Φίλα με ακόμα...

Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες. Σκέφτηκα κι ένιωσα πολύ. Πολλά και πλούσια. Όλα χρήσιμα, μα σκληρά.
Σκέφτηκα την στιγμή που μια ζωή γεννιέται. Την αγάπη στο βλέμμα των γονιών. Την αγκαλιά τους, τόσο ζεστή, τόσο γεμάτη. Σκέφτηκα την ζωή να μεγαλώνει και να γίνεται ένας άνθρωπος σημαντικός για τους γύρω του και για άλλους πολλούς. Σημαντικός για τον εαυτό του. Σκέφτηκα μια ζωή μέσα στην προσπάθεια. Να μάθει εκείνο και μετά το άλλο. Από το πρώτο βήμα, στην πρώτη ανάγνωση και στις σπουδές και στον πρώτο έρωτα...Πόσα πρώτα βήματα έχει η ζωή; Πόσες πρώτες φορές;
Μια ζωή γεμάτη προσπάθεια κι εκπλήξεις. Μαθαίνεις και μαθαίνεις και μαθαίνεις. Μελέτη, σπουδές, δουλειά, σκληρή δουλειά.
Ύστερα δημιουργείς ζωή με τη σειρά σου...και τη λατρεύεις. Γίνεσαι γονιός. Νιώθεις αυτό να σε ολοκληρώνει να σε γεμίζει, νιώθεις πελώριος σημαντικός. Όσο πιο πολλά καταφέρνεις τόσο πιο γεμάτος νιώθεις και τόσο συνεχίζεις να μοχθείς, για το καλύτερο, για το περισσότερο, για το μεγαλύτερο...

Και μετά έρχεται  ένα βράδυ με ένα πελώριο πορτοκαλί φεγγάρι κι ένα ψιλόβροχο. Ο δρόμος πιάνει γλίτσα κι εκεί σε μια στροφή που στο παρελθόν έχεις πάρει αμέτρητες φορές, σε έναν δρόμο που τον γνωρίζεις τόσο που τον οδηγείς σχεδόν στα τυφλά, το αμάξι σου ξεγλιστρά και φεύγει...φεύγει, φεύγει...σε μια αιώνια περιστροφή. Σαν να είναι αυτός ο τελευταίος σου χορός κι εκεί σε εκείνη την στροφή, το βράδυ εκείνο το παράξενο σβήνουν όλα τα όνειρά.
Όλη η προσπάθεια, όλος ο μόχθος. Δεν έχεις το δικαίωμα να προσπαθήσεις για τίποτε πια. Το "παιχνίδι", τέλειωσε για εσένα.

Έτσι το Σάββατο το πρωί όλα τα δικά μου σχέδια έκαναν στην άκρη και βρέθηκα να ξεπροβοδίζω από την ζωή, έναν σπουδαίο άνθρωπο. Για κάποιους ήταν αδελφός, πατέρας, σύντροφος, φίλος. Ένας καταπληκτικός μουσικός που έχω δει σε συναυλίες της Κρατικής να μαγεύει με το βιολοντσέλο του. Ένας σπουδαίος αθλητής και φίλαθλος, ένας καταπληκτικός δάσκαλος...ένας άνθρωπος με μια πλούσια ζωή που είχε μπροστά του χρόνια πολλά ακόμη να προσφέρει και να χαρεί. Ένας άνθρωπος που έφυγε πριν την ώρα του και στα "γυμνά" εγκόσμια  μάτια μας φαίνεται σαν να άφησε τον κύκλο ανοιχτό.

Είχε τόσα ακόμη να ζήσει, να μάθει, να δώσει. Μα τι σημασία έχουν όλα αυτά; Ένα ψιλόβροχο τα σταμάτησε όλα. Τα όνειρα, τα σχέδια, το τσέλο...σώπασε για πάντα!
Βρέθηκα λοιπόν εκεί σε μια υπέροχη τελετή αποχαιρετισμού του, με λόγια αγάπης, με στιγμές γέλιου όταν αυτοί που μιλούσαν στο βάθρο για εκείνον εξιστορούσαν στιγμές που μοιράστηκαν μαζί του, με μουσική καθώς ακούσαμε τον ίδιο να παίζει με το τσέλο του μια μελωδία ηχογραφημένη που μας έκανε να ανατριχιάσουμε, με πολλά δάκρυα αλλά με μηνύματα και συναισθήματα που δεν πίστευα ποτέ πως θα ένιωθα σε μια κηδεία. Μια υπέροχη, υπέροχη εμπειρία...

Ένα δώρο, αυτό έκανε σε εμένα ο άνθρωπος αυτός και οι αγαπημένοι του που με πόνο κι αξιοπρέπεια τον αποχαιρετούσαν. Ένα πελώριο δώρο.
Μέσα σε εκείνη την κατάμεστη αίθουσα κατάλαβα το τι είναι σημαντικό στην ζήση μας. Όχι στη ζωή μα στη ζήση μας...Είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να τη ζούμε. Τι μένει από εμάς;
Η ακεραιότητα, η ηθική, η αγάπη, η φροντίδα, το μοίρασμα, η γενναιοδωρία, η αλήθεια μας. Τίποτε άλλο. Μόνο αυτό!
Αν πεθάνω αύριο τι θα πούνε για εμένα; Ποιος θα βγει να μιλήσει για εμένα χωρίς να πει τα τετριμμένα; Ποιος άλλος θα μπορούσε να μιλήσει για εμένα πέρα από τους συγγενείς που έτσι κι αλλιώς με αγαπούν; Τι θα έχω κάνει που να αξίζει να ειπωθεί; Θα έχω βοηθήσει; Θα έχω εμπνεύσει; Θα έχω ευεργετήσει;

Είδα φίλους εκεί στο κλείσιμό και με μάτια κόκκινα κι υγρά κάναμε αγκαλιές και ψιθυρίσαμε στο αυτί "σ' άγαπάω" και "μου λείπεις" και ήταν λίγο σαν γιορτή...Τι παράξενο!

Περπατώντας στο δρόμο με βλέμμα κενό διαπίστωσα κοιτάζοντας την ημερομηνία στο κηδειόχαρτο του πως σε δέκα ακριβώς μέρες θα γιορτάζαμε την ημέρα της γνωριμίας μας με το αγόρι που ήταν σπίτι φροντίζοντας τους γιους μας. Εικοσιοχτώ  Γενάρη, η ημερομηνία που γράφει στην βέρα μας. Ερχόταν λοιπόν η επέτειος μας...πού το θυμήθηκα τώρα αυτό!

Έχουμε επέτειο σε λίγες μέρες μα θα την γιορτάσουμε σήμερα σκέφτηκα! Θα γιορτάσουμε και θα γιορτάζουμε και θα ζούμε. Γιατί εκεί στην κατάμεστη αίθουσα με τα κλαμένα πρόσωπα κατάλαβα πως νόημα δεν έχει η ζωή αν περιμένεις, αν συγκρατηθείς. Αν δεν μοιράσεις, αν δεν μοιραστείς. Αν δεν ξοδευτείς...
"Καλύτερα να φθαρείς παρά να σκουριάσεις!" Διάβασα κάπου και το ένιωσα. Ναι, καλύτερα να φθαρώ. Να χαρώ, να ζήσω, να σπάσω, να νιώσω, να δώσω, να λυγίσω, να μετανιώσω, να δώσω κι ας μην άξιζε...Καλύτερα να φανούν πάνω μου τα σημάδια μια ζωής που έζησα κι όχι μιας ζωής που φοβήθηκα να ζήσω.
Με βήμα αργό νωχελικό πήγα στην γλυκιά μου Sugar Angel που ήταν κοντά και της είπα "Αγγελική φτιάξε μου το κέφι"! Μου το έφτιαξε με ένα κουτί με σοκολατένιο κέικ, μαλακά μπισκότα για τα αγόρια και ένα κατακόκκινο velvet cake που λατρεύω! Σβήσαμε τα κεράκια μαζί με το τρελό αγόρι που αγάπησα τότε...Δύο μικρά κεράκια, ένα για τον καθένα.

Λένε πως όταν κάποιος πεθαίνει είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη...Ναι! Μια πελώρια βιβλιοθήκη κάηκε μπροστά μου το Σάββατο και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε για αυτό. Όμως αυτή η πυρκαγιά δεν πέρασε από μπροστά μου χωρίς να με ακουμπήσει. Κι έστω κι αν φαινόταν σαν να μην σώθηκε τίποτε, έμεινε μια γνώση, μια γνώση βλέποντας το πόσοι άνθρωποι ήταν εκεί, προσπαθώντας να σώσουν ότι απέμεινε, να γλυτώσουν κάτι από αυτή την υπέροχη προσωπικότητα σκαλίζοντας στα αποκαΐδια!

Αυτό λοιπόν κρατάω...τους ανθρώπους που σ' αγάπησαν να ψάχνουν στα αποκαΐδια της βιβλιοθήκης σου. Να μαζεύουν την γνώση της ζωής σου, τις εικόνες σου, τις στιγμές σου. Εσένα! Εσένα!
Έχω πάει σε πολλούς αποχαιρετισμούς ανθρώπων κυρίως νέων που έφυγαν άσκοπα, χωρίς φθορά, χωρίς νόημα, κυρίως από ουσίες κι ήταν η πρώτη φορά που μια τέτοια εμπειρία ήταν σαν να άνοιξε μπροστά μου μια κουρτίνα και από εκεί πίσω ο πρωταγωνιστής μου ψιθύρισε "αυτό είναι η ζωή". Δεν το πίστευα ούτε εγώ η ίδια μα ζήλεψα!
Ζήλεψα αυτό τον άνθρωπο. Ζήλεψα την πλούσια γεμάτη ζωή του. Ζήλεψα τα λόγια που ακούστηκαν για εκείνον. Ζήλεψα όλους αυτούς που μοιράστηκαν κάτι από την ζωή τους με εκείνον...τον μεγάλο απόντα που ήταν πιο παρόντας από ποτέ. Ζήλεψα γιατί σκέφτηκα πως η κόρη του, το πανέμορφο εκείνο αγέρωχο πλάσμα, ακούγοντας όλα αυτά που έλεγαν, θα πρέπει να ένιωθε πολύ περήφανη. Περήφανη για τον πατέρα της. Γιατί αυτός ο απολογισμός ζωής, της ζωή που εκείνος επέλεξε... ήταν η κληρονομιά της. Κι ήταν υπέροχη, γενναιόδωρη, καθαρή, χωρίς τσιγγουνιές.
Ναι! Μια τέτοια ζωή αξίζει να ζήσεις...να αφήσεις πίσω σου περίσσεμα αγάπης και καθαρότητας και να κάνεις κάποιους αληθινά περήφανους για εσένα.

Κρατάω τα λόγια που ειπώθηκαν από χείλη δυο ανθρώπων ακριβώς δίπλα μου, που αγκαλιασμένοι σφιχτά, με μάτια κλειστά και πρησμένα από το κλάμα πρόσωπα, ψιθύριζαν με βεβαιότητα ο ένας στον άλλον..."Θα βρεθούμε ξανά. Έτσι; Δεν είναι αυτό το αντίο...Θα τον ξαναδούμε!" Υπέροχα τρυφερό...

Κλείνω με τα λόγια του αδερφού του που ήταν και είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός κι αγαπημένος άνθρωπος στη ζωή μου. Εκεί στο βάθρο μίλησε για τον μικρό του αδερφό  συντετριμμένος, κομματιασμένος, μα πάντα χιουμορίστας και γενναίος πολύ, λέγοντας ανάμεσα σε άλλα  πως ο αδερφός του γύρισε σπίτι λίγες μέρες πριν το θάνατο του και ανακοίνωσε στη σύντροφο του κρατώντας ένα χαρτί. "Αυτό είμαι!"
Η στιγμή ήταν συγκλονιστική γιατί το "Αυτό είμαι" ήταν...το απίστευτο απόσπασμα του Βραζιλιάνου ποιητή, συγγραφέα, μουσικού  Mario Raul de Morais Adrade, με τίτλο "Μέτρησα τα χρόνια της ζωής μου". Σαν μήνυμα από το υπερπέραν. Αν δεν το ξέρετε ήδη, διαβάστε το και θα καταλάβετε...Αφιερωμένο αγαπημένοι....

Σε εσένα που έφυγες τόσο νωρίς, ένα αντίο κι ένα ευχαριστώ...Ευχαριστώ για το πελώριο μάθημα κι εύχομαι να είναι γαλήνιο το "πέρασμα" σου!

Ένα τέλος και μια επέτειος λοιπόν...Δεκαεννιά χρόνια ζωής με το τρελό αγόρι και μετά από όλα αυτά τα θλιβερά γύρισα σπίτι και γιορτάσαμε...Δεν έχουμε περιθώριο, να αρνηθούμε ένα τέτοιο δώρο. Το δικαίωμα και την ευκαιρία να γιορτάσουμε αυτά τα συγκλονιστικά 19 χρόνια!!!

Η ευχή του Άγγελου

Καλημέρα αγαπημένοι! Δεν κρατάμε τίποτε για την κατάλληλη στιγμή...Αυτή η σκέψη είναι απάτη. Σαν καλά παπούτσια που δεν τα φοράς για να μην χαλάσουν και μια μέρα τα πετούν άλλοι, άχρηστα πια, γιατί "χάλασες" εσύ.
Η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα... Τώρα! Έτοιμοι να φθαρούμε λοιπόν... γιατί τελικά, ποιος θέλει να σκουριάσει;

Χρόνια Πολλά μωρό...φίλα με ακόμα...ακόμα κι ακόμα...
"...Θέλω να είμαι μαζί σου, να κυνηγάω μαζί σου, τα κύματα όλα της μοίρας.."


                                                                                           

Χειμωνιάτικη διακόσμηση στο σπίτι.

Το σπίτι άδειασε πια από όλα τα Χριστουγεννιάτικα αποτυπώματα, μα έμεινε κάτι από την διακόσμηση των γιορτών. Δεν το λένε τυχαία "evergreen"...δηλαδή παντοτινά πράσινο. Με λίγα λόγια αειθαλές...
Αυτό το παντοτινά πράσινο λοιπόν των κωνοφόρων και ιδιαίτερα του έλατου το λατρεύω. Την εικόνα του, την φρέσκια μυρωδιά του. Στα φυτώρια τώρα τα πετούν τα έλατα. Αν ζητήσεις κλαδιά σου τα δίνουν δώρο. Παίρνω λοιπόν πάντα και το σπίτι μας έχει την οσμή του βρεγμένου δάσους...όπως λέω συχνά.

Όλα στο σπίτι έχουν μια φρεσκάδα και μια καθαρότητα πλέον. Μπορεί οι υπερβολές να έφυγαν μα έμεινε κάτι από τα σκούρα καφετιά χρώματα, τα κουκουνάρια και τα αγαπημένα μου χειροποίητα στεφάνια, με τις χιονισμένες λεπτομέρειες, είμαστε άλλωστε στην καρδιά του Χειμώνα.

Τώρα που όλα τα στολίδια έφυγαν από την μέση, σκεφτόμουν  πως το τραπέζι δεν μου αρέσει να είναι άδειο, μα από την άλλη δεν άντεχα να αρχίσω πάλι τους στολισμούς και τις υπερβολές.
Πριν τα Χριστούγεννα σε μια επίσκεψη σε ένα  φυτώριο που μου αρέσει πολύ να ψωνίζω είδα κάτι που με ενθουσίασε. Ο ιδιοκτήτης διακοσμούσε ένα πανέμορφο τραπέζι με λουλούδια και χριστουγεννιάτικες μπάλες αλλά τα κύρια διακοσμητικά στοιχεία που χρησιμοποιούσε ήταν πορτοκάλια και κουκουνάρια. Τα έβαλε σε μεγάλες γυάλες με λαμπάκια μέσα κι ήταν ένα όνειρο. Κράτησα την όμορφη εικόνα και την θυμήθηκα τις προάλλες όταν ο πεθερός μου, μου είπε: "Πάρε την μηχανή σου κι έλα να φωτογραφίσεις αυτή την ομορφιά".
Η "ομορφιά" ήταν η φορτωμένη νερατζιά στην αυλή μας. Κι ήταν πράγματι ένα πανέμορφο θέαμα.

Την φωτογράφισα λοιπόν με τα καταπράσινα φύλλα της και τα τεράστια νεράντζια της που έχουν πια ωριμάσει πολύ για να γίνουν γλυκό. Σκέφτηκα τι άλλο θα μπορούσα να κάνω με αυτά τα υπέροχα μυρωδάτα φρούτα και βέβαια θυμήθηκα το αγαπημένο φυτώριο...Έστειλα λοιπόν τους μικρούς και γέμισαν ένα καλάθι.

Δεν έχω τόσο μεγάλες γυάλες να γεμίσω μα τα στόλισα το τραπέζι μας με μικρότερα βάζα γεμάτα με τα ωριμα φρούτα και τα κουκουνάρια κι έγινε πανέμορφο.

Αυτές οι ημέρες ήταν και ημέρες γλυκών αφού έκανα πολλά πολλά κεικάκια μανταρινιού που τα χρησημοποίησα ως μικρά βασιλοπιτάκια για τους Κύκλους. Η γεύση τους είναι τέλεια, με την δροσιά και την οξύτητα του μανταρινιού, πολύ ζουμερά και μυρωδάτα. Μαζί με τους κόκους ροδιού είναι απλά ακαταμάχητα...

Είμαστε λοιπόν στην καρδιά του Χειμώνα και ο χειμωνανθός με τη λεπτή μυρωδιά του και τα πανέμορφο αστερένια ανθάκια του μας το θύμισε. Κάθε φορά που τον μυρίζω σκέφτομαι "Θεέ μου...πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την τελευταία φορά που μύρισα αυτή την λεμονάτη μυρωδιά του"...Ναι πέρασε!

 

Ένα κλαδάκι χειμωναθού μας το θυμίζει. Έτσι απλά. Το σκληρό φυτό με την τόσο ντελικάτη όψη. Η εικόνα του παραπλανά, μα ανθίζει μέσα στο χιονιά κι αντέχει.

Καλημέρα σε όλους τους μικρούς χειμωνανθούς εκεί έξω...που αντέχουν κι ανθίζουν και στο χιονιά!
                                                                                         Κατερίνα

Υποσημείωση: Θα ήθελα να επισημάνω κάτι που έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν. Παρακαλούμε για τυχόν ερωτήματα, απορίες, ενημερώσεις ή συνταγές, να επικοινωνήτε μαζί μας μέσω του mail μας, που βρίσκεται στην σελίδα Επικοινωνία. Κάνοντας μια εξαίρεση Vaya σου απαντώ Ανδρεάδης Home Stores.                                                                                      

 

 

Το Ρεμπέτ "Ασκέρι" της συμφοράς....

Που λες...αυτό το Σαββατοκύριακο βγήκαμε. Η γιορτή κάτι φίλων μας ήταν η αιτία. Μας έβγαλαν  λοιπόν δεν βγήκαμε...Ντυθήκαμε στολιστήκαμε κι εγώ με τα τακούνια και το καλό παλτό, ένιωθα λες και θα πήγαινα στην εκκλησία...Βλέπεις, τα τελευταία χρόνια έτσι  ντύνομαι για να πάω στην Ανάσταση...ταιριάζει κι η ώρα!
Ώρα εξόδου 23.30...Μάλιστα! Συνήθως  τέτοια ώρα γυρίζουμε σπίτι δεν βγαίνουμε για έξοδο! Μας φάνηκε θεόκουφο, το είχαμε ξεχάσει. Έχουμε τόσο καιρό να βγούμε τέτοια νυχτερινή έξοδο...

Thessaloniki

Πήγαμε σε ένα ρεμπετάδικο παλιό και ονομαστό. Το Ρεμπέτ Ασκέρ, στην παλιά μου γειτονιά, τότε που έμενα στην Θεσσαλονίκη μαζί με την ξαδέρφη μου τη Σούζυ. Πέρασαν τόσα χρόνια Θεέ μου...κι όμως το ρεμπετάδικο ακόμη εκεί! Έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές φοιτητών και η αλήθεια είναι πως μπήκαμε στο μαγαζί και το φοιτηταριό μας κοίταζε παραξενεμένο.
Οι μοναδικοί σαραντάρηδες εκεί,  ανεβάζαμε τον μέσο όρο ηλικίας που είπε κι η φίλη  μας η Βίκυ.
Όμως ήμασταν αποφασισμένοι...Θα καούν τα κάρβουνα λοιπόν...και κάηκαν! Η βραδιά τα είχε όλα. Χαβαλέ, γέλιο, χορό, κρασί, οφθαλμόλουτρο...όλα! Δουλέψαμε τους εαυτούς μας και τα πιτσιρίκια τριγύρω που φλέρταραν με απίθανη αρτσουμπαλιά και αδεξιότητα, με τα κοριτσάκια που το τσιφτετέλι τις ξεβίδωσε και τσαλάκωσε τα λιγοστά τους ρούχα ενώ οι μπαμπάδες της παρέας ιδίως αυτοί που έχουν κόρες, είχαν μια αγωνία "ρίξε κάτι επάνω σου θα κρυώσεις".
Μια φορά μπαμπάς...πάντα μπαμπάς!
Οι μαμάδες βλέπαμε τα "και καλά" αξύριστα  αγόρια να χορεύουν ζεμπεκιές σαν μπουρδουκλωμένοι  άντρες και να μοιάζουν σαν ξεκούρδιστα παιχνίδια...αλλού χέρια, αλλού πόδια (απίθανα αστείο θέαμα) και λέγαμε τα δικά μας..."αχ για φαντάσου σε λίγα χρόνια τα αγόρια μας να χορεύουν έτσι"...και σκάζαμε στα γέλια! Μια φορά μαμά...πάντα μαμά!
Περάσαμε απρόσμενα ωραία...μόλις χαλαρώσαμε και σταματήσαμε τον αυτοσαρκασμό. Μας βγήκε όλη η βλακεία.

Καταλήξαμε σε γνωστό πατσατζίδικο. Ναι! Το κάναμε κι αυτό, όπως παλιά που αντέχαμε.



Πρωινός πατσάς με μπούκοβο...το λέει και το ρολόι.

 

Υπερβήκαμε τον εαυτό μας. Τα κάναμε όλα κι επειδή το μόνο που έλειπε ήταν μια νέα ενδιαφέρουσα γνωριμία, ένα κατιτίς να σου ανεβάσει τουλάχιστον το ηθικό, κι επειδή δεν θέλαμε να γυρίσουμε στα σπίτια μας χωρίς έστω μια επιτυχία, ένα φλερτ βρε παιδί μου, ανταλλάξαμε μεταξύ μας ραβασάκια με τηλέφωνα...πήρα κι εγώ ένα!!!Μεγάλο σουξέ...Ξέρεις το πρωί ψάχνεις τις τσέπες του παντελονιού για να το βάλεις στο πλυντήριο και "αφρίζεις"...."Ελα δω βρε. Ποια είναι αυτή η Σούλα που σου στέλνει ραβασάκια;"

Το ξημέρωμα μας βρήκε σε μια ομιχλώδη λεωφόρο, με ένα ανόητο χαμόγελο στα χείλη...

Γυρίσαμε σπίτι ραμολιμέντα, εγώ κουτσαίνοντας από τα τακούνια ενώ το άγριο αγόρι κόντεψε να κοιμηθεί στο τιμόνι.

Το ρολόι έδειχνε 5.56 το πρωί  και μέχρι να πέσουμε στο κρεββάτι πήγε 6.30. Παλιά η επόμενη μέρα θα ήταν ημέρα ύπνου. Θα τρώγαμε πρωινό στις 14.00 και θα συνεχίζαμε την ξεκούραση μέχρι τον απογευματινό καφέ...Όμως τώρα υπάρχουν δυο τύποι με πρόγραμμα που τρέχει. Οπότε ο πατέρας, ξύπνησε στις 8.30...ναι!
Να κάνει πρωινό στο αγόρι του και να πάει μαζί του στον αγώνα ποδοσφαίρου στις 9.30. Εγώ ήμουν πιο τυχερή. Σηκώθηκα στις 10.30 για να αναλάβω τον μικρότερο, που φώναζε με αγωνία στο κοιμισμένο μου αυτί, "πεινάωωωωωω" λες και είχε να φάει καναδυό  μήνες...και μπαίνοντας μετά από λίγο στο ίντερνετ έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο...και ξεχείλισαν οι μνήμες!

Ακρόαμα...και βραδινή Θεσσαλονίκη. Νύχτες αξημέρωτες και γνωριμίες και μια γενιά που ευχαριστήθηκε το γλέντι. Δεν υπάρχει άνθρωπος που τότε ζούσε στην Θεσσαλονίκη και δεν είχε περάσει από το βραδινό Ακρόαμα. Δεν υπάρχουν πια ούτε μαγαζιά, ούτε βραδιές σαν εκείνες.
Ακόμη αναρωτιέμαι πως πέρασαν τα χρόνια. Πότε;

Ναι, ήμασταν τυχερή γενιά. Περάσαμε όμορφα. Η Ελλάδα ήταν αλλιώτικη, η ζωή απλή, το μέλλον μπροστά μας. Τουλάχιστον έτσι νιώθαμε στα ξέγνοιαστα όνειρα μας.
Τώρα το μέλλον είναι στα φρέσκα πρόσωπα τους σαν σε κοιτούν το πρωί με ενθουσιασμό, ενώ εσύ θέλεις να λιποθυμήσεις επειδή την προηγούμενη νύχτα τόλμησες να ξενυχτίσεις...γιατί όσο καλά κι αν πέρασες χθες που ήσουν στα γούστα, σήμερα είσαι γονιός και...μια φορά γονιός, πάντα γονιός!

Όπως και να έχει η  παρέα  θυμήθηκε βραδιές μοναδικές κι έζησε στιγμές μεγάλες...και μπορεί να ήμασταν το ασκέρι της συμφοράς, αλλά μάγκα μου, ήμασταν και κάτι που θέλει χρόνια για να χτιστεί. Ήμασταν άνετοι, χαλαροί κι ωραίοι μόνο για εμάς και γλεντούσαμε για πάρτι μας, χωρίς να κοιτάμε γύρω, χωρίς να ισιώνουμε το φόρεμα, χωρίς να πάμε στην τουαλέτα για να  τσεκάρουμε αν "έφυγε το ρίμελ", χωρίς να μας νοιάζει αν θα πάμε μόνοι σπίτι! Γιατί σίγουρα...δεν θα πάμε μονοί σπίτι!

Γιάννη και Γιάννα...ευχαριστούμε!

Καλημέρα αγαπημένοι και καλή εβδομάδα κι εύχομαι σε όλους, τώρα που μεγαλώνουν τα παιδιά μας...να ξαναθυμηθούμε ξενύχτια. Πολλά, μεθυσμένα κι ερωτευμένα ξενύχτια από εκείνα τα παλιά. Τότε πριν γίνουν τα παιδιά μας ο έρωτας και τα ξενύχτια μας άρχισαν να μυρίζουν μόνο πάνα και γαλατίλα.
Αυτά είναι!...αφιερωμένο φίλοι μου αφιερωμένο...σε όλους τους παξιμαδοκλέφτες εκεί έξω...ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα!

Άντε να καούν τα κάρβουνα!
"Πενήντα χρόνια φυλακή τιμώρησα το χάρο, να' σαι πάντα ελεύθερη μαζί σου να γουστάρω."
                                                                                                           Κατερίνα

Αγρια άλογα.

Πάνε όλα. Γιορτές πανηγύρια...όλα! Πρώτη φορά χάρηκα που τέλειωσαν οι γιορτές. Αν δεν τέλειωναν θα πάθαινα κάτι από το πολύ φαγητό και τα επακόλουθα του...Το πρόγραμμα είναι ωραίο πράγμα τελικά  στη ζωή και αυτές τις μέρες μπαίνουμε πια στο πρόγραμμα. Στην αγαπημένη μας ρουτίνα. Ρουτίνα, η λέξη που μισούσα κάποια χρόνια πριν και τώρα είναι το δίχτυ ασφαλείας μου. Ακόμη ένα σημάδι πως περνούν τα χρόνια μου...

Το πρωί ξυπνάω και βλέπω αυτό από το παράθυρο...Σαν ταινία τρόμου. "Ομίχλη  πάνω στους κέδρους", όπως η γνωστή παλιά ταινία...που είναι τέλεια by the way (Χιόνι πάνω στους κέδρους).

Ομίχλη...Σέρνεται σαν τον καπνό στο Lost... αν δεν έχετε δει ποτέ Lost  λυπάμαι χάνετε την ωραία εικόνα του φριχτού καπνού που σέεεεερνεται  απειλητικά πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Έτσι κι η πρωινή ομίχλη μας, σαν να μπαίνεις στη ζώνη του λυκόφωτος και να χάνεις τον προορισμό σου. Όλες οι κατευθύνσεις ίδιες, όλες οι αποστάσεις ίδιες, κανένα σημάδι να σε οδηγήσει...
Έτσι μπαίνουμε στη νέα χρονιά. Διστακτικά. Έχεις σχέδιο, δεν έχεις...για κάποια πράγματα είναι ένα και το αυτό! Ότι σχέδιο κι αν έχεις μπορεί να ανατραπεί. Από την άλλη αν δεν έχεις σχέδιο και πας στα τυφλά, η ομίχλη θα δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την πορεία γιατί μέσα στο χάος εσύ πρέπει να βρεις και προορισμό...Οπότε καλύτερα να έχεις στόχο, έστω κι αν αυτός ανατραπεί...θα έχεις κάπου να επικεντρωθείς σαν έρθουν δύσκολες ώρες...που να μην έρθουν!

Τουλάχιστον οι ανατροπές την φετινή χρονιά δεν θα έρθουν σερνόμενες...Το 2013 βλέπεις σύμφωνα με την Κινέζικη αστρολογία, ήταν η χρονιά του φιδιού. Κι όλα τα τσιμπήματα, όλες οι επιθέσεις ήρθαν σερνόμενες ύπουλα. Πολύς κόσμος μου το είπε αυτό!  Δεν ξέρεις τι να περιμένεις από ένα φίδι...Σίγουρα όχι κατανόηση, σίγουρα όχι έλεος. Η αλήθεια είναι πω δεν έχω ιδέα  τι σημαίνουν όλα αυτά τα περί αστρολογικών προβλέψεων κινέζικων ή μη και μπορεί για εμένα η χρονιά που πέρασε να ήταν ζόρικη αλλά ήταν δημιουργική και γενναιόδωρη. Παρόλο που ένιωσα φίδια να σέρνονται στα πόδια μου ήμουν τυχερή και κανέναν δεν με τσίμπησε. Το "γρουσούζικο"...13, για εμάς τους ΚαΠα ήταν μια καλή χρονιά.
Όμως για κάποιους το 2013 ήταν σκληρή χρονιά, μέχρι τέλους. Ω! ναι. Σερνόμενο έφυγε λοιπόν και μέχρι τελευταία στιγμή έκανε τα δικά του...Τα ανείπωτα!

Όμως  μπαίνουμε στην χρονιά του αλόγου...Ετοιμαστείτε για άγριους καλπασμούς, για ατίθασες αποφάσεις, για τρελές κούρσες! Κι εύχομαι αυτό το άλογο να μην είναι άλογο που δουλεύει στο ζυγό, όπως εκείνα τα καημένα ψωράλογα που τραβάνε τα αλέτρια...
Εύχομαι το 2014 να είναι άλογο κούρσας, με τα δυνατά του πόδια ή άλογο σε αγώνες dressage όμορφο, με τα κορδελάκια του και τα κόλπα του.

Wojtek Kwiatkowski

Μα το καλύτερο από όλα θα ήταν αν το 2014 ήταν για εμένα τουλάχιστον, άγριο άλογο σαν αυτά που φωτογραφίζει ο Πολωνός φωτογράφος Kwiatkowski...Ξέρεις από εκείνα που τα βλέπεις στα ντοκιμαντέρ ή από εκείνα που συναντάς μια φορά στην ζωή σου κι αναρωτιέσαι αν ήταν αλήθεια ή ψέμα αυτό που μόλις είδες. Έχει συμβεί και σε εμένα.
Στην δρόμο των Μαλγάρων εκεί ανάμεσα στην στέπα και στους βάλτους ήμουν με το αμάξι για δουλειά μιας και δούλευα στην Σίνδο, που είναι δίπλα. Ξαφνικά στο βάθος σαν σε όνειρο είδα ένα κοπάδι άλογα να καλπάζουν, σηκώνοντας σκόνη. Ήταν καμιά δεκαριά. Άσπρα γκρίζα και καφετιά. Ξαφνιάστηκα κι έμεινα να τα κοιτάζω σαν υπνωτισμένη. Θυμάμαι τις άγριες χαίτες να ανεμίζουν, τα πόδια δυνατά να πατούν στη γη, πελώρια και γρήγορα σαν τον άνεμο. Ένα θέαμα άγριο σχεδόν τρομακτικό. Κι έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν, έτσι χάθηκαν από τα μάτια μου σαν φαντάσματα. Θυμάμαι πως έμεινα κοκαλωμένη και σχεδόν μηχανικά τηλεφώνησα στον Πανταζή και του είπα τι μου συνέβη. Με ρώτησε "μα δεν το ήξερες πως στη Χαλάστρα στον υδροβιότοπο του Αξιού,  έχει άγρια άλογα;"...Όχι δεν το ήξερα μέχρι που τα είδα!

Ένα τέτοιο άλογο λοιπόν θέλω να είναι το 2014 για εμένα και για όλους όσους γουστάρουν λίγο από το σασπένς του ρίσκου και της αγέρωχης δύναμης της ζωής. Τέρμα τα συρσίματα και τα ύπουλα χτυπήματα. Η νέα χρονιά θα είναι διάφανη, αλλά περισσότερο από όλα θα  είναι άγρια. Αγρια και αγέρωχη μωρό μου...Wild thing...I think I love you!

Τινάξτε τις χαίτες σας αγαπημένοι...ορμάμε!

Το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και η πρώτη μέρα του 2014!

Τα Χριστούγεννα είναι οικογένεια, άνθρωποι και συγκίνηση. Πελώρια γιορτή...Τα γενέθλια ενός Θεού!
Η πρωτοχρονιά είναι κλειστή γιορτή. Η έλευση μιας νέας χρονιάς. Το ξεκίνημα μιας νέας προσπάθειας. Από τότε που γίναμε γονείς αυτή η γιορτή είναι μόνο για εμάς...κι έτσι θέλουμε να την περνάμε. Οι τέσσερις μας. Ο κύκλος μας είναι κλειστός για να μοιραστούμε, να βάλουμε στόχους, να μαζέψουμε δυνάμεις και μετά να τον ανοίξουμε και να σκορπιστούμε ξανά, να γεμίσουμε, να αδειάσουμε, να μπουν κι άλλοι σημαντικοί, λιγότερο σημαντικοί, φίλοι, συγγενείς, όλοι αυτοί που μας αντέχουν και μας αγαπούν και τους αγαπάμε. Μα πριν ανοιχτούμε, κλείνουμε σφιχτά τον κύκλο...Ανασυγκρότηση το λέμε αυτό, ανατροφοδότηση, feedback, closure, υπάρχουν πολλές θεραπευτικές λέξεις. Μα η ουσία είναι μία. Εμείς...και μετά χωρά ο κόσμος όλος!
Πάντα το ξεκίνημα αρχίζει με τον ερχομό ενός Αγίου...και μας βρίσκει μόνους.

Αυτή λοιπόν, ήταν μια από τις ομορφότερες πρωτοχρονιές μας! Από τις πιο ήρεμες, απόλυτα συγκινητικές, χαλαρές, ξεκούραστες και χαρούμενες...Έτσι θα την θυμόμαστε! Άρχισε από τα ξημερώματα και τέλειωσε δυο μέρες μετά,  όσο χρειάστηκε για να αναρρώσουμε από το ξενύχτι...

Μόνο οι εικόνες μπορούν να μιλήσουν...ας μιλήσουν λοιπόν!
Λίγο πριν ξημερώσει...

 

Όλα ήταν υπέροχα. Ο ερχομός του και η πρωινή δυνατή φωνή τους..."Ηρθεεεεε"...

 

Αχ αυτός ο Άγιος...Τα λόγια του γραμμένα σε κάρτες για όλους μας.

Τα συγκινητικά λόγια, με ευχές και συμβουλές και λέξεις πελώριες, κάθε χρόνο μοναδικά γενναιόδωρος : "είσαι σημαντικός, σ' αγαπάνε, είσαι σπουδαία, είσαι έξυπνος, να θυμάσαι πως μπορείς, να αντέχεις, να μην φοβηθείς το φόβο, είμαι εδώ πίσω σου, δίπλα σου, πιστεύω σε εσένα, πίστεψε σε εσένα, η σκληρή προσπάθεια ανταμείβεται, η ζωή είναι μπροστά, εμπιστεύσου..."

και κάθε χρόνο αυτά τα μάτια...τα μάτια τους σαν κοιτούν τα δώρα. Τι μάτια! Έτσι όπως αξίζει σε όλα τα παιδικά μάτια να κοιτούν. Με πίστη κι ενθουσιασμό.

Ήταν τέλεια όλα! όλα όσα θυμίζουν Πρωτοχρονιά.
Το σπίτι βομβαρδισμένο, περπατούσαμε πάνω από στοίβες πραγμάτων και δεν μας ένοιαζε. Το συνεχώς αναμμένο τζάκι. Τα παυσίπονα για τον πρωινό πονοκέφαλο. Το χρωματιστό μας χάος...

Ο πρώτος καφές της χρονιάς...με τα μποτάκια που έφερε ο Άγιος...δεν τα έβγαλα όλη μέρα.



Η μουσική κι οι φωνές των λατρεμένων...Armstrong, Evora, Buble, Sinatra, Piaf, Simone. Οι καφέδες, οι σοκολάτες, τα ζεστά χειμωνιάτικα  ροφήματα με γεύση κανέλας και εσπεριδοειδών, τα αμέτρητα γλυκά, οι άστατες ώρες που ξυπνούσαμε και τρώγαμε και ξανά κοιμόμασταν χαλαρά στον καναπέ με τις φωνές τους δίπλα να μας νανουρίζουν καθώς έπαιζαν με τα παιχνίδια τους. Τα κρασιά...πολλά πολλά κρασιά! Τα επιτραπέζια, δεν κέρδισα ούτε σε ένα! Το βάζο των αναμνήσεων.
Τα κεριά και τα λαμπάκια.Τα βιβλία και τα περιοδικά, ο ήχος του παιδικού τρένου κάτω από το λαμπερό δέντρο, που γυρίζει και γυρίζει και γυρίζει...και βέβαια το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μας!

Με τις συγκλονιστικές γεύσεις και τις μικρές εκπλήξεις και τα στολίδια του, τα τσουγκρίσματα και τα γέλια, τη Βασιλόπιτα και την μάχη για το φλουρί που παραλίγο να καταπιεί ο μπαμπάς μας. Όλα...όλα ήταν σαν παραμύθι! Αλήθεια. Η πιο όμορφη Πρωτοχρονιά μας...

Κι αν τα Χριστούγεννα είναι χρυσά...η Πρωτοχρονιά είναι ασημένια στο στολισμένο μας τραπέζι!
Ασημένια με μια ιδέα από πασπαλισμένο φρέσκο χιόνι. Καθαρό, σαν την πρώτη μέρα της νέας Χρονιάς..

 

 

Καλή χρονιά σε όλους! Τι ήχος...

Απίθανες εξωτικές και ιδιαίτερες γεύσεις, με φρούτα και ξηρούς καρπούς σε κάθε πιάτο.

Γλυκιά Βασιλόπιτα...

 

Η γεύση ενός τέλειου δυνατού απογευματινού καφέ μαζί με πρώτο κομμάτι Βασιλόπιτας.

Ευχές από τα καρυδάκια της σοφίας...μαζί με ένα κουδουνάκι που έφτασε σε εμάς για να πιστεύουμε πάντα! Ευχαριστούμε Ιωάννα...

 

"Δεν μπορείς να αλλάξεις το σήμερα...όμως μπορείς να ξεκινήσεις σήμερα να αλλάζεις το αύριο..."

 

Στιγμές....

 

και λίγο λίγο χάθηκε το φως...

κι έμεινε ένα άδειο τραπέζι...σε ένα "γεμάτο" σπίτι.

 

Δεν λένε πως ότι συναισθήματα νιώσεις την πρώτη ημέρα του χρόνου θα έχεις και όλη την χρονιά; Ε λοιπον! Αν αυτό ισχύει...τότε θα είναι μια τέλεια, τέλεια  χρονιά και νιώθω, αλήθεια νιώθω πως ήδη το αγαπώ το 2014!

Κι όπως κάθε χρόνο θα κλείσω με την ίδια ευχή! Ότι χρειαζόμαστε το έχουμε. Ότι έχουμε ανάγκη μπορούμε μόνοι μας να το αποκτήσουμε, με δουλειά και προσπάθεια...Εκτός λοιπόν από Υγεία, δεν θέλουμε να μας δώσει τίποτε η νέα χρονιά...Θέλουμε μόνο να μην μας πάρει...
Κι όπως έγραφα και πέρυσί: "Κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου κι ότι κι αν γίνει δεν το αφήνουμε. Μην φοβηθεί κανείς, μην ξεχαστεί κανείς, μην πέσει κανείς, μην χαθεί κανείς...Κανείς. Είμαστε ομάδα!"

Καλή Χρονιά σε όλους λοιπόν αγαπημένοι...με Υγεία και Χαρά!

Με αγάπη η οικογένεια μας...η Οικογένεια ΚαΠα...