δεν υπάρχει χρόνος, σε ένα νησί, στο δικό μου Παράδεισο, εκεί που δεν υπάρχει τέλος κι εκεί που δεν έχει πάτο, ρίχνω κι εγώ  την ηχώ μου, για να μου θυμίζει κάθε πρωί που ξυπνώ όλα αυτά που έζησα και πέρασαν κι ήταν σπουδαία.
Όλους αυτούς που αγάπησα και χάθηκαν μα είναι εκεί στον Παράδεισο μου κι εγώ στο ανάμεσα...ανάμεσα στη γη και στον ουρανό.
Στο γήινο σώμα μου...στην πετούμενη πάντα ονειροπόλα ψυχή μου...μαζί τους.

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Οσο ζω....δεν θα αφήσω καμιά από τις παλιές δαντέλες μου  να κιτρινίσει...κι ελπίζω μια μέρα κάποιος άλλος να αφήσει την ηχώ του στον δικό μου Παράδεισο...γιατί θα μ' αγαπάει τόσο...
Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό Ιούλη.
                                                                                  Κατερίνα

Η Ζωή βρίσκει τον τρόπο...

Θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας τόσα πολλά! Θα μπορούσα να σας πω για τις πανέμορφες ημέρες μας στους αμμόλοφους με το χρώμα της θάλασσας να μας μαγεύει. Με τον αγέρα να μας παίρνει τα μαλλιά και τα καλάμια να χορεύουν τρελά στο πέρασμα του...

Θα μπορούσα να σας πω για τα καταπληκτικά μπουρίνια, με τα σύννεφα να έρχονται από μακριά σαν απειλητικά κύματα και τα παιδιά να φωνάζουν "τρέχα μαμά θα μας προλάβουν"... και να τρέχουμε γελώντας σαν δαιμονισμένοι σαν να μας κυνηγά τσουνάμι!

 

 Θα μπορούσα να σας πω για ένα δέμα έκπληξη που ήρθε από την Κρήτη μέσα σε όλο τον χαμό και μου έφερε δάκρυα. Ένα δέμα για όλους μας  γεμάτο απίθανη φροντίδα από μια αναγνώστρια, που δεν γνωρίζω καν. Ξέρω όμως το όνομα της και λίγη από την ιστορία της κι αυτά είναι αρκετά...αρκετά για να νιώσεις έναν άνθρωπο, για να αισθανθείς συνδεδεμένος! Πόσοι άνθρωποι γενναιόδωροι είστε κρυμμένοι εκεί έξω....

Κάποια από τα πολλά που μας έστειλε η Ελπίδα...

 Θα μπορούσα να σας πω για το αξέχαστο διήμερο στο Σχολείο της Φύσης όπου όλοι μαζί γονείς παιδιά, εθελοντές, δύο ημέρες κατασκήνωσαν στο σχολείο και κοιμήθηκαν εκεί και έφτιαξαν σπιτάκια από λάσπη! Θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας την καταπληκτική αυτή συντροφική ατμόσφαιρα. Τους ανθρώπους να μοιράζονται, να προσφέρουν, να συμμετέχουν. Να τρώνε όλοι μαζί, να κοιμούνται όλοι μαζί, να δημιουργούν όλοι μαζί σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε κάτι από τα παλιά...μια ανθρώπινη Κοινότητα.
Λάσπη και άνθρωποι βουτηγμένοι σε αυτή και ήλιος λαμπερός και σκηνές και δυνατή ροκ μουσική και τρελό κέφι....και κατάσταση woodstock!

Θα μπορούσα να σας πως για το αξέχαστο βραδινό παρτι με τους γονείς να χορεύουν σαν τρελοί με τα παιδιά τους στα χέρια...

και θα μπορούσα να  μοιραστώ μαζί σας την υπέροχη αυτή εικόνα που μου καρφώθηκε στο μυαλό, με το νεαρό αυτό ζευγάρι που χόρευε ξημερώματα σε ένα τρελό σχολείο, κάτω από τα αστέρια...παρέα με την κόρη τους και περνούσαν τέλεια εκεί, ενώ θα μπορούσαν να είναι οπουδήποτε αλλού,  σε κάποιο club, σε κάποιο Super barάκι, με coctails, όπως όλοι μας!

Μα δεν θέλαμε να είμαστε οπουδήποτε αλλού...εκείνο το βράδυ εκεί χτυπούσε η καρδιά μας! Εκεί νιώθαμε ζωντανοί! Αγκαλιά με τα παιδιά μας και την τρελή αυτή Κοινότητα ανθρώπων, στην αυλή του σχολείου κάτω από τον έναστρο ουρανό...

Θα μπορούσα να σας πω για το καταπληκτικό Εργαστήριο Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας  που παρακολούθησα στο Σχολείο της φύσης εκείνο το διήμερο με τον καθηγητή του ΑΠΘ  Γιώργο Γριτζά  με υπέροχες ιδέες και συζητήσεις

και δίπλα μου είχα την πιο μικρή συμμαθήτρια...καρφιτσωμένη στην αγκαλιά της μαμάς της και συγκινήθηκα τόσο με αυτή την εικόνα!

Θα μπορούσα επίσης να σας πω για το απίθανο πάρτι των συντελεστών της παράστασης Τράβα Μπρος χαρίζοντας μας μια ακόμη αξέχαστη βραδιά, γλεντιού.

Κέφι, χορός, γέλια και μαμάδες και μπαμπάδες να βάζουν για ύπνο τα πιτσιρίκια στις ξαπλώστρες που κουβάλησαν από την αμμουδιά

και αμέσως μετά το πάρτι μεταφέρθηκε στο υπέροχο bar της ακτής Ρετζίκα στον Ποταμό Επανωμής

και απλά, απογειώθηκε.

Ξημερώσαμε χορεύοντας....τι νύχτα!!!!

Θα μπορούσα να σας πως για όλη την δική μου προετοιμασία για το άγχος του κλεισίματος των ομάδων μου και την πίεση όλων αυτών που έπρεπε να σχεδιαστούν μαζί με την πίεση των παιδιών, κλείσιμο σε σχολεία, ωδεία, εξετάσεις....τα κανονικά δηλαδή! Αυτά που σε κάνουν να νομίζεις πως τρέχεις δίχως νόημα, πως δεν αντέχεις άλλο, πως είσαι μόνος, πως χρειάζεσαι να μείνεις μόνος για να έχεις το  χρόνο να σκεφτείς, να νιώσεις, να κάνεις απολογισμούς...γιατί κάθε κλείσιμο κρύβει και πόνο και τελικά κάθεσαι κατάκοπος να παρακολουθήσεις μια ακόμη παιδική παράσταση και πιάνεις τον εαυτό σου να κλαίει απαρηγόρητα και όχι...δεν είναι απλά η συγκίνηση!

Θα μπορούσα να σας πως για όλους τους φίλους των παιδιών που μπαινοβγαίνουν στο σπίτι μας...μετά  το κλείσιμο των σχολείων. Να μοιραστώ τις φωνές και τα γέλια και τα παιχνίδια τους, τα χρώματα από τον χαρούμενο κόσμο τους...

Θα μπορούσα να σας πω πως όλες αυτές τις ημέρες για να τα καταφέρουμε με τα παιδιά, κρατώντας τους σε εγρήγορση,  το σπίτι μας μοιάζει με εργαστήριο και κάνουν πειράματα με γύψους και υγρά και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί και όλα μοιάζουν διαλυμένα γύρω μου, μα δεν έχω το χρόνο να σκεφτώ ή να καθαρίσω και γίνεται πραγματικός πανικός παντού!



Ο Άγγελος έφτιαξε βαρόμετρο και μετά έριξε χαλάζι....

Ο Γιώργος έφτιαξε, θέατρο σκιών με φιγούρες τεράτων.

Τέλος θα μπορούσα να σας πω για το καλοκαιρινό μας κλείσιμο στους Κύκλους....Για τα χέρια, τα χαμόγελα, τα μάτια που γυαλίζουν στο σκοτάδι και το φως μέσα τους....όλα αυτά που δεν θα ξεχάσω ποτέ....μα δεν είναι η ώρα!

χέρια που κρατούν κάποιον σφιχτά...και τον σηκώνουν

Δεν θα μοιραστώ τίποτε από όλα  αυτά, τουλάχιστον για την ώρα... Δεν θα μπορούσα να μιλήσω για τίποτε από όλα αυτά γιατί είναι τόσα πολλά και τόσα πλούσια και τόσο σημαντικά και πελώρια στη ζωή μου! Όμως ανάμεσα σε όλη αυτή τη ζωή, έπρεπε να πούμε ένα μεγάλο αντίο...καθώς το πρωινό της προετοιμασίας της αποχαιρετιστήριας γιορτής στους Κύκλους ενημερώθηκα πως έτσι όπως γίνεται πάντα, απρόσμενα και ξαφνικά έφυγε ένας αγαπημένος θείος...κι όλα σαν να σιώπησαν για λίγο.

Θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου, καθώς τα μάτια μου κοίταζαν τους ανθρώπους γύρω μου να είναι τόσο χαρούμενοι και ήμουν κι εγώ χαρούμενη μαζί τους μα το  μυαλό μου ήταν στην  μαμά μου, που την ώρα εκείνη, ταξίδευε από την Γερμανία, για να  έρθει και να αποχαιρετήσει τον μονάκριβο αδερφό της. Θα μπορούσα να μοιραστώ τις σκέψεις μου καθώς έμπαινα στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκείνος, ξέροντας πως εκείνος δεν θα σταθεί ποτέ ξανά σε εκείνο το κατώφλι. Θα μπορούσα να μοιραστώ τα συναισθήματα μου καθώς όλο το χωριό τον ξεπροβόδιζε και τα εγγόνια του πρωτοστατούσαν κλαίγοντας γοερά και μέσα μου ήμουν ευτυχισμένη για εκείνον, γιατί ήξερα πως αυτός ο άνθρωπος έζησε μια γεμάτη ζωή και είδε παιδιά κι εγγόνια και δημιούργησε κι αγαπήθηκε πολύ!   Θα μπορούσα να μοιραστώ την εικόνα της γυναίκας του που της ζητούσαν να καθίσει καθώς φαινόταν έτοιμη να καταρρεύσει κι εκείνη ψιθύριζε..."είμαι καλά" και όρθια αποχαιρετούσε την αγάπη της....Ναι! Θα μπορούσα να το μοιραστώ αυτό, γιατί ένιωθα πως αποχαιρετούσε το αγόρι που αγάπησε κοντά 50 χρόνια πριν....Το αγόρι που την έκλεψε, που της χάρισε τον κόσμο κι εκείνη όρθια κι αγέρωχη στεκόταν διπλα του μέχρι τέλους...εικόνα μαγική!

Θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας την αίσθηση καθώς ο ήλιος έκαιγε τα πάντα εκείνη την πρώτη πιο καυτή μέρα του Ιούνη, με τον κάμπο όλο να ανάβει και με τις σόλες των παπουτσιών μου να κολλούν στην άσφαλτο και να ξεκολλούν από τη κάψα...Θα μπορούσα να σας πω ακόμη για αυτή την αίσθηση καθώς τα έβγαλα κι έτρεξα ξυπόλητη πάνω στην άσφαλτο  ως το σπίτι για να αλλάξω παπούτσια και οι πατούσες μου κάηκαν από την πυρωμένη άσφαλτο και καθώς καιγόμουν μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό..."φέτος του Προφήτη Ηλία δεν θα τηλεφωνήσω για να του ευχηθώ!"
Και θα μπορούσα να μοιραστώ την αίσθηση πως είμαι άρρωστη  την επόμενη ημέρα, χωρίς να ξέρω από τι ακριβώς...απλά το σώμα αφέθηκε να καταρρεύσει...

Ναι θα μπορούσα να τα μοιραστώ όλα αυτά, τα σχεδόν υπέροχα...τα γεμάτα ζωή συμβάντα. Ναι αυτές θα μπορούσαν να είναι πολλές πολλές αναρτήσεις αναλύσεων και εικόνων και λέξεων... όμως η αλήθεια είναι πως αυτή είναι μία ανάρτηση στην οποία θα ήθελα να μοιραστώ μια μόνο φράση...αυτή του Γιάννη Τσαρούχη που άρρωστος πια και νιώθοντας το τέλος να πλησιάζει είπε την μαγική φράση, που με είχε στοιχειώσει τότε όταν την διάβασα στην εφημερίδα..."Αυτό το καλοκαίρι, δεν θα το δω να φεύγει..." Πέθανε του Προφήτη Ηλία...

Τα Καλοκαίρια είναι γεμάτα μαγεία. Γεμάτα ζωή, γεμάτα υποσχέσεις...μα αυτό το καλοκαίρι κάποιος αγαπημένος μας δεν θα το δει να φεύγει...ούτε και θα το ζήσει. Έχουμε όμως την ευκαιρία να το ζήσουμε εμείς για εκείνον. Εμείς που τον αγαπήσαμε...Έχουμε την ευθύνη να το ζήσουμε για όλους όσους δεν μπορούν και δεν είναι εδώ για να το ζήσουν ενώ θα το ήθελαν...Για όσους δεν έχουν την ευκαιρία, ενός ακόμη καλοκαιριού! Εμείς...εμείς είμαστε η ευκαιρία τους!



Άλλωστε, πως να αντισταθείς σε αυτό χρώμα...πως να κρατηθείς και να μην το ζήσεις, να μην το νιώσεις μέχρι το μεδούλι σου, έστω κι αν στιγμές στιγμές ο πόνος σε παγώνει.
Ναι! Η ζωή προχωρά...και ξέρω πως όλοι αυτοί οι Κύκλοι που άνοιξαν κι έκλεισαν...όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δούλεψα μαζί τους, που στάθηκα δίπλα τους, που στάθηκαν δίπλα μου στη ζωή, μου έμαθαν πολλά και τους ευγνωμονώ για όλα. Μα αυτό που κρατώ σαν πολύτιμο φυλαχτό είναι αυτή η αίσθηση πως η ζωή συνεχίζει το δρόμο της κι εμείς μαζί της κι αυτό είναι το χρέος μας απέναντι της και νιώθω ευλογία, νιώθω τύχη για κάθε στιγμή και για κάθε μάθημα διαχείρισης πόνου....
Αντίο λοιπόν αγαπημένε μας θείε και τελικά το μέγεθος του ανθρώπου μετριέται με το κενό που αφήνει και τι υπέροχο....εσύ άφησες μεγάλο κενό στις καρδιές όσων σε αγάπησαν!

Αγαπημένοι μου...η ζωή βρίσκει τον τρόπο το έχουμε ξαναπεί...Η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο να γίνει απολαυστική...Ελπίζω όλοι, να είμαστε εδώ για να δούμε αυτό το καλοκαίρι να φεύγει, μα μέχρι τότε ας το ζήσουμε! Και χρησιμοποιώντας τη φράση ορόσημο μιας γυναίκας που φέτος μας έδωσε πολλά γενναιόδωρα μαθήματα ζωής... Ας μην το χαραμίσουμε αυτό το δώρο, ας μην χαραμιστούμε...ας μην χαραμίσουμε καμιά ευκαιρία για ζωή αυτό το καλοκαίρι!

Μου λείψατε...αγαπημένοι...
                                                                            Κατερίνα

Τα νερά των Θαλασσών....

Καλοκαίρι 2001
Στόμιο Λάρισας. Κατασκήνωση ΚΕΘΕΑ. Με τους συναδέλφους μετά από μια μεγάλη ατέλειωτη ημέρα με δύσκολες θεραπευτικές ομάδες και πολλές απώλειες, καθόμαστε σε ένα καφέ. Είμαστε όλοι σιωπηλοί, σκεφτικοί και πολύ κουρασμένοι. Πάνω στο τραπέζι έχει ένα έντυπο, το ανοίγω και πάνω του γράφει αυτό:

"...Πολλοί ζήσαν μπροστά στην ανοιχτή θάλασσα αλλά δεν τόλμησαν.
Δεν έγιναν ποτέ θαλασσοπόροι. Το νερό των θαλασσών είναι η πρόκληση που δεν αποδεχτήκανε ποτέ.

Όλες οι τολμηρές ιδέες που δεν πραγματοποιήσαμε, όλα τα περιπετειώδη ταξίδια που δεν κάναμε,
όλοι οι έρωτες που ονειρευτήκαμε!
Η θάλασσα είναι η ελπίδα ότι κάποτε θα τολμήσουμε..."

Το δίπλωσα προσεκτικά και το κράτησα για πάντα....Η θάλασσα είναι εκεί και μας περιμένει. Οι ανοιχτοί ορίζοντες, οι μεγάλες φουρτούνες. Τα γέλια και τα δάκρυα.  Όλα αυτά εκεί έξω που υπάρχουν, για να τα συναντήσουμε.

Για εσένα που λες πως φοβάσαι τη θάλασσα, τα ταξίδια και τα κύματα, τους αποχαιρετισμούς και την περιπέτεια. Για εσένα που νομίζεις πως φοβάσαι μην πληγωθείς, μην πονέσεις, πνιγείς, μην χαθείς...Να ξέρεις...φοβάσαι να ζήσεις!
Τη ζωή φοβάσαι, την ίδια σου την καρδιά που χτυπάει, γιατί με κάθε της χτύπημα σου θυμίζει πως είσαι ζωντανός...

Σε εσένα που ζεις όλη σου τη ζωή σε μια στεριά δίπλα σε μια ξεχασμένη βάρκα, βλέποντας τους άλλους να ταξιδεύουν και να φεύγουν και να' ρχονται με νοτιάδες και βοριάδες, με φουρτούνες και μπουνάτσες και ζηλεύεις κι εύχεσαι να μπορούσες κι εσύ να ταξιδέψεις και να χαθείς στην απεραντοσύνη της...θυμήσου...
Τα λιμάνια είναι ο προορισμός, μα η ζωή είναι στα νερά των θαλασσών.

Η θάλασσα είναι η ελπίδα ότι κάποτε θα τολμήσουμε...Μην περιμένεις άλλο...Ανέβα στην βάρκα, για να διασχίσεις τις θάλασσες.
Εκεί απέναντι, κάποιοι σε περιμένουν!....ο εαυτός σου ο ίδιος...είναι εκεί απέναντι και σε περιμένει να τολμήσεις να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις τον άνεμο να σου μπερδέψει τα μαλλιά καθώς διασχίζεις τις άγριες πανέμορφες θάλασσες σου.
Έλα λοιπόν. Μπες στη βάρκα!

Καλημέρα αγαπημένοι...Γενναίοι μου θαλασσοπόροι!
                                                                                       Κατερίνα

Αφιερωμένο σε ένα κορίτσι...που φοβάται τα κύματα, μα δεν ξέρει πως είναι η κόρη των κυμάτων!