Τις Άγιες τούτες μέρες...

Γυρίζω σπίτι από την δουλειά. Είναι περίπου 9 το βράδυ. Έχει κρύο τσουχτερό και φυσάει ένας αναθεματισμένος βοριάς. Στα μεγάλα κεντρικά φανάρια στο σταυροδρόμι, ο αέρας ξυρίζει. Σταματάω στο κόκκινο και σιγοτραγουδάω Χριστουγεννιάτικες μελωδίες αφηρημένη. Σκέφτομαι πως θα γυρίσω σπίτι και θα χωθώ κυριολεκτικά μέσα στο τζάκι....Ένα χτύπημα στο παράθυρο με κάνει να αναπηδήσω τρομαγμένη. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω δίπλα μου μια νεαρή γυναίκα, ρακένδυτη, με ύφος πονεμένο. Έχει απλωμένο το χέρι της με κοιτά με ένα βλέμμα γεμάτο παράκληση, ψιθυρίζοντας κάτι ακατάληπτο. Στην αγκαλιά της κρατά ένα παιδί, περίπου τεσσάρων με πέντε ετών. Αρκετά μεγαλόσωμο. Το σηκώνει με κόπο. Φαίνεται σαν να κοιμάται επάνω της. Φορά ένα παλιό βρώμικο μπλε μπουφάν, ένα σκουφί μικρό και τα πόδια του είναι γυμνά. Ο Βοριάς σφυρίζει. Έξαλλη κατεβάζω το παράθυρο και της λέω, "Τι κάνεις; Πήγαινε το παιδί στο σπίτι, με αυτό το κρύο τι δουλειά έχεις να το τραβολογάς; Τι σου φταίει το παιδί;" Μου μιλά σε άλλη γλώσσα, δεν με καταλαβαίνει, λέει κάτι, φαίνεται να με παρακαλά, μου δείχνει το άδειο ξυλιασμένο χέρι της. Τα αμάξια κορνάρουν. Το φανάρι έγινε πράσινο εδώ και ώρα και μου κορνάρουν με ένταση. Ψιθυρίζω "ντροπή σου" και φεύγω...Είμαι πια σίγουρη πως εκείνο το "ντροπή σου", δεν το είπα σε εκείνη...

Απόγευμα Παρασκευής. Σταματάω στο Super Market να πάρω γάλα για τα παιδιά μου. Στο ταμείο γυρίζω το κεφάλι μου και πιάνω μια μικρή να με κοιτάζει. Δεν είναι πάνω από τέσσερα. Είναι βρώμικη και ντυμένη ελαφρά παρόλο που το κρύο είναι τσουχτερό. Με μαλλιά ξέμπλεκα και τσιβιασμένα. Με μάτια σαν φουντούκια, πανέμορφα, τεράστια, με παρατηρεί. Το ένα της μάτι είναι χτυπημένο κι έχει χρώμα σκούρο μωβ. Σκούρο μωβ με κίτρινες πιτσιλιές εδώ κι εκεί. Μια τεράστια μελανιά, στο μικρό πρόσωπο της. Κοιταζόμαστε με σοβαρότητα κι ύστερα της βγάζω τη γλώσσα. Ξαφνιασμένη με κοιτάζει πολύ σοβαρά κι ύστερα μου βγάζει κι εκείνη συνωμοτικά τη γλώσσα. Πλήρωσα κι έφυγα με το πληγιασμένο κακοποιημένο βλέμμα της να μου τρυπάει την πλάτη. Γύρισα να την κοιτάξω μια ακόμη φορά και την είδα να σηκώνει διστακτικά το χέρι...σε έναν αιώνιο χαιρετισμό. Ντροπή σου...

Πρωί πρωί στο ταχυδρομείο. Ένα παγωμένο πρωινό με έναν  ήλιο με δόντια. Νιώθεις τα μέλη που είναι εκτεθειμένα να μουδιάζουν από το κρύο. Η πόρτα ανοίγει με θόρυβο και μπαίνει μέσα μια οικογένεια τσιγγάνων. Έχουν μαζί τους πέντε μικρά παιδιά. Ξυπόλητα. Το μικρότερο  μόλις που μπορεί να περπατήσει μόνο του. Το κρατά η μαμά του από το χέρι. Φορά ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, που του φτάνει μέχρι την κοιλιά και είναι το μοναδικό ρούχο που φοράει. Από την μέση και κάτω δεν φορά τίποτε άλλο. Ούτε παπούτσια, ούτε βρακάκι. Τίποτε. Είναι κοντά δύο χρονών, αδύνατο και ολόγυμνο, με μια φουσκωτή εκτεθημένη κοιλίτσα και με  ένα παρταλιασμένο μπλουζάκι για ρούχο. Τον κοιτώ με μάτια γουρλωμένα. Το ίδιο κι όλοι οι υπόλοιποι, στο κατάμεστο ταχυδρομείο...δεν είπε κανείς μας τίποτε...Ντροπή σου...

Είναι καθισμένη σε ένα χαρτόνι στην άκρη του πεζοδρομίου.

Περνώ από μπροστά της περπατώντας γρήγορα. Βιάζομαι. Ακούω ένα "Ε...Ε" δυνατό. Γυρίζω  το κεφάλι κοιτώντας χαμηλά και τη βλέπω. Ένα μωρό κοιμάται στην αγκαλιά της. Μου λέει κάτι σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Σε εμένα μιλάει;  Μου δείχνει ένα πανβρωμερό μπιμπερό και μου λέει κάτι. Της λέω "γάλα; Θέλεις γάλα;" Κουνάει αρνητικά το κεφάλι της και μου λέει "νερό". Νερό...της αγόρασα δύο μπουκάλια νερό, ένα κουλούρι και μια σοκολάτα. Την ώρα που τα άφηνα στα πόδια της σήκωσε το ντροπιασμένο βλέμμα της και με κοίταξε με  ευγνωμοσύνη. Ένιωσα για μια στιγμή καλά...σαν να βοήθησα σε κάτι....Τι υποκρισία. Ψεύτρα. Ντροπή σου.

Αλίμονο...δεν βλέπω μόνο μανάδες και παιδιά. Βλέπω παππούδες και γιαγιάδες να ζητιανεύουν στα τσιμέντα. Να με κοιτούν με βλέμμα θολό και να μιλούν σιγανά με  πρόσωπο ρυτιδιασμένο..."σε παρακαλώ". Νιώθω πως θέλω να ουρλιάξω. Μετά από μια ολόκληρη ζωή, η ζωή σου να εξαρτάται από το κέφι μου. Από το κέφι του κάθε περαστικού. Να δώσω να μην δώσω;

Μπορώ να κάνω και κάτι άλλο ακόμη. Να κάνω πως δεν σε είδα. Τριγυρνώντας στην στολισμένη Χριστουγεννιάτικη χαρούμενη πόλη, με το χέρι του παιδιού μου φωλιασμένο στο χέρι μου, κάνοντας την βόλτα μου στα μαγαζιά με ελαφριά διάθεση,  μπορώ να σε προσπεράσω γρήγορα και να κάνω πως δεν σε είδα, δεν άκουσα το παρακαλετό σου, δεν πρόσεξα το απλωμένο τρεμάμενο χέρι σου, δεν τρόμαξα με το άδειο βλέμμα σου...Και ξέρεις κάτι; Θα μάθω και στο παιδί μου να μην σε βλέπει.
Ακόμη μεγαλύτερη ντροπή σου...


Η εικόνα της θλίψης και της ερημιάς τους μου προκαλεί πόνο. Η εικόνα του απλωμένου χεριού απόγνωση.

Η εικόνα του παγωμένου μωρού  φρίκη και θέλω να το αρπάξω από την αγκαλιά που το κρατά και να το πάω σπίτι. Να του  κάνω ένα καυτό μπάνιο. Να φορέσει τις μαλακές, καθαρές του πιτζάμες και σκεπασμένο με την καρό  ζεστή κουβέρτα να πιει το γάλα του. Όμως δεν κάνω κάτι. Παίρνω καμιά φορά τηλέφωνο στο Χαμόγελο του παιδιού και ζητάω βοήθεια.
"Ένα παιδάκι μόνο και γυμνό ζητιανεύει στην τάδε οδό, τι να κάνω;"...και νιώθω πως έκανα κάτι...Τι; Τίποτα που να μπορεί να με κάνει  να νιώσω λιγότερο ανήμπορη κι αδύναμη. Τίποτα που να  μπορεί να αλλάξει, όχι την ζωή μα ούτε καν τη μέρα αυτού του ταλαιπωρημένου παιδιού...

Αντίθετα θα γυρίσω στο ζεστό μου σπίτι, θα αγκαλιάσω τα παιδιά μου και θα τα γεμίσω με φιλιά πνίγοντας τις ενοχές μου σε παιδιά που με χρειάζομαι πολύ λιγότερο από ότι εκείνο που μόλις προσπέρασα.
Θα φροντίσω να έχουμε  "χαρούμενες" γιορτές. Θα μιλάω στα παιδιά μου  για το Πνεύμα και την μαγεία των Χριστουγέννων ενώ στην πραγματικότητα μόλις θα έχω προσπεράσει αδιάφορα το κοριτσάκι με τα σπίρτα.
Θα φτιάξω κουλουράκια να μοσχομυρίσει το σπίτι, θα στολίσω, θα ανταλλάξω συνταγές για τα καλύτερα μελομακάρονα...όχι αυτά, τα άλλα, γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό για τα παιδιά μου και θα στολίσω τραπέζια και θα τα γεμίσω με φαγητά να φάνε οι χορτάτοι και θα βρεθώ με φίλους και θα αφιερώσω καμιά δεκαριά λεπτά για να μιλήσω μεταξύ οίνου και αχλαδιού, για τους αδικημένους της γης, για τα φτωχά δύστυχα αυτά παιδάκια κι όλοι μαζί θα μιλήσουμε για όλες αυτές τις οργανώσεις που είμαστε μέλη και φροντίζουμε με το περίσσεμα μας να βοηθάμε τους ταλαίπωρους του κόσμου. Θα μιλήσω για αλληλεγγύη και υποστήριξη και θα απολαύσω τα Χριστούγεννα, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα προνόμια του Δυτικού πολιτισμού.
Μπορεί να αγοράσω κανένα  ημερολόγιο για κανένα φιλόπτωχο ταμείο, να δωρίσω παλιά πράγματα στους "ανθρώπους που τέτοιες μέρες μας χρειάζονται",  να ζητήσω από τα παιδιά μου να αποχωριστούν τα "πολύτιμα" ξεχαρβαλωμένα παιχνίδια τους για να τα δώσουμε στα φτωχά παιδάκια γιατί είναι σημαντικό να "μάθω στα παιδιά μου την έννοια της προσφοράς". Μπορεί ακόμη να δώσω  δέκα ευρώ για κανένα έρανο, να αναδημοσιεύσω στο fcb θέματα που αφορούν χριστουγεννιάτικα bazaar για το τάδε ίδρυμα και να κάνω καμιά ανάρτηση σαν αυτή, για να νιώσω πως ξορκίζω την αίσθηση της ανημποριάς. Τονίζοντας την αδυναμία μου, την ψευτιά μου πως βοηθάω, νοιάζομαι και στηρίζω!

Κι από την άλλη...τι να κάνω, είναι τόσος ο πόνος σε αυτή τη γη. Τι να κάνω παραπάνω; Έχω την δική μου ζωή να ζήσω, τα δικά μου παιδιά να φροντίσω... όλη αυτή η περιπλοκότητα, το τρέξιμο, οι υποχρεώσεις....Το ξέρω πως ότι και να κάνω είναι λίγο. Δεν είναι ψεύτικο το νοιάξιμο, ούτε ο πόνος μου, το κεφάλι μου βουίζει από αυτές τις σκέψεις και μισώ την αίσθηση της αδυναμίας... μα τι παραπάνω μπορώ να κάνω;
Τι να κάνω;...Και τότε βλέπω τα μάτια εκείνα τα φουντουκιά να με κοιτούν.
Βλέπω το πονεμένο μάτι με το μωβ περίγραμμα να με καρφώνει στα ίσια και την ακούω να μου λέει..."το ξέρω πως δεν θα κάνεις τίποτε για να με βοηθήσεις. Δεν περιμένω τίποτε από εσένα...Σε ξέρω..."
Θα γυρίσω το κεφάλι θυμωμένη και θα σκεφτώ πως για αυτή την αδικία, φταίει ο κόσμος, η κρίση, ο Θεός. Φταίει η πολιτική, ο καπιταλισμός, το trafficking, η παγκοσμιοποίηση...φταίνε όλοι!

Και κλείνοντας σφιχτά τα μάτια μου τις Άγιες τούτες μέρες θα ψιθυρίσω στο σκοτάδι μου..."Φταις κι εσύ και να σου πω και κάτι ακόμη; Με απογοήτευσες. Ντροπή Σου!!!"

Ιδέες για όμορφα Χριστουγεννιάτικα τραπεζώματα.

Ντιν ντιν ντιν... με το πορσελάνινο κουδουνάκι που μου δώρισε η μαμά μου πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια....Τα Χριστούγεννα λοιπόν, είναι πια τόσο κοντά και έρχονται οι ιδέες για όμορφα φιλικά και συγγενικά τραπεζώματα. Και άρχισαν οι εμπνεύσεις..και οι υλοποιήσεις μαζί αφού όλο και κάποιος θα έρθει, όλο και κάποιους θα περιμένουμε.

Πολλοί αναγνώστες μου στέλνουν μηνύματα στα οποία μου ζητούν συμβουλές διακοσμητικές και έχω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω καμία τέτοιου είδους εμπειρία, ούτε τέτοιου είδους γνώσεις, άρα δεν είμαι σε θέση να δώσω τέτοιες συμβουλές, λυπάμαι.
Απλά κάνω το κέφι μου με ιδέες κυρίως άλλων...Ναι! Ένα χαρακτηριστικό μου, το οποίο μπορεί να επιβεβαιώσει η μαμά μου και πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές μου, είναι ότι είμαι πολύ καλή στην αντιγραφή! Ναι! Μεγάλο σαΐνι...

Έχω πάμπολλα  διακοσμητικά περιοδικά είναι η τρέλα μου. Όλες αυτές τις απίθανες ιδέες που βλέπω λοιπόν σε εικόνες περιοδικών και στο ίντερνετ τις καταγράφω και απλά κάποιες στιγμές τις αντιγράφω βάζοντας πάντα δικές μου πινελιές...όπως στο σχολείο...μην μας πάρουν και χαμπάρι οι καθηγητές! Ένα κόμμα εδώ, μια αλλαγή λέξης εκεί...ξέρετε τώρα απλά πράγματα για ξεκάρφωμα!

Υπάρχουν εικόνες που ζεσταίνουν λοιπόν την καρδιά μου και αυτές ακόμη τολμώ να τις μεταφέρω στην ζωή μας. Βλέπω μια ωραία αγκαλιά, ένα ωραίο μαξιλάρι, μια ωραία στιγμή από πάρτι, μια βροχερή βόλτα, μια ωραία διακοσμητική πρόταση λέω "τι χαρούμενοι φαίνονται όλοι αυτοί ή τι όμορφο που φαίνεται αυτό...θα το κάνω κι εγώ"....και το κάνω! Και γιατί να μην το κάνω;

Εντάξει διαφέρει από την αντιγραφή στο σχολείο, αλλά είναι κι αυτό αντιγραφή ή καλύτερα...μεταφορά της ιδέας κάποιου άλλου στην δική μου ζωή!

Έτσι λοιπόν τα τελευταία χρόνια έχω αντιληφθεί πως μεταξύ άλλων...μεγάλη μου τρέλα είναι και τα όμορφα τραπεζώματα και τα στολισμένα τραπέζια. Κάθε εποχή έχει την ομορφιά της μα  ιδιαίτερα τα Χριστουγεννιάτικα  και τα πρωτοχρονιάτικα τραπέζια έχουν μια λάμψη, μια αίγλη που με ενθουσιάζει...




2011

Έτσι φροντίζω πάντα τα  γιορτινά μας τραπεζώματα να είναι ξεχωριστά, για όλους. Σκαρφίζομαι διάφορα και αντιγράφω....ή μεταφέρω ιδέες άλλων στα δικά μας γιορτινά τραπέζια. Κι αν θέλουμε τρεις ώρες για το μαγείρεμα εγώ θέλω σίγουρα άλλες τότες για την διακόσμηση του τραπεζιού. Όσο τα παιδιά ήταν μικρά ήταν πιο δύσκολο όλο αυτό και κουραζόμουν αφάνταστα, γιατί είχαν άλλες ανάγκες και τα έκανα όλα σε τριπλάσιο χρόνο. Θυμάμαι Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με καμιά δεκαπενταριά άτομα και τα παιδιά ενάμιση και πέντε χρονών. Όταν καθίσαμε να φάμε εγώ ήθελα να λιποθυμήσω  στο πιάτο μου από την κούραση...αξέχαστο! Αλλά το ξανάκανα...ξανά και ξανά, είπαμε για τη χαρά. Όμως τώρα που οι τύποι μεγάλωσαν και αυτοεξυπηρετούνται, ποιος μας πιάνει.



2012

Κι αυτό το ξύλινο οβάλ τραπέζι μας πόσο αγαπημένο αντικείμενο είναι τελικά...Τι όμορφο σημείο του σπιτιού. Το σημείο της μάζωξης, της καθημερινής συνάντησης σε μια στιγμή πολύτιμη. Στην λήψη της τροφής. Στην απόλαυση των αισθήσεων...Γεύσεις, μυρωδιές εικόνες και συναισθήματα ευφορίας, όλα απλά συμπληρωμένα...Τέλεια!!!Οπότε τα τραπεζώματα έχουν κάτι παραπάνω από ένα καλό πιάτο, ένα καλό ντεκόρ, ή μια εντυπωσιακή εμφάνιση. Έχουν ψυχή και χαρίζουν μνήμη. Έχουν κάτι από την ανάγκη να μοιραστείς, να δώσεις, να γεμίσεις, να συλλέξεις. Τις προάλλες μετά τα γενέθλια του Άγγελου καθάριζα το τραπέζι και διαπίστωσα πως κάηκε από τα μικρά στικάκια που πετάνε σπίθες. Σε τέσσερα σημεία, μικρά καταμαύρα στίγματα. Το είπα λυπημένη στον Πα και μου απάντησε..."Ακόμη μια ανάμνηση στο τραπέζι". Την λάτρεψα αυτή την απάντηση...
Και βέβαια οι μαζώξεις αυτές δεν αφορούν μόνο φίλους ή συγγενείς αλλά και εμάς τους τέσσερις. Για αυτό πάντα το τραπέζι μας είναι όμορφα στολισμένο και μας περιμένει...έστω κι αν η παρέα αφορά την μικρή μας οικογένεια.

Αυτό  με κάνει να τα αγαπώ και πάντα τους δίνω την φροντίδα που τους αξίζει...Γιατί αυτά τα τραπεζώματα είναι η "κόλλα" μας!

Τώρα λοιπόν στις γιορτές έχει την τιμητική του και οι ιδέες είναι πολλές και ιδιαίτερες. Η δική μου προσέγγιση είναι εξαιρετικά απλή. Λευκά τραπεζομάντιλα, ίσως κάποια κόκκινη πινελιά με τρέσα, συνήθως μια ιδιαιτερότητα πάντα σε κάθε πιάτο για τον κάθε καλεσμένο και πολλά φυσικά υλικά...Σιγά το νέο.

Αρχίζουμε λοιπόν με ένα πρόσφατο γιορτινό τραπέζι που άρχισε με τρατάρισμα από σπιτικό λικέρ και τρούφες σοκολάτας...Απλά φανταστικός γευστικός συνδυασμός κατά τη γνώμη μου!

Και βέβαια το βραδάκι όλα αλλάζουν...ακόμη κι οι άνθρωποι. Το κρασί σε χαλαρώνει κι η ψιλή κουβέντα αρχίζει να χοντραίνει...καταλήγοντας σε τρανταχτά γέλια και πειράγματα και άλλα πολλά...δηλαδή...Τέλεια!

 

Μια άλλη ιδέα είναι αυτή με το τετράγωνο άσπρο ξύλινο κουτί που είχα φτιάξει το φθινόπωρο του 2012.
Απλότητα, απλότητα, απλότητα... σε ένα απογευματινό κοριτσίστικο τσάι. Κυκλάμινα, άσπρες μπάλες, κεριά. Απλά το λατρεύω αυτό το απόλυτα λευκό!!!!

 

Μια ακόμη ιδέα αυτή με την έρρικα. Είναι γλαστράκι που το έντυσα γύρω γύρω με κλαδιά τούγιας κολλώντας τα με θερμόκολλα. Γέμισε και φαίνεται ακόμη πιο πλούσιο κι έγινε απρόσμενα όμορφο. Φλοιοί δέντρων συμπληρώνουν το ντεκόρ με μικρά κηροπήγιά πάνω στα οποία κόλλησα μικρά κουκουνάρια δημιουργώντας στεφανάκια.

Μου φάνηκε πολύ ρομαντικό. Αυτό...ήταν ένα δείπνο για δύο, γιατί και το "δύο" θέλει το δείπνο του...Το μοναχικό του δείπνο, σαν φύγουν οι βάνδαλοι.

  

Κλείνοντας πρέπει να τονίσω πως  σε κάθε περιοδικό ή ιδέα που βλέπω μου αρέσει το ότι ο κάθε καλεσμένος έχει στο πιάτο του κάτι...Εγώ βάζω από κουκουνάρια με κεράκια, μέχρι το όνομα σε καρτελάκι ή ένα μικρό ρητό ή απόφθεγμα κολλημένο σε καρτούλα...Για φέτος σκέφτηκα αυτό και ναι! η ιδέα είναι όλη δική μου...Μου αρέσει πολύ όλη η διαδικασία με τα γνωστά Κινέζικα "κουλουράκια της τύχης" που τα ανοίγεις και μέσα υπάρχει ένα μήνυμα...ίσως προσωπικό. Έτσι εγώ δημιούργησα τα ελληνικότατα "καρυδάκια της σοφίας"...

Ένα καρύδι που το άνοιξα στα δύο...έβαλα το εσωτερικό του την σαλάτα ...και έβαλα μέσα του ένα γνωμικό γεμάτο σοφία!!!Κλείνω με κορδελίτσα δεμένη γύρω του.
Μεγάλος ενθουσιασμός!

Οι κουζίνες έχουν φτιαχτεί για να φέρουν κοντά την οικογένεια...έτσι δεν λένε; Εγώ το πιστεύω. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί το ζω. Η κουζίνα  είναι το πιο ζεστό, το πιο ζωντανό και το πιο ανακατωμένο σημείο του σπιτιού μας...και το λατρεύουμε...

Καλά τραπεζώματα αγαπημένοι. Με κέφι και φαντασία και ας κάνουμε και καμιά κλεψιά δεν θα μας κακολογήσουν. Η αντιγραφή ποτέ δεν έβλαψε κανέναν...για δέστε εμένα που έχω και εμπειρία!Άλλωστε τι τα ξεφυλλίζουμε όλα αυτά τα περιοδικά!
Ενθουσιώδης Καλημέραααα
                                                                                                       Κατερίνα

  

30 Χρόνια Ιθάκη!!! Η δική μου Ιθάκη...

Ήταν ένα παιδί σκληρό. Σκληρό πρόσωπο, σκληρά μάτια. Σκληρά και άδεια. Δεν ήξερε τι ήθελε, πως το ήθελε, γιατί το ήθελε. Ήξερε μόνο πως ήταν θυμωμένος. Με εσένα, με εμένα, με τον κόσμο όλο. Ήταν καταστροφικός. Ήθελε όλα να τα διαλύσει, μα πιο πολύ από όλα...ήθελε να διαλύσει τον εαυτό του. Και τον διέλυε με κάθε ευκαιρία. Τα χέρια του ήταν τρύπια από τις βελόνες. Τρύπιο και το μυαλό του. Έπινε για χρόνια. Κάποτε το σώμα ήταν δυνατό, μα τώρα το σώμα κατέρρεε.
Με αυτό το σώμα είχε οργώσει βουνά, είχε αθληθεί, είχε φτάσει ψηλά και τώρα αυτό το σώμα ήταν κουφάρι.  Κουφάρι μέσα στο οποίο κατοικούσε ένα κουρασμένο μυαλό, μια μπερδεμένη ύπαρξη, μια ταλαιπωρημένη ψυχή...
Τα μαλλιά του άπλυτα, αξύριστος για μέρες, με ρούχα που μύριζαν. Ζούσε στο δρόμο για μήνες, διωγμένος από δυο γονείς που αγωνιούσαν κάθε λεπτό για εκείνον μα εκείνος ένιωθε να τους μισεί. Η πίεση τους τον διέλυε, μα και του έσωσε την ζωή.  Δεν άντεχε άλλο το δρόμο, το κρύο, την αστυνομία, τα κρατητήρια, την ξεφτίλα. Ήθελε να αλλάξει, δεν ήξερε, πως, δεν ήξερε γιατί, μα ένιωθε πως έπρεπε.



Εικαστική παρέμβαση "To παγκάκι" από το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ

 

Έφτασε στην Ιθάκη, την Θεραπευτική Κοινότητα κι όχι το νησί. Ένα σπίτι μεγάλο και φωτεινό, μα αδιάφορο στα μάτια του. Δεν ήξερε τότε πόσο πολύ θα το αγαπούμε κάποτε αυτό το "σπίτι"...
Ήταν μια ημέρα κρύα, με το σκληρό του πρόσωπο πετρωμένο, άγριος και απροσπέλαστος σαν τοίχος. Τα χέρια του γεμάτα τατουάζ σκληρά και φοβερά να δείχνουν πόσο επικίνδυνος ήταν...πόσο επικίνδυνος είχε την ανάγκη να φαίνεται.
Δεν μιλούσε για ημέρες. Δεν επικοινωνούσε. Ήθελε να φύγει. Το σώμα του διαλύονταν κάθε μέρα. Άρχισε να βγάζει στερητικά. Άγρια. Τα σωθικά του έκαιγαν. Αν μπορούσε να φύγει θα έφευγε, μα δεν τον κρατούσαν τα πόδια του. Έμεινε καρφωμένος σε ένα κρεββάτι να πονά μέχρι το μεδούλι. Τύλιξαν ένα σεντόνι στο ξύλο του κρεβατιού γιατί από τον πόνο χτυπούσε τα πόδια του εκεί κι είχαν γεμίσει αίματα. Μέρες, νύχτες, εκεί σε εκείνο το κρεββάτι. Το κεφάλι του γύριζε, έβλεπε εικόνες παραμιλούσε. Οι μπερδεμένες ουσίες που έπαιρνε τον είχαν κάνει τρελό. Το μυαλό του σούπα. Ξερνούσε ασταμάτητα σε έναν κουβά δίπλα του κι έβγαζε χολή γιατί είχε να φάει μέρες. Κάθε μέρα έλεγε..."αύριο θα φύγω" και κάθε μέρα έμενε για να φύγει την επόμενη.

Όταν σηκώθηκε από το κρεββάτι άρχισε να σέρνει το κορμί του σαν γέρος δεξιά κι αριστερά. Όπου τον πήγαιναν. Άρχισε να τρώει λίγο ψωμί και την άλλη μέρα λίγο περισσότερο και λίγο περισσότερο.
Οι μέρες περνούσαν κι όσο το σώμα δυνάμωνε, άρχισε το χειρότερο. Άρχισε να "δουλεύει" το μυαλό. Του έπαιζε παιχνίδια, τον κορόιδευε, τον μπέρδευε. Το σώμα δεν τη χρειαζόταν πια, μα το μυαλό του ήθελε να τον προδώσει. Ήθελε να πιει. Το ήθελε σαν κολασμένος.
Συνέχεια, κάθε στιγμή σκεφτόταν εκείνη την παλιά πρόθυμη ερωμένη. Εκείνη που θα τον έκανε να ξεχάσει τα πάντα. Το βουνό μπροστά του, τις δυσκολίες που έρχονταν, τα πρέπει, τα χαμένα χρόνια που έπρεπε να καλύψει, την οικογένεια, τους φίλους, μια ζωή που του ήταν πια ξένη...όλα γύρω του μια θηλιά, ένας βρόγχος  που έκλεινε σιγά σιγά και τον έπνιγε. Αγωνιώδης κάθε του ανάσα, κάθε του βήμα, κάθε του πρωινό ξύπνημα. Σκεφτόταν "αύριο θα φύγω" και κοιμόταν ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος με τη σκέψη της, γιατί στην γωνία ήταν εκείνη. Πάντα εκεί. Τον περίμενε σαγηνευτική, πανέμορφη, γεμάτη υποσχέσεις...όμορφη σαν ψέμα... Η ηρωίνη του. Την ήθελε και τη φοβόταν.

Η κάθε μέρα ήταν το κέρδος του. Η κάθε στιγμή ήταν το κέρδος του. Το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο που δεν έφευγε, που δεν την πίστευε, που δεν έτρεχε να την κυνηγήσει, ήταν το κέρδος του. Είχε αρχίσει σιγά και σταδιακά να νικάει, να έχει τον έλεγχο, να πιστεύει πως ίσως και να μην είναι ακατόρθωτο...

Η προσπάθεια ήταν μεγάλη και σκληρή. "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία" και το να ξεφύγεις από την εσωτερική σου φυλακή θέλει κότσια. Θέλει να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που είχες  απαρνηθεί για χρόνια. Θέλει να ασχοληθείς με όλα αυτά που πρόδωσες. Θέλει να κάνεις τον κόσμο να σε ξαναγαπήσει. Θέλει να σταθείς απέναντι σε κάθε φόβο και να πεις "εδώ είμαι". Θέλει να σταθείς στον καθρέφτη και να πεις "αυτό είμαι" και το  "αυτό", να μην το μισείς πια...Θέλει κότσια να παλεύεις με τον εαυτό σου. Θέλει κότσια να μην του γυρίσεις την πλάτη και τον απαρνηθείς.
"Μόνο τότε θα μπορείς να είσαι ελεύθερος"...έτσι του είπαν και το πίστεψε. Τους πίστεψε, εμπιστεύτηκε κάθε τους λέξη  κι εκεί που ήταν παραιτημένος, βουλιαγμένος σε κατάβαθα σκοτεινά νερά, άρχισε να κουνά το πόδια του. Άρχισε να τα χτυπά δυνατά.  Άρχισε να προσπαθεί απεγνωσμένα να φτάσει στην επιφάνεια και να πάρει αέρα, να γεμίσει τα πνευμόνια του με ζωή!
Τι μαγεία ο αγώνας εκείνος. Τι προσπάθεια, τι πίστη. Δεν μπορείς παρά να σταθείς εκεί δίπλα και να θαυμάζεις αυτή την προσπάθεια. Να νιώθεις σεβασμό σαν ένας άνθρωπος γυρίζει από το θάνατο. Σεβασμό!

Πέρασαν κοντά έξι μήνες, με την σκέψη "αύριο θα φύγω"...Δεν έφυγε! Αντίθετα ο καθημερινός αγώνας τον δυνάμωσε. Πονούσε βαθιά, μα άντεχε. Ήταν ακόμη θυμωμένος μα μπορούσε πια να το διαχειριστεί. Εναντιωνόταν στο κάθε τι μα τίποτε δεν ήταν ικανό να τον κάνει να φύγει. Είχε αναπτύξει  δεσμούς. Είχε φίλους, είχε σχέσεις κι αγαπούσε...αγαπούσε κάτι με όλη του την δύναμη. Αγαπούσε την πίστη που εκείνο "το σπίτι" του έχωσε στο μυαλό. Την πίστη πως μπορούσε να τα καταφέρει. Πως μπορούσε να την νικήσει. Πως ήταν πιο δυνατός.
 Έγινε ξανά κάτι από αυτό που θυμόταν. Κάτι από τον παλιό του εαυτό, πριν γίνει φάντασμα. Ένιωθε πως μπορούσε να τα καταφέρει όλα. Πως μπορούσε να τα αντέξει όλα, πως μπορούσε πια να αρχίσει να κάνει όνειρα  ξανά...πως είχε δικαίωμα να διεκδικήσει την ζωή. Ένιωθε πως είχε γυρίσει από τον κόσμο των σκιών...κι ήταν τώρα αυτός όμορφος σαν ψέμα. Αληθινός, καθαρός.

Άρχισε να προσπαθεί να ξανάρθει σε επαφή με την οικογένεια του. Ο πατέρας ήταν ο δύσκολος στόχος. Πληγωμένος, ντροπιασμένος. Σκληρός κι αμετακίνητος. Ίδιος με το γιο του. Άρχισαν να μιλάνε στο τηλέφωνο. Λέξεις γεμάτες απόσταση και χωρίς ίχνος συναισθήματος...μα μιλούσαν και πάλι μετά από χρόνια σιωπής.

Αύγουστος. Μια ομάδα της Κοινότητας θα ανέβαινε στον Όλυμπο. Δήλωσε συμμετοχή. Θα ανέβαινε κι εκείνος.

Κι εκεί, μετά από μια αξέχαστη προσπάθεια δύο ημερών, έφτασε στο Μύτικα. Πάτησε εκεί στην πιο ψηλή κορφή της Ελλάδας αυτός που λίγους μήνες πριν φλέρταρε με το θάνατο. Το σώμα του είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, το μυαλό του καθαρό, με μια διαύγεια που τον έκανε να βλέπει  μέσα του τόσο βαθιά που σχεδόν τον τρόμαζε. Στάθηκαν εκεί αγκαλιασμένοι στην κορφή του βουνού κι έκαναν "Κραυγή". Φώναξε το όνομα του δυνατά, τα πνευμόνια του γέμισαν με οξυγόνο κι ύστερα το όνομα του βγήκε με ένταση πρωτόγνωρη. Το βουνό πήρε τη φωνή του... Ήταν καθαρός. Ήταν ευτυχισμένος.

Έτσι ευτυχισμένος βγήκε σε εκείνη την φωτογραφία, αγκαλιά με τους φίλους του. Συνοδοιπόρους στην πιο σκληρή ανάβαση της ζωής του. Φεύγοντας, έβαλε στην τσέπη του μια μικρή πέτρα από την κορυφή.

Μέρες μετά σε μια συνάντηση είδε την οικογένεια του. Ο πατέρας, ο σκληρός και αμετακίνητος εκείνος άνθρωπος, που είχε μάθει να κρύβει καλά τα συναισθήματα του σηκώθηκε μπροστά σε όλους και είπε κοιτάζοντας το γιο του, πως λίγες μέρες πριν έλαβε ένα γράμμα. Ένα γράμμα δίχως λόγια μα με μια μικρή πέτρα μέσα και μια φωτογραφία που έδειχνε το γιο του στην κορφή του Μύτικα .
Κι εκεί μπροστά σε όλους ο άλλοτε σκληρός πατέρας λύγισε, ψιθυρίζοντας τα λόγια:  "Το παιδί μου που το είχα για πεθαμένο, σαν το αγέρωχο αετόπουλο στην κορφή του Ολύμπου".

Πέρασαν χρόνια πολλά. Γνώρισα πολλές σκιές που έγιναν αγέρωχα αετόπουλα και τελικά αυτό είναι για εμένα η Ιθάκη. Τα λόγια εκείνου του πατέρα, που δεν τα ξέχασα ποτέ.
Ενός γονιού που έζησε σχεδόν το θάνατο του παιδιού του και που τελικά η αλλαγή του ενός άγγιξε και τον άλλον. Γιατί η αλλαγή συμπαρασύρει.
Αυτό θυμάμαι, αυτό κρατάω...το "αγέρωχο αετόπουλο", που πετάει ελεύθερο εκεί έξω και νιώθω περήφανη για εκείνον κάθε στιγμή. Όπως και για όλα τα άλλα περήφανα πλάσματα που μαζί τους περπάτησα σε δρόμους σκληρούς και δύσκολους μα γεμάτους με κρυμμένους θησαυρούς.

Πριν λίγες ημέρες η Ιθάκη έκλεισε 30 χρόνια ζωής. 30 ολόκληρα χρόνια...και είναι αστείο το ότι τώρα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ. Στην Ελλάδα της κρίσης...δεν έχουν θέση τα αγέρωχα αετόπουλα, παρά μόνο τα φαντάσματα που ζουν στις σκιές.

Όμως εγώ ξέρω. Το έχω δει να συμβαίνει. Έχω δει ανθρώπους να δείχνουν "αρετή και τόλμη" για να βγουν από την προσωπική τους φυλακή κερδίζοντας  πίσω την ελευθερία τους. Κι άλλο στη ζωή δεν υπάρχει πιο πολύτιμο από  αυτό. Την ελευθερία!

Χρόνια πολλά Ιθάκη. Είσαι η αγάπη μου και η πίστη μου πως οι άνθρωποι μπορούν κι αξίζουν να είναι ελεύθεροι!
                                                                                                
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε εσάς, φίλοι, συνοδοιπόροι, συνεργάτες, συνάδελφοι και προπάντων σε εκείνα. Τα μεγάλα και πολύτιμα θαύματα που είδα και άγγιξα. Ευχαριστώ Ιθάκη... κράτα την Πίστη ζωντανή!
                                                                                                 Κατερίνα


ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ
 Συμβουλευτικό KέντροΕυριπίδου 16
546 34 Θεσσαλονίκη
τηλ. 2310 212030, 2310 212031
φαξ. 2310 215999

Καλημέρα μικρές στιγμές...

Καμιά φορά νιώθω πως ζούμε μια καθημερινότητα χωρίς αληθινά να τη ζούμε. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε αυτά τα μικρά και πολύτιμα. Τα κρυμμένα μηνύματα του σύμπαντος, τόσο ξεχωριστά σε μια ρουτινιάρικη ημέρα...που φαντάζει σαν όλες τις άλλες...Έτσι όταν μια ημέρα διαβάζοντας την Lisa Leonard διαπίστωσα τον χαιρετισμό της στις μικρές πολύτιμες στιγμές της αποφάσισα να το κάνω κι εγώ μια ημέρα...Το ξέχασα μέχρι πρόσφατα που κάτι απρόσμενο μου το θύμησε και τότε αποφάσισα πως ήρθε  η στιγμή...
Πίνοντας λοιπόν τον πρωινό μου καφέ σε ένα σπίτι σιωπηλό αποφάσισα να καλημερίσω αυτές τις μικρές στιγμές που κάνουν την καθημερινότητα μας τόσο ιδιαίτερη...τόσο ασφαλή...

 

Καλημέρα λοιπόν στο πρωινό ξύπνημα που αρχίζει πάντα με το σφύριγμα και το τραγούδι του Άγγελου.
Καλημέρα με την καθημερινή χουχουλιάρικη καλημέρα του Γιώργου, όσο είναι ακόμη ζεστός και νωχελικός κουκουλωμένος με το πάπλωμα του.
Καλημέρα στο καθημερινό τους αποχαιρετιστήριο φιλί και σε εκείνη την γρήγορη σφιχτή αγκαλιά που την παίρνουν μαζί τους για να τους πάει καλά η μέρα.
Καλημέρα στο πρωινό παράθυρο της κουζίνας που πίνω τον πρώτο μου καφέ παρέα πάντα με το "πρωινό φρικασέ" και τη μουσική του και το αγόρι μου να γελάει τρανταχτά  τρώγοντας το πρωινό του δίπλα μου πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας μετά από λίγο.

 

Καλημέρα στον γαλλικό μου καφέ. Μαύρο κι ελαφρώς πικρό για να νιώθω τη γεύση του γλυκού που τον συνοδεύει.
Καλημέρα σε αυτή την λευκή πρωινή πάχνη πάνω στη γη.
Καλημέρα σε κάθε αποχαιρετιστήριο φιλί.
Καλημέρα στις ιστορίες  που άνθρωποι  θα μοιραστούν απλόχερα μαζί μου.
Καλημέρα στους Κύκλους που αγαπώ.
Καλημέρα στα σκυλιά μας που μας καρτερούν να ανοίξουμε την πόρτα και χοροπηδούν γελώντας σκυλίσια μόλις μας βλέπουν.
Καλημέρα στα πρωινά μηνύματα και στις καλημέρες στο διαδίκτυο με άγνωστους και γνωστούς φίλους...
Καλημέρα στη δημιουργικότητα καθώς το μυαλό βγαίνει από την νωχελικότητα του κι αρχίζει να σκέφτεται την επόμενη κατασκευή ή καταγράφει την κάθε σκέψη.
Καλημέρα στην έμπνευση.
Καλημέρα στα μαγικά λαμπάκια σκαρφαλωμένα στα κλαδιά του χρωματιστού μας δέντρου.
Καλημέρα στην επιστροφή από το σχολείο, στο πέταγμα της τσάντας τους και στο βούλιαγμα στον καναπέ παρέα, με τα πόδια μπλεγμένα.
Καλημέρα στο μεσημεριανό μας στρωμένο τραπέζι, με τις γεύσεις και τις λέξεις και τις σκόρπιες πληροφορίες.
Καλημέρα στο υπέροχο φαφούτικο χαμόγελο του Γιώργου.
Καλημέρα στις πρόβες τους με το γρατσούνισμα μιας κιθάρας και τις κραυγές ενός κλαρινέτου να ζαλίζουν το κεφάλι μας.
Καλημέρα στα λασπωμένα ποδοσφαιρικά παπούτσια.
Καλημέρα στο βραδινό τους μπάνιο και στα ατέλειωτα περιπετειώδη παιχνίδια τους στην μπανιέρα.
Καλημέρα στις σιγανές φωνές τους που ακούγονται καθώς διαβάζουν συλλαβιστά τα βιβλία τους στο κρεββάτι.
Καλημέρα στο νανούρισμα μας λίγο πριν έρθει ο ύπνος..."θα κεντήσω πάνω στου αλόγου σου τη σέλα..."
Καλημέρα στο ήρεμο σπίτι με το τζάκι αναμμένο και τις δικές μας συντροφικές κουβέντες σαν κοιμηθούν τα παιδιά.
Καλημέρα στα ψημένα κάστανα.
Καλημέρα στο κάθε βιβλίο που με περιμένει κάθε βράδυ στο κομοδίνο μου.
Καληνύχτα στην ημέρα που ήταν ένα  δώρο γεμάτο στιγμές πολύτιμες κι ακριβές...

Καλημέρα στο αύριο...Καλημέρα στους Νίκους και στις Νικολέτες. Καλημέρα σε εσάς, αγαπημένοι.
                                                                                                       Κατερίνα
Εσύ...σε τι θα έλεγες σήμερα "Καλημέρα;"

Χριστουγεννιάτικα Advent Candles...

Έτσι ονομάζονται τα τέσσερα κεριά που το καθένα τους αντιπροσωπεύει και μια από τις τέσσερις εβδομάδες του Δεκέμβρη, μέχρι τα Χριστούγεννα.Το τι ακριβώς σημαίνει ούτε κι εγώ το ήξερα μα το έμαθα μέσα από αυτή την ανάρτηση της αδερφής μου που εξηγεί την σημασία των κεριών αυτών.

 

Έχοντας βιώματα από τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές των Γερμανών ξετρελαίνομαι να φτιάχνω όλα αυτά τα όμορφα που δημιουργούν με τα κεριά. Έτσι τα τελευταία χρόνια φτιάχνω κάθε φορά στεφάνια με τέσσερα κεριά και φρέσκα κλαδιά από έλατα. Φτιάχνω πολλά μικρά και μεγάλα και τα δωρίζω. Είναι ένα πανέμορφο και εξαιρετικά εντυπωσιακό δώρο.

2008

Πέρσι είπα για πρώτη φορά να κάνω κάτι άλλο κι έβαλα τα κεριά να στέκονται σε ανισόπεδα ξύλα για να τονιστεί η κάθε εβδομάδα με μια μικρή υψομετρική διαφορά. Μπορείτε να δείτε εδώ την απλή κατασκευή τους.

Επίσης πέρσι είχαμε κρεμάσει από το ταβάνι ένα πολύ μεγάλο στεφάνι μου έφτιαξα με κλαδιά αμπέλωπα κι ήταν πολύ πολύ όμορφο. Εντυπωσιακή ιδέα και πολύ χαρακτηριστική των Γερμανικών advent στολισμών.

Φέτος ήθελα κάτι άλλο νέο και πιο όμορφο ακόμη...και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω κεράκια λευκά, διαφορετικού ύψους κι έκανα νομίζω το πιο χαριτωμένο advent candle .

 

Μικρά κεραμικά γλαστράκια που γέμισα με άμμο και στόλισα με κορδέλες και αριθμούς που έκοψα και κόλλησα πάνω σε χάρτινα αστεράκια.

 

 

Όλα μαζί τα έβαλα μέσα σε μια παλιά μακρόστενη κορνίζα για φωτογραφίες και βέβαια τα στόλισα με κλαδιά γκρι τούγιας που με ξετρελαίνει το βαθύ της χρώμα και τα πασπάλισα με συνθετικό χιόνι...

 

Το αποτέλεσμα εμένα με ενθουσίασε κι όχι μόνο εμένα δηλαδή. Τα παιδιά μόλις το είδαν έκαναν "ουάαααα" και το περιεργάστηκαν για λίγο με μάτια λαμπερά. Πόσο αρέσει στα παιδιά το στολισμένο σπίτι....

Πόσο αρέσει και σε εμάς...

Καλημέρα αγαπημένοι, φτιάξτε  μικρές ομορφιές και στολίστε. Ξέρετε  με τι! Κουκουνάρια, κλαδιά, ξηρούς και φρέσκους καρπούς...τα γνωστά. Κάνουν το σπίτι να μυρίζει φρεσκάδα...σαν ψιλόβροχο σε νοτισμένο ελατόδασος...
Μυρωδιά γαλήνης...

Μετράμε κιόλας την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη στο αναμμένο μας λαμπερό κεράκι...

Καλημέρα λοιπόν!!!
                                                                                                 Κατερίνα