Ξεκίνησα σοκαρισμένη εδώ και ημέρες να γράφω αυτό την ανάρτηση όταν ένα βράδυ στα μέσα του Απρίλη, βλέποντας τις βραδινές ειδήσεις στο BBC, άκουσα αυτό το φριχτό νέο. Ότι δηλαδή, σε ένα χωριό της Νιγηρίας, 270 κορίτσια απήχθησαν μέσα από το σχολείο από άντρες της τρομοκρατικής οργάνωσης Boco Haram και δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους εκτός από 53 που κατάφεραν και το έσκασαν. Αυτό έγινε στις 14 του Απρίλη και από τότε η τύχη τους αγνοείται...
Ένα ολόκληρο σχολείο....δεν σχόλασε ποτέ!
Όχι μόνο αγνοείται μα υπήρχε μια τέτοια παγκόσμια αδιαφορία και σιωπή για αυτό το θέμα, δίνοντας το ελεύθερο πεδίο στους άντρες της τρομοκρατικής οργάνωσης που από τότε κάθε ημέρα μπαίνουν σε χωριά και μαζεύουν σε καρότσες, ζώα, τρόφιμα και όποια κορίτσια βρουν στο διάβα τους και τα παίρνουν μαζί τους. Στοιβαγμένα σε καρότσες. Σαν να είναι αναλώσιμα. Σαν γελάδια και γουρούνια, παιδιά που ουρλιάζουν και κλαίνε. Κορίτσια τρυφερά που θα γίνουν σκλάβες, θα βιαστούν, θα κακοποιηθούν, θα βασανιστούν, θα πουληθούν και δεν θα ξαναδούν τους γονείς τους, ούτε θα ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει!
Παρακολουθώ καθημερινά τα νέα και τα νέα με σοκάρουν, κάθε μέρα άλλα 8 κορίτσια κι άλλα 5 κορίτσια κι άλλα 10 κορίτσια, σαν κάποιος να παίζει και να ειρωνεύεται με την ανικανότητα ενός κράτους να προστατέψει τα παιδιά του, με την ανικανότητα ενός κόσμου να προστατέψει τα παιδιά του, με την αδυναμία των δύστυχων γονιών να προστατέψουν τα παιδιά τους, σε μια χώρα διαλυμένη, σε μια Διεθνή Κοινότητα που δρα επιλεκτικά, σε έναν κόσμο που άλλα πολιτικά θέματα είναι πιο σημαντικά!
Πιο σημαντικά από τα πάνω από 270 παιδιά, που έχουν απαχθεί....Ο αρχηγός της Boco Haram, με θράσος και γελώντας στο φακό, διακηρύσσει πως θα τις πουλήσει και τρελαμένοι γονείς ουρλιάζουν στις λιγοστές κάμερες με απόγνωση.
Οι φωνές τους άρχισαν να ακούγονται μόλις μια εβδομάδα πριν. Δηλαδή πέρασαν ήδη τρεις εβδομάδες αδράνειας, με διάφορους γυναικείους συλλόγους να διαλαλούν πως αν 270 λευκά κορίτσια είχαν απαχθεί από μια τρομοκρατική οργάνωση ο κόσμος θα γυρνούσε ανάποδα και τα παιδιά θα κοιμόταν ήδη ασφαλή στα κρεβάτια τους...
Από τότε το θέμα άρχισε να παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και κάποιοι άρχισαν να ενδιαφέρονται. Οργανώσεις, σύλλογοι, καλλιτέχνες ανά τον κόσμο. Έχει δημιουργηθεί ένα κύμα πια ανθρώπων που ζητούν δράση και η Νιγηρία έχει επικηρύξει με μεγάλο χρηματικό ποσό την τρομοκρατική οργάνωση ενώ η Αμερική μετά από την Διεθνή πια πίεση στέλνει κλιμάκιο ερευνητών, να βρει τα κορίτσια. Σε όλο τον κόσμο πια γίνονται μαζικές εκδηλώσεις για να πιεστεί η Διεθνής Κοινότητα, να αφυπνιστεί και να δράσει άμεσα γιατί όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι. Όλοι έχουμε το χρέος να κάνουμε κάτι.
Ας πάρουμε καταρχήν θέση σε όλο αυτό, μπαίνοντας στο κύμα ανθρώπων που θα ασκήσει πίεση. Μέσα από τις δράσεις του Bring Back Our Girls, μπορούμε να ενημερωνόμαστε συνεχώς και να συμμετέχουμε όσο πιο ενεργά γίνεται από τα σπίτια μας. Μαζεύοντάς υπογραφές, στέλνοντας πληροφόρηση σε φίλους χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν πελώρια πια δύναμη και παίρνοντας μέρος σε οργανωμένες μαζικές δράσεις στην περιοχή μας ή δημιουργώντας δράσεις.
Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι...Ας το κάνουμε λοιπόν!
Ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε γιατί...για σκεφτείτε λίγο...Κορίτσια. Μικρά παιδιά από 10-12 έως 18 ετών. Κάποιοι τα άρπαξαν. Μακριά από τις μανάδες και τους πατεράδες του. Μακριά από τα σπίτια τους. Μόνα κακοποιημένα τρομαγμένα, "πράγματα" σε βρωμερά χέρια, άγριων αντρών. Ας σκεφτούμε λίγο αυτά τα μάτια και ας δούμε στα μάτια τους τα παιδιά μας...κι ύστερα ας σκεφτούμε όλοι αυτούς τους γονείς...που όχι δεν έχασαν απλά τα παιδιά τους.
Ξέρουν πως τα παιδιά τους, αν είναι ζωντανά, ζουν μια κόλαση. Νιώθουν κάθε στιγμή τον φόβο, την αγωνία, την απόγνωση, την φρίκη κάθε απαίσιου συναισθήματος των παιδιών τους γιατί έτσι είναι ο γονιός. Συνδεδεμένος με κάθε συναίσθημα του παιδιού του!
Νιώθουν, αυτή την αίσθηση του σώματος που νομίζεις πως θα ανατιναχτεί από την ένταση, του μυαλού που μουδιάζει από τον πανικό και της ζωής ολόκληρης που ζει σε έναν πελώριο ατελείωτο φόβο...Και το μόνο που σκέφτεσαι είναι "να το ξαναδώ...το μικρό πλάσμα, να κοιτάτε αμέριμνο κι ασφαλές στο κρεβάτι του...και δεν θα το αφήσω ποτέ ξανά από κοντά μου"...
Είμαστε γονείς και ξέρουμε από φόβο κι ευχόμαστε κανείς ποτέ να μην τον νιώσει για το παιδί του. Αν ήμασταν στη θέση τους θα χρειαζόμασταν βοήθεια. Ελπίζουμε να μην βρεθούμε ποτέ σε αυτή τη θέση να ικετεύουμε κάποιον να βοηθήσει ή να σώσει το δικό μας παιδί...
Κάποιον που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου, γιατί αυτός ο άλλος θα έχει την ευαισθησία να κάνει κάτι, όχι γιατί αυτό του ζητήθηκε μα γιατί είναι αυτονόητο...Είναι αυτονόητο να βοηθήσεις ένα παιδί που κινδυνεύει κι έναν γονιό που πονά...
Η βοήθεια είναι χρέος. Χρέος προς την ανθρωπότητα την ίδια...Έχουμε μάθει να σιωπάμε, να μην δρούμε, να "κοιτάμε την δουλειά μας". Μα υπάρχουν γεγονότα που είναι τόσο σκληρά, τόσο αδιανόητα, που για αυτά πρέπει να μιλήσουμε, πρέπει να σταθούμε όπου χρειαστεί...Άλλωστε τα παιδιά είναι η "δουλειά" όλων μας. Κάθε παιδί μας αφορά!
Καλημέρα αγαπημένοι...Σε λίγες ημέρες είναι η γιορτή της μητέρας. Εύχομαι όλοι να χαρίσετε και να νιώσετε μεγάλη ευτυχία κι ολοκλήρωση την ημέρα εκείνη...μα εύχομαι και δράση από όλους μας, για αυτές τις μανάδες. Ας είναι αυτό το δικό μας δώρο στην μητρότητα. Ας μην μείνουμε σιωπηλοί!!!
Κατερίνα
Μαζεύω μικρά αγριολούλουδα και τα κάνω ματσάκια. Γεμίζω το μικρό βάζο και μετά τα κοιτώ. Τόσο διαφορετικά, τόσο αταίριαστα κι όμως σαν τα βλέπω μαζί φτιάχνουν μικρά πανέμορφα μπουκέτα και κάθε φορά ξαφνιάζομαι τόσο...Μα πως ταιριάζουν; Αναρωτιέμαι.
Έτσι είναι και με τις φίλες μου. Τα κορίτσια μου...
Είμαστε τόσο διαφορετικές, τόσο...αλλιώτικες. Μα σαν είμαστε μαζί, σαν η μια να δίνει τα στοιχεία της στην άλλη και συγχωνεύονται οι ψυχές μας οι ίδιες.
Μαζευόμαστε μια στις τόσες και μόλις μας δοθεί η ευκαιρία, πάμε Τοίχο Τοίχο. Στο μικρό μας στέκι, ένα εναλλακτικό ταβερνοκαφέ bar εκεί δίπλα στα κάστρα. Με τις τόσες αναμνήσεις, με τα τόσα γέλια και δάκρυα.
Θα ξεκινήσουμε πάντα με γέλια και αφού ανταλλάξουμε μικρά δωράκια, θα πούμε τα νέα μας, που θα είναι λιγοστά....τι αξία έχουν τα νέα της καθημερινότητας μπροστά σε όλα αυτά τα απίθανα, τα μαγικά που έχει η μια να μεταφέρει στην άλλη; Θα καταλήξουμε σε φιλοσοφικές αποδομήσεις, σε σχέσεις με το Θεό, με τη ζωή και το θάνατο. Θα μασουλάμε μπισκότα, θα πίνουμε τσάγια και καφέδες, κρασιά και ποτά και θα γελάμε με τους φόβους μας.
Θα θυμώνει η μια με τους φόβους της άλλης, θα κοιταζόμαστε καλά καλά και θα εμβαθύνουμε τόσο όσο δεν πάει. Και μετά θα γελάμε, κάνοντας όνειρα...πως θα είμαστε γιαγιάδες. Θα φοράμε χρωματιστά μαντήλια και φουξ κολάν με αθλητικά και θα περπατάμε αγκαζέ στην παραλία, με μαλλί βαμμένο αχνό λιλά.
Θα βάλουμε στην παρέα κι άλλους. Φιλόσοφους, σκηνοθέτες, ποιητές, ψυχαναλυτές, συγγραφείς. Θα θυμηθούμε λόγια τους, θα μπούμε σε ξένες ζωές, θα τις αναλύσουμε, ξανά και ξανά και θα μαγευτούμε με αυτές. Κι ύστερα θα δώσουμε υποσχέσεις "θα είμαστε η μια στην κηδεία της άλλης και αυτό σημαίνει πως θα είμαστε όλες στην κηδεία όλων"...(πως θα γίνει αυτό;...θα γίνει!)και θα κάνουμε παραγγελίες, ακόμη και για τα ανείπωτα..."αν πεθάνω πρώτη, να ξέρετε θέλω να ακουστεί αυτό το τραγούδι..." και οι άλλες θα ακούνε με μεγάλη προσοχή και θα καταγράφουν κι αν κάποιος από το διπλανό τραπέζι, τύχει και μας ακούσει θα μας περάσει για τρελές, άσε που σε άλλα χρόνια μπορεί και να μας είχαν κάψει στην πυρά....
Οι φίλες μου...Η μια αγκαλιάζει, η άλλη πιέζει, η μια δίνει δύναμη και κουράγιο, η άλλη μπριζώνει και ζητά δράση και λύσεις, η άλλη ακούει και δείχνει κατανόηση και οι ρόλοι αλλάζουν συνέχεια κι όλες μαζί...μου θυμίζουν ποια είμαι, που πάω, ποιος είναι ο στόχος μου.
Μπορεί να μην είναι οι πρώτες που μαθαίνουν τα όνειρα ή τους φόβους μου, μα είναι αυτές που θα πιάσουν κάθε συναίσθημα και θα το καταγράψουν νοερά. Κάθε δόνηση διαφορετική, κάθε κίνηση νευρική, θα γίνει ορατή και θα μπει στο τραπέζι. Και ξαφνικά είσαι "θέμα"...Τι υπέροχος κύκλος αυτή η παρέα. Τι δίχτυ ασφαλείας, τα κορίτσια μου. Τι δώρο η φιλία τους...ελπίζω να το ξέρουν!
Μια ημέρα μαζί τους λοιπόν στους Κύκλους μου. Μέσα στο καταπράσινο Ανοιξιάτικο τοπίο. Με έναν ήλιο να μπαινοβγαίνει, στήθηκε ένα σκηνικό που με γοήτευσε. Κεριά κι αγριολούλουδα και μυρωδιές και στιγμές.
Ένα τραπέζι χαρούμενο μόνο για εκείνες. Για να χωρέσει τις στιγμές μας, την βαριά δύσκολη φάση που έτυχε όλες να περνάμε, με τον απίθανο πάντα συντονισμό μας....
Το δαχτυλίδι..."ζητάω βοήθεια", της Βαγγελιώς! Απλά θεικό!!!
Η μέρα αυτή μου χάρισε ενέργεια και δύναμη. Γέμισε το τραπέζι γέλια...
...κι ατέλειωτα τα πηγαινέλα των πιρουνιών και των καφέδων...
Γέμισαν οι μπαταρίες, με συναίσθημα . Όλες έφεραν τα καλούδια τους, πίτες, cheesecake, αλμυρό κέικ, ταμπουλέ, κουλουράκια. Γεμίσαμε γεύσεις. Γεμίσαμε χαρά. Η μουσική υπέροχη και χαλαρή, από μελωδίες κλασσικές και λατρεμένες πλανιόταν στον αέρα που μύριζε γη και τα σύννεφα έφερναν ένα μικρό μπουρίνι κι εμείς μιλούσαμε ασταμάτητα, όπως πάντα...
Θυμηθήκαμε, αναλύσαμε και γελάσαμε για ακόμη μια φορά. Πρωταγωνιστής αυτός ο μικρούλης που όλοι περιμένουμε...Μας χάρισε στιγμές τόσο ξεχωριστές αυτή η φουσκωτή κοιλιά...Η λατρεμένη!
Για δες την ευτυχία...σε μια κρυμμένη κλωτσιά και σε ένα ξαφνιασμένο γέλιο. Ένα μικρός που χαιρετά....
Όλες την αγγίξαμε, αυτή τη φουσκωτή κοιλιά. Όλες της χαρίσαμε ένα χάδι...Θυμάμαι τις φίλες μου να χαρίζουν χάδια στην δική μου φουσκωτή κοιλιά...Θυμάμαι τον εαυτό μου να μιλά και να κοιτάζει αμέριμνα κάπου αλλού κι ένα από τα χέρια τους να μου χαϊδεύουν την κοιλιά σαν να ήταν κάτι ξέχωρο από το σώμα μου...Δεν χάιδευαν εμένα, μα τον μικρό άνθρωπο μέσα. Χειρονομία απόλυτης οικειότητας, αυτό το άγγιγμα.
κι όπως κάθε χαρά...τέλειωσε γρήγορα...τόσο γρήγορα.
Το αντίο...Τι παράξενο. Τόσο φορτισμένο...Με τον Χατζηδάκη να παίζει μόνο για εμάς, μείναμε για λίγο σφιχταγκαλιασμένες κι ύστερα κατηφόρισαν στο στενό δρομάκι. Έμεινα να τις κοιτώ, καθώς κατέβαιναν χαρωπές κόβοντας αγριολούλουδα για να φτιάξουν μικρές ανθοδέσμες και να πιάσουν το Μάη...και τα μάτια μου έτρεχαν. Τις χρειαζόμουν...πολύ, πιο πολύ!
Μάζεψα αργά και νωχελικά το άδειο πια τραπέζι. Κοίταζα τα άγρια λουλούδια στην μικρή αυλή...Τόσο όμορφα, τόσο ξεχωριστά, τόσο ανεξάρτητα...κι αν τα βάλεις μαζί, με την μοναδικότητα τους, θα φτιάξουν το πιο ξεχωριστό, μικρό άγριο μπουκέτο.
Ήμασταν τόσο μικρές σαν γνωριστήκαμε. Μαζί ζήσαμε έρωτες, γάμους, χωρισμούς, απογοητεύσεις, επαγγελματικές εξελίξεις, εγκυμοσύνες, γέννες, περιπέτειες υγείας, θανάτους...
Μαζί! Τι μας ένωσε; Ποια ήταν η κόλλα μας; Η δουλειά μας στο ΚΕΘΕΑ, ίσως. Το ότι αγαπήσαμε τους ίδιους ανθρώπους, το ότι πονέσαμε για αυτούς, το ότι χάσαμε πολλούς και κλάψαμε σε αποχαιρετισμούς τους. Το ότι βάζαμε κοινούς στόχους, κάναμε κοινά όνειρα, ζήσαμε πράγματα απίθανα με εκρήξεις συναισθημάτων, εμπειρίες ζωής, στα όρια. Πάντα στα όρια.
Ίσως όλα αυτά να ήταν η "κόλλα" μας...Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει να ξέρω...Καμιά φορά νιώθω τόσο απέραντα τυχερή που μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.
Δεν είμαστε πια κορίτσια. Μεγαλώσαμε. Κάποια όνειρα "έκλεισαν", κάποια ολοκληρώθηκαν, κάποια χάθηκαν για πάντα κι άλλαξαν όπως αλλάξαμε κι εμείς μέσα στα χρόνια.
Τι έκανα για να αξίζω αυτή τη σχέση, αυτή την ασφάλεια. Κοιτάζω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό τον κύκλο και με βλέπω με τα δικά τους μάτια κι αυτό που βλέπω με ηρεμεί και με γεμίζει περηφάνεια...γιατί βλέπω την αγάπη τους, γιατί τη νιώθω. Τη νιώθω σε κάθε πίεση, σε κάθε χάιδεμα, μα και σε κάθε χαστούκι...Βλέπω αυτό που θέλω να είμαι και δεν με ξεχνάω...Νιώθω πως, δεν μ' αφήνουν να με εγκαταλείψω κι αυτό είναι τόσο πολύτιμο.
Ο αέρας έγινε ξαφνικά πιο δυνατός. Ερχόταν με ριπές και έκανε τα χόρτα να χορεύουν τόσο ντελικάτα στο άγγιγμα του...Τόσο λατρεμένη εικόνα αυτός ο χορός.
Έμεινα εκεί για λίγο να τον κοιτάζω να συμπαρασύρει τα αγριόχορτα και τα αγριολούλουδα στην γεμάτη ένταση κίνηση του. Όλες μαζί εκεί που φυσά ο άνεμος...Όπου φυσά ο άνεμος. Κάθε άνεμος και κάθε πρόσκληση του δεκτή. Δεκτή!
Καθώς τα χόρτα κουνιούνταν αλλάζοντας πλευρές, άλλαζε υφή το χωράφι. Φαινόταν απαλό και βελούδινο και μετά σαν να άλλαζε χρώμα κι άκουγες αυτό τον υπέροχο ήχο καθώς ο άνεμος, περνούσε ανάμεσα τους.
Όλα μαζί έκαναν αισθητό τον αέρα. Βλέποντας το αγριόχορτα μπορούσες να δεις το αόρατο...Βλέποντας τα αγριολούλουδα να χορεύουν, το άυλο γινόταν ορατό.
Στη ζωή υπάρχουν όλα αυτά που τα νιώθεις...κι είναι αυτό υπέροχο δώρο. Το να νιώθεις. Να νιώθεις τον αέρα στα μαλλιά και στο πρόσωπο σου...Όμως υπάρχουν φορές που αυτό είναι αδύνατο. Οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν μπορείς, δεν έχεις την ευκαιρία να νιώσεις...και τότε...τότε υπάρχουν αυτά που θα "δουλέψουν" για να κάνουν ορατό το αόρατο...Και πίσω από ένα τζάμι, χωρίς να έχεις την παραμικρή ευκαιρία, να νιώσεις τον αέρα στο πρόσωπο σου, θα μπορείς ωστόσο να τον δεις. Ναι θα μπορείς και θα μπορείς, γιατί κάποια αγριολούλουδα, κουνιούνται και στροβιλίζονται και σου χαρίζουν αυτή την γενναιόδωρη εικόνα τους.
Κι εσύ έχεις την ευκαιρία, να μπορείς να δεις τον αέρα γιατί τα αγριολούλουδα χορεύουν στο άγγιγμα του...και βλέποντας τα γίνεται κάτι μαγικό. Τελικά νιώθεις! Μπορεί ο άνεμος να μην σε άγγιξε, μπορεί να μην ένιωσες την αίσθηση του πάνω σου, όμως η εικόνα αυτή στα χωράφια που χορεύουν, σου ξυπνά συναισθήματα.
Έτσι είναι η φιλία για εμένα. Δεν είναι μόνο τα λόγια, τα αγγίγματα, οι υποσχέσεις, η καθημερινότητα ή η κοινή ζωή...Μα είναι κάτι πολύ διαφορετικό...
Είναι αυτός ο αέναος χορός...μια παράστασή δώρο, μόνο για εμένα που πίσω από το τζάμι θα έχω την ευκαιρία να δω κάτι που δεν μπορώ να νιώσω...τη στιγμή που το χρειάζομαι.
Να κοιτάξω αυτό ακριβώς, που θα με κάνει να ανοίξω αυτή την ερμητικά κλειστή πόρτα των συναισθημάτων...Μια πόρτα, που μόνο εκείνα ξέρουν τόσο καλά να ανοίγουν...Τα αγριολούλουδα μου, οι φίλες μου.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπημένοι...Την επόμενη φορά που θα είστε στην εξοχή, δώστε την ευκαιρία στα αγριολούλουδα να σας δείξουν τον χορό τους...Αυτή την απαλή ανεπαίσθητη κίνηση. Αυτή η κίνηση, είναι το δώρο τους...Αν μπορέσεις να δεις το δώρο αυτό το σχεδόν αόρατο, τότε μπορείς και να το νιώσεις...
Αφιερωμένο αγαπημένες μου...πάντα και για πάντα.
Σιωπή...
Μπήκε ο Μάης με τις μυρωδιές και τα χρώματα. Ο Απρίλης μας τάραξε στη βροχή. Μας μούλιασε...και ελπίζουμε σε έναν Μάη φωτεινό...Η πρώτη του ημέρα πάντως ήταν γεμάτη υποσχέσεις. Εμείς παρόλο που κάναμε διάφορα σχέδια για ομαδικές εξορμήσεις, κάναμε άτακτη υποχώρηση όταν εγώ μια ημέρα πριν αρρώστησα.
Μάλλον ίωση η οποία όμως με αποδυνάμωσε τελείως και μιας κι ο καιρός φαινόταν επίσης μυστήριος αποφασίσαμε να μην πάρουμε τα βουνά και τις θάλασσες με φίλους, όπως αρχικά είχαμε σχεδιάσει και μείναμε σπίτι μας, περνώντας μια μοναχική ήρεμη Πρωτομαγιά. Ο καιρός τελικά μας αιφνιδίασε και άνοιξε. Μόλις είδαμε λοιπόν τον ήλιο, είπαμε να το εκμεταλλευτούμε για να κάνουν έναν περίπατο έστω, τα παιδιά τηρώντας το έθιμο. "Να πιάσουμε το Μάη".
Εγώ βέβαια, προτιμούσα να μείνω ξαπλωμένη και αποχαυνωμένη στον καναπέ μα δεν ήθελα τα παιδιά να μην γιορτάσουν την πρώτη του Μάη.
Ναι , ο Κάρλο σέρνει το καρότσι με τον Γιώργο μέσα...
Έτσι αφού τα αναλγητικά έκαναν τη δουλειά τους, καταφέραμε και πήγαμε μια μικρή βόλτα όλοι μαζί κάπου κοντά, κάνοντας έναν μικρό περίπατο για να μαζέψουμε αγριολούλουδα.
Ήταν μια ωραία πανέμορφη βόλτα, σε ένα φωτεινό καταπράσινο τοπίο και τελικά μαζέψαμε τα αγριολούλουδα μας, θαυμάσαμε τα στάρια που μεγάλωσαν και σε ένα μόλις μήνα θα έχουμε θερισμό.
Αγναντέψαμε από μακριά τη θάλασσα και γυρίσαμε σπίτι με γεμάτο καρότσι για να φτιάξουμε το μαγιάτικο στεφάνι μας, με κληματσίδα, παπαρούνες, γαϊδουράγκαθα, ελιές, βρούβες, χαμομήλια και στάρια...
...και το κρεμάσαμε στην είσοδο του σπιτιού, όπως κάθε χρόνο.
Τα τριαντάφυλλα της γιαγιάς και λευκό φούλι, στο τενεκεδένιο βάζο, δώρο της φραουλένιας αδερφής μου. Ένα χαρούμενο τραπέζι στρωμένο στην χρωματιστή αυλή.
Τα φρεσκοψημένα ψωμάκια του μπαμπά μας, με ψητό κρέας και καλούδια που ετοιμάσαμε στα γρήγορα. Τα αγαπημένα μας σούπερ υγιεινά σαντουιτσάκια, γεμιστά με ψητό κρέας και ψητά λαχανικά, μας γέμισαν για ακόμη μια φορά με ενθουσιασμό.
Τα σύννεφα μαζεύονταν πάνω από το κεφάλι μας. Ο ήλιος μπαινόβγαινε κι ερχόταν ριπές αέρα, μα η χαρά των γεύσεων περίσσευε. Προλάβαμε και φάγαμε και το γλυκό κέικ λεμονιού της υπέροχης Λευκής μας από το Happy Teapot. Ένα τρυφερό σπιτικό δώρο για την πρώτη του Μάη, που μας ενθουσίασε.
Πικρός καφές, ζουμερές φράουλες και απαλή γεύση λεμονιού...Δυο παιδιά που παίζουν, κυνηγιούνται και γελούν. Ένας υγρός αέρας από μια καταιγίδα κάπου μακριά. Δέντρα και φύλλα που χορεύουν στο φύσημα του και στιγμές σιωπηλές με το αγόρι μου.
Η ζωή είναι ωραία.
Στο τέλος οι τρεις τους όρμησαν με τα κουταλάκια τους, στο παγωτό κι εγώ απολάμβανα την μάχη τους...
Καφές δυνατός κι άλλα αναλγητικά για εμένα για να αντέξω να μείνω κι άλλο στην αυλή μαζί τους.
Για να ανάψει ο μπαμπάς το μαγκάλι και να ψήσουν τα αγαπημένα τους καραμελένια marshmallows και να κάψουν τα καλάμια τους στη φωτιά, για να κάνουν τις ατμομηχανές τρέχοντας γύρω γύρω με τις άκρες των καλαμιών να καπνίζουν...
...και τον Λου, πάντα κοντά, μιας κι είναι η μόνιμη αυτοκόλλητη παρέα του Άγγελου...Το αγόρι και ο σκύλος του.
Πρωτομαγιά λοιπόν και μπορεί να ήμασταν μόνοι, μα τελικά τα κάναμε όλα και παρόλο που εγώ είχα τις ανησυχίες μου μήπως και τα αγόρια βαρέθηκαν ή απογοητεύτηκαν γιατί δεν ήταν με τους φίλους τους, ωστόσο σε ένα τηλεφώνημα με τη θεία τους το βράδυ όταν πια μαζευτήκαμε μέσα, άκουσα τον μικρό να της λέει πως πέρασε τέλεια!
Τέλεια λοιπόν! Τέλεια μας μπήκε ο Μάης. Με λίγο ήλιο, με λίγη συννεφιά, με λίγο αέρα, με μια μικρή υπέροχη αίσθηση από μακρινές καταιγίδες, με λίγο από όλα και με πολύ από όλα τα άλλα...τα πολύτιμα!
Ω τι καιρός....Σαν αυτή η Άνοιξη να διστάζει να έρθει. Βρέχει. Βρέχει με ένταση για ώρα. Και μετά βγαίνει και πάλι ο ήλιος και όλα αλλάζουν, γίνονται για λίγο λαμπερά.
Νιώθεις το μάτι να σκαλώνει στην ομορφιά, στα λουλούδια που είναι ολάνθιστα και τόσο χαρούμενα και χρωματιστά και μετά από λίγο, μαζεύονται σύννεφα, ακούς από μακριά τα μπουμπουνητά και μετράς ένα, δυο, τρία, τέσσερα χιλιόμετρα μακριά...και όλο πλησιάζουν και μετά ανοίγουν και πάλι οι ουρανοί...
Οι μέρες που πέρασαν ήταν τόσο υγρές...και αν δεν υπήρχε αυτή η οργιώδης φύση τριγύρω θα νομίζαμε πως είναι φθινόπωρο. Τέτοια μουντάδα και τόση βροχή. Παρόλα αυτά το Σάββατο θα γύριζε το μεγάλο μας αγόρι από το Καζαβίτι που φιλοξενήθηκε στο σπίτι της Νίτσας και του Νίκου και είχαμε σχεδιάσει μια μέρα στην πόλη. Μια ημέρα όλοι μαζί και ότι και να γινόταν θα την απολαμβάναμε...
Ξημέρωσε μια ημέρα με απίθανη βροχή. Όλα γύρω μούσκεμα, μα μετά από λίγο βγήκε αυτός ο ήλιος που σε μπερδεύει και μας μπέρδεψε και δεν πήραμε μαζί ομπρέλες...Τι παράξενο που μόλις βγαίνει η χαρά ξεχνάς την μουντάδα...Την διαγράφεις, σαν να μην υπήρχε μόλις λίγα λεπτά πριν!
Μόλις φτάσαμε λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς και θα θύμωνα πολύ αν ο Γιώργος δεν μου μετέφερε μια απίθανη χαρά που είχε την ευκαιρία να βρέχεται τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο! Βλέποντας τον να γελά, ο θυμός μου εξανεμίστηκε και ένιωθα πως περνούσα υπέροχα...Μια περιπέτεια! Άσε που είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε με αγνώστους αφού όταν είχαμε να διασχίσουμε μεγάλες αποστάσεις ζητούσαμε μεταφορά από όποιον είχε ομπρέλα κι είχε τόση πλάκα αυτό...Τι χαρούμενες γνωριμίες..."Με περνάς απέναντι;" Η απάντηση ήταν πάντα: "Εννοείτε" ή "Βέβαια" ή ακόμη και "Κράτα" και κάποιος σου έδινε τον αγκώνα του να περάσεις το χέρι σου ανάμεσα και να κρατηθείς για να μην βραχείς και βρισκόσουν να γελάς τρέχοντας με ένα άγνωστο τσαλαβουτώντας στα νερά και μετά φτάνοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο..."Πως σε λένε;" "Δέσποινα"..."Είμαι η Κατερίνα. Ευχαριστώ ρε Δέσποινα!" Ένα χαμόγελο κι ένα άγγιγμα ίσως και τρέξιμο μέχρι το επόμενο περιπετειώδες υπόστεγο και την επόμενη στιγμιαία γνωριμία...Χαρά, έτσι απλά.
Περιμέναμε στο σταθμό των λεωφορείων με αγωνία μεγάλη. Ο Γιώργος μετρούσε τα λεπτά και είχαμε χαρά. Πότε θα έρθει και πότε θα έρθει και τι ώρα είναι και μήπως άργησε και μιας και περιμέναμε, δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε τις γνωστές ανοησίες. Πόσο μοιάζουμε στην γκριμάτσα με αυτό τον μικρό!
Και ήρθε! Τι χαρά. Τι απίθανη χαρά. Ο Γιώργος, ήταν τόσο συγκινητικό το πως πήδηξε επάνω του. Σαν μαιμουδάκι! Πως τον αγκάλιασε και πως τον κοίταζε και το μεγάλο αγόρι μας, μας φάνηκε τόσο αλλιώτικο. Σοβαρό.
Σαν να ψήλωσε μερικούς πόντους είπε ο μπαμπάς του κι ήταν έτσι! Ευκαιρία λοιπόν να πούμε τα νέα μας και καθίσαμε για φαγητό. Μιλούσε και μιλούσε και ο μικρός ήταν απλά ξετρελαμένος.
Δεν μπορούσαμε να τον συμμαζέψουμε, είχε ξεφύγει τελείως κι έκανε παλαβά! Τόσος ενθουσιασμός!
Το λιμάνι μουντό. Η βροχή δυνατή και ασταμάτητη. Απέναντι η θάλασσα γκρίζα και ταραγμένη, τα τζάμια μούσκεμα κι ήταν όλα υπέροχα. Αυτή η ατμόσφαιρα η τόσο οικεία, τόσο ζεστή.
Με τον τέλειο Σαλονικιώτικο γύρο, με όλους μας και πάλι μαζί, με τα λόγια και τα αστεία μας και αυτή την αίσθηση πως όλα μπήκαν και πάλι στην θέση τους....Γιατί εκεί έξω μπορεί να γινόταν χαλασμός από την βροχή αλλά εμείς...ήμασταν αλλού! On fire....
Η βόλτα μας συνεχίστηκε, όπως πάντα στα αγαπημένα βιβλιοπωλεία.
Μυρίσαμε χαρτί, είδαμε νέους τίτλους, πήραμε από κάτι μικρό και συνεχίσαμε περπατώντας στη βροχή, με το χέρι του γιου μου σφιχτά φωλιασμένο στο χέρι μου, όχι για να μην χαθούμε όπως όταν ήταν μικρός, αλλά γιατί το χρειαζόμασταν κι οι δύο γιατί είχαμε πεθυμήσει ο ένας τον άλλο κι αυτή την τόσο δική μας αίσθηση...του χεριού που μεγαλώνει στο χέρι μου, μα όσο κι αν μεγαλώνει πάντα θα χωράει στη χούφτα μου και πάντα εγώ θα το κρατάω, αν χρειαστεί.
Μετά η βροχή δυνάμωνε και συνεχίζαμε τρέχοντας με τα παπούτσια μούσκεμα και τον μικρό να φωνάζει τρέχοντας "είμαι χαρούμενοοοοοος"....και μια Θεσσαλονίκη, τόσο όμορφη, σαν βγαλμένη από ταινία!
Κλείσιμο στο αγαπημένο στέκι για γλυκό. Sugar Angel και ένα μαγαζί ασφυκτικά γεμάτο!
Ένα πανέμορφο πανέμορφο μέρος για να ευχαριστηθείς γεύσεις και εικόνες. Σπιτικά γλυκά, τσάι περγαμόντο και καφές σε τέλεια αναλογία και ευωδιά...
Ο μικρός στο τέλος είχε αφηνιάσει και από τα διπλανά τραπέζια άρχισαν να μας κοιτάζουν.
Άρχισε να αλλάζει τα φώτα στον αδερφό του και να πειράζει τους πάντες και ο μπαμπάς του επενέβη για να τον ηρεμήσει για να πάρει την απάντηση: " Είμαι τόσο χαρούμενος που ήρθε ο αδερφός μου, που το κεφάλι μου είναι τόσο μπερδεμένο και δεν μπορεί να ησυχάσει τα χέρια και τα πόδια μου." Μετά από αυτή τη δήλωση και μέσα στην αγκαλιά του μπαμπά, επιτέλους έλεγξε τα χέρια και τα πόδια του κι εγώ δεν μπορούσα να κρατήσω την κοιλιά μου από τα γέλια!
Δεν ξέρω αν είναι που αγαπώ την Sugar Angel γιατί είναι καταπληκτικό πλάσμα, δεν ξέρω αν είναι που λατρεύω το Red Velvet και τα γλυκά της, δεν ξέρω αν ήταν το ότι χρειαζόμουν αυτόν τον καταπληκτικό απογευματινό καφέ, σε αυτό το γραφικό υπέροχα στολισμένο μαγαζάκι, μια τέτοια Ανοιξιάτικη βροχερή ημέρα, δεν ξέρω που είχα χαρά μεγάλη που είχα τα τρία αγόρια μου μαζί, δεν ξέρω που ήταν αυτή η αίσθηση της ασφάλειας ή το ότι στο τέλος έχω πάντα αυτό το αγόρι να καταλήγει ξαπλωμένο δίπλα μου αποζητώντας λίγα μαμαδίστικα χάδια...μα τελικά, ήταν μια ημέρα από αυτές που δεν ξεχνάς γιατί είναι γεμάτες συναισθήματα, γεμάτες από αισθήσεις κι εικόνες αγάπης κι απλότητας.
Η επιστροφή είχε κι άλλη βροχή. Πολλή πολλή βροχή...Η όμορφη ημέρα είχε πια καταγραφεί στη μνήμη του σώματος μας...και τελικά νιώθω πως αυτή την πόλη την αγαπώ, είτε μουντή, είτε φωτεισμένη.
Στο σπίτι μας έδειξε το δώρο που μας έφτιαξε με την βοήθεια του Νίκου...Ένα ξύλινο σπιτάκι για τα πουλιά. Μας τρέλανε!
Και βέβαια μια σφεντόνα από ένα κλαδί διχαλωτό που βρήκε στο δάσος και με την βοήθεια του θαυματουργού Νίκου μεταμορφώθηκε.
Κι όχι μόνο αυτά αλλά έφερε μαζί του και τόσες εμπειρίες. Τι έμαθες; Τον ρώτησα. Οι απαντήσεις πολλές...Απαντήσεις μιας πελώριας βιωματικής εκπαίδευσης!
"Ότι μπορώ να ταξιδεύω μόνος μου. Ότι δεν χρειάζεται να φοβάμαι. Ότι μπορώ να κάνω κάτι ακόμη κι αν το φοβάμαι. Ότι κάποια παιδιά δεν έχουν γονείς. Ότι κάποιοι μπορούν να αγαπάνε τα παιδιά άλλων ανθρώπων, όπως με αγαπάτε εσύ κι ο μπαμπάς. Ότι δεν μπορούν όλοι οι γονείς να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ότι μπορώ να κάνω κρέπες. Ότι δεν χρειάζεται να μου λες εσύ να κάνω μπάνιο. Ότι μπορώ να μαζεύω μόνος μου τα πράγματα μου. Ότι πλένω καλά τα πιάτα. Ότι δεν χρειάζεται ρεύμα για να μαγειρέψουμε. Ότι με ζαλίζει το καράβι όταν έχει κύμα. Ότι δεν θέλω να κοιμηθώ αν δεν σας πω καληνύχτα. Ότι θέλω να μάθω να μιλάω καλά Γερμανικά. Ότι αγαπάω τις γάτες και μου αρέσει να ξυπνάω με τη Χλόη να γουργουρίζει κουλουριασμένη στην κοιλιά μου. Ότι δεν θέλω να βγάζω φωτογραφίες, προτιμώ να περνάω ωραία."...που σημαίνει πως δεν έβγαλε ούτε μια φωτογραφία!
Ναι! Πέρασε τέλεια. Ναι γύρισε πόντους ψηλότερος και "σοφότερος" γιατί βγήκε από την ζώνη ασφαλείας του κι έμαθε σε λίγες μέρες πολλά και χρήσιμα για τον εαυτό του! Έκανε καλά που πήγε λοιπόν και παρόλο που φοβόταν να ταξιδέψει μόνος του η ανάγκη του να πάει ήταν ισχυρότερη από τον φόβο του και αυτό ήταν υπέροχο, καθώς κάθε φορά που εγώ του υπενθύμιζα πως μπορεί και να μην πάει, εκείνος υπενθύμιζε στον εαυτό του, πόσο πολύ το θέλει.
Ακολούθησε, μια Κυριακή με γεύσεις λατρεμένες αφού ο πατέρας, μας έφτιαξε τα τέλεια σπιτικά του χάμπουργκερ, με φρέσκα λαχανικά και ντομάτες...Χτυπούσαμε παλαμάκια και κλαίγαμε από χαρά!
Παρέα στο σαλόνι, όλοι μαζί για ακόμη μια απίθανα βροχερή ημέρα...Η οικογένεια μας!
Η Κυριακή έκλεισε με βραδιά Rummy...παρέα με τσάι μυρωδάτο και cookie crisp για μασούλημα. Γίνεται να τα κάνεις όλα σε δυο μέρες; Γίνεται. Τελικά γίνεται...και εμείς προλάβαμε και τα κάναμε όλα. Όλα όσα μας ήταν σημαντικά, συμπεριλαμβανομένου κι ενός καυγά για το ποιος τελικά νίκησε στο rummy...εντάξη, είμαι λίγο ανταγωνιστική!
Ξημέρωσε μια εβδομάδα "κανονική". Η εβδομάδα που θα μας βάλει στη ρουτίνα και στο πολύτιμο καθημερινό μας πρόγραμμα γιατί... πως θα ήταν τόσο ξεχωριστές αυτές οι ημέρες αργίας...αν δεν υπήρχαν οι ημέρες της καθημερινότητας! Οι ημέρες δώρο, έτσι τις λέω εγώ!
Για άλλους δώρο είναι οι ξεχωριστές μέρες. Για εμένα το δώρο είναι οι ημέρες καθημερινότητας. Αυτές που τις ζεις βαδίζοντας σταθερά, με ασφάλεια, σαν να βαδίζεις μέσα σε δάσος, έτσι ώστε να οδηγηθείς βήμα το βήμα σε μικρά ευτυχισμένα ξέφωτα.
Το δάσος είναι το δώρο, όχι το ξέφωτο. Το ξέφωτο είναι η ευκαιρία...η ευκαιρία να χαρείς το δάσος. Την ίδια τη ζωή! Πόσο τυχεροί είμαστε χωρίς να το ξέρουμε όλοι εμείς που περπατάμε καθημερινά μέσα στο δάσος της ζωής μας, μαζί με τους αγαπημένους μας...Πόσο τυχεροί!
Το τοπίο είναι υγρό, μα φωτεινό και καταπράσινο, γεμάτο υποσχέσεις...
Μπαίνουμε σε ρυθμό αγαπημένοι...μέρες μας χωρίζουν από τον Μάιο...Βροχερές ημέρες καθώς φαίνεται! Μα η βροχή, η βροχή έχει κάτι το μαγικό...κι υπόσχομαι κάποια στιγμή, να καταθέσω την σχέση μου μαζί της.
Μέχρι τότε, καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπημένοι!
Κατερίνα
